Κοινωνική επανάσταση

[spericD 149]

Καθώς δεν υπάρχουν ουδέτερες αναλύσεις για την οικονομική κρίση και καθώς η οικονομία δεν είναι αριθμοί, σχεδιαγράμματα, στατιστικές και πίνακες αλλά είναι πρωτίστως σχέσεις εξουσίας είναι επόμενο κάθε τοποθέτηση για την κρίση, την προέλευσή της, την αιτία της και τους τρόπους εξόδου από αυτήν να είναι απόρροια της πολιτικής και ταξικής θέσης από την οποία αυτή εκφράζεται. Με άλλα λόγια, κάθε ανάλυση για την κρίση εμπεριέχει και την απάντηση σε αυτήν και κάθε πρόταση για το ξεπέρασμά της εμπεριέχει τις πολιτικές προσδοκίες και στοχεύσεις αυτού που τις εκφράζει.

Οι θέσεις των νεοφιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών δεν είναι τίποτα περισσότερο από δύο διαφορετικές οπτικές για τη μέθοδο που πρέπει να υιοθετηθεί προκείμενου να τεθεί ξανά σε λειτουργία η μπλοκαρισμένη καπιταλιστική μηχανή. Ακόμα και αν υπήρχε η δυνατότητα επαναφοράς του κεϋνσιανισμού και των «οικονομικών της ζήτησης» θα έπρεπε να την αποτρέψουμε, αφού θα πρόκειται για ένα ακόμη σύντομο διάλειμμα ή καλύτερα μια μικρή παρεκτροπή στη φυσιολογική λειτουργία του καπιταλισμού, που βρίσκει την πραγματική του ουσία με την πλήρη απελευθέρωσή του από κάθε είδους κοινωνικό έλεγχο.

Όσον αφορά τη θέση των «κομμουνιστικών» κομμάτων, όπως το ΚΚΕ, που βλέπουν ως απάντηση στην κρίση τον κεντρικό έλεγχο στην οικονομία, είναι γνωστό από την ιστορία ότι αυτό το μοντέλο οδηγεί σε μια ακόμα ολοκληρωτική οικονομική και πολιτική οργάνωση, όπου το κόμμα-κράτος γίνεται ο απόλυτος δικτάτορας. Αυτό το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού έχει ιστορικά αποτύχει όχι μόνο ως οικονομικό σύστημα αλλά και λόγω της κατάφωρης κοινωνικής και πολιτικής καταπίεσης στην οποία στήριζε τη διαιώνισή του.

Για εμάς η οικονομική κρίση, όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενα κείμενά μας, είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ταξικής φύσης του συστήματος που υπάρχει και διαιωνίζεται μέσα από την ανισότητα και τους ταξικούς διαχωρισμούς. Η ένταση της ανισότητας και η αύξηση της φτώχειας στον πλανήτη είναι ό,τι αφήνει πίσω της η καπιταλιστική ανάπτυξη. Με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οι διαχωρισμοί έχουν βαθύνει, η εκμετάλλευση έγινε πιο ωμή από ποτέ, η φτώχεια, η πείνα και ο θάνατος θερίζουν. Οι κοινωνικοί και ταξικοί διαχωρισμοί είναι η ουσία του συστήματος, είναι όμως και η αιτία που καθιστά αυτό το σύστημα μονίμως νοσηρό και την κρίση μια μόνιμη σχεδόν παθογένεια με συνεχείς εξάρσεις και υφέσεις.

Η οριστική έξοδος από την κρίση δεν βρίσκεται σε καμία πρόταση όσο προοδευτική κι αν είναι, όσο κι αν προπαγανδίζει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των μη προνομιούχων και την απονομή της κοινωνικής δικαιοσύνης, εφόσον αυτή η πρόταση δεν έχει ως στόχο την έξοδο από το ίδιο το σύστημα.

Γιατί για εμάς ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε όχι μόνο μια προσωρινή ίσως έξοδο από τη σημερινή οικονομική κρίση αλλά ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά κρίσεις είναι η κατάργηση του συστήματος του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η αποτροπή εμφάνισης κάποιου νέου «προοδευτικότερου και πιο ανθρώπινου» συστήματος στη θέση του υπάρχοντος και η διασφάλιση πως ό,τι γεννηθεί δεν θα ευνοήσει ποτέ ξανά την ανάδυση κοινωνικών και ταξικών διαχωρισμών, την ανάπτυξη ανισοτήτων, αλλά θα βασίζεται στην οικονομική ισότητα και την πολιτική ελευθερία για όλους.

