Jump to content
SOTOS80

ΒΑΛΚΑΝΙΑ 2013 - "Ακολουθώντας τους ήχους των χάλκινων"

Recommended Posts

Ημέρα 1η – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Το μάτι δεν έκλεινε με τίποτα, πάντα το ίδιο πριν από κάθε ταξίδι. Μία ανυπομονησία σαν μικρό παιδί. Μία ανησυχία μήπως ξέχασα κάτι σημαντικό να βάλω στις βαλίτσες. Στην μηχανή έκανα ότι χρειαζόταν ? Να φορέσω τα δερμάτινα ή κάτι πιο ελαφρύ? Ρε λες να είναι επικίνδυνα εκεί πάνω και να έχουν δίκιο όσοι μου λένε θα σας φάνε λάχανο? Δεν βαριέσαι…. τώρα είναι αργά. ΟΛΑ ήταν κανονισμένα και αν κάτι είχα ξεχάσει θα έβρισκα λύση στον δρόμο. Κλείνω μάτια… παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κοιμηθώ για να περάσει γρήγορα η νύχτα……

Το ξυπνητήρι χτύπησε, το μάτι ορθάνοιχτο, η ώρα είχε έρθει… !!! Καφές στο μπαλκόνι, πρωινό τσιγάρο στην δροσιά της αυγής, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τελευταίο πακετάρισμα…

img_4114.jpg

…και έχω μπροστά μου την μηχανή φορτωμένη και έτοιμη! Η Αθήνα άδεια, όλοι κοιμούνται, η λεωφόρος Βεϊκου μία τεράστια αλάνα. Μπαίνουμε Αττική οδό και προσπαθώ να διώξω το άγχος των πρώτων χιλιομέτρων.

dscn2149.jpg

Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει πίσω από τα βουνά και να σκάει στην ζελατίνα του κράνους. Είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε την Λαμία.

img_4179.jpg

dscn2144.jpg

Διακόσια χιλιόμετρα και δεν είχα καταλάβει τίποτα. Ήταν ώρα όμως να κάνουμε την πρώτη στάση για καφέ – τσιγάρο. Λατρεύω αυτές τις στάσεις! Σταματάς, σβήνεις την μηχανή, βγάζεις το κράνος και συνειδητοποιείς ότι επιτέλους έφυγες!!! Είσαι ξανά στον δρόμο

img_4137.jpg

Τα χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν βαρετά και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται λίγο κουραστικά όσο ανέβαινε η θερμοκρασία. Ναι … είχα κάνει το λάθος να φορέσω την διαιρούμενη και μόλις σταμάταγα άρχιζε ο ιδρώτας να κυλάει. Η ασφάλεια πάνω απ όλα όμως.

dscn2169.jpg

Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο Hotel di Tania στο Ωραιόκαστρο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης για να αποφύγουμε την βαβούρα του κέντρου.

dscn2178.jpg

Μπάνιο – ξεκούραση και το βράδυ είχα κανονίσει συνάντηση με φίλη που είχε γενέθλια και μετά συνάντηση με τον Ηλία Βροχίδη (www.madnomad.gr) που ενώ είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για την Αφρική, η μηχανή του παρουσίασε πρόβλημα στα βουνά της Αλβανίας και είχε επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη να το φτιάξει.

Είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και όλα τα δελτία πρόγνωσης καιρού έλεγαν για ισχυρή καταιγίδα, σίγα όμως μην καθόμασταν μέσα. Το κλίμα ήταν χάλια, αφόρητη ζέστη και απίστευτη υγρασία αλλά όπως πάντα πανέρμοφη.

dscn2187.jpg

img_4182.jpg

dscn2211.jpg

Πρώτο ποτάκι στα γρήγορα στον πεζόδρομο της Ικτίνου και μετά συνάντηση με τον Ηλία στην Ναυαρίνου. Είχαμε μιλήσει μέσω facebook με τον Ηλία αρκετές φορές αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Φοβερό παιδί! Απλός και αυθεντικός, είναι από τα άτομα που χαίρεσαι να κάθεσαι μαζί του και να μιλάς! Σου βγάζει μία πολύ θετική αύρα. Είπαμε για τα ταξίδια μας και περπατήσαμε λίγο μέχρι το σημείο που είχε παρκάρει τον Μπαομπάμπη , το θρυλικό Honda XR 250 3S που θα ταξίδευε μαζί του στην Αφρική, άγνωστο για πόσες μέρες…. ας πω χρόνια καλύτερα γιατί όταν ο Ηλίας ξεκινάει ταξίδι, δεν υπάρχει προγραμματισμένη ημερομηνία επιστροφής.

dscn2191.jpg

dscn2195.jpg

dscn2198.jpg

Ευχές για καλό ταξίδι και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Την βροχή ευτυχώς την προλάβαμε….. και όπως θα έλεγαν οι γείτονες οι Βούλγαροι ‘’ лека нощ’’ (Καληνύχτα).

