Jump to content
Sign in to follow this  
asterixx

Θεσσαλονίκη - γύρος Ιταλίας

Recommended Posts

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Mε την ένταση ακόμα να μην έχει πέσει, με τα μάτια να μην έχουν άλλες λήψεις παρά το χρώμα της Σιένα, και με το άκουσμα στα αυτιά του Vladlen (ακορντεόν) και της Valentina (τσέμπαλο) που μοίραζαν απλόχερα την γοητευτική μπαρόκ άποψη τους στην σκιά του καθεδρικού της Σιένα,

Kάθομαι να γράψω ότι θυμάμαι. Και θυμάμαι τα πάντα.

Κάθομαι να γράψω ότι είδα, και είδα τα πάντα.

Κάθομαι να γράψω πως ένιωσα και ένοιωσα τα πάντα.

Ένα ασφυκτικό από ζέστη απόγευμα Τρίτης του Μαρτίου, 3 Μαρτίου του 2007 συγκεκριμένα μου σφηνώθηκε η ιδέα ενός ταξιδιού με σκούτερ στην Ιταλία. Η ιδέα δεν ήταν καινούργια. Και παλιότερα την είχα συζητήσει με κάποιο μέλος της παρέας, αλλά είχε μείνει ιδέα που δεν είχε χώρο να καρποφορήσει. Έτσι την μεθεπομένη, Παρασκευή 6 Μαρτίου το αποφάσισα και το έκανα τόπικ στο φόρουμ. Δεν μπορώ να πω ότι έτυχε και θερμότατης υποδοχής το άρθρο, αλλά ήταν κάτι που λίγο μ ένοιαζε. Το μυαλό είχε ήδη δρομολογηθεί και όλα τα υπόλοιπα, τα που τα πώς τα πόσο ήταν απλά λεπτομέρειες.

Και στις 4 Ιουλίου, στον Kέδρινο Λόφο στη συνάντηση την καθιερωμένη ήρθε η πρώτη συμμετοχή. Αυτή του zoo. Λίγο αργότερα αυτή του artdaimon, του Hymera και αργότερα Koumgk. Δώσαμε τα χέρια ότι θα πάμε. Και από την ημέρα εκείνη πέσαμε θύματα της γοητείας που έχει πάντα η αναμονή ενός ταξιδιού. Και όλο μιλούσαμε και όλο σχεδιάζαμε και όλο κλείναμε τα μάτια νομίζοντας πως βρισκόμασταν ήδη εκεί.

Βάλαμε το νου και την φαντασία να σκεφτεί ότι μπορούσαμε σχεδόν να σκεφτούμε ώστε να μπορέσουμε να προετοιμάσουμε το ταξίδι μας καλύτερα. Κάναμε συναντήσεις για τα θέματα που μας απασχολούσαν. Και μετά από κάθε συνάντηση όλο και νιώθαμε ένα βήμα πιο κοντά. Δείχναμε να συμφωνούμε στα περισσότερα θέματα και αυτό μας ικανοποιούσε καθώς θα αποσοβούσε προστριβές στο ταξίδι.

Σύντομα, και πριν ο χρόνος φύγει, είχαν φύγει 2 από τα σκούτερ και είχαν αντικατασταθεί από δύο άπληστα για χιλιόμετρα Burgman 650. Μ αυτά γυρίζαμε με ήλιο, με βροχή, σ ευθείες και στροφές σ ανηφόρες και κατηφόρες προσπαθώντας να πιάσουμε το τέμπο που χρειαζόταν για την εκδρομή. Δεν ξέρω αν το καταφέραμε. Εκείνο που ξέρω είναι πως αν δεν το είχαμε κάνει πολλά πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα. Θα έμοιαζε σαν το άλμα ενός άλτη χωρίς να κάνει πιο πριν το απαραίτητο ζέσταμα.

Τους χάρτες τους είχαμε μάθει απ έξω και την διαδρομή την είχαμε δει πολλές φορές στο Google. Τα είχαμε υπολογίσει από 2 και 3 φορές το καθένα. Και αυτό εμφανίστηκε στο ταξίδι όπου ούτε οικονομικά μεγάλες αποκλίσεις είχαμε, αλλά ούτε και σε χρονική κάλυψη.

Ο χρόνος έφυγε και με τον ερχομό του ο καινούργιος μας έφερε για δώρο τα εισιτήρια. Τα πήραμε τα είχαμε στο χέρι. Δεν ήταν τόσο η έκπτωση που ειπώθηκε , δεν ήταν ότι δεν θα βρίσκαμε και αργότερα όπως ειπώθηκε. Ήταν το antipasti μας. ? Παίζαμε πολύ με το συναίσθημα και το απολαμβάναμε. Αυτό ήταν ο λόγος. Και ήταν και η πίστη μας να το κάνουμε και η θέληση μας, και μια σιωπηλή συμμαχία του να γίνει. Του να? άρχισε? ζήσε το.

Δεν μηδενίσαμε την αξία αυτού που θέλαμε να κάνουμε ακόμα και αν ξέραμε ότι υπήρχαν πιθανότητες κάτι να πάει στραβά. Και μπορέσαμε να ξεπεράσουμε έτσι πολλά στραβά, όπως την αποχώρηση κάποιου από την ομάδα για προσωπικούς λόγους αλλά ακόμα και από βλάβες την παραμονή βράδυ πριν φύγουμε.

Οι συναντήσεις πέρα από το καθαρά διαδικαστικό είχαν και νήμα να μας γνωρίσουν each other έστω και λίγο παραπάνω. Έτσι, σ όσα κατά την διάρκεια του ταξιδιού συμφωνήσαμε ήσαν σχεδόν αναμενόμενα. Αλλά και σε όσα διαφωνήσαμε ήσαν αναμενόμενα.

Και ο καιρός περνούσε.

Λίγο αργά θα έλεγα, προσωπικά, αλλά σταθερά. Και ήρθε το Πάσχα του 2008.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πως πέρασα το Πάσχα του 2008, κι αυτό γιατί η 30 του μήνα Απριλίου ήταν πολύ κοντά?

Welcome on board?

καθίστε και ακούστε τι έχω να σας πω?

καθίστε και δείτε τι έχουμε να σας δείξουμε?

καθίστε και αφουγκραστείτε, τι θα σας συμβουλέψουμε

για τα μελλοντικά σας ταξίδια?

Φίλοι μας το ταξίδι αρχίζει?

Τροποποιήθηκε από τον asterixx

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

:yes: ....κατι μου λεει οτι εχουμε εδω μια πολυχρωμη περιπέτεια με μια πολυ καλη παρεα και μια αρχη απο ενα πανεμορφο ποστ!

...ανυπομονώ για τη συνεχεια! :_w00t:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

ΠΑΡΑΜΟΝΗ 29-04-08

Παραμονή και όπως κάθε παραμονή οποιουδήποτε γεγονότος αυτή ήταν λίγο χαοτική αλλά και αγχωτική. Μήπως ξεχάστηκε κάτι μήπως δεν σκεφτήκαμε κάτι, μήπως αφήσαμε κάποια εκκρεμότητα στην δουλειά….

Όλα καλά πήγαιναν…. κάποια τελευταία ψώνια όπως μπαταρίες από το ΙΚΕΑ, και πλύσιμο της Σούζυς η οποία δεν κρατιόταν. Πρώτη φορά την κλείδωσα το βράδυ . Δεν ρισκάριζα τίποτα. Η μέρα κυλούσε βασανιστικά νωθρά μέχρι την στιγμή που πήραν φωτιά τα τηλέφωνα. Είχα δύο αναπάντητες από τον art , και το να έχω εγώ δύο κλήσεις από τον art δεν μου πρόσθετε ηρεμία τουναντίον.

Στο τηλέφωνο (αλλά και στο φόρουμ) μου λέει πως υπάρχει πρόβλημα. Σοβαρό πρόβλημα σε σημείο που κινδύνευαν να τιναχτούν όλα στον αέρα. Από το συνεργείο του είπαν ότι είναι αδύνατον να ταξιδέψει, είχε ελαττωματικό πιρούνι και ότι έμπαινε στην διαδικασία ψαξίματος η υπόθεση και τα νεύρα μας σε δοκιμασία.

Κανονίσαμε έκτακτη συνάντηση στις 9 το βράδυ στο Λίζαρντ. Όλοι οι συμμετέχοντες στην εκδρομή. Προσπαθήσαμε να ελέγξουμε όλες τις παραμέτρους, όλα τα πιθανά προβλήματα και τις πιθανές λύσεις μέχρι που σιωπηλά αιωρείτο στον αέρα και η ματαίωση (μετάθεση ημερομηνίας της εκδρομής). Στο μεταξύ ο topgun (και αυτό είναι προς τιμή του) προσφέρει το μηχανάκι του στο art για να βγει μ αυτό στην Ιταλία.

Ο art αρνείται. Θέλει οπωσδήποτε την BevVita. Η τουλάχιστον δείχνει πως δεν θέλει να πάρει (υπ ευθύνη του) ένα ξένο όχημα. Οι συζητήσεις κυκλικές, ατέρμονες και όλοι οδηγούσαν στο ερώτημα «τι κάνουμε». Εμμέσως πλην σαφώς ο προβληματισμένος εκείνη την στιγμή art αναρωτιέται αν μπορεί να μετατεθεί η ημερομηνία 2-3 εβδομάδες. Του απαντήθηκε πως δεν ήταν δυνατό αυτό καθώς είχαν κανονιστεί ραντεβού, δουλειές κλπ κλπ. Του προτείνουμε να έρθει με το αυτοκίνητο.

Τελευταία ώρα (12 το βράδυ), να αποφασίζεις για αυτοκίνητο που δεν έχεις περάσει σέρβις που δεν έχει κάρτα ασφάλειας κλπ κλπ δεν είναι ότι το ευκολότερο. Η συνάντηση λήγει με την προοπτική πως θα το σκεφτόταν το βράδυ σπίτι του. Δεν θα θέλαμε με τίποτα να ήμασταν στην δύσκολη θέση του. Για λόγους που ξέραμε για λόγους που μαντεύαμε η και για λόγους που αγνοούσαμε άλλαζε το σχήμα του ονείρου για έναν από εμάς.

Απίστευτα δύσκολη βραδιά……

ΤΕΤΑΡΤΗ 30-04-08 ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Θεσσαλονίκη - Ηγουμενίτσα 380km

didadromh1381kmvs8.jpg

Μετά από την αγχωτική προηγούμενη βραδιά, επιτέλους έφθασε η μέρα της αναχώρησης. Τετάρτη 30 Απριλίου του 2008. Τα πάντα έτοιμα. Τα πάντα δούλευαν στην εντέλεια. Εκτός από το ρολόι μου. Είμαι 100% βέβαιος πως εκείνη την μέρα «έχανε». Τέλος πάντων.

Μετά από κάποια διαδικαστική δουλειά στην ασφαλιστική εταιρεία, άρχισε το φόρτωμα της Σούζυς. Δέσιμο και τακτοποίηση όλων των πραγμάτων και επιτέλους αναχώρηση για τον Λευκό Πύργο όπου ήταν το σημείο συνάντησης.

Έφθασα πρώτος και αυτό , δεν μπορώ να τα αρνηθώ, μου δημιούργησε μια μικρή ανασφάλεια. Ευτυχώς είχα παρέα την κόρη μου που συνεχώς με παρότρυνε με το που να πάω τι να δώ και τι …… να της φέρω…

Σε λίγο κατέφθασε και ο koumg φορτωμένος και αυτός. Ακολούθησε η άφιξη της γυναίκας μου, της ναυάρχου και του gt.

Τελευταίος και καταγχωμένος (από κάποιο μικροπρόβλημα της rusty) έφθασε και ο zoo. Ο artdaimon θα μας περίμενε στο CityGate.

Ακολούθησαν οι σχετικές συστάσεις μεταξύ των αγνώστων, κάποιες φωτογραφίες και ναι…… ΤΙΠΟΤΑ δεν μας κρατάει. Το κλειδί στην μίζα και ξεκινάμε.

p4300001eb0.jpg

Λίγο πρίν την αναχώρηση. asterixx-koumg-zoo. Foto by R.A

p4300008mr8.jpg

Ξεκινόντας . asterixx-koumg-zoo. Foto by R.A

Δεν πέρασαν 10 λεπτά, δεν κάναμε 2 χιλιόμετρα και ήδη έχουμε …χαθεί για πρώτη φορά.:-) Ναι..ναι καλά ακούσατε, στο CityGate φτάσαμε από 4 διαφορετικές μεριές. !!!! Τι να του κάνει του Έλληνα το gps…..:-)

Συναντάμε και τον art με το Toyota του, χαμογελάμε, και ξεκινάμε. Κλασσική διαδρομή. Ανατολική είσοδος, Μάλγαρα, και πρώτη στάση για ανεφοδιασμό στην Βέροια. Εννοείται πως στην Βέροια δεν σταθήκαμε ούτε για ένα λεπτό πέρα από τον ανεφοδιασμό. Τόση λαχτάρα είχαμε να φύγουμε.

Τα χιλιόμετρα τα τρώγαμε το ένα μετά το άλλο. Ζέστη πολύ μα πάρα πολύ, ώσπου στο Μέτσοβο βρήκαμε τόσο πολύ κρύο που δεν περιγράφεται. Μικρή στάση για ανασυγκρότηση και βούρ για τα Γιάννενα. Πρώτο μας σταθμό. Νωρίς το απόγευμα. Εκεί κάναμε μια στάση στα τοπικά Goodys μετά από λίγη ξεκούραση πήραμε το δρόμο για Ηγουμενίτσα.

Προσωπικά τον βρήκα ευκολότερο από όσο μου είχε περιγραφεί η περίμενα. Βέβαια όλοι μας βαρεθήκαμε από τα ατελείωτα στροφιλίκια της Παραμυθιάς, και δικαίως στην τελευταία ευθεία, αντικρίζοντας το λιμάνι σήκωσα τα χέρια ψηλά , πανηγυρικά.

Το check-in των εισιτηρίων μας δεν άργησε να γίνει και βγήκαμε μια βόλτα στο χωριό για κανένα καφεδάκι, και να ακουμπήσει η πλατούλα μας σε κανένα καθισματάκι. Έτσι η τοπική καφετέρια μας φιλοξένησε με καφέ και ρεύμα για φορτιστές, λάπτοπ κλπ κλπ.

Κατά τις 11 και τέταρτο κατηφορίσαμε προς την αποβάθρα 5 από όπου θα έφευγε σε 3 τέταρτα το Blue Horizon. Το πλοίο μας. Είχαν μαζευτεί ήδη κάποιο, όχι πολλοί και η επιβίβαση έγινε χωρίς πολλούς ελέγχους η διαδικαστικά. Παρκάρισμα των μηχανών , ανέβασμα ψηλά και ψάξιμο για τους χώρους που θα διανυκτερεύαμε.

Το πλοίο άρχισε σιγά σιγά και αθόρυβα να απομακρύνεται και να χάνεται μέσα στο σκοτάδι. Ο κόσμος είχε βολευτεί, πολλοί κοιμόντουσαν ήδη και το ίδιο αρχίσαμε να κάνουμε και εμείς.

Ακόμα στην Ελλάδα, σκοτάδι, ησυχία. Δεν έβλεπες που πας, ήξερες για Ιταλία, και κοιτώντας πίσω έβλεπες πως δεν σε ενώνει κανένας δρόμος πια με την πατρίδα σου. Ήσουν μέσα στο όνειρο, το ζούσες, πήγαινες εκεί που ποθούσες, σου ερχόταν να ουρλιάξεις από χαρά αλλά δεν το έκανες, και αισθανόμασταν πολύ υπερήφανοι που το είχαμε τολμήσει…

Το αύριο θα μας έβρισκε σε μια άλλη χώρα. Διαφορετική από την δική μας.

Καλό μας ύπνο… καλή ξεκούραση,,,,

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ 1η Μαίου 2008.............η Ανατέλλοντας στην Δύση

BARI - AVELLINO - SALERNO - POMPEI 275Km

mera2hk4.jpg

Το καράβι σχετικά μικρό (αλήθεια πόσο πελώριο μας φάνταξε χτες βράδυ….) και δεν μπορούσε να τα καταφέρει με το ελαφρό κυματάκι. Πήγαινε σαν αυτοκίνητο σε φρεσκοξυσμένη άσφαλτο. Τίποτα δεν ακούγεται, κάποιοι ελάχιστοι τριγμοί και αυτός ο μονότονος ήχος της μηχανής.

ship2qg3.jpg

Άποψη του καραβιού χαράζντας. foto by asterixx - Nokia E51

Ανασηκώθηκα από το αεροπορικού τύπου κάθισμα που είχα, κάτι το άβολο του καθίσματος, κάτι η αγωνία, η έξαψη τόσων μηνών που έβγαινε τώρα με έκαναν να ξυπνήσω κατά τις 3:30 το πρωί. Έμεινα για λίγη ώρα να χαζεύω τα μόνιτορ που έδειχναν ιταλικά κανάλια, και μέχρι να το συνειδητοποιήσω μου πήρε κάμποσο.

ship1rt6.jpg

Όλοι κοιμούνται...foto by asterixx - Nokia E51

Προσπάθησα ν ασφαλίσω τα πράγματά μου όπως όπως, όλοι κοιμόντουσαν εξάλλου, και αποφάσισα να σηκωθώ να περπατήσω λίγο να βρω ένα στίγμα σ αυτό το χάος των διαδοχικών αιθουσών του καραβιού. Το bar-café δίπλα μου ανοιχτό, μ ένα barman να κινείται μεταξύ ύπνου και ξύπνιου ήταν έρημο από ζωή αλλά γεμάτο σώματα επάνω στους καναπέδες. Ταξιδιώτες καταστρώματος, φτηνά ταξίδια, μια νύχτα είναι θα περάσει.

Διέσχισα το μπαρ και στην πρώτη πόρτα που βρήκα βγήκα στο ντέκ του επιπέδου που ήμουν. Στον ήχο της μηχανής ήρθε να προστεθεί και ο ήχος της νύχτας. Ναι. Η νύχτα έχει ήχο. Δικό της ήχο συνοδευόμενο από ένα ελαφρό σφύριγμα του αέρα στα σκοινιά και στα παλάγκα. Ήσυχη βραδιά, με φεγγάρι, με δροσιά, με θαλασσινό αεράκι.

Αισθάνθηκα σαν παράνομος. Σαν ηδονοβλεψίας ονείρων με τόσο κόσμο δίπλα μέσα σ αυτό το κύτος να κοιμάται ταξιδεύοντας. Ένιωθα πως έκανα κάτι που δεν έπρεπε. Ξαναπήγα στο μπάρ όπου αρχίζω τον πρώτο μου καπουτσίνο μ ένα κομμάτι κέικ. Ρώτησα τι ώρα φτάνουμε. Μου λέει ο μπάρμαν, είμαστε κάπου στην μέση… να κοίτα εδώ…. …..εδώ είμαστε περίπου στα διεθνή. Από εκεί η Αλβανία και από εκεί η νότια Ιταλία…

Ξαναβγήκα έξω…. Από την μεριά της Ιταλίας κοιτάζοντας επίμονα είδα μια σειρά φωτάκια.. μακάρι να ήξερα που ήμασταν. Ήμουν μέσα στο όνειρο αυτό που μήνες τώρα έπλαθα, και αναρωτιόμουν… τι κάνω που πάω,.,… τρελάθηκα εντελώς.?? 50+ άνθρωπος με χρόνια προβλήματα υγείας καβάλησα ένα σκούτερ και έφυγα….. Χαμογέλασα… έτσι αρχίζουν τα ξαφνικά και τα ωραία σκέφτηκα. Απρόοπτα και με ελάχιστη σκέψη.

