apostolis

Την περασμένη Κυριακή!

Εγώ δεν έχω να πω πολλά μιας και ο Βαγγέλης με κάλυψε πλήρως...Απλά θ'αλλάξω κομμάτι... Λοιπόνννννν...πιστεώ μέσα στα 4 λεπτά αυτού του υπέροχου κομματιού των Stereophonics θα μπορέσετε να διαβάσετε ένα ακόμη ταξιδάκι που ζήσαμε την περασμένη Κυριακή.... Η ώρα 7 και κάτι και το τηλέφωνο χτυπάει.Ο βαγγέλης από την άλλη πλευρά μου λέει ότι δεν παίρνει με τίποτα,έχει μουλαρώσει...Σε 10 λεπτάκια είμαι εκεί του λέω για την πρωινή μας γυμναστική. Δευτέρα στον συμπλέκτη και μετά από 3 προσπάθειες η Αφρικάνα είναι έτοιμη για το ταξίδι της. 8.οο η ώρα και στο σημείο συνάντησης είναι όλοι έτοιμοι γι'ανάβαση... Μια πρώτη στάση μετά από μερικά χιλιόμετρα είναι το μονότοξο γεφύρι της Παλαιοκαρυάς.Βρίσκεται σε ένα βραχώδες στένωμα του ομώνυμου φαραγγιού για να γεφυρώσει το ρέμα της Γκρόπας, εξυπηρετώντας έτσι την επικοινωνία μεταξύ Πύλης, Παλαιοκαρυάς και Μεσοχώρας.Το νερό λόγω των πολλών βροχών όπως διαπιστώνεται κι από τις φωτογραφίες αρκετό. Η βοή από τη πτώση του νερού προκαλεί ένα αίσθημα χαλάρωσης στον Αλέξη. αλλά και για το Vstrom του Γιάννη. Γιάννης και Άννα ταξιδιώτες από την Θεσ/νίκη Ο Βασίλης με την μπέμπα του με τίμησαν μ'ένα κλικ. Ο βαγγέλης σε στιγμές χαλάρωσης αρνείται ν'ανέβει πάνω σ'ένα από τα πιο όμορφα ΚΤΜ που κυκλοφορούν...Δεν την αλλάζει την Varadero. Στιγμές χαλάρωσης και για τις μοτοσυκλέτες. Μετά από μπόλικη δόση χαλάρωσης και μερικά κεικ-κουλουράκια-φρουτάκια για πρωινό ξεκίνησε η ανάβαση προς τον Τύμπανο. Οι αναφορές για τον Τύμπανο πολλές, καθώς πολλοί Αργιθεάτες στο παρελθόν προσπάθησαν να διαβούν αυτό το φοβερό πέρασμα και βρήκαν τραγικό θάνατο, καθώς παρασύρθηκαν και χάθηκαν στις χιονοστιβάδες. Το σημείο πλέον θεωρείται από τους ντόπιους καταραμένο μέρος.Οσο πιο μαγευτικό είναι το τοπίο μιας σπάνιας άγριας φυσικής ομορφιάς που υπάρχει στην περιοχή, τόσο αρνητική είναι η εντύπωση για το φοβερό πέρασμα του Τυμπάνου. Εμείς ευτυχώς δεν είχαμε ν'αντιμετωπίσουμε χιόνι αλλά ο πάγος καραδοκούσε σε πολλά σημεία και η θερμοκρασία παρόλο που ο ήλιος ήταν ακριβώς μπροστά μας φλερτάριζε με το 0.. Το βουνό Τύμπανος αρχίζει να ξεπροβάλλει όμορφα.Λένε ότι απαιτεί σεβασμό στο πέρασμά του προς Αργιθέα... Η θέα των απέναντι βουνών είναι σκέτη μαγεία... Ομορφιές.... Μερικά παιχνίδια με τον φακό... Ο Θάνος πυροβολεί... Τα χρώματά της δημιουργούν ένα όμορφο κάδρο σε συνδυασμό με το όμορφο τοπίο.. Uploaded with ImageShack.us Όταν οι φίλοι-συνοδοιπόροι σου έχουν μονίμως το χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά ότι και να συμβεί στο ταξίδι προσπερνιέται εύκολα... Αν δεν χαζέψεις αυτή τη θέα χωρίς φακούς και φωτογραφικές στα χέρια σου δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα... Τίποτα