zero_one

Έβγαλε και βίντεο με αναπαράσταση του συμβάντος, μια εταιρία στην Ταϊβαν, η Next Media Animation δείτε το http://www.youtube.com/watch?v=FsggY65aGVw&feature=player_embedded#at=70

Απ' όλα έχει το εργαλείο και ραπανάκια για την όρεξη Ωραίος, αν μη τι άλλο δεν πρόκειται να μείνει νηστικός ποτέ

Σειρά έχει τώρα η κυρά Αγκέλα να της κάνει μια "επίσκεψη"

Κατά το... "Οι Έλληνες μόνοι τους μπήκαν μέσα στα σκατά", έτσι και ο πολύς Dominique μόνος του μπήκε μέσα στα σκατά Και κάτι που λέμε εμείς στην Ελλάδα και δεν το γνωρίζει...... "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρών' οι κότες"

Μην σας κάνει εντύπωση, είναι παλιός στην πιάτσα

Σαν εμφάνιση είναι προ............ περασμένης δεκαετίας

Άντε....... βάλ' τη να τη δούμε να σου πούμε με 'γειά και καλορίζικη. Προς το παρόν καλοφόρετη να είναι

Μη φωνάζεις και δεν πρόκειται να ξυπνήσει κανείς. Είμαστε ΟΛΟΙ βολεμένοι

Εδώ το συνολικό αποτέλεσμα

Του έριξα πλύσιμο και φύσιμα, γιατί το έχουμε άλωστε το κομπρεσέρ; Το γράφω στο θέμα. Πήγαινε εδώ και θα το δεις.

Επειδή ο καιρός περνάει και τα σίδερα-ντουραλουμίνια σκουριάζουν και ψιριάζουν αποφάσισα να τα «περιποιηθώ» πριν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Έτσι αφού ακολούθησα τις οδηγίες που περιγράφονται στο θέμα του jimmis5 (τον οποίο ευχαριστώ), έριξα μια σοδοβολή για να διώξω σκουριές και ψίριασμα και κατόπιν τα περιποιήθηκα με το Dremel λεπτομερώς. Στη συνέχεια πήρα εφημερίδες και χαρτοταινία και μόνωσα όλο τον κόσμο και στη συνέχεια άρχισα το βάψιμο. Πιο πολύ ώρα μου έφαγε η μόνωση από το βάψιμο. Το αποτέλεσμα μου έφτιαξε τη διάθεση. Αργότερα θα βγάλω απ τις μανέτες και τα άλατα με αλοιφή και θα διορθώσω ότι μικρολεπτομέρεια μου έχει ξεφύγει.

Κι όμως αξίζουμε καλύτερα. Επειδή στο παρελθόν έχω συνεργαστεί επί 2 χρόνια με τους Ιάπωνες σε πληροφορώ ότι είχαν προτείνει επανειλημένα στο τμήμα που εργαζόμουν, σε 12 άτομα δηλαδή όλο το τμήμα, να πάμε να εργασθούμε στη χώρα τους με πολύ καλές αποδοχές. Αυτό νομίζω ότι λέει πολλά

Ο Νατότο Καν ανακοίνωσε πως παραιτείται του μισθού του ως πρωθυπουργού της Ιαπωνίας μέχρι να λήξει η κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. «Θα συνεχίσω να λαμβάνω την αμοιβή μου ως μέλους του κοινοβουλίου, όμως όχι αυτή που απορρέει από τον τίτλο του πρωθυπουργού, ούτε τα σχετικά πριμ», εξήγησε ο αρχηγός της κυβέρνησης σε συνέντευξη Τύπου. «Όπως και η ηλεκτρική εταιρεία Tokyo Electric Power (Tepco), η κυβέρνηση έχει μεγάλη ευθύνη σ' αυτή την κρίση», τόνισε. Το δυστύχημα στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα Νταϊίτσι, το οποίο προκλήθηκε από το σεισμό μεγέθους 9 βαθμών και το γιγάντιο τσουνάμι της 11ης Μαρτίου, είναι το χειρότερο έπειτα από εκείνο του Τσερνόμπιλ, το 1986 στην Ουκρανία, και προκάλεσε διαρροές ραδιενέργειας και την απομάκρυνση 85.000 κατοίκων από τις περιοχές γύρω από το σταθμό. Οι οκτώ επικεφαλής της Tepco, η οποία ήταν υπεύθυνη για το σταθμό και ζήτησε σήμερα επισήμως τη βοήθεια του ιαπωνικού κράτους για να ανταποκριθεί στο οικονομικό κόστος του δυστυχήματος, ανακοίνωσαν επίσης νωρίτερα σήμερα ότι ότι παραιτούνται από ολόκληρο το μισθό τους. Ακριβώς όπως και στην Ελλάδα: Πάνω από 80 εκατομμύρια ευρώ ζητούν αναδρομικά πρώην Βουλευτές (!!!) 1ο. Μάθημα ζωής Η εταιρεία ανακοίνωσε επίσης ότι αποφάσισε να μειώσει τις αμοιβές των μεσαίων στελεχών της κατά 25% και αυτές των απλών μισθωτών κατά 20%. 2ο. Μάθημα ζωής... Διαβάστε το γεγονός αυτό για να έχετε ένα παράδειγμα σύγκρισης μεταξύ δύο λαών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται ίσως για εξαίρεση. Γιατί όμως εμείς να μη του μοιάζουμε έστω και στο ελάχιστο βαθμό... Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres. Αδελφέ μου, Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης. Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό. Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος. Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός. Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του. Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου. Εγώ έχω ήδη φάει. Πάρε την να την φας εσύ." Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή. Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα." Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός. Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου. Ha Minh Thanh

Ευτυχώς που είχα το κινητό. Ο ξάπλας ο συγχωρεμένος.