Στο μεταξύ έχει πάρει να χαράζει. Πήρα χαμπάρι την ιταλική σημαία που είχαν σηκώσει στο κατάρτι και κατάλαβα πως παραπλέουμε την Ιταλία πλέον. Στο μπάρ οι πρώτοι ξύπνιοι νταλικέρηδες με την πετσέτα στον ώμο έβγαιναν από τα μπάνια και έπαιρναν το πρώτο καφεδάκι τους. Γι αυτούς άλλη μια μέρα εδώ στο καράβι. Πολλοί ήσαν γνώριμοι μεταξύ τους και αστειευόντουσαν.

Από αμέλεια είχα αφήσει την φωτογραφική στο αυτοκίνητο του αρτ και έτσι τα χρώματα μου ξέφυγαν. Στεκόμουν στα κάγκελα, χάραζε, κάποιοι βαρκάρηδες ανοιχτά μάζευαν τα δίχτυα, και εγώ θαρρούσα πως με κοιτούσαν που ταξίδευα.

Έχει ξημερώσει για τα καλά και ξαναμπαίνοντας στο μπαρ βρίσκω τον koumg και τον zoo να παίρνουν πρωινό. Κάθισα μαζί τους . Στο μεταξύ έξω, η ακτογραμμή φαινόταν πεντακάθαρα και δεν θα πρέπει να μασταν πάνω από 2-3 χλμ μακριά της. Πύκνωσαν και οι γλάροι συνοδοί, ώσπου στο βάθος είδαμε μια άσπρη γραμμή στο καφεπράσινο του εδάφους. Σίγουρα επρόκειτο για το Bari μια και αυτή ήταν η μεγαλύτερη πόλη που λογικά συναντούσαμε.

Είχαμε συγκεντρωθεί πλέον όλοι έξω, στο ντέκ, γελώντας, πειράζοντας ο ένας τον άλλον και τραβώντας φωτογραφίες. Buon giorno Italia.!!

ship3bo4.jpg

Στην πλώρη....Foto by koumg

To λιμάνι έφτασε σε μας απίστευτα γρήγορα. Σ ένα μεγάλο τόξο που έκανε ο πλους βαδίζαμε ολοταχώς στην εσωτερική ασφάλεια του λιμανιού.

ship4jc4.jpg

Το λιμάνι του Bari....Foto by koumg

Ο «πιλότος» ήδη κατευθυνόταν προς το πλοίο μας. Τα μεγάφωνα ήδη ανάγγελλαν τον ελλιμενισμό μας και συνιστούσαν στους οδηγούς να κατέβουν στα οχήματά τους. Παρ όλα αυτά όλοι παρακολουθούσαμε τις τελευταίες μανούβρες. Έτσι από ψηλά, σου φαίνονται όλα πιο μεγαλειώδη.

Με λίγο συνωστισμό κατεβήκαμε, πήραμε τις μηχανές και βγαίναμε σιγά σιγά από το καράβι. Μέχρι που πατήσαμε Ιταλία. Χαμογέλασα… Τώρα είμαι Ιταλία σκέφτηκα σιωπηλά και ένιωσα πολύ ικανοποιημένος. Βγήκα και παρκάρισα σε μια άκρη μέχρι να μαζευτούν και οι άλλοι, πράγμα που δεν άργησε να γίνει.

Η χαρά στα πρόσωπα όλων ήταν καταφανής μολονότι το ίδιο έκανε και η κούραση. Αφού εν πάση περιπτώσει σεταριστήκαμε, ξεκινήσαμε για τις μεγάλες λεωφόρους για τους μεγάλους Ιταλικούς δρόμους. Ο προορισμός τέθηκε στα gps, Salerno via Avellino. Και στην πρώτη μας γκαζιά σε ιταλικό έδαφος τα πρώτα διόδια τα οποία μάλλον μας αποτέλεσαν ένα μικρό πονοκέφαλο σ όλη την διάρκεια του ταξιδιού. Με την νοηματική βοήθεια ενός Πέρση φορτηγατζή επιτέλους πήραμε το μαγικό χαρτάκι που έλεγε πως μπήκαμε στην Α14 από Τάραντα προς Μπολόνια. Αλλά σε λίγη ώρα αλλάξαμε και μπήκαμε στην Α16 με κατεύθυνση Νάπολη.

ship5ju9.jpg

Στα πρώτα διόδια...Foto by koumg

Ο καιρός ήταν φανταστικός, μάλλον πολύ ζεστός θα έλεγα και σε κάθε στάση τα μαύρα μπουφάν έβγαζαν φωτιές. Ο δρόμος, εκπληκτικός όχι πάντα 3 λωρίδων αλλά πάντα με σωστή χάραξη σωστές κλίσεις άψογη ποιότητα υλικού επίστρωσης και σίγουρα προβλέψιμος. Οι ταχύτητές μας (αν και ο μέσος όρος δεν ήταν ψηλός) πολλές φορές ήταν ψηλές καθ όσον ναι μέν εσύ έκανες τουρισμό, οι υπόλοιποι όμως βιαζόντουσαν με τις δουλειές τους και οι προσπεράσεις τους ήταν ανήκουστες για τα Ελληνικά δεδομένα. Το να σε προσπερνά διπλή νταλίκα με 150-160 ε δεν είναι και ότι η ευκολότερη εμπειρία.,

Γύρω μας πολιτισμός (και ήμασταν ακόμα στο νότο). Πράσινο και τάξη παντού και το μυαλό κατέγραφε καθαρές εικόνες . Που και που στους λόφους κάποιο μεσαιωνικό η αρχαιότερο κτίσμα η χωριό. Γενικά στην Ιταλία δεν χάνεσαι μιας και η σήμανση είναι επαρκής, αυτό όμως προϋποθέτει να μην χαζεύεις. Η ένταξη οδηγού σε ιταλικό δρόμο θέλει 100% εγρήγορση. Εντύπωση μου έκανε που δεν είδα τίποτα στο χρώμα του χώματος. Κάθε σπιθαμή εδάφους ήταν καταπράσινη, και οι εικόνες μάλλον μακρινές . Αυτό σημαίνει πως τα χωριά η οι πόλεις τους είναι αρκετά μακριά από τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας.

Μετά από 3-4 ώρες φθάσαμε στον κόμβο του Avellino, και έπρεπε να αφήσουμε την οδό Α16 . Φυσικά πριν το καλοσκεφτούμε ήδη το είχε σκεφτεί το Ιταλικό κράτος και τσούπ να που φτάσαμε στα δεύτερά μας διόδια. Δώσαμε το χαρτάκι που είχαμε πάρει στην Νάπολη , δώσαμε και 12,5? αν θυμάμαι καλά, και μας άφησαν να περάσουμε. Ήμασταν πλέον έξω από το Salerno. Όπου ένας δικός μου λάθος χειρισμός (δεν εμπιστεύτηκα στιγμιαία το gps) έκανε εμένα και τον zoo να πάμε κατά αλλού, και τους άλλους αλλού. Στην ουσία και οι δύο ομάδες μέσα στην πόλη οδηγηθήκαμε αλλά από άλλη είσοδο. Ας μην σταθώ όμως εδώ, πάλι με την βοήθεια του gps μου αυτή την φορά βγήκαμε στην παραλία του Salerno.

Πλέον κινούμασταν μέσα σε πόλη, βλέπαμε περαστικούς, μαγαζιά, κίνηση. Και όλα αυτά μια ιταλική πόλη με 4 Έλληνες να ψάχνουν κάπου να ξαποστάσουν. (Εδώ να παρατηρήσω πως η μη τήρηση του προγράμματος ανάπαυσης είτε με την σύμφωνη γνώμη μου είτε εν αγνοία μου προσωπικά με κούρασε , χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα αξεπέραστο, όμως μου δημιούργησε προβλήματα. Συμβουλή είναι να σκέφτεστε πολύ καλά αυτό το κομμάτι και να το τηρείτε και να μην κάνετε 350 χλμ με μιας επειδή ο ενθουσιασμός περισσεύει. Αν έχετε διάφορο γνώμη η αντοχή κανένα πρόβλημα… )

To Salerno υποθέστε ότι είναι μια παραλία με μαγαζιά όπως η Αρετσού Καλαμαριά κλπ.

Κάτσαμε σ ένα παραλιακό καφέ όπου εκτός από παγωτό και καφέ ήπιαμε ατελείωτες ποσότητες νερού. Ο ήλιος ζητούσε πολλά υγρά. Υπόψη πως το νερό (εμφιαλωμένο) που πίνουν οι Ιταλοί είναι κάτι σαν δική μας σόδα. Αναβράζον με μπουρμπουλήθρες. Κάτι σαν την Σουρωτή. Γι αυτό πρέπει να επιμένετε να σας φέρουν φυσικό νερό. Επίσης ο fredo της Ιταλίας δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τον fredo της Ελλάδας. Γι αυτούς η λέξη αυτή σημαίνει απλά «κρύο» και τίποτα άλλο.

023si6.jpg

Sallerno....Foto by koumg

Μετά από 40-50 λεπτά σηκωθήκαμε με προορισμό Costiera Amalfitana (ακτογραμμή Amalfi) . Μια περιοχή χαρακτηρισμένη από την UNESCO σαν World Heritage. Θα περνούσαμε και από το Amalfi μια από τις πιο όμορφες περιοχές / διαδρομές της Ευρώπης. Έτσι αφού φορτώσαμε , πήραμε τον δρόμο προς την έξοδο της πόλης. Η αν θέλετε καλύτερα προς την είσοδο της κόλασης.

Ήταν 1η Μαίου. Ο κόσμος, οι Ιταλοί δηλαδή, είχαν ξεχυθεί με κάθε μέσο στις παρακείμενες εξοχές. Όπως και στην περιοχή του Amalfi. Πηγαίναμε με βήμα σημειωτόν. Θα πρέπει να μας πήρε πάνω από 2 ώρες να καλύψουμε μια απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων. Ο ένας λόγος ήταν η κίνηση και ο άλλος λόγος το αυτοκίνητο της παρέας. Που και να θέλαμε δεν μπορούσε να ελλιχθεί. Κάτι λεγόταν και για ένα ατύχημα μπροστά μας, πέρασαν (ο Θεός ξέρει πώς) κάποια ambulance.

Μέχρι που κολλήσαμε και εμείς με τα δύο Burgman. Αν αναρωτιέστε για το Honda, αυτό αποφάσισε να πάει μόνο του στο Αμάλφι. Αφήνοντας όλους τους άλλους στην κόλαση.

Τα μηχανάκια σήκωσαν θερμοκρασία. Τα μπουφάν να στάζουν σαν βρεγμένα πανιά. Ας μην μιλήσουμε για παντελόνια μποτάκια κλπ κλπ. Έκτακτο συμβούλιο λοιπόν των 2 Burgman και με το δάχτυλο στο χάρη αποφασίζουμε να σταματήσουμε. Και για καλή μας τύχη έχουμε σταματήσει πάνω σε κόμβο που οδηγεί σε Autostrade. Ειδοποιούμε τον art που ερχόταν με το αυτοκίνητο να στρίψει πάση θυσία επάνω στην autostrade. Έτσι και γίνεται και σε λίγο βρισκόμαστε απεγκλωβισμένοι, μακριά από τον εφιάλτη, και με προορισμό την Πομπηία. Συμβουλή εδώ είναι πως και 48 gps να έχετε, ένας κλασσικός χάρτης είναι χρησιμότατος.

Φθάνουμε στην Πομπηία οι 3. Ο τέταρτος αγνοούμενος προς το παρόν, αδύνατον να επικοινωνήσουμε μέσω κινητών. Στεκόμαστε στα διόδια της Πομπηίας και προσπαθούμε. Εν τέλει βρίσκουμε τον koumg ο οποίος μας λέει πως είναι στο Amalfi. Του λέμε να βρει τρόπο να έρθει στην Πομπηία καθώς δεν υπήρχε άλλος τρόπος.

Το μαγικό gps ανέλαβε να μας βρεί ξενοδοχείο (ότι και να είπα παραπάνω για τον χάρτη, μην τυχόν πάτε έξω χωρίς gps). Mας βρίσκει το πλησιέστερο. Το Maiuri. Φθάνουμε και αναλαμβάνει ο art να ρωτήσει (πιο στεγνός πιο ξεκούραστος..). Ρωτά και μας λέει 80? το μονόκλινο με παρκινγκ μπάνιο και πρωινό. Χα… έτσι όπως ήμασταν δίναμε και 5πλάσια εκείνη την στιγμή.

Στην reception ο Marchello, ευγενέστατος, πρόθυμος, μας δίνει την πρώτη άσχημη όψη των Ιταλών. ΔΕΝ μιλάνε Αγγλικά. Και όταν λέμε δεν μιλάνε το εννοούμε. Τέλος πάντων.

Βολευόμαστε, μπανάκι , καθαρά φρέσκα ρούχα (μιλάμε για ΤΗΝ ηδονή), και συνάντηση στην είσοδο με σκοπό να πάμε για φαγητό. Στο μεταξύ έχει καταφθάσει και το χαμένο τέκνο της παρέας…

Όταν λέμε φαγητό σε παρέα, στο εξωτερικό, καλό θα ναι να έχουν διευκρινιστεί πρώτα οι συνήθειες του καθενός. Για παράδειγμα εγώ συνηθισμένος να τρώω το μεσημέρι και όχι το απόγευμα / βράδυ (όπως οι άλλοι) κυριολεκτικά υπέφερα σ αυτό το θέμα. Καλώς οι κακώς έπρεπε να περιμένω να πάει 7-8 η ώρα να φάμε όλοι μαζί.  Next time θα το φροντίσω…

Βγαίνουμε για φαγητό όλοι μαζί με το αυτοκίνητο και εκεί τα είδαμε όλα. Ύποπτα μπαρ και φάτσες, περιοχές νεκρές, χιλιόμετρα σκουπιδιών, κλειστά σχεδόν τα πάντα. Και να έχουμε και τα βεγγαλικά (που σημαίνουν κλείσιμο εκκρεμών λογαριασμών μεταξύ μαφιόζων). Και να χουμε και την επίμονη διάθεση του art για εξερεύνηση, ενάντια στην επίμονη διάθεση του gps να μας οδηγήσει σ ένα εστιατόριο (που τελικά ήταν κλειστό) μέσω χιλιάδων δαιδάλων δρόμων.

Τελικά φάγαμε σ ένα sic για τα δικά τους δεδομένα μάλλον, καφενείο του 50 για τα δικά μας δεδομένα.

030dp3.jpg

Καλέ μου κύριε.....ΘΒ foto by koumg

Δεν ξέραμε τι να φάμε, παραγγείλαμε 4 μακαρονάδες εκεί, μάλλον χάλια ήσαν για τις δικές μας γευστικές απαιτήσεις. Απογοητευτήκαμε, και γυρίσαμε στο Μaiuri. Η πρώτη εικόνα της Πομπηίας μας απογοήτευσε.

Δεν ξέρω τι έκαναν οι άλλοι, εγώ πάντως θα πρέπει να κοιμήθηκα πίσω από την πόρτα.

ΗΜΕΡΑ TΡΙΤΗ 2η Μαίου 2008..........οι δρόμοι της φωτιάς και της λάβας

POMPEI - TERRACINA 185Km (Edit by Zoo: 158 χλμ με βάση το GPS)

capturesj7.jpg

Ξύπνημα πρωί πρωί και ραντεβού στην σάλα πρωινού του ξενοδοχείου. Εκεί ήταν (προς το παρόν) μόνο ο koumg και λίγο μετά από εμένα και ο zoo. O art και για όλες τις επόμενες μέρες προτιμούσε νά έχει πρωινή κουβεντούλα με τον Μορφέα, πράγμα που κανείς δεν του κατέκρινε καθώς πάντα την ώρα της αναχώρησης ήταν παρών (λέμε τώρα).

Το πρωινό ου Maiuri παρά του ότι δεν του φαινόταν ( ο χώρος) ήταν πλουσιότατο. Βέβαια μια δυσκολία στο να περιγράψεις τον καφέ φίλτρου υπήρχε. Δυσκολία που ξεπεράστηκε μόνο με τον ερχομό μας στην Ελλάδα. Η κούραση της προηγούμενης μέρας μας έκανε να του δώσουμε να καταλάβει. Σίγουρα θα μας φοβήθηκαν οι άνθρωποι.

maiuri1xw4.jpg , maiuri3fh8.jpg

To ξενοδοχείο Maiuri και ο χώρος πρωινού μπουφέ...fotos by Google

Πληρώνοντας στην ρεσεψιόν, ο ευγενέστατος Μάρκελλος μας ρώτησε ποιός είναι ο προορισμός μας. Του απαντήσαμε Pompeii scavi (ανασκαμμένος χώρος Pompei). Ααα μάλιστα είπε, και αμέσως εμφανίστηκαν μπροστά του ένας χάρτης και μια κάρτα του ξενοδοχείου όπου έγραψε κάτι στα ιταλικά προσυπογράφοντας. Μας έδειξε στον χάρτη πως να πάμε , και μας είπε να δώσουμε την κάρτα στην ρεσεψιόν του παρκινγκ Spartacus όπου θα είχαμε και δωρεάν παρκινγκ.

(Edit by Zoo)

img0153jb0.jpgimg0154lm4.jpg

To πάρκινγκ του Spartacus. Δεν παρκάρεις στη νότια Ιταλία αν το πάρκιγνκ δεν είναι "Safe" ...fotos by Ζοο

Ήταν πολύ κοντά τελικά και οι απίστευτα χαοτικές περιπλανήσεις της προηγούμενης βραδιάς μας φάνηκαν σαν να είχαμε γυρίσει γύρω γύρω το ξενοδοχείο. Όντως πήγαμε παρκάραμε τα οχήματα σε μια σκιά (που αργότερα εξελίχθηκε σε ήλιο), και αφού ζωστήκαμε μηχανές κάμερες καπέλα βαδίσαμε προς τον χώρο εισόδου των μνημείων της Pompei.

Ένας τεράστιος χώρος απλωνόταν μπροστά μας με άπειρους μικροπωλητές σουβενίρ, παγωτά, αναψυκτικά, φρούτα. Μπορούσες ν αγοράσεις τα πάντα και σε τιμές που μάλλον έπαιρναν χοντρό παζάρι.

img2714ti5.jpg

Tυπικός έμπορος φρούτων στην Πομπηία. (εμένα πάλι σαν γνωστός μου φαίνεται ο μανάβης) :-) .... foto by artdaimon

Προχωρώντας και ακολουθώντας μια απροσδιόριστη κινητικότητα, βρεθήκαμε στην κεντρική πύλη του αρχαιολογικού χώρου. Η έκπληξή μας μεγάλη καθώς υπήρχε πάρα πολύς κόσμος να περιμένει. ΕΝ τούτοις προχωρήσαμε παράπλευρα και μέχρι τον γκισέ, για να δούμε τις τιμές εισόδου. 11ε η είσοδος. Και τότε αναφωνήσαμε..... Ρε γαμώτο ποιος θα περιμένει τώρα στην ουρά.????

Είναι η Γιούλα μπροστά ακούσαμε μια φωνή και όλοι στρέψαμε να δούμε ποιος μιλούσε.

κοντός , μελαχρινός, συμπαθής, γελαστός, κοινωνικότατος με μάλλον πονηρό προς το έξυπνο βλέμμα.......

Κυρίες και κύριοι... Να σας συστήσουμε τον Νίκο. Ηλικία κάπου στα 35, μοτοσικλετιστής , από το Άργος, έμπορος ρούχων, γυρισμένος αρκετά.........

- Ρε παιδιά.... Εσείς είστε με τα σκούτερ.??? Σας είδα πιο πριν, Εγώ έχω ένα Gaciva. Χτές ήρθα από Ελλάδα (στο ίδιο πλοίο με μας) και πάμε σε κάποιους φίλους μας στην Φλωρεντία.........

...αα και όπως σας είπα είναι η Γιούλα μπροστά... (Γιούλα που είσαι.???) Θα σας βγάλει και εσάς εισιτήρια. Πράγματι της δίνουμε 50 ευρώ και σε λίγο είχαμε τα μαγικά χαρτάκια στα χέρια μας.

img0223pf1.jpg

O Νίκος και η Γιούλα foto by zoo

Από 4 είχαμε γίνει έξη και όλοι μαζί (κοινό εισιτήριο) μπήκαμε στο εσωτερικό του αρχαιολογικού χώρου. Πρώτη κουβέντα που σου έρχεται στο νου είναι ¨απόλυτη καθαριότητα¨. Τίποτα κάτω, τίποτα δεν αποσπά το μάτι. Μόνο τ αρχαία κτίσματα μέσα σε μια καταπράσινη διαδρομή.

pompei1vm5.gif

Πανοραμική άποψη της Πομπηίας... foto απο card-postale

Στα μέσα του Αύγουστου, του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου, η Πομπηία, η όμορφη, ακμαία και πλούσια πόλη της Καμπανίας στην Ιταλία, σκεπάστηκε απ' τη λάβα και τη στάχτη του ηφαίστειου και χάθηκε από το πρόσωπο της γης.

Χτισμένη τον 6ο αιώνα απ' τους Όσκους, η Πομπηία είχε πέσει στα χέρια των Ρωμαίων κι είχε επηρεαστεί πολύ απ' τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Πολλοί πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν χτίσει πάνω στους λόφους της, τους σκεπασμένους μ' αμπέλια, όμορφες εξοχικές επαύλεις, και πήγαιναν εκεί για παραθερισμό.

Ώσπου μια μέρα, η ζωντανή αυτή πλούσια πόλη χάθηκε, όχι με το φυσικό θάνατο του μαρασμού και της παρακμής, αλλά σαν να αγγίχτηκε από ένα μαγικό ραβδί κι από τότε χάθηκε γι' αυτήν ο νόμος του χρόνου και της φθοράς. Οι ανασκαφές την έφεραν ζωντανή στα μάτια μας, αποκαλύπτοντάς μας χίλιες δυο λεπτομέρειες της τελευταίας μέρας της ζωής της. Γιατί σώθηκαν, προστατευμένες απ' τη φθορά του χρόνου, απ' τις λάβες και τις στάχτες, όλες οι πλούσιες επαύλεις, με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες τους, η αγορά, οι πολυάριθμοι ναοί, το μικρό και το μεγάλο θέατρο, οι αψίδες, οι κρήνες, τα καταστήματα, τα ιδιωτικά σπίτια. Σώθηκαν και χίλιες δυο λεπτομέρειες που μας δείχνουν τον ξαφνικό θάνατο της πόλης, από την καθημερινή ζωή που κόπηκε απότομα.

Άνθρωποι που έτρωγαν ξαπλωμένοι στα ανάκλιντρα, άνθρωποι που πνίγηκαν απ' τις αναθυμιάσεις προσπαθώντας να ξεφύγουν απ' το φριχτό θάνατο. Στα τραπέζια των πανδοχείων βρέθηκαν παρατημένα τα κύπελλα και τα πιάτα, σ' ένα δωμάτιο βρέθηκαν τα πτώματα επτά παιδιών που ο θάνατος τα είχε προλάβει ενώ έπαιζαν.

Ασύγκριτα μεγάλη είναι η αξία των ερειπίων της Πομπηίας, γιατί μας έδωσε μια ιδέα ρωμαϊκής πόλης στο σύνολό της, μέσα στην άνθηση της ακμής και του πλούτου της. (πηγή Live-Pedia)

img0222tj3.jpg , img0213bo3.jpg

img0212ve0.jpg , img0210qs4.jpg

img0198tz2.jpg

εικόνες απο τα ερείπια της Πομπηίας... fotos by zoo & ardaimon

Τα ευρήματα και οι κατοικίες τα μαγαζιά οι κοινοί χώροι σε μια σαφή χωροθεσία. Αν και πολλά από αυτά δεν ξεπερνούν το 1 μ ύψος. Και άλλα δεν έχουν οροφή. ΕΝ τούτοις έχει μια λογική οργάνωση και παρά το μέγεθος της γίνεται εύκολα κατανοητή. Είναι αρκετά μεγάλη πάντως και θέλει αρκετό χρόνο να την περιδιαβείς.

(Edit by Zoo)

img0178lk6.jpgimg0218nj8.jpg

Χάνεσαι αν δεν συμβουλευτείς χάρτη στην αρχαία Πομπηία. Βρήκαμε και το σπίτι του Μάξιμου & "των τροφίμων του" ...fotos by Ζοο

Βγαίνοντας, αποχαιρετιστήκαμε με τα παιδιά, και είπαμε πως θα επικοινωνούσαμε μέσω φόρουμ. Περάσαμε και από τον χώρο / πωλητήριο ενθυμημάτων της Pompei. Και εκεί αλλά και από τους έξω μικροπωλητές πήραμε διάφορα άχρηστα που χρειαζόμασταν. Η ώρα ήταν κάπου στις 2:30 και έτσι κάναμε ένα μικρό πρόχειρο μίτινγκ στην είσοδό για το που θα ξοδεύαμε την υπόλοιπη μέρα μας. Η αναδρομή που είχαμε χτές στο Σαλέρνο, και το ότι δεν κάναμε την διαδρομή της ακτογραμμής του Αμάλφι μας έδωσαν ένα κενό ημιήμερο. Δεν βγάλαμε απόφαση και είπαμε θα το συζητούσαμε μόλις φτάναμε στα οχήματα.

Φθάνοντας στο παρκινγκ και όσο ντυνόμασταν είπαμε ο καθένας την άποψή του. Εγώ πρότεινα , δύο συμφωνήσαμε , μιας και μας περίσσευε μισή μέρα χωρίς άγχος ξενοδοχείου (μια και το Pozzuoli ήταν σχεδόν δίπλα) και μιας και η απόσταση Pompei Αμάλφι ήταν μόλις 22χλμ να πάμε να δούμε και το Αμάλφι που τόσο ονειρευτήκαμε. Ε τι, να πηγαίνουμε προς τα πίσω τώρα.?¨ απάντησε ο 3ος της παρέας, και ήρθε η ώρα να μιλήσει και ο έτερος και τελευταίος. Ο οποίος και μόνο στο άκουσμα της λέξης Αμάλφι άλλαξε χρώμα και άρχισε να μας λέει εμφατικά το πόσο χάλια ήτο ούτε σε φωτογραφία δεν αξίζει, δεν αξίζει την ώρα μας κλπ κλπ και δεν πήγαινε εκεί ούτε δεμένος.

Μπροστά σ αυτή την εμφατικότητα, πειστήκαμε (δικός μας άνθρωπος μας τόλεγε) πως τελικά το Αμάλφι ήταν δημιούργημα των καρτ ποστάλ. Έτσι είπαμε να πάμε βορειότερα. Σε κάποια όμως αποστροφή του λόγου (αν θα πηγαίναμε με μηχανές η με το αυτοκίνητο στο Αμάλφι, ο αρνούμενος δείχνει να δέχεται νάρθει. Καταλαβαίνουμε ξαφνικά πως το ζόρι δεν ήταν για το ίδιο το Αμάλφι , αλλά αν θα στρίβαμε με μηχανές η μ αυτοκίνητο. Μείναμε άναυδοι από την πραγματικότητα, αλλά δυστυχώς για τους δύο που το ήθελαν πολύ το δημοκρατικό 2-2 δεν σήκωνε επαναστάσεις. Το αναγνωρίσαμε στον εαυτό μας , λυπηθήκαμε και αναγκαστήκαμε να φύγουμε..........

Αναχωρήσαμε αφού είχαμε αποφασίσει να πάμε στην Terracina. Μια πόλη που δεν την ξέραμε, μια πόλη εκτός προγραμματισμού, αλλά αφού είχαμε χρόνο είπαμε να προωθηθούμε βόρεια προς Ρώμη όσο περισσότερο μπορούσαμε. Έγιναν κάποιες υποδείξεις επί χάρτου, δείξαμε τις εξόδους από την εθνική, και όταν πειστήκαμε πως όλοι είχαμε καταλάβει που πάμε ξεκινήσαμε, Θα παίρναμε τον αυτοκινητόδρομο Α1 που πάει Ρώμη και μετά από καμιά 75 χιλιόμετρα θα βγαίναμε σε Super strata που θα μας πήγαινε ανατολικά προς την παραθαλάσσια Terracina μία απόσταση ακόμα 90 χλμ περίπου.

Ίσως ήταν η ώρα αλλά γενικά η εντύπωσή μας ήταν πως περνούσαμε από άδειες πόλεις, Κίνηση στον δρόμο από αυτοκίνητα, αλλά πουθενά κόσμος, ζωή. Το ονομάσαμε νεκρές Ασπροβάλτες , και δεν μπορώ να πω πως μας δημιουργούσε τα θετικότερα των συναισθημάτων.

Αν ήδη αναρωτιέστε ¨πόσοι¨ πηγαίναμε στην Terracina και πόσοι κατά που δείχνει ο Βοριάς έχετε δίκιο. Άργησα στην περιγραφή μου να το πω, αλλά για άλλη μια φορά είχαμε διαμελισθεί. Κάποιος είχε χαθεί (ξέφυγε από την έξοδο), και αντί να προτιμήσει την πλησιέστερη αναστροφή προτίμησε να οδηγήσει προς Ρώμη. Φυσικά δεν ήταν δυνατόν να ακολουθήσουμε η τουλάχιστον υποχρεωμένοι από τέτοια γεγονότα. Εδώ θα πρέπει να επισημάνω κάτι.

Στις προπονήσεις μας, στην Ελλάδα, κάποια στιγμή είχαμε πάει στην Χαλκιδική προσκαλεσμένοι του gt και της ναυάρχου (τα σέβη μου..). Είχα προτείνει, να κάνουμε μια ¨πολύ σφιχτή δοκιμή¨ που ο επόμενος να μην ξεκολλά καθόλου από την ουρά του προηγούμενου, όσο γρήγορα, η όπως να οδηγεί ο έμπροσθεν. Δυστυχώς απομείναμε δύο που το εφαρμόσαμε, πήγαμε καλά, μάθαμε τις γκαζιές ο ένας του άλλου. Στις εθνικές και κυρίως της Ιταλίας όπου γίνεται χαμός, οδηγητική ικανότητα δεν σημαίνει μόνο να ισορροπείς σε 2 τροχούς (κι αυτό σε απόλυτη ευθεία), αλλά και το να μην χάνεις επαφή με τους προπορευόμενους. Δυνατότητα σκούπας δεν υπήρχε, οπότε αναγκαστικά θα πρέπει να οδηγούσαμε όλοι σαν μια γροθιά. Αυτό δεν έγινε, και όσες φορές χαθήκαμε χαθήκαμε από την καθαρή έλλειψη ικανότητας να ακολουθούμε τον μπροστινό.

Όλα αυτά, τα μη ωραία, τα περίεργα, θα μπορούσα να μην τα αναφέρω καν. Θα μπορούσα να παρουσιάσω την απόλυτα εύθυμη και εύρυθμη πλευρά του ταξιδιού, αυτό όμως δεν θα βοηθούσε κανένα. Ούτε εμάς του να αναγνωρίσομε που κάναμε λάθη, ούτε άλλους που τυχόν διαβάζουν και καλό θα είναι να αποφύγουν ότι εμείς κάναμε λάθος. Έτσι λοιπόν δεν γράφω για να αποδώσω ευθύνες, δεν γράφω ονόματα, δεν κριτικάρω, αλλά λέω απλά τι ακριβώς συνέβει.

Συνεχίσαμε λοιπόν οι τρείς μας προς Terracina. Σιγά σιγά το τοπίο άλλαζε. Και από όμορφο που ήταν έγινε ομορφότερο. Περνούσαμε πλέον λιμνούλες, ποταμάκια, μικρά λιμανάκια και τα χρώματα και οι εικόνες διαδέχονταν το ένα το άλλο.

Κάποια στιγμή φθάνουμε στην Terracina. Η πόλη (μάλλον επαρχιακή λουτρόπολη) δεν ξέφευγε από τα συνηθισμένα, των άλλων πόλεων που είχαμε δει . Πάντα σε περίοπτη και στην υψηλότερη θέση ένα κάστρο, η κάποιος άλλος οχυρωματικός συνδυασμός, και η νέα πόλη απλωμένη κάτω από αυτό το κάστρο.

Σταθμεύσαμε για λίγο, σε μια σκιά, να συμβουλευτούμε χάρτες gps κλπ κλπ. Εν των μεταξύ τα νέα ήταν πως ο απολεσθείς είχε ήδη φθάσει Ρώμη και την περιδιάβαινε. Η Ρώμη ήταν πιο μακριά από την Terracina αλλά ο Α1 έδινε δυνατότητες σε γρήγορους οδηγούς.

img0248xn7.jpg

που πάμε τώρα.??? foto by zoo

Ένας από την παρέα, δήλωσε πως θά ήθελε να μείνουμε εκεί για βράδυ. Εγώ δεν ήθελα. Κάτι που σκεφτόμουν το Αμάλφι, κάτι το να προωθηθούμε ακόμα πλησιέστερα στην Ρώμη έχοντας την έγνοια του τετάρτου της παρέας. Παρ όλα αυτά συμφώνησα να κάνουμε ένα γύρο την πόλη και ΑΝ μας άρεσε ίσως να μέναμε. Την διασχίσαμε κατά μήκος του καναλιού της (οι κάτοικοι μ ένα εσωτερικό κανάλι είχαν όλοι τις βάρκες τους εντός κωμόπολης, αφήνοντας ελεύθερη όλη την παραλία. Αρκετά έξυπνο αλλά και ασφαλές θα έλεγα.)

Διασχίσαμε τον δρόμο κανάλι μέχρι τέλους και πήραμε την παραλιακή. Ένας πεντακάθαρος ήσυχος δρόμος, γεμάτος βίλλες, μικρά η μεσαία ξενοδοχεία , φοίνικες , περιποιημένες αυλές και εισόδους. Σε κάποια στιγμή είπαμε περνάμε που περνάμε ας ρωτήσουμε και σε κανένα ξενοδοχείο για τιμές, διαθεσιμότητα κλπ.

img2808ww2.jpg , img0254sl1.jpg

img2812id8.jpg , img0253jl0.jpg

H παραλία της Terracina. Απόγευμα και ηλιοβασίλεμα...fotos by artdaimon

Στο πρώτο που ρωτάμε , ένα μικροσκοπικό διώροφο ξενοδοχείο το piccolo. Η τιμή συμφέρουσα, αυλή για τα οχήματα υπήρχε, οπότε χωρίς πολλά πολλά κλείσαμε,. Θά ήταν 6τ περίπου η ώρα μεσημέρι και μπροστά μας μας χώριζαν λίγα μέτρα αμμουδιάς από την θάλασσα της Μεσογείου και το Τυρρηνικό πέλαγος. Κάποια στιγμή κάπου διάβασα ότι η Terracina έχει κάποια σχέση με τον μύθο περίπλου του Οδυσσέα πριν πάει στην Ιθάκη. Δεν το έχω πρόχειρο όμως αυτή την στιγμή. Επιφυλάσσομαι.

(Edit by Zoo)

img0262gm4.jpgimg0263cz7.jpg

Το ξενοδοχείο μας & το πάρκιγνκ των οχημάτων μας...fotos by Ζοο

Αποβίβαση, τακτοποίηση, μπάνιο (πάντα μας ήταν τόσο αναγκαίο), και φρέσκοι φρέσκοι ανεβαίνουμε στα 2 Burgman με κατεύθυνση την πόλη, σκοπός μας να την δούμε και να φάμε και κάτι. Το να φάμε βέβαια δεν ήταν και κάτι με πολλές επιλογές. Τέλος πάντων. Γυρίσαμε λίγο την πόλη και καταλήξαμε σ ένα συμπαθητικό μέρος trattorie , εμένα πάλι μου έφερνε κάτι σε μπιστρώ με αυλή. Μας θύμιζε και ελληνικές καλοκαιρινές καταστάσεις σε ελληνικά ημιυπαίθρια ταβερνάκια και ουζερί.

img2843yw9.jpg

μια pizza - quattro formazzi ... foto by artdaimon

3 διαφορετικές φρεσκοψημένες πίτσες και 3 μεγάλα ποτήρια παγωμένης μπύρας, δεν άργησαν να εξαφανίσουν την κούραση και να μας φτιάξουν και το κέφι. Ήταν μια από τις βραδιές που απόλαυσα προσωπικά στην Ιταλία. (και που ν αρχίσω να σχολιάζω την σερβιτόρα). Ε λοιπόν τώρα που το σκέφτομαι, θά έπρεπε να φωτογραφίζουμε και φάτσες που ήρθαμε κοντά. Την σερβιτόρα της Terracina, τον σερβιτόρο και την σερβιτόρα - χορεύτρια δίπλα στο Alex στην Φλωρεντία, τον Αντρέα τον ρεσεψιονίστ στο Σαν Μαρίνο, τον Σαραβάκο κ.α Next time.!!!

Και μια και φάγαμε καλά, και ήπιαμε καλά ( έδώ καταγγέλλω κάποιον που ήπιε και οδήγησε μετά... :-P ), ρωτηθήκαμε αν θέλουμε καφέ. Φυσικά που τέτοια ώρα καφές. Προτιμήσαμε την κεντρική πλατεία για παγωτό στο χέρι.

Δεν είμαι λάτρης του παγωτού. Με είχαν συμβουλεύσει όμως να δοκιμάσω. Και έφαγα παγωτό melon (πεπόνι). Παιδιά ήταν κάτι το θεϊκό, μόνο και γι αυτό ξαναπήγαινα εκεί στο συγκεκριμένο παγοτατζίδικο.

Θα πρέπει να είχε πάει 11 η ώρα. Ο κόσμος όλο και λιγόστευε. Λίγα ζευγαράκια μόνο στην πλατεία, κάποιοι περαστικοί λίγα φώτα σε κάποιες βιτρίνες. Ο κόσμος εκεί δεν ξενυχτάει. Δεν ξέρω πως διασκεδάζει, αλλά τουλάχιστον δεν ξενυχτάει (σε σχέση και σύγκριση με την Ελλάδα πάντα).

Τραβήξαμε κατά το ξενοδοχείο. Ασφαλίσαμε τα μοτο, και ανεβήκαμε στα δωμάτια μας,. Κοιμόμουν στον τελευταίο όροφο με μια απίστευτα μεγάλη βεράντα . Από κάτω η θήλασα. Από πάνω το φεγγάρι. Στο βάθος τίποτα...σκοτάδι μάλλον το βλέμμα θαταν στο ύψος της Σαρδηνίας, Πίσω μου το βουνό με το κάστρο. Και εγώ εκεί να περνώ καλά. Και όσο πιο καλά περνούσα τόσο πιο ύπουλα φούντωνε το ενοχικό μου πως τόκανα μόνος. Και αν δεν έχεις κάποιον να μοιράσεις τη νύχτα , αυτή γίνεται πιο βαρειά.

Έβαλα να φορτίσουν τα πάντα. Έβαλα να μου κάνουν συντροφιά στον ύπνο και οι Dire Straits. Ίσα που θα πρόλαβα ν ακούσω 2-3 κομμάτια. Πάνω στην χορευτική τρίλια του Sultans of swing είχα βυθιστεί σ έναν αλλιώτικο ύπνο. Περίσσευε χαρά, περίσσευαν εντυπώσεις, περίσσευε συναίσθημα. Κι όλα αυτά δεν χωρούσαν σε κανένα σακ βουαγιάζ.

Καληνύχτα. Αύριο έχει φορτωμένο πρόγραμμα... Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρωμη.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

ΗΜΕΡΑ TETΑΡΤΗ 3η Μαίου 2008..........Quo Vantis

Terracina - Albano - Ciampino - Roma περίπου 105 Χλμ

captureii4.jpg

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς και θα έλεγα πως σ αυτό βοήθησε και το θαλασσινό αεράκι. Πως ξυπνάς όταν είσαι διακοπές σε παραλία.?? Που ακούς και οσφραίνεσαι κάτι που δεν περιγράφεται αλλά είναι η δροσιά της θάλασσας.?? Ε ένα τέτοιο πράγμα.