δεν είναι απάτητο... Συνεχίζοντας την διαδρομή μας έπρεπε να κατέβουμε χαμηλά στο φράγμα της Συκιάς και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε προς το Βουλγαρέλι όπου είχαμε δώσει ραντεβού με φίλους από την Άρτα για να συνεχίσουμε την διαδρομή μαζί. Πις οφ Κεϊκ λέμε και ξεκινάμε... Για όποιον έχει κάνει το συγκεκριμένο κομμάτι δεν χρειάζεται να πω κάτι. Για όλους τους υπόλοιπους, απλά, βάλτε το σε κάποια μελλοντικά σας σχέδια και δεν θα το μετανοιώσετε. Από την αγριάδα του τοπίου, τα πέτρινα γεφύρια, τις χαράδρες, τα χωριουδάκια με τους φιλόξενους κατοίκους, μέχρι τα μισοτελειωμένα τούνελ στα βουνά των Αγράφων λίγο μετά το χωριό της Αργιθέας. Κάποιες φωτογραφίες που σίγουρα δεν μπορούν να αποτυπώσουν αυτά που το μάτι και η ψυχή βλέπει... Στην σιδερένια γέφυρα του Πετρωτού. Κάντε μια στάση και ρίχτε μια ματιά γύρω σας.... Γέφυρα Πετρωτού: Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας προς Άρτα, δίπλα από τη μεταλλική γέφυρα στον Κουμπουριανίτη συναντάμε τη γέφυρα Πετρωτού (13ος - 14ος αι.). Παρασκήνια από την φωτογράφηση...Ξεχάστε τις φωτό της ΚΤΜ από τα ιδιαίτερα μέρη της Νορβηγίας.. Συνεχίσαμε προς Μηλιανά και κάπου εκεί κάναμε μια μικρή στάση για ν'αποφασίσουμε ποια διαδρομή θ'ακολουθούσαμε για Βουλγαρέλι και τελικά ακολουθήσαμε την διαδρομή από Ελάτη. Μια διαδρομή η οποία είχε 2 άτυχες στιγμές σε μαύρο πάγο αλλά κι ένα service αλλαγής σε τακάκια. όλα καλά.... Μετά από ένα γρήγορο καφεδάκι στο Βουλγαρέλι ξεκινήσαμε για το χωριό Καταρράκτης.Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του γοητευτικού χωριού είναι το βουητό του νερού που δε σταματάει ποτέ. Από τη στιγμή που φτάνει κανείς στο χωριό ακούει και βλέπει να τρέχει το γάργαρο νερό το οποίο έρχεται κατευθείαν από τους δύο καταρράκτες, μέσα από τα σπλάχνα του βουνού. Η κατολίσθηση σε συνδυασμό με την χιονοστιβάδα δημιούργησαν αυτήν την άγρια ομορφιά... Περατώντας στο μονοπάτι προς τους καταρράκτες απολαμβάνεις την θέα των Τζουμέρκων... Αναλογίστηκα αν είναι το μονοπάτι που οδηγεί στον παράδεισο... Στάση γι'ανεφοδιασμο... Πανέμορφη η θέα με φόντο τον Άραχθο ποταμό... Μετά από μια γρήγορη συνάντηση με τα παιδιά από την Άρτα κατευθυνθήκαμε στο γεφύρι της Πλάκας...στο μεγαλύτερο γεφύρι της Ηπείρου. Οι πόρτες κι αυτές της εκδρομής πλέον είχαν κλείσει αλλά οι αναμνήσεις ακόμα γυροφέρνουν στο μυαλό μας... Ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στους Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Άννα, Βασίλη, Αλέξανδρο, Αλέξη, Βαγγέλη, Βασίλη, Φώτη, Βαγγέλη, Θάνο αλλά και στον Δημήτρη και τους φίλους του από την Άρτα. Να είμαστε ΠΑΝΤΑ όρθιοι παιδιά και να ταξιδεύουμε... Ευχαριστώ για την ανάγνωση...

