Nefelovatis

Περαστικά, σου εύχομαι κι εγώ. Πάντως αν και οδηγώ χρόνια δίκυκλα, κι έχω κάνει όταν ήμουν 19 καμιά 20.000χιλ, με παπί, σ’ ένα χρόνο στο νησί , αυτά που μπορώ να πω είναι τα εξής: 1.Ήμουν τυχερός, μια και τότε, το ’89 και λιγότερα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν, και οι οδηγοί ήταν πιο ήρεμοι σαν άνθρωποι, και άρα και πιο προσεκτικοί. Μια και τότε το κράνος και δεν το φορούσαμε, και ήταν και πανάκριβο. Κι έτσι αυτά που είχαμε ήταν της πλάκας.. Εκείνο που μου είχαν κάνει δώρο με το μηχανάκι, είχε σπάσει μια φορά που έπεσε από ένα τραπέζι.. Τώρα πάντα με κράνος και μπουφάν, αλλά για να φτάσω στο τώρα, έπαιξε και η τύχη το ρόλο της. 2.Εδώ στην Αθήνα, δεν παίζει με παπί.. Είναι σαν να είσαι αόρατος και ο μόνος που σε βλέπει είναι ο συνοδηγός σου (που μερικές φορές μπορεί να είναι και κείνος αόρατος, πχ. ένας τύπος με κουκούλα και δρεπάνι, που περιμένει πότε θα σε πάρει για όπου..). Και με μηχανή είναι επικίνδυνα, απλά πιστεύω ότι παίζει κάτι με την «επιλεκτική προσοχή» σε συνδυασμό με το ένστικτο αυτοσυντήρησης των αυτοκινητιστών. Δηλαδή επιλέγουν να προσέχουν ενστικτωδώς (μια και οδηγούν έχοντας χίλια δυο στο κεφάλι τους, ειδικά αυτή την περίοδο), κάτι που είναι επικίνδυνο. Και σίγουρα ένα παπί δεν είναι (το πολύ κανένα βαθούλωμα στο φτερό). Ενώ το να τους πέσει μια μηχανή 200 κιλά συν τον οδηγό πάνω στην πόρτα, ε είναι κάπως πιο ζόρικο.. Οπότε προσέχουν λίγο παραπάνω. Βασικά αφού είσαι καλά, όλα καλά. Καλό Ξημέρωμα και πάλι περαστικά.

Καλή ιδέα το μπουφανάκι, μα χρειάζεται ειδική «επένδυση» για την επικείμενη καταιγίδα. Δηλαδή.. Μόλυβδο!!(όπως στα ακτινολογικά εργαστήρια ένα πράμα..). Μπορεί να πέφτει λίγο βαρύ ένα τέτοιο μπουφανάκι, αλλά μια χαρά θα απορροφά τις ακτίνες Χ, Ψ, Γ κτλ. Το θέμα είναι πως μπορεί να χρειάζονται και τα ηλεκτρονικά της μηχανής τέτοια επένδυση, οπότε, μάλλον με κουτιά μας βλέπω.. : Απλά ελπίζω να μην χρειαστεί τίποτα απ’ όλα αυτά, γιατί αλλιώς μας βλέπω (όσους καταφέρουμε να φύγουμε απ’ τις τσιμεντουπόλεις), να κυκλοφοράμε με ΒΜΧ (ναι τα ποδήλατα) στην καλύτερη.. Θα έλεγα με γαϊδούρια, αλλά δεν παίζει μια και αποτελούν είδος προς εξαφάνιση (αλήθεια είναι αυτό, διάβασα κάποια μελέτη που έλεγαν οι οικολόγοι πως από κάτι εκατοντάδες χιλιάδες, έχουν μείνει λιγότερα από 20.000 στην Ελλάδα). Βέβαια έχουμε κάμποσα μες τη βουλή, αλλά άντε να τα πιάσεις εκείνα (αν και αδικεί τα γαϊδουράκια ο χαρακτηρισμός, το ξέρω..). Καλό Ξημέρωμα, και προσοχή.. Στον Ήλιο αύριο

Πολύ όμορφο κείμενο.. Κι εμένα μου άρεσε, όταν είχα κάτι να με απασχολεί, να παίρνω τη μηχανή και να πηγαίνω σε κάποια παραλία τα βράδια. Να κάθομαι συντροφιά με τη θάλασσα και να με ταξιδεύει, πέρα από δουλειές, άγχη, «κρίσεις» κι αγορές. Τώρα εδώ που μένω μου πέφτει μακριά η θάλασσα, όταν όμως βρίσκω ευκαιρία, πηγαίνω πάλι να τη βρω.. (Συνήθως με αεροπλάνο βέβαια, μια και πιο εύκολο μου έρχεται να πάω σε κανένα νησί για διακοπές, πάρα πχ. Γλυφάδα :Ρ) Πολύ όμορφο κείμενο! Καλό απόγευμα :)