Ο Ζοο ήδη είχε ξυπνήσει και κάτι χάζευε στα σκούτερ. Κατέβηκα κάτω και περιμέναμε να πάει 7 η ώρα για να πάρουμε πρωινό., Έγινε και αυτό, ξύπνησε και ο έτερος Καπαδόκης εν πάση περιπτώσει ετοιμαστήκαμε και πάνω που ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, σπάω την βάση του gps. Δεν πειράζει…

Βγαίνοντας από Terracina σταματήσαμε σ ένα Super-Market. Λεγόταν Coo-Market. Το αστείο είναι ότι όταν είσαι έξω, δεν βλέπεις κανένα super-market έτσι ασυναίσθητα. Μόνο αν το ψάξεις. Κι αυτό γιατί ασυνείδητα το μάτι σου ψάχνει να βρει γνώριμες (από την πατρίδα) εικόνες με ελληνικές ονομασίες.

Πήραμε κάποια τοστ, κάποια κράκερ, νερά, μια αντηλιακή κρέμα, περιοδικά, CD, κλπ., και μετ ολίγον βρισκόμαστε στο δρόμο που θα μας πήγαινε στο Albano Laziale . O χάρτης το έδειχνε ελαφρά υπερυψωμένο, με λίμνη κι ένα τεράστιο εθνικό πάρκο. Και με πρόχειρες εκτιμήσεις απείχε περί τα τρία τέταρτα από την Ρώμη. Είχε επιλεγεί για διανυκτέρευση.

Όμορφο μέρος, όπως όλα τα άλλα.,

Η γενική εικόνα των πόλεων που συναντούσαμε πλέον είχε αλλάξει από αυτή του νότου. Πλησιάζαμε στην αλπική ζώνη και η βλάστηση άλλαζε, τα χρώματα επίσης, αλλά και οι πόλεις. Ήσαν πιο οχυρωματικές με κάστρα με αψίδες με κάποια ιστορική καταγραφή. Αυτό ήταν σημάδι πως πλησιάζαμε την καρδιά του Latio , την Ρώμη. Το χωριό απ όπου ξεκίνησαν όλα όσα αφορούν την διαμόρφωση της γεωπολιτικής κατάστασης στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Στο Albano παρ όλο που ήταν γραφικά δεν κατορθώσαμε να βρούμε κατάλυμα. Ίσως έφταιγαν οι υπερβολικοί γάμοι που γίνονταν. Προσωπικά εγώ είδα 3-4. Μετά από ένα μίνι συμβούλιο,

03052008012jc9.th.jpg

αποφασίζουμε να προχωρήσουμε προς Ρώμη. Όσο πιο κοντά τόσο πιο καλά. Δύο δρόμοι πήγαιναν προς τα εκεί. Ο κλασσικός Α1 που πάει από Νάπολη μέχρι Μπολόνια (νομίζω και βορειότερα), και ο …… η μάλλον η Απία οδός.!!!!

03052008001am6.th.jpg , 03052008003lr2.th.jpg , 03052008004mm7.th.jpg , 03052008005zw7.th.jpg , 03052008009xg5.th.jpg , 03052008010ke2.th.jpg

εικόνες απο το Albano. Οι περισότερες απο το κινητό μου.

03052008013zw2.th.jpg , 03052008014ko4.th.jpg , img0264gw8.th.jpg , img0267fs7.th.jpg , img0269iz3.th.jpg

εικόνες απο το Albano. Οι περισότερες απο το κινητό μου.

Η πρώτη παγκόσμια χάραξη δρόμου μεταξύ πόλεων. Στην σύγχρονή της μορφή βέβαια δεν θυμίζει τίποτα με το παρελθόν, πλην όμως δεν παύει νάνε η Απία οδός. Πρέπει να ήταν καμιά 50-60 χλμ η απόσταση Albano – Rome ring. Κατηφορίζοντας προς Ρώμη στα αριστερά μας ήταν το θέρετρο (ίσως ένα από τα πολλά) του Julius Caesar. Πολύ θα ήθελα να το επισκεπτόμουν, αλλά τελευταία στιγμή είδαμε τις ταμπέλλες και αφ ετέρου ήταν στην έξοδο και όχι στην είσοδο προς Ρώμη. Για λίγο πέρασε η εικόνα από το νου μου, πόσα εκατομμύρια στρατού πέρασαν από αυτή την οδό πηγαίνοντας προς τις διάφορες περιοχές πολέμου των Ρωμαίων. !! Απίστευτο….

Η Ρώμη έχει πάνω από 20 entry-points στον δακτύλιο που την περιβάλλει. Είχαμε αποφασίσει να μπούμε, και όπου βρίσκαμε ξενοδοχείο θα μέναμε. Από λάθος της τελευταίας στιγμής και για 3-4 μέτρα μόνο ο art παίρνει λάθος προς τα δεξιά δρόμο σε μια διχάλα. Το αντιλαμβάνεται αμέσως και σταματά. Ο δρόμος προς κέντρο Ρώμης στ αριστερά μας, η κίνηση όμως φοβερή και ούτε σκέψη να κάνουμε αριστερά. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε έως ότου βρούμε αναστροφή. Περνά μπροστά ο Ζοο. Βρίσκουμε την αναστροφή, και για άλλη μια φορά αισθανόμαστε κ@λόφαρδοι. Εκεί που γινόταν η αναστροφή ήταν ο προαύλιος χώρος ενός ξενοδοχείου.

Κοιτάμε την ταμπέλλα και γράφει PALACAVICCHI HOTEL. Αποφασίζουμε να ρωτήσουμε. Έχει δωμάτια, μας κάνει λίγα νάζια για 2η διανυκτέρευση αλλά στο τέλος μας δίνει και αποφασίζουμε να μείνουμε. Ένα περίεργο ξενοδοχείο. Προσωπικά θα το έλεγα μοτέλ πολυτελείας. Τα δωμάτιά μας ήταν στα βορειότερα σημεία, ακριβώς στο συρματόπλεγμα που μας χώριζε από το αεροδρόμιο Ciampino ( το δεύτερο μετά το Leonardo Da Vinci). Είχαν ανεξάρτητη είσοδο και μπαλκόνι, παρκάρισμα της μηχανής απ έξω από το μπαλκόνι σου, και για να μπεις έπρεπε να σε δούνε από την κάμερα και είχε φύλαξη το βράδυ με σκυλιά. Καθόλου άσχημα καθώς πάντα είχαμε στο νου μας και το παρκινγκ.

img0271uv4.th.jpg

Στο μεταξύ ο ιχνηλάτης μας, ο προπομπός μας, το λαγωνικό μας, όπως θέλετε πείτε τον, ήταν από χθες στην Ρώμη. Αποστολή του να βρεί τα best of για να πάμε… Έπρεπε να τον βρούμε κι αυτόν. Ρώμη ήταν αυτή δεν ήταν πλατεία Αριστοτέλους.!!!! Απλά και αόριστα θ αναφερθώ πως μάθαμε και προσανατολισμό ναυτικών για να βρεθούμε. (Edit by Zoo:Πού δύει ο ήλιος, τι λένε τα άστρα και άλλα τέτοια άχρηστα όταν έχεις GPS αλλά όχι εξάντα... :lol: )

Στα γρήγορα λοιπόν ένα ντουζάκι ( η καλύτερη παρηγοριά κάθε μέρα. Και ίσως η καλύτερη ξεκούραση. Ντούζ και φρέσκα ρούχα.), και αναχώρηση για Ρώμη με τα δύο σκούτερ. Ο art δικάβαλλος στον Ζοο. Μας είπαν πως είναι μισή ώρα μέχρι το κέντρο και πράγματι δεν αργήσαμε να φτάσουμε. Και να,… στα δεξιά μας τα φημισμένα στούντιο της Cinecitta και δρόμοι Ρώμης.

Η Ρώμη μια απέραντη πόλη. Μια πόλη που έγινε με χρήμα. Πολύ χρήμα. Μια πόλη που την πήραν και την έριξαν μέσα στο πράσινο. Μια πόλη με δρόμους τόσο φαρδείς (όχι όλοι) που στο ενδιάμεσο έχουν τα παρκινγκ τους. Το φώς άπλετο καθώς δεν κολλάνε τα πολυώροφα κτίρια. Όπου και αν γυρίσεις το μάτι σου θα δεις πάντα δύο πράγματα. Πράσινο, πολύ πράσινο, και αρχαία μνημεία. Όχι τίποτα παραπεταμένα. Τα πάντα πεντακάθαρα και πολύ προσεγμένα.

img0661vc1.th.jpg , img0664du7.th.jpg ,

img0275cc8.th.jpg , img0301sx9.th.jpg , img0300mg6.th.jpg , img0302uo6.th.jpg

Διάφορες φωτογραφίες απο Ρώμη.

img0644hc9.th.jpg , img0296qy3.th.jpg , img0295jb8.th.jpg , img0292tc0.th.jpg , img0291jf1.th.jpg , img0282iq3.th.jpg

, img0279uo4.th.jpg , img0275cc8.th.jpg , img0274xd1.th.jpg

Διάφορες φωτογραφίες απο Ρώμη.

Στην Ρώμη (και καθώς πηγαίναμε προσεκτικά), είδαμε και την πρώτη σοβαρή σκουτεροκίνηση σ όλη την Ιταλία. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Παντού θα έβλεπες η T-max η τύπου Liberty. Και φυσικά όλα πήγαιναν σφαίρα, όλοι με κράνος, και κάθε ηλικίας και φύλλου. Εκεί να δεις γιαγιές με καμπαρτίνα και το Liberty.

Προορισμός μας ήταν το Κολοσσαίο όπου κάπου εκεί ήταν ο απωλεσθείς.

(σε κάποιο άλλο πόστ διαβάζω πως ήταν συνειδητή επιλογή η αυτονόμηση της πορείας του. Προσωπικά δεν το πιστεύω. Πιστεύω πως ήταν παντελώς ανέτοιμος για μια Ευρωπαϊκή διαδρομή όπου αναγκαστικά υπήρχαν υψηλές επιδόσεις (όχι και τόσο και όχι πάντα). Το ότι γύρισε 5 μέρη παραπάνω δεν μου λέει τίποτα, και ο Μ.Αλέξανδρος με τα άλογο πήγε πολύ μακρύτερα. Σε περίπτωση όμως που συνειδητά έκανε αυτονόμηση διαδρομής, το βρίσκω πολύ ενοχλητικό και κακό, επικίνδυνο γι αυτόν, επικίνδυνο για μας που αλλοιώθηκε η πίστη μας και αντιδεοντολογικό και πέραν και μακράν κάθε ηθικής. Αν ο mod κρίνει το παρόν σχόλιο υπερβολικό η ξένο προς τα υπόλοιπα παρακαλώ να το σβήσει με edit)

Φθάσαμε στο ιστορικό κέντρο, αν και όλη η Ρώμη είναι μια ιστορία. Βρήκαμε το Κολοσσαίο αλλά δεν βρήκαμε τον φίλο μας. Και πώς να τον βρούμε, όταν και ο ίδιος δεν ήξερε/ήθελε να μας πει μια διεύθυνση, και μάλιστα σε μια ώρα που η μισή Ιαπωνία ήταν στο Κολοσσαίο.??

Ήμασταν κουρασμένοι και εκνευρισμένοι. Κινδυνεύαμε να χάσουμε το δάσος εξ αιτίας του δέντρου, και έτσι αποφασίσαμε να παρκάρουμε κάπου νόμιμα και να πιούμε ένα καφεδάκι και κάποιο τοστ. Πράγματι καθίσαμε σ ένα από τα πολλά φιλικά καφέ που βρίσκονται στο δρόμο και πουλάνε τα πάντα. Ξεκουραστήκαμε συζητήσαμε και περιμέναμε τον φίλο που σε πολλά τηλεφωνήματα του είχαμε δώσει οδηγίες προς τα πού να έρθει. Η διαφορά μας με τους ξένους προφανής. Αυτοί (όχι οι τουρίστες) ζήτημα είναι αν κάτσουν 20 λεπτά στο καφέ. Δεν είναι σαν εμάς εδώ που καθόμαστε με τις ώρες. Αφού ξαποστάσαμε λίγο ..

..είπαμε να γυρίσουμε με τα πόδια έως το Κολοσσαίο. Σκοπός να δούμε και εμείς λίγο το/τα μνημεία αλλά μπας και πετύχουμε και τον φίλο μας. Πράγματι βρεθήκαμε. Αγκαλιές , φιλιά συγκίνηση. Ευγνωμοσύνη που τον βρήκαμε, μια γλυκιά γαλήνη που ήμασταν πάλι όπως ξεκινήσαμε. Τα 4 μικρά γουρουνάκια. 

Edit by Zoo: Αν θυμάμαι καλά, τα ακριβή του λόγια ήταν "Τώρα ούτε καλησπέρα δεν θέλω να σας πω!" Τέτοια ήταν η έκρηξη χαράς του όταν ξαναβρεθήκαμε... (Μα εμείς οι απαράδεκτοι να μην έχουμε πάρει μαζί μας έναν εξάντα σαν άνθρωποι και να έχουμε μόνο αυτά τα ... GPS του διαβόλου... :lol: )

Στο Κολοσσαίο κόσμος πολύς. Αν κάποιος στατιστικός ασχολιότανε, θα΄ έβρισκε πως ανά δευτερόλεπτο χιλιάδες κλικ από φωτογραφικές μηχανές ακούγονται. Σουβενίρ πολλά, αραχτοί πολλοί, γάμοι επίσης πολλοί. Παντρεύονται τα ζευγάρια και ως φαίνεται το γραφείο που διοργανώνει το event τους φέρνει εδώ με λιμουζίνες του 30-40 με μπάτλερ με λιβρέες , ημίψηλα κλπ κλπ.

Ο zoo με τον art κάνουν τον γύρο του μνημείου και εγώ με τον koumg να χτίζω γέφυρες.! Φοβερό.!!

Γυρίζοντας, θα ήταν 6-7 το απόγευμα, ξαφνικά η πόλη πάγωσε. Τα πάντα ακινητοποιήθηκαν. Οι τροχονόμοι που ξαφνικά εμφανίστηκαν παντού, σταμάτησαν τα πάντα. Μόνο η βοή των ελικοπτέρων ακουγόταν και ο απόηχος της πόλης.

Και από εκεί που είχαμε σταματήσει (εμείς) ξαφνικά με φρενήρη ταχύτητα ν αρχίσουν να περνάνε οι μοτοσικλετιστές τις αστυνομίας, τα περιπολικά, οι λιμουζίνες, τα πουλμανάκια οι παρατρεχάμενοι, στο σύνολο καμία πενηνταριά αυτοκίνητα.

Ήταν ο πάπας που κάπου πήγαινε. Μάλλον κατευθυνόταν στην αγία έδρα το Βατικανό που θα σας πως αύριο. Είχε γούστο…. Όλη η πόλη κράτησε την αναπνοή της 10 λεπτά για να περάσει ο προκαθήμενος της καθολικής εκκλησίας. Τώρα θα μου πεις… στην Ελλάδα αυτό γίνεται για να περάσει και ο τελευταίος κοινοτάρχης δεν θα γινόταν με τον πάπα.??

Φεύγοντας, όλοι μαζί πλέον και αφού είχαμε δώσει όρκο καρδιάς να μην ξαναχαθούμε, περάσαμε από την αρχαία Απία οδό. Ένα διασωσμένο κομμάτι της. Λιθόστρωτο όπως τότε.( κι όμως για κανα 2-3 χιλιόμετρα ξαναχαθήκαμε)

Με ιδιαίτερα συναισθήματα διαπερνούσα τον στενό δρόμο. Εδώ είχαν περάσει ίλες στρατού, εκατόνταρχοι, ιππικό, λεγεωνάριοι.!!!! Στα δεξιά μου η έπαυλη του Ιούλιου Καίσαρα, λίγο πιο κάτω η έπαυλη του Αδριανού, αμέσως δεξιά η ταβέρνα της φρουράς η περίφημη Quo vantis. Αμέσως αριστερά το κτήμα του Κόμμοδου.!!!! Είχα τρελαθεί. Μέσα σε 2 χιλιόμετρα μήκος σ ένα δρόμο στενό, που γινόταν στενότερος από της ψηλές λιθόκτιστες μάντρες και τα πανύψηλα κυπαρίσσια, τις βαρειές σιδερένιες πόρτες με τις λεοντοκεφαλές και τα χοντρά πιάστρα για τα άλογα…… μέσα; Σ αυτό το δρόμο σκέφτηκα γράφτηκε η παγκόσμια ιστορία. Είναι ένα μέρος που ορκίστηκα να ξαναεπισκευτώ, ένα μέρος που θα του διαθέσω όσο χρόνο κι αν χρειαστεί…

Το κομμάτι αυτό της παλιάς Απίας οδού συνδεόταν με την ασφαλτοστρωμένη Αππία., και μας οδηγούσε στο ξενοδοχείο. (παιδιά…. Τα gps βγάζουν το κόστος τους στα πρώτα 500 μέτρα πιστέψτε με.)

Φθάσαμε στο ξενοδοχείο μας και δώσαμε ραντεβού σε μια ωρα για να πάμε στο εστιατόριό του. (Edit by Zoo: Σχετικά με τη χρησιμότητα των GPS... το ξενοδοχείο στη Ρώμη δεν θα το βρίσκαμε ΠΟΤΕ αν δεν είχαμε GPS... ακόμη εκεί θα είμασταν και θα το ψάχναμε...).

Πράγματι , αρχίσαμε τα Buona sera, μας ρώτησαν τραπέζι για πόσους, είπαμε 4 αλλά φαγανούς και μας οδήγησαν κάπου στο μέσον της αίθουσας. Το φιλήσυχο ξενοδοχείο του πρωινού, είχε μεταβληθεί πλέον σε κοσμική σάλα, μάλλον τρίτης ηλικίας θα έλεγα. Όλοι πάντως ήταν καλοντυμένοι. Και αρχίζουμε να παραγγέλνουμε

Antipasti για αρχή. Με προσούτο και τυριά. Ωραίο πράγμα αλλά ακριβό, 5? για ορεκτικό δεν είναι και λίγο. Ο koumg αυτονομόντας έφαγε από το salad bar ένα πιάτο. Όσο και να προσπαθήσω να θυμηθώ δεν μπορώ να θυμηθώ τι είχε (μάλλον τι δεν είχε) μέσα αυτό το πιάτο. Προς το λαδερό το έκοψα πάντως. Φτηνό και αρκετό.

Οι υπόλοιποι προτιμήσαμε να δούμε τον κατάλογο. Αντιπάστι γι αρχή λοιπόν (και κάτι θεϊκά cracker sticks που ο Ζοο τα τσάκισε.). Εγώ και ο Ζοο παραγγέλνουμε πίτσες, και ο art παρήγγειλε κάτι σε κρέας. (και εδώ έγινε το γέλιο.!!!)

Ο koumg με το δικό του πιάτο είχε φτάσει στην σελίδα …¨νάταν κι άλλο……¨. Εγώ έτρωγα την πίτσα μου το ίδιο και ο Ζοο. Ο οποίος το άτομο τρώει τις πίτσες κάπως spiral. Πώς να το περιγράψω τώρα…. Από μέσα προς τα έξω και κυκλικά. Αααα τρώει και ελαφρώς αργά… και αφήνει την ψωμένια στεφάνη της πίτσας για τέλος. Για μπουκίτσες. Για μαρμίτες.!! Για διασκέδαση ρε παιδί μου.!! Και ενώ σ όλη την πίτσα κάνει 20 λεπτά ας πούμε, στις μπουκίτσες θέλει άλλα 20.!!!! Κάντε την πρόσθεση….. 40 λεπτά…..