Bαγγέλη άψογες όλες όπως πάντα.Η εκρομή ήταν φανταστική και η παρέα κάτι παραπάνω από απίστευτη. ότι και να πω είναι λίγο.Mακάρι όλες οι εκδρομές να καταλήγουν σε περιπέτεια.Όχι όμως απρόοπτα. Γιαννη περαστικά και πάλι και η πρώτη μετά την αναρρωση θα είναι με βαθμό δυσκολίας.Πάμε για το επόμενο level 30 πόντους παγωμένο χιόνι στο δρόμο.xaxaxaxax

Σ'ευχαριστώ φίλε μου.Είναι έρωτας η φωτογραφία. Μαζί μου είχα D7000 με 18-200VRII.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να γράψω για το ταξίδι που κάναμε την Κυριακή!Ξέρετε είναι από εκείνα τα ταξίδια που απλά βλέπεις και ξαναβλέπεις τις φωτογραφίες-βίντεο και λες «ήμουν κι εγώ εκεί». Ήταν μια όμορφη εμπειρία πραγματικά!Ουσιαστικά για τους περισσότερους ήταν ένα ταξίδι συνθηκών (όχι τόσο πολύ για τα χιλιόμετρα σιγά καμιά 400αριά και κάτι ήταν)που υποσυνείδητα θέλαμε να κάνουμε αλλά δεν το επιδιώκαμε ο καθένας για δικούς του λόγους. Προτού ξεκινήσω, με όλο το θάρρος-σεβασμό μιας και τα υπόλοιπα παιδιά τον γνωρίζουν περισσότερο, ν’αφιερώσουμε αυτή την εκδρομή στον Γιάννη (J.T.R) που αναρρώνει αυτή την στιγμή ύστερα από ένα ατύχημα που είχε στο κλείσιμο της εκδρομής λίγα μέτρα από το σπίτι του.Περαστικά σου φίλε Γιάννη και σύντομα στη δίτροχη καλλονή. Επισπρόσθετα να ευχαριστήσω και τους υπόλοιπους φίλους της παρέας Φώτης(Transalp),Σπύρος(Vstrom),Βαγγέλης(Africa),Εγω(Caponord),Μάνος(R1200GSA),Θάνος(R1150GSA),Χρήστος(R1200GS), Χρήστος(Τenere),Μιχάλης(800GS),Σωτήρης(K1200LT),Θοδωρής(Vstrom),Βαγγέλης(Varadero),Σωτήρης(Varadero) και Γιάννης(Africa) για την υπέροχή μέρα που ζήσαμε. Λοιπόν η διαδρομή που ακολουθήσαμε είναι η παρακάτω: ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ Τρίκαλα-Καλαμπάκα-Κορυδαλλός-Κρανέα-Κηπουρειό-Ζάκας-Σπήλαιο-Περιβόλι-Βοβούσα-Παναγία και πάλι πίσω. Κακά τα ψέμματα ήταν ένα δύσκολο ταξίδι,14-15 ώρες πάνω στη μηχανή.Είχε πολύ βροχή στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής,χιονόνερο,πάγο,αρκετό χιόνι στον δρόμο και ομίχλη στηΝ επιστροφή που δυσκόλευε λιγάκι την κατάσταση σε συνδυασμό με την κούραση... Μια πρώτη στάση στον Κορυδαλλό λίγο πριν την είσοδό μας στα όμορφα δάση της Πίνδου.Για ένα τοστάκι βρε αδερφέ! Από εκεί κι έπειτα το τοπίο άρχισε να γίνεται ομιχλώδες μέχρι την Κρανιά με λίγα χιονάκια δεξιά-αριστερά έτσι για να δημιουργεί όμορφα καδράκια. Ένα μέρος που την κάνει να αισθάνεται άνετα... Μια μοτοσυκλέτα με αρκετή ιστορία πάνω της <αφηγείται >τα κατορθώματά της στη νέα γενιά... Η Africa του Γιάννη έχει χαραγμένη πάνω της την δική της ιστορία,τα δικά της ταξίδια... Το επόμενο επαρχιακό κομμάτι που έπρεπε ν’ακολουθήσουμε ήταν αυτό που θα μας πήγαινε στο Σπήλαιο.Όμως ακριβώς κάτω από την Εγνατία ήταν απαραίτητη μια στάση έτσι απλά για ν’απολαύσουμε την ηρεμία της φύσης... Ο Μιχάλης με την καλή του απολαμβάνουν το υπέροχο τοπίο... Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που κοιτάς τις μοτοσυκλέτες κι ενώ συζητάς με τον φίλο συνοδοιπόρο σου αισθάνεσαι ότι κι αυτές έχουν κάτι να πουν... ύστερα από αυτή την σύντομη στάση τα επόεμνα χιλιόμετρα θα μας οδηγούσαν στο Σπήλαιο Γρεβενών όπου ακολουθήσαμε μια όμορφη λασποδιαδρομή η οποία μας αποκάλυψε το φαράγγι της Πορτίτσας κι από κάτω του τον Βενέτικο ποταμό … Ένας μικρός καταρράκτης κάπου εκεί στο βάθος ποζάρει για ένα κλικ... Η Vara του Βαγγέλη είχε φορέσει τα τρακτερωτά της παπουτσάκια και χόρευε στις λάσπες... Η κούκλα ήταν έτοιμη για την επόεμνη πρόκληση... Έτοιμοι για όλα.. Επιστροφή στο χωριό για ένα χαλαρό καφεδάκι σ’ένα ζεστό καφενεδάκι όπου οι παππούδες μας κοιτούσαν με τόση περιέργεια...Έτσι πιστεύω!χαχαχαχ Και κάπου εκεί ξεκίνησε ξανά το ταξίδι μας. Είχαμε αποφασίσει ότι θ’ανέβουμε ψηλά...Και τα χιόνια άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους...Είχε αλλάξει πλέον το τοπίο και η διάθεση για περιπέτεια... Πλέον βρισκόμασταν στον αυχένα μετά το χωριό Περιβόλι κοντά στα 1500μ. Το χιόνι στο δρόμο έκανε γρήγορα την εμφάνισή του...και τα προβλήματα δεν άργησαν να έρθουν. όμως παρέα ήταν απίστευτη σε όλα.Κάναμε 15 χλμ σε 2:30 ώρες αν θυμάμαι καλά... Δυστυχώς όμως κάπου εδώ η δική μου φωτογραφική έφτασε στο τέλος της μιας και ξέχασα να φορτίσω την μπαταρία την προηγούμενη μέρα. Η συνέχεια ήταν εξίσου δύσκολη μέχρι την Βοβούσα με αρκετή βροχή και χιονόνερο και τα προβλήματα με τα χιόνια να έχουν την ίδια εξέλιξη. Μετά από αρκετή ταλαιπωρία φτάσαμε στην Βοβούσα όπου μας υποδέχτηκε ένας φανταστικός άνθρωπος ο οποίος δεν πίστευε ότι 14 άνθρωποι κα΄τω από αυτές τις συνθήκες με μοτοσυκλέτες έφτασαν μέχρι εδώ.Αφού αμς υποδέχτηκε με αρκετά φαγώσιμα απλωθήκαμε να στεγνώσουμε.... Η επιστροφή μας επιφύλασε περισσότερο χιόνι αλλά ευτυχώς λιγότερη βροχή όπου μετά από αρκετές ώρες μπήκαμε στο δρόμο της επιστροφής ο οποίος μας έφερε γεμάτους αναμνήσεις,στα σπίτια μας. Ότι και να πω είναι πολύ λίγο...Εύχομαι τέτοιες εκδρομές χωρίς απρόοπτα να στμβαίνουν πάντα. Τέλος δεν περιγράφω άλλο....

