Jump to content
LaSou

ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ

Recommended Posts

Το πρώτο μου 36ωρο και έχω φοβερή αγωνία ως νέα οδηγός που είμαι (οδηγώ αυτοκίνητο 14 χρόνια αλλά μηχανάκι μόλις ένα).

Πως λοιπόν αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή;

Είχα τον Αντώνη (το σύντροφο της ζωής μου! και υποκινητή μου γι αυτόν τον άθλο ααχχ!!).

Είπα τόσα και τόσα έχω κάνει μια τρέλα παραπάνω δεν θα με βλάψει. Είχα διαβάσει επίσης ένα άρθρο του Μάλαμα και της Μαρίλυ (αξίζει ν’ αναφερθώ σ’ αυτό για όσους το έχουν διαβάσει), για το 8ο 36ωρο που είχαν τρέξει, εκείνος μ’ ένα μπόμπο και η κοπελιά μ’ ένα εντουράκι 250. Η ταλαιπωρία που τράβηξε ο τύπος βέβαια απίστευτη!!. Θα μου πεις βέβαια ότι ο άνθρωπος είχε εμπειρία εσύ που πας ρε νιάτο;

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν τα καταφέρω καλώς, η εμπειρία που θα αποκομίσω θα είναι ανεκτίμητη, αλλιώς υπάρχει πάντα και η εναλλακτική της εγκατάλειψης. Το φορτώνεις στο τρένο και γυρνάς Αθήνα. Απλά τα πράγματα). Η παροιμία του τύπου “η τρέλα δεν πάει στα βουνά πάει στους ανθρώπους” δεν βγήκε τυχαία!!!

post-900-1147205280_thumb.jpg

Σάββατο πρωί λοιπόν το ξυπνητήρι χτυπάει στις πέντε και τέταρτο. Επιτέλους ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε. Ένα καφέ στα γρήγορα επίσης γρήγορο ντύσιμο και ετοιμασία των μηχανών.

Ξεκινήσαμε στις 6:30 για Χαλκίδα με τον Αντώνη, αυτός με μια BMW R100

post-900-1147205318_thumb.jpg

και ‘γω μ’ ένα BETA ALP 200 (γεννετικά τροποποιημένο, μακρύτερο γρανάζομα άλλα λάστιχα λίγο πιο ασφάλτινα και…. Παρ-μπριζ).

post-900-1147205353_thumb.jpg

Όταν βγήκαμε εθνική δεν καταλάβαινα αν έτρεμα από το κρύο που είχε τέτοια ώρα ή ήταν το άγχος μου που είχε χτυπήσει κόκκινα. Φτάνοντας στο σημείο της εκκίνησης βρήκαμε τον Βασίλη (ducduc) από Κέρκυρα και τον Νικο (FoxTangoIndia από Θεσσαλονίκη) με το παπί του, τη βασανιάρα όπως την λέει.

Στις οκτώ παίρνω εκκίνηση και ξεκινάω. Έχω φοβερή αγωνία πως θα καταφέρω να βγάλω τόσα χιλιόμετρα και αισθάνομαι άβολα που είμαι μόνη μου. Στην Αρτάκη βρίσκω δύο συναθλητές και πηγαίνω μαζί τους για λίγο μέχρι να με βρει ο Αντώνης. Πηγαίνω χαλαρά και μετά το Μαντούδι σε μια δεξιά στροφή έχει γλιστρήσει μια μηχανή και έχει πέσει στο αντίθετο ρεύμα. Σταμάτησαν 3 – 4 μηχανές και δύο αυτοκίνητα. Ένας συναθλητής τον βοηθάει να σηκώσουν τη μηχανή και τον ρωτάει πως είναι. Αφού βεβαιώθηκα ότι είναι εντάξει ξεκίνησα. Οι λόγοι της στάσης ήταν καθαρά ψυχολογικοί και όχι ότι θα μπορούσα ουσιαστικά να παράσχω οποιαδήποτε βοήθεια.

Από εκεί και πέρα κινήθηκα αργά και σκεφτόμουν μήπως έκανα βλακεία που ήμουν εκεί και όχι στη σιγουριά του σπιτιού μου. Από την άλλη βέβαια αν ήμουν αρκετά προσεκτική και συνετή δε θα μου συνέβαινε τίποτε. Πριν την Αγία Άννα βρισκόμαστε με τον Αντώνη και συνεχίζουμε για το check point και τον Αγιόκαμπο. Εγώ πια έχω ανακτήσει τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση αφού απόκτησα τη σιγουριά της συντροφιάς. Η διαδρομή από Χαλκίδα προς Αγιόκαμπο είναι πανέμορφη και αξίζει κάποιος να την κάνει. Ειδικά αν έχει ξεκούραστη μηχανή.

12:00 παίρνουμε το φέρρυ για Γλύφα

post-900-1147205393_thumb.jpg

post-900-1147205430_thumb.jpg

12:30 βγαίνουμε εθνική. Εκεί πια ήταν το μεγάλο μου βάσανο με 120 χλμ το μηχανάκι έτρεμε ολόκληρο οπότε αναγκάστηκα να πηγαίνω με 100 – 110 χλμ. Η ευθεία ατελείωτη…. Οι θέσεις μου πάνω στο μηχανάκι διάφορες. Οδηγός με πόδια στους μασπιέδες του συνεπιβάτη, συνεπιβάτης με τα πόδια στους μασπιέδες του οδηγού και διάφορες άλλες… θέσεις προσπαθώντας να ξεκουράζομαι όσο γίνεται μ΄ αυτήν την υπερβολική ταχύτητα που πήγαινα και με το ξεκούραστο μηχανάκι που είχα. Οι στάσεις αρκετές για ξεκούραση και κανένα τσιγαράκι.

post-900-1147205456_thumb.jpg

Φτάνοντας στον παραπόταμο μετά τη Λάρισα μπήκαμε να δούμε τι ήταν το παιχνίδι που είχαν οργανώσει τα παιδιά της Moto Guzzi. Δεμένος-η σ’ ένα συρματόσκοινο κρατώντας το και πατώντας σ’ ένα άλλο έπρεπε να διανύσεις μια μικρή σχετικά απόσταση να φτάσεις σε μια εξέδρα και μετά πάλι δεμένος-η να κατέβεις κάθετα έναν ξύλινο τοίχο. Η ουρά αρκετά μεγάλη οπότε αναγκαστικά φύγαμε χάνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο.

Σταματήσαμε στα Τέμπη για να φάμε κάτι ελαφρύ που είχαμε μαζί μας ανακτώντας έτσι λίγη δύναμη για τη συνέχεια.

post-900-1147205489_thumb.jpg

post-900-1147205519_thumb.jpg

Το μηχανάκι έβγαλε πρόβλημα στην μπαταρία και έπρεπε να το βάζω μπροστά μόνο με τη μανιβέλα. Εκεί λοιπόν θυμήθηκα το φίλο μου το Χρήστο (Ducpilot) (όταν ήθελα να πάρω μηχανάκι μόνο με μανιβέλα) που μου έλεγε: “όλη η τεχνολογία στο μηχανάκι είναι στο δεξί αντίχειρα πάρε με μίζα και θα με θυμηθείς” και βέβαια τον θυμήθηκα….. α ρε Χρήστο έλεγα… την τεχνολογία μου μέσα!!!!!

Η ευθεία από Κατερίνη μέχρι και την Εγνατία απίστευτα κουραστική. Εκεί μου έπεσε και ο ασύρματος που είχα για να επικοινωνώ με τον Αντώνη.

Φτάσαμε για την πρώτη φωτογράφηση στα Βράσταμα γύρω στις οκτώ η ώρα, (κάνοντας αρκετές στάσεις στο δρόμο για να κατέβω οπωσδήποτε από το μηχανάκι) βρίσκοντας εκεί μια παρέα παιδιών του 36ωρου με Ducati, τους οποίους δεν παραλείψαμε να τους αποθανατίσουμε στο δρόμο.

post-900-1147205541_thumb.jpg

Ξεκινήσαμε γρήγορα για Σιθωνία – Καλαμίτσι (που ήταν η δεύτερη φωτογραφία) και τελικό προορισμό Κρυοπηγή που ήταν και το ξενοδοχείο μας.

Φεύγοντας από Καλαμίτσι, νύχτα πια, συναντηθήκαμε με άλλες μηχανές και εκεί πια πήρα κουράγιο ότι δεν ήμασταν οι τελευταίοι. Απογοητεύτηκα όταν μας πέρασαν στο δρόμο. Ήμασταν πια οι ουραγοί.

Σε λίγο ξεκίνησε να βρέχει μια στάση μόνο για να φορέσουμε αδιάβροχα. Δεν ήταν τόσο πρόβλημα νερού όσο ήταν θέμα μόνωσης που σου παρέχουν στο κρύο. Το μόνο πράγμα πια που σκεφτόμουν ήταν να φτάσουμε στο ξενοδοχείο, να βγάλω όλα αυτά τα ρούχα και να πέσω να κοιμηθώ. Ήμουν φοβερά καταβεβλημένη από την κούραση και την παγωνιά που αισθανόμουν πια σε κάθε σημείο του σώματος μου. Οι καρποί μου πονούσαν φοβερά, η πλάτη μου είχε πιαστεί ολόκληρη και τους ώμους μου δεν τους αισθανόμουν.