Γι’ αυτό και η δική μας απάντηση στην κρίση είναι η κοινωνική επανάσταση, την οποία και θεωρούμε ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για την έξοδο από τη συστημική κρίση. Μια κοινωνική επανάσταση που ο λαός θα απαλλοτριώσει τις περιουσίες των πλουσίων, των πολυεθνικών και των μεγάλων ελληνικών εταιρειών. Που θα απαλλοτριώσει το σύνολο της εκκλησιαστικής και κρατικής περιουσίας. Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει οριστικά το κράτος και κάθε ιεραρχική και γραφειοκρατική οργάνωση και θα δημιουργήσει κοινωνικές δομές που θα αποτρέψουν την επανεμφάνιση κάθε μορφής οργανωμένης οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Που θα κοινωνικοποιήσει τα πάντα: Τα μέσα παραγωγής, τη γη, το εμπόριο, την υγεία, την εκπαίδευση, τις μεταφορές, τις συγκοινωνίες.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα έχει ως πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης την κοινότητα ή κομμούνα. Που θα θέσει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα κάτω από τη διαχείριση ενός δικτύου λαϊκών Συνελεύσεων και Συμβουλίων, όπου ο καθένας μας στην εργασία, την πόλη, το χωριό, τη γειτονιά μέσα από αυτά τα συλλογικά όργανα διαχείρισης και λήψης αποφάσεων θα πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Που θα αφήσει οριστικά πίσω της τη βιομηχανική κοινωνία και το σημερινό τρόπο ζωής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την απληστία και την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει κάθε εθνική, φυλετική και θρησκευτική διάκριση, που θα συναδελφώσει τους λαούς σεβόμενη τη διαφορετικότητά τους, που θα καταργήσει οριστικά τις κοινωνικές τάξεις και τους διαχωρισμούς.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς

[spericD 149]

Εχει και αλλα σκελη η μπροσουρα αλλα θα ηταν τεραστιο το σεντονι :P

Τωρα ειναι μαξιλαροθηκη

[Billanti 931]

Πριν βιαστούμε να αποκληρώσουμε το κείμενο-πρόταση ως μη πραγματοποιήσιμο,

που έτσι κι αλλιώς την παρούσα στιγμή είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει,ας

προσπαθήσουμε να εστιάσουμε τις δυσκολίες.

1.Το κράτος.Εννοείτε ότι δεν συμφωνεί.Γι'αυτό ο Μαζιώτης μιλάει για επανάσταση.

2.Τα κόμματα.Ουδέν σχόλιο.

3.Οι πλούσιοι.Αυτοί είναι το βαρύ πυροβολικό του καπιταλισμού έτσι κι αλλιώς.

4.Ο μικροαστός και ο μεγαλοαστός.Το πιο δύσκολο κομμάτι άρνησης της κοινωνικής

επανάστασης.

Άντε πες στον Έλληνα μικρο-μεγαλοαστό ότι χρειάζονται θυσίες,αλληλεγγύη,συντροφικότητα.

Καλά,να μαζευτούμε να πάτε θα σου πει.

Ο μικροαστός θέλει πολύ σύντομα να γίνει μεγαλοαστός για να προλάβει να γίνει πλούσιος.

Ο μεγαλοαστός νοιώθει πολύ κοντά στο να γίνει πλούσιος.

Και οι δύο κάστες ευχαρίστως θα πατούσαν επί πτωμάτων για να αναρριχηθούν στο κοινωνικό

status.

Οπότε το προλεταριάτο μένει μόνο να παλέψει για την κοινωνική επανάσταση.

Εκτός αν............

.......φτωχύνουμε όλοι.Μμμμ!Νομίζω κοντά είμαστε.Για να δούμε!