Καιγόταν ο κόσμος και εγώ έτρεχα να πάρω τη φωτο

Άμα έχεις φαντασία τίποτα δεν πάει χαμένο

Νομίζω πως θέλει να πει ότι γλυστράει του κερατά και καλά θα κάνεις να προσέχεις. Σαν να οδηγείς σε πάγο είναι.

Είμαι ευτυχής γιατί είχα προτείνει αυτήν την τοποθεσία το 1973 με ένα γράμμα μου στους τότε 4Τ. Υπηρετούσα τότε στον Άραξο και είχα δει την περιοχή και κατάλαβα ότι προσφερόταν για κατασκευή πίστας. Μάλιστα θυμάμαι ότι είχαμε πάει τρία "άρωστα" άτομα μαζί και είχαμε συζητήσει γι' αυτό το μέρος και όταν τους είπα ότι θα το προτείνω έφαγα φάσκελο που πήγε σύνεφο. Μου είπαν ότι είμαι παλαβός Καλά είναι έπειτα από 37 χρόνια να βλέπεις ότι έχεις δίκηο Πιστεύω να προλάβω να την δω κατασκευασμένη

Καλώς εχόντων των πραγμάτων εάν δε με "στείλει" κανένας στραβός για εκεί το βλέπω γιατί: οι προδιαγραφές υπάρχουν, παππούς γιαγιά 98 και 95 αντίστοιχα, πατέρας 93, μητέρα 89 και η μητέρα της (η γιαγιά μου δηλαδή) 88, ο παππούς από τη μητέρα μου πήγε από τον πόλεμο του '40 σε μικρή ηλικία. Έχω "ψωνίσει" μηχάνημα με προδιαγραφές και πάω για ρεκόρ "χιλιομέτρων"

Και εγώ με τη σειρά μου να σας ευχαριστήσω από την καρδιά μου. Να είστε καλά και πάντα με υγεία. Άντε και πάω για τα δεύτερα -ήντα και το κακό είναι ότι ΔΕΝ το έχω συνηδειτοποιήσει ΑΚΟΜΗ Τα μυαλά μου και μια λίρα..........

Καλορίζικο, να το χαίρεσαι και καλά ΧΩΜΑΤΑ

:clapping2:

Στο βουνο και στο κατσάβραχο χλωμό το βλέπω με αυτά τα λάστιχα Να είσαι καλά και να το χαρείς φίλε. Δώστου να καταλάβει και μην το φοβάσαι. Σκίσε τη γάτα από την αρχή Καλές βόλτες και όμορφα γκάζια

Τι πράγματα είναι αυτά; Γιατί.......... μαρτυράτε τα "φύλα"; Πρόλαβα τα πάντα. Γεννήθηκα, μεγάλωσα Αθήνα τότε που ήταν ακόμη σε πολύ χειρότερη κατάσταση από την επαρχία που ζω τώρα. Χάλια μαύρα από ποιότητα αλλά και μεγάλη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ελευθερία στους δρόμους, άνεση χρόνου, ποδόσφαιρο στους δρόμους, κοπάνες αβέρτα και βόλτα στου Φιλοππάπου και στο Θησείο και άλλα που σήμερα φαντάζουν όνειρο θερινής νυκτός. Θυμάμαι κάπου στο 1964, είχα ένα ποδήλατο που τότε στα μάτια μου φάνταζε τεράστιο για την ηλικία μου. Θυμάμαι τις βόλτες που είχα ρίξει και μάλιστα μία συγκεκριμένη που ενώ είπα στη μάνα μου ότι πηγαίνω "...εδώ παρακάτω", βρέθηκα στο..... Μαραθώνα και εκεί παραλίγο να βρεθώ στο τμήμα. Έφτασα και πειπλανήθηκα στο Μαραθώνα και χάθηκα. Βλέπω λοιπόν μπροστά μου έναν τροχαίο και μάλιστα της Χωροφυλακής, τον ρώτησα λοιπόν με αγωνία, "από ποιό δρόμο" θα πάω για Αθήνα. Σηκώθηκα και έφυγα έτσι όπως με αγριοκοίταξε και ψάχνοντας βρήκα το δρόμο. Η πλάκα ήταν πως όταν πήγαινα ήταν σχετικά καλά. Στο γυρισμό όμως μου κρέμασε η γλώσσα από το πολύ πετάλι και μέχρι να φτάσω Πετράλωνα είδα κι έπαθα γιατί το ποδήλατο ήταν τουλάχιστον 20 κιλά και χωρίς ταχύτητες βέβαια. Θυμάμαι και το μανάβη με το γαϊδουράκι και τον τύπο που επισκεύαζε τα.... στρώματα (όχι βέβαια αυτά που ξέρουμε σήμερα) και τον άλλον τον γανωματή που έφτιαχνε τα κουταλομαχαιροπείρουνα και τον τύπο με τον τροχό που τόχιζε τα μαχαίρια και τόσα άλλα ακόμη. Τι να κάνουμε είμαι ΑΡΧΑΙΟΣ Όμορφες εποχές γιατί είμαστε παιδιά και δεν καταλαβαίναμε τίποτα Πάντα όταν είσαι νέος τα πράγματα φαντάζουν διαοφερτικά, πιό όμορφα και νομίζεις ότι η εποχή που έζησες ήταν η καλύτερη. Λάθος, κάθε εποχή έχει την καλή της όψη και την άσχημη.