Πόσο δυσκολεύτηκες να πείσεις τους γονείς ώστε να πάρεις το πρώτο σου μηχανάκι?

[snatch 1]

Φίλε Snatch τι είπες τώρα;

Πειράζει να με υιοθετήσουν οι γονείς σου; Να αποκτήσεις ένα ακόμα αδερφό έτοιμο; 36 ετών κατευθείαν;

ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

Αν δεν τρως πολύ.....οκ!!! :D :P

[Captain Slow 987]

ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

Αν δεν τρως πολύ.....οκ!!! :D :P

και εαν δεν πινεις λεω εγω

[fosmaniak 16]

πολυ πολυ δυσκολα

καπου στα 12-13 μου ανεβηκα (με την αδεια του πατερα μου)σε ενα jog ενος οικογενειακου φιλου μεσα σε καμπινκ.μετα απο λγα χρονια πηρα μετα απο τρελους καβγαδες το πρωτο μου μηχανακι (το townmate 80)που μου εβγαλε αρκετα καλοκαιρια.(χωρις χαρτια βεβαια)

μολις εγινα 18 πηρα και το crypton r μαζι με ολα τα χαρτια βεβαια παλι με 200 σους καβγαδες.

πριν κανα 2 μηνο τους ειπα οτι θελω να παρω μηχανη

δεν ειχαν κανενα προβλημα

πλακα κανω εκει να δειτε τι εγινε.

αλλα οπως καταλαβαινετε εγω εκανα αυτο που πιστευα σωστο και την πηρα

ακομα δεν το χωνεξαν αλλα τι να κανουμε.υπομονη

δεν βαζω καμια φατσουλα γιατι αυτο το θεμα με στεναχωρει πολυ(παρολα αυτο εξερετικο topic )

[ΤΚΜ 6]

Χαχα, ωραίο τόπικ! Παιδικές αναμνήσεις!

Λοιπόν να και η δική μου ιστορία: Το 1982 έπιασα μια εποχιακή δουλειά σε κάποιο τουριστικό γραφείο - και καθώς δεν είχα έξοδα (φοιτητής μαμοδίαιτος γαρ...) σε τρεις μήνες είχα μαζέψει 32.000 δραχμές!

Το όνειρο της εποχής ήταν...πιο άλλο; Το Honda C50, το παπί το εξάβολτο δηλαδή... Τα SACHS και τα ZUNDAPP, που ήταν πιο μοτοσυκλέτες, ήταν και πολύ ακριβότερα (γι' αυτό μετά από λίγο μας χαιρέτησαν). Το ίδιο και οι ιαπωνικές πενηντάρες μοτοσυκλέτες (CB 50, SS 50 κλπ).

Με δάνειο από τον αδελφό μου και μαζέματα από δω κι από κει, έφτασα τις 38.000 δραχμές! Αλλά η τιμή του παπιού ήταν 46.000. Ζήτησα λοιπόν απ' τον πατέρα μου να μου δώσει τις υπόλοιπες 8.000 και φυσικά αυτός άρχισε τα "δεν είναι ότι μου ζητάς πολλά, αλλά δεν μπορώ να στα δώσω, γιατί αν πάρεις μηχανή και πάθεις τίποτα θα νοιώθω ένοχος" κλπ. Οπότε του είπα ότι "τότε θα πάω αύριο και θα πάρω το πενηντάρι το SIMSON (το ανατολικογερμανικό) που κάνει 32.000 και θα κινδυνεύω περισσότερο"! Και έπιασε! Μου τα έδωσε και πήρα το παπί και από τότε...ουσιαστικά δεν ξεκαβάλησα (με ένα διάλειμμα μιας τετραετίας, απ' το 1993 έως το 1997).

