71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη...

[Ταξιδευτής 6.947]

Hταν κατι το απιστευτο. Δεν ειμαι ανθρωπος που θα κατσει να βγαζει φωτογραφιες γυναικων ντε και καλα, ομως αν δεν αποθανατιζα το θεαμα αυτο δεν θα με πιστευε κανενας οτι μπορει να υπαρχει. Ολη τη πολη ηταν γεματη απιστευτες θυλικες παρουσιες.

Και το καλυτερο; Αν τους επιανες κουβεντα ηταν φιλικοτατες!!

Καθως επεστρεφα απο το μεγαλο παρκο στην ακρη του πεζοδρομου δυο πανεμορφα πλασματα με πλησιασαν κρατωντας δυο μικρους δισκους με μικρα χαρτινα κυπελακια.

Ηταν φοιτητριες στο πανεπιστημιο της πολης και τωρα το καλοκαιρι δουλευαν σε ενα κοντινο καφε και ηταν ολη μερα στεκονταν εξω απο το μαγαζι με ενα δισκο στο χερι πουλωντας στους περαστικους παγωμενη λεμοναδα, τσαι και αναψυκτικα!

Μου χαμογελασαν γλυκα με μια ομορφια που εκανε τυφλους να βρισκουν το φως τους και σε απταιστα αγγλικα μου προσεφεραν να παρω ενα δροσιστικο ροφημα. Μονο 1 ευρω!

Πηγα να αρνηθω ευγενικα μιας που επανω μου ειχα μονο 50ευρο αλλα η Lenka με προλαβε λεγοντας γλυκα οτι δεν υπηρχε κανενα προβλημα. Μου εδωσε να διαλεξω ροφημα και πηρε το 50αρικο και ετρεξε χαρουμενη μεσα στο μαγαζι για να μου φερει 49 ευρω ρεστα!

Γυρισε με τα ρεστα ενω ειχα ηδη πιασει κουβεντουλα με τη φιλη της.

Ηταν δυο γλυκυτατα πλασματα. Αυτο και αν δεν θα πιστευε κανεις μετα! Τι λεω; Εδω δεν το πιστευα εγω τωρα που το ζουσα κιολας!

Κανοντας τεραστιες προσπαθειες να καταπολεμησω το παρκινσον που ειχε πιασει τα χερια μου εβγαλα τη φωτογραφικη μηχανη και τους ζητησα διστακτικα να τις φωτογραφησω.

Στην αρχη με κοιταξαν με απορια. "Φωτογραφια; Μα γιατι; Δεν ειμαστε κατι το ιδιαιτερο..."

Εκει που ημουν στα προθυρα εγκεφαλικου με αυτο που ειχα μολις ακουσει γυριζουν και μου λενε γελωντας "Αντε, καλα!" και τσακ στηνονται με χαρη μπροστα στο φακο.

Το γονιδιο του μοντελου ρε πστη μου....!

Αγαπητοι μου mybikers να σας γνωρισω λοιπον τις δυο νεες μου φιλες: την Lenka...

...και τη φιλη της Maria. Ωχ μανα μου....

[Ταξιδευτής 6.947]

Ενταξει... Να πηγαιναμε καλυτερα...

Μετα και απο αυτα και να ηθελα να δω κατι αλλο ηταν αδυνατον. Ειχα στραβωθει πληρως!

Βεβαια περα απ' τη πλακα θα ηθελα να μεινω για λιγο ακομα (μερικα χρονακια ας πουμε) σε αυτο το πανεμορφο μερος αλλα δεν γινοταν. Ο ηλιος επεφτε και αναμεσα σε μενα και το Βελιγραδι ειχα 600 ακομα χιλιομετρα και μια ακομα χωρα. Λεπτομερειες.

Παμε καλη μου...

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 20 , 2013 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Ηταν ωρα να φαω χιλιομετρα ξανα. Αν ηθελα να βρισκομαι αυριο βραδυ στην Ελλαδα το αποψινο ηταν κατι που επρεπε να κανω.

Αφησα την ομορφη πολη πισω και βγηκα στην μεγαλη εθνικη οδο με κατευθυνση τα συνορα.

Η μικρη ταμπελα στην ακρη του δρομου λες και σηματοδοτουσε το τελος του ονειρου... Kosice τελος

Απο εδω τα συνορα ηταν υποθεση μιας ωριτσας.

Κλασσικη ποζα στη πινακιδα των συνορων, για μια χωρα που ηξερα καλα. Καπου καπως καποτε, σε μια αλλη ζωη, πριν ενα εκατομμυριο φεγγαρια η Βουδαπεστη ηταν αυτο που αποκαλουσα Σπιτι μου... Ποσο αλλαξαμε απο τοτε...

