Ellessar_GR 360 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 6 , 2008 Μπράβο παιδιά, κόφτε το όλοι. Κρίμα είναι. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
psychod 4 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 6 , 2008 Καθώς επανέρχεται το θέμα στην επικαιρότητα νομιζω (ξανά ...) ότι πέρα από την νομική του υπόσταση υπάρχει και μία ή περισσότερες ψυχολογικές που έχουν περισσότερη σημασία. Το ουσιαστικότρο ερώτημα είναι γιατί καπνίζουμε κι όχι "γιατί να μην καπνίζουμε". Στο 2ο ερώτημα (γιατί να μην καπνίσω) οι απαντήσεις (σε ατομικό πάντα επίπεδο) είναι προφανείς: γιατί κάνεις κακό στο σώμα σου. Το σώμα είναι ούτως ή άλλως φθαρτό. Μην καπνίζοντας δεν επιταχύνουμε το βιολογικό μας τέλος. Όσοι είναι στα 20-30 ισως να μην το καταλαβαίνουν ακόμα. Όσοι είμαστε λίγο μεγαλύτεροι καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος μετράει πλέον αντίστροφα (επιστημονικά η φθορά αρχίζει μετά τα 30! Γιατί όμως καπνίζουμε? Θα προσπαθήσω να απαντήσω με βάση το όσα γνωρίζω επιστημονικά (ιατρικά αλλά - κυρίως ψυχαναλυτικά) τα οποία προέκυψαν από διαβάσματα και μακροχρόνιες αναλύσεις ασθενών (μεταξύ αυτών κι η δική μου ...) Σε πολλούς θα φανεί περιττή η αρχική ερώτηση διότι νομίζουν ότι ξέρουν μαγκιά, μίμηση, αποδοχή στην παρέα, πρότυπο κοινωνικό, μεγάλωσα κλπ. Σωστά όλα αλλά μάλλον καπνίζοντας ανακαλύπτουμε και κάτι άλλο: αγχόλυση & κι ευχαρίστηση στο max. Στην ψυχαναλυτική (θεωρία και πράξη) το κάπνισμα είναι μία ατομική ευχαρίστηση. Προσέξτε - το πρώτο πρωινό τσιγάρο με τον καφέ. Μέγιστη απόλαυση. Δεν θέλουμε να μας ενοχλήσει κανείς. Αν κάτι το διακόψει - ΝΕΥΡΑ που μπορεί να χαλάσουν όλη την ημέρα! Μετά το φαγητό. Μεγιστοποίηση της απόλαυσης. Ούτως ή άλλως το φαγητό "κοιμίζει" τον εγκέφαλο. Με το τσιγάρο τον αποχαυνώνουμε εντελώς - ίσως είναι η ώρα που είναι πιο εμφανές ότι η νικοτίνη ενεργεί κατευναστικά. Τότε είναι που μεταφερόμαστε σε μια "μαγική" κατάσταση. Μια κατάσταση ευτυχίας που δεν την διαθέτουμε στο υπόλοιπο της ημέρας. Μια κατάσταση που μας είναι όμως ... γνώριμη (σκεφτείτε ενα μωρό 3-6μηνών που κλαίει και οδύρεται επειδή πεινάει, το ταΐζει η μητέρα του κι εκείνο μόλις χορτάσει ξανακοιμάται σε απόλυτη ευτυχία. Με φίλους μετά το σεξ (επιτυχία - κυριαρχία - ευτυχία, ό,τι νιώθει ο καθένας, ) μοιραζόμαστε κάτι πολύ σημαντικό! Πόσο διαφέρει αυτό από την κανονική μας ζωή που συχνά αναγκαζόμαστε να φάμε όρθιοι - πρόχειρα κλπ. Ελάχιστη ευχαρίστηση. Το τσιγάρο μας δίνει λοιπόν μια ψευδαίσθηση "απόλυτης ευχαρίστησης" (τα άλλα ναρκωτικά το καταφέρνουν αυτό ισχυρότερα & για περισσότερο χρόνο & με περισσότερες βλάβες ... και δεν τα πουλάνε στο περίπτερο :P ) Πάνω κάτω έτσι εξηγείται γιατί το κάπνισμα (κάθε είδους) είναι τόσο διαδεδομένο. Και δεν είναι απόρροια της διαφήμισης - προϋπήρχε αυτής. Καλύπτει βαθιές ψυχολογικές ανάγκες (αγχόλυση & ευχαρίστηση) Εκείνοι που δεν καπνίζουν? 