Αργά πια μία η ώρα μπαίνουμε στο ξενοδοχείο ν’ αφήσουμε πράγματα και να φάμε (θέλω να σημειώσω ότι μας είχαν φυλάξει φαγητό και γλυκό εις διπλούν. Είναι τα τυχερά των τελευταίων; Περίμεναν βέβαια και κάποιους άλλους οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν). Ο ύπνος πια στις δύο η ώρα έρχεται ως λύτρωση μετά από 16:30 ώρες- σχεδόν συνεχούς οδήγησης.

Την Κυριακή το πρωί αφού αργήσαμε να ξυπνήσουμε κατεβήκαμε στις οκτώ για πρωινό. Τι μπορούσε κανείς να φανταστεί και δεν υπήρχε. Αυγά σε διάφορες εκδόσεις, τηγανιτά, βραστά δύο ειδών, ομελέτα, εντάξει μαρμελάδες βούτυρα κρουασάν τυριά ζαμπόν, λουκάνικα, κοτόπουλα μέχρι και αντζούγες είχε.

Τόσο πολύ που δεν μου έκανε όρεξη να φάω τίποτε άλλο εκτός από δύο φρυγανιές και να πιω πορτοκαλάδα.

Στις 8:30 παίρνω εκκίνηση αντί για 7:30 και ξεκινήσαμε για το γύρω της Κασσάνδρας. Στο Παλιούρι ήταν η τρίτη φωτογραφία έξω από ένα φούρνο. Οι άνθρωποι πρέπει να είχαν πάθει πλάκα, τόσες μηχανές να τους φωτογραφίζουν ήταν λίγο περίεργο. Η κοπέλα μάλιστα μέσα με το που έβλεπε φωτογραφική μηχανή να ετοιμάζεται φτιαχνόταν για να βγει καλή.

Περάσαμε και το check point και κατευθυνθήκαμε για Πολύγυρο όρος Χολομόντα, Στρατονικό και εκεί για παραλία στο Στρατώνι η τέταρτη φωτογράφηση. Η διαδρομή απίστευτα όμορφη με ωραίες στροφές. Γρήγορη φωτογραφία και κατεύθυνση για Νιγρίτα - Σέρρες - οχυρό Ρούπελ. Μια λάθος στροφή μας στοίχισε παραπάνω χιλιόμετρα. Βέβαια για μας, που δε βιαζόμαστε και τόσο, η διαδρομή μας αποζημίωσε περνώντας δίπλα από την όμορφη λίμνη Βόλβη φτάνοντας πια στις τέσσερις στο οχυρό. Ο δρόμος γεμάτος έργα με τους οδηγούς να πηγαίνουν σαν τρελοί προς και από Βουλγαρία. Το τοπίο βέβαια απερίγραπτο. Ο Στρυμόνας τεράστιος και ορμητικός με πλούσια βλάστηση να χύνεται στη λίμνη Κερκίνη. Κάναμε ένα - δύο τσιγάρα να ξεπιαστούμε λίγο για να συνεχίσουμε το δρόμο προς Θεσσαλονίκη – Κατερίνη.

post-900-1147205596_thumb.jpg

Η κούραση σήμερα ήταν λιγότερη σε σχέση με τη χτεσινή. Συνήθεια; ίσως. Στην επιστροφή για Θεσσαλονίκη μας έπιασε δυνατή βροχή η οποία μας κούρασε και μας καθυστέρησε πολύ. Τα πούλμαν και τα φορτηγά να δημιουργούν ένα φράγμα νερού - λάσπης τόσο ώστε να δυσκολέψουν αρκετά την οδήγηση μας. Οι στάσεις ήταν μικρές με το Beta αναμμένο γιατί αν δεν έπαιρνε με την πρώτη - δεύτερη μετά ήθελε σπρώξιμο και με τέτοια κούραση ήταν βάσανο. Περάσαμε από ένα καλό τρακάρισμα μια Ζ3 με κάτι άλλο που δεν πρόλαβα να δω γιατί προσπαθούσα να περάσω ανάμεσα από πλαστικά λάδια βενζίνες και σωλήνες air- condition και το προπορευόμενο αυτοκίνητο που πατούσε φρένα για να δει το ατύχημα. Σταματήσαμε σ’ ένα Σ.Ε.Α. πριν την Κατερίνη για μια ζεστή σοκολάτα (όχι τόσο για να την πιούμε όσο για να την κρατήσουμε… να ζεσταθούν λίγο τα χεράκια μας). Βρήκαμε γύρω στις δεκαπέντε μηχανές εκεί οι οποίοι σταμάτησαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Εκεί λοιπόν αποφασίσαμε να σταματήσουμε για διανυκτέρευση 10χλμ έξω από τη Λάρισα στο σπίτι του γιου που σπουδάζει εκεί (είχαμε το μέσον τι να κάνουμε;) και την επόμενη να ολοκληρώσουμε τη φωτογράφηση.

Φτάνοντας στο σπίτι βγάλαμε αδιάβροχα και παγωμένα ρούχα και παραγγείλαμε πίτσες. Επιτέλους ένα σωστό(;) φαγητό όχι κρουασάν και πατατάκια.

Την άλλη μέρα νωρίς το πρωί (κατά τις δέκα… είπαμε βιαζόμασταν) ξεκινήσαμε για το Χαμάμ στον Τύρναβο. Μόλις είχαν φύγει κάποιες μηχανές, καλά δε το πιστεύω, υπήρχαν κι άλλοι τρελοί;

Στο δρόμο για Δομοκό θαυμάζαμε την καλλιτεχνική διάθεση της φύσης.

post-900-1147205637_thumb.jpg

post-900-1147205666_thumb.jpg

post-900-1147205710_thumb.jpg

post-900-1147205733_thumb.jpg

Στις 13:30 βρήκαμε το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης και τη γνωστή πια σε μας επτάδα που δεν μπορούσαν ν’ αποφασίσουν αν θα πάνε στο Καρπενήσι για αγριογούρουνο στιφάδο ή στην Αράχωβα για προβατίνα!!!!!

post-900-1147205765_thumb.jpg

Εκεί είχε και δύο απίστευτες επιγραφές………

post-900-1147205792_thumb.jpg

post-900-1147205837_thumb.jpg

Εμείς αποφασίσαμε να βγούμε εθνική και να γυρίσουμε ΣΠΙΤΙ !!!!!!!!!

Παρότι ήταν φοβερά κουραστικό για μένα αυτός ο άθλος (ειλικρινά το πιστεύω για τέτοιο μηχανάκι) ήταν κάτι που πραγματικά άξιζε. Η εμπειρία πράγματι ανεκτίμητη ποτέ δε θα έκανα τόσα χιλιόμετρα σε τόσο μικρό διάστημα με το Betουλίνι μου ( το χρυσό μου τι τράβηξε που να το ‘ξερε με ‘μένα που ‘μπλεξε). Δε το μετάνιωσα αυτό το εγχείρημα και ας ταλαιπωρήθηκα απίστευτα πολύ.

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!! ΚΑΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ( ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ DUCATAKI....)

Τροποποιήθηκε από τον LaSou

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Χαίρομαι πάρα πάρα πολύ που έστω και λίγο αν ήταν, ένα αρθράκι σε γαργάλησε να κάμεις αυτή την υπέροχη βόλτα που τόσο ζήλεψα φέτος που δεν την ακολούθησα...

Μένω με τα σχέδια για του χρόνου...

Εύγε και πάλι εύγε!!!!!!!!! :clapping::clapping::clapping:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

πραγματικα χαιρομαι

Μπραβο σου.Στο επομενο θα ειναι πολυ διαφορετικα για σενα φανταζομαι. :cheers:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

..ΑΞΙΑ!!! Κ πάλι ΑΞΙΑ!!!!!!!!!!!!!

:clapping::clapping::clapping::clapping::clapping:

Μπάβο σου κοπελάρα μου!! Χαράς το κουράγιο κ την τόλμη σου!!

Όντως ήταν ένας αθλος για σενα και το μηχανάκι σου!! Και πάλι μπραβο!! :_thumbsup:

Σου εύχομαι ακόμα περισσότερα χλμ σε σενα το ΑΛΠάκι σου κ σε όσα το ακολουθήσουν!!!

:bye::cheers:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
..ΑΞΙΑ!!! Κ πάλι ΑΞΙΑ!!!!!!!!!!!!!

:clapping:  :clapping:  :clapping:  :clapping:  :clapping:

Μπάβο σου κοπελάρα μου!! Χαράς το κουράγιο κ την τόλμη σου!!

Όντως ήταν ένας αθλος για σενα και το μηχανάκι σου!!  Και πάλι μπραβο!! :_thumbsup:

Σου εύχομαι ακόμα περισσότερα χλμ σε σενα το ΑΛΠάκι σου κ σε όσα το ακολουθήσουν!!!

