wildbilly

Καπάκι και σε αναζήτηση τροφής, βγάζουμε 50 lei από το ΑΤΜ μιας τράπεζας (μαμημένες τράπεζες με τις προμήθειες τους) και μπαίνουμε στον πεζόδρομο…Ξαφνικά ΤΟ σοκ!!! Χαμός από νεαρόκοσμο και πανέμορφες υπάρξεις πάνω σε ψηλοτάκουνα και πλατφόρμεζες… Παίζει φαίνεται αποφοίτηση σε κάποιο πανεπιστήμιο γιατί κυκλοφορούν πολλοί νέοι με τήβενους και καπέλλα…και οι αιθέριες υπάρξεις γίνονται ακαδημαϊκά αιθέριες…!!! Το σοκ είναι μεγάλο…Καθόμαστε στο πρώτο ρεστοράν για να φάμε και κυρίως να πιούμε, να ξεχάσουμε…

Στην κεντρική πλατεία, η πρώτη εντύπωση δεν είναι και πολύ ενθαρυντική…Όχι ότι είναι άσχημα αλλά που είναι ο κόσμος, οεο?

Φτάνουμε στο Zalau και αααχ Χαρούλη νοιώθω μια ζαλάου άλλο πράμα ρε μαν… Ο δρόμος μετά φτιάχνει πολύ…Παιδική χαρά για τον αγριοβασίλα και έχω κάνει τα λαστιχάκια μου μαύρα κατράμι από το ζόρι… Κάπου εκεί πετυχαίνω ένα κλασσικό εικονογραφημένο μπαρμπούλη με όλο το τσούρμο πάνω στο κάρο, παιδιά-σκυλιά τριγύρω, να αγκομαχούν στην ανηφόρα…Είμαστε σταματημένοι και λέω να βγάλω το τσούρμο μια φωτό καθώς θα πλησιάζει αλλά το βλοσυρό ύφος του τυπάκου με αποτρέπει…καπάκι τα γυφτάκια μας την πέφτουν για ευρώ και κάνουμε τον κινέζο…του τη φυλάω όμως του μάστορη και αφού ξεκινάω, σταματάω πιο κάτω και παίρνω την πολυπόθητη φωτό…πάρτε μάτι το δολοφονικό βλέμμα του πάτερ φαμίλια… Φτάνουμε στην Cluj. To gps μου κάνει κόλπα, το μαμημένο το καλώδιο έχει κοπεί φαίνεται από τα στριφογυρίσματα και μια δίνει μια δε δίνει ρεύμα…Βάζω το κινητό και το στερεώνω με μονωτική ταινία στη βάση…Ευτυχώς έχω περάσει όλη τη διαδρομή στο gps του κινητού και βρίσκουμε το χοτέλ σχετικά εύκολα… Ουάου! Μεγάλο χοτέλ με αυλίτσα-πάρκινγκ και μεγάλο δωμάτιο…Αρχίζω τη μουρμούρα όταν η έγκυος ιδιοκτήτρια μας ζήτησε προκαταβολικά την πληρωμή…Εγώ να είμαι τίγκα στον ιδρώτα, τα μαλλιά να μου πέφτουν στα μάτια, να κουβαλάω τα μπαγκάζια και αυτή θέλει το κασέρι…μου θυμίζει τη χοντρίου στο Σιμπίου, πέρσι τέτοιο καιρό, λίγα χλμ μακρυά και λέω το’χουν σύστημα στη Ρουμανίαζα…Αρχίζω να μουρμουρίζω λοιπόν, άντε πάλι τα ίδια, ρε χοντρίου πέρσι δεν είπαμε ότι έχομεν πρόσωπον εμείς κυρία μου στην κενωνίαζα? Πάλι θα τα λέμε? Ο Χαρούλης να με σκουντάει και να λέει, όχι ρε μλκ, δεν είναι η χοντρίου αυτή, είναι η εγκύου αυτή… και τέτοια γλαφυρά…σκασμένοι στα γέλια ανεβάζουμε το βιός μας στο ρούμ και μετά από λίγο βγαίνουμε στην πόλη.