Πριν 4 χρόνια, το 2006, είχε ακουστεί μια είδηση, και μάλιστα από ειδικούς επιστήμονες, ότι το 2012 όπου ήταν και το τέλος του 12ετούς ηλιακού κύκλου, θα ξεσπούσαν πρωτόγνωρες ηλιακές καταιγίδες.. Κάποιοι το συνδύαζαν με το «Τέλος του Χρόνου», του ημερολογίου των Μάγιας. Και είχαν κάνει προσημειώσεις οι οποίες έδειχναν ότι πολλοί μεγάλοι μετασχηματιστές σε λειτουργία θα καίγονταν, το δίκτυο ηλεκτρισμού θα κατέρρεε και μαζί η ζωή στις Μεγα-πόλεις που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι (σχεδόν ο μισός πληθυσμός της γης. Μια και εκτός των ηλεκτρικών δικτύων, θα σταματούσε και η υδροδότηση καθώς οι αντλίες με ρεύμα λειτουργούν.. Και ανέφεραν διάφορα σενάρια καταστροφής.. Μετά από δύο χρόνια, είπαν λέει ότι οι προσομοιώσεις μπορεί να μην είναι ακριβείς, μια και ο ήλιος τελικά είναι φρόνιμος, ότι είχαν κάνει λάθος, ότι ο κύκλος θα είναι ήσυχος και άλλα τέτοια καθησυχαστικά. Φυσικά κάποιοι «ευφάνταστοι» επιστήμονες έλεγαν ότι όλα γίνονται για να μην πάρουν οι (ιδιωτικές) εταιρείες ηλεκτρισμού μέτρα προστασίας των μετασχηματιστών. Τα οποία κόστιζαν, και όπως ξέρουμε κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες μπρος στην τσέπη τους για τίποτα δε νοιάζονται, πόσο μάλλον για μέτρα ασφαλείας. Και τώρα «ξαφνικά» βλέπουμε πως πάλι λάθος έκαναν και κάτι φαίνεται να ταράζει τις φλόγες στου Ήλιου την επιφάνεια. Και να απειλεί τις τηλεπικοινωνίες. Και (ξανα)αναφέρουν ότι θα έχουμε έντονη ηλιακή δραστηριότητα (μια και δεν μπορούν να το κρύψουν ίσως πλέον;).. Ας δούμε πάντως τι έλεγαν τότε: Το ηλιακό «κουτί της Πανδώρας» Στις 10 Μαρτίου 2006, η ΝΑSΑ εξέδωσε ένα ασυνήθιστα... ποιητικό ανακοινωθέν. Άρχιζε με τις λέξεις: «Είναι επίσημο: Το ηλιακό ελάχιστο έχει φτάσει. Οι ηλιακές κηλίδες έχουν εντελώς εξαφανιστεί. Οι ηλιακές φλόγες δεν υπάρχουν. Ο Ήλιος είναι εντελώς ήρεμος. Σαν την ηρεμία πριν μια καταιγίδα». (http://science. nasa. gov/headlines/2006/10mar-stor mwarning. htm) Το τι ακριβώς σήμαιναν αυτά τα λόγια μάς το εξηγεί στη συνέχεια η ερευνήτρια του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών δρ Γ. Τσιροπούλα. Εκείνο πάντως που επακολούθησε της ανακοίνωσης της ΝΑSΑ ήταν μια πρωτοφανής αναστάτωση στον χώρο των «ηλιοεπιστημών», που κατέδειξε το πόσο λίγα γνωρίζουμε για τον γίγαντα που μας φωτίζει. Η αναστάτωση είχε να κάνει κυρίως με την εμφάνιση των αποτελεσμάτων ενός νέου μοντέλου προσομοίωσης της συμπεριφοράς του Ήλιου που ανέπτυξαν επιστήμονες του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικής Έρευνας των ΗΠΑ (ΝCΑR), με επικεφαλής τη Μαουσούμι Ντικπάτι (Μausumi Dikpati). Οι υπερυπολογιστές που τροφοδοτήθηκαν με το μοντέλο της κατέληξαν στο ότι η παρατεταμένη «σιωπή» του Ήλιου θα ακολουθηθεί από σφοδρότατη ηλιακή καταιγίδα, το 2012, τόσο δυνατή που θα μπορούσε όχι μόνο να σβήσει τους τηλεπικοινωνιακούς μας δορυφόρους, αλλά και να υπερφορτώσει τους μετασχηματιστές των επίγειων δικτύων διανομής ρεύματος, επιφέροντας «μπλακάουτ» σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη. Μικρό δείγμα αυτού του φαινομένου, από πολύ μικρότερης έντασης ηλιακή καταιγίδα, είχαμε το 1989, όταν η καναδική επαρχία του Κεμπέκ βυθίστηκε στο σκοτάδι για 5 ώρες. Στις 23 Μαρτίου 2009 το περιοδικό «ΝewScientist» έσπευσε να μας προετοιμάσει για τη διαφορά: «Είναι μεσάνυχτα της 22ας Σεπτεμβρίου 2012 και οι ουρανοί πάνω από το Μανχάταν σκεπάζονται από μια χρωματιστή κουρτίνα τρεμάμενου φωτός. Ελάχιστοι Νεοϋορκέζοι έχουν δει το Σέλας τόσο νότια, αλλά το σάστισμά τους κρατάει ελάχιστα. Μέσα σε δευτερόλεπτα οι λάμπες σβήνουν και τρεμοπαίζουν κι έπειτα ανάβουν ασυνήθιστα ζωηρά για μια στιγμή. Τότε, όλα τα φώτα της Πολιτείας σβήνουν και, μέσα σε 90 δευτερόλεπτα, ολόκληρο το ανατολικό τμήμα των ΗΠΑ μένει χωρίς ηλεκτρικό. Έναν χρόνο μετά, εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν πεθάνει και η κρατική υποδομή έχει διαλυθεί. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μετατάσσει τις ΗΠΑ στα υπό ανάπτυξη έθνη. Η Ευρώπη, η Κίνα και η Ιαπωνία επίσης παλεύουν να συνέλθουν από το ίδιο φοβερό συμβάν μια βίαιη καταιγίδα που συνέβη 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, στην επιφάνεια του Ήλιου». Από το σοκ προσπάθησε να μας συνεφέρει μια διεθνής σύσκεψη ειδικών επί του θέματος, με επικεφαλής το Κέντρο Πρόγνωσης Διαστημικού Καιρού (SWΡC) των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στο Κολοράντο, μεταξύ 28 Απριλίου και Πρωτομαγιάς, και κατέληξε πως η κορύφωση του «Ηλιακού Κύκλου 24» δεν θα συμβεί το 2012 αλλά τον Μάιο του 2013 και ότι η έντασή του θα είναι πολύ πιο ήπια απ΄ ό,τι φοβόμασταν. Παρ΄ όλα αυτά δεν απέσεισαν τον κίνδυνο εκδήλωσης ηλιακής καταιγίδας. Θα μπορούσαμε να προειδοποιηθούμε εγκαίρως, ώστε να κλείσουμε τα κυκλώματά μας προτού η «ηλιακή Κατρίνα» χτυπήσει; Τεχνικά έχουμε τη δυνατότητα, μέσω του δορυφόρου ΑCΕΤ της ΝΑSΑ, ο οποίος μπορεί να μας προειδοποιήσει ως και μία ώρα πριν. Δυστυχώς όμως έχει ήδη ξεπεράσει κατά 6 χρόνια τον προβλεπόμενο χρόνο λειτουργίας του και... δεν έχει προβλεφθεί αντικαταστάτης. Το ανακοινωθέν των «διαστημικών μετεωρολόγων», στο Κολοράντο, έβγαλε το θέμα από τα πρωτοσέλιδα, αλλά η δυσπιστία ως προς το αν είναι σωστή η νέα εκτίμηση συνεχίζει να υποβόσκει. Ο λόγος είναι η αποκάλυψη που έγινε σε τηλεοπτικές εκπομπές των ΗΠΑ ότι οι παλαιότερες προβλέψεις τους είχαν γίνει με εσφαλμένους δείκτες κατά 20%(!) και ότι το μοντέλο της Ντικπάτι είναι το πληρέστερο που είχαμε ποτέ. a.kafantaris@gmail.com Βασικό πάντως είναι να θυμόμαστε ότι θα καταστραφούν οι μετασχηματιστές εκείνοι, του Εν Λειτουργία Δικτύου! Συμπέρασμα: Κάτω τα χέρια από τους Συνδικαλιστές της ΔΕΗ! Γιαούρτωμα στους εγκάθετους δημοσιογράφους που βρίζουν εκείνους, που μπορεί να αποδειχτούν σωτήρες της Ελλάδας!Έχουν λόγους που φωνάζουν ότι θα «κατεβάσουν τους διακόπτες»! (Έτσι για να το διακωμωδήσουμε και λίγο, αν και η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει σοβαρή..)