:bye:  :cheers:

<{POST_SNAPBACK}>

Αντε και στα δικα σου!! :_thumbsup:

:cheers::bye:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Μπράβο σας τουρίστες! :clapping:

Ειδικά σε σένα Σούλα, που τόλμησες τέτοιο εγχείρημα με τόσο φτωχά μέσα!

Όχι ότι το BMW του Αντώνη ήταν πιο αξιόπιστο, αλλά ήταν σίγουρα πιο άνετο.

Άντε και του χρόνου με Ducati. :cheers:

:worshippy::worshippy::respekt:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

1000 μπράβο βρε Σούλα!!! (ελπίζω να μην κάνω λάθος στο όνομα)

Φοβερή περιγραφή,φοβερό το εγχείρημά σου! :thumbsup:

Πάντα την Κυριακή είναι πολύ πιο εύκολα.Σαν να συνηθίζει ο οργανισμός,την όλη φάση.Συν τ'ότι κοιμάσαι καλά,λόγω της κούρασης!..Και φυσικά (και πάνω απ'όλα) ότι γουστάρεις το όλο σκηνικό και δεν μιζεριάζεις. :winking::cheers:

Έχεις πολλά άντερα,κορίτσι μου!.. :_thumbsup:

:respekt::respekt::respekt:

Εύχομαι και του χρόνου,με ότι ποθεί η ψυχή σου! :bye:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

:thumbsup: Τα μπραβο και τα αξια ειναι περιττο να σου τα γραψω,ουτος η' αλλως σου τα ειπαμε και προφορικα.

Πολλυ ωραιο το κειμενο σου για αλλη μια φορα,μικρο (για το θεμα),περιγραφικο και καθολου κουραστικο.

ΧΑΡΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΟΥ!!!!!

:plaf: Μα ολο αυτο το ταξιδι με 100-110 χλμ!!!!!

Αυτο κι αν ειναι αθλος. :_thumbsup:

Και οχι δεν θα σου ευχηθω να πας και του χρονου με το Beta γιατι θα ηταν σαν να εχω κατι εναντιον σου η' εναντιον του κακομοιρου του Beta.

Του χρονου με το Ducati και αν παμε ολοι μαζι και τα τρια Ducatia θα περασουμε καλα,θα κανουμε τον αγωνα με τον δικο μας τροπο.(που ειπαμε οτι εχει αγριογουρουνο???)

:think: Μηπως λεω εγω τωρα μηπως,θα ειμαστε τεσσερα αντι για τρια Ducati?

:_thumbsup:

Τροποποιήθηκε από τον chriko

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ενα μεγαλο μπραβο σε ολα τα παιδια που συμετειχαν και φυσικα το μεγαλυτερο στην φιλη μου lasou .Α ρε ΑΝΤΩΝΗ

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Να γραψω κι εγω τις δικες μου παρατηρησεις

Το 36ωρο με τετοια μηχανακια (ΒΕΤΑ ή το παπι του fox tago) ειναι πραγματικη περιπετεια...σου μενει πραγματικα ΑΞΕΧΑΣΤΟ :thumbsup:

Η Σουλα ξεχασε να αναφερει τους ανεφοδιασμους, που ηταν πααααρα πολλοι,

3 με 4 ευρω την φορα. :tease:

Το μεγαλυτερο προβλημα που ειχε ηταν η σελα , η οποια

ελαμπε δια της απουσιας της :_zeppelin:

Επισης να τονισω το φοβερο κλιμα που υπηρχε ειδικα μεταξυ των ουραγων,

μιλαμε για τρελο γελιο. :lol:

Να ευχαριστησω κι εγω τα παιδια του motoguzzi club για την πολυ ωραια διοργανωση και για το φαι (και το γλυκο...) που μας ειχαν φυλαγμενο. :_hi:

Και τελος να ζητησω συγνωμη απο τον Βασιλη(duc duc) που τον ξυπνησα νυχτιατικα

για να μου πει που εκρυψαν το .....ξενοδοχειο :blush::bye::bye::bye:

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.....ΚΑΛΑ ΝΑ'ΜΑΣΤΕ

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και στους 2 σας και (φυσικά) ιδίως σε σένα Σούλα... Η εμπειρία από αυτόν τον 36ωρο θα σας συνοδεύει σ'όλη σας την ζωή... Η κούραση από τα χλμ και η όποια κακουχία με τον καιρό θα μεταλλαχθούν σε γλυκιά θύμηση και απίστευτη ανυπομονησία για τον επόμενο 36ωρο και τα ερχόμενα μεγάλα ταξίδια...

Πάντα όρθιοι και με το χαμόγελο παιδιά :clapping:

One bike

One road

THE life

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...