Η διαδρομή ως επί το πλείστον είναι από εθνική οδό, υπέροχος δρόμος μέχρι το Debrecen. Μετά ο δρόμος χαλάει πολύ κατευθυνόμενοι στη Ρουμανία και το Sacueni…Η λιθοτριψία και το χάσιμο σφραγισμάτων συνεχίζεται και μετά την είσοδο μας στην Ρουμανία για καμιά 50αριά χλμ…

Ημέρα 9, Kosice-Cluj Napoca, 430 χλμ http://goo.gl/maps/GDHuS Τσακίζουμε για καλημέρα τον υπέροχο μπουφέ του χοτέλ και ξεκινάμε αργούτσικα…Κάνουμε μια μικρή περιήγηση στην πόλη να τη δούμε με το φως της μέρας…

Είμαι τελείως αποδιοργανωμένος σήμερα, δεν τραβάω πολύ, οι ζαλάδες είναι συχνές, ζεσταίνομαι, σταματάω συχνά και γελάμε με την κουλαμάρα μας…Όλη η υπόλοιπη διαδρομή ανεβαίνει και κατεβαίνει πάλι τα βουνά, έλατο κάργα και στροφιλίκι και πέφτουμε σιγά σιγά στην Kosice. Το χοτελ είναι πολύ καλό και βγαίνουμε σε λιγάκι για βόλτα στο κέντρο της πόλης…η πόλη είναι πολύ συμπαθητική αλλά άδεια…αρχίζω τα, που είστε όλοι, γυρίστε πίσω και τέτοια αλλά δεν πιάνει…στον κεντρικό πεζόδρομο βρίσκουμε λίγο περισσότερη ζωή και μερικά μαγαζιά…καθόμαστε για φαγητό και κάνουμε χάζι στην περατζάδα…Μια χαλαρότητα στην ατμόσφαιρα πάντως υπήρχε και το κλίμα ωραίο… Γυρνώντας στο χοτέλ, βλέπουμε στον πρώτο όροφο ενός σπιτιού ένα μπαράκι που μας φαίνεται ενδιαφέρον…Νεανικό στέκι με ωραία μουσικούλα και ωραία διακόσμηση… Πίνουμε από 2 μπύρες και ζητάμε να πληρώσουμε…Έρχεται η κοπελίτσα με την απόδειξη και λέει, 2,80€…λέω, έχουμε πάρει 4 μπύρες…ναι λέει καλέ μου κυριούλη, να και η απόδειξη, απλή προπαίδεια, 4x0,7=2,8 και παθαίνουμε πλάκα!!! Αφήνω τα ρέστα από τάληρο μόνο και μόνο για το χαβαλέ να αφήσω πουρμπουάρ σχεδόν όσο ήπιαμε…χαχαχα….κάντο και στην ελλαδίτσα με 3 ευρώ την μπύρα ρε μεγάλε…

Στο μπεργκεράδικο τρώνε όλοι κάτι φιλετάρες πρωϊνιάτικα…Παίρνουμε και μεις τα δικά μας και καφέδες, ζητάμε και νεράκι και μας φέρνουν 2 μεγάλα ποτήρια με μια φέτα λεμόνι (τα οποία μας τα χρέωσαν!). Πάντως γενικά είναι φθηνά… Κάποια στιγμή αρχίζει ξανά η βροχή και είναι δυνατή…τρέχω στο μοτοσακό όπου έχω αφήσει το μπουφάν μου δεμένο με λουκέτο και θα γίνει να μην πω τι… Για το επόμενο μισάωρο περιμένουμε να σταματήσει η βροχή, βάζουμε όοολα τα αδιάβροχα και βγάζουμε στιχάκια στη μουσική του “money-money-money”, του στυλ…”βροχοzakopanje ήρθα με βροχήηηηη, βροχοzakopanje έγινα παπίιιι, ου ουουουουουου,zakopanjezaaaaa” και τέτοια, θα σας τα πει καλύτερα ο Χαρούληζας σαν πιο ειδικός… Συνεχίζουμε μπαίνοντας πιο βαθιά στα Tatras…Ότι και να πω για τη φύση είναι λίγο… Ο δρόμος είναι επίσης πολύ καλός και η πρόσφυση κορυφαία ακόμα και υπό ψιλή βροχή…Περνάμε μέσα από τα σύννεφα, έλατα και ομίχλες και να το μυστηριακό τοπίο, παρέα μας για αρκετή ώρα…μέχρι που στεγνώνει, πετάμε τα αδιάβροχα και συνεχίζουμε για Poprad…

Καταλήγουμε στον κεντρικό πεζόδρομο και παρκάρουμε…Ευτυχώς η βροχή έχει σταματήσει και περιηγούμαστε ψάχνοντας να βρούμε κάπου να κάτσουμε για ένα σνακ και καφέ… XAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAXAAAAAAA!!!!! Πως τον είπες Χαρούληζα τούτον?

