black_hawk 573 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 10 , 2005 Ζητάμε από τον Dik ένα υποφόρουμ για αυτούς που έχουν υψοφοβία/ακροφοβία; <{POST_SNAPBACK}> :lol: :lol: :lol: Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Vito Varadero 49 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 10 , 2005 :D :D :D :D :D Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
ZouZouRas 0 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 15 , 2005 (τροποποιήθηκε) Φόβος..... Φοβάμαι τις μοτοσικλέτες. Ένας άνθρωπος απροστάτευτος με μόνο ένα μικροσκοπικό κομμάτι από μέταλλα και πλαστικά ανάμεσα στα ποδιά του που ισορροπεί σε 2 τροχούς. Αισθάνομαι τρομερά ανασφαλής στην σκέψη πως είμαι έρμαιο σε οτιδήποτε συμβεί στο δρόμο είτε φταιω εγώ είτε φταιει κάποιος άλλος. Πολλές φορές γυρνώντας το κλειδί και πατώντας την μίζα, καθώς ο κινητήρας αρχίζει να γουργουρίζει και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω ( ιδιαίτερα όταν πρόκειται να διανύσω κάποια μεγάλη απόσταση ) περίεργες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. Ξαφνικά διστάζω να δώσω την ώθηση με το πόδι μου ώστε να σηκωθεί η μηχανή από το stand και να ξεκινήσω. Οδηγώ εδώ και αρκετά χρόνια μηχανή και αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Είχα κάποια ατυχήματα όλα αυτά τα χρόνια αλλά κανένα από αυτά δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σοβαρό. Όμως καθώς το σώμα εγκαταλείπει την μηχανή και μέχρι να περάσουν τα ελάχιστα δευτερόλεπτα και να βρεθείς φαρδύς πλάτης στο δρόμο (δευτερόλεπτα που μοιάζουνε αιώνας) καταλαβαίνεις πως εκείνη την στιγμή η μοίρα σου δεν είναι στα χέρια σου, πως άγνωστες δυνάμεις σε καθοδηγούν σε δρόμους που μόνο αυτές γνωρίζουν. Αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο η αίσθηση της αδυναμίας μου απέναντι στο πεπρωμένο. Και όμως αγαπάω τόσο πολύ τις μηχανές που η αγάπη μου αυτή με κάνει να ξεχνώ τον φόβο μου για το άγνωστο.. Αυτή η αγάπη που μας ενώνει όλους μαζί, που μας κάνει να ευχόμαστε "Καλό Δρόμο" στον άγνωστο που χαιρετήσαμε στον δρόμο. Και εξακολουθώ να οδηγώ και να ταξιδεύω με την μηχανή. Είναι ένα από τα λίγα πράγματα που με ευχαριστούνε σε αυτόν τον γκρίζο κόσμο να κάνω. Σπρώχνω ένα κομμάτι από τον φόβο μου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ένα άλλο κομμάτι το μετατρέπω σε προσοχή και συνετή οδήγηση και ξεκινάω. Δεν μπορώ απλώς να γυρίσω την πλάτη σε οτιδήποτε με φοβίζει και να παραιτηθώ από αυτό. Αυτό είναι κάτι που κάνει την διάφορα στο ανθρώπινο είδος μεταξύ του « ζω » και του « επιβιώνω » . Γιατί αν παρατάμε στην ζωή ότι μας φοβίζει, τότε θα φτάσουμε σε ένα σημείο να ζούμε μια αποστειρωμένη ζωή μέσα στους τοίχους που έχουμε χτίσει εμείς οι ίδιοι. Και όταν θα έρθει η αναπόφευκτη ανασκόπηση θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως περάσαμε και δεν ακουμπήσαμε, από την μήτρα της μητέρας μας στον τάφο κατευθείαν. Και αυτό είναι χειρότερο από όλους τους υπόλοιπους φόβους μας μαζεμένους μαζί. Και έτσι φίλοι μου η μηχανή σηκώνεται αποφασιστικά, η πρώτη κουμπώνει στο κιβώτιο και το ταξίδι ξαναρχίζει. .... Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 15 , 2005 από τον ZouZouRas Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Vito Varadero 49 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Δεκέμβριος 15 , 2005 Φίλε μου ZouZouRas με έχεις εντυπωσιάσει. Γράφεις πάρα πάρα πολύ καλά!!!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
μάθο... 10.136 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Φεβρουάριος 6 , 2006 Φοβαμαι οτι adsl ..δεν θα βαλω ποτέ!!! :( :( :( Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
deusXT 8 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Φεβρουάριος 14 , 2006 Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ και δεν το λέω για να εντυπωσιάσω...είναι ο εαυτός μου. Πολλές φορές με έχω τσιμπήσει να κάνω σκέψεις που δεν κολλάνε..... τέλος πάντων. Από τα πιο πεζά αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι το υψόμετρο, αλλά το παλεύω.. <{POST_SNAPBACK}> σε περίπτωση που σε τσιμπησουν οι διωκτικές αρχές σου συστηνω το γιατρό που μου εδωσε το χαρτι μου εγω φοβάμαι την κουλαμαρα μου και το δεξί μου χέρι. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
kostas 0 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Φεβρουάριος 16 , 2006 Φοβάμαι την ανημπόρια... Φοβάμαι την ακινησία... Φοβάμαι τα γεράματα... Τρέμω στην ιδέα ότι κάποια στιγμή τα μέλη μου δεν θα υπακούν στις εντολές του μυαλού μου... Ετσι οι επιταγές της ψυχούλας μένουν ακάλυπτες... Τρέμω στην ιδέα της στιγμής που θα πρέπει να ζητήσω σαν χάρη μια βόλτα με τη μηχανή ή με το αυτοκίνητο με άλλον οδηγό... Σε τέτοιες στιιγμές σκέφτεσαι ότι το μόνο ταξίδι που σου απομένει είναι ο αποχωρισμός ψυχής-σώματος. Μέχρι τότε... -Φοβάμαι τους γιατρούς και τα φάρμακα τους. -Φοβάμαι τους παλιομεθύστακες που δηλώνουν ότι ακόμα και μετά από μία κάσα μπύρες στο αίμα τους μπορούν να οδηγούν νηφάλιοι. -Φοβάμαι τον καρκίνο. -Φοβάμαι τους ισχυρούς του κόσμου που δεν φοβούνται κανέναν και "παίζουν" με λαούς και περιβάλλον. -Φοβάμαι την εκδίκηση της φύσης. kostas ΥΓ. Φοβάμαι και τις ενέσεις... Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες