παραμυθια

[landscape 108]

σκευτικα να ανοιξω ενα θεμα οπου ο καθενας θα μπορει να γραφει το αγαπημενο του παραμυθι ,οτι θυματε ο καθενας .Προσωπικα λατρευω τα παραμυθια ακομα και τα διαβαζω συχνα...

ξεκιναω εγω πρωτος με τον μυθο της Μπλε φαλαινας ^_^

μια φορα και εναν καιρο ,πριν απο πολλα πολλα χρονια ,υπηρχε στη θαλασσα μια φαλαινα που ετρωγε παρα πολλα ψαρια.Στο τελος εμεινε μονο ενα ψαρακι,πιο εξυπνο απο τα αλλα , που για να μην φενεται,και το φαει η φαλενα ,κολυμπουσε κρυμενο πισω απο το δεξι αυτι της φαλαινας.Το μεγαλο ομως ζωο πεινουσε ακομα.Το εξυπνο ψαρακι μιλησε λιγο στο αυτι : "ευγενικο και γενναιοψυχο κητος ,εχεις δοκιμασει ποτε σου ανθρωπο; Ειναι πολυ νοστιμος,αν και οχι πολυ τριφερος.Μπορεις να βρεις εναν αν κολυμπησεις πενηντα μοιρες βορεια και σαραντα μοιρες δυτικα.Εκει θα δεις εναν ανθρωπο πανω σε μια σχεδια .Εχει ενα μαχαιρι στο χερι του και ειναι πολυ εξυπνος και θαρραλεος ναυτικος.Φοραει μονο μια μπλε βρακα με τιραντες".Η φαλαινα κολυμπησε και κολυμπησε ,ωσπου βρηκε το ναυαγο στη σχεδια .Ανοιξε τοτε το τεραστιο στομα της και καταπιε ναυαγο και σχεδια,μαχαιρι και τιραντες.Μολις βρεθηκε στην κοιλια της φαλαινας ο ναυαγος,που ηταν ενας πολυ εξυπνος ναυτικος,αρχισε να χοροπηδαει και να χτυπαει γυρο του.Η φαλαινα αρχισε να νιωθει πολυ ασχημα κι 'ειπε κλαψουριζοντας :"Ο ανθρωπος αυτος εμεινε στο στομαχι μου" ,"καντον να βγει!!" , συμβουλεψε το ψαρακι. " βγες εξω " διεταξε η φαλαινα το ναυαγο."Α,οχι!!! " απαντησε αυτος."Δεν θα τη γλιτωσεις τοσο ευκολα!Πριν βγω ,θελω να με πας σπιτι μου ,στις ακτες της Κρητης "."Καλητερα να τον πας σπιτι του " ,συμβουλεψε το εξυπνο ψαρακι τη φαλαινα.Ετσι η φαλαινα κολυμπησε και κολυμπησε , διασχηζοντας ολες τις θαλασσες και τελικα αφησε τον ναυαγο σε μια ακρογιαλια ,ανοιγοντας το τεραστιο στομα της. Αλλα στην διαρκεια του ταξιδιου ο ναυτικος που ηταν στ' αληθεια πολυ εξυπνος ανθρωπος ,με το μαχαιρι του ειχε κοψει την σχεδια,φτιαχνοτας μια σχαρα απο ξυληνα δοκαρια ,δεμενα μεταξυ τους με τις τιραντες.Υστερα ειχε στερεωσει γερα την σχαρα στο λαιμο της φαλαινας.Οταν βρεθηκε στην παραλια , ο ναυτικος ειπε τα ιστορικα αυτα λογια "με την σχαρα και τις τιραντες δεν θα μπορεις πια να τρως τιποτ' αλλο εκτος απο ψιχουλα" Απο εκεινη την μερα η σχαρα εμεινε για παντα στον λαιμο της φαλαινας ,που μποουσε να τρωει μονο πολυ μικρα ψαρακια ,σαν ψιχουλακια.Το εξυπνο ψαρακι ,για να γλυτωσει απο την οργη της φαλαινας ,πηγε και κρυφτηκε στην αμμο , σε μια μακρινη θαλασσα....

