calaquenty

Ωραία μέρα σήμερα για αναζήτηση συνεργείου. Είμαι κακόκεφος παρόλη τη βοήθεια του τυπάκου στη ρεσεψιόν κι ο φίλος μου τα κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Έχω αρχίσει και ανεβάζω πίεση. Ακόμα και τώρα που τα σκέφτομαι κι έχει περάσει καιρός, είναι δυσάρεστο το συναίσθημα. Τα ελληνικά από το διπλανό τραπέζι δε με συγκινούν ιδιαίτερα οπότε και δεν ανοίγω παρτίδες μαζί τους. Έρχεται κι ο Βασίλης για πρωινό και η παρέα από δίπλα ακούγοντας ελληνικά μας πιάνουν τη κουβέντα. Τις μηχανές το προηγούμενο βράδυ τις είχα προσέξει στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου αλλά δεν έδωσα σημασία στις πινακίδες να δω από που έρχονται. Απλά μου είχε κάνει εντύπωση το ΧΤ που είδα. Αφού επιστρατεύω ότι ψήγμα καλής διάθεσης έχει απομείνει, συμμετέχω στη κουβέντα αν και το μυαλό μου τρέχει αλλού. Το συνεργείο μου θυμίζει αυτό του φίλου μου του Δημήτρη στην Ελλάδα. Πεντακάθαρο και τακτοποιημένο ενώ οι Josef (πρωτομάστορας) και Thomas (βοηθός) μας περίμεναν με το χαμόγελο στα χείλη έτοιμοι να καταπιαστούν με τη περίπτωση μου. Το πράγμα έχει αρχίσει και τραβάει σε μάκρος χρονικά. 1 ώρα, 1,5 ώρα, 2,5 ώρες. Ο Βασίλης με πριζώνει περισσότερο και πλέον έχουν αρχίσει να περνάνε δυσάρεστες σκέψεις απ’ το κεφάλι μου. Έχω αρχίσει να φτάνω στα όρια μου. Όση ώρα παλεύω μέσα μου να βρω το τρόπο με τον οποίο θα καταφέρω να ολοκληρώσουμε το ταξίδι μας χωρίς να γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, τα παιδιά έχουν τελειώσει με το μηχανάκι μου και είναι σα καινούριο. Ο λεβιές ταχυτήτων δε, καλύτερος από ποτέ. Τους ευχαριστώ και καβαλάω. Έχοντας αλαφρύνει κατά (μόνο) 70 € για το σέρβις και με 3,5 ώρες καθυστέρηση ξεκινάμε για τη πόλη. Το έχω πάρει απόφαση στο κεφάλι μου ότι θα εστιάσω στο ταξίδι και τίποτα άλλο. Στη διαδρομή απολαμβάνω τις αλλαγές ταχυτήτων και λίγη ώρα αργότερα αράζουμε δίπλα στο Δούναβη σε υπαίθριο δωρεάν πάρκινγκ ακριβώς στην όχθη.

Ίσως να μας κόστιζε φθηνότερα γιατί μάλλον θα κάναμε εναλλάξ πετάλι και οι 3 οποτε θα γινόταν παζάρι και σκόντο στο μίσθωμα.

Με την ομορφιά της πόλης ξεχνιέμαι λίγο από το βραχνά της επισκευής που πρέπει να γίνει αύριο. Λες και το ήξερε η ρουφιάνα όμως ότι θα έχουμε μέρα ξεκούρασης αύριο και τα έβγαλε σήμερα όλα. Ή μήπως όχι; Και δε πρόλαβα να αγοράσω χλωρίνη και άκουα φόρτε για τη στοματική μου υγειινή ακόμα. Αλλά με το πιασεκωλάδικο που φάγαμε και τη μανούρα του Βασίλη με το σερβιτόρο (μη νομίζεται ότι τα λέγανε τόσο χαλαρά με το γελοίο σερβιτόρο), είμαστε και επίσημα πλέον σε τεντωμένο σκοινί από πλευράς νεύρων και οι δύο. Οπότε η φόλα με το ταξί φάνταζε απλά ως επιστέγασμα. Τίποτα πλέον δε μου κάνει εντύπωση. Και να ξυπνούσα στη νύχτα μέσα από σεισμό 7 ρίχτερ δε θα παραξενευόμουν. Τελικά τα λεφτά στο φαΐ ήταν 50 ευρώ και με τα 20 στο ταξί πιάσαμε τα 70 Μπιλ (ή έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι είναι).

