Έχω παρατηρήσει με χαρά, ότι στις αναγγελίες ατυχημάτων του φόρουμ, τα μέλη συμφωνούν πως οι μηχανές είναι ένα μάτσο σίδερα.
Με ευχαριστεί ιδιαίτερα αυτή η διαπίστωση.
Πολλοί μοτοσικλετιστές θεωρούν τη μηχανή τους σαν κάτι ζωντανό, ένα σύνολο εξαρτημάτων που αποκτά ζωή πατώντας τη μίζα, ένας μεταλλικός οργανισμός με ψυχή.
Πολλές μάρκες μοτοσικλετών προωθούν με αυτό το τρόπο τα προϊόντα τους, σε σημείο να λέμε η Ducati, η BMW, η Kawasaki λες και πρόκειται για γυναίκες.
Η θεώρηση της μοτο σαν κάτι έμψυχο, ενθαρρύνει το κυνήγι της ηδονής και απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό. Αν ο άνθρωπος κάθεται και πλένει, γυαλίζει και φροντίζει τη μοτό σαν να πρόκειται για το κορίτσι του, πότε θα βρει χρόνο να παρακολουθήσει τη λειτουργία;
Όταν ένα από αυτά τα άτομα έχει ατύχημα, και του πούμε "σίδερα είναι, μη στεναχωριέσαι" δε φαντάζεστε πόσο πολύ τον βοηθάμε ψυχολογικά, αφού τον απομακρύνουμε από το κυνήγι της ηδονής.
Γι'αυτό σας προτρέπω, μόλις βλέπετε κάποιο thread θύματος ατυχήματος, να τονίζεται συνεχώς ότι η μηχανές, όσο φανταχτερές και να είναι, τελικά είναι ένα μάτσο σίδερα.