NordKapp !!!

[GLYSTRAS 6]

Το ταξιδιωτικό αυτό δίνεται προκειμένου να εκλείψει κάθε φοβία προς τα ταξίδια στο εξωτερικό. Προσπάθεια μου είναι να αναλύσω όσο το δυνατόν πιο πολύ την διαδικασία ''ταξίδι στο εξωτερικό'' ώστε να απομυθοποιηθεί και να προετοιμαστούν μελλοντικοί ταξιδευτές όσο το δυνατόν καλύτερα μέσα από τις δικές μου εμπειρίες.

Το ταξίδι που περιγράφουμε είναι ταξίδι στο Nordcapp στο βορειότερο ακρωτήρι της Ευρώπης. Για διανυκτέρευση χρησιμοποιείται σκηνή και παρέα το πιστό VFR και την γυναίκα μου Χαρά. Ήδη πολλοί έχουν αρχίσει και σταυροκοπιούνται από το τρίπτυχο Nordcapp σκηνή και μόνος κάτι που θεωρείται αρκετά δύσκολο , κάτι σαν το απόλυτο και υπέρτατο ταξίδι στην Ευρώπη με μηχανή…

Θα αρχίσουμε από τα βασικά προετοιμασία και όλες τις διαδικασίες πριν το ξεκίνημα.

Αν δεν έχεις το ελάχιστο 23 καθαρές διανυκτερεύσεις (με το πλοίο) για ένα τέτοιο ταξίδι μην το τολμήσεις καν όσες πιο πολλές μέρες έχεις περιθώριο τόσο πιο άνετα και χωρίς άγχος (βλ παρακάτω) θα βγει το ταξίδι. Η ημερομηνία που παίζει για το Nordcapp είναι να βρίσκεσαι επάνω από μέση Ιουλίου έως μέση Αυγούστου μιας και ακόμα και Ιούλιο θα συναντήσεις χιόνια και προς το τέλος Αυγούστου χαλάει ο καιρός. Από Βενετία τα χιλιόμετρα για να φτάσεις είναι περίπου 5500 χλμ πάντα να προσθέτεται σε μεγάλα ταξίδια κάπου 500χλμ σε χασίματα-μπερδέματα και σε βόλτες στις πόλεις και αξιοθέατα. Όποτε γύρω στις 10 μέρες για να φτάσουμε για να υπολογίσουμε ημερομηνία αναχώρησης και 2 το πλοίο σύνολο 12. Σε πολλούς 550χλμ φαίνονται λίγα αλλά στα 5500χλμ υπολογίστε και μερικές διπλές διανυχτερεύσεις σε πρωτεύουσες και αξιοθέατα αναλόγως πως θα μας την καρφώσει και πως κυλάνε τα χιλιόμετρα.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω κάτι βασικό για τα μεγάλα ταξίδια.

Καλό είναι να τα αντιμετωπίζουμε λες και έχουν ψυχή λες και αυτά μας κατευθύνουν και μας κάνουν την τιμή να τα πραγματοποιήσουμε,

με λίγα λόγια αφηνόμαστε να μας πάει όπως αυτό νομίζει. Δηλαδή πριν φύγουμε, χαράζουμε την διαδρομή στον χάρτη, από εκεί και πέρα όμως το που θα κάνουμε τις διανυκτερεύσεις, πόσα χιλιόμετρα την ημέρα πρέπει να κάνουμε είναι ζητήματα που δεν πρέπει να μας πολυαπασχολούν και η αιτία είναι ότι σε ένα τέτοιο ταξίδι υπάρχουν ένα σωρό λόγοι που μπορούν να σε καθυστερήσουν και να σε βγάλουν εκτός προγράμματος. Κάτι τέτοιο θα μας δημιουργήσει άγχος , τον χειρότερο εχθρό ταξιδιών στο εξωτερικό μιας και όσο λιγότερο στρες έχουμε τόσο η επιτυχία και η απόλαυση το ταξιδιού μεγαλώνει. Οπότε ακριβής προγραμματισμός είναι περιττός! Μας αρέσει το μέρος; Καθόμαστε άλλη μια μέρα. Είμαστε κουρασμένοι; Καθόμαστε άλλη μια μέρα ή ξυπνάμε πιο αργά αύριο, όλα είναι αποφάσεις τις στιγμής και πρέπει να λαμβάνονται, έχοντας στο βάθος του μυαλού μας πότε περίπου θέλουμε να φτάσουμε στον προορισμό μας. Από την άλλη μια καλή ιδέα είναι αν λόγω καιρού κυρίως, βλέπουμε ότι στενεύουν τα χρονικά όρια του ταξιδιού και δεν μας ευνοεί, αλλάζουμε προορισμό, έτσι πριν φύγουμε ας έχουμε σχεδιάσει και ένα εναλλακτικό ταξίδι που θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε σε περίπτωση κολλήματος χωρίς να χρειάζεται να ψαχνόμαστε τελευταία στιγμή...

Ένα τέτοιο ταξίδι κοστίζει, όποτε αναγκαστικά κάνουμε ορισμένες θυσίες για την πραγματοποίηση του. Να υπολογίσετε περίπου στις 3000ευροπουλα Το πιο ανεπαίσθητο είναι οι θυσίες να ξεκινούν αρκετά νωρίς, από τον χειμώνα, μιας και ο λαός λέει φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι.

Σε ένα τέτοιο ταξίδι η σκηνή είναι πολύτιμος σύμμαχος, αφού οι τιμές για camping στην Σκανδιναβία είναι εξευτελιστικές (3,5€ camping για σκηνή μηχανή και δυο άτομα). Ο μέσος όρος είναι κάτω των 10€ ,ενώ για δωματιάκι θέλεις περίπου 40€. Λέγοντας δωματιάκι εννοούμε μικρά ξύλινα δωματιάκια, μέσα στο camping, των τεσσάρων ατόμων τα οποία συμφέρουν και υπάρχουν σε αφθονία στα βόρεια, αν ταξιδεύουν μαζί δυο ζευγάρια ή τέσσερις μοτο. Όσον αφορά τη σκηνή καλό θα είναι να λάβουμε υπόψιν μας ότι καθημερινά θα χρειάζεται τουλάχιστον μια ώρα (αναλόγως την σκηνή και την εμπειρία) στο στήσιμο και μάζεμά της καθώς και την επιπλέον κούραση. 17 μέρες camping ισοδυναμούν με κέρδος 500€ οπότε κρίνετε και πράττετε αναλόγως. Η δική μας προτροπή αν δεν πιέζεστε πολύ από λεφτά είναι να προτιμήσετε τα δωματιάκια κυρίως για την ξεκούραση που προσφέρουν και το ότι το πρωί αναχωρείς άμεσα χωρίς την καθυστέρηση της σκηνής και άμεσα σημαίνει περισσότερα χιλιόμετρα.

Στην περίοδο προετοιμασίας καλό θα είναι να προτιμήσετε προϊόντα ποιοτικά (και άρα ακριβά) αλλά η απόσβεσή τους είναι δεδομένη για ένα τόσο απαιτητικό ταξίδι.

Αν πάλι επιμένετε σε σκηνή διαλέξτε μια επώνυμη σκηνή με ευκολία στο στήσιμο (λίγες μπανέλες) και να έχει χώρο για δυο άτομα και τουλάχιστον 70 πόντους έχτρα χώρο για τα πράγματα, υποστρώματα και sleeping bags που να αντέχουν σε θερμοκρασία κάτω του μηδενός. Είναι νόμος ότι όσο πιο πολλά χρήματα τόσο μικρότερο το μέγεθος και το βάρος σε αυτόν τον τομέα, πράγμα σωτήριο όπως καταλαβαίνετε.

Στα ρούχα τώρα η λέξη που πρέπει να ξέρεται είναι ισοθερμικά όχι μόνο κρατάνε την θερμοκρασία μας σταθερή αλλά είναι και αντιανεμικά και διώχνουν τον ιδρώτα και πλένονται-στεγνώνουν εύκολα. Μιας και στο ταξίδι αυτό η μπουγάδα είναι απαραίτητη λόγο έλλειψης χώρου, Δημάδη παίρνουμε δυο τρία από κάθε τι, ένα φοράμε ένα πλένουμε. Λυπάμαι κυρίες μου δεν γίνεται αλλιώς, υπολογίστε κάπου τέσσερις μπουγάδες σε διπλές διανυχτερεύσεις και πάρτε και κανά μανταλάκι μαζί σας για να μην κλέβεται από τα caravan την νύχτα όπως εγώ. Να κανονίσετε έτσι τις μπουγάδες γιατί από αρκτικό κύκλο και πάνω δεν θα στεγνώνουν τα ρούχα σας το βράδυ απλωμένα. Φυσικά μιλάμε με πλήρη εξοπλισμό για μηχανή με δερμάτινα-κοντούρα πάνω κάτω μπότες και γάντια. Πάντως άμα είναι το πρώτο σας ταξίδι θα πάρετε πολλά ρούχα μαζί σας όσο πιο έμπειροι γινόσαστε τόσο πιο λίγα ρούχα θα παίρνετε. Και άμα δείτε ότι κάτι δεν προβλέψατε το αγοράζεται δεν ήσαστε στην Σαχάρα. Αντίστοιχα αν κάτι που έχετε πάρει το κουβαλάτε άσκοπα το πετάτε γι αυτό δεν παίρνουμε το τελευταίας μόδας πανάκριβο μπλουζάκι μαζί μας παίρνουμε ρούχα χρήσιμα, δεν μας κάνουν τα αλλάζουμε.

Κάτι πολύ βασικό είναι κάθε μέρα να κάνετε μπάνιο έτσι και ρούχα δεν θα αλλάζεται καθημερινά αλλά και ξεκουράζεστε ο οργανισμός και αντιμετωπίζει καλύτερα το κρύο.

Για το δύσκολο κομμάτι της βροχής τώρα. Ξεχάστε μπότες αδιάβροχες γάντια αδιάβροχα και διάφορες υποσχέσεις σε βαλίτσες μπουφάν κλπ όλα μπάζουν βροχή με αυτή την προοπτική να ετοιμαστείτε. Το να βραχείτε έστω και λίγο με τις θερμοκρασίες που παίζουν εκεί επάνω και με την κούραση που θα έχει ο οργανισμός σίγουρα θα έχει δυσάρεστα αποτελέσματα στην υγειά μας. Οπότε γκέτες για τις μπότες μας και τα γάντια μας και φυσικά καινούργια αδιάβροχα που να εφάπτουν όσο το δυνατόν πιο καλά πάνω από το μπουφάν μας. Σακούλες για να έχουμε μέσα τα ρούχα μας στις βαλίτσες και το Tank bag και μερικές έξτρα μαζί μας.

Για το θέμα της μηχανής τώρα ο καθένας ξέρει καλύτερα αλλά αποφύγετε να κουβαλάτε πολλά εργαλεία, δεν πάτε Σαχάρα είπαμε, κάθε χωριό κάθε βενζινάδικο έχει συνεργείο που μπορείτε να εξυπηρετηθείτε. Προσωπικά τώρα ήξερα ότι έχει λίγο πρόβλημα η αντλία βενζίνης και πήρα μια μαζί μου. Από εργαλεία μόνο τα δικά της είπαμε πάμε σε πολιτισμένες περιοχές. Φυσικά 2 kit επισκευής ελαστικού και δυο ασφάλειες για την αλυσίδα. Τώρα για service δεν τίθεται καν θέμα μιας και τα χιλιόμετρα ταξιδιού είναι πολύ πιο ξεκούραστα για την μηχανή από το να κινείσαι μέσα σε πόλη ή σε επαρχιακό. Για τα λάδια τώρα πάει αντίθετα σε ταξίδι καταπονούνται πιο πολύ. Έτσι καλό συνθετικό λάδι οπωσδήποτε και για την καλή μας αλλά και γιατί αντέχει καλύτερα στις συνθήκες υγρασίας που θα βρούμε. Έχω πάει δυο φορές Νορβηγία την πρώτη φορά κουβάλησα λάδια μαζί μου και στον γυρισμό τα άλλαξα. Αυτή την φορά δεν τα άλλαξα ξέρω ξέρω βλακεία αλλά ένα έχω να πω vfr v4. Αυτό που έπαθα είναι ότι πήρανε υγρασία τα λάδια, ακούγεται κουφό αλλά μιλάω με γεγονότα και άρχισε και ακουγόταν η μηχανή και πιο πολύ το σασμαν αλλά μετά στο κατέβασμα που ζέστανε ο καιρός καθαρίσανε και επανήρθε στα φυσιολογικά επίπεδα ο θόρυβος.