[GiorgosBMW 0]

To παπι μου το πηρε ο πατερας, Honda C50, για να μπορω να πηγαινοερχομαι σχολειο-φροντιστηριο μια και μεναμε εξω απο την πολη. Για μηχανη ουτε λογος μεχρι που ξυπνησαν ενα πρωι και ειδαν στην αυλη ενα καταμαυρο Honda hornet 600. Απο τη στιγμη που το πηρα μονος μου και στην οριμη σχετικα ηλικια των 25 δεν ειπαν τιποτα παρα μονο να προσεχω...

[panosxlv650 68]

Απολαυστικές οι ιστορίες σας :D

Εγώ με την σειρά μου δεν δυσκολεύτηκα να αγοράσω το πρώτο παπί. Ίσα ίσα που ως τα 18 είχα αλάξει 3: Suzuki FB 80 (από τα 12 ως τα 15), Suzuki RV50 (από τα 15 ως τα 18) και μόλις τέλειωσα το λύκειο ένα Honda Astrea Supra.

Tα ζόρια ξεκίνησαν όταν θέλησα μηχανή. καθημερινή πίεση από μέρους μου καθημερινό κυρηγμα από τους γονείς. Τελικά δεν πήρα τότε, καθότι δεν μπορούσα να βρω τα χρήματα.

Μετά από μερικά χρόνια (3 νομίζω), έχοντας μια σταθερή δουλειά απέκτησα μια και απλώς το ανακοίνωσα. Βέβαια τώρα όποτε πάω στο χωριό μου μερικά χιλιόμετρα μετά την Επίδαυρο ο πατέρας μου μου ζητάει να την πάρει μια βόλτα....

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 25 , 2008 από τον panosxlv650

[Jimmis 1]

στη δικη μου ιστορια τα πραγματα ηταν καλα μιας που ο μεγαλυτερος αδερφος ειχε ανοιξει τον δρομο.. :P

γυρω στα 12 αρχισα να βουταω ενα benneli που ειχε ο πατερας μου για να πηγαινει στη δουλεια του

και να βολταρω μεχρι να τελειωσει η βενζινη...

εκεινη την εποχη ο bro πηρε ενα RV50..

πιο μετα στα 14 θυμαμαι περιμενα να παει στη τουαλετα και χωρις να χανω χρονο του βουταγα τα κλειδια και εξαφανιζομουνα..

μετα βεβαια πεφταν και οι σχετικες μαπες... :lol:

Το 86' στα 16 κληρονομησα το RV καλα ε μιλαμε για το supermoto της εποχης..

τελος στα 19 μου με δικα μου φραγκα απο καλοκαιρινη δουλεια σερβιτορος πηρα το XLRακι το 250

δοξα το θεο δεν ειχαμε γκρινιες, μονο για το κρανος που καποια στιγμη στα 19 αρχισα να το φοραω συστηματικα..

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 25 , 2008 από τον Jimmis

[the_dog 0]

Σε μένα ήταν κάπως περίεργα τα πράγματα σε αυτο το θέμα. Όσο ήμουν μικρός οι γονείς μου δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν για μηχανάκι (Σκοτώστρες, επικύνδινα κλπ μου έλεγαν) οπότε και εγώ δεν μίλαγα καθόλου για το θέμα.

Οταν έγινα 18 το 2006 μαζεψα λεφτα για δίπλωμα και πήρα και ένα δίχρονο F1Z παπάκι χωρίς να τους πώ τπτ. Εκεί κατα το δεκέμβρη πάει το χαρτί για την άδεια σπίτι.... Και έτσι το έμαθαν... Την πρώτη μέρα τα άκουσα καλά "δεν ρωτάς κανέναν, οτι θες κανεις, θα σκοτωθεις κλπ " ναι ναι ξερω ξερω θα προσέχω ναι έλεγα εγώ (απ΄το τηλέφωνο αυτα...). Την δέυτερη μέρα ολα καλα το είχαν αποδέκτεί κιολας. Αργότερα που πήρα και την kle τους άρεσε η μεγάλη μηχανη και μου έλεγαν πολυ ωραια, πως την κουμαντάρεις? κλπ. Anyway όλα καλα λοιπον με τους γονείς αλλα απο οικονομική πλευρά δεν με έχουν βοηθήσει καθόλου και ούτε προκειται. Μεχρι και τα τέλη μόνος μου τα πληρώνω....