Ετσι δημιουργιθικε ενα νεο ειδος φαλαινας ,αυτο της μπλε φαλαινας που τρεφετε με πλακτον.......

δεν το εκανα copy paste ,αλλα δεν πηραζει να το κανετε εσεις

το αφιερωνω σε ολους αυτους που διαβαζουν απο την δουλεια τους ,και αναζητουν ενα τροπο να ξεφυγουν απο την βαρετη καθημερινοτιτα...οσοι εχετε παιδια μπορειτε να τους το διαβασετε ,πιστευω θα το εκτιμησουν ;)

[b-lee 0]

ειναι λιγο χιουμοριστικο το δικο μου και σχωρατε με για την γραφη μου , δεν ειναι και η καλυτερη...

ηταν μια φορα και εναν καιρο, ενας γερος και μια γρια που ηταν παντρεμενοι.ο γερος ηταν πολυ τσιγκουνης και η γρια πολυ λιχουδα(τις αρεσαν τα γλυκα).μια μερα, αποφασισαν να αγορασουν ενα γουρουνι για να το μεγαλωσουν μονοι τους και μια μερα να το φανε.πηραν το γουρουνι ακι το ειχαν στην αυλη τους να τρωει. και περνουσε ο καιρος, και το γουουνι παχαινε και η γρια το λιμπιζοταν.ελεγε και ξαναλεγε στον γερο

-γερο μου ποτε θα σφαξουμε το γουρουνι να το φαμε?

-οταν βγαλει ξιγκι απο τον κ!!λο ελεγε ο γεροτσιγκουνης.

και περνουσε ο καιρος, και η γρια αφου ειδε πως αλλιως δεν το σφαζουν το γουρουνι , ειπε να τον κοροιδεψει για να τα καταφερει...

Παει η πονηρη γρια και βαζει στον κ!!λο του γουρουνιυ λιγο μπαμπακι. αμεσως φωναζει

-γερο,γερο τρεχα το γουρουνι εβγαλε ξιγκι απο τον κ!!λο!!!!

κοιταει ο γερος και οπως ηταν και λιγο στραβος , το περασε για ξιγκι...

-εε, αφου εβγαλε ξιγκι να το σφαξουμε.

το σφαζουν το γουρουνι και αρχιζουν να πανε να μαζεψουν ξυλα για τον φουρνο.ομως στον δρομο βρικαν μια γυφτισσα.

-καλημερα χωριανοι,λεει η γυφτισα, για που το βαλατε ?

-δεν σου λεμε πως παμε για ξυλα, λεει η γρια που ηταν λιγο χαζη.

-και γιατι δεν μου λετε πως πατε για ξυλα?

- για να μην μαθεις πως σφαξαμε το γουρουνι και το κλεψεις.

-μα πως να μπω στο σπιτι σας να το κλεψω? ξαναρωταει πονηρα η γιουφτισσα.

-δεν σου λεω πως εχουμε το κλειδι πανω απο την πορτα για να μην παρεις το γουρουνι που ειναι στο τραπεζι σφαγμενο.

-αα, ενταξει μεινετε ησυχοι χωριανοι δεν παω καθολου απο κει.

αρχιζουν τα γεροντια μαζεψαν τα ξυλα και απνε προς το σπιτι τους... βλεπουν το γουρουνι μισο...και πανω του μια μυγα να καθετε.

-αααα, ωστε εσυ παλιο μυγα μας εφαγες το γουρουνι εε? λενε και οι δυο...

-γρια, φερε το ματσουκι να την σκοτωσω.

-τωρα γερο μου φερνω και αλλο ενα για μενα.

και μια και δυο αρχιζουν να κυνηγανε την μυγα μεσα στο σπιτι για να την σκοτωσουν (μολις εκανε μετασεισμο!!!τωρα που το εγραφα!!)

και παει η μυγα και καθετε επανω στο κεφαλι του γερου. και λεει η γρια.

- αα παλιο μυγα τωρα θα σου πω εγω. και ριχνει μια στο κεφαλι του γερου και παει ο γερος.

-ωχ ωχ τι μου εκανες παλιο μυγα μου σκοτωσες τον γερο μουυυυυ...

και παει η μυγα και καθετε πανω στο κεφαλι της γριας τωρα. τωρα θα σε εκδικιθω και ριχνει μια στο κεφαλι της και παει και η γρια.