Συμβουλή μου σε μεγάλα ταξίδια να κανονίζετε να αλλάζετε στην μέση περίπου της διαδρομής λάδια.

Λάδια βρίσκεις στο εξωτερικό δεν ξέρω αν θα βρει ο καθένας την αγαπημένη του μάρκα έτσι, ή κουβάλημα και συνεργείο ή λίγο ψάξιμο και αλλαγή και φίλτρου. Πρέπει να καταλάβετε ότι ο μεγάλος εχθρός της μηχανής σε αυτά τα μέρη είναι η μεγάλη υγρασία έτσι πριν φύγουμε καθάρισμα και πέρασμα με σιλικόνη όλες τις φίσες τις μηχανής. Θα αφήνεται την μηχανή για το βράδυ και το πρωί παντού θα έχει ελαφριά σκουριά από δισκόφρενα μέχρι βίδες που ποτέ δεν πίστευες ότι σκουριάζουν μην ανησυχείτε με το χέρι να το κάνεις φεύγει κατευθείαν αλλά το αναφέρω για να καταλάβετε τις συνθήκες. Καλή και σωτήρια ιδέα είναι να πάρετε μαζί σας κάλυμμα για την μηχανή για να την σκεπάζεται κάθε βράδυ μην νομίζεται ότι γίνομαι υπερβολικός αν έχετε λίγο χώρο σε καμιά σχάρα αποκάτω μην το ξεχάσετε. Άλλο σημαντικό είναι η μπαταρία της μηχανής οπωσδήποτε καινούργια γιατί από το φόρτισμα όλη μέρα έχει να αντιμετωπίσει χαμηλές θερμοκρασίες και υγρασία το βράδυ και την ακούει εύκολα. Σε ένα ανώδυνο πέσιμο οι μενετές είναι υποψήφιες να σπάσουν και να χαλάσουν και την τρόμπα έτσι μια δικιά μου λύση είναι μετράω να χωράνε τρία δάχτυλα και της κάνω μια τομή ώστε εκείνο το σημείο να αδυνατίσει και σε περίπτωση πεσάς αυτό το σημείο να σπάσει και να μπορούμε να μετακινηθούμε με την μηχανή μέχρι αντικατάσταση τους. Για να προστατεύσω και το χρώμα της στα σημεία που ακουμπάει το tank-bag ή που ακουμπάνε τα σαμάρια ή το δερμάτινο μας και γενικά όπου θέλουμε να αποφύγουμε γρατσουνιές παίρνουμε από βιβλιοπωλείο διάφανο αυτοκόλλητο, ότι καλύτερης ποιότητας έχει για τα βιβλία και καλύπτουμε της ευπαθείς επιφάνειες της καλής μας με το που γυρίσουμε το ξεκολλάμε και είναι σαν καινούργια ούτε κόλα μένει ούτε τίποτα. Στο θέμα μηχανής μπορούμε να μιλάμε ώρες, η γνώμη μου, γνωρίστε τις αδυναμίες της καλή σας και πάρτε τα ανάλογα μέτρα και μην γίνεται υπερβολικοί. Μην ξεχάσω να πάρετε μαζί σας μια λίστα με το που βρίσκονται επίσημα συνεργεία από την διαδρομή που πηγαίνουμε, κινητό του αρχιμηχανικού μας και τα απαραίτητα χάντρες ματάκια κλπ.

Στο εξωτερικό από Ιταλία και μετά δεν έχετε να ανησυχείτε για κλοπές αλλά λίγο να φυλασσόμαστε δεν βλάπτει.

Από φόρτωμα μηχανής υπάρχουν πολλές πληροφορίες θα αναφέρω μόνο πως βολεύω την σκηνή. Λοιπόν στο ταξίδι αυτό είχα το λουκάνικο του στρατού ( τώρα το έχω αλλάξει με ένα από ανθεκτικό νάιλον στο ίδιο σχήμα και μέγεθος ) βάζω μέσα και περιμετρικά τα υποστρώματα αυτά με λίγο χτύπημα τεντώνουν το λουκάνικο μετά βάζω την σκηνή η οποία είναι διπλωμένη μέσα στην τσάντα της και μετά γεμίζω τον χώρο με τα sleeping bags χύμα μέσα, από επάνω τα φουσκωτά μαξιλάρια και τρεις μαξιλαροθήκες ώστε μια να πλένεται και να στεγνώνει. Στην σχάρα με χταποδάκια και μέχρι τώρα κανένα πρόβλημα. Πάρτε μαζί σας μια μεγάλη σακούλα ώστε αν η σκηνή είναι βρεγμένη όταν την μαζέψετε από υγρασία ή βροχή να την βάλλεται μέσα και μετά μέσα στο λουκάνικο, για να μην σας μουσκέψει τα sleeping bags.

Φαρμακείο τώρα εγώ παίρνω μαζί κάποιο πολυβιταμινούχο (ένα την ημέρα) ένα καλό σπρέι για τα κουνούπια ( το Propolain δεν παίζεται ) αντισταμινικά, αλοιφή κορτιζονουχα, παυσίπονα-αναλγητικά ελαφριά βαριά, χαπάκια για την διάρροια, αντιβίωση amoxil, ελαφρό κολλύριο ή σταγόνες για τα μάτια, επιδέσμους διαφόρων μεγεθών, γάζες αλουμινίου αιμοστατικό σπρέι

Στο πλοίο τώρα οι καμπινές δεν παίζουν για μας πάντα κάθομαστε στις καρέκλες αεροπορικού τύπου πάμε λίγο νωρίς βρίσκουμε λίγο χώρο και απλώνουμε τα sleeping bags, εμείς το κάνουμε για καθαρά οικονομικούς λόγους και γιατί και να κουραστούμε ή να μην κοιμηθούμε καλά δεν μας πειράζει μιας και είμαστε φρέσκοι πριν το ταξίδι, στο γυρισμό τώρα έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες συνθήκες το σώμα μας και από την κούραση που έχουμε και στο φουγάρο μέσα να μας βάλουνε θα κοιμηθούμε. Προσοχή διαλέγουμε ένα πλοίο που θα φτάσει πρωί στο λιμάνι ώστε να μην χάσουμε καθόλου την μέρα. Και ημερομηνία επιστροφής δεν κλείνουμε την αφήνουμε ανοικτή, είπαμε δεν χρειάζεται τόσο προγραμματισμός μόνο το τηλέφωνο της εταιρίας και τα δρομολόγια κρατάμε ώστε να κανονίσουμε την επιστροφή μας προς το τέλος του ταξιδιού μας.

Στο καυτό θέμα των αποθηκευτικών μέσων αναμνήσεων. Εδώ υπάρχουν ένα σωρό γνώμες και απόψεις. Έχω δοκιμάσει με κάμερα αλλά ίσα η βαβούρα της και πιστεύω μια καλή φωτογραφία δεν αντικαθιστάτε με πλάνο από κάμερα. Προσωπικά δεν είμαι τις φωτογραφίας και τις περισσότερες φορές βαριέμαι αλλά σε αυτό το ταξίδι με το τοπία που έχει γίνεσαι λάτρης και οπαδός τις φωτογραφίας. Αξίζει να επενδύσετε και να πάρετε μια καλή ψηφιακή μηχανή με τις φωτογραφίες που θα τραβήξετε θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω. Μην ξεχνάτε αφού περάσουν μερικά χρονάκια μόνο αυτές θα σας βοηθάνε να θυμηθείτε τα τοπία. Αν έχετε και τρέλα με την φωτογραφία υπολογίστε χαλαρά άλλες 2 μέρες που θα φάτε καθυστερώντας με τις φωτογραφίες.

Στο θέμα του καιρού τώρα στην κεντρική Ευρώπη ισχύει ότι και για την Ελλάδα ο καιρός έρχεται από τα Δυτικά. Στην Νορβηγία τώρα ο καιρός που θα την επηρεάσει είναι ο καιρός της Σκοτίας. Οπότε ενημερωνόμαστε για τον καιρό της Σκοτίας και ξέρουμε τι καιρό θα κάνει σε λίγες μέρες. Το ιδιαίτερο σημείο είναι ότι αυτός ο καιρός χτυπάει την Νορβηγία χαμηλά και με το που πιάσει στεριά ανεβαίνει προς τα επάνω μέχρι το ακρωτήρι.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 20 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι και αποβίβαση στην Βενετία όπου φυσικά δεν σταματάμε να δούμε τίποτα. Μην παραξενεύεστε ο προορισμός μας είναι το Nordkapp αν σταματάμε σε κάθε μέρος που περνάμε να το δούμε δεν θα φτάσουμε ποτέ έτσι την Κεντρική Ευρώπη την αφήνουμε για κάποιο άλλο ταξίδι μικρότερο άλλη φορά τώρα στόχος μας είναι ο Βορράς. Μη σκέφτεστε να τα δούμε στο γυρισμό η γνώμη μου είναι μην το κάνετε καθόλου, όταν επιστρέφεις το μυαλό σου είναι τόσο γεμάτο από εικόνες που πλέον δεν χωράει τίποτα άλλο ότι μέρος και να δεις θα έχει χάσει την αίγλη του και κατά κάποιο τρόπο θα το καταστρέψετε μιας και δεν θα το δείτε όπως του αξίζει. Οπότε η Κεντρική Ευρώπη είναι μόνο ταξίδι και τίποτα άλλο.

Αποβίβαση Βενετία πρωί πρωί με λιακάδα και μπαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο κατευθείαν και ξεκινάμε με ένα ηλίθιο χαμόγελο μέσα στα κράνη μας και με μια γλυκιά αβεβαιότητα για το ταξίδι που μας περιμένει. Ο μεγαλύτερος και δυσκολότερος στόχος μας έχει επιτευχθεί μιας και αφού ξεκινήσαμε θα φτάσουμε. ανέβασμα λοιπόν από Βενετία Βερόνα Τρέντο Innsbruck Η διαδρομή πανέμορφη με ορεινά περάσματα και πολύ ωραία τοπία σου έρχεται να παρατήσεις τον αυτοκινητόδρομο και να πάρεις επαρχιακό για να ρουφηξεις όσο το δυνατόν πιο πολύ από την διαδρομή. Αλλά είπαμε πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας οπότε συνεχίζουμε στο γρήγορο με σκοπό να μπούμε Γερμανία

Προσοχή όταν λέω γρήγορο σε ταξίδια εννοώ ότι βρίσκουμε μια ταχύτητα που βολεύει εμάς και την μηχανή ( για την μηχανή έχω ορίσει ότι ταχύτητα ταξιδιού είναι αυτή που δεν ξεπερνάει το 70% από εκεί που ξεκινάνε τα κόκκινα στο στροφόμετρο δηλαδή έχω κόκκινα στις 11.500 στροφές άρα στα ταξίδια δεν ξεπερνάω τις 8.000 στροφές. Το γρήγορο σε ταξίδια το καθορίζουν η συχνότητα των στάσεων και το πόση ώρα καθόμαστε σε αυτές. Το να πηγαίνεις 20χλμ λιγότερο δεν έχει τόσο αντίκτυπο στην χιλιόμετρα που θέλεις να καλύψεις όσο από το να κανείς μεγάλες και συχνές στάσεις. Για αυτό έχει μεγάλη σημασία να βρείτε μια ταχύτητα με την οποία δεν θα κουράζεστε πάνω στην μηχανή. Μην ξεχνάτε όταν είσαστε πολύ ώρα πάνω στην μηχανή να αλλάζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα την θέση σας επάνω της δηλαδή μια τελείως μπροστά μια τελείως πίσω μια να ακουμπάμε στο tank bag μια στις μύτες των ποδιών μια στις φτέρνες γενικά να αλλάζεται την στάση σας για να μην πιάνεστε.