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ημέρα 2η – Βουλγαρία

Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξυπνάω το πρωί όταν βρίσκομαι σε ταξίδι – σε αντίθεση με την καθημερινότητα της Αθήνας. Πρωινό στο ξενοδοχείο, ντύσιμο, φόρτωμα μηχανής και ξανά στον δρόμο! Σήμερα θα περνάγαμε τον πρώτο συνοριακό σταθμό και θα μπαίναμε Βουλγαρία. Ξεκινάει επίσημα λοιπόν το BALKAN TOUR. Το πλάνο ήταν να πάμε προς Σέρρες και από εκεί να περάσουμε από τον Προμαχώνα στην Βουλγαρία, έλα όμως που είχα αρχίσει τις αλλαγές στο πλάνο από την πρώτη κιόλας ημέρα! Ακυρώσαμε τις Σέρρες και χαράχτηκε νέα διαδρομή προς λίμνη Κερκίνη – Βυρώνεια – Προμαχώνας –Sofia. Θυμάστε μερικές παραγράφους πριν που ανέφερα για την παροχή ρεύματος στην μηχανή? Ε έφτασε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε μαζί της. Όταν ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ένδειξη φόρτισης του GPS. Μία άναβε το λαμπάκι, μια έσβηνε. Στάση λοιπόν στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο της παροχής ρεύματος. Έλα όμως που η Yamaha έχει βάλει την μπαταρία κάτω από ντεπόζιτο και για να την φτάσεις πρέπει να ξεφορτώσεις ότι έχεις στο μπροστινό μέρος της μηχανής, να λύσεις 2 ιμάντες από το tank pad αν έχεις, να αφαιρέσεις τα 2 πλαστικά κομμάτια του fairing στα πλάγια, να βγάλεις 2 βίδες στην κορυφή του ώστε να μπορέσεις να το σηκώσεις και να δεις τι γίνεται από κάτω. Κατσαβίδια στο χέρι λοιπόν και πάμε…..

dscn2218.jpg

…..ασφάλεια οκ, καλώδια οκ, βύσματα οκ, συνδέσεις σφιχτές. Όλα έδειχναν να είναι εντάξει οπότε το μόνο που έμενε ήταν ο φορτιστής. Δένω πάλι την μηχανή, φορτώνω και όλα τα πράγματα και πηγαίνω στο βενζινάδικο να δω μήπως έχει κάποιον φορτιστή που να ταιριάζει. Για καλή μας τύχη είχε και σύμφωνα με τα λεγόμενα του βενζινοπώλη ήταν από τους καλούς… τους Αμερικάνικους J γι αυτό και ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του. Δεν είχα πολλές επιλογές. Είχαμε ήδη μία ώρα καθυστέρηση και δεν ήθελα να μπλέξουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με φορτωμένη μηχανή να ψάχνουμε για φορτιστή. Οπότε κάναμε την καλή πράξη και ….. ενισχύσαμε μία ακόμα Ελληνική επιχείρηση να βοηθήσουμε να επιβιώσει στην κρίση! Συνδέω γρήγορα και όλα έδειχναν να δουλεύουν. Το λαμπάκι ένδειξης του GPS ζωντάνεψε ξανά, φορέσαμε τα δερμάτινα και συνεχίσαμε προς την λίμνη Κερκίνη.

Η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο και πλέον η διαιρούμενη φόρμα δεν ήταν ενοχλητική.

dscn2221.jpg

dscn2228.jpg

dscn2232.jpg

Φτάνοντας στην λίμνη η θέα άρχισε επιτέλους να αποκτάει ενδιαφέρον. Στάση στο πρώτο παγκάκι που βρήκαμε για ξεκούραση.

dscn2243.jpg

dscn2242.jpg

img_4227.jpg

img_4228.jpg

Όλα ήταν τόσο ήρεμα! Άνθρωποι ελάχιστοι, πράσινο παντού και η ύπαρξη του υγρού στοιχείου ομόρφαινε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Άλογα έτρεχαν ελεύθερα στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης τους τα ακολουθούσε από πίσω με το αυτοκίνητο.

dscn2244.jpg

Επιτέλους είχα αρχίσει να μπαίνω σε mood ταξιδιού. Δεν με ένοιαζε ο χρόνος, μόνο να είμαι σε τέτοια μέρη και να απολαμβάνω την φύση.

dscn2254.jpg

dscn2263.jpg

Κάναμε το γύρο της λίμνης και το μάτι μου έπεσε σε ένα όμορφο μέρος χωμένο μέσα στα δέντρα, ακολουθήσαμε έναν μικρό χωματόδρομο και βρεθήκαμε στην είσοδο του ‘’Καφέ – Εστιατόριο ΕΛΩΔΙΑ’’.

