Bladerunner

Προφανώς ο γραπτός λόγος δεν είναι το φόρτε μου και δεν έγινα απόλυτα κατανοητός. Μου λες ότι αλλάζεις κλίση στο μηχανάκι το ίδιο αποτελεσματικά ανεξάρτητα αν χρησιμοποιείς χέρια ή όχι; (Η απάντηση στην ερώτησή σου είναι ότι μηχανάκι θα πέσει κάποια στιγμή. Για άλλο λόγο όμως από αυτόν που εννοείς. Το τιμόνι πρέπει να είναι ελεύθερο για να μικροδιορθώνει την πορεία)

Πρόσεξε: Δεν εννοώ να ξεκινάς να τη στρίβεις τώρα και να τελειώσεις μετά από 500 μέτρα. Να στο κάνω πιο απλό... Είμαστε σε έναν παραλιακό δρόμο. Ευθεία είναι, μηδέν κίνηση κι απολαμβάνουμε τη βόλτα μας. Ρολάρουμε με καμιά σαρανταριά χιλιόμετρα, έχουμε αφήσει τα χέρια από το τιμόνι και παίρνουμε βαθιές ανάσες να μυρίσουμε θάλασσα. Ξαφνικά, αντιλαμβανόμαστε μια λακούβα στο μισό μέτρο μπροστά μας. Θα την αποφύγουμε ΧΩΡΙΣ να ακουμπήσουμε το τιμόνι;

Φαντάζομαι από τη σίγουρη απάντησή σου ότι το έχεις δοκιμάσει. Ή τουλάχιστον έχεις μπει στις Σέρρες και ξέρεις για τι μιλάμε. Θα στρίψεις το ίδιο αποτελεσματικά όπως θα έστριβες υπό κανονικές συνθήκες; Με τα χέρια στο τιμόνι; Alarm... Τα χέρια όμως τα είχες στο τιμόνι. Έτσι δεν είναι;

Να ρωτήσω κάτι; Φανταστείτε ότι είμαστε στην ευθεία της πίστας των Σερρών και πλησιάζουτε την Κ1 με 100 χιλιόμετρα. Φρένα δεν χρειάζονται γιατί η στροφή σηκώνει περισσότερα. Να το κάνουμε πιο εύκολο. Δεν πηγαίνουμε με 100 αλλά με 80 km/h. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε αφήσει τα χέρια από το τιμόνι και αποφασίζουμε να στρίψουμε χρησιμοποιώντας ο,τιδήποτε άλλο ΕΚΤΟΣ από τα χέρια μας. Τα χέρια ΔΕΝ ακουμπάνε καν στα κλιπόν. Θα στρίψουμε; Ή θα το πάμε απέναντι; Να προλάβω την εύλογη ερώτηση: Μόλις δώσουμε την απαραίτητη για τη στροφή και χιλιόμετρά μας κλίση στο μηχανάκι, τα χέρια μπορούμε να τα ξαναβάλουμε στο τιμόνι. Λοιπόν; Θα στρίψουμε;

Δεν θα επαναληφθεί ξανά.

Όχι, δεν χρησιμοποιώ κάποια μαγική δύναμη όπως αναφέρεις. Απλά, φροντίζω να ξέρω πού βρίσκομαι και που θέλω να βρίσκομαι στην αμέσως επόμενη στιγμή. Το σχεδιάκι δεν είναι ό,τι καλύτερο από αισθητικής άποψης, αλλά φαίνεται το τι εννοώ "γνώση" της στροφής. Ποιός θα έχει δει πού πάει η στροφή και ότι έχει λάδια στην έξοδο; Ποιός θα είναι καλύτερα προετοιμασμένος; Ποιός θα επιλέξει την καλύτερη γραμμή αποφυγής των λαδιών; Ο κόκκινος ή ο μπλέ; Ελπίζω να μη σε ζάλισα παραπάνω.