Μπήκαμε σχετικά άνετα Γερμανία έτσι ορίζω ότι θα μείνω στον αυτοκινητόδρομο μέχρι τις 16:00 και μετά θα βγω για να ψάξω για κανένα camping. Βρίσκω στο χάρτη που περίπου υπάρχουν αξιοθέατα ή πράσινες διαδρομές ώστε να αυξήσω τις πιθανότητες ύπαρξης camping και λίγο έξω από το Wurzburg βγαίνω από τον αυτοκινητόδρομο και μπαίνω σε ένα χωριουδάκι. 700 χλμ έχουμε κάνει μια χαρά. Κάτι ο χάρτης που αναφέρει τα camping κάτι που ρωτήσαμε, στα αγγλικά πάντα ( οι Γερμανοί είναι αρκετά φιλόξενοι λαοί ) και βρήκαμε το camping και αρκετά κοντά στον αυτοκινητόδρομο 5χλμ οπότε δεν αγχωνόμαστε για το πρωί. Ο καιρός παρά πολύ καλός στήνουμε την σκηνή και κατά τις 18:00 παραγγέλνουμε στο εστιατόριο του camping ξέρω νωρίς για τα ελληνικά δεδομένα αλλά σε αυτά τα μέρη αυτή είναι η ώρα του φαγητού μετά τις 20:00 δεν βρίσκεις τίποτα. Τα camping από Γερμανία και πάνω δεν έχουν καμία σχέση με ότι ξέρατε στην Ελλάδα είναι πολύ πιο οργανωμένα και έχουν πάρα πολύ ησυχία ότι πρέπει για καλό ύπνο. Βολτίτσα στο χωριό δεν πήγαμε προτιμήσαμε να αράξουμε και να παίξουμε το αγαπημένο μας εφταράκι και να ηρεμήσουμε. Θα το επαναλάβω δεν λύσαμε στην αρχή να δούμε μέρη, σημασία σε αυτή την φάση έχουν τα χιλιόμετρα, η κούραση μας, και να αρχίσει ο οργανισμός μας να συνηθίζει τις κακουχίες που του επιβάλλουμε ( ατέλειωτες ώρες πάνω στην μηχανή, ύπνο σε υποστρώματα, όχι καλό φαγητό κλπ κλπ ).

Μια καλή ιδέα είναι σε τέτοια μεγάλα ταξίδια τις πρώτες μέρες μην ζορίζεται τα πράγματα από την αρχή δώστε στον οργανισμό σας μια περίοδο προσαρμογής ξεκινήστε χαλαρό το πρόγραμμα και μετά όσο σκληραγωγήστε το σκληραίνεται.

Πρωινό ξύπνημα 07:30 έτσι ώστε 09:00 να βρισκόμαστε στον αυτοκινητόδρομο και μάζεμα σκηνής φόρτωμα μηχανής καφεδάκι και φύγαμε. Όσο ανεβαίναμε τόσο χειροτέρευε ο καιρός μετά από μια ώρα μας βρήκανε βαριά σύννεφα και έπεσε και λίγο η θερμοκρασία δεν πειράζει σκεφτόμαστε αν είναι να μας πιάσει βροχή το ιδανικό μέρος είναι στον αυτοκινητόδρομο. Συνεχίζουμε με λίγο άγχος μιας και τα σύννεφα βαραίνανε και χαμηλώνανε. Εδώ είδαμε και κάτι που μας έμεινε: διαδρομή μέσα στα απέραντα δάση της Γερμανίας και να βλέπεις μικρά κομμάτια σύννεφου να βγαίνει μέσα από τα δέντρα και να ανεβαίνει σιγά σιγά επάνω και να ενώνεται με το σύννεφο που ήταν βαρύ πάνω από τα κεφάλια μας λες και εκείνη την στιγμή δημιουργούτανε. Κόψαμε λίγο τον χρόνο στις στάσεις μπας και φύγουμε από την επερχόμενη βροχή αλλά τίποτα παντού ένα τεράστιο σύννεφο κατάμαυρο πολύ χαμηλό και να υπάρχει διάχυτη μια περίεργη ηρεμία, ηρεμία πριν την καταιγίδα στέφτηκα και άνοιξα λίγο παραπάνω το γκάζι.. Η Γερμανία είναι από τις χειρότερες χώρες να διασχίσεις ο αυτοκινητόδρομος σε περνάει μέσα από ένα απέραντο άρρωστο δάσος χωρίς ενδιαφέρον και το βαριέσαι κατευθείαν 150-160 το VFR και τέρμα δεξιά μιας και για τους Γερμανούς πηγαίνουμε σιγά. Βλέπουμε κάτι καταιγίδες μπροστά μας αλλά ευτυχώς ήταν τοπικές και ο αυτοκινητόδρομος μας απόκρινε από αυτές, κάποιες ψιχάλες φάγαμε αλλά συνεχίζουμε. Φτάνουμε Hannover με τον ίδιο καιρό μπαίνουμε στην περιμετρική του ευτυχώς δεν είχε κίνηση το χαιρετούμε από μακριά και του δίνουμε υπόσχεση να το δούμε σε κάποιο άλλο ταξίδι και συνεχίζουμε.

Ώρα για συμβουλή: να προσέχεται τα ταξίδια σας ίδιος όταν γίνονται Ιούλιο Αύγουστο να μην περνάτε τα Σαββατοκύριακα κοντά από μεγάλες πόλεις και αυτοκινητόδρομους οι οποίοι ενώνουν μεγαλουπόλεις με νότια παραθαλάσσια μέρη γιατί σίγουρα θα βρείτε μποτιλιάρισμα και ναι μεν έχετε μηχανή αλλά τα μποτιλιαρίσματα έξω γίνονται μέχρι και 100χλμ μακριά μια καθόλου ευχάριστη εμπειρία.

Περνάμε Δανία με πλοίο ένα σχετικά τεράστιο πλοίο σε σχέση με την απόσταση που έχει να κάνει αλλά σκέφτομαι το χειμώνα τι συνθήκες θα έχει να αντιμετωπίσει και δικαιολογώ απόλυτα το μέγεθος του. Μέσα το πλοίο έχει τα πάντα κάτι σαν τα δικά μας που πάνε Πάτρα-Ιταλία απόγευμα και ανοίγει ο καιρός και βλέπουμε επιτέλους ήλιο. Είναι πλέον 17:00 η ώρα αλλά δεν με απασχολεί ιδιαίτερα μιας και η μέρα έχει αρχίσει και μεγαλώνει όσο πιο βόρια πάμε και να κουραστούμε παραπάνω έχουμε μπροστά μας διπλή διανυκτέρευση μιας και μετά 800χλμ φτάσαμε Κοπεγχάγη και θα της αφιερώσουμε 2 μέρες. Το τοπίο πλέον έχει αλλάξει δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο μια βαρετά επίπεδη πεδιάδα με μια μυρωδιά κοπριάς να σε ποτίζει σε όλη την διαδρομή. Βρίσκουμε εύκολα camping έξω από την πόλη παντού ταμπέλες και ξεκινάμε τα κλασικά: στήσιμο, μπανάκι, φαγητό. Το camping είναι πολύ μεγάλο και έχει τα πάντα. Έχει ήδη πάει 21:00 και έτσι δεν κάνουμε τίποτα άλλο αφού θα δούμε την πόλη αύριο με την ησυχία μας. Ο καιρός ήταν καλός χωρίς σύννεφα αλλά με πολύ αέρα έτσι η σκηνή στήθηκε τεντώθηκε με πολύ προσοχή.

Η σκηνή σε περίπτωση βροχής και αέρα για να δουλέψει καλά χωρίς απρόοπτα πρέπει να τεντώνεται καλά και να χρησιμοποιούνται όλα τα σημεία στήριξης και τεντώματος της.

Υπνάκος και ξύπνημα κατά τις 10:00 και βολτούλα με ηλιόλουστη μέρα με το VFR μέσα στην πόλη. Φύσαγε λιγάκι, αλλά μόνο αυτό, φυσικά πήγαμε κατευθείαν στην έξοδο του λιμανιού για να χαιρετήσουμε την μικρή γοργόνα και να μας πιάσει ο ρομαντισμός μας με την ιστορία της. Βολτίτσα στα πάρκα που έχει και καφεδάκι σε μια από τις πολλές καφετέριες που έχει δίπλα στα πανέμορφα κανάλια. Ειδική μνεία πρέπει να κάνω για τις Δανές τι να πω παράδεισος, τώρα ο καιρός δεν ήταν καλός αλλά έχω τύχει σε ζεστή μέρα και πας στα πάρκα και οι Δανές τα πετάνε όλα και κάνουν ηλιοθεραπεία κάτι σαν φωτογράφηση του Victoria Secret περπατάς ανάμεσα και όλο χαμόγελα, το μεσογειακό ταπεραμέντο μετράει σε αυτά τα μέρη άσε που οι άνδρες οι Δανοί δεν λένε και τίποτα. Προσπάθησα να τσακωθώ με την Χαρά αλλά τίποτα……….

Βόλτα στην βόλτα και άρχισε να νυχτώνει και επίσκεψη στο Tivoli ένα μεγάλο πάρκο κάτι σαν λουνα-παρκ με τεχνητή λίμνη και ένα παραμυθένιο περιβάλλον μέσα στην πόλη. Αρχίσαμε να κουραζόμαστε και έτσι επιστρέψαμε πίσω γιατί αύριο πάλι έχουμε μπόλικα χιλιόμετρα.

Το κλασικό πρωινό ξύπνημα 07:30 (στρατιωτικός νόμος) και ξανά αυτοκινητόδρομος προορισμός μας Στοκχόλμη και διπλή διανυκτέρευση. Κατεύθυνση προς Malmo για να περάσουμε την θάλασσα από την καινούργια γέφυρα που ενώνει Δανία Σουηδία κάπου 30χλμ είναι η γέφυρα και είναι το καμάρι τους. Α ρε Ρίο Αντίρριο. Με το που μπαίνουμε Σουηδία κάνουμε και Σουηδικό συνάλλαγμα αφού δεν έχουν ευρώ. Η διαδρομή δεν είναι παραθαλάσσια και δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά ο καιρός είναι θαυμάσιος έχουμε ξεχάσει πλέον τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους και αυτός πλέον περνάει μέσα από χωριά, περνάμε από Jonkopins το μεσημέρι, τρώμε φαγητό σε βενζινάδικα και συνεχίζουμε σιγά σιγά αφού τα όρια είναι χαμηλά, τα πρόστιμα τσουχτερά και μας έχουν προειδοποιήσει για την αυστηρότητα της τροχαίας τους. Μετά από 650χλμ φτάνουμε Στοκχόλμη και βλέπουμε πλέον τις πρώτες ταμπέλες οι οποίες μας οδηγούν στο πλησιέστερο camping. Η κλασική διαδικασία και έχουμε ξεμπερδέψει σχετικά αργά με τα χιλιόμετρα που έχουμε διανύσει αλλά ο αυτοκινητόδρομος τους δεν ήταν καλός και είχε και πολύ κίνηση στην πρωτεύουσα. Τέλος πάντων άραγμα πάλι στο camping και η Χαρά βάζει την πρώτη της μπουγάδα και ύπνος νωρίς μιας και θέλουμε αύριο να ξυπνήσουμε νωρίς να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερο Στοκχόλμη. Έτσι και έγινε αυτή τι φορά αφήσαμε το VFR να ξεκουραστεί και πήραμε τον προαστιακό και κατεβήκαμε ακριβώς κέντρο και τα ποδαράκια μας να είναι καλά.

Η Στοκχόλμη είναι φανταστική πολύ ανοιχτή πόλη καθαρή έχει επιβλητικά κτίρια αλλά έχουν απόσταση μεταξύ τους και δένουν αρμονικά με το περιβάλλον η πρώτη μεγάλη πρωτεύουσα που πήγα και σου άφηνε την αίσθηση ενός πολύ ωραίου χωριού σε μεγέθυνση, δεν σε έπνιγε ούτε αισθανόσουν ξένος. Ένα περιβάλλον όπου η θάλασσα στην κυριολεξία διασχίζει την πόλη. Απλά περπατάς δίπλα στην θάλασσα και θα δεις τα πάντα. Άμα σας αρέσουν τα μουσεία εδώ είναι ο παράδεισος σας αν δεν κάνω λάθος έχει γύρω στα 100 κάτι θα βρείτε να σας κεντρίσει. Η πόλη πραγματικά αξίζει να της αφιερώσεις χρόνο σε μια μέρα τι να πρωτοδείς μόνο την επιφάνια, πολύ ωραία επιφάνια βέβαια, αλλά δεν παύει να είναι επιφάνια. Σε κάτι τέτοιες πόλεις αξίζει να αφεθείς μέσα της να γυρίσεις τα αξιοθέατα τις καφετερίες τα μπαράκια να χαθείς στις συνοικίες τις να μιλήσεις με τους πολύ φιλόξενους Σουηδούς-Σουηδέζες γενικά να καταλάβεις να γευτείς το ρυθμό της πόλης μόνο έτσι μπορείς να πεις ότι πήγες σε μια τέτοια πόλη εγώ απλά την διέσχισα.