1. φόβος (κακός τρόπος να "ελέγξουμε" τις επιθυμίες - μοιάζει με εκείνο που προτείνουν οι κτηνίατροι για την εκπαίδευση των .... σκύλων :lol: , αυτό κάνουν κι οι νόμοι με τα πρόστιμα- για αυτό κι οι διαμαρτυρίες στο άλλο τόπικ) 2. έχουν άλλες πηγές ευχαρίστησης & αγχόλυσης 3. λιγότερο άγχος εξαρχής (μιλάω για βαθύ ασυνείδητο αγχος - όχι εργασιακό) 4. κι άλλα πολλά ... Πώς κόβεται? Νομίζω ότι ΔΕΝ κόβεται - ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ. 1-Εκείνοι που καπνίζουν για λιγότερα "σημαντικούς" λόγους είναι εύκολο. 2-Για κάποιους είναι δυνατό να περιοριστεί σε συγκεκριμένες στιγμές (καφές, φαγητό, ... σεξ (οκ, όχι κατά την διάρκεια - θα καεί το σεντόνι ... :P )) 3-Για τους περισσότερους - που καπνίζουν > 5τσιγάρα/ημέρα μάλλον πρέπει να αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Οι τελευταίοι δοκιμάζουν διάφορα κι ότι τους κάτσει: φαγητό (καλό αλλά παχαίνει), γυμναστική (καλό - δεν παχαίνει αλλά δεν μπορείς να το κάνεις στη δουλειά), σεξ (καλό αλλά το ίδιο πρόβλημα με την γυμναστική - επιπλέον δεν το κάνεις μόνος (η μ@λ@κί@ ΔΕΝ μετράει), κομπολόι (καλό αλλά ακούγεται ...) γιόγκα και άλλα ανάλογα της ανατολικής φιλοσοφίας ψυχανάλυση κι άλλες ψυχοθεραπείες μερικά ή όλα μαζί. (sorry για το σεντόνι - σχόλια δεκτά & ζητούμενα) :) Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Alarm 5.325 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 6 , 2008 εγω ημου ετοιμος να ψηφισω "Θελω να το αρχισω" Ημουν σε δειλημα :) καπνιζω , δεν βλεπω καποιον λογο να μην θελει να το κοψει ομως. Ναι ωρες ωρες ταιριαζει με καταστασεις (ποτο,φαγητο κλπ κλπ) αλλα γιατι να μην θελει καποιος να το κοψει ? Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
helonaracer 21 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 (τροποποιήθηκε) Φίλε psychod, θα διαφωνήσω ολίγον τι σχετικά με το αν κόβεται ή αντικαθίσταται. Όπως είπες το άνχος (αν και θα διαφωνήσω με αυτόν τον τόσο γενικευμένο όρο) είναι αιτία Και συμφωνώ ότι μιλάμε πάντα για αυτό που εσύ αποκαλείς βαθύ ασυνείδητο άνχος. Αυτό όμως το άνχος, δεν είναι φύση. Στην πραγματικότητα, είναι προιόν μιας παραφύση ζωής. Να αναφέρω ένα παράδειγμα? Σιχαινόμαστε να ξυπνάμε το πρωί να πάμε για δουλειά, οπότε επειδή το σιχαινόμαστε, δεν μπορούμε και να ξυπνησουμε. Έχουμε ανάγκη από ύπνο λέμε...