Φίλε μου, πέρα από προσωπική μου γνώμη, είναι και γνώμη νομικών και άλλων φορέων. «ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Σχετικά με την προσφυγή στο ΣτΕ για το μηνημόνιο και τα μέτρα της κυβέρνησης Στο ΣΤΕ προσβάλλονται: •Το «πάγωμα» μισθών - συντάξεων. •Η περικοπή 13ου και 14ου μισθού. •Η μείωση ή κατάργηση διαφόρων επιδομάτων. •Η περικοπή 13ης και 14ης σύνταξης. •Η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. •Οι νόμοι 3833, 3845, 3847/10 που εφάρμοσαν το Μνημόνιο. •Τρεις υπουργικές αποφάσεις - εγκύκλιοι με οδηγίες για τις περικοπές. •Μισθοδοτικές καταστάσεις (φύλλα αποδοχών Ιουλίου) για τις μειώσεις. Μνημόνιο Οι εκπρόσωποι των φορέων που υπέβαλαν την 100σέλιδη προσφυγή- μπούσουλα που θίγει όλα τα νομικά προβλήματα, σε συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη άσκησαν σκληρή κριτική στο Μνημόνιο, στα κυβερνητικά μέτρα, στην τρόικα, καταγγέλλοντας εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, εκποίηση των πάντων, ενώ πέρα από τις δικαστικές διαμάχες προανήγγειλαν αγώνες στον δρόμο που θα φουντώσουν από τον Σεπτέμβριο και η φωτιά θα φθάσει σε όλη την Ευρώπη... Με την προσφυγή που συντάχθηκε από ομάδα νομικών υπό τον συνταγματολόγο Γ. Κασιμάτη (πρώην νομικό σύμβουλο του Α. Παπανδρέου) προσβάλλονται εγκύκλιοι και υπουργικές αποφάσεις που έδιναν οδηγίες περί του πώς θα γίνουν οι περικοπές στις αποδοχές και συντάξεις, στον 13ο και 14ο μισθούς και συντάξεις, σε διάφορα επιδόματα (πέραν της αδείας), το «πάγωμα» των αποδοχών κ.λπ. Μαζί τους προσβάλλονται ως άκυρες και οι μισθολογικές βεβαιώσεις 22 ατόμων (πανεπιστημιακών, δικηγόρων, ιατρών, καθηγητών, δημοσίων υπαλλήλων, μηχανικών, δημοσιογράφων) που δέχθηκαν τις πρώτες μειώσεις αποδοχών. Μέσω δε των πράξεων αυτών επιχειρείται να προσβληθούν και να κριθούν αντισυνταγματικοί και αντίθετοι στο ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο οι νόμοι 3833, 3845 και 3847/10, που σε εκτέλεση του Μνημονίου επέβαλαν τα επαχθή για μισθωτούς και συνταξιούχους μέτρα. Κατά τη βασική νομική επιχειρηματολογία: Ο ν. 3845/10 δεν ψηφίστηκε από αυξημένη πλειοψηφία του 3/5 των βουλευτών, παρόλο που πρόκειται ουσιαστικά για διεθνή συνθήκη (αντιγραφή του Μνημονίου), με συνέπεια να παραβιάζεται η συνταγματική επιταγή για 180 βουλευτικές ψήφους. Με νομοθετική τροποποίηση εκχωρήθηκαν μη νόμιμα στον υπουργό Οικονομικών αρμοδιότητες της Βουλής, ώστε να μπορεί μόνος του να υπογράφει μνημόνια, δανειακές συμβάσεις ή ό,τι άλλο χρειαστεί στο πλαίσιο του μηχανισμού στήριξης, κάτι που παραβιάζει τη συνταγματική επιταγή για ψήφιση νόμου όταν υπάρχουν μέτρα που επιβαρύνουν τους Έλληνες. Η περικοπή αμοιβών και συντάξεων σε σημαντικό βαθμό και χωρίς χρονικό περιορισμό, παραβιάζει τα περιουσιακά δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο 1ο πρόσθετο πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) και στη νομολογία του Ευρωδικαστηρίου, με προβληματική εξήγηση του δημοσίου συμφέροντος. Το «πάγωμα» των αποδοχών καταργεί ανεπίτρεπτα τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, παραβιάζοντας τη συνταγματική κατοχυρωμένη συνδικαλιστική ελευθερία και συλλογική αυτονομία, αλλά και διεθνείς συμβάσεις και μάλιστα τη στιγμή που η νέα συνθήκη της Λισαβόνας ενισχύει σε ευρωπαϊκό επίπεδο τη συλλογική δράση σε εργασιακά θέματα. Τεχνάσματα Η προσφυγή καταλογίζει νομικά τεχνάσματα στην κυβέρνηση, αφού εξέδωσε απλές εγκυκλίους, οι οποίες σύμφωνα με τη νομολογία, δεν μπορούν να προσβληθούν στο ΣτΕ, σε μία προσπάθεια να μείνουν αλώβητοι οι νόμοι. Στην προσφυγή γίνεται λόγος για «μανδύα εγκυκλίων», που στην πραγματικότητα είναι υπουργικές αποφάσεις που πρέπει να κριθούν αντισυνταγματικές, αλλιώς παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα για αποτελεσματική δικαστική προστασία. Στο νομικό οπλοστάσιο μπαίνει ακόμα η παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας λόγω της υπέρμετρης επιβάρυνσης των πολιτών, ενώ υπήρχαν ηπιότερα μέτρα. Η δικαστική εκκαθάριση της υπόθεσης αναμένεται μέχρι το τέλος του χρόνου, καθώς έχει υποβληθεί αίτηση προτίμησης και λόγω της εξαιρετικής σοβαρότητάς της, αναμένεται σύντομα η σχετική δίκη, ενώ παράλληλα θα συζητηθούν οι προσφυγές που έγιναν από δικαστές (εν ενεργεία και συνταξιούχους) στο «Μισθοδικείο» και το επόμενο διάστημα θα ασκηθεί «μπαράζ» προσφυγών και αγωγών στο Ελεγκτικό Συνέδριο (από μεμονωμένους συνταξιούχους) και σε άλλα δικαστήρια. Ποιοι προσφεύγουν στο ΣτΕ 1. Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών 2. ΑΔΕΔΥ, 3. Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτικών Συνταξιούχων (ΠΟΠΣ), 4. Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), 5. Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, 6. Ομοσπονδία Εργατικών Στελεχών Ελλάδος 7. Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λιβαδειάς 8. Σύνδεσμος Αποφοίτων Αξιωματικών Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων 9. Λέσχη Αεροπορίας Στρατού, 10. Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης, 11. Ιωάννα Κουφάκη, Δικηγόρος Αθηνών, μέλος του ειδικού επιστημονικού προσωπικού της Ανεξάρτητης Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη 12. Στυλιανός Κουρνιάνος, Δικηγόρος, 13. Επαμεινώνδας Μαριάς του Αθανασίου, Δικηγόρος Αθηνών, μόνιμου μέλους του Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού, στην βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή 14. Νικόλαος Κρέτσης του Διαμάντη, Μόνιμος Δημόσιος Υπαλλήλος στον Δήμο Αρτέμιδος Αττικής. 15. Μαρία Παπαδοπούλου του Παναγιώτη, μόνιμος υπάλληλος στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «Δημοτικοί Παιδικοί Σταθμοί Δήμου Ελληνικού» 16. Αλέξανδρος Δουβανάς του Γεωργίου, μόνιμος υπάλληλος κλάδου ΤΕ Νοσηλευτικής, στο Νοσοκομείο Παιδιών Αγλαϊα Κυριακού, 17. Μαρία Αλεφραγκή του Ελευθερίου, μόνιμος υπάλληλος κλάδου ΤΕ Ραδιολογίας-Ακτινολογίας του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα», 18. Θρασύβουλος Δαρδαμανέλλης του Ιωάννη, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, 19. Δημήτριος Κωσταράκος του Ηλία, καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, 20. Αθανάσιος Γκούμας του Ηλία, μόνιμος υπάλληλος στο Υπουργείο Παιδείας, 21. Δημήτριος Βαρνάβας του Γρηγορίου, ιατρός ΕΣΥ, Διευθυντής Οφθαλμολογικού Νοσοκομείου Χαλκιδικής, Πρόεδρος ΟΕΝΓΕ (νοσοκομειακοί γιατροί) 22. Δέσποινα Σαββίδου του Σάββα, μόνιμος δημόσιος Υπάλληλος, στο Υπουργείο Παιδείας, 23. Όλγα Ζηκοπούλου –Μανώλη, Πολιτικός Μηχανικός, μόνιμος Υπάλληλος στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, 24. Παναγιώτης Κατίκας του Λουκά, Αρχιτέκτονας, μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, μόνιμος Υπάλληλος στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. 25. Μανδραλής Κωνσταντίνος του Αποστόλου, Ταξίαρχος Πεζικού, 26. Αφενδρής Ευάγγελος του Μενελάου, Αντισυνταγματάρχης Αεροπορίας Στρατού, 27. Αθηνά Καμπάκογλου του Δημητρίου, δημοσιογράφος, 28. Ελευθερία Κουμάντου του Κωνσταντίνου, 29. Αντώνιος Νταβανέλλος του Νικολάου, 30. Άννα –Έννυ Μαγιάση του Σταύρου, 31. Δημήτριος Κεφάλας του Γεωργίου, 32. Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος του Περικλή__» Πηγή: http://www.ygeianet.gr/box/cal/17993.pdf Συμφωνώ λοιπόν ότι πρέπει να προσέχουμε ποιους εκλέγουμε, αλλά όταν μας λένε ψέματα για να βγουν, όταν παραβιάζουν το σύνταγμα το οποίο ορκίστηκαν να προστατεύσουν, χρειάζεται να αντιδράσουμε. Και η δράση των παραπάνω συλλόγων και προσώπων είναι ένα σωστό βήμα, έστω και στο δικό τους «γήπεδο».. Καλό Ξημέρωμα.

