Στην μαρμάρινη πυραμίδα

[kpapageo 4.302]

To Vihren είναι το 2ο ψηλότερο βουνό της Βουλγαρίας και 3ο στα Βαλκάνια, πίσω από την Musala και τον Όλυμπο. Είναι επίσης το ψηλότερο της οροσειράς Pirin και αν έχετε πάει στο Bansko, είναι το πυραμιδοειδές βουνό που βλέπετε πάνω από το χωριό.

Αυτός θα είναι και ο προορισμός μας την 2α Ιουλίου του σωτήριου τούτου έτους. Χωρίς προβλήματα στα σύνορα και στον δρόμo, έχοντας πάρει τον δρόμο από Κρέσνα (Δυτικά) έφτασα στο Bansko όπου θα διανυκτερεύσω για να ανέβω φρέσκος στο βουνό το επόμενο πρωινό. Μια βόλτα στο χωριό το σούρουπο για φαγητό επιβάλλεται. Στην πλατεία υπάρχει και εκδήλωση με παραδοσιακά τραγούδια και φορεσιές.

 

 

Το πρωί της επομένης πρέπει να ξεκινήσω πολύ νωρίς και να πάρω τον ασφαλτόδρομο προς τα Νότια που φτάνει μέχρι το καταφύγιο Vihren. Έχετε στον νου σας ότι στις 7:00 κλείνει για οχήματα που ανεβαίνουν και θα πρέπει κάποιος να ανέβει με λεωφορείο ύστερα.

Ο καιρός είναι μουντός και κάνει ΚΡΥΟ. Σίγουρα μονοψήφια η θερμοκρασία. Φτάνω και παρκάρω στο καταφύγιο στα 1950μ.

 

 

Μνήμες ξυπνάνε από την ανάβαση στην Musala όπου η ομίχλη δεν με άφησε να απολαύσω την θέα από την κορυφή. Ελπίζω να ανοίξει αργότερα.

Η διαδρομή είναι κυκλική. Λατρεύω τις κυκλικές γιατί φτάνεις πίσω στο όχημα σου και δεν έχεις περάσει από το ίδιο σημείο 2 φορές. Εγώ θα επιλέξω να ακολουθήσω anti-clockwise πορεία και νομίζω πως έκανα καλά.

 

 

Οι κλίσεις είναι ήπιες στην αρχή και η ομίχλη μόνιμη.

 

 

Προσεγγίζω το βουνό από την Ανατολική πλευρά του.

 

 

Η θέα προς τα πίσω.

 

 

Όμορφο παιχνίδι του ήλιου και της ομίχλης.

 

 

Οι ορεινοί αυτοί όγκοι παρακάμπτονται από δεξιά. Οι χιονούρες δεν προκαλούν εντύπωση σε αυτά τα υψόμετρα.

 

 

Να και κάποια αγριοκάτσικα!

 

 

Πρώτη εικόνα του κυρίως όγκου της κορυφής.

 

 

Προς τα πίσω, το πέρασμα που με έφερε εδώ.

 

 

Το βουνό πρόκειται ουσιαστικά για ένα μεγάλο κομμάτι μάρμαρου. Εντυπωσιακό!

 

 

Δείτε εδώ!

 

 

Από εδώ και πάνω η κλίση σοβαρεύει μέχρι την κορυφή.

 

 

Απέναντι μια άλλη κορυφή και ένα μονοπάτι που συνεχίζει προς τα αριστερά όπως κοιτάμε. Δεν ξέρω που καταλήγει αλλα γενικά η περιοχή έχει μεγάλο δίκτυο μονοπατιών.

 

 

Το κομμάτι αυτό είναι σαθρό,

 

 

αλλά σύντομα αντικαθιστάται από υψηλής κλίσης βράχο. Υπάρχουν και αλυσίδες για τον χειμώνα, χωρίς χιόνι δεν προσφέρουν κάτι.

 

 

Δεν ξέρω Βουλγάρικα αλλά δεν θέλει και πολύ φαντασία για να καταλάβω τι είναι.

 

 

Τελευταία μέτρα...

 

 

Και κορυφή Vihren 2914μ!

 

 

Ο καιρός μου έκανε τελικά την χάρη και άνοιξε, προσφέροντας άπλετη θέα!

H λίμνη Big Vlahino σε πρώτο πλάνο στα 2302μ με 13μ βάθος.

 

 

Το Bansko.

 

 

Και η οροσειρά Pirin.

 

 

Από εδώ κατηφορίζω προς την λίμνη σε μια βάναυση κλίση για τα γόνατα. Αυτό το κομμάτι είναι αρκετά απότομο και μακρύ και χαίρομαι που δεν το ανέβηκα.

 

 

Μηνύματα από πέτρες στα αλπικά λιβάδια. Σύνηθες φαινόμενο στα Βαλκάνια.

 

 

Εδώ εξομαλύνεται το μονοπάτι.

 

 

Κοιτώντας πίσω αντικρύζω αυτό που έχουν να ανέβουν όσοι επέλεξαν να το κανουν clockwise.

 

 

Ο καιρός είναι απολαυστικός πλέον και κάνει τα λιβάδια να φαίνονται ακόμα πιο πράσινα.

 

 

Από εδώ το μονοπάτι γυρίζει προς τα Ανατολικά μέχρι το καταφύγιο.

 

 

Να το!

 

 

Η διασταύρωση. Ανεβαίνοντας, αν πας δεξιά, πας anti-clockwise.

 

 

Ένα πέρασμα μέσα από τεράστιους βράχους που πρέπει να κατέληξαν εκεί μετά από μια μεγάλη κατολίσθηση.

 

 

Φτάνοντας στο καταφύγιο, βλέπω αυτό που δεν είδα το πρωί λ'ογω της ομίχλης, δηλαδή το Vihren να δεσπόζει. Πραγματικά εντυπωσιακό.

 

 

Για την επιστροφή προς Θεσσαλονίκη και για να μην ξανακάνω την ίδια διαδρομή, πήρα τον δρόμο Ανατολικά που περνάει από Mesta και Άνω Νευροκόπι και γυρίζει από εκεί στον Προμαχώνα.

 

To sum up, πανέμορφη ορειβατική διαδρομή που προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους και ειδικά στους Βόρειους που έχουμε εύκολη πρόσβαση. Try it!