κι έτσι ξυπνάμε 15 λεπτά πριν βγούμε στον δρόμο, ρουφάμε έναν καφέ στα γρήγορα μπας κι ανοίξει το μάτι και βγαίνουμε έξω τρέχοντας. Είναι όμως έτσι φτιαχμένος ο άνθρωπος, ή λειτουργούμε παρά την φύση μας? Ο πρωτόγονος άνθρωπος, έβρικε μια σπηλιά για καταφύγιο, χωνόταν μέσα κοιμόταν κι όταν ξύπναγε, άνοιγε τα μάτια και δίχως να κουνηθεί, έμενε έτσι κάμποση ώρα ελένχοντας το περιβάλον του. Έπειτα σηκωνόταν, γυρνούσε λίγο μες την σπηλιά, έκανε την ανάγκη του, γυρνούσε λίγο ακόμη, γευμάτιζε, ψιλοχώνευε και τότε έβγαινε έξω. Διότι έξω, είχε λιοντάρια, τίγρεις, κροκοδείλους και γενικότερα, οτιδήποτε υπήρχε εκεί έξω ήταν επικίνδυνο...ακόμη και το φαγητό του. Μη νομίζει κανείς ότι η αντιλόπη καθόταν έτσι αδιαμρτύρητα να την φάει αυτή η μισή μερίδα. Οπότε, το "έξω" ήταν και είναι ταυτόσημο του "κίνδυνος ζωής" Τώρα λοιπόν που βγαίνουμε έξω, εντελώς απροετοίμαστοι, πως το εκλαμβάνει αυτός ο άλλος εαυτός μας. Εκείνο το μη συνειδητό ΜΑΣ κομμάτι του εγκεφάλου μας που είναι υπεύθυνο γιά το ΣΥΝΟΛΟ της φυσικής μας υπόστασης? Το εκλαμβάνει ως "Κάτι που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω" Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι το οποίο δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε? Πόνος... Πόνος ο οποίος όμως είναι συνεχής μιάς και η κατάσταση είναι συνεχής. Συνέπεια είναι όμως η συνεχής παραγωγή ενδορφινών και παροχή αυτών στους υποδοχείς ενδορφινών στα εγκεφαλικά κύταρα με αποτέλεσμα των εθισμό. Βλέπουμε δηλαδή, το πως ένας λάθος τρόπος ζωής, μπορεί να οδηγήσει σε έναν εθισμό τέτοιο που τελικά κάνει "ανάγκη" την χρήση ουσιών (ή και πρακτικών) Τι θα συμβεί, εάν ο άνθρωπος αλλάξει τον τρόπο ζωής του σε ότι αφορά το συγκεκριμένο παράδειγμα? Πρώτον, θα ξυπνάει πολύ πιό εύκολα το πρωί Δεύτερον, θα απολαμβάνει το ξύπνημα Τρίτον, θα βγαίνει έξω αισθανόμενος δυνατός κι ότι γαμεί και δέρνει Τέταρτον, ακριβώς επειδή θα αισθάνεται καλά και δεν θα πονάει δεν θα αδειάζει τους υποδοχείς ενδορφινών των εγκεφαλικών κυτάρων του πόνου, οπότε δεν θα έχει ανάγκη συμπλήρωσης. Τι θα συνέβαινε αν αλλάζαμε ριζικά τον τρόπο ζωής μας, έτσι ώστε να μην είναι παραφύση? Υ.Γ. Ερώτημα εργασίας....Σκέφτηκες ποτέ ως ειδικός, ότι ο ψυχικός πόνος είναι κι αυτός ένα είδος εθισμού? Δια του πόνου παράγονται ενδορφινες, όπου η συνεχή παροχή μεγάλων δόσεων, δημιουργεί εθισμό, οπότε στο τέλος καταλήγει ο άνθρωπος να αναζητά τον πόνο και να δημιουργεί αιτίες πόνου προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του σε ενδορφίνες. Το ίδιο συμβαίνει στην ουσία και στον μαζοχισμό, μόνο που εκεί πρόκειται κυρίως για σωματικό πόνο κι όχι ψυχικό. Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 από τον helonaracer Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Scandal 95 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 Ήμουν καπνιστής για περίπου 2 χρόνια (όχι πολλά) αλλά τον ένα από αυτά τα 2 χρόνια έκανα 3 πακέτα camel άφιλτρο την ημέρα (υπερβολικά πολλά). Το είχα πάρει σαν παιχνίδι το κάπνισμα. Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα τι μαλ@κίες κάνω. Ξεκίνησα το στριφτό και το ελάττωσα πάρα πολύ. Στην συνέχεια σταμάτησα να αγοράζω καπνό και ήμουν στην τράκα. Τελικό στάδιο: σταμάτησα και την τράκα. Όταν ήμουν με παρέα που κάπνιζε - μύριζα τον καπνό και ήθελα κι εγώ να κάνω. Εκεί πρέπει να πεις ΟΧΙ. Έφτασα σε σημείο να μην σκέφτομαι καν το κάπνισμα αν δεν έβλεπα κάποιον να καπνίζει. Αλλά το πιο δύσκολο σημείο ήταν όταν ήμουν έξω με καλή παρέα και τα πίναμε. Εκεί ήταν ο μεγαλύτερος πειρασμός το τσιγάρο. Μαζί με το ποτό - φαγητό - χαβαλέ, ήθελες να κάνεις ένα τσιγαράκι. Με το που ξεπέρασα αυτό το σημείο και μπορούσα να πω - όχι δεν χρειάζεται να καπνίσω όλα τελείωσαν. Σήμερα δεν θεωρώ τον εαυτό μου καπνιστή. Κάνω 4-5 τσιγάρα ΤΟΝ ΜΗΝΑ "έτσι για την παρέα" αλλά καπνίζω όταν εγώ πραγματικά γουστάρω και όχι λόγω συνήθειας/εξάρτησης. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
psychod 4 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 Φίλε psychod, θα διαφωνήσω ολίγον τι σχετικά με το αν κόβεται ή αντικαθίσταται. Όπως είπες το άνχος (αν και θα διαφωνήσω με αυτόν τον τόσο γενικευμένο όρο) είναι αιτία Και συμφωνώ ότι μιλάμε πάντα για αυτό που εσύ αποκαλείς βαθύ ασυνείδητο άνχος. Αυτό όμως το άνχος, δεν είναι φύση. Στην πραγματικότητα, είναι προιόν μιας παραφύση ζωής. Να αναφέρω ένα παράδειγμα? Σιχαινόμαστε να ξυπνάμε το πρωί να πάμε για δουλειά, οπότε επειδή το σιχαινόμαστε, δεν μπορούμε και να ξυπνησουμε. Έχουμε ανάγκη από ύπνο λέμε...κι έτσι ξυπνάμε 15 λεπτά πριν βγούμε στον δρόμο, ρουφάμε έναν καφέ στα γρήγορα μπας κι ανοίξει το μάτι και βγαίνουμε έξω τρέχοντας. Είναι όμως έτσι φτιαχμένος ο άνθρωπος, ή λειτουργούμε παρά την φύση μας? Ο πρωτόγονος άνθρωπος, έβρικε μια σπηλιά για καταφύγιο, χωνόταν μέσα κοιμόταν κι όταν ξύπναγε, άνοιγε τα μάτια και δίχως να κουνηθεί, έμενε έτσι κάμποση ώρα ελένχοντας το περιβάλον του. Έπειτα σηκωνόταν, γυρνούσε λίγο μες την σπηλιά, έκανε την ανάγκη του, γυρνούσε λίγο ακόμη, γευμάτιζε, ψιλοχώνευε και τότε έβγαινε έξω. Διότι έξω, είχε λιοντάρια, τίγρεις, κροκοδείλους και γενικότερα, οτιδήποτε υπήρχε εκεί έξω ήταν επικίνδυνο...ακόμη και το φαγητό του. Μη νομίζει κανείς ότι η αντιλόπη καθόταν έτσι αδιαμρτύρητα να την φάει αυτή η μισή μερίδα. Οπότε, το "έξω" ήταν και είναι ταυτόσημο του "κίνδυνος ζωής" Τώρα λοιπόν που βγαίνουμε έξω, εντελώς απροετοίμαστοι, πως το εκλαμβάνει αυτός ο άλλος εαυτός μας. Εκείνο το μη συνειδητό ΜΑΣ κομμάτι του εγκεφάλου μας που είναι υπεύθυνο γιά το ΣΥΝΟΛΟ της φυσικής μας υπόστασης? Το εκλαμβάνει ως "Κάτι που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω" Τι συμβαίνει όμως όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάτι το οποίο δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε? Πόνος... Πόνος ο οποίος όμως είναι