Ολα ειναι ιδια μα τα παντα ειναι αλλιως τωρα... Μονο το Ταξιδι παρεμεινε το ιδιο.

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 20 , 2013 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Tαξιδι στη χωρα-τηγανιτα.

Ανοιξα το γκαζι και στο MP3 εβαλα στο τερμα ενα κομματι που κρατουσα φυλαγμενο χρονια...

"Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα..."

Καπου στο βαθος μια καταιγιδα ειχε παρει να σκιαζει τον απογευματινο ουρανο χτυπωντας τη γη οπως οι σκεψεις τωρα το μυαλο μου...

[vasilopoulos 0]

Eνα μονο θα πω. 38 σελιδες απολαυση. Επρεπε να παρεις την Lenka μαζι σου. Οχι τιποτε αλλο βρε αδελφε αλλα ετσι για να μην ταξιδευεις μονος σου.

[Lachaniaris 2.272]

Είναι η τρίτη φορά που θα γράψω στο ταξίδι επάνω σου και στεναχωριέμαι κάθε φορά που το έκανα... Αλλά σήμερα δε μπορώ να κρατηθώ...

Κάθε φορά που διαβάζω τις σκέψεις σου και βλέπω τις εικόνες και τις αναμνήσεις σου, πάντα λέω από μέσα μου μια κουβέντα η οποία μου βγαίνει μεταξύ ζήλιας και θυμού. Ζήλιας από το παιδιάστικο "θέλω κι εγώ..." και θυμό γιατί...

Γιατί απλά, σαν συναίσθημα...

"Ρε γαμώτο..."

[almeros 25]

69.120 λέξεις και συνεχίζει ακάθεκτος

το μνημόνιο είχε λιγότερες!!!!!

έχω πρόβλημα μεγάάάλο

δεν μου φτάνει , θέλω κι άάάάάλλο..........

[Ταξιδευτής 6.947]

Οι Ουγγρικοι αυτοκινητοδρομοι ηταν δρομαρες με ολη την εννοια της λεξης: αψογα χαραγμενοι, μεγαλες λωριδες, απεραντες ευθειες χωρις ιχνος λακουβας. Επιπεδο autobahn και βαλε και αν εκρινα και απο τους οδηγους που περνουσαν στην αριστερη λωριδα με το γκαζι στο πατωμα, μαλλον στο ιδιο στυλ ηταν και τα ορια ταχυτητας τους.

Η νυχτα ερχοταν πλεον και με την ελευθερια της ελλειψης (πρακτικων) οριων ταχυτητας τα χιλιομετρα εφευγαν πολυ ευκολα.

Καθ' οδον αρχισα να παρατηρω ολοενα και περισσοτερα αυτοκινητα με γερμανικες η αυστριακες πινακιδες που ηταν φορτωμενα μεχρι τα μπουνια με πραγματα και ανθρωπους. Ηταν ενα παραξενο θεαμα. Τοσοι πολλοι Γερμανοι ηθελαν ξαφνικα να μεταναστευσουν στη Σερβια; Γιατι με τοσα πραγματα μεσα δεν τους εκοβα να πηγαιναν για τουρισμο.

Οσο πλησιαζα τα συνορα η κινηση ολοενα και πυκνωνε τωρα. Εγω δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια σ' αυτο και συνεχισα το δρομο μου χαλαρος οπως εκανα καθε φορα που περνουσα τα συνορα μιας χωρας.

Εδω ομως ηταν διαφορετικα. Φτανοντας στα συνορα θυμηθηκα κατι που μου εκοψε τα ποδια: εδω τα συνορα των δυο χωρων ΔΕΝ ηταν ελευθερα! Η Σερβια δεν ηταν στην Ευρωπαικη ενωση και κατα συνεπεια θα επρεπε να περασουμε ελεγχο διαβατηριων ενας ενας! Και με ολη αυτη τη κινηση που εβλεπα εδω και ωρα να κατευθυνεται προς τα εκει αν ο ελεγχος γινοταν με το ρυθμο αλλων Βαλκανικων χωρων που ειχα περασει στο παρελθον θα εμπαινα στη Σερβια καλα ξημερωματα!

Εκανα μια τελευταια απελπισμενη ευχη ο ελεγχος να ειναι απλα μια τυπικοτητα και να περνουσαμε ολοι γρηγορα.

Ναι. Οκ.