Η διαδρομή όμορφη αλλά έχει πολύ κίνηση και σκάμε στην πόλη υπό ψιλή βροχή…Βάζουμε τα μισά αδιάβροχα και κάνουμε μια βόλτα στην πόλη με τα μοτοσακά για να βγάλω φωτός από τα υπέροχα σπίτια…

Ημέρα 8, Krakow-Zakopanje-Kosice, 340 χλμ http://goo.gl/maps/jVzth Η μέρα ξεκινάει με νεύρα αφού με ξυπνούν με τηλεφώνημα από τράπεζα, γαμώ την κρίση μου μέσα…Κατεβαίνουμε για πρωϊνό στην υπόγα του χοτέλ που μυρίζει ψαρίλα…Χμμμμ! Περάστε λέει ο τυπάκος, να το τραπέζι, διαλιέχτε…χαχαχα από ποικιλία σκίζει ο τύπος, πάντως ψάρι έχει, εγώ χωρίς ψάρι το πρωί με τον καφέ, δεν ανοίγω το μάτι μου…τεσπά τσιμπολογάμε ότι βρούμε και ετοιμαζόμαστε για Zakopanje…

Στην κεντρική πλατεία υπάρχει και η μεγάλη κλειστή αγορά, μια μεγάλη στοά με πάγκους…δυστυχώς κλειστή τώρα… Κάνουμε μια βόλτα στο υπαίθριο παζάρι και ψωνίζουμε μερικά σουβενίρια…Στην πλατεία επίσης μπορείς να ψωνίσεις και άλλα πράματα, ιφ γιου νόου χουότ άι μιν…happy ending και τέτοια… Ααααααααχ!!!! Εδώ πρέπει να πω ό τι είχαμε συννενοηθεί με τα παιδιά από τα Γρεβενά να τηλεφωνηθούμε για να βρεθούμε στην Κρακοβία…Τους πήρα πριν αλλά δεν απάντησαν…είπα, ας κάνουμε μια βόλτα και αν δεν τηλεφωνήσουν σε κάνα μισάωρο, βρίσκουμε κάπου και καθόμαστε…Έλα μου όμως που με έπιασε πάλι η εμμηνόπαυση και δε μου άρεσε κανένα από τα μαγαζιά στην πλατεία…ήταν όλα κλειστοφοβικά κάτω από χαμηλές ομπρέλες και όλα είχαν ένα μπουρδελέ κόκκινο φωτισμό…Ο Χαρούλης το εξηγεί ότι είναι για τα κουνούπια…ρε δε πα να’ναι και για τους κροκόδειλους, εδώ εγώ δεν κάθομαι και τέτοια…ο Χαρούλης με ακολουθεί υπομονετικά στο ψαχτήρι στα στενά μιας που τα παιδιά δε φάνηκαν… Στην πλατεία ξανά και αρχίζουμε να αγχωνόμαστε γιατί τα ρεστοράν κλείνουν νωρίς…τα πόδια μου πονούν και τα νεύρα μου κλονίζονται πάλι, αφού εγώ φταίω που δε βρίσκουμε να φάμε…Τελικά βρίσκουμε ωραιότατο ρεστοράν και με την εμφάνιση των πρώτων μπυρών στο τραπέζι ησυχάζω ξανά… Ξεκινάμε την αργή κατάβαση μέχρι τα μοτοσακά και εξαντλημένοι φτάνουμε στο χοτέλ και ξαπλώνουμε στις ξαπλώστρες στο γκαζόν της αυλής…παραλίγο να μας πάρει ο ύπνος εκεί πέρα, τόσο ήσυχα και δροσερά που ήταν, στο τσακ τη γλυτώσαμε…

Μετά από λίγη ώρα και αντιμετωπίζοντας λίγη κίνηση, φτάνουμε στην Κρακοβία...Ευτυχώς το χοτελ δεν είναι μακρυά…Ο τυπάκος που έχει το μικρό χοτέλ, έχει μέσα και το σπίτι του, με καθιστικό, πιάνο, αίθριο κτλ…οικογενειακή φάση δλδ…έχει έναν ωραίο κηπάκο και έναν σκύλο του Αγ.Βερνάρδου, τελείως τέζα από τη ζέστη… Κατεβαίνουμε στο κέντρο και αρχίζουμε το…ανάπηρο περπάτημα…Το κέντρο είναι πανέμορφο, με το καστράκι του, τους πεζόδρομους και την κεντρική πλατεία…Παντού κυκλοφορούν άμαξες με άλογα που τα κουμαντάρουν όμορφες Πολωνές με καυτά σορτσάκια!