Μια και μιλάμε χωρίς τον ξενοδόχο, ας ρίξουμε μια ματιά στο παρακάτω στο παρακάτω άρθρο.. Καλώς ήρθαμε στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» που μας ετοιμάζουν: «Τα μετρητά φεύγουν, καθώς έρχεται το τσιπ Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009 Τα μετρητά θα εκλείψουν, καθώς ξεκινά η χρήση των τσιπ Πηγή: www.news.com.au Υπεύθυνοι τραπεζών έχουν προβλέψει τη μείωση της χρήσης των μετρητών καθώς οι συναλλαγές θα γίνονται μέσω των μικροτσίπ. Τα ΜΕΤΡΗΤΑ οδηγούνται με γοργούς ρυθμούς στην εξάλειψη, δεδομένου ότι οι νέες τεχνολογίες απειλούν να τα εξαφανίσουν μέσα σε μια δεκαετία. Οι προϊστάμενοι της ένωσης τραπεζών και πιστώσεων λένε ότι δεν θα εκλείψουν μόνο τα μετρητά αλλά μαζί τους πιθανότατα θα εκλείψουν και τα πορτοφόλια και οι πιστωτικές κάρτες. Είπαν στο φόρουμ του ‘The Advertiser’,ότι τα μετρητά και οι κάρτες θα αντικατασταθούν από τα ηλεκτρονικά τσιπ που ενσωματώνονται στα κινητά τηλέφωνα, τα ρολόγια ή άλλες φορητές συσκευές. Στο ίδιο φόρουμ ειπώθηκε ότι η τεχνολογία θα φέρει επανάσταση στο ταπεινό ATM κατά τη διάρκεια των επόμενων λίγων χρόνων. Τα ΜΕΤΡΗΤΑ δεν θα χρησιμοποιούνται για τις μικρές συναλλαγές μέσα στα επόμενα επτά χρόνια. Τα ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ και οι πιστωτικές κάρτες θα εξαφανιστούν επίσης, για να αντικατασταθούν από τα τσιπ Η/Υ που ενσωματώνονται στα κινητά τηλέφωνα, τα ρολόγια ή άλλες συσκευές. Η τεχνολογία αναγνώρισης του ΛΟΓΟΥ (φωνής) εξεταζόταν ήδη σε μια μεγάλη τράπεζα, την NAB, για να βοηθήσει στην πρόληψη της απάτης και να καταργήσει την ανάγκη για προσωπικούς αριθμούς αναγνώρισης. Η εικόνα του τραπεζικού τομέα είχε υποστεί μια ήττα λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, παρότι η Αυστραλία έχει το ισχυρότερο τραπεζικό σύστημα στον κόσμο. «Είμαστε συμμέτοχοι και συνένοχοι,» είπε ο κ. Connor.» «Είμαστε επίσης δίκαιοι, επειδή οι τραπεζικές εργασίες είναι μια σκληρή αγορά. Δεν είναι όπως η αγορά των παπουτσιών ή εξοπλισμού γκολφ,» είπε. «Δίνετε σε κάποιον τα χρήματά σας που κερδίσατε με σκληρή δουλειά και έπειτα τα δανείζεστε και χρωστάτε. Δεν είναι αστείο.» Ο Αυστραλός επικεφαλής Peter Evers θεωρεί ότι τα μετρητά θα αντικατασταθούν για τις περισσότερες συναλλαγές μέσα σε πέντε έως επτά χρόνια.» Οπότε το μόνο που θα έχουμε είναι credits σε ένα τσιπάκι.. Με τις υγείες μας (μια και αν είμαστε κακά παιδιά, θα το μηδενίζουν αυτόματα κτλ, κτλ). Καλό Ξημέρωμα, και καλή Λευτεριά!

Αυτό που βλέπουμε και θα δούμε περισσότερο όσο ο καιρός περνάει, είναι ομάδες ανθρώπων να παλεύουν για τα περισσότερο ή λιγότερο δίκαια αιτήματά τους, μόνοι και διασυρμένοι απ’ των καναλιών τα παπαγαλάκια. Είναι το διαίρει και βασίλευε που «ζει και βασιλεύει» στην Ελλάδα, στην ΕΕ, και παγκόσμια πλέον. Είναι η νοοτροπία που μας πέρασαν, ο καθένας για την και καλά πάρτη του. Ο καλύτερος τρόπος βέβαια να κοιτάξεις τον εαυτό σου, είναι βοηθώντας τους άλλους όταν το έχουν ανάγκη, για να σε βοηθήσουν κι εκείνοι, όταν θα είσαι σε ανάγκη.. Αυτό όμως απαιτεί Παιδεία, και Λογική, κάτι που μας έχουν αφαιρέσει ή διαστρεβλώσει.. Είναι το σαπούνισμα (πλύση) εγκεφάλων που βγαίνει από πληρωμένα τσιράκια του συστήματος στα κανάλια κάθε μέρα. Από εκείνους που λέγανε και φωνάζανε για τη γενιά των 700, και τώρα κάνανε γαργάρα τα 540 που θα παίρνει ο καθένας μέχρι τα 25. Για να γίνουμε λέει ανταγωνιστικοί. Και απ’ τους κλέφτες με τα 26 σπίτια και τις βίλες κανένας τους τίποτα δε ζητάει.. Είναι που ξεχνάμε.. Όλους αυτούς που ψέματα μας λένε, όλους όσους μας κλέβουνε τόσα χρόνια, όλους αυτούς που μας δίνουν ένα ξεροκόμματο και τρώνε με χρυσά κουτάλια, ανεξαρτήτως χρώματος. Που κάνουμε τα στραβά τα μάτια, μπας και μας βολέψουνε εμάς ή τα παιδιά ή τη γυναίκα, γκόμενα, βαφτιστήρι κτλ κάπου.. Και μετά όταν απ’ το κάπου κόβουν λεφτά φωνάζουμε.. Είναι που κοιμόμαστε.. Που νομίζουμε πως θα τη βγάλουμε καθαρή όταν όλοι θα πεινάνε, γιατί είμαστε πιο μάγκες, πιο ξύπνιοι κτλ.. Όμως αν δεν ξεξυπνήσουμε, αν δεν αγαπήσουμε τον «διπλανό μας σαν τον εαυτό μας», τότε έναν – έναν θα μας σφάζουνε σαν τα πρόβατα.. Προλαβαίνουμε ακόμα, και το καλό είναι ότι είμαστε αναγκασμένοι να σκεφτούμε πλέον, για όσα μέχρι τώρα αδιαφορούσαμε.. Καλό Ξημέρωμα.. Υ.Γ. Όπως έγραψα και χθες, έρχεται η βενζίνη, το Ξημέρωμα δεν ξέρω πότε θα ‘ρθει..