Επαφή με το περιβάλλον πλέον περιορίζεται στα βασικά. Εισποή, εκπνοή, μπινελίκι, πρώτη, δευτέρα, δευτέρα λέμε, λαμπάκι θεμροκρασίας αναμένο, κι άλλο μπινελίκι και φτου κι από την αρχή. Είχα πλέον το δικό μου μάντρα και σε κατάσταση ζεν , οριακα αντιλαμβανόμενος αυτά που μου λέει ο Βασίλης καταλήγουμε Βουδαπέστη. Οι ψιλοαναποδιές που λέει ο Βασίλης συνεχίζονται με την έκδοση των εισιτηρίων που δεν έγινε ποτέ, προσπαθώ με τα Μαγυάρικα άνευ διδασκάλου στο μετρό να εκτονώσω τη πίεση λιγάκι.

Φυσικά ο Μέρφι δεν έχει πει τη τελευταία του λέξη. Στους δρόμους του Szeged βλέπω κόκκινο(;;;) λαμπάκι θερμοκρασίας στο ταμπλώ μου. Σκιάζω με το γάντι. Πράγματι ανέβασε θερμοκρασία. Στο φανάρι προσπαθώ να ακούσω βεντιλατέρ... τζίφος. Σταματάμε παραποτάμια να ξεκουραστούμε και το KLE ξερνάει νερά από την υπερχείληση. Χαρούλη νάου γιου αρ οφίσιαλι φακντ. Το κερασάκι στη τούρτα. Και γαργάρες με άκουα φόρτε την άλλη φορά να μη ξεχάσω.

Κι ότι έχουμε καβαλήσει τα μοτόρια και σκέφτομαι ωραία νωρίς θα φτάσουμε... [κόκκινο φανάρι, σταματάω] Βουδαπέστη, [πράσινο φανάρι, πρώτη, αλλαγή δευτέρα... δευτέρα... δευτέρα λέμε}. Φτου σου κερατά. Τι έγινε πάλι; Σπασμένη βίδα που κρατάει το λεβιέ ταχυτήτων. Ευτυχώς το μασπιέ του οδηγού το εμποδίζει από το να πέσει και να το σέρνω σα το καπίστρι που σέρνει ο Wild Bill. Μίνι συνεργείο, δεματικά, και πάμε. Θα το δούμε Βουδαπέστη. Ξεκινάμε πάλι, πρώτη, δευτέρα, τρίτη φανάρι... Πρώτη, δευτέρα... δευτέρα λέμε, δευτέρα γμτ το @&%^$(@#*&*$&&^#$*%&^(%&^. Πάλι στάση και γδύσιμο τώρα. Δε παίζει να κάνω 200 χιλιόμετρα με αυτό το ρυθμό. Ούτε του χρόνου δε θα δω με το κυάλι τη Βούδα και τη Πέστη. Κάπου εκεί ξυπνάει ο Macgyver μέσα μου και βγάζω από τη μπαγαζιέρα duct tape κι αρχίζω τις πατέντες. Μισή ώρα αργότερα κάθιδρος και έχοντας χάσει συνολικά καμιά ώρα περίπου με τούτα και με κείνα, καβαλάμε και συνεχίζουμε. Άλλη φορά να πλένω το στόμα με χλωρίνη πριν μιλήσω . Άκου θα φτάσουμε νωρίς και χωρίς απρόοπτα. Προσπαθώ να κάνω τα χιλιόμετρα να φτάσουμε επιτέλους, αγνοώντας τον έλεγχο στα σύνορα. Ανοίγω τις βαλίτσες μηχανικά. Όλα οκ, άντε γειά μεγάλε.