Πιο θετικα απ'ολους το πήρε η γιαγιά μου 73 χρονών... Με ρωτάει σε μια φάση "θέλω να πάρω και εγώ ένα παπακι να πηγαίνω στο διπλανό χωριο θέλει δίπλωμα?"

[argi6argi 0]

Η δική μου ιστορία αρχίζει γύρω στα 15 οπότε και ο μεγαλύτερος απο εμένα κατά 2 χρόνια εξάδερφος, πήρε παπί. Ξετρελαμένος εγώ απο μικρός με καθαρά, χώματα, άλματα (όλα απο φωτογραφίες-περιοδικά κτλ) άρχισα σιγα-σιγα, "θέλω παπί, θέλω παπί...". Εννοείται η απάντηση ήταν πάντα μια " 'ΟΧΙ! ", τίποτα άλλο. Η 1η βόλτα ήταν με αυτό το παπί και το τελείωμα της με βρήκε μαζί με το παπί σε ενα θάμνο με τσουκνίδες αχαχαχαχα! Εννοείται οτι την ίδια ημέρα το ξαναπήρα βόλτα. Ο μπαμπάς χρόνια ταξιτζής της άποψης "Πάω αργά για να φτάσω" (έκανε ταξίδι για Καλαμάτα με 80χλμ/ω, ελεος) είχε περάσει την ιδέα στη μαμά. Μέχρι τα 18, δυστυχώς κανένα φώς. Έπαιζαν βέβαια κάτι βόλτες με φιλικά παπιά αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι που ήρθαν οι πανελλήνιες!!!

"Εννοείται οτι αν περάσω Αθήνα, θα πάρω μηχανάκι να πηγαινοέρχομαι" είπα. Η μαμά φοβούμενη μη χάσει το γιόκα της :D σε πόλη εκτός Αθηνών είπε το οκ και μόλις μάθαμε τα αποτελέσματα, καλοκαίρι του '98 κανονίστηκε. Πήγαμε κάποια στιγμή λοιπόν σε ενα μαγαζί και το ερωτεύτηκα! Suzuki TSR 125 κίτρινο, ακόμα το θυμάμαι. Ανεβαίνω επάνω με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

-Ε; Πως σου φαίνεται, ωραίο. Τέλος αυτό είναι.

-Καλό και ωραίο αλλά δεν πατάς και με τα δυο πόδια, ψηλό δεν είναι;

Με τα πολλά την ψήνω τελικά και γυρνάμε σπίτι για τις τελικές συζητήσεις. Για κακή μου τύχη, επίσκεψη απο το θείο ύψους 1+τίποτα που έχουν περάσει απο τα χέρια του σχεδόν οτι εντουράδικο υπήρχε. Κάγκουρας κανονικός και είδωλο όσον αφορά τις μηχανές αφού έφευγε απο το σπίτι με σούζες κτλ.

-Τί; Όχι δεν είναι καλό, όταν βρέχει δεν θα φρενάρει καλά και θα πέσει!!!!!! Είναι και ψηλό...

Δεν χρειάστηκε να πεί κάτι άλλο... Θα πάρεις παπί τέλος! :(

Το παπί αγοράστηκε και υπάρχει ακόμα και θα υπάρχει μέχρι να λιώσει.

Το θέμα της μηχανής ξεχάστηκε και ακολούθησε αυτοκίνητο που επίσης υπάρχει σχετική τρέλα, μέχρι την ώρα που ήμουν οικονομικά άνετος (γιατί συνεισφέρουμε και στο σπίτι και δεν μπορώ να το κόψω αυτό) να πάρω αυτό που ήθελα απο την 1η στιγμή που το είδα YAMAHA R1 2004-5 LAVA RED!!!