dscn2274.jpg

Σκόρπια τραπεζάκια και γύρω ελεύθερες πάπιες να παίζουν και να βουτάνε στα δροσερά νερά. Δυστυχώς ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να πιούμε καφέ. Οπότε κάτσαμε απλά να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ηρεμία της φύσης.

dscn2266.jpg

dscn2267.jpg

dscn2270.jpg

dscn2275.jpg

dscn2277.jpg

dscn2278.jpg

Βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και ύστερα από λίγα χιλιόμετρα είδαμε τις πρώτες πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση για την Βουλγαρία. Εκεί πλέον ήμουν σίγουρος ότι ΤΩΡΑ ξεκινάει το ταξίδι.

dscn2290.jpg

dscn2295.jpg

dscn2299.jpg

dscn2298.jpg

Φτάσαμε στα σύνορα, γρήγορος έλεγχος εγγράφων και πρώτη στάση για καφέ σε Βουλγάρικο έδαφος και εννοείται γεμίζουμε επιτέλους με φτηνή βενζίνη!!!

dscn2301.jpg

Εδώ συνεχίζεται η ιστορία με τον φορτιστή του GPS. Κατά την διάρκεια της διαδρομής από την λίμνη Κερκίνη μέχρι τα σύνορα παρατήρησα ότι πάλι είχε αρχίσει τα κόλπα. Δεν έκανε καλή επαφή στην υποδοχή οπότε το έσπρωχνα κάθε τόσο με το χέρι αλλά μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το στερέωσα με ότι βρήκα πρόχειρο αλλά δεν καθόταν με τίποτα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς δεν το χρειαζόμουν για την ώρα οπότε προτίμησα να το κλείσω ώστε να έχουμε μπαταρία όταν θα μπαίναμε στην Sofia και θα ψάχναμε το ξενοδοχείο.

Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Sofia. Ξαφνικά ο δρόμος μας έβγαλε σε αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω ακολουθώντας τα αυτοκίνητα.

dscn2304.jpg

dscn2305.jpg

Όσους ρωτάγαμε κανείς δεν μιλούσε Ελληνικά αλλά ούτε και Αγγλικά, οπότε όλη η επικοινωνία γινότανε με νοήματα. Παντού γινόντουσαν έργα γι αυτό ήταν κλειστοί οι δρόμοι ,οπότε ακολουθώντας τα αυτοκίνητα βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο με κοτρώνες και σε ορισμένα σημεία λάσπη να παλεύω να κρατήσω το fazer όρθιο και τα λάστιχα μακριά από κοφτερές πέτρες. Όλοι κοιταζόμασταν με απορία και με όσους προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε όλοι μας κοιτούσαν απορημένοι.

dscn2307.jpg

dscn2315.jpg

dscn2316.jpg

Εμείς ρωτάγαμε απλά λέγοντας την λέξη Sofia ,αυτοί ξεκινούσαν να μιλάνε ασταμάτητα στην γλώσσα τους και ανάθεμα αν καταλαβαίναμε έστω και μία λέξη από αυτά που έλεγαν. Έδειχναν πάντως ότι ήθελαν να βοηθήσουν αλλά κανείς τους δεν μας έδειξε έστω με νόημα ότι είμαστε στον σωστό ….. (Ο θεός να τον κάνει) δρόμο! Οπότε συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι πάμε καλά. Ευτυχώς μετά από λίγα χιλιόμετρα βγήκαμε πάλι σε άσφαλτο, και οι πινακίδες έδειχναν ότι είχαμε σωστή πορεία.

dscn2319.jpg

Είχα ακούσει ότι οι Βούλγαροι οδηγοί είναι πολύ χειρότεροι από εμάς στην οδήγηση, τώρα έπρεπε να το βιώσω κιόλας. Φανταστείτε επαρχιακό δρόμο δικό μας με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση και τα φορτηγά να προσπερνάνε το ένα το άλλο χωρίς αύριο, δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά την διάρκεια προσπέρασης φορτηγού προσπαθούσαν και κάποια Ι.Χ παράλληλα με αποτέλεσμα να έχουν πιάσει όλη την έκταση του δρόμου και ΑΝ ερχότανε άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη. Για να μην βάλουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο και να απολαύσουμε το ταξίδι η λύση ήταν να καθόμαστε πίσω από τα φορτηγά, έτσι και τα μπλόκα της αστυνομίας αποφεύγαμε αλλά και τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος σαλταρισμένος Βούλγαρος. Η ταχύτητα ταξιδιού ήταν περίπου στα 80 – 90 χιλιόμετρα όπου μπορούσαμε άνετα να απολαμβάνουμε την φύση γύρω μας.