Μετά το Namestovo πέφτουμε πάλι σε μια καταπληκτική εθνική οδό μέσα στο δάσος…την έχω δει ότι είναι πίστα και πάω αέρα πατέρα…πάλι καλά που Σλοβάκους τροχαίους δεν είδαμε…Μπαίνουμε στην Πολωνία και περνάμε συνεχώς μέσα από γραφικούς οικισμούς…

Ψεύδεται! Εγώ σταματούσα και δεν προλάβαινα να βγάλω το μπουφάν, τα γάντια, τη ζώνη μέσης, τις ωτοασπίδεζες και να κάνω και μισό τσιγάρο κι ερχότανε ο Χαρούληζας.... Συνεχίζουμε βόρεια…Σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για να βρούμε αυτοκόλλητα της χώρας αλλά αντί αυτού μαθαίνουμε ότι πρέπει να πάρουμε βινιέτα που κοστίζει 10 ευρά και ισχύει για 10 μέρες…Άουτς! Εκεί κάπου ξεχνάω να στρίψω κάπου που μου είπε το gps και αναγκαζόμαστε να κάνουμε 20 χλμ μέχρι την επόμενη έξοδο της καταπληκτικής εθνικής οδού και να γυρίσουμε πάλι πίσω…Μπαίνουμε στα βουνά και η χάραξη του δρόμου, η ποιότητα της ασφάλτου και η φύση μ’έχουν μαγέψει…μια πάω τάπα και ξεφτυλίζω λαστιχάκια και τακάκια και μια πάω σαν κότα θαυμάζοντας τη φύση…!!! Η διαδρομή μέχρι το Namestovo είναι έτσι και καλύτερα, περνάει δίπλα από λίμνες, το φως αντικατοπτρίζεται και είναι μαγεία…κρίμα που οι φωτογραφίες δε μπορούν να δείξουν αυτό που το μάτι χορταίνει επί τόπου…

Ντεν καταλαβαίνει τι εννοά το παλουκάρ...δηλαδής πως πρέπει να οδηγάμε, σαν κότεζες??? Ε ρε εργαλείο λέμε…αναπαλαιωμένο τέλεια, γυαλιστερό, κλασίκ κομμάτι…

Ημέρα 7, Budapest-Banska Stiavnica-Namestovo-Krakow, 480 χλμ http://goo.gl/maps/oz3I2 Η μέρα ξεκινάει μ’ένα γερό πρωϊνό παρέα με τους Έλληνες φίλους μας…τους λέμε για τη διαδρομή από τις λίμνες και σκέφτονται να αλλάξουν τη διαδρομή τους από το zakopanje… Τεσπα, ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε…μέχρι ένα σημείο πάμε παρέα, μετά χαθήκαμε, ξαναβρεθήκαμε, ξαναχαθήκαμε και τέτοια…εμείς έχουμε πει ήδη στη Σλοβακία και κάνουμε μια στάση στη Banska Stiavnica, για την οποία είχα δει καλά σχόλια στο lonely planet…η πόλη μας αποζημιώνει, είναι όντως πανέμορφη, μακάρι να είχαμε λίγο περισσότερο χρόνο να την εξερευνήσουμε όπως της αξίζει… Κοιτάξτε εργαλείο που πέτυχα....

A! Πριν φύγουμε από Βουδαπέσταινα, ρίχνω και δύο βιντεάκια που αποτύχανε πριν να μπούνε...Πλίτσι-πλίτσι ο μπίλυζας και το ταλέντο με το ξυλόφωνο... http://youtu.be/gquolOiMIE8

Τελείως τέζα πια από την κούραση κατεβαίνουμε σιγά σιγά προς το ποτάμι και αράζουμε στο γρασίδι γύρω από τον άγαλμα…Ο άγαλμας που μ’είδε, με θυμήθηκε και τον πόνο μου ν’ακούσει δεν τ’αρνήθηκε… Γυρνάμε με τα μοτοσακά στο χοτέλ και πέφτουμε πάνω στους Έλληνες που λέγαμε οι οποίοι μόλις γυρίζανε κι αυτοί από την πόλη…Στο λόμπυ του χοτέλ πέφτουμε πάνω σ΄ένα διχτυωτό καλσόν και ένα ανύπαρκτο μπουστάκι…4 αρσενικά παθαίνουν μια κουλούμπρα και το θηλυκό της παρέας φωνάζει, ξεκολλάτε ρε, μεγάλοι άνθρωποι…από την κόμπλα τους όλοι ανεβαίνουν από τις σκάλες…εγώ σαν ανάπηρος λέω, θα μπω με το μωρό στο ασανσέρ κι ότι γίνει…το άρωμα με πνίγει, το διχτυωτό είναι ποοοολύ διχτυωτό και….ευτυχώς που ανεβαίνω μόνο δύο ορόφους και γλύτωσα τις επιπλοκές, είμαι και μεγάλος άνθρωπας ρε πστ…εννοείται το κοριτσάκι ήταν παραγγελιά…στο λόμπυ, μεταξύ των διαφημιστικών καρτών που κρέμονται σ’ένα σταντ, παίζει καρτούλα που λέει, erotic massage “the happy ending”….χαχαχαχα άκου the happy ending…έγινε το μότο μου για τις επόμενες μέρες βεβαίως, έπρηξα το Χαρούλη τόσο, που μου λέει ρε τράβα ρε μλκ στο μπάνιο να δεις κάνα happy ending….Χαρούούούληηηηη, θέλω happy ending,χαχαχαχαχα……..