Κάποιος άλλος 40 λεπτά τάχε πάρει στο κρανίο…..

εμείς τρώγαμε λοιπόν, με σειρά τερματισμού koumg – asterixx – zoo και ο καημενούλης ο art μας κοιτούσε……. Δεν του είχαν φέρει τίποτα…..

Με ισχυρά νεύματα (του τύπου…. Έλα να σου κόψω τον κ@λο ρε…εγω είμαι έλληνας) φωνάζουμε το ευγενέστατο γκαρσόν. Του λέμε στ Αγγλικά, - εμείς φάγαμε…. Ο φίλος μας απ εδώ γιατί δεν έφαγε.?? Γιατί δεν το φέρατε το κρεατικό.?? Τώρα κυνηγάτε το ζώο.??

Το γκαρσόν δεν καλοκατάλαβε, φωνάζει τον μαιτρ, άντε πάλι η ίδια παντομίμα, και αυτός μέσα στην νιρβάνα, μέσα στην ηρεμία (αλλά ως άλλος Αρτέμης Μάτσας) δείχνει τον Ζοο λέγοντας πως τα primi piati σας δεν τελείωσαν ακόμα.!!!!!!!

Οι πίτσες ανήκαν στα πρώτα πιάτα και το κρεατικό στα δεύτερα.!!!! Ζεματιστήκαμε με το χουνέρι που αθέλητα κάναμε στον art. Αλλά το καταγελάσαμε και κάναμε συμφωνία πως όλοι θα παραγγέλνουμε η πρίμι η σεκόντι.

Φάγαμε. Όλοι. Ταρατσώσαμε. Έξω δροσιά. Είχαμε μπανίσει και στο ψυγείο κάτι παγωτάκια φίνα, και ετοιμαζόμασταν να πάμε….

Στο μεταξύ η Τρίτη ηλικία που είχα προαναφέρει, είχε σηκωθεί κατά ομάδες και χόρευε. Και χόρευαν ΟΛΟΙ ίδια. Να δεις 30-40 παππούδες γιαγιάδες με μια κίνηση χορογραφικά πανομοιότυπη σαν κάποιος να τους καθοδηγούσε, να χορεύουν επιτυχίες του Έλβις Πρίσλευ. Ένα νεαρό ζευγάρι μ ένα πολύ-αρμόνιο με πολύ καλό περφόρμανς και φωνή θύμιζε στις παρέες πως και αυτοί κάποτε ήσαν νέοι…..

Θέαμα λοιπόν. Τσάμπα θέαμα για όλους τους πελάτες…

Εγώ ο zoo και ο art βγήκαμε έξω στο μπαλκόνι να φάμε τα παγωτάκια μας, αλλά και να καπνίσει ο art καθώς παντού αλλού υπήρχε η πινακίδα viante fumare (Edit by Zoo: "Vietato Fumare" έγραφαν οι ταμπέλες). Απαγορεύεται το κάπνισμα. Κάτσαμε καμιά ώρα συζητώντας και οι δύο έφυγαν για ύπνο. Εγώ περίμενα τον koumg μην χαθεί (αστειεύομαι τώρα), τον περίμενα να συζητήσουμε λίγο. Αυτός ήθελε να δει όλο το πρόγραμμα. Τέλος πάντων.

Τελικά ήρθε, τα είπαμε, και αποχωρίσαμε για τα δωμάτιά μας.

Αύριο θα γνωρίζαμε την Ρώμη…..

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

ΡΩΜΗ - 2

Ντριιιιιιιιιιιιιννννννννν

Το παρατεταμένο χτύπημα του ξυπνητηριού με ενόχλησε για πρώτη φορά. Είχα την αίσθηση πως κάτι πήγαινε λάθος. Χμμ Τι ημερομηνία έχουμε.?? Μα ακόμα είναι το έτος του Αυγούστου Κόμοδου. Που βρεθήκανε τα ξυπνητήρια.?? Και γιατί δεν με ξύπνησε ο καλός μου υπηρέτης.?? 

Πρώτη φορά μου συνέβη…… έβλεπα σε όνειρο μια ολόκληρη ταινία. Όλη την νύχτα, δεν ήμουν εγώ, αλλά ο κουρασμένος ταξιδιώτης από την Μακεδονία του Φιλλίπου του 5ου που ήρθα εδώ για να πουλήσω στον πραίτορα της res publican σκλάβους. Αναλώσιμα κορμιά για το Colosseum.

H ώρα περνούσε και είχαμε ραντεβού στο restaurant του ξενοδοχείου.

Διέσχισα εύθυμος τον εξωτερικό περίβολο.. Είχε ένα ωραίο ήλιο και η διάθεσή μου ήταν ανεβασμένη,. Στο εστιατόριο, βρήκα το 4ο το κακό και σκανταλιάρικο γουρουνάκι , ξέρετε ο απολωλός, να πίνει το τσάι του τρώγοντας ταυτόχρονα. Σερβιρίστηκα και κάθισα μαζί του στο τραπέζι συζητώντας για την πόλη και τι έχουμε να δούμε. Την προηγούμενη μέρα είχαμε δει να περιδιαβαίνουν την πόλη τα ανοιχτά διώροφα λεωφορεία . Σκεφτήκαμε από πού μπορεί να ξεκινούν και είπα πως το πιθανότερο είναι να ξεκινούν από τον σιδηροδρομικό σταθμό.

Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι πάντα μια μικρογραφία της πόλης. Ένας πόλος έλξης των ξένων, των χαμένων, των μηδενικών. Εκεί μπορείς να βρεις τα πάντα. Κόσμο να ρωτήσεις, κόσμο ν αγοράσεις, να φας, να δεις, να ξαποστάσεις σ ένα παγκάκι χωρίς τον κίνδυνο της Polizia. Πάντα φώς , ζέστη, προστασία από την βροχή, τόπος συνάντησης αλλοεθνών.

Στο μεταξύ κατέφθασε και το άλλο γουρουνάκι. Αυτό με τις φαρδιές τσέπες που μέσα τους έβρισκες χάρακες, διαβήτες, μηχανάκια, βίδες, κλειδιά τα πάντα. Καταλάβατε φαντάζομαι. Αφού έφαγε και αυτό, έτρεξε να πάει στο σπιτάκι του (είχε αφήσει κάτι εκκρεμείς συζητήσεις εκεί..) και δώσαμε ραντεβού σε μισή ώρα έξω από το σπιτάκι του 4ου γουρουνακιού, του υπναρούλη.

Αποφασίσαμε να πάμε στην πόλη με το αυτοκίνητο. Στο άκουσμα της απόφασης, τα μηχανάκια επικρότησαν, και χάρηκαν αυτό το day off που τους δώσαμε. Μπήκαμε λοιπόν στο αυτοκίνητο και κινήσαμε για την Ρώμη. Παρκάραμε κάπου παράπλευρα από την piazza della Republica.

plazastartuk0.jpg

piazza della Republica.

Foto by asterixx

Πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν η εκκλησία Santa Maria di Angeli μπροστά ακριβώς από το εθνικό μουσείο.

basilica1hx1.jpg

Foto by asterixx

Συνεχίσαμε λίγο

img2929qu0.jpg

Τα 3 από τα 4 γουρουνάκια

Foto by artdaimon

μέχρι που στο πρώτο υπαίθριο κιόσκι τα 2 γουρουνάκια (όχι το άτακτο, όχι εγώ, οπότε συμπέρασμα βγάλατε) αγόρασαν καπελάκια και τσάντες μέσης. Βασικότατα αξεσουάρ για ένα τουρίστα. Βασικότατα.

Μετά το σπίτι του Μάξιμου στην Πομπηία (δες παλαιότερο τεύχος), άλλο ένα γουρουνάκι βρήκε πως έχει κι αυτό Ρωμαϊκές καταβολές…..

zoold2.jpg

Foto by artdaimon

Πράγματι στο βάθος βλέποντας προς τον σταθμό είδαμε δύο τρία από τα λεωφορεία αυτά να περιμένουν. Ο κόσμος έξω από αυτά κατά δεκάδες. Απογοήτευση. Μέχρι που εμφανίστηκε AYTOΣ . Ο σωτήρας των απελπισμένων. Τον Τόνυ-μπόι μπορείτε εύκολα να τον συναντήσετε σε κάθε πλατεία κάθε ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Είναι εφεύρεση μαζί με τον τουρίστα.

Συνήθως ντύνεται άνετα (δουλεύει στον ήλιο), φοράει καλοκαιρινά χαβανέζικα πουκάμισα και βερμούδες, έχει έντονη αμερικάνικη προφορά, γυαλιά ηλίου και καπελάκι ανάποδα. Πάντα σου λέει πόσο τυχερός ήσουν που τον συνάντησες. Πόσο θα σε είχαν κοροϊδέψει αν δεν τον είχες βρει μπροστά σου (άσχετα αν ξεφύτρωσε αυτός μπροστά σου).,

Μπορεί να σου λύσει όλα τα προβλήματα. Με το αντίστοιχα κατάλληλο φιλοδώρημα. Μπορεί να σου βρει ότι κυκλοφορεί γύρω σου αλλά και ότι δεν κυκλοφορεί. Σου γίνεται ευχάριστος αλλά όχι πειστικός.

Μας πλησίασε λοιπόν, και αναρωτήθηκε μαζί μας, γιατί όλος αυτός ο κόσμος υα έπρεπε να περίμενε στον ήλιο τόση ώρα για να επιβιβαστεί σε κάποιο από τα περιηγητικά λεωφορεία.

Απορώ, έλεγε και ξανάλεγε,…….

Φαίνεστε καλά παιδιά….. θα σας πάω κάπου που το λεωφορείο σας περιμένει, θάστε οι πρώτοι που θα μπείτε κλπ κλπ μπλα μπλα μπλα……

Παρά τις ελάχιστες τελευταίες επιφυλάξεις του Ζοο συμφωνήσαμε μαζί του. Ακολουθήστε με λέει…… Με βήμα ταχύ περνάμε από κάτι συστάδες αφετηριών λεωφορείων (κάτι σαν το ΙΚΕΑ), και μας πάει σ ένα γκισέ. Πληρώνουμε από 19 ? έκαστος κάτι λέει αυτός με την ιταλίδα που μας έκοψε το εισιτήριο και μας ξαναλέει….. – Ξανακολουθείστε με……..

Μας πάει σε μια νησίδα (καταμεσής του δρόμου) στην οδό Via Giovanni Giolitti. Β βρίσκει κάποιον ομοεθνή του (έγχρωμο) μας παραδίδει και του λέει να μας προσέξει….

σ.σ άκουσα γέλιο η μου φάνηκε….??

Μας δίνει λοιπόν και εκείνος ένα χαρτάκι με το νούμερο 41…45 θα σας γελάσω………

…. Να μην τα πολυλογώ… ο ήλιος ντάλα που λένε,…… το σπρώξιμο φουλ που λένε…. Οι διαμαρτυρίες κάργα που λένε….. οι απειλές από κάτι χαζοτεξανούς στο φόρτε τους που λένε και ένας Ζοο να λέει κάτι στην σοχήτικη γλώσσα. (γλώσσα του Σόχο)…..

Με τα πολλά… μπήκαμε…… στο ισόγειο βέβαια….. εμ βέβαια…αυτό σήμαινε ιδιαίτερη προσοχή….. μην μας κάψει και ο ήλιος επάνω στο λιακωτό…….και όρθιοι βέβαια…. Οι τελευταίοι 4 όρθιοι…..εμείς…..

Άντε τώρα να βγάλεις φωτογραφία από μέσα από το τζαμωτό εσύ τα μνημεία….. να μην πούμε για τους δρόμους του ιστορικού κέντρου στρωμένοι τίγκα στην κροκάλα.!!!!! Πήγαινε το λεωφορείο σαν μίξερ…. Πήγαινες να σημαδέψεις τον Αιγυπτιακό οβελίσκο στο σκόπευτρο της μηχανής, και αν ήσουν γρήγορος μπορεί να πετύχαινες την κορυφή του από το νταααανγγκκκκκκ αναπήδημα του λεωφορείου…..

Όταν μπήκαμε στο λεωφορείο μας δώσανε και από ένα σετ στερεοφωνικά ακουστικάκια. Ο απολωλός δεν ήθελε να το πάρει, ευχαριστώ έχω λέει σε άπταιστο ελληνική, σε μια ιταλική πόλη σε μια κινεζούλα εισπράκτορ…… μόλις βέβαια κατάλαβε ότι μοιράζονταν δωρεάν, έγινε το δώσε και μένα μπάρμπα…. Συλλογή έκανε…. Τεσπά..

Εκείνο που καταλάβαμε όση ώρα περιηγούμεθα (ρίζα του ρήματος ηγέομαι – ηγούμαι..παθ.φωνή…) κόσμος ανέβαινε και κατέβαινε. Το σπορ παίζετε ως εξής. Αγοράζεις το εισιτήριο και αυτό ισχύει είτε για μια είτε για δύο μέρες,. Από τις 8 το πρωί μέχρι εκεί που δύει…εχμμμ μέχρι την ώρα που δύει ο ήλιος ήθελα να πω….

Μ αυτό το χαρτάκι εσύ, μπορείς να ανεβοκατεβαίνεις στις στάσεις κατά βούληση, η να παλουκωθείς σε μια θέση ένα 12ωρο μέχρι που να χαζέψεις. Έτσι συμπεράναμε, πως αφ ενός μοιραία και στατιστικά κάποια στιγμή θα βρίσκαμε και μείς εξώστη, συν του ότι μέχρι να τα δούμε όλα, δεν αφήναμε άχρηστο το εισιτήριο. Μέχρι τελικής πτώσης.

Ανεβήκαμε εν τέλει επάνω (κάπου στην 2η γύρα της πόλης) και δώστου ξανά τα μνημεία από την αρχή. Το λεωφορείο σε πήγαινε στα εξής μέρη.

1. Santa Maria Maggiore

smariamagghx9.jpg

Santa Maria Maggiore Foto by zoo

Δείτε και αυτό...ΑΞΙΖΕΙ.... --> http://www.panoramas.dk/fullscreen/fullscreen46.html

2. Foro Romano ( Colosseo )

img0641ob4.jpg ,

img0651br6.jpg

Foro Romano and Colosseo Fotos by asterixx

3. Circo Massimo

romacircomassimo1ma6.jpg

Bocca della verita

img0373gj3.jpg

Bocca della Verita foto by Zoo

4. Campidoglio

piazzadelcampidoglio353nd3.jpg

Campidoglio Foto Web anonymous

5. Vittorio Emmanuelle II Palace

italierimcampidogliorimye7.jpg

Vittorio Emmanuelle II Palace foto Web anonymous

6. Pantheon

pantheonpr5.jpg

Pantheon foto Web anonymous

7. Castel Sant Angelo

img2934ie2.jpg

Castel Sant Angelo foto by asterixx

8. San Pietro (Vatican)

Κι όπως πάει το λεωφορείο, και περνάμε ανάμεσα από δύο επιβλητικά λιοντάρια και επάνω από τον ποταμό Τίβερη, δεξιά μας είναι το επιβλητικό Castel Sant Angelo έργο του ΔΙοκλητιανού (μαυσωλείο) (προηγ. Φωτο..), στ αριστερά μας εμφανίζεται ένα άνοιγμα. Μια οδός που καταλήγει σε μία πλατεία με τον ΑΠΕΙΡΟ κόσμο. Μόλις έχουμε μπει στο ανεξάρτητο κρατίδιο του Βατικανού, έδρα της Καθολικής εκκλησίας και τόπος ενταφιασμού του αποστόλου Πέτρου.

img2955qs4.jpg

img0336ny7.jpg

img0375zl7.jpg

109cz3.jpg

img0382kz2.jpg

Φωτογραφίες της πλατείας Αγ. Πέτρου, φρουρών του Βατικανού (Ελβετοί)

100so6.jpg

img2948mg6.jpg

img0814dj0.jpg

img0378us1.jpg

Τα 4 κακα γουρουνάκια…..

9. Plaza del Popolo

plazapoppolovh0.jpg

10. Mausoleo D Augusto

augustpz6.jpg

11. Montecitorio

12. Fontana di Trevi (από απόσταση)

13. Piazza del la republica

14. Stazione Termini (η αφετηρία μας…)

Στο Βατικανό κατεβήκαμε λοιπόν και εμείς. Αφου ρωτήσαμε τι ώρα ξαναπερνα το λεοφωρείο να μας μαζέψει ανηφορίσαμε προς την πλατεία του Αγ.Πέτρου.

Στο Βατικανό τα πάντα πουλιόνται. Και σε καλές τιμές.!!!!! Νεράκι μικρό 2,5? παρακαλώ. Πωλούνται φωτογραφίες του Πάπα, κομποσκοίνια, συγχωροχάρτια, γραμματόσημα, νομίσματα, ότι μπορείς να φανταστείς. Μέσα στο ναό μπήκε μόνο το απολωλός, εξ ου και η φωτο πιο πάνω. Τα μεγέθη είναι τεράστια. Πολύ εξωπραγματικά.

Πλάκα έχουν οι φρουροί του Βατικανού με τις ιδιαίτερες ενδυμασίες τους. Είναι δε προκαθορισμένο ότι όλοι τους προέρχονται από ένα Ελβετικό τάγμα. Πάντοτε.

Κάτσαμε ήπιαμε και ένα καφεδάκι να στανιάρουμε, πήραμε τα αναμνηστικά μας, βρήκαμε πάλι το απολωλό (που μας έχασε βγαίνοντας από την εκκλ. Του Αγ. Πέτρου), και ξαναπήραμε το λεοφωρείο.

Ήταν αργά το απόγευμα, ο ήλιος μας είχε κατακουράσει και αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο.

Περνώντας από τις πύλες που με τους ρωμαικούς αετούς της σηματοδοτούν την αρχή της Αππίας οδού

appiaentryii7.jpg

Αππία οδός…foto by asterixx

υποσχέθηκα 3 πράγματα στον εαυτό μου. Να φρεσκάρω τα λατινικά μου, να τελειώσω τα ιταλικά μου, και να ξαναέρθω εδώ στην Ρώμη να κάτσω λίγο καιρό.

Είναι μια πόλη που με εξιτάρει. Είναι μια πόλη που θα έπρεπε να φτιαχτεί αν δεν υπήρχε, μόνο και μόνο για να έχει αντιστοιχία η λέξη Glorius. Eίναι μια πόλη που με παρακινεί να γράφω.

Δεν μπόρεσα να την δώ. Αν ήταν γυναίκα, θάλεγα πως απλά και μόνο μύρισα το διάβα του αρώματός της. Ούτε κάν την είδα. Πόσο μάλλον να την αγγίξω.

Το αυτοκίνητο σκαμπανεβάζει στην Αππία οδό και σε λίγο οι φράχτες με τα ψηλά κυπαρίσσια τελειώνουν και μπαίνουμε σε άσφαλτο. Το βιβλίο της ιστορίας έκλεισε εδώ. Και χαίρομαι αφάνταστα που μπόρεσα να το κάνω.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Φίλε μας ταξίδεψες μαζί σου......... Άξιος.

Εύχομαι να πάς σύντομα πίσω στη Ρώμη, να χορτάσουμε περιγραφές.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Roma - Oviertto - Siena ..... 310 km 100pxcoatofarmsofromesvnl6.png , 117pxorvietostemmadj0.png , 115pxsienastemmaxq4.png

mapid8.jpg

Καλημέρα αγαπητό μου ημερολόγιο,,,??