γιαυτο παιδια μου μην ειστε ουτε τσιγκουνηδες ,ουτε λιχουδηδες, αλλα ουτε και να σας κοροιδευουν..

το εγραψα οσο πιο πιστα μπορουσα , οπως μου το ελεγε η γιαγια μου :D

[BLOODY64 522]

για μενα το μεγαλυτερο παραμυθι ειναι η ζωη

[b-lee 0]

πως θα το πεις αυτο το παραμυθι σ'ενα παιδι?

[BLOODY64 522]

πως θα το πεις αυτο το παραμυθι σ'ενα παιδι?

θα το μαθει μονο του μεγαλωνοντας

[amanda 51]

"Πολυ παλια στα παλια και ψηλα βουνα ενος χωριου που το ελεγαν Γρεβενο,

τα καλοκαιρια οι βοσκοι με τις φλογερες και τα κοπαδια τους κοιμουνταν εκει, κατω απο τα δεντρα..

Μια νυχτα που γινοταν μερα, λιγο πριν ο ηλιος ανατειλει ενας νεαρος βοσκος ξυπνησε απο γυναικεια δροσερα γελια και αλλοκοτα τραγουδια..ακολουθωντας τα τραγουδια εφτασε στις κοπελες και κρυμενος πισω απο ενα δεντρο τις κοιταγε και ειδε πως ηταν νεραιδες..τραγουδουσαν και χορευαν σε κυκλους φορουσαν μακρια ασημοχρυσα και καταπρασινα ρουχα ειχαν μακρια μαλλια μεχρι τους αστραγαλους και στο κεφαλι τους φορουσαν μαντηλες φτιαγμενες απο φυλλα αλλα γερες..ηταν πενεμορφες..ο βοσκος θαμπωθηκε μολις τις ειδε αλλα ξεχωρισε μια απο ολες και ενιωσε πως ερωτευτηκε..

Νεραιδοπαρμενος πηγε γρηγορα στο σπιτι του στο χωριο και ειπε στη μανα του..

-Ειδα νεραιδες να χορευουν ξεφρενα στο βουνο και εγω αγαπω μια..πως μπορω να την κανω δικη μου??

Και η μανα του απαντησε¨.

-Εκει που 8α χορευει πηγαινε και τραβα τη μαντηλα της και μην της τη δινεις οσο και να στη ζηταει..χωρις τη μαντηλα της δεν 8α μπορει να φυγει και θα μεινει για παντα κοντα σου..

Ο βοσκος εκανε οτι του ειπε η μητερα του,της πηρε το μαντηλι και αυτη τον ακολουθησε παρακαλωντας τον να της την δωσει πισω..Αλλα ο βοσκος δν το εκανε,την πηγε σπιτι του και η νεραιδα αναγαστηκε να τον παντρευτει αφου δεν μπορουσε αλλιως να φυγει..οι μερες περνουσαν με την ομορφη νεραιδα να ζητα κα8ε μερα το μαντηλι της..μετα απο λιγο καιρο του γεννησε ενα παιδι χαμογελαστο σαν τον ηλιο και χλωμο σαν το φεγγαρι..οσο το παιδι ηταν ακομα στουσ πρωτους του μηνες η νεραιδα ειπε στον βοσκο…

-Τωρα αντρα μου δωσε μου τη μαντηλα μου γιατι εχω το παιδι και να φυγω δεν μπορω..

Και αφου ο βοσκος την εβαλε να υποσχεθει τρεις φορες πως δεν θα φυγει απο κοντα του της το εδωσε πισω..τοτε εκεινη το φορεσε και ξαφνικα εξαφανιστηκε..

Αλλα καθε βραδυ η ξωτικια πηγαινε στο σπιτι στο χωριο εμπαινε κρυφα απο το παρα8υρο,αλλαζε θυλαζε και νανουριζε ο μωρο της..αφηνε τα απλυτα διπλα στην κουνια και εφευγε ξανα..αυτο γινοταν για πολλες νυχτες ωσπου μια μερα λεει ο βοσκος στη μανα του..