Όπου και να κοιτάξεις ρε γμτ....κάντε στην άκρη λέμε... Βελζεβούλια. ... Χμμμμμ! Μοιάζω? Κούκλες!!! Άι άι παναϊα μ΄... Στο καπάκι πάμε κι αράζουμε στην πλατεία όπου όλη η νεολαία την πέφτει στα γρασίδια και ρουφάει μπύρες και κρασιά μέχρι τελικής πτώσης…Ε, κάνουμε το ίδιο…

Μιάμιση ώρα μετά κατεβαίνουμε από το εργαλείο με ιδρωμένους πισινούς και περιμένουμε ένα άλλο για να κάνουμε ένα μέρος από την δεύτερη διαδρομή…τρώω παγωτάκι και το λεωφορείο έρχεται 10 λεπτά νωρίτερα…δεμ’αφήνουν να μπω με το παγωτό και έτσι ξαναρχόμαστε σε μισή ώρα που ξαναπερνάει… Ανεβαίνουμε προς το κάστρο και το ανάκτορο είναι υπέροχο… Η θέα όμως από ψηλά είναι εκπληκτική!!! Μάθοοοοοοοοο, που είσαι ρε γκρινιάρηζα......??? Κατεβαίνουμε από το λεωφορείο και σιγά σιγά καταλήγουμε σε ένα ορθιάδικο για μπέργκερ και μπύρες… Για μεγάααλα μεγέθη....

Ξεκινάνε τα βάσανααααα..... Πω πω βάσανα λέμεεεε.... Η βουλή της Ουγγαρίας, με τους 365 πυργίσκους, έναν για κάθε ημέρα του χρόνου...το μακρύτερο κτίριο της χώρας...εντυπωσιακότατο... Μάθο βοήθειααααα... Ωωωωωχ τιν τούτο?

Στάση κάθε 50 μέτρα για να μπορέσει να συνεχίσει ο ανάπηρος…ώσπου να η σωτηρία…είχα διαβάσει στο ταξιδιωτικό του Γιώργη του Fzman και το είδα και στο lonely planet ότι παίζουν διόρωφα ανοιχτά λεωφορεία που κάνουν διαδρομές μέσα στην πόλη ώστε να δεις σε λίγη ώρα, να πάρεις μια γεύση δλδ από τα κυριότερα μνημεία και κτίρια…Αφού το σκεφτόμαστε λίγο για λόγους οικονομικούς, αποφασίζουμε να πάμε, μιας και ο ανάπηρος έτσι κι αλλιώς δεν πάει βήμα…Δίνουμε τα 15 ευρουλάκια έκαστος και ανεβαίνουμε στο πάνω πάτωμα μέσα στον ήλιο…εμένα με έχει πιάσει γενικά η γκρίνια και μουρμουράω ότι θα λειώσω, ότι θα πάθω ηλίαση κτλ και ο κακόμοιρος ο Χαρούληζας κάθεται δέκα θέσεις πίσω για να γλυτώσει τη μουρμούρα…μετά μου περνάει η εμμηνόπαυση και απολαμβάνω τη βόλτα, ακούγοντας στα ακουστικά την περιγραφή αυτών που βλέπουμε, στα Ελληνικά…βγάζω κουνημένες φωτογραφίες, μια χαρά τουρίστας καμηλοπάρδαλος είμαι (η διαφημιστική αφίσα του πρακτορείου έχει μια καμηλοπάρδαλη με ρούχα τουρίστα και φωτογραφική μηχανή)…Το κέφι φτιάχνει, φωνάζω τον Χαρούλη να κάτσει μαζί μου και χασκογελάω φωνάζοντας, Μπίλυζας και Χαρούληζας στη Βουδαπέσταινα, οι καλύτεροι καμηλοπάρδαλοι και τέτοια γλαφυρά…ο Χαρούλης κάνει ότι δε με ξέρει και βάζει την ξενάγηση στα Κινέζικα για να γλυτώσει…