Τηλεφωνήματα από την πατρίδα και μας λένε ότι η κεντρική Ευρώπη έχει πλημμυρίσει από τις βροχές και οι προβλέψεις λένε ότι θα κρατήσει πολύ. Βρίσκουμε τοπικές εφημερίδες και κοιτάμε προβλέψεις και δυστυχώς ο καιρός ο άσχημος έχει αρχίσει και ανεβαίνει λίγο λίγο και στην Σκοτία είχε μια πολύ άσχημη καταιγίδα. Με πιάνει εμένα ένα μικρό άγχος αλλά η Χαρά δεν μασάει τίποτα. Συζητάγαμε και μου ρίχνει την ιδέα να περνάγαμε με πλοίο στην Φιλανδία να δούμε το rally των 1000 λιμνών μιας και συνεπεφτε αλλά θεώρησα ότι το παρατραβάμε μιας και σκοπός είναι το Nordkapp και ο καιρός κάνει τα νάζια του. Ο σκοπός είναι σκοπός, αν ήταν μετά την κατάκτηση του στόχου μπορεί να το ρισκάραμε αλλά όχι πριν, άλλωστε είμαστε στην αρχή ακόμα.

Αφού ρουφήξαμε όσο Στοκχόλμη μπορούσαμε επιστροφή στο camping για ύπνο με μια μικρή αγωνία να μας διακατέχει μιας και από εδώ και επάνω θα σκληρύνουν τα πράγματα, τώρα ξεκινάμε το πραγματικό ταξίδι.

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 14 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Η κλασική στρατιωτική αναχώρηση και δρόμο, το τοπίο έχει αλλάξει πλέον μπαίνουμε πάλι σε δάσος αλλά όχι ιδιαίτερα πυκνό και περνάμε δίπλα από την θάλασσα αλλά δεν την βλέπαμε, αυτά που βλέπαμε ήταν κομμάτια θάλασσας που έμπαιναν μέσα στη ξηρά και δεν ήξερες αν είναι λίμνη ή θάλασσα, λίμνες και λόφους μέσα σε καταπράσινα τοπία Ο δρόμος είναι αυτοκινητόδρομος επαρχιακός που περνάει μέσα από χωριά αλλά τώρα έχουμε μια ιδιαιτερότητα τους οδηγούς. Παρά πολλά caravan που πρέπει να προσπεράσεις και οι ντόπιο οι οποίοι χωρίζονται σε γρήγορους και πολύ γρήγορους οι οποίοι κρατάνε ψηλά την φήμη που θέλουν τους σκανδιναβούς τους καλύτερους οδηγούς στο κόσμο. Στον ελεύθερο δρόμο πάνε γρήγορα χωρίς να δίνουν προσοχή στα όρια και με το που φτάσουν σε κάποιο χωριό στο οποίο υπάρχει ταμπέλα 50χιλ δεν σταματάνε σιγά σιγά αλλά φρενάρουν τελευταία στιγμή. Λες και πάνε για pit stop σε αγώνα F1 και χρειάζονται φρένα τελευταίας στιγμής για να κερδίσουν χρόνο και στην ταμπέλα ακριβώς να ενεργοποιήσουν τον περιοριστή ταχύτητας, αφασία, αλλά πήγα να πέσω από πίσω σε μερικούς μέχρι να καταλάβω τι παίζει. Υπήρξε η διαπίστωση ότι τα δέντρα πλέον έχουν αρχίσει και φαίνονται πιο υγιή. Η Γερμανία πρέπει να έχει υποστεί μεγάλη ζημία από την μόλυνση και την όξινη βροχή αλλά όσο ανεβαίνουμε τα δέντρα πρασινίζουν και τα ξερά τους κλαριά αραιώνουν Το μόνο που μας απασχολεί σε αυτήν την διαδρομή είναι να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο πολλά και ασφαλή χιλιόμετρα. Ο καιρός είναι πάρα πολύ καλός και η διάθεση μας πάρα πολύ καλή και πως να μην είναι όταν πραγματοποιείς έναν τόσο μεγάλο στόχο και οι δυο μας ξέρουμε ότι οι καλύτερες στιγμές είναι αυτές που ζούμε τώρα δηλαδή η διαδρομή για το Nordkapp και όχι τόσο όταν και αν το φτάσουμε. Τα χιλιόμετρα κυλάνε πάρα πολύ ωραία ούτε κούραση μας πιάνει ούτε τίποτα, κάτι που συνηθίσαμε, κάτι ο ενθουσιασμός μας από την ομορφιά της φύσης και τις τελείως καινούργιες παραστάσεις, κάτι και ο τέλειος καιρός δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Περνάμε την Umea απόγευμα αλλά συνεχίζουμε μιας και έχει πολύ ήλιο ακόμα η μέρα έχει μεγαλώσει πλέον και με την σειρά της μας βοηθάει να κάνουμε χιλιόμετρα. Λίγο πριν την Lulea και αφού έχουμε κάνει περίπου 800χλμ αποφασίζουμε να βρούμε camping. Βρήκαμε κατευθείαν και πάμφθηνα 3 ευρώ αλλά είχε τα τελείως βασικά κάτι σαν εστιατόριο ήταν με πολύ μικρά τρίγωνα σπιτάκια και με χώρο για σκηνές αλλά 3 ευρώ ήταν αυτά και το απόλαυσα. Στήσιμο σκηνής ντουζάκι σαντουιτσάκια από supermarket και...... κάργα ήλιος ακόμα 21:00 όποτε βόλτα στα πέριξ με τα πόδια. Απίστευτο τοπίο δίπλα στην θάλασσα με μια ηρεμία που θέλοντας και μη σε διαπερνάει και σου θυμίζει ότι ο άνθρωπος για τέτοιες καταστάσεις είναι φτιαγμένος και όχι για το πως έχουμε καταντήσει. Προχωράμε βαθιά μέσα στο δασός και εκεί που δεν το περιμένεις στην μέση του πουθενά ξεπηδάνε σπίτια, τι σπίτια δηλαδή σπιταρόνες που σε άφηναν άφωνο όχι από το μέγεθος τους αλλά από την αρχιτεκτονική τους με τεράστιες γυάλινες επιφάνειες σου φωνάζανε πως θα είναι το μέλλον των σπιτιών, οι Σουηδοί χωρίς υπερβολή ζούνε το μέλλον μας μετά από 100 τουλάχιστον χρόνια και από άποψη παιδείας, τρόπου ζωής και καταμερισμού πλούτου. Η υγρασία το βράδυ πλέον έχει φτάσει σε επίπεδα που σου προκαλούνε ανησυχία αλλά δεν είναι τίποτα με το τι έχουμε ακόμα να δούμε.

Το κλασικό πρωινό ξύπνημα και γρήγορα γρήγορα πάνω στη VFR αποχαιρετάμε την Σουηδία αφού πρώτα στο τελευταίο βενζινάδικο χαλάμε όλα τα Σουηδικά λεφτά για να μην μας μείνουμε και μπαίνουμε την Φιλανδία αποχαιρετάμε και την θάλασσα όταν θα ξαναδούμε θάλασσα θα βρισκόμαστε πλέον στο Nordkapp. Λίγο πριν το μεσημέρι μια μεγάλη ταμπέλα μας ανακοινώνει ότι φτάσαμε στον αρκτικό κύκλο δείχνω την ταμπέλα στην Χαρά και μου δείχνει ότι το έχει καταλάβει με ένα γερό σφίξημο στη μέση. Αν έπρεπε να βγάλουμε φωτογραφία θα έπρεπε να βγάζαμε όχι την πινακίδα αλλά τα στριμωγμένα χαμόγελα μας μέσα από τα κράνη. Ο καιρός εξακολουθεί και είναι καλός με ήλιο και μερικά σύγνεφα η θερμοκρασία έχει πλέον πέσει στους 17 κατακαλόκαιρο δηλαδή. Εμείς γυρνάμε πλέον με χειμωνιάτικα την στιγμή που οι ντόπιοι τριγυρνάνε με κοντομάνικα και σορτσάκια.

Έχοντας φτάσει στον αρκτικό κύκλο έχουμε φτάσει και στο περίφημο Rovaniemi το χωριό του Αι Βασίλη και απογοητευόμαστε τελείως ένα χωριουδάκι όμορφο δεν θα το έλεγα το οποίο δεν παρουσίαζε τίποτα, δεν ξέρω αν τον χειμώνα με τα φώτα στολισμένο του δίνουν μια διαφορετική νότα πάντως το μεσημέρι που το είδαμε εμείς δεν έλεγε πολλά. Ούτε καν στάση για τσιγάρο δεν κάναμε συνεχίσαμε και λίγο έξω από το χωριό βρήκαμε ένα μέρος το οποίο υποτίθεται είναι η σπηλιά του Αι Βασίλη. Είναι μια τεράστια βαθιά σπηλιά μέσα στην οποία έχουν ένα σωρό μαγαζάκια για σουβενίρ και φαγητό και έχει και ένα θέμα στο οποίο μπαίνεις με βαρκούλα και κανείς μια βόλτα και βλέπεις τους καλικατζάρους να φτιάχνουν τα δώρα, κάτι σαν Euro Disney θύμιζε η προσπάθεια αλλά πολύ πιο απλή. Η γνώμη μου είναι ότι δεν αξίζει παρά πολύ την καθυστέρηση αλλά μιας που έχετε φτάσει μέχρι εκεί και δεν πρόκειται να ξαναπάτε δεν βαριέσαι δείτε το. Α και το άλλο αρνητικό είχε ακριβό εισιτήριο 20 πολύτιμα ευρώπουλα η απόφαση είναι δική σας εγώ πήγα και έσπασα και λίγο την ( να τολμήσω να πω ) μονοτονία. Η καθυστέρηση δεν κράτησε πάνω από μιάμιση ώρα και πάει και αυτό.

,

Βλέπω κάτι τάρανδους κλεισμένους σε ένα φράχτη και κατεβαίνω γρήγορα γρήγορα να τους φωτογραφήσω μην τους χάσω, που να φανταστώ τι θα γίνει μετά. Ο δρόμος πλέον είναι μια μεγάλη επίπεδη ευθεία μέσα από ένα καταπράσινο δάσος απόλυτο υγειές. Σκεφτόμουνα να πατήσω γκάζι για να τελειώνουμε αλλά κάτι οι πολλές ταμπέλες με τάρανδους κάτι ότι όλα τα φορτηγά είχαν κάτι τεράστιους προφυλαχτήρες κράταγα μια πισινή.

Μάλλον θα είναι διαφημιστικό κόλπο έτσι και καλά γεμίζουν το τόπο με ταμπέλες για τάρανδους για να παραμυθιάζεσαι η χώρα των ταράνδων και έτσι, άλλωστε καλοκαιριάτικα με τόση κίνηση…..δεν προβαίνω να τελειώσω την σκέψη μου και νάσου ο πρώτος τάρανδος στην άκρη του δρόμου περνάμε και σκέφτηκα τυχεροί ήμαστε που είδαμε τελικά, σε 10 λεπτάκια νάσου και μια μαμά με το μικρό της μέσα στην μέση του δρόμου και δεν έτρεχε και τίποτα ποζάριζε κιόλας να την φωτογραφήσω. Ε αυτό ήταν από κει και μετά πανικός πως έχουμε εμείς τους σπούργους τόσο συχνά βλέπεις ταράνδους πανικός και τα αρσενικά, τέρατα με τεράστια κέρατα. Όπως μαντέψατε η μέση ταχύτητα έπεσε κατακόρυφα της τάξεως 100χιλ και 90χλμ και πάλι ένοιωθα ότι ρίσκαρα.

Έχοντας καλύψει γύρω στα 700χλμ φτάνουμε στο Inari και βρίσκουμε ένα camping αλλά μονό με μικρά ξύλινα σπιτακια. Το όλο τοπίο ήταν πολύ όμορφο με το camping δίπλα από μια τεράστια λίμνη και αποφασίζουμε να μείνουμε για πρώτη φορά σε σπιτάκι και λόγω του ότι είμαστε πολύ ψηλά και δεν γνωρίζαμε της συνήθειες του καιρού το βράδυ. Τι βράδυ δηλαδή τρίχες σκοτάδι σκοτάδι δεν υπήρχε απλά έδυε ο ήλιος από της 23:00 μέχρι της 03:30 αυτό ήταν όλο ευτυχώς τα σπιτάκια από εδώ και πάνω είχαν όλα τους χοντρές κουρτίνες. Ετοιμαζόμαστε όλα στην εντέλεια και περιμένουμε να δύσει ο ήλιος για να πάμε για ύπνο. Και άντε θα δύσει και λίγο ακόμα τίποτα κολλημένος. Στην πραγματικότητα ο ήλιος σε αυτά τα μέρη τέτοια εποχή δεν κάνει μεγάλη κίνηση ποτέ δεν θα ανέβει ψηλά πάνω από το κεφάλι μας το μέγιστο υψος του είναι όσο φτάνει σε εμάς ανάλογη εποχή 18:30 οπότε τον βλέπεις χαμηλά νομίζεις ότι θα δύσει γρήγορα και θέλει άλλες 3 ώρες. Πάντως η καθυστέρηση άξιζε τον κόπο άλλη αίσθηση και ομορφιά η δύση του ηλίου σε αυτά τα μέρη, ότι και να πω θα θεωρηθεί λίγο ούτε καν μπαίνω στην προσπάθεια. Ξεμπερδέψαμε κατά της 23:30 και γρήγορα για ύπνο.