-Αποκλείεται! Μην τολμήσεις να το φέρεις εδώ, θα δείς τί έχει να πάθει!

Ώσπου μια ημέρα πέρνω απο μαγαζί ενα R1 για test drive και πάω μέχρι το σπίτι...

-Πως σας φαίνεται; Ε; Καλό;

-ΑΑΑαααα!!!! Ωραίο είναι, πρόσεχε!

Δεν το συνήθισαν ποτέ αλλά κατάλαβαν οτι το μικρόβιο δεν φεύγει...

Η μητέρα μου ακόμα ανησυχεί όταν φεύγω και με χαιρετάει απο το μπαλκόνι.

-Μην τρέχεις και ήσυχα!!!! μου λέει

Που να ήξερε!!! Έπρεπε να δείτε αντίδραση όταν είδε την ολόσωμη φόρμα!!!! ΑΧΑΧΑΧΑΧαχαχΑΧαχΑΧα!!!

Τροποποιήθηκε Αύγουστος 8 , 2008 από τον argi6argi

[dimitrishndsm 596]

H δική μου ιστορία είναι λίγο διαφορετική!

Έχω χάσει φίλους και ξαδέρφια με μηχανές και για τον λόγο αυτό δεν ήταν εύκολο κυρίως για εμένα να μπώ στον κόσμο.

Ξαφνικά το εμφάνισα, μου το ασήμωσαν και μου ευχήθηκαν αλλά είδα πως τους πείραξε λίγο (γονείς είναι, και εγώ έτσι θα έκανα).

Τώρα κανένα πρόβλημα, πάω με τον πατέρα μου γήπεδο με την μηχανή, η μάνα μου μου ζητάει βόλτα κλπ κλπ κλπ!

Αλλάζουν τα δεδομένα, αλλάζει και η συμπεριφορά.

[BLOODY64 522]

η αρχη εγινε οταν με εκαναν δωρο ενα townmate 50cc,1η γυμνασιου,ηταν κατι που το ηθελα πολυ,δεν ειχαν προβλημα αλλα με προειδοποιουσαν συνεχως για το ποσο επικινδυνο ειναι,απο κει και περα ολα οκ

[chaly 9]

Εμείς είχαμε απο τον παππού μου ένα honda chaly 50cc πολύ παλιό (του 85 ή κάπου εκεί ) το οποίο το πήρε απο κάποιον που του πέρασε κουφώματα και δεν είχε χρήματα και του πρόσφερε το chaly... Έτσι λοιπον βρέθηκε ό παππόυς μου με ένα chalaki... Όταν ήμουν 15 προσπαθούσα πολύ καιρό να το βάλω μπρος στην αποθήκη που βρισκοταν (10 χρόνια ακίνητο) τελικά πήρε.. Το έβγαλα έξω με τον παππου μου και το καθάρισα.. Υστερα απο ένα γενικό γρήγορο service που του έκανε ο γείτονας που κατέχει απο αυτά το έκανα βόλτα... Με βλέπει ο πατέρας και λέει τι κάνεις εκεί...

-Πήρα βόλτα το μηχανάκι... Θα είναι δικό μου του λέω και εγω...

-Ώχ πάλι σε μπελάδες μας βάζεις λέει... Ούτε χαρτιά δεν έχει...

-Δεν πειράζει χωριο έιναι όλοι έτσι κυκλοφορούν...

Σιγή... Φεύγει χωρίς να μιλησει... Εγω γκαζώνω και πάω βόλτα...