Όπως και χθες το πρωινό του PALACAVICCHI HOTEL ήταν πλουσιότατο και με μεγάλη ποικιλία. Ο δε καπουτσίνο τους ήταν θεϊκός. Έτοιμοι όσον αφορά τις αποσκευές από χθες βράδυ απολαύσαμε το πρωινό κάνοντας το πρόγραμμα της ημέρας. Το σημερινό πρόγραμμα είχε μόνο ταξίδι σε μικτή διαδρομή, και πέρα από μια μικρή (που έγινε μικρότερη λόγω βροχής) στάση σε ένα οροπέδιο με μια λίμνη, το υπόλοιπο είχαμε να το ξοδέψουμε μέχρι να προσεγγίσουμε την Σιένα και να βρούμε κατάλυμα.

Για άλλη μια φορά γινόμενος κουραστικός, έβγαλα τον χάρτη και έδειξα και με το δάχτυλο που θα πάμε. Βάλαμε στο gps προορισμό την λίμνη Bolsena και ήμασταν καθ όλα έτοιμοι για αναχώρηση. Μετά από τόσες απομακρύνσεις από την ομάδα, αυτή την φορά ήλπιζα ο φίλος μας να κάνει ολόκληρη την διαδρομή μαζί μας. Τώρα δε που το καλοσκέφτομαι, την μόνη διαδρομή που κάναμε όλοι μαζί ήταν Θεσσαλονίκη Ηγουμενίτσα. Η μόνη,

Ξεκινήσαμε και σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε μια Δευτεριάτικη κίνηση στον δακτύλιο της Ρώμης. Κόλαση.!!! Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα. Εμείς δεν θα χανόμασταν.?

Ναι ναι, μην με ξαναρωτάτε αν χαθήκαμε?. Ναι χαθήκαμε στο πρώτο 20λεπτο. Αδύνατον να μας παρακολουθήσει. Δεν έφταιγε η μεγάλη ταχύτητα που ούτως η αλλιώς δεν πιάναμε. Έφταιγε ο φόβος για ελιγμούς πόλης. Και να μείνεις πίσω από ένα φορτηγό η μόνη περίπτωση να το περάσεις (άμα φοβάσαι) είναι όταν το φορτηγό στρίψει και αλλάξει κατεύθυνση,. Τουλάχιστον του είχα πει πως και που πάμε. Ήλπιζα κάπου μέχρι το Orvietto να μας / τον βρούμε/βρει.

Οι δρόμοι είχαν αρχίσει να γίνονται εκπληκτικοί. Το κράτημα στον δρόμο ήταν φοβερό. Ένα μόνο θα σας πω για την σταθερότητα, πως κατόρθωσα και έκλεισα το εντελώς ανοιχτό μπουφάν μου, βρήκα υο φερμουάρ και το ανέβασα. Αν το/με καλοσκεφτείτε θα δείτε πως ήθελε αρκετή ισορροπία που ο δρόμος μου προσέφερε. Προς τα βόρεια ο καιρός έδειχνε μουντός (καλύτερα από το να κάνει απίστευτο ήλιο), και το σατανικό μηχάνημα το Ζοο μας είχε προειδοποιήσει για μεγάλη πιθανότητα βροχής.

Μετά από κανένα δίωρο οδήγησης σε πραγματικά άψογο δρόμο σταματήσαμε σ ένα autogrill. Ένα αναψυκτικό, άλλαγμα στην βιντεοκασέτες, λίγο ξεμούδιασμα πριν συνεχίσουμε. Διαμαρτυρήθηκα που δεν σταματούσαμε στον προκαθορισμένο χρόνο που είχαμε μελετήσει. Τους άλλους δεν τους πείραζε, εμένα όμως με πείραζε και πολύ μάλιστα. Δεν ήταν σωστό να οδηγούμαι στα άκρα, άνευ λόγου. Έτσι κι αλλιώς σε κανένα προορισμό δεν χάσαμε χρόνο. Δήλωσα πως σε 2 ώρες σταματώ να οδηγώ, όπου και αν έχω φτάσει. Με ενοχλούσε και το χαλαρό πανί από το κράνος που αναδιπλωνόταν πάνω στο αυτί και με τρέλαινε στον πόνο.

Όσο καθόμασταν στο autogrill σίγουρα ο απωλεσθής θα μας πέρασε, καθότι οι διαφορές μας οι χρονικές βία να ήταν δεκαλέπτου εικοσαλέπτου, Αλλά που να τον δεις στην εθνική.

Φουλάραμε και ετοιμαστήκαμε για αναχώρηση. Και μια και είπα φουλάραμε ας πω και λίγα λόγια γι αυτό. Η βενζίνη στην Ιταλία ήταν ακριβή και είχε κατά μέσο όρο 1,45 ? το λίτρο. Στον νότο, που και που έβρισκες κάποιο υπάλληλο να σου βάλει βενζίνη. Πηγαίνοντας βόρεια τα μηχανήματα άρχιζαν να γίνονται αυτόματα. Έβαζες το ποσό (π.χ 10ευρο) στην ειδική υποδοχή, διάλεγες αντλία και έβαζες ένα δεκάευρο. Τώρα, αν δεν ήξερες πόσο θα πάρει, και ας πούμε πως χρειαζόσουν 8 ευρώ, τότε σε πλεύριζε ο άλλος και έβαζε αυτός το περίσσευμα για να μην πάει χαμένο.

Aνεβήκαμε στις μηχανές και μετά από καμία ώρα πήραμε την έξοδο για Orvietto. Στο μεταξύ είχε έρθει και το μήνυμα από τον μοναχικό καβαλάρη. Εγώ συνεχίζω προς Siena.!!! Ουδέν σχόλιο??

Για να πάμε προς την λίμνη Bolsena περνάμε έξω από το Orvietto. Η λέξη της πόλης αυτής δεν μου έλεγε απολύτως τίποτα μέχρι στιγμής. Αν το ήξερα η αν την είχαμε ψάξει λίγο παραπάνω, θα βλέπαμε πως είναι μια εκπληκτικά διατηρημένη μεσαιωνική πόλη χτισμένη πάνω σε μια παλαιοχριστιανική κοινότητα. Μια πόλη με εκπληκτική θέα στους λόφους της μέσης Τοσκάνης.

terrainviewoforvietowe8.th.jpg , orvietotownjj5.th.jpg , orvieto2po6.th.jpg , img3001vf4.th.jpg

Orvierto views

Η ανάβαση προς την λίμνη ήταν αρκετά ευχάριστη. Μέσα από καταπράσινο περιβάλλον με ψιλόβροχο (μόνο εικαστικά έπαιζε κάποιο ρόλο η βροχή) με πολύ ωραίες απαλές στροφές και με ελάχιστη κίνηση. Το χωριό Bolsena μάλλον ψαροχώρι η και θέρετρο αναψυχής μικρό. Πολύ μικρό. Ένας δρόμος όλος κι όλος. Η δομή του βέβαια ίδια και απαράλλαχτη με όσα άλλα είχαμε συναντήσει. Οχυρωματικός οικισμός στα ψηλά με παλαιά τείχη και τα νέα σπίτια εκατέρωθεν του ¨αρχαίου¨.

Βαδίσαμε προς την παραλία (τρόπος του λέγειν). Βρήκαμε ένα μικρό καφέ και είπαμε να σταθούμε λίγο. Βέβαια ούτως η αλλιώς το πρόγραμμα προέβλεπε στάση εκεί μερικών ωρών.

Το καφέ μικρό , συμπαθητικό, ξύλινο κάτι σαν τις παράλιες κατασκευές που έχουμε εμείς στην Χαλκιδική. Εκεί όμως σταματά κάθε σύγκριση άλλη. Πεντακάθαρο, μα πεντακάθαρο, με μια αμμουδιά τόσο περιποιημένη λες και την χτένιζαν στα τέσσερα πεσμένοι. ΜΕ φοίνικες και λουλούδια.

img2996jx2.th.jpg , img2981pl7.th.jpg , img2979iq6.th.jpg , img2978zy6.th.jpg ,

img2976gu5.th.jpg , img2975ir6.th.jpg , img0387ub3.th.jpg , , img2989og1.th.jpg

img2987nm1.th.jpg , img2986fq3.th.jpg , img2985ej5.th.jpg , img2984qn2.th.jpg

img2983bl3.th.jpg , img0386pv0.th.jpg , img0384wm7.th.jpg , boplssf0106ta2.th.jpg , bols8ih2.th.jpg

Bolsena Lake

Με μια ησυχία τόσο έντονη, που μας στάθηκε αδύνατον να κάτσουμε πάνω από 40 περίπου λεπτά. Η χαλάρωση ήταν φοβερή. ΤΙΠΟΤΑ δεν σου χάλαγε την Νιρβάνα. Ένας κύριος διάβαζε ένα χοντρό μυθιστόρημα, και μάλλον τον ενοχλήσαμε. Σηκωθήκαμε να φύγουμε. Αντί να πάρουμε τον δρόμο από Bolsena προς Siena , πήραμε τον δρόμο Bolsena προς Oviertto και μετά Siena. Δεν πειράζει θα βάζαμε και βενζίνη στο Oviertto.

Από το σημείο αυτό και μέχρι το ξενοδοχείο Ai Tufi μπήκαμε σε μια ονειροπαγίδα. Κλειστήκαμε σ ένα επαρχιακό δρόμο, σε ένα φοβερό τοπίο Τοσκάνης με μια απίστευτη οδηγική ικανοποίηση στο τέλος. Ο ένας λόφος διαδεχόταν τον άλλο, και η μια έκπληξη την άλλη. Απαλές η σφιχτές στροφές που τις παίρναμε με τουλάχιστον 100 και μερικές φορές και 130, στροφές με 130 σε επαρχιακό δρόμο με στροφές και ….. συνεχή βροχή. Δεν φοβηθήκαμε ούτε για μια στιγμή. Τίποτα δεν υπάρχει να σας μεταφέρω την εμπειρία σ αυτό το δρόμο μ αυτήν την ποιότητα ασφάλτου. Τα χρώματα σ όλες τις αποχρώσεις του πράσινου. Τίποτα καφέ. Παρά μόνο τα αγροτόσπιτα και αυτά ήσαν το κοκκινοκαφέ της Σιένα.

05052008009cx9.th.jpg , 05052008015wg7.th.jpg , 05052008002da7.th.jpg , 20070410sypresserrn2.th.jpg , 05052008077gx9.th.jpg

05052008077gx9.th.jpg

συνεχίζεται..................

Τροποποιήθηκε από τον asterixx

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Άξιος φίλε!

Ανυπομονώ για το δικό μου τέτοιο ταξίδι. Μπράβο και σε όλους τους συνταξιδιώτες σου!

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Βρέχοντας στην Τοσκάνη

05052008009cx9.th.jpg , 05052008015wg7.th.jpg , 05052008002da7.th.jpg , 20070410sypresserrn2.th.jpg , 05052008077gx9.th.jpg

05052008076gm7.th.jpg , 05052008075tc8.th.jpg , 05052008072qe1.th.jpg , 05052008070cs7.th.jpg , 05052008063mk7.th.jpg

05052008062uj5.th.jpg , 05052008061ry3.th.jpg , 05052008060hw9.th.jpg , 05052008059ea7.th.jpg , 05052008057vv7.th.jpg

05052008056wy7.th.jpg , 05052008054cq4.th.jpg , 05052008047kk8.th.jpg , 05052008046hz4.th.jpg , 05052008045fv0.th.jpg

Βρέχοντας στην Τοσκάνη

Η κάμερα ήταν βγαλμένη λόγω βροχής , και οι λίγες φωτογραφίες είναι που από τον πολύ ενθουσιασμό μου είχα βγάλει το κινητό και φωτογράφιζα (με βροχή με στροφές σε επαρχιακό και με λήψεις..). Ο ουρανός και ο ορίζοντας μουντός από τα γκρίζ α σύννεφα αλλά ευχάριστος. Η βόρεια Τοσκάνη μας εξέπληττε συνεχώς.

Η βροχή έπιασε να δυναμώνει. Η πρόσφυση το ίδιο, απλά τώρα η ζελατίνα του κράνους λερωνόταν γρήγορα καθώς πλησιάζοντας την Σιένα είχε πυκνώσει και η κίνηση….

Αυτή την στιγμή δεν θυμάμαι αν το Ai Tufi στην Σιένα το βρήκαμε μέσω gps και αγαπημένων, η ήταν ένα από τα ξενοδοχεία που με επιμέλεια είχε ετοιμάσει ο Ζοο. Όπως και να ήταν φθάσαμε στην αυλή του. Έδειχνε σαν μια παλιά βίλλα με περιποιημένο περιβάλλον και ηρεμία. Όλα μέσα στο πράσινο.

aitufqpv6.th.jpg , 05052008080hx9.th.jpg Ξενοδοχείο Ai Tufi

Κλείσαμε δωμάτια και ανεβήκαμε για να αλλάξουμε. Στο εντωμεταξύ στάθηκε αδύνατον να κάνουμε τον 4ο να έρθει προς εμάς. Του ήταν δύσκολο να προσανατολιστεί στα τελευταία 300 μέτρα, καθώς είχε αφόρτιστο το ΜΙΟ του. Έτσι πήγαμε τον φέραμε και αυτόν στο ξενοδοχείο .

Χαλάρωμα, μπανάκι, φρέσκα στεγνά ρούχα, Άνοιξα το παράθυρο που έβλεπε στην πίσω αυλή. Η βροχή και το πράσινο μύριζαν φανταστικά. Στα 50-60 μέτρα ήταν μια από τις εισόδους της πόλης. Έβλεπα φορτηγά να περνάνε αλλά δεν τα άκουγα. Τόσο καλή ηχομόνωση το πράσινο.

Η μπόρα είχε σταματήσει, είχε βγει ο ήλιος και ήταν περίπου 5-6 το απόγευμα. Αποφασίσαμε να πάμε με το αυτοκίνητο στην πόλη (στο ιστορικό κέντρο) . Όντως πήγαμε και αφήσαμε το αυτοκίνητο σ ένα παρκινγκ υπόγειο., Μόλις ανεβήκαμε επάνω χαζέψαμε. Οι εικόνες ριπή. Και όσο είδαμε αρχαία εποχή στην Ρώμη, η Σιένα μας έφερε κατευθείαν στον Μεσαίωνα. Είναι εκπληκτική. Δεν περιγράφεται. Και αν ακόμα κάποιος με ρωτούσε – έχω μια μέρα καιρό που να πάω, θα του απαντούσα Σιένα.

sienaah7.th.jpg

Siena

Για την Σιένα στο επόμενο επεισόδιο . Σήμερα απλά την γυρίσαμε μια βόλτα (αρκετά μεγάλη) και την θαυμάσαμε. Μια πόλη που θα έρθω πάλι του χρόνου, ξέροντας πιο πολλά γι αυτήν.

Μέχρι στιγμής εχουμε κάνει περίπου 900 χλμ εντός Ιταλίας.

map2yk5.jpg

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

μπραβο παιδια .ΑΞΙΟΙ ολοι σας.

οι φωτογραφιες με τρελανανε και ταξιδεψα κι εγω μαζι σας !

μπραβο

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

HΜΕΡΑ X η Siena - Cascina - Pisa - Florence περ 220χλμ 115pxsienastemmaxq4.png , 106pxcascinastemmalc9.png , 114pxpisastemmamg0.png , 80pxfirenzestemmadu9.png

mapjt7.jpg ,

Σήμερα λέω ν αρχίσουμε κάπως αλλιώς.

Σας προτείνω σ ένα άλλο παράθυρο του browser σας να παίζει το τραγουδάκι Siena του Alessandro Safina. Θα το βρείτε εδώ.:

αφήστε λίγο την φαντασία σας ελεύθερη…… βάλτε την στολή ενός ιππότη η την στολή μιας κοπέλας της εποχής, ακούστε στο λιθόστρωτο την βροχή, ζήστε πολλά χρόνια πριν. Πριν η επαρχία της Σιένα ενωθεί με τις υπόλοιπες επαρχίες για να κάνουν την σημερινή Ιταλία.

Πριν όμως μπείτε στο τραινάκι του ονειρου ας αναφερθώ σ ένα γεγονός μάλλον άσχημο. Μετά το πρωινό μας στο Ai tuffi αρχίσαμε να φορτώνουμε το αυτοκίνητο και θα πηγαίναμε στην Σιένα με τις μηχανές. Στο στεγασμένο πάρκινγκ μας πλησίασε ο 4ος φίλος και μας δήλωσε ότιimg0387wi9.jpg

με την θέλησή του κααι συνειδητά αποχωρεί από το γκρούπ και θα ακολουθήσει δικό του πρόγραμμα σε δικα του μέρη για να ζήσει αποκλειστικά δικές του εμπειρίες. Δεν ξέρω για τους άλλους εμένα πάντως με πείραξε, μου χάλασε την διάθεση παρ ότι ήξερα ότι ήταν κάτι το αναμενόμενο μετά από την καθολική άρνησή του να προσπαθήσει να είναι μέσα στο γκρούπ.

Τον αποχαιρετήσαμε, δώσαμε τις απαραίτητες συμβουλές του τύπου « προσεκτικά « κλπ και τον είδαμε να χάνεται πίσω από τον φράκτη του ξενοδοχείου.

Η ζωή όμως ήταν εδώ…

Χρώματα καφέ, χρώματα πορτοκαλί, αποχρώσεις της ώχρας, μολυβί της πέτρας. Και ο ήλιος η τα σύννεφα ν αλλάζουν κατά βούληση τους τόνους. Γύρω τριγύρω απίστευτο πράσινο. Τοσκανέζικο πράσινο. Είμαστε πλέον αρκετά βόρεια ώστε να βρέχει συχνά και η βλάστηση να χαρακτηρίζεται μέσο - αλπική.

Η ώρα πρωινή, το φώς ωραίο η διάθεση λίγο πεσμένη, αλλά δεν πειράζει….ξεκινάμε…

Τα δύο Burgman βρυχήθηκαν ευγενικά και ξεκινήσαμε προς το κέντρο της πόλης σε κάποιο σημείο που το προηγούμενο βράδυ είχαμε σταμπάρει με το gps. Εγώ μόνος, και ο Ζοο με τον art μαζί. Το πάρκινγκ που χτες βράδυ είχαμε βάλει σημάδι δεν υπήρχε. Στην θέση του, βρέθηκε ένας χώρος με εκατοντάδες σκούτερ και μηχανές. Με τα χίλια ζόρια βρήκα μια θέση ενώ οι άλλοι προχώρησαν για να βρουν κάπου αλλού.

img0826mu4.jpg

Τα μοντέρνα στοιχεία γύρω μας σε άπταιστο συνδυασμό με τουβλάκι κόκκινο σαν του Mario Botta και πράσινο που αναβλύζει από παντού. Στο βάθος ένα καμπαναριό να γυαλίζουν οι καμπάνες του στο ηλιοβασίλεμα άλλο πράγμα. Μετά από κάποιες φωτογραφίες πήραμε ένα ελικοειδή δρομάκο στα ριζά ενός βράχου και πηγαίναμε. Δεν ξέραμε που, αλλά δεν είχαμε να πάμε και αλλού.

img0388sk4.th.jpg , img0389rs2.th.jpg , img0399bsb2.th.jpg , img0400md2.th.jpg , img0402mv1.th.jpg , img0406wm9.th.jpg

Τα πάντα ήσαν παλιά. Οι δρόμοι τα καλντερίμια οι συστάδες, τα πάντα. Μόνο ένα κτίριο τέλεια αρχιτεκτονικά δεμένο με το περιβάλλον έστεκε απέναντί μας. Ήταν η φοιτητική λέσχη της Σιένα. Πανεπιστημίου.? Κολλεγίου.? Δεν ξέρω…. Χαρούμενες ανέμελες φάτσες παιδιών πηγαινοέρχονταν και σίγουρα στο δικό τους χωροχρόνο η Σιένα είχε άλλα χρώματα και άλλους ήχους,

Χωρίς να το καταλάβουμε μπήκαμε στα σοκάκια., Άπειρα σοκάκια, δαιδαλώδεις σχηματισμοί, αμέτρητες στοές να ενώνουν χώρους, παράθυρα στο πουθενά, πιάστρες για άλογα και δαυλούς και κάτω πέτρα γυαλισμένη από το διάβα των αιώνων και μόνο. Γοητευμένοι προχωρούσαμε. Στα ισόγεια των κτιρίων μαγαζιά. Σίγουρα στην αρχή δεν θάταν έτσι, τώρα όμως υπάρχει πολύς τουρισμός. Μαγαζιά με τοπικά εδέσματα, με τοπικές κατασκευές, τέχνη, μπαρ, καφέ, παγωτά, σουβενίρ. Κι όμως δεν έμοιαζαν με παζάρι. Δεν είχαν πολύχρωμα φώτα, βιτρίνες που αποσπούσαν την προσοχή από την ομορφιά της πόλης.

Χρόνο και χρήμα να έχει κάποιος να τα ξοδέψει στα απίθανα χαρτοπωλεία της (ανέκαθεν παρήγαγε χαρτί η περιοχή της Σιένα). Μαγαζιά με αντίκες, με έργα τέχνης σύγχρονα η μη, και όλα αυτά χωμένα στα πιο απίθανα σοκάκια.

Ένας μίμος μας χαρίζει την τέχνη του για 1 ? και ένα χαμόγελο ελαφρύ όταν τον χαιρετάμε. Ξέρετε απ αυτούς που στέκονται ακίνητοι ώρες στον δρόμο και λειτουργούν με ρομποτικές κινήσεις.

img0842eq3.th.jpg , img0841vm1.th.jpg

Σταθμός μας το Palazzo Publico. Η τεράστια σε σχήμα αχιβάδας πλατεία του συγκεντρώνει τους πάντες. Με αμφιθεατρικό υψομετρικά σχεδιασμό και σε σχήμα αχιβάδας. Το παλάτι φιλοξενεί όλο τον χρόνο εκθέσεις και είχε ένα από τα πιο οργανωμένα καταστήματα αναμνηστικών.

img0409nn4.th.jpg , img0414jp2.th.jpg , img0415of2.th.jpg , img0417mq4.th.jpg , img0420sx8.th.jpg , img0424qn1.th.jpg

Απ έξω ένας ρομαντικός γιαπωνέζος με το φράκο του και το ημίψηλο του βοηθά ευγενικά την κατάλευκη σύζυγο του να μπει στην λίμο. Μόλις είχαν παντρευτεί και είχαν έρθει εδώ για φωτογράφιση.

img0856pm4.jpg

Στην πλακόστρωτη πλατεία του Palazzo Publico άπειρα ζευγαράκια η και μεμονωμένα άτομα ξαπλωμένα πάνω στα πλακάκια απολαμβάνουν , ρουφάνε θα έλεγα καλύτερα , τον ήλιο.,

συνεχίζεται

Χρήστος

http://pegasushellas.6.forumer.com/index.php

Τροποποιήθηκε από τον asterixx

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Το πρώτο μου ταξίδι στην Ευρώπη! :wub: :wub: :wub:

Φανταστικά ήταν!! (Θέλω κι άλλοοοοοοοοο!!!!!)

Asterixx, ετοιμάζω το βίντεο από το πέρασμα στο Paso Di Muraglione!! (κάλιο αργά, παρά ποτέ... :blush: )

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Η πλατεία είναι γνωστή παγκοσμίως. Κάθε χρόνο , στρώνεται περιμετρικά με άμμο, και εκπρόσωποι των οικογενειών (των παλαιών οικογενειών) της Σιένα με άλογα, με θυρεούς, με κοντάρια και σημαίες κάνουν ιππικούς αγώνες με τους θεατές τριγύρω και εσωτερικά να τους αφήνουν ίσα ίσα ένα διάδρομο για να τρέχουν τα στολισμένα άλογα.

paliodisienaxe7.th.jpg , familiesbv0.th.jpg , palioih2.th.jpg

απο τους αγώνες - εμβλήματα οικογενειών - απο τους αγώνες

Λίγο να ξεχαστείς, και έχεις μεταφερθεί αιώνες πίσω. Τριγυρίσαμε πάρα πολύ ώρα. Αγοράσαμε αναμνηστικά κάρτες, βιβλία χαρτικά γλυκά… κι κατάκοποι σταματήσαμε για ένα εσπρεσσάκι σε μια μικρή πλατεία. Μια από τις άπειρες μικρές πλατείες όπου μικρά μαγαζιά στημένα σαν κινηματογραφικά ντεκόρ σου προσέφεραν ένα καφεδάκι στα γρήγορα.

img0426xl9.th.jpg , img0434xu1.th.jpg , img0437hh1.th.jpg , img0438pz2.th.jpg , img0444td0.th.jpg , stb0849zm1.th.jpg

Ήμασταν πίσω από τον καθεδρικό τους ναό, εξ άλλου εκεί κατευθυνόμασταν. Ένα τεράστιο οικοδόμημα που τα πάντα ήτα φτιαγμένα από λευκό και πράσινο μάρμαρο Καράρας. Εκεί σε μια πλάγια κόγχη του ναού, βρήκαμε και τους ου Vladlen (ακορντεόν) και της Valentina (τσέμπαλο) που ανάφερα στο πρώτο κομμάτι αυτού του οδοιπορικού.

img0875aq9.jpg

Θαυμάσαμε τον ναό που ακόμα και αν ήσουν ξένος προς τα θρησκευτικά σου επιβαλλόταν με την κατασκευή του, το μέγεθος, τα υλικά.

img3025li5.th.jpg , img0858ez9.th.jpg , img0869zh7.th.jpg , img0860je5.th.jpg , img0843ko0.th.jpg , img0844ho2.th.jpg

Αρχίσαμε να παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Σοκάκι το σοκάκι γυρίζαμε προς τα πίσω, μπαίνοντας που και που σε κάποιο μαγαζί μ αναμνηστική. Ένας μεταλλικός έφιππος ιππότης για μένα, μια πέννα από φτερά και χαρτιά για τον art κάποια γλυκάκια γι την Rusty και την γυναίκα μου. Μερικά τελευταία καρτ-ποστάλ και νάμαστε εκεί που είχαμε παρκάρει. Είχε πάει ήδη μεσημέρι για τα καλά, και το πρόγραμμα έσφιγγε λίγο. Έπρεπε την ίδια μέρα να πάμε να βρούμε ξενοδοχείο στην Cascina , να επισκεφτούμε την Pisa και να ξαναγυρίσουμε το βράδυ στην Cascina.

img0871fc2.th.jpg , img0874do4.th.jpg , img0888vc2.th.jpg , img0890pr8.th.jpg , img3006zz6.th.jpg , img3023yd9.th.jpg

Βάλαμε βενζίνη και πήραμε το αυτοκίνητο από το ξενοδοχείο όπου το είχαμε αφήσει. Ολοταχώς λοιπόν για την βορειότερη, βορειοδυτική Τοσκάνη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθανόμασταν πιο ανάλαφροι, υπήρχε και μια ευθυμία…, και τρώγαμε γλυκίσματα στις στάσεις. Σε μια από αυτές (τις στάσεις) την σημαδέψαμε. Εγώ μ ένα αυτοκόλλητο στην δεξιά μπάρα του δρόμου και ο art σημάδεψε ένα δέντρο με τον πανάρχαιο τρόπο . Τον σκυλίσιο ντε… :-D :-D

img0456pr2.th.jpg , img0453mc8.jpg , img0454ai3.th.jpg

Σε μια από τις στάσεις είπαμε να μην σταματήσουμε στην Cascina να βρούμε ξενοδοχείο , μιας και ήταν δουλειά που και σούρουπο θα μπορούσε να γίνει, και να πάμε κατευθείαν Pisa να την δούμε και να γυρίσουμε μετά. Έτσι κι έγινε .! (σ.σ το καλό είναι ότι σε όλες τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρουμε τελευταία στιγμή, λόγω κάποιας αλλαγής ή κάτι το άλλο, δεν διαφωνήσαμε ποτέ και αν κάποιος έλεγε μια καλή ιδέα την ασπαζόμασταν αμέσως χωρίς αντιρρήσεις. Βοήθησε αρκετά αυτό)

Στην Pisa (που είναι σχεδόν παραθαλάσσια ) βρήκαμε το γραφεί τουρισμού που μας έδωσαν ένα χάρτη και μας είπαν πώς να πάμε στο Campo di Miracolo (πεδίο θαυμάτων). Το Campo di Miracolo βρίσκεται μέσα σ ένα περιτοιχισμένο χώρο όπου είναι και η παλιά πόλη, και στην είδοδό του, στ αριστερά μια μεγάλη έκταση με γκαζόν και τα έργα που θεωρούσαν (και είναι) θαυμαστά.

Οι απαρχές της Πίζας παραμένουν άγνωστες. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ποταμούς τον Άρνο (που περνά και από την Φλωρεντία) και τον Auser που εκβάλλουν στις ακτές της Λυγουρίας., Οι Πελασγοί, οι Έλληνες, οι ΕΤρούτσκοι, και οι Ληγουριανοί όμως, σίγουρα έχουν προσφέρει πολλά στην δημιουργία της πόλης.

Τα κύρια έργα που υπάρχουν στο Campo di Miracolo είναι ο καθεδρικός ναός, το βαπτιστήριο ( το μεγαλύτερο στον κόσμο), το οστεοφυλάκιο και φυσικά το πασίγνωστο κεκλιμένο καμπαναριό η αλλιώς πύργος της Πίζας.

Αρκετός κόσμος, τουριστικό περιβάλλον και ο άρτι με τον Ζ αποφάσισαν ν ανέβουν τον κεκλιμένο Πύργο ως τα πάνω. Εδώ χρειάζεται μια παρέμβασή τους να μας πουν μερικά πράγματα γι αυτό το κεκλιμένο κατασκεύασμα και ιδίως από τον Ζοο που το είδε σαν μηχανικός.

img0458hy1.th.jpg , img0466mt6.th.jpg , img0473ld3.th.jpg , img0479oi9.th.jpg , img0480dv9.th.jpg , img0485dh7.th.jpg

συνεχίζεται

Χρήστος

http://pegasushellas.6.forumer.com/index.php

Τροποποιήθηκε από τον asterixx

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

img0488yn8.th.jpg , img0496lf2.th.jpg , img0501rw6.th.jpg , img0503je5.th.jpg , img0528uc6.th.jpg , img0506pv1.th.jpg

EDIT by Zoo: Ο πύργος της Πίζας είναι ένα καταπληκτικό αξιοθέατο από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς. Κατ' αρχάς πρόκειται για το καμπαναριό ενός καταπληκτικού, τεράστιου και πανέμορφου καθεδρικού ναού, του καθεδρικού ναού της Πίζας που φαίνεται στην τελευταία φωτογραφία παραπάνω. Παρόλα αυτά, ο καθεδρικός ναός είναι άγνωστος και άσημος ενώ αντίθετα το καμπαναριό του είναι ο διάσημος πύργος της Πίζας!...

Ο πύργος έχει κλίση. Σημαντική κλίση!!! Δεν φαίνεται στις φωτογραφίες, μόνο αυτοπροσώπως μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο πολύ γέρνει. Το περιμέναμε όλοι ότι θα γέρνει αλλά όταν τον είδαμε, εγώ προσωπικά σκέφτηκα ότι είναι πια στα όριά του, λίγο ακόμη και θα πέσει!

Το ανέβασμα επάνω είναι μία εμπειρία από μόνο του. Όταν φτάσαμε επάνω με τον artdaimon ζαλιζόμασταν σαν να ήμασταν σε καράβι... Έχει κυκλική σκάλα η οποία βρίσκεται περιμετρικά στο εσωτερικό του πύργου. Επειδή όμως γέρνει τόσο πολύ και βρίσκεσαι στο εσωτερικό του πύργου, άρα δεν βλέπεις έξω, όταν ανεβαίνεις ζεις κάτι μοναδικό. Ανεβαίνεις σκαλοπάτια τα οποία γέρνουν μπροστά, μετά από λίγο γέρνουν δεξιά, μετά από λίγο γέρνουν αριστερά και μετά γέρνουν προς τα πίσω... Μετά πάλι από την αρχή... Είναι απίστευτο να ανεβαίνεις σκαλοπάτια που γέρνουν μπροστά... σαν να ανεβαίνεις σε κατηφόρα... Η κλίση έχει κάνει ζημία στον πύργο διότι η μία πλευρά του δέχεται μεγαλύτερο μέρος από το βάρος του από όσο σχεδιάστηκε και επίσης δέχεται και όλο το νερό της βροχής... Συνεπώς η μία πλευρά του πύργου είναι διαβρωμένη και δέχεται παραπάνω φορτίο από όσο μπορεί να σηκώσει... Πλέον έχουν βάλει σκαλωσιές στο εσωτερικό του οι οποίες μεταφέρουν το βάρος στο έδαφος και ταυτόχρονα συγκρατούν τον πύργο (για την ακρίβεια μείωσαν το ρυθμό πτώσης του...).

Η θέα από επάνω είναι φανταστική. Ανέβηκα τέρμα επάνω (πιο επάνω από τις καμπάνες, στη σημαία) από μία πολύ στενή σκάλα και από εκεί βλέπει κανείς όλη την Πίζα. Είναι το ψηλότερο κτίσμα στην πόλη και επειδή είχε φανταστική ορατότητα εκείνη την ημέρα, μου άρεσε πολύ η επίσκεψη. Χαλάλι τα 300+ σκαλοπάτια που δεν επιτρέπουν να ανέβεις αν δεν είσαι υγιής!...

Κλείνω την παρένθεση για τον διάσημο πύργο & σας αφήνω στην απολαυστική περιγραφή του asterixx. :) Τέλος του EDIT by Zoo

Στο εντωμεταξύ εγώ περιπλανιόμουν στην πόλη τριγύρω. Δεν θάλεγε κανείς πως διαφέρουμε πολύ με τους Ιταλούς. Μερικές φορές τα χρώματα ήσαν τόσο ελληνικά που μόνο η γλώσσα σε επανέφερε.

Φεύγουμε από την Pisa με προορισμό την Cascina που θα έλεγε κανείς πως ήταν μακρινό προάστιο της πρώτης. Μια πόλη μακριά, την διασχίζαμε επί τουλάχιστον 1 ώρα αλλά με ελάχιστο βάθος εκατέρωθεν του δρόμου. Κάτι σαν τα χωριά της Πέλλας χωρίς ιδιαίτερη κίνηση και ζωή. Τα 2 ξενοδοχεία που είχε εντοπίσει ο Ζοο στο ιντερνέτ στην Ελλάδα απεδείχθησαν το ένα ανύπαρκτο και το άλλο κλειστό και ερειπωμένο. Είχαμε αρχίσει να έχουμε πρόβλημα βενζίνης (εγώ) αλλά και κούρασης καθώς η σημερινή μέρα με την Φλωρεντία κλπ ήταν πολύ γεμάτη. Το ηθικό έπεφτε….

Αφού βρήκαμε βενζίνη, λίγα μέτρα πιο κάτω σταματήσαμε να συμβουλευτούμε τα gps, ώσπου ένα μεσήλικο ζευγάρι που ξεφόρτωνε απέναντι ένα αυτοκίνητο από σούπερ μάρκετ μάλλον, άρχισε ο άντρας να μου φωνάζει ΑΤΙΝΑ ΑΤΙΝΑ ΟΛΥΜΠΙΚ.

Χάρηκα πολύ. Είπα Χρήστο εδώ τελείωσαν τα προβλήματά σου. Θα ρωτήσεις και θα σου πει ο Ιταλός ξενοδοχείο. (είμαστε στο κέντρο της Cascina εν τω μεταξύ). Πλησιάζω τον ρωτάω για κανένα ξενοδοχείο τριγύρω, τίποτα αυτός. Μούγγα σκέτη. Διαπίστωνα πως δεν με καταλάβαινε τι έλεγα στα Αγγλικά. ΤΙΠΟΤΑ. Όταν λέμε τίποτα το εννοώ. Με τα πολλά η γυναίκα του στην γλώσσα των μαλλιαρών γιέτι με διάφορα ουυ ααα ιιι ουυυ και κινήσεις χεριών και ώμων και γοφών (κουνιόταν συθέμελα) μας έδειξε μια κατεύθυνση. Τι να κάνουμε .?? Την πήραμε.

Ήδη είχε σκοτεινιάσει. Που σημαίνει θα ήταν τουλάχιστον 8 το βράδυ. Προχωρήσαμε στην «ουυυ εεεε» κατεύθυνση και βρήκαμε ένα τίποτα. Ένα κρυουλιάρικου γεφύρι, σκιές, καλάμια, σκοτάδια και στο βάθος ένα φώς. Παρά τα γαυγίσματα των σκύλων που ακούγονταν κάπου κοντά, αποφασίσαμε να πάμε. Ήταν ένα εστιατόριο εξοχικό. Αν και πεινούσαμε, αντισταθήκαμε στην ιδέα δίνοντας προτεραιότητα στο κατάλυμα.

Αυτή την φορά αναλαμβάνει να συνεννοηθεί ο Ζοο. Πάει εκεί, καθόμαστε οι άλλοι 2 παράμερα. Η αρχή έγινε με τον ταβερνιάρη. Συνεννόηση μηδέν. Πείσμα στο πείσμα φωνάζει την κόρη του (τι διάολο της πλήρωνε το Lower τόσα χρόνια).!!!! Εκεί να δεις συνεννόηση. ΚΑΤΩ από το μηδέν. ΔΕΝ το βάζουν όμως κάτω….. και φωνάζουν το μάγειρα. Ο οποίος έρχεται κορδωτός κορδωτός σκουπίζοντας τα χέρια του…… Κάτι τούπε ο Ζοο χαμηλόφωνα και αυτουνού το πρόσωπο φωτίστηκε. Κατάλαβε. Κατάλαβε την δύσκολη λέξη Hotel.!!!!! (ακόμα και η γιαγιά μου την έλεγε …» τα οτέλια στο Άργος…».!!!

Κατάλαβε , αλλά πώς να μας το πει.??? Δια του γνωστού τρόπου. Στρίβουμε το σώμα μας να κοιτά προς το σημείο εκείνο που εικάζουμε πως είναι κάτι. Τεντώνουμε την ράχη, ατενίζουμε μπροστά τα δύο χέρια τεντωμένα, βγάζουμε και ένα ουυ και έτοιμοι. Βέβαια προχωρώντας παραπάνω, μας ψέλλισε και ένα όνομα. Ευρώπη, Ευρώπα κλπ….

Δεύτερο EDIT by Zoo: Το σκηνικό ήταν τραγελαφικό... Είχε ήδη νυχτώσει, ήμασταν όλη μέρα στους δρόμους και διαμονή δεν είχαμε βρει... Μέσα σε όλο αυτό, πάω στην εν λόγω ταβέρνα με υποδέχεται ο ιδιοκτήτης και του λέω "Do you speak english?"... "English? Aspeta!" (περίμενε) μου λέει, "Elena, english" μου ξαναλέει. Επιτέλους λέω κι εγώ μέσα μου, κάποιος που μιλάει αγγλικά. Έρχεται η (μάλλον κόρη του, έμοιαζαν πολύ) Έλενα και μου αρχίζει τα ιταλικά!!!!!.... "Do you speak english?" τη ρωτάω και μου λέει... "Mario, english!"... Όλο το μαγαζί θα έρθει, λέω μέσα μου κι αρχίζω να απογοητεύομαι.... Τελικά ήρθε ο (μάγειρας) Μάριο ο οποίος δεν ήξερε γρι αγγλικά (τι περιμένατε;...). Ήταν όμως φανταστικός στη νοηματική και μου εξήγησε (ή τουλάχιστον, έτσι ήθελα να πιστεύω νυχτιάτικα) που θα βρούμε το περίφημο ξενοδοχείο... Τέλος του EDIT by Zoo

Τον ευχαριστούμε θερμά και όπου φύγει φύγει……

Και ω θάμα και αντίθαμα….. βρίσκουμε λίγο έξω , στην Εθνική , το ξενοδοχείο Euro. Πέντε αστέρων, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια….. πάμε στο λόμπυ…….. ρωτά ο art πόσο κάνουν τα δωμάτια, ε κάνανε κι αυτά το κατιτίς παραπάνω, αλλά το ξενοδοχείο μέσα στην χλίδα. Καναπέδες παντού, έργα τέχνης παντου κλπ…..

Το ξενοδοχείο είχε τα πάντα. Εκτός από ελεύθερα δωμάτια.!!!%$*@#*@&#$@&*#$

Της αρχίζει το μπλά μπλά ο άρτ , ανένδοτη αυτή…» δεν έχω… έχω ένα συνέδριο¨. Με τα πολλά δέχεται να μας βοηθήσει. Παίρνει κάποια τηλέφωνα και μας λέει 5 χιλιόμετρα πιο κάτω θα βρείτε το «-χ-χ-χ-χ-« (δεν το θυμάμαι), έχει δωμάτια θα σας περιμένουν. Πάμε εμείς πλησιάζουμε σε μια διχάλα, λέμε ας πάμε από δεξιά….. αισιοδοξία……. πάμε 5, 10, 15 χιλιόμετρα τίποτα. Καταλάβαμε πως την κάναμε την βλακεία.,

Σταματάμε δεξιά σ ένα παρκινγκ (νύχτα μιλάμε….. άλλο πράμα) να κάνουμε συμβούλιο της δημογεροντίας. (σε κάθε τέτοια στάση, μας χρειαζόταν και ένας τεχνικός να ξεκαλωδιώνει και να ξανακαλωδιώνει τον Ζοο άμα επρόκειτο να κατέβει από τον βασιλιά.

Αγορεύω εγώ, αγορεύει ο άρτι, αγορεύει και ο Ζοο, τρώμε και από 5-6 πουράκια με σοκολάτα, πίνουμε και από μισό λίτρο νερό (νύχτα μιλάμε….. άλλο πράμα)κοιτάμε τα ρολόγια ήταν 21:00 και βγάζουμε απόφαση.

Πάμε Φλωρεντία.!!!!! 70 χιλιόμετρα μπροστά μας ήταν η Φλωρεντία. Η κάπου τόσο δεν είμαι βέβαιος. Ξεκινάμε….???? Φύγαμε………

Είχε αρχίσει να κάνει κρύο, και οι συνθήκες οδήγησης είχαν ζορίσει (είχαμε βγει σε εθνική οδό βλέπεις), αλλά ο προορισμός ήταν αυτοσκοπός.

Μπαίνουμε Φλωρεντία και βάζει ο Ζ το εργαλείο να ψάξει για ξενοδοχεία. Το δικό μου εργαλείο είχε αποθάνει η μπαταρία του. Με το που το βρίσκουμε το ξενοδοχείο (11:00 παρα κάτι η ώρα), σταματάμε και μπαίνω να ρωτήσω………

1.Παρκινγκ κλειστό.???? ʽέχουμε το παρακολουθούμε και με μόνιτορ

2.Δωμάτια ???? 40 το μονόκλινο και έχουμε

3.Για 2 διανυκτερεύσεις που το θέλουμε.??? Έχουμε…..

Φσσσσσσστττττττ σφύριγμα στους απέξω, και σε λίγο ένας σωρός μπαγκάζια μπροστά στην ρεσεψιόν. Μας δείχνει το παρκινγκ που ήταν ένα ανοιχτό οικόπεδο παραδίπλα , (ο έλεγχος ήταν ένα χαροκαμένο μόνιτορ που έδειχνε μονίμως μια γκρί θολούρα). Πάμε συνεχίζουμε ξεφόρτωμα και κλείδωμα τα οπίσθια της Σούζυς με τα εμπρόσθια του βασιλέα (βέβαια είχαμε και τέτοια γούστα).

Είχαμε κάνει όμως και μια συμφωνία με τον ξενοδόχο. Να μας περιμένει το παρακείμενο εστιατόριο (διπλανή πόρτα), να αφήσουμε τα πράγματα στο δωμάτιο και να κατεβούμε για φαγητό. Πράγματι είχαν δεχτεί (εντελώς κουφό νάνοι ανοιχτοί 11:00 το βράδυ).

Κατεβήκαμε, ήρεμοι, στην αυλή του εστιατορίου. Κουρασμένοι πτώματα αλλά χαμογελαστοί που όλα είχαν πάει καλά. Και αρχίζουμε να παραγγέλλουμε. 3 άτομα, 100 ευρά. Εγώ και ο Ζ ήπιαμε από μια μπύρα του λίτρου. μοναστηριακή. Ο σερβιτόρος γάτα. (Σίγουρα θα είχε ελληνικό αίμα). Σε πούλαγε και σε αγόραζε.

Τα φαγητά μας φάνηκαν φανταστικά, η μπύρα (με αρκετούς βαθμούς) έφτασε μέχρι τα ακροδάχτυλα, και ήμασταν έτοιμοι να κοιμηθούμε ακόμα και στο πεζοδρόμιο. Στο εντωμεταξύ η ιδιοκτήτρια του εστιατορίου μου χάρισε ένα πολύ ωραίο ποτήρι αυτής της μοναστηριακής μπύρας. (εδώ μερικοί κακεντρεχείς θα βρεθούν να πουν ότι το ζήτησα εγώ, ότι παρεκάλεσα, ότι έκανα κομπλιμέντα, ότι… ότι….. ΜΗΝ τους ακούτε. Κακίες και ζήλιες είναι αυτά).

Ο τελευταίος θόρυβος ήταν του νερού του καυτού. Μετά βυθίστηκα στο κενό. Όνειρο.?? Σιγά μην δούμε όνειρο. Πέσαμε όλοι σε πλήρη καταστολή……..

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

μπραβο ρε παιδια :_thumbsup: ελπιζω και εγω φετος να καταφερω να κανω ενα ταξιδι στην ευρωπη με την μηχανη μου........

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
...............................

Μπαίνουμε Φλωρεντία και βάζει ο Ζ το εργαλείο να ψάξει για ξενοδοχεία. Το δικό μου εργαλείο είχε αποθάνει η μπαταρία του. Με το που το βρίσκουμε το ξενοδοχείο (11:00 παρα κάτι η ώρα), σταματάμε και μπαίνω να ρωτήσω………

1.Παρκινγκ κλειστό.???? ʽέχουμε το παρακολουθούμε και με μόνιτορ

2.Δωμάτια ???? 40 το μονόκλινο και έχουμε

3.Για 2 διανυκτερεύσεις που το θέλουμε.??? Έχουμε…..

Φσσσσσσστττττττ σφύριγμα στους απέξω, και σε λίγο ένας σωρός μπαγκάζια μπροστά στην ρεσεψιόν. Μας δείχνει το παρκινγκ που ήταν ένα ανοιχτό οικόπεδο παραδίπλα , (ο έλεγχος ήταν ένα χαροκαμένο μόνιτορ που έδειχνε μονίμως μια γκρί θολούρα). Πάμε συνεχίζουμε ξεφόρτωμα και κλείδωμα τα οπίσθια της Σούζυς με τα εμπρόσθια του βασιλέα (βέβαια είχαμε και τέτοια γούστα).

Είχαμε κάνει όμως και μια συμφωνία με τον ξενοδόχο. Να μας περιμένει το παρακείμενο εστιατόριο (διπλανή πόρτα), να αφήσουμε τα πράγματα στο δωμάτιο και να κατεβούμε για φαγητό. Πράγματι είχαν δεχτεί (εντελώς κουφό νάνοι ανοιχτοί 11:00 το βράδυ).

Κατεβήκαμε, ήρεμοι, στην αυλή του εστιατορίου. Κουρασμένοι πτώματα αλλά χαμογελαστοί που όλα είχαν πάει καλά. Και αρχίζουμε να παραγγέλλουμε. 3 άτομα, 100 ευρά. Εγώ και ο Ζ ήπιαμε από μια μπύρα του λίτρου. μοναστηριακή. Ο σερβιτόρος γάτα. (Σίγουρα θα είχε ελληνικό αίμα). Σε πούλαγε και σε αγόραζε.

....................................……..

θα μας δώσεις και τα στοιχεία του ξενοδοχείου;

Συνέχισε τη διήγηση, είσαι τόσο παραστατικός που μπορεί και να μην πάω, είναι σαν να τα είδα. :_hi:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Μια μέρα στην Φλωρεντία

80pxfirenzestemmadu9.png

Μια πόλη, ένας θρύλος , μια πόλη που συγκέντρωσε όλη την αναγεννησιακή αίγλη, όλους τους θρύλους της εποχής. Μιχαήλ Άγγελος,

Δάντης, Ντονατέλλο, Μποτιτσέλι, ο Galileo Galilee , και τόσοι άλλοι καλλιτέχνες, επιστήμονες, πολιτικοί όπως ο Μακιαβέλι κ.α.

Αυτή η πόλη , μεταρωμαικό κατασκεύασμα έμελλε να μεσουρανήσει κάτω από την πιο πλούσια οικονομικά δυναστεία της εποχής τους

Μεδίκους. Οι Μέδικοι ήσαν οι πρώτοι τραπεζίτες της εποχής.

Σηκωθήκαμε σχετικά πρωί και ο στόχος στο gps ήταν σαφής. Να ήμαστε στην αφετηρία του λεωφορείου μέχρι τις 9:30 που αναχωρούσε.

Πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό . Στην ανατολική πύλη porta των Μεδίκων. Φθάσαμε πιο νωρίς έτσι το ρίξαμε στις φωτογραφίες και στ

αναψυκτικά στο πρώτο μπαρ που μπήκαμε στην Ιταλία.

img3179iw2.th.jpg , img0921lv9.th.jpg , img0923wp1.th.jpg , img0940ht5.th.jpg , img0961gi4.th.jpg , img0967hz1.th.jpg

Όταν έφτασε το λεωφορείο επιβιβαστήκαμε κατευθείαν στην οροφή (όχι όπως στην Ρώμη) και αρχίσαμε να απολαμβάνουμε. Σημειωτέον ότι

αυτό το λεωφορείο (μάλλον η εταιρία έκανε 2 διαδρομές. Μια τουριστική αξιοθέατων ας πούμε και μια γραφική μέσα από πάρκα.

Πρώτος μας σταθμός το Duomo. (κάθε πόλη έχει ένα Duomo και αυτό είναι ο καθεδρικός της ναός. Η μητρόπολη, Αυτός μας δείχνει πόσο η

καθολική εκκλησία είναι δεμένη με πολιτειακούς θεσμούς, ώστε τα Duomo να είναι τόσο απαραίτητα όσο το Διοικητήριο η το Κυβερνείο,).

Το Duomo Φλωρεντίας είναι μεγαλοπρεπέστατο, όλο μαρμάρινο (μέχρι αηδίας θα έλεγα εδώ) και η κλασσική – μπαρόκ αρχιτεκτονική του

εύκολα μας δείχνει τον φόβο για το Deus της εποχής. Γιγάντια μεγέθη. Τόσο που αναγκαστικά χαμήλωνες το βλέμμα, την σκέψη την

αντίδραση. Σου επιβάλλονται εξ ορισμού και εκ πεποιθήσεως. Στο ίδιο μέρος με τον Καθεδρικό (στην ίδια πλατεία) είναι και το

βαπτιστήριο, η αρχιεπισκοπή, το καμπαναριό του Τζιότο και άλλα θρησκευτικά μνημεία. Πολύβουο μέρος, τόπος συνάντησης, πλήθος

τουριστών και εδώ.

pietaov0.jpg

H Pieta του Michelangelo. (έργο προστατευόμενο απο τηνν Unesco)

Στο μουσείο του Duomo υπάρχει η μοναδική και ασύλληπτη Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου (η σκηνή της αποκαθήλωσης του Ιησού υποβασταζόμενου

από την Παρθένο . Σε κίτρινο-μπεζ μάρμαρο).

img0558vo2.th.jpg , img0590qz7.th.jpg , img0548fb2.th.jpg , img0545ei3.th.jpg , duomoje7.th.jpg , 800pxpiazzabeccaria03dm2.th.jpg , santacroceflorencesmarcjt8.th.jpg

Δεύτερος σταθμός η μονή του Αγ.Μάρκου. Αρχικά μονή Συλβεστρινών μοναχών και αργότερα Δομηνικανών μοναχών.

Τρίτος σταθμός μας το αρχαιολογικό μουσείο και το παρεκκλήσι των Πάτσι , έργο του αρχιτέκτονα Μπρουνελλέσκι.

Ο τέταρτος και πέμπτος σταθμός μας οι στάσεις δηλαδή Beccaria και Santa Croce δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα παραπάνω από σύγχρονα

Φλωρεντινά προάστια. Στην 1η στάση δε, την Piaza Beccaria μετά από κάνα δύο ώρες θα αλλάζαμε λεωφορείο για να κατευθυνθούμε στα

πάρκα και στους λόφους της Φλωρεντίας.

Επόμενος σταθμός Zecca Vecchia στις όχθες του ποταμού Άρνου. Μια από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες με καφέ επάνω στην άμμο του

ποταμού και πλήθος μνημείων τριγύρω όπως το μουσείο Uffizi Santa Maria del Fiorre . Σο βάθος το λιμάνι του Ponte Vecchio που οι

φωτογραφίες που είχα δει πριν ξεκινήσουμε με είχαν εξιτάρει (κάποιες είχα ποστάρει στο ¨ηδονιστικές φωτογραφίες¨.:-)

santacroceflorenceww9.th.jpg , img1006ya3.th.jpg , img3217md4.th.jpg , img3215bj4.th.jpg , img3214yu6.th.jpg , img3303nc8.th.jpg , img3291ko9.th.jpg

To λεωφορείο αρχίζει να μπαίνει σε πιο πράσινες περιοχές και περνώντας πάνω από την γέφυρα Ponte S.Niccolo πάνω από τον Άρνο

βρισκόμαστε στην άλλη μεριά της πόλης. Την πιο αριστοκρατική αυτή με τις βίλλες. Μέσα από καταπράσινες αλέες που έκανα θόλο και

ήταν σαν να περνούσαμε ένα τούνελ από πράσινο αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τον λόφο. Ο δρόμος αυτός περνά από την βίλλα Monte alle

Croci, την βίλλα του Michelangelo και στο υψηλότερο σημείο του καταλήγει σ ένα πλάτωμα που λέγεται Piazzale Michelangelo.

Από το σημείο αυτό, τουριστικότατο, μπορείς να δεις στα πόδια σου όλη την Φλωρεντία. Δεν κατεβήκαμε. Απλά σημειώσαμε το στίγμα στο

gps για να έρθουμε αργότερα. Συνεχίσαμε περνώντας από τους κήπους του Boboli, το Palazzo Pitti (παλαιά Βουλή, κατοικία Μεδίκων και

τώρα ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία και μέσω της γέφυρας (αυτή την φορά από πίσω μεριά του Ponte Vecchio) ξαναφθάσαμε κοντά από εκεί

που ξεκινήσαμε. Μια στάση πιο πριν, με σκοπό να πάρουμε το άλλο τουριστικό λεωφορείο που έκανε την δεύτερη γραμμή.

Περιμένοντας την ανταπόκριση, ένα γρήγορο εσπρεσσάκι για το Ζοο και εμένα ( ο άρτ έκοβε βόλτες) σ ένα σκιερό καφέ από τα άπειρα που

υπάρχουν στην Φλωρεντία.

Δεν πέρασε ώρα και το bus ήρθε. Σ αυτή την δεύτερη διαδρομή θα περιγράψω μόνο ότι μας έβγαλε λίγο έξω από την Φλωρεντία, πάνω σ ένα

μεγάλο λόφο , μια αριστοκρατική περιοχή όλο βίλλες με καταπληκτική θέα το Fiesole. Το Fiesole είναι ένα προάστιο της Φλωρεντίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια επέκταση της Φλωρεντίας. Είναι μια παλιά ετρουσκική πόλη ( οι Ετρούσκοι προηγούνται φήμης των

Ρωμαίων) σε ένα λόφο 300μέτρα. Έχει και αυτό πλήθος αρχαίων που δυστυχώς δεν είδαμε .

img0565bd4.th.jpg , img0567nj7.th.jpg , img0570wr6.th.jpg , img3301zy8.th.jpg , img3250wo6.th.jpg , img3247zu6.th.jpg

Αργά απομεσήμερο γυρίζουμε εκεί που είχαμε παρκάρει τα μηχανάκια με σκοπό να πάμε (με την βοήθεια του gps) στο κέντρο και

συγκεκριμένα στο Ponte Vecchio, να πάρουμε κάποια δώρα και μετά στο Piazzale Michelangelo που ανέφερα πιο πριν. Πράγματι χωρίς

μπερδέματα το gps μας πήγε.

Κατ αρχάς υπάρχει μια γέφυρα. Δεξιά και αριστερά είναι χτισμένα μικρομάγαζα (πάνω στην γέφυρα και συνήθως προεκτείνονται και εκτός

αυτής) . Τα μαγαζιά αυτά συγκεντρώνουν όλους τους τουρίστες . Στην μέση υπάρχει διάδρομος που διασχίζει την γέφυρα και περνά τον

ποταμό Άρνο. Στην αρχή τα μαγαζιά ήταν σφαγεία και βυρσοδεψία εκδιώχθηκαν όμως από τους Μέδικους που ήθελαν να αναπλάσουν την

περιοχή. Έτσι τα μαγαζιά δόθηκαν σε αργυροχρυσοχόους όπου και σήμερα πωλούν καταπληκτικά κοσμήματα. (lucky rusty..:-) ).

img3241ny0.th.jpg , img1045ny4.th.jpg , img1051zs4.th.jpg , img1042ly8.th.jpg , img0620ad6.th.jpg , img0588ei2.th.jpg , img0615cy3.th.jpg

Όταν όμως οι Μέδικοι μετακόμισαν στο Palazzo Pitti έδωσαν εντολή στον αρχιτέκτονα Βαζάρι να φτιάξει μια όδευση που θα περνά πάνω

από τα μαγαζιά και θα ένωνε την νέα κατοικία των μεγάλων Δουκών με το Διοικητήριο. Δηλαδή το Uffizi με το Palazzo Vecchio. Έτσι

έχει προκύψει η αισθητική αυτής της πολυφωτογραφημένης γέφυρας. Τα κοσμήματα βέβαια που πωλούν κάθε άλλο παρά φθηνά μπορούν να

θεωρηθούν, και αν κάποιος δεν είναι εξασκημένος αρκετά ενδέχεται και να τον γελάσουν. Όλοι οι ερωτευμένοι βγάζουν εκεί φωτογραφίες

(ετερόφυλοι η ομόφυλοι), και το ωραίο ήταν σ ένα σημείο υπήρχαν δύο μεταλλικά μπαστούνια μπηγμένα στο έδαφος σαν αυτά που

απαγορεύουν τις διελεύσεις.

συνεχίζεται.....

Χρήστος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
θα μας δώσεις και τα στοιχεία του ξενοδοχείου;

Συνέχισε τη διήγηση, είσαι τόσο παραστατικός που μπορεί και να μην πάω, είναι σαν να τα είδα. :_hi:

Tο ξενοδοχείο Παναγιώτη είναι το ALEX. Αρκετά καλό, πολύ καθαρό και πλουσιότατο πρωινό. Δες εικόνες εδώ

http://www.hotelsclick.com/indexc.php?coun...amp;language=en

Όσο για το να πας να μην πας θα σου πώ μόνο δύο πράγματα

1... και μικρή και κολοζωή είναι....

2... καλύτερα να μετανοιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.... (θυμήσου την διαφήμιση τράπεζας με τον παππού που προσπαθούσε ν ανεβάσει το πόδι του πάνω στο Hayabusa και δεν μπορούσε πλέον....) :D

Χρήστος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...