[mixos_1919 100]

Καθώς δεν υπάρχουν ουδέτερες αναλύσεις για την οικονομική κρίση και καθώς η οικονομία δεν είναι αριθμοί, σχεδιαγράμματα, στατιστικές και πίνακες αλλά είναι πρωτίστως σχέσεις εξουσίας είναι επόμενο κάθε τοποθέτηση για την κρίση, την προέλευσή της, την αιτία της και τους τρόπους εξόδου από αυτήν να είναι απόρροια της πολιτικής και ταξικής θέσης από την οποία αυτή εκφράζεται. Με άλλα λόγια, κάθε ανάλυση για την κρίση εμπεριέχει και την απάντηση σε αυτήν και κάθε πρόταση για το ξεπέρασμά της εμπεριέχει τις πολιτικές προσδοκίες και στοχεύσεις αυτού που τις εκφράζει.

Οι θέσεις των νεοφιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών δεν είναι τίποτα περισσότερο από δύο διαφορετικές οπτικές για τη μέθοδο που πρέπει να υιοθετηθεί προκείμενου να τεθεί ξανά σε λειτουργία η μπλοκαρισμένη καπιταλιστική μηχανή. Ακόμα και αν υπήρχε η δυνατότητα επαναφοράς του κεϋνσιανισμού και των «οικονομικών της ζήτησης» θα έπρεπε να την αποτρέψουμε, αφού θα πρόκειται για ένα ακόμη σύντομο διάλειμμα ή καλύτερα μια μικρή παρεκτροπή στη φυσιολογική λειτουργία του καπιταλισμού, που βρίσκει την πραγματική του ουσία με την πλήρη απελευθέρωσή του από κάθε είδους κοινωνικό έλεγχο.

Όσον αφορά τη θέση των «κομμουνιστικών» κομμάτων, όπως το ΚΚΕ, που βλέπουν ως απάντηση στην κρίση τον κεντρικό έλεγχο στην οικονομία, είναι γνωστό από την ιστορία ότι αυτό το μοντέλο οδηγεί σε μια ακόμα ολοκληρωτική οικονομική και πολιτική οργάνωση, όπου το κόμμα-κράτος γίνεται ο απόλυτος δικτάτορας. Αυτό το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού έχει ιστορικά αποτύχει όχι μόνο ως οικονομικό σύστημα αλλά και λόγω της κατάφωρης κοινωνικής και πολιτικής καταπίεσης στην οποία στήριζε τη διαιώνισή του.

Για εμάς η οικονομική κρίση, όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενα κείμενά μας, είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ταξικής φύσης του συστήματος που υπάρχει και διαιωνίζεται μέσα από την ανισότητα και τους ταξικούς διαχωρισμούς. Η ένταση της ανισότητας και η αύξηση της φτώχειας στον πλανήτη είναι ό,τι αφήνει πίσω της η καπιταλιστική ανάπτυξη. Με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οι διαχωρισμοί έχουν βαθύνει, η εκμετάλλευση έγινε πιο ωμή από ποτέ, η φτώχεια, η πείνα και ο θάνατος θερίζουν. Οι κοινωνικοί και ταξικοί διαχωρισμοί είναι η ουσία του συστήματος, είναι όμως και η αιτία που καθιστά αυτό το σύστημα μονίμως νοσηρό και την κρίση μια μόνιμη σχεδόν παθογένεια με συνεχείς εξάρσεις και υφέσεις.

Η οριστική έξοδος από την κρίση δεν βρίσκεται σε καμία πρόταση όσο προοδευτική κι αν είναι, όσο κι αν προπαγανδίζει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των μη προνομιούχων και την απονομή της κοινωνικής δικαιοσύνης, εφόσον αυτή η πρόταση δεν έχει ως στόχο την έξοδο από το ίδιο το σύστημα.

Γιατί για εμάς ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε όχι μόνο μια προσωρινή ίσως έξοδο από τη σημερινή οικονομική κρίση αλλά ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά κρίσεις είναι η κατάργηση του συστήματος του καπιταλισμού, της οικονομίας της αγοράς, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η αποτροπή εμφάνισης κάποιου νέου «προοδευτικότερου και πιο ανθρώπινου» συστήματος στη θέση του υπάρχοντος και η διασφάλιση πως ό,τι γεννηθεί δεν θα ευνοήσει ποτέ ξανά την ανάδυση κοινωνικών και ταξικών διαχωρισμών, την ανάπτυξη ανισοτήτων, αλλά θα βασίζεται στην οικονομική ισότητα και την πολιτική ελευθερία για όλους.