Αυθυποβάλλομαι καθ’ ολη τη διάρκεια μέχρι τη Subotica, με σκοπό να βελτιώσω τη διάθεση μου. Μεγάλε πας Βουδπέσταινα κούλαρε. Η διαδρομή είναι τέλεια μην είσαι μίζερος. Προσπάθησε να απολαύσεις τη βόλτα σου στη πόλη. (Κοίτα μούτρα ο γρουσούζης... Υποθετική σκέψη που περνά από το μυαλό του Βασίλη)

Αφού καταφέρνουμε να κάνουμε μια αξιοπρεπέστατη περιήγηση στο Novi Sad χαιρετάμε το καινούργιο μας φίλο και ξεκινάμε την οδήγηση. Καστράκι κούκλα. Βόλτα οι μηχανοκίνητοι καβαλάρηδες ως άλλοι ιππότες μέσα από πύλες και πάνω από γεφύρια, με την άδεια από νερό τάφρο 5-6 μέτρα κάτω απ' τις ρόδες μας.

Έχω πλέον βάσιμες υποψίες ότι εγκυμονούσες στο μήνα τους, διανύουν τα 100 μέτρα γρηγορότερα από το Βασίλη. Δε βρήκα κάποια να το επιβεβαιώσω αλλά δε βαριέσαι. Μαθημένος χρόνια στις ορειβατικές μου εξορμίσεις να παίζω το ρόλο της "σκούπας" απλά το κάνω για το φιλαράκι μου στη πόλη μέσα. Μεγάαααλη η χάρη σου Φύγαμε για Χιλή;;; Ή μήπως Γουέλινγκτον;;; Αλλά κάτσε ρε φίλε αυτό δεν είναι φιλέτο που φτιάχνει ο σεφ Γκόρντον ΡάμσεΪ;

Το πρωινό ξύπνημα δε με βρίσκει με βελτιωμένη διάθεση. Χαμηλό ψυχολογικό βαρομετρικό. Ευτυχώς η πόλη με αποσπά λίγο από τη μιζέρια μου, όπως και ο εξαίρετος Dragan. Οικοδεσπότης με τα όλα του.

Σα να μη μου φτάνει η δική μου θολούρα, έρχεται και η δήλωση του Βασίλη ότι μουδιάζω σε χερια και πόδια, πονάει η πλάτη, ο αυχένας και η κάλτσα μαζί, αμολάει κι ένα μου κλείνουν τα μάτια στο δρόμο, κι όποιον Χάρη πάρει ο χάρος. «Κούλαρε Βασίλη έχουμε μια βδομάδα μπροστά ακόμα. Πιέζεις πολύ τον εαυτό σου.» Το άγχος λοιπόν θα είναι ο νέος σύντροφος. Όχι κάτι συνταρακτικό αλλά πάντα εκεί. Διακριτικό. Συντελει σ’ αυτό και το γεγονός ότι δε κάνουμε το τυπικό «κομβόι». Ανεξάρτητη οδήγηση επί το πλείστον και ραντεβού στη στάση. «Δε σε προλαβαίνω μαν με τον παππούκα το κλέουρα». Any way που λεν και στο Λονδίνο. Προχωράμε ακάθεκτοι. Αποζημιωθήκαμε με το παραπάνω για την απόφαση να τηρήσουμε τον αρχικό σχεδιασμό, αλλά η νυχτερινή οδήγηση με τον Μπιλ να φλερτάρει ανοιχτά πλέον με την εξάντληση και οι επιβεβλημλενες στάσεις για να πάρει τα πάνω του με εξουθενώνουν. Κάπου εκεί μπαίνω μπροστά να βλέπει τα φώτα μου γιατί αρχίζει να σοβαρεύει το πράγμα. Η ρήση «φάγαμε το γάιδαρο και κολλήσαμε στην ουρά» περιγράφει επ’ ακριβώς τη περίπτωση μας. Dragan επιτέλους, nice to meet you! Λίγο ακόμα και θα λύνονταν τα μάγια της σταχτοπούτας και θα γινόμασταν κολοκύθες στο δρόμο. Σάντουιτς πάλι για φαΐ, αλλά δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες σκέψεις. Τα χιλιόμετρα μπορεί να μην ήταν και τα περισότερα που κάναμε σε μια μέρα στο ταξίδι αυτό, αλλά νομίζω πως διεκδικούν επάξια το τίτλο με τα πιο αγχωτικά. Η γαλήνη στο κήπο του ξενοδοχείου όμως σε συνδιασμό με το σύρσιμο από τις παντόφλες του γερο-επιστάτη και του υγρούς ήχους από τα φιλιά ενός ζευγαριού παραδίπλα με νανουρίζουν υπέροχα, οπότε και περπατάω κυριολεκτικά το «πράσινο μίλι» για το κρεβατάκι μου εξαντλημένος.