Όντως θα δεχτώ ότι υπάρχει περίπτωση να χρειαστούμε τα φρένα μέσα στη στροφή. Φαντάζομαι ότι έχει τύχει σε πολλούς, ανάμεσά τους και εμένα. Αυτό όμως σημαίνει ότι κάναμε ένα βασικότατο λάθος στην είσοδο της στροφής: Μπήκαμε με παραπάνω χιλιόμετρα από ότι μας επέτρεπαν οι συνθήκες. Είτε αυτές λέγονται "διαθέσιμη πρόσφυση", είτε "κακοτεχνίες στο οδόστρωμα", είτε "τύπος της στροφής", είτε "εμπόδιο στην έξοδο", είτε "υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μας". Φροντίζουμε λοιπόν να έχουμε γνώση της στροφής πριν στρίψουμε. Αυτό επιτυγχάνεται επιλέγοντας το κατάλληλο σημείο εισόδου. Κατάλληλο σημείο είναι αυτό που θα μας επιτρέψει να δούμε ό,σο το δυνατόν περισσότερο κομμάτι της στροφής, και αν είναι δυνατόν από τη φύση της, ολόκληρη την στροφή μέχρι και την έξοδό της. Επειδή αυτά τα σημεία είναι κατά κανόνα λίγο ή περισσότερο πιο βαθιά από αυτά που στρίβουμε συνήθως, πρέπει και η ταχύτητά μας να είναι τέτοια ώστε να προλάβουμε να τοποθετήσουμε την μηχανή μας (πλαγιάζοντάς την), στην επιθυμητή τροχιά. Λογικό δεν είναι; Αν δεν ξέρουμε πού ακριβώς πρέπει να πάμε μόλις στρίψουμε, πώς θα αποφασίσουμε για την τροχιά που θα ακολουθήσουμε; Στο περίπου; Αναρωτιέστε μάλλον τι γίνεται με τις "τυφλές" στροφές. Καλά όλα τα παραπάνω, αλλά τι γίνεται ρε φίλε όταν έχουμε περιορισμένη ορατότητα; Σε μια φουρκέτα π.χ; Ή όταν η έξοδος της στροφής δεν φαίνεται λόγω βλάστησης, βράχων κλπ; Σε τέτοιες περιπτώσεις φροντίζουμε να έχουμε μεγάλο απόθεμα πρόσφυσης και διαθέσιμο χρόνο αντίδρασης, για την περίπτωση του αναπάντεχου. Όταν μια μοτοσυκλέτα είναι οριακά πλαγιασμένη, δεν υπάρχει περίσσευμα πρόσφυσης για αντεπεξέλθει σε βίαιη μεταβολή της κινητικής της κατάστασης. Είτε αυτή λέγεται έντονη επιβράδυνση είτε έντονη επιτάχυνση. Όσο πιο μεγάλη ταχύτητα έχουμε, τόσο λιγότερο χρόνο έχουμε στην διάθεση μας για να αντιδράσουμε σωστά σε μια "στραβή". Τηρώντας τα παραπάνω, δεν εξαλείφουμε την πιθανότητα να βρεθεί ένα τρακτέρ στην πορεία μας, αλλά διευρύνουμε τις επιλογές μας. Εφόσον κινούμαστε με τέτοιο ρυθμό που μας επιτρέπει να είμαστε χαλαροί, θα προλάβουμε να εκτιμήσουμε την κατάσταση και να λάβουμε την πλέον σωστή απόφαση. Εφόσον έχουμε διαθέσιμη πρόσφυση, θα μπορέσουμε για παράδειγμα να πλαγιάσουμε κι άλλο το μηχανάκι και να περάσουμε το τρακτέρ από εσωτερική, σε μια αριστερή στροφή για παράδειγμα, ή να το σηκώσουμε και να περάσουμε από εξωτερική -σε μια δεξιά-, χωρίς να βγούμε στο αντίθετο ρεύμα. Αν πάλι, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι εφικτό και χρειαστεί να φρενάρουμε, αν δεν εξαντλήσουμε την διαθέσιμη πρόσφυση δεν θα πέσουμε. Μπορούμε να μάθουμε πότε και πως εξαντλούμε την τόσο σημαντική διαθέσιμη πρόσφυση. Μπορούμε επίσης να μάθουμε με ποιό τρόπο χειριζόμαστε τη μοτοσυκλέτα μας όταν την έχουμε ήδη εξαντλήσει και κινούμαστε στο όριο. Το πιο εύκολο όμως είναι να φροντίζουμε να έχουμε πάντα περρίσευμα. Ας ξεκινήσουμε από 'κει.

Κι όμως. Δεν ήταν αυτό το "στυλ" του. Λόγω του σοβαρού ατυχήματος που είχε στα χρονομετρημένα του Assen το 92, το δεξί του πόδι απλά δεν δούλευε. Οπότε, στις αριστερές στροφές το δεξί του πόδι ήταν ανίκανο να τον στηρίξει κι έπρεπε να βρει άλλα σημεία στήριξης. Όπως και έκανε. Προσέξτε την παραπάνω φωτό. Καμία σχέση με τις αριστερές στροφές, έτσι δεν είναι; Ο Mick Doohan είναι ένα θρύλος της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας. Το ανορθόδοξο στυλ του όμως δεν αναιρεί τη θεωρία που λέει "δεν στηριζόμαστε από τα κλιπόνς". Απλά ο Doohan δεν είχε από που αλλού να στηριχτεί!