T;ωρα λογικά θα είναι αν όχι χιονισμένος παγωμένος. Θέλει προσοχή γιατί έχει πολλά κρυφά σημεία.Σαν δρόμος αν πας χαλαρά μιας και οι συνθήκες δεν είναι οι καλύτερες δεν διατρέχεις κίνδυνο. https://maps.google....mra=ls&t=m&z=10 Αυτή θέλαμε ν'ακολουθήσαμε.

O διαδρομή έλεγε Βοβούσα αλλά κάναμε ένα μικρό λαθάκι και βρεθήκαμε στη Βασιλίτσα.

Στέλλιο μαζί μου είχα Nikon D7000 με 18-200 VR

Μας έπιασε βραδάκι στη Βασιλίτσα και ναι μια δροσούλα 0 βαθμών την είχε. όντως και ειδικά την περασμένη εβδομάδα που πήγαμε που ακόμη φορούσε τα φθινοπωρινά της ήταν το κάτι άλλο.

Ένα περίεργο πράγμα με τον Φώτη.Οι βαλίτσες του πρέπει να ήταν γεμάτες με τοστ.. Εδώ μας απομακρύνει καθώς απολαμβάνει το δείπνο του. Στη συνέχεια χαράξαμε πορεία προς Δίστρατο με μια στάση στην Κόνιτσα και συγκεκριμένα στο γεφύρι της Κλειδωνιάς.. Απόλυτα ενταγμένο στο φυσικό τοπίο της χαράδρας του Βίκου. Ενώ τα άλογα χαλαρώνουν κάτω από τα δέντρα πάνω σ'ένα απαλό στρώμα από πλατανόφυλλα. Φωτογράφε τράβα μια φωτογραφία! Έχει πολύ άγρια ομορφιά...και το παιχνίδι με τον ήλιο δημιουργούσε όμορφες φωτογραφίες. Κι εδώ η παρέα ποζάρει όλο χαμόγελο... Γεια σου άρχοντα Σωτήρη.800χλμ έκανε... Σημαντικό στις μέρες μας...κάποιοι μας το υπεμθυμίζουν πιο ρομαντικά. Η διαδρομή από εκεί κι έπειτα έλεγε Βοβούσα... αλλά μια λάθος στροφή μας ανέβασε ψηλά στο χιονοδρομικό της Βασιλίτσας με το θερμόμετρο να φλερτάρει τους 0 βαθμούς και η νύχτα πλέον να μας έχει σκεπάσει. Συνεχίσαμε για Γρεβενά-Τρίκαλα μια κλασσική διαδρομή...η οποία μας παρέδωσε στα σπίτια μας. Όλα ήταν πολύ όμορφα,πάμε για την επόμενη. Να'στε καλά παιδιά!

Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω!Α βρήκα πως! ’Ωρα 7:00 το πρωί,ξημέρωμα Κυριακής και ο Βαγγέλης ετοιμάζει ελληνικό καφέ πάνω στη χειροποίητη βαλίτσα της Africa.Η χαρά και η όρεξή μας για χιλιόμετρα κάτι παραπάνω από μικρού παιδιού. Σιγά σιγά αρχίζουν να καταφθάνουν και τα φιλαράκια από μακριά Δημήτρης -Θεόφιλος από Λάρισα και ο Σωτήρης από Βόλο ο οποίος μια ώρα πριν είχε ξεμπερδέψει από το νυχτοκάματό του.Τα λόγια περιττά!Άρχοντας! Εντός ολίγου και ο ολοκαίνουριος έλικας του Βαγγέλη μαζί με τον Αλέξανδρο.Η παρέα ήταν ετοιμη για μια νέα περιπέτεια. Το πρόγραμμα είχε ως εξής...Μμμ στην άκρη το πρόγραμμα,δεν υπήρχε πλέον πρόγραμμα παρά μόνο σημείο όπου θα έπρεπε να φτάσουμε.Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα η διαδρομή άλλαξε στρίβοντας ελαφρώς δεξιά από Κρανιά-Μηλιά απ’οπου θ’ανηφορίζαμε για Μέτσοβο. Η θερμοκρασία στους 6 βαθμούς ίσως και λίγο παρακάτω και οι μηχανές να δουλεύουν όμορφα και γουργουρητά μέσα στο δάσος. Η διαδρομή ήταν το κάτι άλλο,σφιχτό στροφιλίκι στην αρχή συνοδευόμενο από ομίχλη ,το οποίο όσο ανεβαίναμε γινότανε όλο και πιο μεθυστικό χαρή στην φανταστική άσφαλτο από την Μηλιά κι έπειτα. Εδώ φαίνεται πόσο υποτιμούσαμε την Εγνατία αφού προσπαθούσαμε ν'αποκρυνόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο. Μετά από 80+ χιλιόμετρα έγινε μια πρώτη στάση για ένα τσιγαράκι και μερικά καδράκια.Α και μερικά τοστάκια!Ε μανταρίνια! Η Africa αισθάνεται πολύ όμορφα σ'αυτά τα μέρη! Σωτήρης και Βαγγέλης,Κρυώνουνε ωρέ τα παληκάρια? Από τα κράνη μας με τον Δημήτρη φωνάζαμε και κάναμε νοήματα που είναι ο ήλιος,άντε λίγο παραπάνω,άντε λίγο ακόμη... Ε κάπου εκεί ψηλά εμφανίστηκε και ο Ηλίας ο οποίος μας ανάγκασε να σταμτήσουμε και ν’αποτυπώσουμε την ομορφιά του τοπίου. Ο τρικύλινδρος της Triumph γουργούριζε πολύ όμορφα σ'αυτές τις συνθήκες! Επίσης μας δόθηκε και μια γερή δόση αδρεναλίνης λόγω του οδοστρώματος!Ω ναι!Τελειώσανε τα λάστιχά μας δεν υπήρχε άλλο ούτε δεξιά ούτε αριστερά,τα σταντ έξυναν με υπερωρίες και ο δρόμος ήταν ανοιχτός χωρίς τυφλά σημεία όλος δικός μας. Στην κυριολεξία όμως γιατί δεν συναντήσαμε αυτοκίνητο. Όμορφη γρήγορη διαδρομή με μηδαμινή κινηση για όποιον θέλει ν’απολαύσει το μηχανάκι του,την προτείνω ανεπιφύλακτα! Δεν μπορώ να σας περιγράψω την καθαρότητα της ατμόσφαιρας και τον καλύτερο φακό να κουβαλούσα μαζί μου αυτό που έβλεπα δε μπορούσε ν’αποτυπωθεί. Πλησιάζοντας στο Μεγάλο Πάπιγκο η θέα του δάσους και του όρους Τύμφη σε μαγνητίζει! Μετά από λίγο το πέτρινο γεφύρι του Βοϊδομάτη μας παρακινούσε για μια στάση... Η φύση μας προκαλούσε με τα υπέροχα χρώματά της Μια μικρή στάση για τον μεγάλο χιλιομετροφάγο της παρέας.. Πλησιάζει και ο επόμενος.. Μετά απο λίγο το Μεγάλο Πάπιγκο μας καλοσώριζε όπως επίσης κι ένα όμορφο παραδοσιακό γλυκοπωλείο.. όμορφο και ειδυλιακό το χωριό.. Λίγα μόλις μέτρα πριν το μικρό Πάπιγκο στον δρόμο που το ενώνει με το Μεγάλο Πάπιγκο συναντήσαμε τις περίφημες Κολυμπήθρες. Είναι ένα πραγματικό θαύμα της φύσης. Περπατώντας ακούς τα τρεχούμενα νερά έχουν σχηματίσει κατά μήκος των βράχων μεγάλες γούρνες(ελληνηστί παρακαλώ) νερού, ενώ με το καταπράσινο σκηνικό που τις πλαισιώνουν το σκηνικό γίνεται μαγευτικό. Είναι μοναδικό πως το νερό έχει σμιλεύσει τους βράχους. Τα χρώματα που σχηματίζονται από τις πέτρες είναι μοναδικά. Βαγγέλης-Αλέξανδρος και Σωτήρης μια στάση στον ήλιο...