Εσβησα τη μηχανη και σταματησα πισω απο την ουρα χιλιομετρων που ειχαν σχηματισει τα προπορευομενα οχηματα. Τον ειχα πιει. Τι να εκανα; Στιγμιαια σκεφτηκα να περνουσα προσεκτικα αναμεσα στα αυτοκινητα αλλα κατι μου ελεγε οτι οι αλλοι οδηγοι δεν θα το εκτιμουσαν ιδιαιτερα αυτο.

Ηδη με κοιτουσαν με μισο ματι για καποιο λογο. Μεσα στα αυτοκινητα που ειχα δει με τις Γερμανοαυστριακες πινακιδες βρισκονταν δεκαδες μελαχρινοι τυποι με μεγαλα μουστακια και γυναικες με μαντιλες. Ηταν μουσουλμανοι που ειτε μεταναστευαν πισω στη πατριδα τους ειτε ειχαν αγορασει αυτοκινητο και βιος απο τη Γερμανια και γυριζαν πισω.

Οπως και αν ειχε ομως ξαφνικα ενοιωσα τριγυρισμενος απο ματια που με κοιτουσαν παραξενα...

Η ουρα προχωρουσε με βασανιστικους ρυθμους. Μιας που η πορεια γινοταν κυριολεκτικα μετρο μετρο, οι περισσοτεροι οδηγοι δεν εβαζαν καν μπροστα, παρα εσπρωχναν τα αυτοκινητα λιγα μετρα μπροστα και τραβουσαν χειροφρενο.

Ακολουθησα το παραδειγμα τους ομως συντομα αποδειχτηκε μεγαλο μαρτυριο. Οπως και να το κανει καποιος δεν ηταν και το πιο ευκολο πραγμα του κοσμου να πρεπει καθε λιγα λεπτα να πηγαινεις στα χερια ενα θεοβαρο φορτωμενο θηριο που σε καθε μικροανωμαλια του δρομου τραβουσε αριστερα δεξια και απειλουσε να ξαπλωθει φαρδυ πλατυ στο οδοστρωμα. Ειχα διασχισει ολη την Ευρωπη χωρις ζημιες και θα την παθαινα τωρα με μηδεν χιλιομετρα σπρωχνοντας; Ημουν κουρασμενος, κρυωνα και ειχα μπροστα μου ενας θεος ξερει ποσες ωρες ακομα του μαρτυριου της σταγονας. Η μερα μου ειχε ξεκινησει με τον πιο υπεροχο τροπο στα βουνα της Πολωνιας και τωρα θα εκλεινε με το χειροτερο!

Δεν ειχε περασει πολυ ωρα ομως και τις σκεψεις μου διεκοψε ο χαρακτηριστικος ηχος ενος μεγαλου μονοκυλινδρου. Γυρισα και ειδα ενα απιθανο θεαμα. Ενας μηχανοβιος τρελακιας με το μαλι να ανεμιζει και με βλεμμα που γυαλιζε περνουσε απο τη βοηθητικη λωριδα ορθιος πανω σε ενα βαρυφορτωμενο παλιο Yamaha Tenere 600.

Το ηξερα αυτο το βλεμμα. Μονο οσοι εχουν ταξιδεψει υπερβολικα πολυ και μακρυα το ειχαν στα ματια τους...

Καθως εφυγε μπροστα αποφασισα να τον ακολουθησω! Καβαλησα τη μηχανη εν μεσω βλοσυρων ματιων απο τους οδηγους των αυτοκινητων, κουμπωσα πρωτη στο κιβωτιο και μπηκα ξωπισω του στην βοηθητικη.

Συντομα τον εφτασα και εκοψα.

Ειχε σταματησει ακριβως κατω απο μια μεγαλη πινακιδα που ελεγε "Δημοκρατια της Σερβιας. Καλωσηρθατε"

Με πλησιασε χαμογελωντας. "Αδερφε μου!"

Τον ελεγαν Dragan και ηταν Σερβος που γυριζε πισω στο σπιτι του απο ταξιδι.

Εριξε μια ματια στη μηχανη και ειπε:

- Γυριζεις απο μακρυα;

- Απο το Βορειο Ακρωτηρι.

- Ωωωω ρε φιλε! Δικος μου εισαι και συ! Και εγω τωρα γυριζω απο τη Ρωσια. Ειχα παει μεχρι το Ιρκουτσκ και τωρα επιστροφη στα πατρια εδαφη. Ποσα χιλιομετρα εκανες;

- Ε, μεχρι εδω εχω κανει περιπου 12.000.

