Αναζήτηση στην κοινότητα

Παει καιρος που εχω να γραψω στη παρεα εδω ε; Τιναζω τις αραχνες λοιπον με ενα θεμα που καποια παιδια μου ζητησαν να (ανα)δημοσιευσω. Οσα φιλαρακια το εχουν ηδη διαβασει απλα θα θυμηθουν, και οσοι δεν το εχουν ισως παρουν ιδεες και δωσουν νεα πνοη σε καποιο ταλαιπωρημενο παρταλακι που βρισκεται καπου εκει εξω. Εχω μια ιστορια εδω και λιγο καιρο που θελω να μοιραστω... Ζητω προκαταβολικα την κατανοηση των ειδημονων -το παρον δεν ειναι ενα τεχνικο θεμα. Δεν θα βρειτε εξαιρετικη εργασια, τεχνικη αρτιοτητα, επαγγελματικη γνωση. Ουτε επαγγελματιας ειμαι, ουτε δηλωνω ειδημων. Αυτο εδω το θεμα ειναι μια εντελως ερασιτεχνικη ιστορια αγαπης και φροντιδας, η απλα η δικη μου προσπαθεια να βοηθησω μια ατυχη υπαρξη να εχει μια δευτερη ευκαιρια σε μια καλυτερη ζωη απο αυτη που της εμελλε να συναντησει οταν εβγαινε απο το εργοστασιο της 18+ χρονια πριν... Ξεκινησε τη ζωη της με ενα σωρο ονειρα. Καθως οι μηχανικοι στο Ιταλικο εργοστασιο μοτοσυκλετων εβαζαν και τα τελευταια εξαρτηματα στο γυαλιστερο κορμι της εκεινη ηδη ονειρευοταν τη ζωη με τον νεο της ιδιοκτητη. Που θα την πηγαινε; Ποιους δρομους θα ανακαλυπταν μαζι; Ποιες διαδρομες θα χαραζαν εντος και εκτος δρομου; Θα την πηγαινε βολτες καθε μερα εντος και εκτος των τειχων η θα την ειχε κλεισμενη στο γκαραζ να περιμενει υπομονετικα το επομενο Σαββατοκυριακο αποδρασης; Θα εκτελουσε το βαρετο -πλην απαραιτητο για τον ιδιοκτητη της- δρομολογιο γραφειο-σπιτι η καθε μερα θα χαραζε και σε αλλο τοπο; Ποια κορμια θα τη συντροφευαν; Ποιες καρδιες θα ερωτευονταν πανω της; Η μικρη Γερμανιδα μπορει να φτιαχνοταν σε ενα Ιταλικο εργοστασιο αλλα ηξερε οτι κουβαλουσε πανω στα πλαστικα της μια βαρια ιστορια -σιγουρα θα την αποκτουσε καποιος που θα ταξιδευε μαζι της σε τοπους μαγικους! Τα ονειρα ομως δεν εμελλε να βγουν αληθινα. Τα πρωτα χρονια της ζωης της... αγνωστα. Που περασε τη ζωη της απο τη κατασκευη του 1995 μεχρι το 2000 που καταχωρηθηκε στην Ελλαδα; Τι εκανε; Που κυλουσε τις ροδες της και ποιοι την ταξιδευαν; Αγνωστο. Τα ιχνη ξεκινανε οταν βρεθηκε στην Ελλαδα καπου το 2000. Ομως ο εφιαλτης τωρα θα ξεκινουσε πραγματικα. Η ομορφη μαυρη Γερμανιδα επεσε στα χερια ανθρωπων κακων. Αδιαφορων, χωρις καμια φροντιδα, χωρις κανενα μερακι, χωρις να τους ενδιαφερει καθολου αν αυριο αυτο το τσουρμο μεταλλα και πλαστικα θα δουλευε η αν θα τα ειχε τιναξει. Ενα σωρο ιδιοκτητες περασαν απο τη ζωη της -αγνωστο καν ποσοι- και ασελγησαν πανω της τραγικα επι χρονια. Πολυ σκληρη χρηση στο κλεινον αστυ, πληρης ελλειψη φροντιδας, πτωσεις, "σερβις" που πραγματικα αγγιζαν τα ορια της εγκληματικης αδιαφοριας παρα οτιδηποτε αλλο, χιλιαδες χιλιομετρα χωρις καμια απολυτως συμπαθεια και προσοχη... Και στο τελος την πεταξαν σαν το σκυλι εξω απο ενα τρισαθλιο μικρο συνεργειο καπου στη πολη και την αφησαν