Καπως έτσι ξεκίνησε... Μετά έγινα 16 και πήρα το aprilia αφου έβγαλα διπλωμα... Ήθελε μανιωδώς να μου πάρει σκούτερ αλλά εγώ ήθελα παπί... Δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να πάρω το SX... Οταν πήγαμε στην aprilia είπα κοίτα το RS 50... Είναι και πολύ εργαλείο... Η απάντηση ήταν τι λες... Σιγά μην σου πάρω αυτό που ξαπλωνεις και πάει σφήνα... (λες και το sx δεν πηγαίνει το ίδιο)

Μετά ο πωλητής πρότεινε το sx... Ανέβηκα με τα χίλια ζόρια αφου είχα κολλήσει με το rs αλλα τελικά εντυπωσιάστηκα με την ποιότητα σε σχέση με τα παπια και το σκούτερ που είδα πριν... Εντάξει λέω θα το πάρω... Και το πήρα...

Αυτά απο μένα...

[KARAFLODAIMON 96]

Εμείς είχαμε απο τον παππού μου ένα honda chaly 50cc πολύ παλιό (του 85 ή κάπου εκεί ) το οποίο το πήρε απο κάποιον που του πέρασε κουφώματα και δεν είχε χρήματα και του πρόσφερε το chaly... Έτσι λοιπον βρέθηκε ό παππόυς μου με ένα chalaki... Όταν ήμουν 15 προσπαθούσα πολύ καιρό να το βάλω μπρος στην αποθήκη που βρισκοταν (10 χρόνια ακίνητο) τελικά πήρε.. Το έβγαλα έξω με τον παππου μου και το καθάρισα.. Υστερα απο ένα γενικό γρήγορο service που του έκανε ο γείτονας που κατέχει απο αυτά το έκανα βόλτα... Με βλέπει ο πατέρας και λέει τι κάνεις εκεί...

-Πήρα βόλτα το μηχανάκι... Θα είναι δικό μου του λέω και εγω...

-Ώχ πάλι σε μπελάδες μας βάζεις λέει... Ούτε χαρτιά δεν έχει...

-Δεν πειράζει χωριο έιναι όλοι έτσι κυκλοφορούν...

Σιγή... Φεύγει χωρίς να μιλησει... Εγω γκαζώνω και πάω βόλτα...

Καπως έτσι ξεκίνησε... Μετά έγινα 16 και πήρα το aprilia αφου έβγαλα διπλωμα... Ήθελε μανιωδώς να μου πάρει σκούτερ αλλά εγώ ήθελα παπί... Δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να πάρω το SX... Οταν πήγαμε στην aprilia είπα κοίτα το RS 50... Είναι και πολύ εργαλείο... Η απάντηση ήταν τι λες... Σιγά μην σου πάρω αυτό που ξαπλωνεις και πάει σφήνα... (λες και το sx δεν πηγαίνει το ίδιο)

Μετά ο πωλητής πρότεινε το sx... Ανέβηκα με τα χίλια ζόρια αφου είχα κολλήσει με το rs αλλα τελικά εντυπωσιάστηκα με την ποιότητα σε σχέση με τα παπια και το σκούτερ που είδα πριν... Εντάξει λέω θα το πάρω... Και το πήρα...

Αυτά απο μένα...

Ωραίος ο father σου!!!!

[WBRB 1]

Ευτυχώς δεν με δυσκόλεψαν καθόλου, μιας και προέρχομαι απο οικογένεια μηχανόβιων (ο αδερφός μου πήρε ένα Hornet ένα χρόνο πριν απο εμένα), απλά με έπριξαν λίγο για τις δόσεις και την χρηματοδότιση, αλλά απο την στιγμή που μπορώ να τις πληρώνω εγώ πλέον όλα κυριλέτ.