- Ωραιος! Και εγω περιπου τοσα εκανα μονο που τα περισσοτερα ηταν σε χωμα...

Τρελαρας! Αλλα ωραιος τρελαρας! Δεσαμε κατευθειαν.

Με ρωτησε που πηγαινα τωρα. Του ειπα οτι ειχα προορισμο το Βελιγραδι αλλα δεν ειχα καποιο αλλο σχεδιο. Δεν ειχα κλεισει διανυκτερευση και απλα σκεφτομουν να εβρισκα καποιο φτηνο ξενωνα για το βραδυ.

Με διεκοψε και μου ειπε με τροπο που δεν χωρουσε αμφισβητηση."Α, δεν υπαρχει περιπτωση, ξεχνα το! Θα ερθεις στο σπιτι μου να σε φιλοξενησω!"

Ειχα σταθει απιστευτα τυχερος για αλλη μια φορα. Τελικα οταν εισαι στο δρομο τα παντα μπορουν να συμβουν...

Πηραμε πρωτη γραμμη στον ελεγχο διαβατηριων καθως ο Dragan ηταν φιλος με τον υπευθυνο αξιωματικο της αστυνομιας και συντομα το βασανο των συνορων ηταν παρελθον! Τι σου ειναι οι γνωριμιες τελικα...

Μπηκαμε στην ταλαιπωρημενη εθνικη οδο της Σερβιας και βαλαμε ροτα για το Βελιγραδι. Μπροστα πηγαινε ο Dragan πανω στο μηχανακι/υπερπαραγωγη με ενα τεραστιο ογκο χυμα πραγματων -ελαστικα, μπιτονια βενζινης, βαλιτσες, σακουλες- να γερνουν στο πλαι ενα κλικ απο το να σκορπισουν στο δρομο, ενω αδιαβροχα σκηνη και ρουχα ανεμιζαν στο βραδυνο αερακι...

Εγω ακολουθουσα ξωπισω στο σκοτεινο δρομο χαζευοντας το θεαμα ενω απο πανω ενα μεγαλο καλοκαιρινο φεγγαρι μου θυμιζε οτι ο Αυγουστος πλεον ηταν εδω...

Νυχτερινες διαδρομες στη Σερβια παρεα με εναν ακομα μηχανοβιο που ειχα γνωρισει στο δρομο και που ειχε εμφανιστει τη καταλληλη στιγμη για να σωσει κυριολεκτικα τη παρτιδα... Μια ακομα μοναδικη στιγμη σε ενα μοναδικο ταξιδι.

Ημασταν στο Βελιγραδι δυομιση ωρες αργοτερα. Η ωρα ηταν 1 το πρωι και δεν κυκλοφορουσε ψυχη. Ακολουθησα το Dragan στα στενα της πολης, σε φτωχικες γειτονιες αναμεσα σε παλια μικρα σπιτακια με ταλαιπωμενους κηπους και μεγαλα εργατικα μπλοκ κατοικιων χωρις στιγμη να μου περασει απ' το μυαλο οτι μπορει να κινδυνευω.

Οταν εισαι στο δρομο μαθαινεις να εμπιστευεσαι τους ανθρωπους, και αυτοι ανταποδιδουν τελικα με τον καλυτερο τροπο.

Στο ομορφο σπιτι του Σερβου φιλου η γυναικα του μας περιμενε ηδη εχοντας στρωσει τραπεζι για να τσιμπησουμε κατι πριν πεσουμε για υπνο. Τον καλοσωρισε γλυκα, του εβγαλε το σκονισμενο εξοπλισμο της μηχανης, του εφερε καθαρα ρουχα και πετσετα για να κανει μπανιο και περιμενε υπομονετικα για να μαθει για το ταξιδι του.

Ο Dragan ελειπε και εκεινος πανω απο ενα μηνα και ειχε πολλα να πει.

Τελικα ειχα κανει λαθος. Η μερα ειχε ξεκινησει ομορφα και ειχε τελειωσει Τ Ε Λ Ε Ι Α...

Το ταλαιπωρημενο μου σωμα υποδεχτηκε με ανακουφιση το μαλακο κρεβατι. Αποψε θα εκανα εναν απ' τους πιο απολαυστικους υπνους της ζωης μου.

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 22

Beograd (SRB) - FYROM - Κατερίνη (GR)

676 km

Ξυπνησα απο εναν υπνο βαθυ, απολαυστικο, εξαγνιστικο. Ανοιξα τα ματια και κοιταξα γυρω το μικρο λευκο δωματιο. Ενοιωθα καπως μουδιασμενος, σαν να ξυπνουσα απο ενα απιθανο ονειρο και να γυριζα πισω στη πεζη μου ζωη, την μιζερη και γκριζα καθημερινοτητα.