-Μανα,το μωρο το βρισκω καθαρο, αλλαγμενο, χορτασμενο και ησυχο και τα απλυτα τα ρουχα κατω..τα βραδια μαλλον ερχεται η καλη μου και τʼ αλλαζει..

-Κρυψου στο παρα8υρι και οταν μπει παρε τη μαντιλα της ξανα και αυτη τη φορα ριξτη στη φωτια..

Ετσι κι εκανε..το βραδυ καθως εμπαινε για να περιποιηθει τον καρπο της ο βοσκος πηρε τη μαντηλα της και μπροστα στα ματια της αγαπημενης του την εκαψε..

-Τωρα θα μεινεις για παντα μαζι μου..

Η νεραιδα 8ρηνουσε για μερες και εκλαιγε με κραυγες μεγαλες μκρια απο το δασος,τις αδερφες της και τα ζωα..

Απελπισμενη πηγε στο κεντρικο σημειο του χωριου τραγουδησε ενα απο τα αρχαια τραγουδια των ξωτικων και ησυχα μετα ξεψυχησε..εκει φυτρωσε ενα πλατανι που αν ποτε επισκεφτειτε το χωριο θα το δειτε στην τωρινη πλατεια..

Απο τοτε το χωριο απο Γρεβενο ονομαστηκε Νεραιδα…"

Πηγή

όχι ακριβώς παραμύθι ............πιο πολύ "εγκυκλοπαιδικά" ........................έχω να πω τα εξής :

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΝΕΡΑΙΔΟΧΩΡΑΣ

Οι καλικάντζαροι συνήθως φορούν τριχωτά καπέλα. Είναι αρκετά δόλιοι και πανούργοι, με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ και μπορούν να εξαφανιστούν με το πετάρισμα ενός βλεφάρου

Τα τελώνια, ένα είδος μικρόσωμων, μελαψών και μοχθηρών πλασμάτων. Είναι οι κλέφτες και οι πανούργοι της Νεραϊδοχώρας. Πολλές φορές εμφανίζονται με την μορφή ενός ζώου.

Τα χτυπητήρια είναι ένα είδος καλών τελωνίων. Κατοικούν στα ορυχεία κασσίτερου και προκαλούν ήχους με χτυπήματα για να υποδείξουν που βρίσκονται οι πλούσιες φλέβες χρυσού, βοηθώντας έτσι τους μεταλλωρύχους

Παγανά, οι Ουαλοί ξάδερφοι των χτυπητηρίων. Εργάζονται σκληρά στα ορυχεία αντιγράφοντας τις κινήσεις των μεταλλωρύχων

Οι Νάνοι, κοντοί αλλά πολύ δυνατοί, συνήθως έχουν γενειάδα και δείχνουν μεγάλοι σε ηλικία. Δεν μπορούν να εμφανιστούν στο έδαφος κατά την διάρκεια της ημέρας. Μια ηλιαχτίδα είναι αρκετή για να τους μετατρέψει σε πέτρα

Τα ξωτικά, χορεύουν στη σκιά των όρθιων βράχων ή χοροπηδούν στις άκρες ρεματιών. Τα καμπανάκια τους μπορούν να ακουστούν βαθιά στην καρδιά πολλών αποτις βραχώδεις κορυφές του βάλτου. Τα ξωτικά, μπορούν να γίνουν πολύ εργατικά αν θέλουν.

Ο άρχοντας είναι ένα Ιρλανδικό τελώνιο με ποικίλες άγριες μορφές ζώου. Με την μορφή ενός φιλικού αλόγου προσφέρεται στον ανυποψίαστο ταξιδιώτη για τον μεταφέρει. Όταν όμως τον καβαλήσει τον περιμένει ένας άγριος και τρομακτικός καλπασμός.