[vassilis88 34]

15 χρονων italjet dragster 50 του αδερφου μου.. διαλυμμενο.. ειπα οτι θα το χω μονο για σπιτι σχολειο φροντιστηριο, κ οτι θα βγαλω διπλωμα.. δν υπηρχε λογος κ να καθεται.. μετα απο ενα χρονο μου πηραν cbr125, γιατι ελεγα οτι το dragster ηταν επικινδυνο κ θα τρωγα τα μουτρα μου.. ειχε κ συμπλεκτη το cbr ελεγα που ηταν ασφαλεια.. τοτε βεβαια εψαχνα απλως τροπους να τους πεισω αλλα τελικα βγηκαν αληθινα ολα αυτα.

τεσπα, δν ηταν πολυ δυσκολο τοτε.. βοηθησαν κ τα αδερφια μου.. ουσιαστικα εκαναν τον αγωνα για μενα τοσα χρονια, για να τα βρω εγω ευκολα, αλλο να παιρνεις μηχανακι στο πρωτο σου παιδι κ αλλο στο τριτο. το θεμα ειναι τωρα.. γιατι του χρονου το διπλωμα γινεται απεριοριστο κ θα προτιμουσα το μεγαλυτερο αδερφακι του δικου μου.. :D οχι το πιο μεγαλο, το μεσαιο, η καποιο απ ολα τα 600 τελος παντων! :D

[bou 17]

Σχέση με μηχανοκίνητα (4τροχοί) είχα λόγω πατέρα (μηχανικός και όχι μόνο...) Ακόμα λατρεύω τις μυρωδιές από τα λάδια, την βενζίνη, την βαφή και ότι άλλο κυκλοφορεί στα συνεργεία... Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι και η σχέση αυτή διακόπηκε απότομα.

Μέχρι τα 19 δεν έκανα νύξη για κάτι δικό μου, έστω και αυτοκίνητο. Το δοκίμασα αργότερα το αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά στην πρώτη επαφή με τα δίτροχα. Πό-ρω-ση!!!!!! Πρώτα ως συνοδηγός, ερωτεύτηκα κάθετι που τα αφορά και το μικρόβιο μπήκε και κόλλησε.

Όταν επέστρεψα Ελλάδα εγκαταστάθηκα Αθήνα, οπότε ενασχολήθηκα ελεύθερα με βόλτες, παρέες και γκάζια και ξεκίνησα σιγά σιγά και για δίπλωμα.

Το πέταξα στους δικούς μου κάποια στιγμή αλλά δεν με πιστέψαν καθόλου.

Ακόμη και όταν πήρα το δίπλωμα, αρκέστηκαν να μου πουν: " άντε βάλε μπρος και για δίπλωμα αυτοκινήτου και θα σου το πάρουμε εμείς"

Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο...

ΤΡΩΙΚΟΣ Πόλεμος έγινε και έπεσαν επάνω μου γνωστοί, φίλοι κ.λ.π. για να αλλάξω γνώμη.

Η ατάκα της μάνας μου: "παιδάκι μου, το έχεις χάσει τελείως! είναι δυνατόν? κορίτσι της παντρειάς αντί να πάρεις πλυντήριο να πλύνεις κανένα ρούχο, πήρες μηχανή..."

Φυσικά αποφεύγω κάθε αναφορά και δεν με έχουν δει ακόμα με την κούκλα μου, γιατί δεν την γλιτώνω...

[KARAFLODAIMON 96]

Σχέση με μηχανοκίνητα (4τροχοί) είχα λόγω πατέρα (μηχανικός και όχι μόνο...) Ακόμα λατρεύω τις μυρωδιές από τα λάδια, την βενζίνη, την βαφή και ότι άλλο κυκλοφορεί στα συνεργεία... Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι και η σχέση αυτή διακόπηκε απότομα.

Μέχρι τα 19 δεν έκανα νύξη για κάτι δικό μου, έστω και αυτοκίνητο. Το δοκίμασα αργότερα το αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά στην πρώτη επαφή με τα δίτροχα. Πό-ρω-ση!!!!!! Πρώτα ως συνοδηγός, ερωτεύτηκα κάθετι που τα αφορά και το μικρόβιο μπήκε και κόλλησε.