συνεχής μιάς και η κατάσταση είναι συνεχής. Συνέπεια είναι όμως η συνεχής παραγωγή ενδορφινών και παροχή αυτών στους υποδοχείς ενδορφινών στα εγκεφαλικά κύταρα με αποτέλεσμα των εθισμό. Βλέπουμε δηλαδή, το πως ένας λάθος τρόπος ζωής, μπορεί να οδηγήσει σε έναν εθισμό τέτοιο που τελικά κάνει "ανάγκη" την χρήση ουσιών (ή και πρακτικών) Τι θα συμβεί, εάν ο άνθρωπος αλλάξει τον τρόπο ζωής του σε ότι αφορά το συγκεκριμένο παράδειγμα? Πρώτον, θα ξυπνάει πολύ πιό εύκολα το πρωί Δεύτερον, θα απολαμβάνει το ξύπνημα Τρίτον, θα βγαίνει έξω αισθανόμενος δυνατός κι ότι γαμεί και δέρνει Τέταρτον, ακριβώς επειδή θα αισθάνεται καλά και δεν θα πονάει δεν θα αδειάζει τους υποδοχείς ενδορφινών των εγκεφαλικών κυτάρων του πόνου, οπότε δεν θα έχει ανάγκη συμπλήρωσης. Τι θα συνέβαινε αν αλλάζαμε ριζικά τον τρόπο ζωής μας, έτσι ώστε να μην είναι παραφύση? Υ.Γ. Ερώτημα εργασίας....Σκέφτηκες ποτέ ως ειδικός, ότι ο ψυχικός πόνος είναι κι αυτός ένα είδος εθισμού? Δια του πόνου παράγονται ενδορφινες, όπου η συνεχή παροχή μεγάλων δόσεων, δημιουργεί εθισμό, οπότε στο τέλος καταλήγει ο άνθρωπος να αναζητά τον πόνο και να δημιουργεί αιτίες πόνου προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του σε ενδορφίνες. Το ίδιο συμβαίνει στην ουσία και στον μαζοχισμό, μόνο που εκεί πρόκειται κυρίως για σωματικό πόνο κι όχι ψυχικό. Φυσικά η "παραφύση ζωή" είναι αυτό που αποκαλούμε "πολιτισμική εξέλιξη". Η άποψη των ψυχαναλυτών (αλλά και φιλοσοφικών τάσεων) είναι το τίμημα του πολιτσιμού είναι το άγχος. Άγχος = αίσθημα κινδύνου χωρίς πραγματικό (εξωτερικό) κίνδυνο. Σήμερα δεν κινδυνεύουμε "πραγματικά" από κάποιον εξωτερικό εχθρό (όταν συμβαίνει αυτό η εσωτερική ψυχολογία καταπιέζεται και γίνεται μη-αναλύσιμη (non analysable) όπως συμβαίνει σε διάφορες καταστάσεις φυσικών καταστροφών, πολέμων κλπ). Θα διαφωνήσω με τον πόνο ως αντίδραση σε 'κείνο που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Προηγείται ο ΦΟΒΟΣ ως ψυχική κατάσταση (που είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη κι ακολουθείται από διάχυτο άγχος θανάτου). Ο πόνος υπάρχει πλέον όταν κάτι πλήξει πραγματικά το σώμα μας και (σωστά όπως λες) οδηγεί στην παραγωγή ενδορφινών (σε μια προσπάθεια να ανακουφίσει). Το άγχος ανεβάζει επίσης τις ... στροφές του κινητήρα (=μυαλό, εγκέφαλος) για να βρει λύσεις και να αντιμετωπίσει εκείνο που αντιλαμβάνεται ως απειλή. Η ψυχαναλυτική θεώρηση του άγχους ξεκινάει από μια βασική υπόθεση ότι το άγχος βιώνεται πανανθρώπινα & διαχρονικά. Άγχος βιώνει το μωρό όταν γεννιέται. Πιθανώς στρεσσάρεται ακόμα και πριν τον τοκετό (σε προχωρημένη ηλικία κύησης όταν ζορίζεται η μητέρα για κάποιο λόγο ...) Δεν μπορούμε να το ... "καταργήσουμε" - αλλά μπορούμε να βρούμε ανώτερους τρόπους εξουδετέρωσης. Θα