Καλησπέρα το έχω δει κι εγώ αυτό το blog, και έχει πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις. Όσο για το φίλο που λέει για «νόμιμη εκλεγμένα» κυβέρνηση, θα του πω τι είπε ένας φίλος (του Πασοκ, κι οργανωμένος μάλιστα). Συζητώντας λοιπόν, μια και του έλεγα ότι έχουμε Συνταγματική εκτροπή και παραχώρηση βασικών Εθνικών δικαιωμάτων, άρα φτάνουμε στα πρόθυρα της προδοσία με το μνημόνιο, μου είπε: «Όταν είδαν ότι τα οικονομικά ήταν χειρότερα από ότι τους είχαν πει (σχετικό βέβαια μια και ο διοικητής της ΕΚΤ, ο Προβόπουλος τους τα έλεγε απ’ το καλοκαίρι του ’09) θα έπρεπε, αν ήταν σωστοί, να τα πουν και να κάνουν ξανά εκλογές.. Έτσι απλά, μια και τώρα ότι και να πει κανείς έχει δίκιο». Αυτά λοιπόν για την νόμιμα μεν εκλεγμένη μας κυβέρνηση, που φλόμωσε τους ψηφοφόρους της στο ψέμα για να βγει δε.. Όλο αυτό μόνο νόμιμο δεν είναι, όταν μάλιστα κατάφωρα παραβιάζουν και το σύνταγμα, βάζοντας τον Παπακωνσταντίνου (όχι το Βασίλη, τον άλλο το γραβατωμένο), να υπογράφει ότι του πουν οι Ξένοι, χωρίς της βουλής την έγκριση! Όσο για τις εκλογές, αυτό που έλεγε ένας φίλος μας είναι το εξής: «Αν μπορούσε κάτι να αλλάξει με τις εκλογές, τότε οι εκλογές θα ήταν παράνομες..» (Χωράει συζήτηση αυτό, μα ας σκεφτούμε το εξής. Μπορεί κάποιος από εμάς, χωρίς υποστήριξη κομμάτων και λεφτάδων, να βγει και πει τις θέσεις του, όπως κάνει ο κάθε βο(υ)λευτής μας; Όχι έ; Ε τότε ποια ισότητα και ποια αλλαγή μέσα απ’ τους δημοκρατικές μας εκλογές, αφού μόνο όσοι τα ‘χουνε βρει με τους φραγκάτους ή τις κομματικές δομές, θα βγούνε; Όσο τέλος για το τι θα γίνει μετά.. Κατ’ αρχήν το θέμα δεν είναι ΑΝ (όπως λένε και οι του συστήματος οικονομολόγοι Έλληνες και ξένοι πλέον), αλλά το ΠΟΤΕ θα φαλίρουμε..Κι αν δε θέλουμε να γίνουμε Αργεντινή, καλύτερα να το κάνουμε εμείς, παρά να μας πει μια μέρα η Μέρκελ, γιοκ λεφτά, να βρούμε τις τράπεζες κλειστές και να χτυπάμε κατσαρόλια (ή και τα κεφάλια μας σε κανένα ντουβάρι).. Έρχονται δύσκολα, αλλά τουλάχιστον έχουμε αρχίσει και συζητάμε, και ξυπνάμε απ’ το παραμύθι που τόσα χρόνια μας πουλούσαν.. Είναι μια αρχή αυτό κι όπως λένε, κάλιο αργά παρά ποτέ..

Αντί σχολίου, παραθέτω κάτι που είναι στην αρχή της ιστοσελίδας των Γιατρών..: Ο Πρωθυπουργός θυμήθηκε πως στη χώρα υπάρχουν νόμοι και ζητά να εφαρμοστούν στους ιδιοκτήτες φορτηγών. Αυτός που για χάρη της τρόικας κατήργησε το σύνταγμα και τσαλαπάτησε όλο το εργατικό δίκαιο έγινε τώρα νομιμόφρων! Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως την τρίτη μόλις ημέρα απεργίας των ιδιοκτητών φορτηγών η κυβέρνηση, κάνοντας χρήση του χουντικού Α.Ν. 17/1974 τον οποίο ως αντιπολίτευση στηλίτευε, προχώρησε στην επιστράτευσή τους. Την επόμενη ημέρα αναγκάστηκε να καταφύγει στον στρατό ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Χθες χτύπησε με τα ΜΑΤ. Αύριο τι θα κάνει, θα κατεβάσει τα τανκς; Οι χθεσινές εικόνες έρχονται από το άμεσο μέλλον. Ο δρόμος του αυταρχισμού είναι κατηφορικός και όπως φαίνεται η κυβέρνηση τρέχει με σπασμένα τα φρένα. Πηγή: http://www.ygeianet.gr/ Και πως γράφονται αυτά από γιατρούς..; Γράφονται γιατί το 2008, που παλέψαμε για τα δικαιώματά μας, είδαμε τι «κουμάσια» είναι οι των μεγάλων κομμάτων «συνδικαλιστές», και εκλέξαμε αριστερή και ανένταχτη (μα που τον Άνθρωπο) υποστηρίζει ηγεσία.. Στους τελευταίους ανήκω και γω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων.. Γι’ αυτό κι ακόμα το παλεύουμε με το Γιωργάκη και την «τρόικα», που θέλουν το ΕΣΥ, μα και την Ελλάδα να κάμουν σαν τα μούτρα τους.. Δηλαδή οσφυοκαμπτες (κι όχι μόνο).. ΥΓ1. Δεν σχολιάζω το δίκαιο ή μη των ιδιοκτητών φορτηγών, μα την ξεφτίλα του και καλά «δημοκρατικού» κράτους να περνάει νομοσχέδια το καλοκαίρι (όπως έκανε σε μας), χωρίς διάλογο, και να κάνει χρήση Χουντικών νόμων, που στηλίτευε (και καλά πάλι), για να φιμώσει τις όποιες αντιδράσεις.. Καλό Ξημέρωμα να έχουμε, Και καλή Λευτεριά, όπως λέω εδώ και μήνες… ΥΓ2. Για όσους ανησυχούν: Βενζίνα θα υπάρχει από αύριο, άντε το πολύ από βδομάδα.. Τι θα έχουμε από το φθινόπωρο δεν ξέρω..