Καλησπέρα παιδιά. Επειδή σκέφτομαι να παραγγείλω τις Traveller μέσα στην εβδομάδα θα σου ήταν εύκολη μια σύντομη πειργραφή τόσο από θέμα αντοχής στις συνθήκες όσο και στο περπάτημα? Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Να σου πω την αλήθεια αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη γιατί είμαι 1.86-87 και δεν ξέρω πως θα μου κάθεται. Σίγουρα δεν έχουν καμία σχεση με το gator. Ευελπιστώ την ερχόμενη εβδομάδα να κατέβω Αθήνα έτσι ώστε να τα δοκιμάσω και τα 2.

Καλησπέρα παιδιά! Λοιπόν θα ήθελα τα φώτα σας μιας και πριν από λίγες μέρες έδωσα το Gator επειδή έπεσα νούμερο και είμαι ανάμεσα σε Talos και Tundra. Oι περισσότεροι μου λένε Talos αλλά θέλω την γνωμη κάποιου που το φοράει όπως και του Tundra.Θέλω ένα ζεστό μπουφάν μιας και τα ταξίδια πλέον με την μηχανή θα είναι περιορισμένα μεν αλλά θα γίνονται εξωτερικό. Αρκετά ικανοποιημένος από το gator αλλά δεν θέλω να το ξαναπάρω. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα το οποίο δεν τελειώνει με τίποτα.Πάντα θα βρίσκουμε θετικά-αρνητικά κ.ο.κ Απλά είναι διαφορετική η αίσθηση που σου δίνει το καθένα. Άλλο πράμα να οδηγείς στα όρια μια Μ5.Όπως επίσης άλλη η αίσθηση της 1000rr. Είναι και το θέμα τιμής στη μέση που σου λέει ότι μια Μ5 θέλει 120000 για να την αποκτήσεις ενώ με 12000 έχεις μια μηχανή η όποια θα σου ανεβάσει στα ύψη την αδρεναλίνη. Είμαι φαν και των 2 γιατί πολύ απλά το καθένα μ'ενθουσιάζει με τον δικό τυο διαφορετικό τρόπο.