Δεν πρόκειται να το κρύψω άλλη αίσθηση το κρεβάτι.-

Στο μυαλό μας ένα σωρό σκέψεις μιας και αύριο θα φτάσουμε στο Nordkapp σε φυσιολογικές συνθήκες η υπερένταση και η αγωνία θα μας αφήναν ξύπνους τώρα η κούραση είναι τέτοια που ούτε καληνύχτα δεν είπαμε.

Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 18 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Πρωινό ξύπνημα και ετοιμασία για την πιο ωραία μέρα μιας και θα φτάσουμε στο Nordkapp. Το VFR ήταν για κλάματα πολύ υγρασία πολύ σκουριά είπα μια μικρή προσευχούλα στον Θωρ το θεό του σφυριού και το έβαλα μπροστά, Οι προσευχές εισακούστηκαν και πήρε, κάπνιζε όλο από την υγρασία, η Χαρά με το που βγήκε έπαθε πλάκα από την πυκνή ομίχλη ανησύχησε λίγο όταν της είπα ότι είναι το VFR. Περίμενα άλλα 15λεπτα μπας και σταματήσει να καπνίζει τίποτα το χαβά του αυτό και έτσι ανεβήκαμε και φύγαμε σε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα συνήρθε και αυτό. Ο καιρός πλέον είχε αλλάξει είχε βαριά συννεφιά αλλά με γκρι σύννεφα όχι τα μαύρα τα απειλητικά αλλά το χρώμα τους ήταν ανοικτό γκρι ήξερες ότι δεν θα βρέξει από την όψη τους και μόνο. Τέλεια σκέφτηκα για μένα δεν θα άξιζε να δούμε το Nordkapp με ήλιο αλλά να το δούμε στις κανονικές του συνθήκες δηλαδή με συννεφιά και κρύο. Μιας και είπα κρύο άρχισε και το κρύο ξεκινήσαμε το πρωί με 12 βαθμούς και όσο ανεβαίναμε έπεφτε. 400χλμ είχαμε για το Nordkapp αλλά σε αυτά τα 400 αλλάξανε όλα απότομα, ο καιρός, το κρύο και το τοπίο. Τα δέντρα αρχίσανε να αραιώνουν και την θέση τους αρχίσανε να περνούν λειχήνες και μικρές λιμνούλες παντού απαλοί λόφοι και το έδαφος πλέον ήταν βραχώδες όσο ανεβαίναμε τόσο και πιο σεληνιακό θύμιζε το τοπίο. Κάπου στη μέση της διαδρομής βρίσκουμε μια μεγάλη ευθεία όσο πάει το μάτι σε πεδιάδα χωρίς δέντρα αλλά γεμάτη από μικρούς λόφους που δεν ξεπερνάγανε τα τρία μέτρα. Ο δρόμος για 20 λεπτά ήταν ένα συνεχόμενο γρήγορο ανεβοκατέβασμα σαν να ήσουνα σε Luna park λυπάμαι που δεν έβγαλα μια φωτογραφία για να καταλάβετε τι εννοώ.

Ώρα συμβουλής όσο ανεβαίνετε τόσο πιο δυσεύρετα είναι και τα βενζινάδικα γι αυτό προσέχετε την αυτονομία σας και κάνετε συχνά γεμίσματα καλύτερα μια στάση παραπάνω παρά να καθυστερήσετε ψάχνονταςσε μικρά δυσεύρετα χώρια για βενζίνη.

Μετά από μερικά χιλιόμετρα άγονης γης επιτέλους θάλασσα ʽθαλατα θαλαταʼ φωνάζω μέσα από το κράνος και μου κόβεται η ανάσα με το χρώμα που είχε, ένα τυρκουάζ χρώμα που οι λέξεις χάνουν το νόημα τους στην προσπάθεια να το περιφράξουν έτσι ούτε καν θα τολμήσω, έβγαλα μια φωτογραφία αλλά πιο πολύ ιεροσυλία έκανα παρά φωτογραφία τράβηξα, αφού αποκλείεται να πιάσει αυτό το χρώμα την υφή του τις διάφορες αποχρώσεις του το βάθος του στον ωκεανό και τα παιχνίδια του με το φως.

Το Nordkapp είναι νησί οπότε περίμενα κάπου να βρούμε πλοίο αλλά βρήκα ένα καινούργιο τούνελ στο οποίο και μπήκαμε. Πριν μπούμε μας πήρανε τα στοιχεία και περιμέναμε να αδειάσει για να μπούμε μόνο εμείς μέσα του μπράβο προφύλαξη λέω που να ήξερα......... Μπαίνουμε στο τούνελ και μετά από 10 μέτρα φωτισμός τίποτα ως καθόλου μόνο κάτι μικρά μικρά πορτοκαλί φωτάκια στο ταβάνι 10 μέτρα απόσταση το καθένα μεταξύ τους θέλοντας και μη ακολουθάς τα φωτάκια ξαφνικά αρχίζουμε και κατεβαίνουν προς τα κάτω με όλο και πιο μεγάλη κλίση κοιτάζω δεξιά αριστερά το τούνελ αίσχος μόνο σκαμμένος βράχος ούτε τσιμεντένια επένδυση τίποτα και σε σημεία του να στάζει και νερά από την θάλασσα που είναι ακριβώς από επάνω σου και τα φωτάκια τώρα να έχουν ακόμα πιο μεγάλη κλήση και να σβήνουν κάπου στο βάθος. Αν με ρωτήσετε να περιγράψω πως φαντάζομαι την διαδρομή προς τη κόλαση έτσι ακριβώς θα το περιέγραφα. Η μηχανή με νέκρα και είχε 130χλμ από την κλίση σε λίγο ώρα βλέπω τα φωτάκια και αρχινάνε να έχουν κλήση προς τα επάνω περνώ ανάσα και γκαζώνω με το που αλλάζει κλήση στο VFR τερματίζουν οι αναρτήσεις και παίρνει την ανηφόρα άλλο δράμα πολύ κλίση μιλάμε άρχισε και φαινόταν το φως του ήλιου λες και είχαμε κάνει μια μεγάλη βουτιά στην θάλασσα και ανεβαίναμε προς τα επάνω προς το φως τέλος πάντων φτάσαμε και θυμάμαι χάιδευα το VFR που μας έβγαλε από αυτό το πράγμα. Ούτε θέλω να σκεφτώ τι θα συνέβαινε αν πάθαινε κάτι η μηχανή μέσα εκεί. Τέλος πάντων πολύ σας τρομοκράτησα μπορεί να μην είναι τόσο έντονα τα πράγματα αλλά έτσι ακριβώς τα ζήσαμε εμείς και αυτή την εντύπωση μας άφησε. Υπάρχει και η λύση του πλοίου αλλά η συμβουλή μου είναι να πάρετε το τούνελ όλα αυτά είναι συστατικά και ωραίες λεπτομέρειες του ταξιδιού. Και φτάνουμε επιτέλους στο Nodrkapp το τοπίο δεν αλλάζει άγονη γη αλλά πανέμορφη αγρία ομορφιά σου μετέφερε και εσένα αυτό το συναίσθημα της αγριάδας το οποίο ανακατευόταν από το συναίσθημα της χαράς και ικανοποίησης. Δεν σταματάμε πουθενά πάμε κατευθείαν να πατήσουμε το ακρωτήρι σε καμία 30χλμ φτάνουμε αλλά δεν έχω βάλει βενζίνη και είμαι ήδη στην ρεζέρβα και ανησυχώ λίγο, πάω σε ένα ταμείο να ρωτήσω για βενζινάδικο και οτι έχει έρθει μια παρέα με Ιταλούς και κατεβαίνουν ουρλιάζοντας και μας παίρνουν αγκαλιά και γινόμαστε όλοι ένα σώμα σαν μικρά παιδία που βάλανε γκολ στη αντίπαλη ομάδα. Δεν μπαίνουμε μέσα αλλά πηγαίνουμε στο χωριό του νησιού να βάλουμε βενζίνη να βρούμε κάνα δωμάτιο να μείνουμε και βλέπουμε και αύριο μέρα είναι μιας και ήταν για διπλή διανυκτέρευση το μέρος. Βάζουμε βενζίνη και με το που βρήκαμε δωμάτιο σε ένα φτηνιάρικο μέρος κάτι ανάμεσα σε ξενώνα και ξενοδοχείο 35 ευρώ και την πέσαμε για έναν υπνάκο. Ήμασταν αρκετό κουρασμένοι. Η θερμοκρασία βλέπεται έχει φτάσει στους 2 βαθμούς.

Στα μεγάλα ταξίδια το πολύ κρύο είναι ένας ύπουλος εχθρός γιατί ο οργανισμός για να το αντιμετωπίσει καταναλώνει ενέργεια και κουραζόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε έτσι μετά τον αρκτικό κύκλο μην κάνετε πολλά χιλιόμετρα αν έχει κρύο γιατί κουραζόμαστε εύκολα και για αναβατή μηχανής η κούραση είναι ότι χειρότερο.

Ξυπνάμε κατά της 17:00 και κοιτάμε τον καιρό δυστυχώς έχει χειροτερέψει το σύννεφο έχει κατέβει χαμηλά έχει και ένα μικρό αεράκι η θερμοκρασία έχει φτάσει στο 0 και έχει τρομερή υγρασία όλα είναι μούσκεμα να πάρεις βαθιά ανάσα δεν γίνεται με κάποιο τρόπο σου πνίγει την αναπνοή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες αποφασίζουμε να μην πάμε στο ακρωτήρι αλλά να κάνουμε καμιά βόλτα έξω από το ξενοδοχείο με τα ποδιά και μετά να πάμε στο λιμάνι. Κάνουμε μια ήρεμη βόλτα στην γύρω περιοχή με τα πόδια σε ένα μικρό φράγμα για πόσιμο νερό που έχουν, είδαμε και ένα τεράστιο σκίουρο που ούτε που ξέρω τι ήταν και γενικά αφήσαμε την φύση να μας γαληνέψει και να βρούμε τους εαυτούς μας. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μέχρι να ετοιμαστούμε για το λιμάνι γνωρίστηκα (περιμένοντας την Χαρά) με κάτι τύπους απίστευτους. Δηλαδή έναν συνταξιούχο άγγλος καθηγητής είχε ένα DCV με στημένη μια μικρή σκηνή δίπλα του και για φαγητό ένα τεράστιο βάζο με φυστικοβουτυρο, λίγο που μιλήσαμε και έπαθα την πλάκα μου πολύ ψαγμένος από τους ανθρώπους που επιδιώκεις να μιλήσεις μαζί τους και μετά νιώθεις πιο άνθρωπος πιο κοντά στον εαυτό σου. Είχε έρθει λέει γιατί δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει. Ένα ζευγάρι μετά γύρω στα 30 με twingo οι οποίοι σε ντύσιμο και ιδεολογία θύμιζαν παιδία των λουλουδιών θυμάστε την ταινία με τον Τσιβιλίκα και την Βλαχοπούλου ακριβώς έτσι άξιοι και πολύ φιλικοί. Έξω στο Parking έβρισκες αμάξια που το νεώτερο ήταν της περασμένης δεκαετίας. Πάμε βόλτα στο λιμάνι και το σοκ συνεχίζεται από τα μηχανάκια έβλεπες κάτι παλιά Zundap κάτι Norton λες και ήμασταν σε αντίκα ράλι το VFR 86 μοντέλο έμοιαζε τελευταίας τεχνολογίας εντάξει έβλεπες καινούργιες μηχανές αλλά η πλειοψηφία ήταν παλιές που με την αγάπη και μόνο του ιδιοκτήτη τους λειτουργούσαν και είχαν φτάσει και στο ακρωτήρι!!! Άρχισε λίγο να μου πέφτει η αίσθηση του κατορθώματος που είχαμε πετύχει και αύριο θα μου έπεφτε τελείως. Το λιμάνι ένα ωραίο ψαροχώρι που σε 20 λεπτά το έχεις γυρίσει άξιο προσοχής μια ταμπέλα που έγραφε ότι ο Βόρειος Πόλος απείχε 2500χλμ μόνο.