έλεγα ότι το κάπνισμα (μέσω της νικοτίνης) αποτελεί έναν χαμηλής διαφοροποίησης μηχανισμό αντιμετώπισης του άγχους. Το να πας μια "γρήγορη" βόλτα είναι λίγο καλύτερο καθώς ανεβάζει την αδρεναλίνη πολύ ψηλά (= μεγάλη ευχαρίστηση -> εξουδετέρωση του άγχους) Ακόμα και τα ζώα νιώθουν άγχος αλλά κυρίως αφορά πραγματικές (εξωτερικές καταστάσεις). Όμως διάφορα πρωτεύοντα θηλαστικά με ανώτερο εγκέφαλο (κυρίως φλοιό - γιατί εκεί βρίσκονται οι ψυχικές λειτουργίες) εμφανίζουν παρόμοιες με τον άνθρωπο ψυχικές αντιδράσεις (καθώς και πρωτόγονες μορφές οικογενειακής κοινωνικής οργάνωσης - ελέφαντες, χιμπατζήδες, γορίλλες, δελφίνια, φάλαινες). ................... Σήμερα δεν θεωρώ τον εαυτό μου καπνιστή. Κάνω 4-5 τσιγάρα ΤΟΝ ΜΗΝΑ "έτσι για την παρέα" αλλά καπνίζω όταν εγώ πραγματικά γουστάρω και όχι λόγω συνήθειας/εξάρτησης. Είσαι μάλλον από τους τυχερούς λοιπόν και δεν το χρειάζεσαι! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
h.a.balafoutre 217 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 (τροποποιήθηκε) Όταν είπα να κόψω το τσιγάρο, το έκανα μαχαίρι που λέμε. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Ούτε φουγάρο ήμουν τρελό...10χρόνια με περίπου 1 ή λιγότερο από πακέτο τη μέρα. 16μήνες άκαπνος. Μην το σκέφτεσαι. Απλώς κάντο και τέλος. Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 από τον h.a.balafoutre Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
honda55551 442 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 Εγω δεν κάπνιζα ποτέ μου οπότε δεν σας καταλαβαίνω!!!!! :lol: Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
black_hawk 573 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 7 , 2008 .. Να αρχισουμε και για τους νικοτινικους υποδοχεις και την ντοπαμινη?? Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
KARAFLODAIMON 96 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 8 , 2008 Τί βαρετό τόπικ..... πάω να κάνω ένα τσιγαράκι............. ............... ....................... .................μπορεί και 2 τσιγαράκια τώρα που το σκέφτομαι!!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Sennsa 20 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 8 , 2008 Ουτε τζουρα που λενε Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
GiannisVeria 2 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 9 , 2008 Μετά από 13 χρόνια που ζούσα ως καπνιστής τις τελευταίες 554 μέρες δεν έβαλα τσιγάρο στο στόμα μου και νοιώθω πολύ περήφανος για τον εαυτό μου. Θεωρώ περιττό αναφέρω τα οφέλη που είδα στην υγεία μου - αντοχές μου. Ομολογώ ότι το κίνητρο για την κίνηση μου αυτή ήταν το συγκεκριμένο τόπικ και το link με το βιβλίο του τύπου. Γιατρέ psychod, Ευχαριστώ... Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