Αποψε το βραδυ θα βρισκομουν ξανα στην Ελλαδα. Ηταν κατι που δυσκολευομουν να πιστεψω. Απ' τη μια το ηθελα να γυρισω πισω μετα απο τοσο καιρο στο δρομο, αλλα απ' την αλλη ηξερα οτι αυτο θα σηματοδοτουσε και επισημα το τελος αυτης της υπεροχης περιπετειας.

Ας ηταν... Ειχα δρομο ακομα να κανω και πραγματα να δω. Δεν θα τα εβαφα δα και μαυρα.

Εκανα ενα απολαυστικο ντουζ να διωξω απο πανω μου τη συσσωρευμενη κουραση και βρωμα του δρομου και σειρα πηρε το πρωινο καφεδακι.

Ο Dragan ηταν ο προεδρος του T-rex riders club, τη μεγαλυτερη μοτοσυκλετιστικη λεσχη περιπετειας και off road στη Σερβια, κατι αναλογο με το αμερικανικο Adv riders, και το ταξιδι που ειχε μολις ολοκληρωσει σκοπευε να ειναι το πρωτο απο μια σειρα εξορμησεων στην αχανη Ρωσια. Μου μιλησε για το ταξιδι του και του ειπα για το δικο μου και δωσαμε υποσχεση να ξαναβρεθουμε καποια στιγμη και να συνταξιδεψουμε ξανα για νεους προορισμους... Το μονο σιγουρο ηταν οτι μου εβαλε πονηρες σκεψεις για επομενα ταξιδια στο μελλον.

Αν και θα ηθελα να κατσω παραπανω και να δω λιγο και το Βελιγραδι αυτο δεν γινοταν. Εξαλλου ηθελα να το φυλαξω αυτο το μερος για μια αλλη φορα που θα ερχομουν για να το δω με την ησυχια μου. Αυτη τη φορα επερνα απλα μια ελαχιστη γευση ετσι για να ανοιξει η ορεξη.

Φορτωσα την Αυρα και τη βγαλαμε απο τη μικρη αποθηκη που ειχε περασει το βραδυ παρεα με την εταιρη ταξιδιαρα του φιλου μου. Αν ειχαν στομα σιγουρα θα ειχαν πολλα να πουνε για τους απαλευτους αναβατες που ειχαν ανεχτει για τοσα χιλιαδες χιλιομετρα πανω στις σελλες τους...

Μια τελευταια αναμνηστικη φωτογραφια με το νεο μου Σερβο φιλο και αναχωρηση.

Vidimo se kasnije Dragan!

[Ταξιδευτής 6.947]

Τακτοποιησα το χαρτη στο tankbag και εβαλα τη σχετικη διαδρομη στο GPS. 670 χιλιομετρα δρομος.

Αν ολα πηγαιναν καλα καπου γυρω στις 9 το βραδυ θα βρισκομουν στην Κατερινη οπου με περιμεναν ο πολυ αγαπημενος μου φιλος Πετρος και η γλυκυτατη Θαλεια.

Eλλαδα αποψε. Μου φαινοταν σαν ψεμα!

Η Σερβια μου θυμιζε εντονα την Ελλαδα πριν απο μερικα χρονια. Οι γειτονιες με τα μικρα σπιτακια με τις αυλες και τα στενα περασματα ηταν εικονες που γνωριζα απο παιδι στις αλανες χωριων και παλιων προαστιων της Αθηνας.

Βγαινοντας στους κεντρικους δρομους ομως αυτο αλλαξε. Η εικονα θυμιζε πλεον εντονα Βαλκανια με τους μεγαλους δρομους, τα εργατικα μπλοκ κατοικιων, τις ταλαιπωρημενες γραμμες του τραμ...

Ακομα και ετσι ομως -και χωρις να ξερω το γιατι- ηταν εικονες που προτιμουσα παρασαγγας απο το σκουπιδαριο των μεγαλουπολεων που ονομαζα "σπιτι".

Αφησα το Βελιγραδι πισω με αλλη μια υποσχεση να γυρισω ξανα. Βλεποντας στους καθρεφτες την εικονα της πολης που χανοταν στον οριζοντα ημουν σιγουρος οτι αυτη θα ηταν μια υποσχεση που θα κρατουσα.

[Ταξιδευτής 6.947]

Δεν ειχα κατι να δω, δεν ειχα κατι να κανω, παρα μονο να ταξιδεψω.

Η ομορφια του τοπιου εμπαινε μεσα μου σαν ευλογια και εγω αφεθηκα στο δρομο χωρις να σκεφτομαι τιποτα.

Ομορφη, αγαπημενη χωρα, λατρεμενη φυση και υπεροχοι ανθρωποι...

Ημουν στο δρομο πολλες ωρες χαζευοντας ετσι χωρις λογο και αιτια.

Ειναι πολυτελεια που σπανιζει να μπορεις ακομα να παγωνεις το χρονο και απλα να υπαρχεις εκει μεσα στη στιγμη...

Ειχα κανει πολλα χιλιομετρα πανω στις ομορφες εθνικες οδους της χωρας ωσπου τελικα εφτασα στο Πρεσεβο, την τελευταια πολη της Σερβιας πριν τα συνορα με τα Σκοπια.

Σταση για ανεφοδιασμο και εναν ελεγχο στους χαρτες. Δεν ηξερα τι θα συναντουσα στη συνεχεια και με οσα ειχα ακουσει κατα καιρους το τελευταιο που ηθελα να συμβει ηταν να εχω μεινει στη μεση του πουθενα σε καποιο Σκοπιανο χωριο με τους ντοπιους να ετοιμαζουν τσουγκρανες και δικανα...

Περασα εσκεμμενα μεσα απο τη μικρo χωριο χαζευοντας την καθημερινοτητα των ντοπιων. Τα μικρα σπιτια με τις κοκκινες στεγες θυμιζαν εντονα χωρια της βορειας Ελλαδας και συνεθεταν μια ομορφη εικονα.

Η φτωχια εδω ηταν εμφανης αλλα η εμφυτη διαθεση των Βαλκανιων να μην το βαζουν κατω στις αντιξοοτητες εδινε πνοη στο τοπο...

[Ταξιδευτής 6.947]

Περασα τα συνορα αγχωμενος για το τι θα συναντουσα. Τελικα οι φοβοι μου διαψευστηκαν πληρως.

Αν μη τι αλλο η κεντρικη εθνικη οδος των Σκοπιων ηταν σε αριστη κατασταση, στα επιπεδα των καλυτερων δικων μας δρομων! Αν ηταν ετσι μεχρι την Ελλαδα το υπολοιπο ταξιδι θα ηταν παιχνιδακι.

Η φυση γυρω ηταν εξαιρετικα ομορφη. Ειχα εκπλαγει απο τη γειτονα χωρα. Καλες υποδομες, ευγενικοι ανθρωποι (τουλαχιστον οσους συναντησα στα διοδια καθ' οδων), τακτοποιημενες εκτασεις με καλλιεργειες, ποταμια, δαση και ομορφα χωριουδακια...

Η χωρα απ' ακρη σ' ακρη ηταν μικροσκοπικη: μολις 200 χιλιομετρα απ' ακρη σ' ακρη. Και ομως μεσα σε αυτα τα λιγα χιλιομετρα ειχε καταφερει να μου δειξει ενα προσωπο πολυ διαφορετικο απο αυτο που περιμενα. Οταν μεγαλωνεις μεσα σε κουβεντες που εχουν σκοπιμοτητες καποιες φορες τελικα πρεπει να κλεινεις τα αυτια και να ανοιγεις τα ματια...

Ο δρομος ανηφορισε μια ορεινη περιοχη προς τα νοτια της χωρας και η διαδρομη συντομα εγινε πολυ ενδιαφερουσα. Ποτε δεν συμπαθησα τις εθνικες οδους ετσι και αλλιως.

Ωραια χαραξη, πολυ καλο οδοστρωμα, ησυχοι οδηγοι και ενας υπεροχος ηλιος να δυει πισω μου σχηματιζοντας τη γνωριμη σκια ενος αναβατη μονου που ταξιδευε...

"We all face the same way, still it takes all day,

I take a look to my left, pick out the worst and the best,

Is anyone going anywhere? Everyone gotta be somewhere."

[Ταξιδευτής 6.947]

Τα συνορα πλεον ηταν κοντα. Στο βαθος του οριζοντα τα βουνα της Ελλαδας αχνοφαινονταν ενω το τελευταιο φως της μερας που χανοταν γεμιζε τον ουρανο χρωματα.