Άλλη διαπίστωση οι δορυφορικές κεραίες όλες κοιτάγανε προς τα κάτω αφασία. Ρωτάω κάτι ντόπιους μέχρι ποτέ θα συνεχίσει η κακοκαιρία και κοιτιόνται μεταξύ τους και μου λένε μια χαρά είναι ο καιρός που να δεις μου λένε την προηγούμενη εβδομάδα χαμός που γινότανε..........(πάντως φίλος μου έχει δει το ακρωτήρι με 16 βαθμούς με ήλιο) ο καιρός που είχα εγώ έδενε απόλυτα με το περιβάλλων αν είχε ήλιο πιστεύω θα έχανε λίγο την από την ταυτότητα του. Φαγητό σε fast-food πάλι βόλτα και ύπνος με άπλετο φως. Ακόμα και τώρα είχα αγωνιά αν θα μπω μέσα στο ακρωτήρι μήπως κάτι πάει στραβά και δεν τα καταφέρουμε ακόμα δεν το είχα συνειδητοποιήσει φαίνεται.

Ξύπνημα αργά για πρώτη φορά κατά της 10:00 και γρήγορα τράβηγμα της βαρείας κουρτίνας για να δούμε τον καιρό. Ο καιρός χειρότερος από χτες με περισσότερο ομίχλη και πιο πολύ κρύο με λίγο αέρα και ακόμα πιο πολύ υγρασία 96%. Φυσικά δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και φεύγουμε για το ακρωτήρι με το καλημέρα ο δρόμος από την ομίχλη δεν φαινόταν τίποτα ένα τοίχος μπροστά μας στο 1 μέτρο. Σταμάτησα σε ένα άνοιγμα του δρόμου και περίμενα να έρθει κάποιος ντόπιος να τον ακολουθήσω και έτσι και έγινε ήρθε ένα πούλμαν και το πήρα από πίσω. Σε 30 χιλιόμετρα είχαμε φτάσει πάμε να μπούμε και αφού πληρώνουμε το ακριβό εισιτήριο μας ρωτάνε από πού έχουμε έρθει για να το καταχωρήσουν. Με περηφάνια λέω Greece και μου απαντάνε ότι δυστυχώς το σύστημα τους δεν έχει Ελλάδα, καλά απαντώ βάλε Ιταλία. Α ρε Ελλαδίτσα.

Αράζουμε στο τεράστιο parking και μπαίνουμε μέσα. Ο χώρος έχει καφετερία εστιατόριο σουβενίρ και εκθέσεις. Τα προσπερνάμε όλα και κολλάμε στις τζαμαρίες τι διάολο τις έχουν βάψει άσπρες σκέφτομαι αλλά καταλαβενω την βλακεία μου με απογοήτευση ΟΜΙΧΛΗ. Καθόμαστε για καφέ και περιμένουμε περνάνε 2 ώρες τίποτα αλλά δεν το βάζαμε κάτω υπολόγιζα ότι θα καθόμουνα και 2 μέρες αν χρειαζότανε αλλά θα το έβλεπα. Θυμήθηκα ένα σωρό ιστορίες για άτομα που είχαν έρθει και δυο και τρεις φορές και δεν είχαν καταφέρει να δούνε τίποτα. Ήρθανε και κάποιοι Ιταλοί με TDM που τους είχαμε δει Στοκχόλμη και μας κάνανε λίγο παρέα αλλά φύγανε σε μια ώρα για να γυρίσουν πίσω και να φύγουν μιας και έτσι το περιμένανε. Φεύγανε και δεν το πίστευα μετά από τόσα χιλιόμετρα και να τα παρατάς σε μια ώρα. Εμείς εκεί εφταράκι κλπ. ρίξαμε και ένα τσακωμό από την ένταση και την αγωνιά που είχαμε και αφού είχαν περάσει 5 ώρες ξαφνικά δίνει μια και καθαρίζει τελείως. Τα βρίσκουμε γρήγορα με την Χαρά και πανικόβλητοι έξω για να δούμε τι υπάρχει και φωτογραφίες. Καλά το θέαμα απίστευτο ένας τεράστιος βράχος κομμένος τέλειος επίπεδος και μπροστά η τουρκουάζ θάλασσα στο επάνω μέρος περπάταγες με δυσκολία πάνω του αν έπεφτες είχες σπασμένο μέλος σίγουρα. Κοιτάζοντας την θεά έχουμε πάει λίγο πιο πέρα από τα κτίρια και σε αυτές τις συνθήκες βλέπω κάτι που έκανε το σαγόνι μου να φτάσει στα γόνατα μια ΣΚΗΝΗ στο χείλος του γκρεμού με δυο ΠΟΔΗΛΑΤΑ από έξω. Εθνικότης Γάλλοι τι άλλο. Τώρα πια αισθανόμουνα τελείως φλώρος μου κλέψανε το αίσθημα του κατορθώματος οι άτιμοι οι Γάλλοι. Δεν πειράζει φωτογραφίες στο όλο μέρος και βολτούλα όσο κρατάει η ομίχλη. Θέλω να βγάλω το μέρος από μακριά και έρχεται και η ταλαίπωρη η Χαρά μαζί μου. Μετά από 20 λεπτά μακριά και αφού βγάζω την πολυπόθητη φωτογραφία επιστρέφουμε αλλά σε δευτερόλεπτα η ομίχλη που ήταν από πάνω μας μας ξανασκεπάζει μικρός πανικός αλλά είχα βάλει κάτι σημάδια (κόκκινο ξύλο που το έσπαζα) και έτσι καταφέραμε και γυρίσαμε πίσω. Κάτι τελείως απλό και σίγουρα μας γλύτωσε από πολύ ταλαιπωρία.

Για να καταλάβεται το μέγεθος του βράχου προσπαθήστε να διακρίνεται μέσα στην ομίχλη δεξιά το σύμβολο του Nordkapp.

Η φωτογραφία με την μηχανή μπήκε για να καταλάβεται το ποσοστό υγρασίας που υπήρχε μιας και δεν βρέχει. Αν καθόσουν ακίνητος ήσουν στεγνός, αν κινιόσουνα μούσκεμα

Δυο cart postal η μια με το απίστευτο μέγεθος του βράχου, το στρογγυλό άσπρο που φαίνεται είναι ραντάρ καιρού και η κίνηση του ήλιου με τον λεγόμενο ήλιο του μεσονυκτίου.

Γυρίζουμε πίσω και κοιτάμε τα εκθέματα με το αγαπημένο μου (για την ναυμαχία του Nordcapp) και ανατριχιάζω με τις συνθήκες που είχανε να αντιμετωπίσουνε οι ναυαγοί. Τέλος πάντων όλα καλά και αποχαιρετούμε το ακρωτήρι με το συναίσθημα του νικητή να μας διακατέχει και βόλτα στο λιμάνι. Κουβέντα με τους ντόπιους και μου λένε ότι υπάρχει διαδρομή στο διπλανό δεξιά όχι γνωστό ακρωτήρι για Gamvik η οποία σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι στην Σελήνη τελείως απόκοσμο. Μπαίνουμε στον πειρασμό αλλά κοιτάμε τον καιρό και βλέπουμε ότι έρχεται καταιγίδα και από χαμηλά από την Δανία αλλά και από τον Ατλαντικό και δεν το ρισκάραμε άλλωστε είναι ωραίο να αφήνεις κάτι ώστε την επόμενη φορά να έχεις και κάτι καινούργιο να δεις. Ύπνος και ξεκούραση μαζί και ετοιμασία μιας και πάλι θα πάρουμε τους δρόμους. Και ο γυρισμός, από άποψη τοπίων, θα είναι πιο ενδιαφέρον. Μέχρι τώρα δεν έχουμε φάει ούτε σταγόνα βροχής θέλουμε και οι δυο να το αναφέρουμε αλλά δεν το λεμέ μήπως και το γκαντεμιάσουμε το θέμα. Πρωινό ξύπνημα και αποχαιρετούμε το ακρωτήρι με τον ίδιο ''καλό'' καιρό, βαριά συννεφιά με κρύο.

Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 18 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Κάπου 150χλμ από το Nordkapp στην Atla υπάρχει ένα από τα πιο ωραία camping που έχω δει αν δεν θέλετε να κάνετε πολλά χιλιόμετρα ή αν δεν δώσετε διπλή διανυκτερευση στο ακρωτήρι αξίζει να μείνετε σε αυτό το camping μονό και μονό για την ομορφιά του, εγώ δεν έμεινα μιας και είχα αγχωθεί από την κακοκαιρία που ερχότανε και έκανα χιλιόμετρα μπας και βρω τρόπο να την αποφύγω.

Μετά από κάπου 250χλμ αλλάζει το τοπίο και ξεκινάει δάσος καταπράσινο το οποίο το σκίζει στην κυριολεξία κομμάτια η θάλασσα μέσω τον fiord.

Τα fiord δημιουργηθήκαν την εποχή των παγετώνων, στα βουνά δημιουργηθήκαν παγετώνες οι οποίοι είχαν κατεύθυνση προς την θάλασσα στην προσπάθεια του ο πάγος να φτάσει στην θάλασσα άνοιξε ολόκληρα φαράγγια στα βουνά, με το που τελείωσε η εποχή των παγετώνων έλειωσε ο πάγος και εισχώρησε η θάλασσα βαθιά μέσα στην γη δημιουργώντας απίστευτα τοπία.

Πριν αρχίσει το σαγόνι μας να μείνει μόνιμα ανοικτό από την ομορφιά των τοπιών βλέπουμε μια αλεπού δίπλα στον δρόμο. Φανταστείτε ποσό ήρεμα είναι τα ζώα που σταμάτησα την μηχανή δεν την έσβησα και την έβγαλα φωτογραφία και για να την ευχαριστήσω τις έδωσα ένα σακουλάκι με γλυκά, καραμέλες που μας είχαν δώσει κάτι Νορβηγοί στο προηγούμενο βενζινάδικο.

Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να σας περιγράψω την διαδρομή λυπάμαι δεν έχω τόσο ταλέντο στο γράψιμο και οι φωτογραφίες που έχω βάλει απεικονίζουν ένα 10% της ομορφιάς που έπρεπε να συλλάβουν. Απλά φανταστείτε ότι όπου γύριζες το βλέμμα σου υπήρχε και ένα θέμα φωτογραφίας. Τα μεγέθη είναι πλέον τεραστία (βουνά, φαράγγια, υψόμετρα, κλπ) σταματάς και για να δεις ένα θέμα πρέπει να βγάλεις το κράνος και πάλι το οπτικό πεδίο του ανθρώπου είναι μικρό. Αλλά έχουμε και χιλιόμετρα να κάνουμε οπότε δυστυχώς θυσιάστηκαν πάρα πολλές φωτογραφίες. Μετά από κάπου 600χλμ αρκετά έξω από το Tromso βρίσκουμε ένα camping διπλά στο δρόμο και αποφασίζουμε να μείνουμε. Υπήρχε ένα απειλητικό σύννεφο από επάνω μας αλλά η Χαρά επέμενε για σκηνή και έτσι σε χρόνο ρεκόρ την στήσαμε έριξε για κανά μισάωρο βροχή αλλά μετά καθάρισε και κάναμε την βόλτα μας στα πέριξ.

[GLYSTRAS 6]

Επόμενη μέρα και είχα έντονη ανησυχία μιας και κάπου εδώ έπρεπε να μας πιάσει η καταιγίδα από τα νότια και έτσι και έγινε μετά από κάπου 200χλμ μας πιάνει η πρώτη μας βροχή αλλά με το που έφτασα στην διασταύρωση που έπρεπε να αποφασίσω αν θα πάω στο Lofoten σε κάτι νησάκια ή όχι παρατήρησα ότι σύγνεφα υπήρχαν μονό στην στεριά όχι δεξιά πάνω από τα νησιά και έτσι ακολούθησα το θέλημα του ταξιδιού και πραγματικά σε 10λεπτα σταμάτησε η βροχή. Πορεία λοιπόν για Harstad με καλό καιρό και επιβιβασμος σε μικρό πλοίο για να περάσουμε απέναντι στο σύμπλεγμα των νησιών.

Μην τολμήσει κανείς που θα περάσει από τα νησιά να μην τα επισκεφτεί θα το μετανιώσει σίγουρα.

