adel

+1 Ή θα είχε πέσει εκεί που θα έπρεπε να πέσει...

Αυτό εδώ έιναι. Είναι το κρανάκι που έχει κάτσει στο κεφάλι μου καλύτερα από κάθε άλλο που δοκίμασα. Όχι πολύς θόρυβος, καταπληκτική αεροδυναμική. Σε ταξιδάκι με 150-170 και όρθιος πάνω στο fazer δεν νιώθω σχεδόν καμιά πίεση να μου σπρώχνει το κεφάλι προς τα πίσω. Δοκιμάστηκε και σε καλοκαιρινό ταξίδι Αθήνα-Καβάλα με 35 βαθμούς και κράτησε το κεφάλι μου αρκετά δροσερό. Αν θα του προσάψω κάτι, είναι το βάρος. Θα προτιμούσα να έλειπε ο μηχανισμός του εσωτερικού visor και να γλυτώναμε καμιά 200αρια γραμμάρια, αλλά οκ, και αυτό συνηθίζεται μετά από λίγο καιρό. Εν ολίγοις, μια χαρά κρανάκι.

Πριν καμιά δεκαριά μέρες (Κυριακή) εθεάθη ένα καταπληκτικό παλικάρι με BMW RT 1200 το οποίο με βρήκε πεσμένο σε μια από τις φουρκέτες του Σουνίου, σταμάτησε, με βοήθησε να σηκωθώ, μου σήκωσε τη μηχανή παρέα με έναν άλλο περαστικό, μου έδεσε πάγο στον αγκώνα μπας και μπορέσω να πατήσω συμπλέκτη και να ξεκινήσω, με περίμενε γύρω στα 45 λεπτά μέχρι να αισθανθώ έτοιμος να οδηγήσω και με συνόδεψε από το Σούνιο μέχρι το Ασκληπιείο Βούλας όπου και έφτασα οδηγώντας με 2η-3η και ένα χέρι γιατί σφάδαζα κάθε φορά που πάταγα συμπλέκτη. Πάνω στην ταραχή και τη σύγχυση δεν ρώτησα ούτε το όνομα σου ρε φίλε. Να είσαι πάντα καλά και, αν γράφεις εδώ μέσα, στείλε pm να σε κεράσω ένα ποτό. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Στην ίδια φάση εθεάθη ζευγάρι με αυτοκίνητο οι οποίοι επίσης σταμάτησαν, οδήγησαν κάποια χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι τους και επέστρεψαν για να μου φέρουν πάγο και νερό, βοήθησαν τον προηγούμενο μπεμπάκια να μου σηκώσει τη μηχανή, μου μάζεψαν όλα τα πράγματα που είχαν σκορπίσει από τη διαλυμένη μπαγκαζιέρα και μου έκαναν πολύ καλή παρέα μέχρι να σιγουρευτούν ότι είμαι καλά και έφυγαν. Να είστε και σεις καλά και να χαίρεστε τα παιδάκια σας. Δεν μπορώ να παραλείψω τους κυριολεκτικά δεκάδες αλήτες και τσαντάκηδες (είχε αρκετό κόσμο έξω εκείνη τη μέρα στην παραλία) που σταμάτησαν, ρώτησαν αν θέλουμε βοήθεια, χαιρέτησαν και συμπαραστάθηκαν γενικότερα. Χαίρομαι που μπορώ να πω ότι ακόμα και σήμερα και με όλα αυτά τα σκατά που έχουν πέσει πάνω μας, εξακολουθούμε να παραμένουμε άνθρωποι. Σας ευχαριστώ όλους που μου το θυμίσατε, έστω και κάτω από αυτές τις δυσμενείς για μένα συνθήκες.

Καλορίζικο και καλοτάξιδο φίλε. Μη μασάς, κάθε αρχή και δύσκολη. Όσο για το τρέμουλο, παίζει να είναι πολύ σφιχτά τα χέρια σου στο τιμόνι. Δοκίμασε να χαλαρώσεις τα χέρια σου και να σφίγγεις με τα γόνατα/μπούτια το ντεπόζιτο για να μη σε παίρνει πίσω ο αέρας στα πολλά. Παρακάλεσες να μην κράξουμε γι΄ αυτό δε λέω κουβέντα για 200αρες στη Βουλιαγμένης, παραλιακή. Απλά πρόσεχε...

Αμ η αυτονομία; 35000 χρόνια το λίτρο...

Ναι. Γιατί την πήρα σχετικά φτηνά σαν μεταχειρισμένη και, κυρίως, γιατί 80 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα στη δουλειά κάθε μέρα γίνονται ανυπόφορα με το παπί από ένα σημείο και μετά. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και την ψυχοθεραπεία που μου κάνει, τα λεφτά της τα έχει βγάλει ήδη.

240. Σε κατηφορίτσα και με ευνοϊκό τυφώνα. Τότε νόμιζα ότι είμαι μάγκας. Μετά ένας φίλος μου πάσαρε το βιβλίο και το βίντεο του Keith Code. Και κατάλαβα γιατί κλάνω μέντες και δεν διασκεδάζω σε στριφτερούς δρόμους. Και διάβασα κι άλλο. Και από τότε προσπαθώ να πηγαίνω αργά και σωστά. Και έχει πλάκα τελικά. Ίσως κάποια στιγμή να έρθει και η ταχύτητα, αλλά δεν πειράζει και να μην έρθει. Δεν γεννηθήκαμε όλοι για το παγκόσμιο. Κάπως έτσι κατέληξα πως δεν είναι η τελική που απολαμβάνω στο μηχανάκι. Είναι η χαλαρότητα, το flow.

Είπα κι εγώ να γραφτώ μπας και βρω παρέα για καμιά βόλτα. Χαιρετισμούς σε όλους και καλούς δρόμους.