Γι’ αυτό και η δική μας απάντηση στην κρίση είναι η κοινωνική επανάσταση, την οποία και θεωρούμε ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για την έξοδο από τη συστημική κρίση. Μια κοινωνική επανάσταση που ο λαός θα απαλλοτριώσει τις περιουσίες των πλουσίων, των πολυεθνικών και των μεγάλων ελληνικών εταιρειών. Που θα απαλλοτριώσει το σύνολο της εκκλησιαστικής και κρατικής περιουσίας. Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει οριστικά το κράτος και κάθε ιεραρχική και γραφειοκρατική οργάνωση και θα δημιουργήσει κοινωνικές δομές που θα αποτρέψουν την επανεμφάνιση κάθε μορφής οργανωμένης οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Που θα κοινωνικοποιήσει τα πάντα: Τα μέσα παραγωγής, τη γη, το εμπόριο, την υγεία, την εκπαίδευση, τις μεταφορές, τις συγκοινωνίες.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα έχει ως πυρήνα της κοινωνικής οργάνωσης την κοινότητα ή κομμούνα. Που θα θέσει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα κάτω από τη διαχείριση ενός δικτύου λαϊκών Συνελεύσεων και Συμβουλίων, όπου ο καθένας μας στην εργασία, την πόλη, το χωριό, τη γειτονιά μέσα από αυτά τα συλλογικά όργανα διαχείρισης και λήψης αποφάσεων θα πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Που θα αφήσει οριστικά πίσω της τη βιομηχανική κοινωνία και το σημερινό τρόπο ζωής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την απληστία και την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση.

Μια κοινωνική επανάσταση που θα καταργήσει κάθε εθνική, φυλετική και θρησκευτική διάκριση, που θα συναδελφώσει τους λαούς σεβόμενη τη διαφορετικότητά τους, που θα καταργήσει οριστικά τις κοινωνικές τάξεις και τους διαχωρισμούς.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης, Κώστας Γουρνάς

[Anubis 87]

[spericD 149]

Πριν βιαστούμε να αποκληρώσουμε το κείμενο-πρόταση ως μη πραγματοποιήσιμο,

που έτσι κι αλλιώς την παρούσα στιγμή είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει,ας

προσπαθήσουμε να εστιάσουμε τις δυσκολίες.

1.Το κράτος.Εννοείτε ότι δεν συμφωνεί.Γι'αυτό ο Μαζιώτης μιλάει για επανάσταση.

2.Τα κόμματα.Ουδέν σχόλιο.

3.Οι πλούσιοι.Αυτοί είναι το βαρύ πυροβολικό του καπιταλισμού έτσι κι αλλιώς.

4.Ο μικροαστός και ο μεγαλοαστός.Το πιο δύσκολο κομμάτι άρνησης της κοινωνικής

επανάστασης.

Άντε πες στον Έλληνα μικρο-μεγαλοαστό ότι χρειάζονται θυσίες,αλληλεγγύη,συντροφικότητα.

Καλά,να μαζευτούμε να πάτε θα σου πει.

Ο μικροαστός θέλει πολύ σύντομα να γίνει μεγαλοαστός για να προλάβει να γίνει πλούσιος.

Ο μεγαλοαστός νοιώθει πολύ κοντά στο να γίνει πλούσιος.

Και οι δύο κάστες ευχαρίστως θα πατούσαν επί πτωμάτων για να αναρριχηθούν στο κοινωνικό

status.

Οπότε το προλεταριάτο μένει μόνο να παλέψει για την κοινωνική επανάσταση.

Εκτός αν............

.......φτωχύνουμε όλοι.Μμμμ!Νομίζω κοντά είμαστε.Για να δούμε!

Καλα εννοειται πως αμεσα αυτα τα πραγματα δεν γινονται,ουτε απο τη μια μερα στην αλλη.Αλλα ειναι ενα πλαισιο που διαβασα,ετσι γενικο και ηθελα να μοιραστω μαζι σας :)

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 30 , 2011 από τον spericD

[xourafis 758]

εχω την εντυπωση πως η απαντηση ηδη εχει ερθει στην επιφανεια απο κρατη που ζουν την οικονομικη κριση πολλα χρονια τωρα (πχ Αιγυπτος, Τυνησια).