Με το Greek way, “sorry λίγο mister να δω κι εγώ” και ελαφρύ κυνηγητό από τον αβανταδόρο του βουτηχτή που θέλει να τα τσιμπήσει και από το Βασίλη (αμ δε), χαιρετάμε τη πόλη με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Μετά τη βόλτα και αγορά κάποιων αναμνηστικών, καταλήγουμε να μπoυκώσουμε κάτι ψιλοελεϊνά σάντουιτς. Μισό κιλό ψωμί πολυτελείας με λίγο σαλαμοτύρι και μια ντομάτα για να «γλυστράει». Πιάσε και μια λεμονάδα φίλε γιατί θα κάνουμε πρακτική εξάσκηση στη λαβή Heimlich στο τέλος. Τουλάχιστον ο «τούρκικος» καφέ που έρχεται στο ατομικό μπρικάκι σώζει τη παρτίδα.

Αφού γλυτώσαμε στο τσακ το διπλωματικό επεισόδιο με το νταβά του πεζοδρομίου (ο Βασίλης δηλαδή γιατί εγώ είπαμε στη καρακοσμάρα μου) και είμαι πλεον νεγκλιζέ, βερμούδα, σαγιονάρα και ψαράδικο καπέλο, πάμε για το γιοφύρι που δικαιώνει τη φήμη του με το παραπάνω.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχα την εντύπωση πως η σημερινή μέρα θα ήταν παιδική. Λίγα χιλιόμετρα και διανυκτέρευση στο Mostar. «Όχι ρε Χαρούλη. Novi Sad διανυκτέρευση.» “Τι; Ξέχνα το τουρισμό Βασίλη. Καβάλα να ξεκινήσουμε”. Τουλάχιστον η διαδρομή αποζημιώνει και με το παραπάνω, ακόμα και τους πιο απαιτητικούς. Η αίσθηση της αιώρησης όταν μπαίνει στα θεοσκότεινα τούνελ κάποιος είναι εθιστική. Παρακολουθώ στη στάση το Βασίλη να αλλάζει ασυγκίνητος. Θα αλλάξω εκεί που θα αφήσουμε τις μηχανές.

Αν και η πόλη είναι ειδυλλιακή δε θα σου κρατήσω το χεράκι Μπίλυζα. Πάμε να ισιώσουμε τα κορμιά μας γιατί δεν είμαι στα καλύτερα μου φίλε.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις και ειδικά τα μουσικοχορευτικά, μας δίνουν μια ωραία άποψη σχετικά με τα φολκορικά στοιχεία των Κροατών. Η τζαζίζουσα μπάντα μας καθηλώνει για αρκετά λεπτά, παρόλη τη πείνα μας.