Όταν επέστρεψα Ελλάδα εγκαταστάθηκα Αθήνα, οπότε ενασχολήθηκα ελεύθερα με βόλτες, παρέες και γκάζια και ξεκίνησα σιγά σιγά και για δίπλωμα.

Το πέταξα στους δικούς μου κάποια στιγμή αλλά δεν με πιστέψαν καθόλου.

Ακόμη και όταν πήρα το δίπλωμα, αρκέστηκαν να μου πουν: " άντε βάλε μπρος και για δίπλωμα αυτοκινήτου και θα σου το πάρουμε εμείς"

Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο...

ΤΡΩΙΚΟΣ Πόλεμος έγινε και έπεσαν επάνω μου γνωστοί, φίλοι κ.λ.π. για να αλλάξω γνώμη.

Η ατάκα της μάνας μου: "παιδάκι μου, το έχεις χάσει τελείως! είναι δυνατόν? κορίτσι της παντρειάς αντί να πάρεις πλυντήριο να πλύνεις κανένα ρούχο, πήρες μηχανή..."

Φυσικά αποφεύγω κάθε αναφορά και δεν με έχουν δει ακόμα με την κούκλα μου, γιατί δεν την γλιτώνω...

Δε λέω....καλό και το πλυντήριο αλλά σαν τη μηχανή.........

[sebastian 0]

Εγώ γι`αρχή όπως πιστεύω κ οι περισσότεροι είμουν με δανεικά.

Στα 18 μου πήρα το 1ο δικό μου εργαλείο(DT 200R ΜΠΛΕ) χωρίς πολλά-πολλά (δούλευα από πριν κ έτσι είχα το ρευστό)

Όταν το πήγα σπίτι..........σοκ,αλλά αυτό ήταν (στιγμιαίο),μετά φυσικά περίπου κάθε 12-14 μήνες άλλαζα μοτό :)

[giorgos_drz 592]

οι πρωτες κρουσεις εγιναν στο λυκειο αλλα τπτ δεν ακουγαν.

ετσι οταν τελειωσα τον στρατο στα 21 μιας και δουλευα και ειχα δικα μου φραγκα πηγα και πηρα το μπορντω διαβολο ενα c 50 που ηταν βεβαια 72 και το εχω ακομα.

οι γονεις απλα το ειδαν και μου ειπα να προσεχω και τπτ αλλο.

[papazafes 0]

Τι να πω και εγώ που ακόμα προσπαθώ να πεισω τους δικούς μου (και ειδικά τη μάνα μου!!) να πάρω την δική μου μηχανή?

Όπως το βλέπω το πράγμα αυτο θα γίνει σε λίγο καιρό που θα μετακομίσω μόνιμα Ιταλία..

[dim_gal 272]

ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΒΓΗΚΕ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΠΟ ΤΑ 14-15 ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΣΩ ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΑΝΙΚΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΚΑΙ ΣΤΑ 18(ΠΡΙΝ 6 ΜΗΝΕΣ)ΠΗΡΑ TO DERBI ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΕ ΚΑΝΑ ΧΡΟΝΟ ΔΗΛΑΔΗ(ΧΑΧΑΧΑΑΧΑ) ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ

[Remali tis Fokionos Negri 306]

Εμένα με έβλεπαν οι δικοί μου να έχω φρικουλιάσει από την κίνηση και την έλλειψη πάρκινγκ. Τους έψηνα καιρό με μαλαγανιές του τύπου "δεν με εμπιστεύστε; Τι νομίζεται; ότι είμαι κανα καγκοόυρι;" και άλλα τέτοια...