αν μεγαλωσουν οι ψαλιδες του διαχωρισμου μεταξυ των ταξικων ταξεων ολα θα οδηγησουν στην επανασταση, ιδια με αυτην των προαναφερομενων χωρων.

δεν υπαρχει ηπια απαντηση στην οικονομικη κριση. υπομονη μεχρι να φτασουμε στο σημειο της επαναστασης.

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 30 , 2011 από τον xourafis

[ALX™ 3.016]

...και ...νόμος είναι το δίκιο του λαού είχε πει κάποιος

[Pilgrimage 36]

Το πρόβλημα ξεκινά από το βασικό στρώμα. Το προλεταριάτο, ή αλλιώς η εργατική τάξη. Η τάξη που δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής αλλά τα δουλεύει. Τους δώσαν μιά ζούγκλα και μια σκλαβιά και προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτήν. Δεν σκέφτονται να την αλλάξουν. Η λύση είναι... δημιουργία ταξικής συνείδησης. Οι αστοί είναι μεταβαλλόμενη μάζα, θα πάνε εκεί που έχουν κέρδος. Όσο οι προσπάθειες οδηγούν στην αφύπνηση του λαού στο να καταλάβει ότι τα πάντα λειτουργούν χωρίς αφεντικά αλλά όχι χωρίς εργάτες και πως μπορεί να κάνει ότι θέλει, τότε θα είσαι ένα βήμα ποιό κοντά στον στόχο σου. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ο σχεδιασμός της επόμενης μέρας. Να έχεις μελετήσει και να έχεις προνοήσει συνθήκες στο πως θα προχωρίσεις, πως θα διανέμεις την παραγωγική σου δύναμη με στόχο την μέγιστη κάλυψη των αναγκών, την ασφάλεια των συνόρων και την άμυνα απο αντεπαναστάσεις, της σχέσης με καπιταλιστικές και ρεβιζιονιστικές χώρες και τον τελικό σκοπό σου που είναι η παγκόσμια εφαρμογή του συστήματος αναρχίας/κομουνισμού.Ο λαός απο μόνος του δεν νομίζω να μπορεί να τα καλύψει όλα αυτά...χρειάζονται συμβούλια τα οποία θα συνενοούνται μεταξύ τους για τον κεντρικό σχεδιασμό για να πάει αυτή η χώρα στην οποία λειτουργείς αυτό το σύστημα μπροστά και να λειτουργεί ομαλά και χωρίς στερήσεις. Είναι πολλά που πρέπει να κάνεις, δεν ξυπνάς μιά μέρα σφάζεις τους βουλεφτές τσουπ έχουμε παράδεισο.Το να το κάνεις αυτό είναι το ποιό εύκολο της υπόθεσης. Μετά?

Πολλά κενά το κείμενο. Τώρα που του έριξα μιά δεύτερη ματιά. Δεν μας περιγράφει ακριβώς την προοδευτική αυτή οικονομία και πως θα λειοτυργήσει στα πλαίσια της ελλάδας μόνο. Ξεχνάει ότι η απαλλοτροίωση και ο αναδασμός του πλούτου έγινε στην ΕΣΣΔ για 7 χρόνια και οδήγησε πάλι σε πλούσιους και φτωχούς.Πως θα γίνονται οι συναλλαγές?Πόσο εύκολο είναι να γίνει ο απόλυτος αναρχισμός σε μιά χώρα με δεξιούς οπορτούνες κομμούνια και αντεπαναστάτες ξένους?Πως θα φυλάει την επανάσταση? Τι σκοπό έχει για άλλες χώρες? Τι σχέση θα έχει με αυτές?και πολλά άλλα.

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 30 , 2011 από τον Pilgrimage

[giorgos4643 31]

Η πολλη δουλεια τρωει τον εργατη, οι πολλοι εργατες τρωνε τον αφεντη...(κλεμμενο αλλα ωραιο)

Οταν ομως ο εργατης εχει φτασει να σκεφτεται σαν αστος, να πρατει σαν αστος, να ψηφιζει σαν αστος για ποια ταξικη συνειδηση μιλαμε;

Η λυση κατα τη γνωμη μου θα δωθει απο μια αυθορμητη εκρηξη του λαου που θα σαρωσει τα παντα

και τοτε θα πρεπει ολοι να παρουν θεση