Αφήνουμε την Νορβηγία πίσω μας και την κακοκαιρία και πάμε για τα νησιά. Η είσοδος για το λιμάνι είναι ότι πιο απίθανο έχω δει από άποψη τοπίου. Βλέπεις κάτι τεράστια βουνά να δημιουργούν ένα τεράστιο φυσικό τοίχος σαν την ταινία king-Kong και ξαφνικά υπάρχει ένα άνοιγμα οπού κατευθυνόμαστε στο λιμάνι το πέρασμα είναι γεμάτο από μικρά νησάκια και το νησί είναι γεμάτο από τεραστία βουνά που η κορυφή τους ακουμπάει τα σύννεφα και όλες οι κορυφές είναι κρατήρες με χιόνι μέσα., απίστευτο, στους προποδες τους υπάρχουν κάτι μικρά σπιτάκια και αυτή είναι η πόλη δεν ήξερες τι να πρωτοθαυμάσεις η φωτογραφίες δεν δείχνουν τίποτα απολύτως. Σε αυτό ακριβώς το έμπα στο λιμάνι είπα ότι ότι και να ξαναδώ από εδώ και πέρα στην ζωή μου θα είναι λίγο μπροστά σε αυτό το απίστευτο τοπίο.

Η διαδρομή στα νησιά και αυτή απίστευτη να διασχίζεις τεράστια βουνά με ένα μικρό δρομάκι που φαινόταν να επιπλέει μέσα στην θάλασσα δεν χορταίνεις να οδηγείς και να περιμένεις με ανυπομονησία τι τοπίο θα σου αποκαλυφτεί στην επόμενη στροφή.

Κάναμε μια στάση στο Reine το πιο όμορφο ψαροχωρι της Νορβηγίας ένα χωριό μπερδεμένο ανάμεσα σε βουνά και θάλασσα πανέμορφο.

Προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο από την ομορφιά του στο μυαλό μας και φύγαμε σε 5 λεπτά φτάσαμε στο λιμάνι Sorragen καλύψαμε δηλαδή κάπου 550χλμ το τελευταίο πλοίο έφευγε 22:00 και η διαδρομή ήταν τουλάχιστον 7 ώρες οπότε σκεφτήκαμε ύπνο στο πλοίο και γλυτώνουμε και τα έξοδα του camping με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Επιβιβαζόμαστε σε ένα πολύ μικρό πλοιαράκι με τελείως επίπεδο πάτο και ξέροντας για την επερχομένη κακοκαιρία έδεσα το VFR με τέσσερις ιμάντες και πολύ καλά έκανα. Σε 1 ώρα μας χτύπησε η κακοκαιρία που ερχότανε από τον ατλαντικό απίστευτη κακοκαιρία με πολύ μεγάλα κύματα και καθηστοι που ήμασταν μας έριχνε κάτω το ταρακούνημα του μικρού πλοίου αλλά είχα εμπιστοσύνη στους Νορβηγούς αν ήξερα εγώ για την κακοκαιρία σίγουρα το ξέρανε και αυτοί πάντως ήταν τρομαχτική εμπειρία. Κράτησε κάπου 5 ώρες και αφού είχαμε πει ότι προσευχή ξέραμε σε όσες θρησκείες υπήρχαν, για να ήμαστε μέσα, καταφέραμε να κοιμηθούμε για 2 ώρες.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 19 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Φτάσαμε στο λιμάνι του Bodo κατά της 05:00 όλα μούσκεμα με πολύ κρύο και συννεφιά έτσι το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να ξεκινήσουμε. Το τοπίο ξεκίνησε από καταπράσινο δάσος αλλά όσο δεν βλέπαμε θάλασσα άλλαζε σιγά σιγά σε άγονη γη. Σε κάποια φάση έγινε τελείως απόκοσμο με ανεμοδαρμένα βουνά να κρύβονται μέσα στην ομίχλη. Σε αυτό το σημείο φτάσαμε και τον αρκτικό κύκλο τον περάσαμε και σιγά σιγά ο καιρός άρχισε να φτιάχνει και να ζεσταίνει από τον ήλιο χαρίζοντας μας πάλι όμορφα τοπία. Ξαφνικά μας σταματάει ένας τύπος με ένα kle-650 Αθηναίος ο οποίος του την κάρφωσε και ήρθε Νορβηγία μόνος του και έκανε βόλτες γύρω γύρω. Πιτσιρικάς και αφασίας αλλά ήταν άτυχος μιας και τον είχε πιάσει κακοκαιρία από τα χαμηλά και είχαν ανεβεί παρέα και είχε χάσει αρκετά όμορφα μέρη αλλά δεν μάσαγε τίποτα και ανταλλάξαμε πληροφορίες για την Νορβηγία. Το τοπίο αλλάζει και πυκνά δέντρα καλύπτουν πάλι τα τοπία.

Σε αυτό το σημείο έκανα ένα λαθάκι με την μηχανή στην έξοδο στροφής πάτησα χωρίς να το θέλω στις διαχωρίστηκες. η αϋπνία φαίνεται τελικά με κατέλαβε δεν περιμένω περισσότερο σταμάτημα στο πλησιέστερο parking και ύπνος σε ένα παγκάκι. Τρία τεταρταία ύπνου αρκούσαν να κάνουν την διάφορα και συνεχίσαμε χωρίς προβλήματα. Ποτέ δεν ζορίζουμε καταστάσεις και κυρίως τον εαυτό μας.

Μια προειδοποίηση ο δρόμος από Bodo-Trondheim θεωρείται ο πιο επικινδύνως στην Νορβηγία είναι επαρχιακός δρόμος με καλό οδόστρωμα αλλά όλες οι μεταφορές γίνονται από αυτόν. Πρώτη φορά είδα νταλίκα να βγαίνει από στροφή με ανάποδο τιμόνι και δεν έγινε μια μόνο φορά. Όλοι οι νορβηγοί μου συνέστησαν αν γίνεται να αλλάξω διαδρομή αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και έτσι το τόλμησα, αλλά ήταν επικίνδυνος.

Συνεχίζουμε η μονή μου σκέψη να φτάσουμε στο Trondheim και να ξεκουραστούμε. Η διαδρομή παραμένει πολύ ωραία μέσα σε δάσος χωρίς να ανεβαίνουμε πολύ ψηλά σε υψόμετρο και διασχίζοντας συνέχεια λίμνες και θάλασσα. Με πολύ προσοχή φτάνουμε και μετά από 720χλμ φτάνουμε το απόγευμα στήνουμε σκηνή κάνουμε μπάνιο και μιας και έχουμε καλό καιρό βόλτα στην πόλη και μπύρα παρά την κούραση μας, η δίψα μας να δούμε καινούργια μέρη δεν έχει σβήσει ακόμα. Η πόλη δεν έχει κάτι το τρομερό να επιδείξει παρά μονό σαν σύνολο σαν γενική εικόνα μαζί με τους ανθρώπους τις σου δίνει να καταλάβεις την μοναδική ουσία της. Κατά της 22:00 αφήνουμε την πόλη και κατευθείαν για ύπνο και έτσι κλείνει η πιο δύσκολη μέρα του ταξιδιού.

[GLYSTRAS 6]

Ξύπνημα 07:00 και φύγαμε για το Geiranger το πιο όμορφο fiord στην Νορβηγία. Οι αποστάσεις είναι μικρές αλλά τα χιλιόμετρα βγαίνουν δύσκολα οι δρόμοι είναι πλέον μικροί επαρχιακοί αλλά προσεγμένοι με καλό οδόστρωμα. Μας αποζημιώνει όμως η φανταστική διαδρομή. Ξεκινάμε από χαμηλά και για αρχή περνάμε μέσα από τεράστια φαράγγια τα μεγέθη είναι τεραστία. Ο καιρός είναι θαυμάσιος και απολαμβάνουμε το μεγαλείο της φύσης. Συχνά πρέπει να σταματάμε και να βγάζουμε τα κράνη για να μπορέσει να μεγαλώσει το οπτικό μας πεδίο, κυρίως προς τα επάνω, στην προσπάθεια μας να στριμωξουμε στον εγκέφαλο μας όσο το δυνατόν πιο πολλά τοπία. Αλλά η μάχη είναι χαμένη ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ μικρός απέναντι σε αυτά τα τοπία μονό μια μικρή βοήθεια μας δίνει η φωτογραφική μηχανή. Η διαδρομή συνεχίζεται με αυτό το στιλ και μετά από ώρες φτάνουμε στο ξεκίνημα του φαραγγιού. Τόση ώρα χαμένοι μέσα στο πάτο του φαραγγιού αισθανόμασταν ένα τίποτα δυο μικρές κουκίδες τώρα αφού ανεβήκαμε στην κορυφή του φαραγγιού από έναν υπερβολικά στενό και επικίνδυνο δρόμο αισθανόμαστε θεοί με όλα τα τοπία που διασχίσαμε απλωμένα στα πόδια μας.

Η απίστευτη διαδρομή συνεχίζει μέσα από τις κορυφογραμμές και μετά από 400χλμ ήρθε η ώρα για το τελικό χτύπημα το Geiranger. Για άλλη μια φορά τα λόγια περιττεύουν είναι η δεύτερη φορά που το βλέπω σε διάστημα 5 χρονών και η εντύπωση που μου αφήνει είναι η ιδία με την πρώτη φορά. Βρίσκουμε camping ακριβώς στην μέση του fiord με απίστευτη θεά και στήνουμε την σκηνή τελείως μπροστά.. Έτσι κάνουμε το καλύτερο camping στην καριέρα μας. Ο καιρός πάρα πολύ ζεστός και λίγο έλειψε να κάνω μπάνιο αλλά κάτι ότι δεν έβλεπα το πάτο όπως έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα μας και κάτι τα ρυάκια από το λιωμένο πάγο που έπεφτε στο fiord μου το απέτρεψε. Άραγμα βόλτα με τα πόδια και τίποτα άλλο φυσικά διπλή διανυκτερευση.

Μια καλή ιδέα όταν φτάνεται σε ένα μέρος και γνωρίζεται λίγα για αυτό αναζητήστε και κοιτάξατε καρποσταλ από αυτό το μέρος ότι αξιοθέατο αξίζει, να ήσαστε σίγουροι ότι θα έχει αποτυπωθεί σε καρποσταλ μαζί με την ονομασία του.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρω το μοναδικό αρνητικό της Νορβηγίας… είναι πανάκριβη χώρα. Από την βενζίνη μέχρι το γάλα όλα ακριβά. Μονό με σκηνή την βγάζεις φτηνά. Στα supermarket μας γδέρνανε οι κινήσεις μας για φαγητό πολύ ελεγχόμενες και πάντα σαντουιτσακια με πρώτη ύλη από τα supermarket και φτιαγμένα από τα χεράκια μας. Η ακρίβεια της βενζίνης τους δικαιολογείται έως ένα βαθμό γιατί μέσα στην τιμή είναι και τα διόδια αλλά και πάλι ακριβή ήταν.

[GLYSTRAS 6]

Ξύπνημα κατά της 10:00 και αφού αράζουμε λιγάκι αποφασίζουμε να μην σπαταλήσουμε όλη μας την μέρα στο πανέμορφο fiord αλλά να κάνουμε μια βόλτα στα πέριξ. Λίγο νότια υπάρχει ένας τεράστιος παγετώνας ο Jostedalsbereen με πολλά κομμάτια του διάσπαρτα έτσι πηγαίνουμε στο Kjenudal στην Loen για να θαυμάσουμε αυτό το φυσικό θαύμα. Αποφασίζουμε να μην δούμε τους πιο εμπορικούς αλλά έναν πιο αγνό. Η διαδρομή προς αυτόν πάλι φανταστική.

Αφήνουμε την μηχανή και περπατάμε κάπου ένα μισάωρο ξαφνικά η θερμοκρασία αρχινάει να πέφτει και καταλαβαίνουμε την παρουσία του. Νομίζαμε ότι φτάσαμε αλλά είχαμε άλλη μισή ώρα περπάτημα!!!! Για άλλη μια φορά άφωνοι και από την ομορφιά του αλλά και από το μέγεθος και από την καθαρότητα του. Έχω δει και άλλους παγετώνες αλλά τόσο καθαροί με διάφανο μπλε χρώμα όχι.

Για να καταλάβεται το μέγεθος του παγετώνα εντοπίστε στην μέση του και δεξιά, τους ανθρώπους.

Σε ερώτηση στους ντόπιους γιατί τα ποτάμια οι θάλασσες και οι παγετώνες έχουν ένα διάφανο τυρκουαζ χρώμα μου απαντήσανε ότι οι παγετώνες το χειμώνα όταν δημιουργούνται-μεγαλώνουν αιχμαλωτίζουν σε αυτά τα μέρη πολύ οξυγόνο το οποίο με την σειρά του τους δίνει αυτό το χρώμα.