Κατ’ αρχήν περαστικά, και χαίρομαι που είσαι εδώ και σε καλή κατάσταση για να μπορείς να τα ακούσεις. Ανατριχιαστική περιγραφή, σαν να το έζησα κι εγώ.. Και με κοψοχόλιασε ο τίτλος, ειδικά μέχρι να δω ότι εσύ το έγραψες! Χρόνια οδηγώ μηχανή, απ’ το ’89, αλλά μόνο εντός πόλης και σε επαρχιακό δίκτυο. Σε εθνικές έχω κάνει καμιά 150000 χιλ, αλλά με το αυτοκίνητο, που είναι αλλιώς (αν και είχα ένα τρακάρισμα με μια νταλίκα, και ζω για να το λέω. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..). Οι εθνικές και ειδικά αυτές εδώ, μέχρι Θεσσαλονίκη, μου θυμίζουν το «Λούνα Παρκ του Τρόμου»… Ίσως γιατί έχω κάνει πολλά χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο κι έχω δει πολλά, ίσως γιατί έχω οδηγήσει σε δρόμους όπου υπάρχουν πιο νηφάλιοι και προσεκτικοί οδηγοί, ίσως γιατί κάτι μέσα μου φωνάζει εκείνο το «Πρόσεχε» και το ακούω.. Πάντως έχω ακούσει μια παρόμοια ιστορία, πέρυσι το καλοκαίρι, όταν πήγα κι άλλαξα λάστιχα (! Τυχαίο άραγε..;), από τον ιδιοκτήτη του συνεργείου. Για ένα φίλο του που έπαθε ακριβώς το ίδιο, με μια κυριούλα.. Μα ερχόταν νταλίκα από πίσω, και δεν είναι εδώ για να μας το διηγηθεί.. Όσον αφορά τον εξοπλισμό… Είναι αυτό που λέμε όλοι όσοι, ακόμα κι όσοι έχουμε κάνει τις καγκουριές μας παλιότερα, κι είμαστε ακόμα εδώ. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά (τις περισσότερες φορές), ανάμεσα στο να μπορείς να πεις την ιστορία σου, να τη γράψεις, έστω και με το αριστερό, και στο να την διηγούνται άλλοι… Κι αυτό ας το Θυμόμαστε όλοι! Όσον αφορά τα παιδιά της τροχαίας, τέτοιες συμπεριφορές είναι που κάνουν τη διαφορά. Μια και έχω και γω φίλους Αστυνομικούς, και είναι άτομα που αξίζουν πραγματικά, κάνοντας μια δουλειά δύσκολη και απαξιωμένη από πολλούς, όσο καλύτερα μπορούν. Αλλά δυστυχώ υπάρχουν κι άλλοι με τα γκλομπ και τα χημικά, (κι όχι μόνο αυτοί), που βαράνε συνταξιούχους, μα και δικούς τους ακόμα αν έτσι τους πουν. Όχι πολλοί πιστεύω, μα υπάρχουν. Έχει όμως τεράστια διαφορά το ένα με το άλλο, και τουλάχιστον εγώ μέσα μου την έχω ξεκαθαρίσει. Σε κάθε επάγγελμα, σε κάθε δουλειά, σε κάθε λειτούργημα, και στο δικό μου επίσης, υπάρχουν αυτοί οι κάποιοι. Και πιστεύω ότι χρειάζεται να τους «ξεμπροστιάζουμε» όπου κι αν είναι. Μπας και αλλάξει κάτι.. (Οκ ξέφυγα πάλι, μα χαίρομαι που είσαι εδώ και μπορούμε να τα συζητάμε!) Αν χρειαστείς οτιδήποτε για την αποθεραπεία σου, ειδικά μετά που θα έχεις ανάγκη από αποκατάσταση και φυσικοθεραπείες, να ξέρεις ότι είμαι εδώ. Αν δεν έχεις το τηλ. μου, στείλε μου ένα ΠΜ, ή μπορείς να το πάρεις από τα παιδιά. Όσον αφορά την καριέρα σου σαν μοτοσικλετιστής.. Είχα και γω ατυχήματα, μα δεν έτυχε να χτυπήσω τόσο σοβαρά και το χάρο από τόσο κοντά να δω.. Σαν ένα καμπανάκι μοιάζει καμιά φορά κάτι τέτοιο… Αν μου είχε συμβεί μάλλον θα έλεγα τα ίδια.. Να είσαι καλά και θα το δεις εν καιρώ.. Και πάλι περαστικά και καλή ανάρρωση!

Πώς να μπουν σήμερα τα συναισθήματα σε μια σειρά..; Πώς αφού σαν σήμερα, στις 28 του Ιούλη του '09 έφυγες Φίλε, κι είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..; Πώς να καταλαγιάσει η θύελλα που μέσα μου τώρα ξεσπά; Πώς να σταματήσω τον αγέρα που θρηνεί μες στου μυαλού μου τα σοκάκια; Πως τις Εν-θυμήσεις σε ηλιόλουστα μέρη να πάω, σε καλοκαίρια γεμάτα συν(ανα)ζητήσεις, κι όχι σε εκείνο το γιομάτο μηχανήματα δωμάτιο που τον τελευταίο σου μήνα πέρασες.. Πώς ν’ αφήσω τον πόνο να βγει, πώς να τον μετουσιώσω σήμερα σε φως όπως συνήθως μπορώ και κάνω όταν σε σκέφτομαι φίλε; Μέσα μου γνωρίζω ότι το δρόμο σου ακολουθείς, εκείνον που σε ‘πα σε μονοπάτια πέρα απ’ του κόσμου τούτου τις διαγραμμισμένες, τις φυλασσόμενες, μα και φυλακισμένες λεωφόρους. Σε σκέφτομαι να τρέχεις με των αστεριών τον άνεμο και μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη της ψυχής σου. Μια και εκεί είσαι, αυτό που τόσο πολύ εδώ αναζητούσες. Ελεύθερος! Αυτό ήσουνα φίλε μου, κι ας προσπαθούσαν σε καλούπια να σε βάλουν. Αυτό συζητάγαμε κι αναζητούσαμε στα τρία χρόνια που είχα την τύχη να σε γνωρίσω. Για τη Λευτεριά, και για τον πόλεμο που χρειάζεται να κάνουμε, τις αλυσίδες που μας ‘βαλαν για να σπάσουμε. Τον πόλεμο εκείνο, που τότε που τα λέγαμε, τρία χρόνια πριν, ακήρυχτος για τους περισσότερους φαινόταν. Μοιάζαμε «υπερβολικοί» όσοι για σκλαβιά αόρατη μιλούσαμε μες τις «δημοκρατικές» τάχατες κοινωνίες.. Ανιχνευτές ζητούσαμε, και καθώς νιώθαμε την καταχνιά να πλησιάζει, κι ας ήτανε αόρατη ακόμα, τις δυνάμεις μας θέλαμε να συσπειρώσουμε, και όσο πιο πολλούς συνταξιδιώτες να αφυπνίσουμε. Μα και ‘μεις ν’ αφυπνιστούμε, να ξυπνήσουμε απ’ το λήθαργο αγωνιζόμασταν. Κάθε μας συζήτηση όλο και πιότερα της πραγματικότητας κομμάτια αποκάλυπτε, όλο και περισσότερο της γενικότερης εικόνας τον καμβά ξεσκέπαζε.. Όμως όσο και αν το βλέπαμε, εξακολουθούσαμε να είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε μες της φτιαχτής πραγματικότητας το δίχτυ φίλε μου. Κι αυτό σε έκανε να ασφυκτιάς, το λέγαμε. Πώς να μπορέσει ο αετός να ζήσει μες σ’ ένα κλουβάκι που τον βάλαν; Θυμάμαι πάντα εκείνο που μου έλεγες. Όταν σε είχα ρωτήσει ποιο είναι το ζώο που σου αρέσει (εκτός από πουλιά, μια κι οι πιότεροι αετοί και γεράκια μπορεί να θέλαμε να είμαστε): «Το κρι-κρι μ’ αρέσει εμένα», μου έλεγες. Είναι βλέπεις που έχω και τη γιαγιά τη Σφακιανή.. Κι είναι που ξέρω ότι είμαι σε μια κοινωνία που μας έχουνε σαν κοπάδι, όπου για τους «μεγάλους» είμαστε αναλώσιμοι... Και το κρι-κρι, το αγριοκάτσικο, ξέρει πως θα το φάνε σαν το Πάσχα θα ‘ρθει. Μα δεν πάει στη σφαγή από μόνο του σαν του κοπαδιού τα πρόβατα και τ’ άλλα τα κατσίκια. Όχι, τους αναγκάζει να το κυνηγήσουν.. Και τελικά πάει από σφαίρα, μα πάει λεύτερο κι αφού τους έχει παιδέψει, κοιτώντας του ουρανού το γαλάζιο από πάνω του, κι όχι του σφαγείου τους το ταβάνι..».. Κι ήσουν αποφασισμένος, τη μάχη να τη δώσεις, τον πόλεμο να τον κερδίσεις.. Δεν πρόλαβες όμως.. Όχι όπως φανταζόσουν.. Αλλά από σφαίρα πήγες τελικά.. Bullets ονομάζουν οι πνευμονολόγοι τις αλλοιώσεις που είχες στους πνεύμονες.. Σφαίρες.. Με κάποιο τρόπο, σ’ ένα δρόμο που από παιδί ήξερες, τον έλεγχο της μηχανής λένε έχασες, εννιά το βράδυ, και σ’ ένα ρέμα βρέθηκες. Εσύ που χρόνια οδηγούσες, που σε αγώνες πήγαινες, που ήξερες να πέφτεις, που έχεις γράψει και για τις πτώσεις ακόμα τόσα πολλά.. Κι έπεσες σε μέρος που κι ο εξοπλισμός που πάντα στη μηχανή φορούσες δεν μπόρεσε να σε προστατεύσει. Μα την έδωσες τη μάχη σου, στην εντατική, για 35 μέρες. Και στο πλευρό σου ήταν απ’ όλη την Ελλάδα φίλοι. Που στείλανε από παντού το αίμα τους γιατί το είχες ανάγκη. 40 φιάλες σε μερικές μέρες είχαμε μαζέψει.. Που κάποιοι σε ήξεραν μόνο απ’ τα γραπτά σου. Μα είχαν δει τι μες την καρδιά σου είχες. Και όλους μας έμαθες τότε τι σημαίνει αγώνας φίλε. Τι σημαίνει το Χάρο στα ίσα να τον πολεμάς. Οι γιατροί λέγανε απ’ την πρώτη μέρα, πως από στιγμή σε στιγμή σε περίμεναν να φύγεις. Κι όμως άντεξες, και όλους ψεύτες τους έβγαλες. Και μπορεί και να ήσουν όρθιος τώρα, αν.. Αν δεν σε πρόδιδαν τα τραύματα στα πνευμόνια, μαζί με όλα τ’ άλλα, μα και της εντατικής τα επτά διαφορετικά μικρόβια που μέχρι την τελευταία ώρα πολέμησες.. Έφυγες όπως ζούσες φίλε μου.. Κι έκανες και τότε αυτό που ήξερες πάντα να κάμνεις. Έδωσες τη μάχη κι ας φαινότανε απ’ την αρχή χαμένη.. Και ξέρεις κάτι την Κέρδισες φίλε! Κι ας φαίνεται πως ηττήθηκες, την Κέρδισες. Μια και μας έφερες όλους όσους δίπλα σου σταθήκαμε, κοντά, μια και στις καρδιές μας είσαι Νικητής, μια και σε Θυμόμαστε.. Κι όπως λένε: «Κάποιος Πεθαίνει Αληθινά, μόνο όταν πάψουν εκείνοι που μένουν πίσω να τον θυμούνται.» Είσαι εδώ φίλε μου, μέσα μας είσαι.. Καλή Αντάμωση να ‘χουμε, εκεί ψηλά, στων αστεριών τα μονοπάτια… Και να είμαστε όλοι καλά να σε Θυμόμαστε..