Μόλις άλλαξα το ΧΤ με την CB δεν τους πολυρώτησα, απλώς το ανακοίνωσα. Είπα βέβαια και κάτι πίπες περί ενεργητικής ασφάλειας... :lol:

[TASOS :) 1]

εγω στα 11 οδηγησα πρωτη φορα σε ενα lead 50 μαζι με τον θειο μου.μετα αρχισα να το παιρνω βολτες μονος ωσπου με ειδε ο μπαμπας και μου ειπε:ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΡΕ ΣΚΑΤΟ?χαχαχα ακομα το θυμαμε.την αλλη μερα πηρα το SYM JET50.χωρις καμια δυσκολια γιατι ο μπαμπας στα νιατα του ηταν racing.οταν ηρθε η ωρα να παρω αλλο και ηθελα με ταχυτητες μου ελεγε οτι δεν ξερω,αλλα τοτε ειχα αρχισει να δουλευω στο συνεργειο(11 χρονια φτιαχνω τις καλες μας).και πηγα μπροστα του μια μερα να του αποδειξω με το GSX-R 750 οτι ξερω.επαθε

[BlueZip 0]

Φοιτήτρια 2ο έτος πήρα δίπλωμα για Ι.Χ. αλλά για αυτοκίνητο ούτε λόγος απο τους γονείς κάναν τους κινέζους (Λογικό αφού με σπούδαζαν σε άλλη πόλη)

Οπότε πήγα και πήρα δίπλωμα για 50άρι... τους το πέταξα στα μούτρα και τους είπα "Μηχανάκι αλλιώς θα αρχίσω να παίρνω και άλλα διπλώματα (φορτηγό, ελικόπτερο, κτλ..κτλ...)!!

Τρόμαξε η καημένη η μάνα μου και μου πήρε ένα μικρό για να ηρεμήσω... :D

[nickapos 35]

Σχέση με μηχανοκίνητα (4τροχοί) είχα λόγω πατέρα (μηχανικός και όχι μόνο...) Ακόμα λατρεύω τις μυρωδιές από τα λάδια, την βενζίνη, την βαφή και ότι άλλο κυκλοφορεί στα συνεργεία... Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι και η σχέση αυτή διακόπηκε απότομα.

Μέχρι τα 19 δεν έκανα νύξη για κάτι δικό μου, έστω και αυτοκίνητο. Το δοκίμασα αργότερα το αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά στην πρώτη επαφή με τα δίτροχα. Πό-ρω-ση!!!!!! Πρώτα ως συνοδηγός, ερωτεύτηκα κάθετι που τα αφορά και το μικρόβιο μπήκε και κόλλησε.

Όταν επέστρεψα Ελλάδα εγκαταστάθηκα Αθήνα, οπότε ενασχολήθηκα ελεύθερα με βόλτες, παρέες και γκάζια και ξεκίνησα σιγά σιγά και για δίπλωμα.

Το πέταξα στους δικούς μου κάποια στιγμή αλλά δεν με πιστέψαν καθόλου.

Ακόμη και όταν πήρα το δίπλωμα, αρκέστηκαν να μου πουν: " άντε βάλε μπρος και για δίπλωμα αυτοκινήτου και θα σου το πάρουμε εμείς"

Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο...

ΤΡΩΙΚΟΣ Πόλεμος έγινε και έπεσαν επάνω μου γνωστοί, φίλοι κ.λ.π. για να αλλάξω γνώμη.

Η ατάκα της μάνας μου: "παιδάκι μου, το έχεις χάσει τελείως! είναι δυνατόν? κορίτσι της παντρειάς αντί να πάρεις πλυντήριο να πλύνεις κανένα ρούχο, πήρες μηχανή..."

Φυσικά αποφεύγω κάθε αναφορά και δεν με έχουν δει ακόμα με την κούκλα μου, γιατί δεν την γλιτώνω...

Ε πάρε και εσύ και ένα πλυντήριο να μην καρφώνσεαι, μονο πήγες και πήρες αμέσως το fazer, έχει στο carfourre κάτι φτηνά. :P