Στην Νορβηγία και κυρίως στην περιοχή του Geiranger αξίζει να παίρνεις ένα δρόμο και να χάνεσαι, όλη η περιοχή έχει πολλά αξιοθέατα και πανέμορφες διαδρομές. Θάλασσα, fiord, χαράδρες, βουνά και παγετώνες όλα σε μια ακτίνα 100χλμ. Έχω κάνει και πιο παλιά ταξίδι στην Νορβηγία και ο στόχος ήταν αυτή η περιοχή και ήταν ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια που έχω κάνει. Η περιοχή έχει τεράστια φυσική ομορφιά και όσες μέρες και να τις αφιερώσετε δεν θα την χορτάσει.

Το σημάδι για τα αξιοθέατα στην Νορβηγία είναι 4 κύκλοι που ενώνονται μεταξύ τους ανά δυο, με δυο κάθετες γραμμές, κυνηγήστε τα.

Αφού χορτάσαμε τον παγετώνα επιστροφή και στο δρόμο είδαμε την ταμπέλα για αξιοθέατο και αποφασίσαμε να την ακολουθήσουμε. Ανεβήκαμε στην κορυφή ενός βουνού κάπου 1600 μετρά το οποίο ήταν η ο τόπος δημιουργίας του παγετώνα που δημιούργησε το Geiranger και όλα τα βουνά τριγύρω τεράστια με σχεδόν όλα το ίδιο ύψος, πάλι μαζεύαμε τα σαγόνια μας.

Προσέξτε κάτω τον δρόμο που περνάει και το μέγεθος των αμαξιών σε σχέση με το βουνό.

Επιστροφή στο fiord και άραγμα. Σιγά σιγά αρχινάμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουμε πολλά μέρη ακόμα να δούμε αλλά ο εγκέφαλος μας έχει μπλοκάρει από τις πολλές εικόνες.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 20 , 2007 από τον GLYSTRAS

[GLYSTRAS 6]

Πρωινό στρατιωτικό ξύπνημα και δρόμο για Bergen την πιο όμορφη πόλη της Νορβηγίας. Τα χιλιόμετρα είναι λίγα 400 αλλά οι δρόμοι πλέον είναι πολύ χαλιά. Ο δρόμος που ακολούθησα είναι από Hella και μετά Voss. Τι να πω χειρότερο δρόμο δεν έχω πάρει, στενός όλο λακκούβες, χαλιά. μόνο το τοπίο ήταν λίγο καλό αλλά η προσοχή μου στο δρόμο ήταν τέτοια που πήγαινε χαράμι. Πρώτη φορά φοβήθηκα ότι θα σκάσουν το αμορτισέρ και τα πιρούνια έτσι όπως κοπανιότανε το vfr. Μέση ταχύτητα 40-50χλμ και συχνές στάσεις πολύ ταλαιπωρία στην μέση του πουθενά ευτυχώς που τα χιλιόμετρα ήταν λίγα και ξεκινήσαμε πρωί. Φτάσαμε κατά της 18:00 κοιτάξαμε χάρτι ρωτήσαμε αλλά camping πουθενά ήταν αργά είχαμε και επέτειο οπότε ξενοδοχείο και 50 euro (δηλαδή κάπου 5 διανυκτερεύσεις με σκηνή!!!!!!!!!). Βόλτα στο πολύ ωραίο Bergen και ύπνος σε κρεβάτι.

Από Geiranger προς Bergen υπάρχει και άλλος δρόμος αριστερά παραλία από Forde δεν έχω πάει ποτέ από εκεί αλλά θα τον συνιστούσα, αποκλείετε να είναι τόσο χάλια όσο αυτός που πήρα εγώ.

Φεύγουμε και πηγαίνουμε πιο γρήγορα τώρα για να δούμε το τελευταίο αξιοθέατο μας το Prekestolen. Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν γύρισα στο Voss και από εκεί κάτω στο Stavanger δεν μπήκα μέσα και δεξιά του είναι το Prekestolen. Σύνολο χιλιόμετρα 400 σχετικά εύκολα αλλά η διαδρομή χωρίς κάτι το ουσιαστικό. Υπάρχει και άλλος δρόμος παραλιακά 200χλμ αλλά πρέπει να περάσεις τουλάχιστον τρία ferryboat και δεν τον προτίμησα. Φτάσαμε κατά της 15:00 και γρήγορα στήσιμο σκηνής και φύγαμε για το αξιοθέατο. Για να φτάσουμε να το δούμε έπρεπε να αφήσουμε την μηχανή και να περπατήσουμε μια αρκετά δύσκολη διαδρομή. 2 ώρες περπάτημα για να φτάσουμε και αν δεν έχετε μαζί σας τουλάχιστον αθλητικά παπούτσια ούτε καν να το τολμήσετε. Μετά από πολύ ανηφόρα αλλά μέσα σε ένα πανέμορφο δασός φτάνουμε. Το Prekestolen είναι ένας τεράστιος βράχος ο οποίος έχει ύψος κάπου 600 μέτρα η βάση του βρέχεται από θάλασσα (fiord) και είναι τελείως κάθετα κομμένος. Άλλο ένα απίστευτο μέρος που αξίζει την οποία ταλαιπωρία.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 21 , 2007 από τον D_artaGian

[GLYSTRAS 6]

Ήρθε και η τελευταία μέρα στην Νορβηγία 250χλμ και φτάνουμε στο Kristiansand και μέσα σε 3 τέταρτα ταξιδεύουμε για Δανία. Δρομολόγια έχει στις 07:00 και15:00. Το ταξίδι κράτησε 3 ώρες και φτάσαμε στην βαρετή πράσινη κοιλάδα της Δανίας. Από εδώ και πέρα είναι θέμα χιλιομέτρων θέλουμε κάπου 500 χιλιόμετρα για Αμβούργο κάνουμε στην μέση κάπου σε ένα εύκολο camping διανυκτέρευση, μας πιάνει μια καταιγίδα το βράδυ αλλά το πρωί είχε ζεστή με ήλιο χαιρετούμε περνώντας και το Αμβούργο και μας πιάνει η κατηφόρα για Βενετία.

Μετά από 1250 χλμ και 2,5 μέρες στης 13:00 ήμαστε στο πλοίο για Πάτρα ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο από τον οποίο πήγαμε.

Και τώρα ο επίλογος.

Με το που γυρίσαμε δεν θυμόμαστε τίποτα απολύτως το μόνο που έκανα ήταν να φυλάω σαν τα μάτια μου την μνήμη της φωτογραφικής. Με το που είδαμε τις φωτογραφίες απογοητευτήκαμε τελείως. Δεν κατάφεραν να αποτυπώσουν τίποτα ιδίως τα τεράστια μεγέθη. Ακόμα και σαν σημεία αναφοράς ήταν πάλι απογοητευτικές.

Αν ερχόταν κάποιος την στιγμή που φτάναμε σπίτι μας και μας έδινε λεφτά φεύγαμε να το ξανακάνουμε το ταξίδι την ίδια στιγμή.

Αν το ξανάκανα το ταξίδι μια σκέψη είναι να ανεβώ από Νορβηγία. Όλη η ομορφιά του ταξιδιού είναι σε αυτή την πλευρά και ο άσχημος καιρός θα κρύψει όλα τα απίστευτα τοπία. Έχουν πάει Nordkapp γνωστοί δυο φορές και γεν έχουν δει τίποτα από την ομίχλη ακόμα και το Geiranger είναι δύσκολο να το δεις. Έτσι η ιδέα είναι να ανεβούμε από Νορβηγία έτσι ώστε αν δεν βοηθήσει ο καιρός να ξανακατέβουμε από Νορβηγία διπλασιάζοντας ουσιαστικά τις πιθανότητες καλού καιρού. Αν έχει καλό καιρό βέβαια γυρίζουμε από Σουηδία μετά. Από την άλλη το καλύτερο είναι έτσι όπως το έκανα εγώ γιατί έχεις φτάσει το στόχο και μετά χωρίς άγχος απολαμβάνεις καλύτερα τα μέρη αλλά πρέπει να είσαι τυχερός στον καιρό και πρέπει να είσαι πολύ τυχερός. Σκεφτείτε στην Αθήνα να κάτσεις 20 μέρες θα βρέξει έστω και μια που τώρα στην Νορβηγία.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο παρά μονό να ευχηθώ καλή επιτυχία σε όποιον βοήθησα να το πάρει απόφαση.

Αφιερωμένο στο Μάκη, στα μέρη που δεν πρόλαβε να δει……….

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 20 , 2007 από τον GLYSTRAS

[salcon 13]

δε το διαβασα ολο ακομα ααααλλαααα .....τι να πω...ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΑΑπλα τελειο ,εκπεδευτικο,σκετο ντοκυμαντερ.

Μπραβι σε σενα και στη Χαρα.

Καλα θα πω κιαλλλα οταν το διαβασω ολο.

[themata 2.570]

θα το διαβασω σίγουρα....

RESPECT@GLYSTRA

[apostat 40]

δε το διαβασα ολο ακομα ααααλλαααα .....τι να πω...ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

θα το διαβασω σίγουρα....

Σσσσσττττττ!!!!

[D_artaGian 271]

HYPER RESPECT @ GLYSTRAS

Ταξίδι,περιγραφή,φωτό...τα πάντα...

[salcon 13]

μιλατε σιγα ορε...........διαβαζουμε

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 21 , 2007 από τον salcon

[Legolas 3]

Φανταστικό!!!!!!!!!!

glystras

[spdphoto 0]

κάποια μέρα θα το κάνω, ή στα επόμενα 2 χρόνια, ή μετά από 15 χρόνια... συνθήκες βλέπεις...αλλά μπράβο σε όσους το κατάφεραν!

[deusXT 8]

Γλυστρ, κομπρατσιουλεισιονσ φίλε!!! απίστευτο ταξίδι και ότι και να λες το να στρωθεις να γραψεις όλα αυτα είναι άλλο ενα επιτευγμα απο μόνο του. Κατι που πολλοι (γκουχου) ευρω χιλιομετροφάγοι εδω μεσα θα έπρεπε να κανουν κάτι παρόμοιο!!!

1) Συγχαρητηρια και στη Χαρά!! (που σε αντεχει :) )

2) Δεν εισαι ΠΑτρινος!!!! Πληροφορίες για φαί μηδαμηνές!!!

Και πάλι μπραβο φίλε!!! Μου πηρε λίγη ωρίτσα αλλά ξεφυγα απο τη μουνταδα της δουλειας και άρχισα να λεω ΡΕ ΛΕΣ ΝΑ ΤΗΝ ΨΗΣΩ???? :)

θενκσ φίλε!!

[stzog 195]

Ενα σοβαρο και υπεροχο topic στο site μετα απο πολυ καιρο....Αξιος ο συντοπιτης μου!

[Carlos 68]

Μυνημα 8, στην ακρη και αλαρμ . Μισό να βαλω καφέ . Θελω λιγο χρονο να το συνειδητοποιησω

[black_hawk 573]

Mπραβο ρε Glystra! (Και χαρας στο κουραγιο σου! Οχι βεβαια για το ταξιδι, αλλα για το γραψιμο! :D )

Αντε να δουμε και μεις ποτε θα βρουμε 25 μερες σερι...

[deusXT 8]

Mπραβο ρε Glystra! (Και χαρας στο κουραγιο σου! Οχι βεβαια για το ταξιδι, αλλα για το γραψιμο! :D )

Αντε να δουμε και μεις ποτε θα βρουμε 25 μερες σερι...

η αντίστοιχα 20-30 λεπτακια για μια συντομη περιγραφη οδοιπορικου? χμμμμμμμ? :D

[μάθο... 10.136]

Xαζεψα λιγο τις φωτογραφιες σου Βασιλη... Α-Π-Ι-Θ-Α-Ν-Ε-Σ ακομα και στην πρωτη ματιά που εριξα...Θα τις δω εκτενεστερα και ΦΥΣΙΚΑ θα διαβασω και το οδοιπορικο ...γιατι με ενδιαφερει... Και εννοειται οτι θα περασω και μια βολτα για αυτογραφο (και συμπληρωματικες οδηγιες προς ...ναυτιλομενους) απο τον συγγραφεα...Οχι οχι δεν θα σε χαστουκισω οπως η κ.Αθίνη τη Δημητρα Λιάνη-Παπανδρεου... :P

Υ.Γ.Ενα μεγαλο ΜΠΡΑΒΟ ακι στην συνοδηγο σου.Διοτι αν ειναι μία φορα κουραστικο το ταξιδι για τον οδηγο ειναι διπλά για την συνοδηγο...

[capo998 5]

Ένα ταξίδι που ακόμα είναι όνειρο απατηλό. Κυρ Glystra σας ευχαριστώ τα μάλλα για την απόδοση της εικόνας