Ηλία, Νικόλα, σας ευχαριστώ! Να είμαστε καλά να τον θυμόμαστε... Καλό Ξημέρωμα...

Καλησπέρα σε όλους. Κατάφερα και μπήκα τελικά (είχα χάσει τον κωδικό μου..) Ευχαριστώ όσους με βοήθησαν να ξαναμπώ εδώ, το Γιώργο, το Χριστόδουλο, τον Ηλία, και πολλούς άλλους, καθώς επίσης και τους διαχειριστές. Αλλά είναι κάπως η μέρα που κατάφερα και μπήκα τελικά.. Κάπως για μένα και για πολλούς από εμάς που θυμούνται το Γιώργο.. (helonaracer).. Είναι σα σήμερα που έφυγε.. Σαν σήμερα (Τρίτη και τότε, 28 του μηνα ένα χρόνο πριν βέβαια αλλά Τρίτη..), ένα χρόνο πριν κι ας φαίνεται να μην πέρασε μια μέρα.. Μια καλησπέρα λοιπόν συνταξιδιώτες (αν και με τα ταξίδια με τη μηχανή, δεν τα πάω και πολύ καλά ακόμα, κάτι που γνωρίζουν όσοι με ξέρουν, πράγμα το οποίο έχω αποφασίσει να αλλάξω βέβαια.. Και ξέρετε η απόφαση είναι η αρχή του παντός..). Πάντως σε ταξίδια άλλα, και με το άλλα εννοώ εκείνα που τη φαντασία, την καρδία και την ψυχή μας ταξιδεύουν με άτι τη μηχανή των ονείρων που ο καθένας έχει, με πολλούς από εσάς ξέρω ότι είμαι συν-ταξιδιώτης.. Χαίρομαι που σας είδα την Παρασκευή, που βρεθήκαμε και που εν-θυμηθήκαμε το φίλο μας εκείνον που δεν είναι εδώ σήμερα. Μα που αποδείξαμε ότι είναι ακόμα μαζί μας. Εκείνον που έχει στη μνήμη μας μείνει, μια και «κάποιος χάνεται όταν πάψουν όσοι έχουν μείνει εδώ να τον θυμούνται». Ο Γιώργος είναι ακόμα εδώ, είναι και θα είναι μαζί μας όσο τον θυμόμαστε. Όσο τα πίνουμε παρέα του. Όσο θα τον σκεφτόμαστε και θα χαμογελάμε. Όσο υπάρχουν φίλοι από άλλες πόλεις που κι εκείνοι θα τον θυμούνται την ίδια μέρα (γεια σου Τάσο, χαιρετίσματα στα παιδιά στη Λάρισα). Για όσο θα θυμόμαστε όσα είπαμε, για όσα μοιραστήκαμε μαζί του, για όσο θα έχουμε μες την καρδιά μας το χρόνο που είχαμε την τύχη να περάσουμε μαζί του. Και ξέρετε κάτι; Το χάρηκε που τον Μνημονεύσαμε έτσι. Με τη μπύρα, με το κρασί, με το καλαμπούρι καθώς μας έβλεπε κι εκείνος από τη φωτογραφία του, μα κι από εκεί ψηλά. Γιατί ήταν πολεμιστής ρε παιδιά. Και τους μαχητές δεν πάει να τους κλαίν. Να τους χαιρετάνε με χαμόγελο πάει! Και με μια ευχή! Καλή Αντάμωση ρε Φίλε! Και είμαι σίγουρος, πως θα μας περιμένεις πάνω στη μηχανή σου, εκεί, Εκεί που αρχίζουν οι στροφές, Για των αστεριών τα μονοπάτια.. Υ.Γ. Συγχώρα ρε Γιώργο που δε μπορώ να συγκρατήσω αυτά τα δάκρυα που κυλάν τώρα δα.. Είναι από χαρά ρε φίλε, το ξέρεις… Υ.Γ.2 Μη μας μαυρίζω κι άλλο. Καλό ξημέρωμα, και τα λέμε από αύριο πάλι. Να είστε καλά και χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω…