Παραδόξως ενώ είναι χαλαρή η διάθεση και το φέρρυ προσδίδει μια διασκεδαστική νότα στο ταξίδι, έχω αρχίσει και "στραβώνω" γενικά. Το οποίο και μου μειώνει το οπτικό πεδίο, με αποτέλεσμα η άφιξη μας στο Dubrovnik να γίνει σε μια ομίχλη. Όχι της ατμόσφαιρας αλλά του μυαλού μου. Τα σημάδια τα είχα δει από το πρωί άλλωστε. Το βλέπεις στον αέρα πλέον. Με τον Μπιλ έχουμε αρχίσει μια μικρή κόντρα, απόρροια της γενικότερης κακοκεφιάς που μοιάζει μεταδοτική. Το αφήνω στην άκρη προς το παρόν και πάμε για τη πόλη.

Πλέον απολαμβάνω τη διαδρομή και όταν φτάνουμε Kotor, με μαγεύει. Ο συνδιασμός βουνό και θάλασσα δεν αφήνει περιθώρια. «Βασίλη πολλά κότερα έχει στη μαρίνα. Από αυτά προκύπτει το όνομα της πόλης;;;» Ανελέητος και ανεκδιήγητος άλλη μια φορά. Πέρα από τη πλάκα όμως, αν έκοβες τη πόλη και την έραβες Ιταλία ή Γαλλία ή Μάλτα κανείς δε θα καταλάβαινε τη διαφορά. Η αρχοντιά που αποπνέει είναι απίστευτη.

Το δεύτερο πράγμα πάντως που μου έμεινε από την Αλβανία (ποιο είναι το πρώτο; ελπιζω να είναι ρητορική η ερώτηση), είναι οι λαβατζήδες και τα λαβατζήδικα όπως τα μετέφρασα. Για μένα η διάσχιση της Αλβανίας πλέον έχει πάρει τη μορφή κάτεργου στο μυαλό μου. Έχω μπει σε τρανς και πλέον οδηγώ μηχανικά, χωρίς να κοιτάω κάτι πέρα από τους καθρέφτες μου τα μπροστινά οχήματα. Είναι μακρυά ακόμα μπάρμπα – στρουμφ; Επιτέλους τέλος το μαρτύριο. Πατάμε τα «χαλιά» του Μαυροβουνίου και κάτι αρχίζει να αλλάζει μέσα μου. Καταπληκτική οδήγηση, την οποία βοηθάει η πίστα κάτω από τις ρόδες μου. Πλέον το μόνο που με απασχολεί η έξοδος της στροφής. Και χωρίς αναρτήσεις πας στους δρόμους αυτούς. Έτσι απλά. Ο Βασίλης βέβαια το αλβανικό στυλ δε το αφήνει στα σύνορα. Τον ακολουθεί από κοντά. Τελικά οι δυνάμεις αδράνειας είναι ισχυρές στο παιδί αυτό...