εκει να σαπισει. Με σκισμενη σελα, ξεφτισμενα πλαστικα, κιλα σκουριας παντου, σπασμενους τροχους, κομμενο υποπλαισιο μοτερ, διελυμενο σασμαν, με τις βροχες να την χτυπανε το χειμωνα και τον καυτο ηλιο να την ψηνει το καλοκαιρι, περιμενοντας υπομονετικα ενα αδοξο τελος... Εκει ομως το καρμα ηταν που αποφασισε να επεμβει και την εφερε στο δρομο μου μεσω ενος καλου μου φιλου. Την πηρε για ενα μεγαλο ταξιδι σε χωρες που χωρις υπερβολη το να εχεις μια αξιοπιστη και στιβαρη μηχανη θα εκανε τη διαφορα αναμεσα στη ζωη η το να σε φανε τα τσακαλια. Η μηχανη περασε μερικους μηνες υπο επισκευη, σε διαφορα σταδια αποσυναρμολογησης. Μπηκαν νεα αναλωσιμα οπως νεοι δισκοι συμπλεκτη, νεο γραναζι 2ας στο κιβωτιο, νεοι τροχοι/λαστιχα, αλυσιδογραναζα, ρουλεμαν λαιμου, τακακια... Επισης ανοιχτηκε το καπακι του μοτερ και καθαριστηκε, καθως και εγινε ρυθμιση των βαλβιδων. Ομως τα σοβαρα προβληματα που ειχε απο τα χρονια αδιαφοριας και κακομεταχειρησης δεν ετυχαν καμιας φροντιδας. Οι επισκευες οπως αποδειχτηκε εκ των υστερων εγιναν με απιστευτη προχειροτητα σε βαθμο που δεν χωραει ο νους του ανθρωπου -μιλαμε οτι χρειαζεται τεραστια προσπαθεια για να κανεις ΤΟΣΟ ασχημη δουλεια... Τα ευρηματα θα μιλουσαν απο μονα τους. Απειρες αθλιες πατεντες που ειτε υπηρχαν ηδη απο πριν ειτε εγιναν στην "επισκευη" ομως σιγουρα δεν δικαιολογουνταν ουτε σε 50αρι κινεζικο, ποσο μαλλον σε μια μηχανη που θα κανει ενα μακρυνο ταξιδι. Φυσικα το αποτελεσμα ηταν η μηχανη να αρνειται πεισματικα να λειτουργησει σωστα. Τη μια σκορτσαριζε εντονα, την αλλη εσβηνε εν κινησει, την τριτη ετρεχαν βενζινες απο τα καρμπυρατερ, την τεταρτη πεταγε λαδια μεσα απο το φιλτροκουτι γεμιζοντας το πισω λαστιχο... Μεχρι και φωτια επιασε σχεδον! Μετα απο ολα αυτα ποιος θα μπορουσε να αδικησει το φιλαρακι που δεν ηθελε ουτε να τη βλεπει; Ποιος θα τον αδικουσε; Ειχε δωσει ενα σωρο λεφτα σε ανταλλακτικα και αναλωσιμα και αντι να γινει καλυτερη η μηχανη ειχε καταντησει -οσο και αν θα ηταν δυσκολο αυτο- ακομα χειροτερη! Ομως εγω τη λυπηθηκα την καημενη. Κανεις δεν την ειχε αγαπησει αυτη τη μηχανη και τωρα ο νεος ιδιοκτητης της ηταν -δικαιως- απηυδησμενος και δεν ηθελε ουτε να τη βλεπει στα ματια του. Ηταν μεγαλο κριμα να καταληξει ετσι αυτη η μηχανη και δεν μπορουσα να το αφησω ετσι -το καρμα που λεγαμε. Αν αγαπας αγαπιεσαι. Ειπα στο φιλο οταν θα την παρω εγω παροτι με θεωρουσε τρελο να θελω να παρω μια μηχανη σε τοσο κακη κατασταση. Τη τραβηξαμε μεχρι το σπιτι μου και την κατεβασα στο υπογειο. Εδω ξεκινουσε η ιστορια ενος ανιδεου και τραγελαφικα αργοκινητου επιδοξου "επισκευαστη" (εμενα δηλαδη), πλην ομως και αθεραπευτα ρομαντικου ονειροπολου που ελπιζε οτι αν δωσει αγαπη σε αυτη την ατυχη υπαρξη εκεινη θα του ανταπεδιδε λειτουργοντας επιτελους εκει που οι επαγγελματιες μαστορες ειχαν αποτυχει...