Προσπαθησα να κρατησω αυτες τις στιγμες στο μυαλο μου αποχαιρετοντας ετσι εναν ηλιο που με συντροφευσε παντου σε αυτο το απιστευτο ταξιδι, εναν ηλιο που κυνηγησα μεχρι το τελευταιο ακρο της Ευρωπης εκει που δεν εδυε ποτε, σε ενα μερος που τωρα εμοιαζε τοσο μακρυνο και αποκοσμο...

Και καπου εκει... το τελευταιο συνορο. Αυτο που ειχα αφησει πισω πριν τοσο καιρο και αυτο που εβρισκα παλι μπροστα μου.

Μια μικρη λεξουλα, πεντε γραμματακια τοσο γνωριμα, οικεια, ζεστα τελικα.

Ελλας. To oνειρο ειχε τελειωσει.

Λιγο αργοτερα, στη Κατερινη ο Πετρος και οι αλλοι φιλοι με καλωσοριζαν σαν παλιοι φιλοι που ανταμωναν απλα για ενα καφεδακι στην ακρη μιας ομορφης παραλιας μετα απο καιρο.

Τους κοιτουσα και ηθελα να τους πω οτι τα ζεστα τους χαμογελα ηταν οτι πιο ομορφο ειχα δει σε ολο αυτο το ταξιδι αλλα δεν το εκανα.

Ημουν σιγουρος οτι το ηξεραν ηδη.

[Ταξιδευτής 6.947]

Επίλογος

Το επομενο βραδυ με βρηκε να ταξιδευω για την Αθηνα σε μια διαδρομη που ηξερα απο παλια.

Οι ροδες της μηχανης κυλουσαν παλι σε γνωριμα εδαφη, εχοντας ολοκληρωσει ενα κυκλο. Ενας κυκλος στο χαρτη, ενας κυκλος στη ζωη. Το μεγαλο μαθημα ειναι να καταλαβεις οτι ακριβως επειδη ολα ειναι κυκλος τιποτα ποτε δεν τελειωνει, απλα γυριζει εκει απ' οπου ξεκινησε για να κινησει ξανα με νεες δυναμεις για νεα πραγματα που θα σε φερουν κοντα σε νεα μερη, ανθρωπους, αγαπες, εμπειριες.

Ειχα δει τοσα απιθανα πραγματα, ειχα παρει τοση αγαπη απο ολους αυτους τους υπεροχους ανθρωπους που ειχα συναντησει εκει εξω, με ειχαν δεχτει στις ζωες τους για αλλη μια φορα με τοση καλοσυνη, ειχαμε ταξιδεψει μαζι, ειχαμε μοιραστει χαρες και λυπες, οι ιδιες στεγες ειχαν σκεπασει τα ονειρα μας...

Το αληθινο μεγαλειο του κοσμου δεν ειναι τα φιορδ, δεν ειναι τα δαση τα βουνα η οι θαλασσες, παρα μονο τα χνωτα των ανθρωπων που μπλεκουν απλα και ομορφα χωρις λογο και αιτια, ειναι οι πολυτιμες στιγμες οπου παραλληλες πορειες τεμνονται και συνεχιζουν μαζι ακομα και για λιγο.

Το ταξιδι ποτε δεν τελειωνει οσο μπορουμε ακομα να στεκομαστε στα ποδια μας. Παντα θα υπαρχει ενας δρομος που δεν πηραμε. Παντα θα υπαρχει μια πανεμορφη μικρη λεπτομερεια που δεν προσεξαμε, το γελιο που δεν ακουσαμε, το χαμογελο δυο υπεροχων ματιων που δεν ειδαμε...

Και ειναι ολα αυτα που θα μας σπρωχνουν παντα διψασμενους παντα τρελους να θελουμε κι αλλο... Ενα ακομα ταξιδι, ενα ακομα ονειρο, μια ακομα γνωριμια, μια ακομα πορεια πανω στους χιλιοσκισμενους χαρτες.

Στην ακρη του δρομου ο Αυγουστιατικο φεγγαρι ανετειλε πανω απ' τη θαλασσα κατακοκκινο, σαν την κατακοκκινη Αυρα μου, σαν τη κατακοκκινη φωτια που μας καιει τις νυχτες τα ονειρα μας και μας κραταει ζωντανους...

"Κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι

κάτι μου `χεις κάνει..."

Η μοναξια του αναβατη...

ΤΕΛΟΣ

[Giorgos_S 1.200]

Αφού έκλεισες και με τους αγαπημένους μου Κατσιμιχαίους να σου πω ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα όσα μοιράστηκες και με έκανες πλουσιότερο άνθρωπο. Σε ευχαριστώ Νικόλα :)

[Wolf1138 2.924]

Φίλε Ταξιδευτή διαβάζω το ημερολόγιο σου από την αρχή και τώρα στο τέλος ήρθε η ώρα να κάνω και εγώ το σχόλιο μου.