Βασίλη, το Θέμα ξεκίνησε από το θάνατο ενός παιδιού από σφαίρα κάποιου που τον πλήρωναν οι γονείς του και όλοι εμείς, πρωτίστως για να προστατεύει τα παιδιά του κόσμου από εκείνους που θα ήθελαν να το δολοφονήσουν. Και συνέχισε όπως μπορείς να διαβάσεις, με μια ανάλυση – κριτική για τα αίτια μα και τα επακόλουθα αυτού του γεγονότος. Και έφτασε να γίνει ένα θέμα στο οποίο συζητήθηκε, πολλές φορές και έντονα, το ζήτημα του ποια κοινωνία θέλουμε. Και γιατί έχουμε καταλήξει εδώ… Οπότε είμαστε απόλυτα εντός θέματος κατά την εποπτεία μου. Συμφωνώ ότι η «προσωποποίηση» δεν βοηθά και ιδιαιτέρα. Μα δυστυχώς μας έχουν μάθει να ταυτιζόμαστε με «ιδεολογίες», και να μην προχωράμε παραπέρα.. Το να προχωράμε όμως, το να μπορούμε να επεκτείνουμε υπάρχοντα μοντέλα είναι κάτι απαραίτητο. Ειδικά στην εποχή μας, που η τεχνολογία προχωρά με ρυθμούς τέτοιους που αλλάζουν τη ζωή μας καθημερινά. Πριν από 25 χρόνια το να μιλάει κανείς για τη δυνατότητα της άμεσης πχ Δημοκρατίας, ήταν κάτι το ουτοπικό έλεγαν πολλοί. Και τώρα κάτι το απόλυτα εφικτό, άσχετα που δεν θα το εφαρμόσουν μια και δεν συμφέρει για διάφορους λόγους. Επίσης, είναι βασικό να καταλάβουμε τη διαφορά της Πολιτικής σκέψης, από την Κομματική. Το να είμαι Πολίτης ενός κράτους, και να νοιάζομαι για το τι συμβαίνει γύρω μου, είναι κάτι που χρειάζεται να κάνει ο καθένας. Και το κάνει μέσω Πολιτικής σκέψης. Αν θέλουμε να πάει αυτή η κοινωνία μπροστά, αν θέλουμε να γίνει Ανθρώπινη, χρειάζεται να συμμετέχουμε και να ενδιαφερόμαστε. Αλλιώς ας σιωπούμε, μια και το να λέμε φταίνε πάντα οι άλλοι, δεν βγάζει πουθενά. Πουθενά που να θέλουμε δηλαδή. Είναι πάντως αυτό τελείως διαφορετικό από το να μιλά κανείς κομματικά. Γιατί τότε δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από το πώς θα βγει το κόμμα του. Μια και τα σύγχρονα κόμματα, μόνο δημοκρατικά δεν είναι. Αυτά τα δύο που έχουν την εξουσία τουλάχιστον, μα και για τα μικρότερα, αν ποτέ είχαν την ευκαιρία, δε νομίζω ότι θα έκαναν κάτι διαφορετικό. Πάλι αρχηγούς, κομματικές γραμμές, κι αν πάς να μιλήσεις, είσαι «αιρετικός» και τα συναφή. Γι αυτό και είμαι κάποιος που απέχει του κομματισμού, μετέχω όμως στην Πολιτική σκέψη. Σκέφτομαι και εκφράζω την Κοινωνία που θα ήθελα να ζω. Μια Κοινωνία Ανθρωποκεντρική, από Ανθρώπους για Ανθρώπους φτιαγμένη και όχι από αφεντάδες για δούλους, με θεό το χρήμα όπως σήμερα. Η κοινωνία όμως αυτή, χρειάζεται Ανθρώπους και ενεργούς, σκεπτόμενους Πολίτες. Και για να γίνει κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο η επανάσταση να ξεκινήσει από κάπου αλλού και όχι από τους δρόμους. Από πού; Από μέσα μας… Μέσω της Παιδείας, της Σκέψης, του Λόγου και της Λογικής. «Αιρετικό» θα με πουν κάποιοι, ίσως οι περισσότεροι, ου-τοπικό, ή απλά Νεφελοβάτη (Που σημαίνει, Αυτός που Περπατάει στα Σύννεφα..). Και μπορεί να φαίνεται έτσι.. Όμως η σκέψη μου, βασίζεται σε κάτι που πιστεύω. Στο ότι είμαστε κάτι παραπάνω από σάρκα και αίμα, και μπορούμε να γίνουμε κάτι πολύ περισσότερο από αυτά τα μίζερα γκρίζα ανθρωπάκια που μας κυβερνάνε, που δούλους και πρόβατα μας θέλουν. Και πως αυτό που ζούμε μας αδικεί. Και ναι φταίμε. Πρωτίστως γιατί δεν Πιστεύουμε. Στον Άνθρωπο και στις δυνατότητές του. Που είναι ικανός για τα χειρότερα μα και τα καλύτερα. Μπορεί να είναι άνθρωποι αυτοί που αφήνουν τα παιδιά να πεινάνε, που σκοτώνουν για λεφτά, που καίνε δάση, που βασανίζουν, που, που, που. Ναι, μα και Άνθρωποι έφτιαξαν Παρθενώνες, μουσικές, ποιήματα, θεραπείες και φάρμακα, τηλεσκόπια και διαστημόπλοια για να πάμε στα αστέρια. Άνθρωποι με μια διαφορά.. Σε εκείνο εκεί το Α.. Μικρό στους πρώτους, μεγάλο στους δεύτερους.. Τα οποία και τα δύο, καταλήγουν σε ένα.. Στην Παιδεία, με κεφαλαίο το Π, και όχι την «παιδεία» που ζούμε, είτε από σχολεία, είτε από Τηλε-οράσεις, είτε από κομματάρχες.. Ου-τοπικές Ελπίδες κι αυτές ίσως..; Ας θυμίσω λοιπόν, κάτι από Ηράκλειτο.. «Όποιος δεν Ελπίζει, δεν πρόκειται το Ανέλπιστο να βρει..»

Το να κλείνουμε τα μάτια είναι Α-νόητο και Παρά-λογο. Και επίσης είναι αυτό που μας πάει από το κακό στο χειρότερο. Είτε στη ζωή μας είτε σαν κοινωνία, είτε σαν πλανήτης. Το να δείχνεις όμως σε ένα παιδί τη βία, μέσα από την «μαγκιά» κάποιων «φουσκωτών» στην τηλεόραση, το να δείχνεις βιντεάκια σε μια οθόνη, δεν κάνει κάτι άλλο, πέρα από το να εθίσει τα παιδιά στη βία. Όπως λέει και ο lavazutra ένας τρόπος είναι να τους τα δείξεις με παραδείγματα, από κοντά. Και να εξηγήσεις τις συνέπειες αυτών που θέλεις να αποφύγει ένας έφηβος. Και βέβαια, ο καλύτερος τρόπος είναι εκ του Παραδείγματος. Να ζούμε και να λειτουργούμε σαν παράδειγμα. Δεν μπορεί να λες σε έναν νεότερο φόρα κράνος και συ να μη φοράς, ούτε να λες είναι κακό να βρίζουμε και συ να λες «γεια σου ρε Μ@@#κα» σε ένα φίλο που συναντάς. Μια και τελικά είναι αυτό που λέγαμε και αλλού. Το παιδί είναι πώς θα το μάθεις. Και θα το μάθεις με το πώς ζεις και εσύ. Θέμα Παιδείας, μα και Σκέψης και Λογικής – Φιλοσοφίας, για όλους μας!