Όνειρο...

[Stomu Yamashta 71]

Ξύπνησε και πάλι βαρύς,με κακή διάθεση.

Η ρουτίνα του καφέ και του πρώτου τσιγάρου,έδινε ψεύτικες υποσχέσεις για ένα καλύτερο βλέμμα στην μέρα που ξεκίναγε.

Φθινόπωρο,και όπως σιγά σιγά γκριζάρουν τα πάντα,έτσι και η ψυχή του άλλαζε χρώμα.Πάνε οι πανδαισίες χρωμάτων που έβλεπε όλο το καλοκαίρι,άδειασε η παλέτα...Γκρίζο...Θαμπό γκρίζο...Τα πινέλα,που λίγο καιρό πριν έφτιαχναν "ιστορίες" και "μίλαγαν" στον ίδιο και στους γύρω του,μοιάζουν ξεραμένα,άχρηστα...

Χρόνια τώρα η ίδια ιστορία.

Να "ανασταίνεται" με τον ερχομό της άνοιξης,να ΖΕΙ το καλοκαίρι και με τα πρώτα πεσμένα φύλλα του φθνιπώρου,να χάνονται όλα τα χρώματα,να τον βρίσκει και να τον ρουφάει εκείνο το στενό πηγάδι του σκοταδιού...Η μέρα μικραίνει και νοιώθει πως μικραίνει και η ζωή του,το σκοτάδι που έρχεται νωρίς πια,τον τυλίγει,τον δένει και τον κάνει δέσμιό του.

Σε λίγες ώρες έπρεπε να πάει για δουλειά.Στην σκέψη του αυτή,τα σκαλιά του πηγαδιού εξαφανίστηκαν.Έγιναν μία τσουλήθρα,μία ατελείωτη τσουλήθρα.Ποιο γκρίζο?Σκοτάδι,πυκνό σκοτάδι...

Δεν πήγαινε άλλο,έπρεπε να κάνει κάτι.Αλλά τι?Μήπως άραγε μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω?Να γυρίσει πάλι σε εκείνη τη μέρα που άκουσε στο ραδιόφωνο "Από τα ξημερώματα,γυρίστε τα ρολόγια σας μία ώρα μπροστά"?Να ξαναπάει εκείνη την βόλτα,δίπλα στην θάλασσα την πρώτη μεγάλη μέρα,που το σκοτάδι αργούσε,έστω και,μία ώρα?

Στα 27 του χρόνια,φοβόταν ότι ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα και δεν θα του φτάσει.

Τα μεσημέρια δεν κοιμόταν.Αν σπάνια συνέβαινε αυτό,ήταν μέσα στα νεύρα.Χαμένη ζωή...

Δεν θα προλάβαινε...

Στο διάολο!!!Δεν θα έκανε το χατήρι στο σκοτάδι.Όχι!Θα το πολεμούσε,έστω και ανορθόδωξα.Θα το κέρδιζε το γαμημένο,με οποιοδήποτε κόστος,θα ανέβαινε ξανά τα σκαλοπάτια του πηγαδιού,θα έβαζε φωτιά στα πινέλα,ο καμβάς θα ζωντάνευε πάλι!

(συνεχίζεται...)