Το ξύπνημα μας δεν ήταν απλά βαρύ. Κάτι πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Δε ξέρω τι, αλλά σίγουρα δε νομίζω πως θα είναι από αυτά που σου φτιάχνουν το κέφι. Το προσπερνάω όμως, γιατί είμαι και πεισματάρης, οπότε ας αράξουμε εδώ Βασίλη στην όχθη της λίμνης να πάρουμε τις τελευταίες εικόνες από Ωχρίδα και πάμε να κάνουμε το μοναδικό κομμάτι της διαδρομής που είχαμε, απ’ όταν βγήκε η διαδρομή, σε λιγότερη εκτίμηση και το θεωρήσαμε απλά διαδικαστικό και αναπόφευκτο. Συνεπώς αφού δε μπορεούμε να το αποφύγουμε τουλάχιστον ας το «απολαύσουμε». Ο Βασίλης βρέθηκε στο στοιχείο του μόλις περάσμε σε Αλβανικό έδαφος. Χαοτική κίνηση , σε χείριστου είδους όδόστρωμα, με απίστευτα πολλά αυτοκίνητα και στα δύο ρεύματα. Κάτι μου λέει πως πήραμε λάθος στροφή και είμαστε Μπαγκλαντές. Δε μου το βγάζεις από το μυαλό... Ο αετός στη πινακίδα με προσγειώνει στη πραγματικότητα. Τι είπαμε; Δε μπορούμε να το αποφύγουμε οπότε ας προσπαθήσουμε να το απολαύσουμε. Οπότε μια γρήγορη μετατροπή της ανάγκης σε φιλότιμο και πάμε. The Albanian way, είναι η χαρά του Βασίλη. Αριστερό ρεύμα και προσπέραση δίχως αύριο. Δεν υπάρχει περίπτωση να τον προλάβω οπότε προσπαθώ να πιάσω ρυθμό οδήγησης. Αποτέλεσμα; Μηδέν εις το πηλίκον. Αγχωμένες προσπεράσεις. Κόλλημα πίσω από βαρέα οχήματα κι άντε να περάσεις, με τη ψυχή στο στόμα. Στη στάση τον βρίσκω χαλαρό κι ωραίο, οπότε τα βαφτίσια (Αλβανός οδηγός) φαντάζουν όαση στο χάος. «Πες την αλήθεια φίλε. Εξετάσεις για δίπλωμα έδωσες στα Τίρανα. Δε γίνεται αλλιώς». Απάντηση δε πήρα. Δεν επιβεβαίωσε αλλά ούτε και διέψευσε, συνεπώς δικαιούμε να καταλήξω σε αυθαίρετο συμπέρασμα. Αφού αποφύγαμε και τα χειρότερα με το «ξεστράτισμα» του Μπιλ πάλι καλά να λέμε. Μη φανταστείτε βέβαια πως πτοήθηκε ιδιαίτερα. Μόλις καβάλησε μία από τα ίδια. Ο λύκος κι αν εγέρασε... Τέλος πάντων. 200 χιλιόμετρα επί Αλβανικού εδάφους είναι θα περάσουν, πού θα πάει; (Πότε όμως;;;)

Ευτυχώς που τα διαβάζεις Μπιλ γιατί εγώ πάλι δεν έχω ανοίξει φύλλο. Το πάω από μνήμης. Πρέπει να είμαι υπό την επήρρεια του ιπποφαές ακόμα και του γκουαρανά που τρώγαμε για να είμαστε ανθεκτικοί στις κακουχίες.

Γνώριμο συναίσθημα η διάβαση συνόρων. Κατοχυρώνει κι επίσημα την έναρξη του ταξιδιού μας. Η βροχή έρχεται να μας προϋπαντήσει. Σίγουρα δεν έχουμε τη περσινή τύχη που πάντα φτάναμε ή περνάγαμε αφού είχε βρέξει με εξαίρεση τη τελευταία μέρα κι αυτό μέχρι να βάλουμε αδιάβροχα σταμάτησε. Ας είναι. Μπανάκι να ζεσταθεί το κοκαλάκι, ντύσιμο και βουρ στο φαϊ. Εϊ μίστερ κεν γουί όρντερ πλιζ; Ο αόρατος άνθρωπος φημολογείτε πως έδωσε παραγγελία. Εμείς πάντως όχι. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί εκεί που πήγαμε ήταν φοβερά. Ωχρίδα μπάι νάιτ. Όλα τα λεφτά. Για την Αλβανία πάντως δεν ήμασταν προτοιμασμένοι τι θα συναντήσουμε. Ότι κι αν σου πουν πρέπει να το δεις για να το νιώσεις στο πετσί σου. Αλλά αυτά αύριο. Νανάκια τώρα.

Ο δρόμος του Νεστορίου ανυπέρβλητος. Όποιος δεν έχει πάει πρέπει να το κάνει.

Φυσικά η προτροπή του Βαγγέλη να κάνουμε στάση στις πηγές ήταν τέλεια, γιατί έχω προϊστορία με τη περιοχή και μου ξυπνάει αναμνήσεις. Ευχαριστώ Τι κρίμα που πρέπει να χωρίσουν οι δρόμοι μας αυτή τη φορά. Ίσως κάποια άλλη να έχουμε κοινή ρότα. Καλές βόλτες.