Απλά μπράβο.

[dimitriskokk 226]

Γιατί τελείωσε, γιατί;;;;; :cry2:

[gilles 2.628]

Ενα μικρο συμπερασμα. ΔΕΝ χρειαζεσαι πουλ μουρ μοτοσυκλετα για να ταξιδεψεις Ευρωπη. Οσοι συναντησες ηταν ακομπλεξαριστα "αλανια" με τα μηχανακια τους σαν ερωμενες. Το κραταω αυτο.

[μάθο... 10.136]

...Το ταξιδι ποτε δεν τελειωνει...

Tωρα,σκεφτομαι δυνατα...τι μπορει να σου πει καποιος που καθισε και μοιραστηκε τα οσα περασες και ΕΖΗΣΕΣ....με ποιο τροπο μπορει κανεις να σου εκφρασει την ευχαριστηση που οχι απλα εζησες μια ανεπαναληπτη εμπειρια αλλά ειχες τη διαθεση και καλωσυνη να μοιραστεις με ολους...γνωστούς και αγνωστους...ποσο λιγη κινδυνευει να χαρακτηριστει καθε λεξη που πιθανον να προσπαθησει να αποτυπωσει ενα "ευχαριστω"...δεν θα το ρισκαρω προσωπικα.

Το μεγαλειο οσων διαβασα,το μεγαλειωδες της προσωπικης σου σφραγιδας απλα δεν με αφηνει...αλλωστε με ξερεις...ολα οσα θελουμε να πουμε ειναι σαν να τα ειπαμε ακομα κι αν δεν μιλαμε καθολου...και σε κοιταω στα ματια οταν τα γραφω αυτα Νικολα!

Το σημερα ειναι το αυριο που σκεφτομασταν χθες...ζουμε την καθε στιγμη και οι σκεψεις απλα προσπαθουν να βαλουν μια ταξη στο χρονο...το ταξιδι δεν τελειωνει ποτε...:)

[naxiotis 2]

ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που το μοιράστηκες μαζί μας

και συγχαρητήρια για τις μουσικές σου επιλογές

[wildbilly 1.471]

Περίμενα να το τελειώσεις πρώτα αδερφέ μου και μετά να σου πω ότι για άλλη μια φορά βάζεις χρώμα στα όνειρα μας, μας παίρνεις μαζί σου στο μπαλκόνι με την καλύτερη θέα, φτυαρίζεις το κάρβουνο της φαντασίας μας και μας βάζεις στην πρίζα να βγούμε κι εμείς εκεί έξω....ένα απλό ευχαριστώ δε φτάνει...

[Αήρ 1.241]

[agamoi-thytai 155]

Κρατήθηκα και τα κατάφερα να μην γράψω κάτι ενδιάμεσα.

Συγχαρητήρια, πολλά συγχαρητήρια που τόλμησες να κάνεις αυτό το ταξίδι.

Έχω την εντύπωση πως δεν θα το έκανα, έστω και πιο νέος.

Τουλάχιστον μόνος μου.

Μας έδωσες πανέμορφες εικόνες που με τα λόγια σου έγιναν ακόμα πιο όμορφες.

Από την άλλη κράτησα ίσως το πιο σημαντικό.

"Ο πολιτισμός γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά όταν μεγάλωσε έφυγε να σπουδάσει στο εξωτερικό"

Είναι κρίμα, να έχουμε την ομορφότερη χώρα του κόσμου και να μην την εκμεταλλευόμαστε.

Σε ευχαριστώ προσωπικά και ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να τα πούμε και από κοντά :)

[Buffalo 31]

Σε παρακολουθώ από την αρχή μέχρι σήμερα και πραγματικά με έχεις εμπνεύσει big time. Ελπίζω να καταφέρω σύντομα να ακολουθήσω τα ίχνη σου. Respect!!!

[costagio 15]

Συνχαριτηρια και απο εμενα φιλε μου , κυριολεκτηκα ο τροπος γραφης-αφηγησης σου ,η φωτογαφιες σου καθως και η μουσικη επενδυση ειναι καταπληκτικες.θα μπωρουσες ανετα να εκδωσης βιβλιο.Για ενα μονο λογο λυπαμαι φανταζομαι οπως και πολλοι αλλοι εδω μεσα,αλλα τα ωραια πραγματα καποτε τελειονουν.Μας εχεις στηλει κανονικα!!!