Οι λάμιες, είναι πιθανώς κατάλοιπα των αρχαιότερων γυναικείων θεοτήτων. Κάποιες μετατρέπονται από φρικτά άσχημες γριές, σε πανέμορφες νεαρές γυναίκες. Κάποιες από τις λάμιες είναι ανθρωποφάγες

Τα μπογκλ είναι τελώνια σατανικής φύσης και έχουν την τάση να προκαλούν κακό κυρίως στους ψεύτες και τους δολοφόνους

Ο κοκκινοσκούφης. Ένας από τους σατανικότερους Καλικάτζαρους των συνόρων. Ζει σε αρχαίους κατεστραμμένους πύργους και ερειπωμένα κάστρα. Βάφει το κόκκινο καπέλο του ξανά και ξανά με ανθρώπινο αίμα

Οι Γκυλλιον, Ουαλές νεραΐδες του βουνού που έχουν την συνήθεια να κάθονται ανάμεσα στους βράχους και να παρατηρούν σιωπηλά τους περαστικούς ταξιδιώτες

Η λενανση, είναι ένα αιμοδιψές βαμπίρ και στην Ιρλανδία είναι η μούσα των ποιητών. Εκείνοι που εμπνέονται από αυτή ζουν μια λαμπρή αν και σύντομη ζωή. (Αυτή θέλω να ειμαι εγω Tongue )

Το Αγκίσκι ή Εχ- Ούσκυα, Κατοικεί στις θάλασσες και λίμνες και είναι πολύ επικίνδυνο καθώς παρασύρει τα θύματά του στο νερό και τα καταβροχθίζει

Ο ουρισκ, Μια μοναχική Σκωτική νεραΐδα που στοιχειώνει ερημικές λιμνούλες. Συχνά αποζητά την ανθρώπινη συντροφιά αλλά η ασυνήθιστη εμφάνιση του τρομάζει όσους επιχειρεί να πλησιάσει.

Η γκλεϊστιγκ, νεράιδα του νερού, μισή γυναίκα και μισή γίδα, παρασύρει τους άντρες να χορέψουν μαζί της πριν τραφεί από το αίμα τους σαν βαμπίρ. Η συμπεριφορά της είναι παράλογη γιατί μπορεί επίσης να είναι καλοκάγαθη και να φροντίσει παιδιά ή γέρους ανθρώπους

Οι ασραϊ είναι μικρές και λεπτεπίλεπτες νεραϊδούλες, οι οποίες λιώνουν και γίνονται λιμνούλες με νερό αν αιχμαλωτιστούν ή εκτεθούν στο φως του ήλιου

Οι γοργόνες, δελεάζουν θνητούς με τα μαγικά τραγούδια τους. Προκαλούν καταιγίδες και ναυάγια και πολύ συχνά τις βλέπουν να χτενίζουν τα μακριά μαλλιά τους καθώς θαυμάζουν τους εαυτούς τους σε καθρέφτες

Μερροους, τα ιρλανδέζικα πλάσματα της θάλασσας. Ξεχωρίζουν από άλλες νεράιδες που κατοικούν στο βυθό από τους κόκκινους φτερωτούς σκούφους τους που φορούν για να ωθούνται προς τα σπίτια τους που βρίσκονται στα βάθη. Τα θηλυκά μερροους είναι πανέμορφα και εμφανίζονται πριν από την καταιγίδα ως οιωνοί. Συχνά ερωτεύονται θνητούς ψαράδες. Τα αρσενικά μερροους, παρά την τρομακτική και άσχημη όψη τους είναι συνήθως φιλικά και ευχάριστα στον χαρακτήρα.

Πίξι: Ζουν στις απόμακρες δυτικές περιοχές της Αγγλίας, ιδίως στην Κορνουάλη.Δεν είναι μεγαλύτερα απο μια παλάμι,αλλά μπορούν να αλλάξουν εύκολα και γρήγορα το ανάστημα τους.Έχουν κόκκινα μαλλιά, ανασηκωτή μυτούλα,πονηρό χαμόγελο και μικρά πράσινα μάτια.Φορούν πράσινα ρούχα για να μην ξεχωρίζουν από τα λιβάδια στα οποία κατοικούν. Είναι πολύ σκανταλιάρικα.Το αγαπημένο τους παιχνίδι είναι να κανουν τους ανθρώπους να χάνουν το δρόμο τους, αλλά ακόμα και να τον μαγέψουν ώστε να ξεχάσει ολότελα που πηγαίνει.Κατα τα άλλα είναι αξιαγάπητα, εαν τα αφήσεις στην ησυχία τους βεβαια

Πηγή είναι κάποιο Thread στο forum.kithara.gr

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 12 , 2008 από τον amanda