dscn2328.jpg

dscn2329.jpg

dscn2330.jpg

dscn2331.jpg

dscn2333.jpg

dscn2343.jpg

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

dscn2360.jpg

dscn2364.jpg

dscn2370.jpg

dscn2382.jpg

Τα χιλιόμετρα στις πινακίδες όλο και λιγόστευαν και βρεθήκαμε στα προάστια της Sofia. Τεράστια κτίρια άχρωμα, χωρίς καμία συντήρηση εδώ και χρόνια, χωρίς μπαλκόνια, αυτοκίνητα 20αετίας και βάλε, αλλά παράλληλα τεράστιοι δρόμοι χωρίς ιδιαίτερη κίνηση.

dscn2383.jpg

dscn2385.jpg

dscn2392.jpg

dscn2389.jpg

dscn2398.jpg

Μας έκανε εντύπωση όπου δίπλα στα φανάρια υπήρχε μετρητής που έδειχνε σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει κόκκινο και πράσινο φανάρι.

dscn2399.jpg

Παντού γύρω μας Ελληνικές επιχειρήσεις και διαφημίσεις. Ήταν φανερή η προσπάθεια ανάκαμψης . Τα λίγα λεπτά που ήμασταν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα και το κυριότερο απ όλα σε αντίθεση με την χώρα μας, οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται απόλυτα τον τόπο που μένουν.. Πουθενά δεν έβλεπες πεταμένα σακουλάκια από τρόφιμα , δεν υπήρχαν αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια , τα φρεάτια δεν ήταν βουλωμένα και δεν μύριζε όπως το κέντρο της Αθήνας.

dscn2408.jpg

dscn2411.jpg

dscn2428.jpg

Άνοιξα το GPS και πληκτρολόγησα την διεύθυνση του ξενοδοχείου που είχαμε κάνει κράτηση το προηγούμενο βράδυ. Χωρίς να ταλαιπωρηθούμε, βρεθήκαμε στην πόρτα του AKORD. Πρώτη εντύπωση από την εξωτερική όψη του κτιρίου πολύ θετική, πάμε στο εσωτερικό όμως…. Υπήρχε κόσμος παντού διαφόρων εθνικοτήτων και στην αίθουσα δεξιώσεων γινότανε Βουλγάρικος γάμος με μουσική δυνατά και κουστουμαρισμένους καλεσμένους να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο.

Ανεβήκαμε στο δωμάτιο και μόλις ανοίξαμε την πόρτα ήρθε και η απογοήτευση…. διακόσμηση με απαίσια ταπετσαρία και υφάσματα που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να τα αγγίξεις. Δεν ήταν βρώμικα όμως, ήταν όλα πολύ καθαρά και περιποιημένα απλά σε παρέπεμπαν πολλά χρόνια πίσω σχεδιαστικά. Για τα λεφτά που θα δίναμε ήταν μία τίμια επιλογή. Για ένα βράδυ το κόστος ήταν 22,66 € για ένα δίκλινο δωμάτιο μαζί με το parking της μηχανής σε περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχείου… καθόλου άσχημα.

img_4232.jpg

img_4247.jpg

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και επιλέξαμε να φάμε κάτι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας στους δρόμους. Είχα κουραστεί αρκετά με τον τρόπο οδήγησης και τους δρόμους της Βουλγαρίας και το μόνο που ήθελα ήταν παγωμένη μπύρα και φαγητό.

img_4236.jpg

Πολλά τραπεζάκια διάσπαρτα στον κήπο και επιτέλους είχε αρχίσει να δροσίζει και λίγο οπότε όλα ήταν ιδανικά για να απολαύσουμε το δείπνο εκτός από ένα πράγμα….. τα ηχεία έπαιζαν Ελληνική μουσική. Όταν ταξιδεύω θέλω να μαθαίνω όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα για την κουλτούρα και την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου που έχω επισκεφτεί, οπότε η Ελληνική μουσική την συγκεκριμένη στιγμή μας το χάλαγε λίγο.

img_4235.jpg

Την επόμενη ημέρα θα κάναμε μία σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης με τα πόδια και μετά θα ξεκινούσαμε για το βόρειο κομμάτι της χώρας όπου και θα περνάγαμε στην Ρουμανία από την “Γέφυρα της νέας Ευρώπης’’ τα εγκαίνια της οποίας είχαν γίνει σχεδόν έναν μήνα πριν.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ωραιος ο φιλος, Εμεις ειχαμε ξεκινησει λιγες μερες πιο πριν , 16 Ιουλιου για 7 μερες στα Βαλκανια και τις Δαλματικες ακτες . Περιμενω να διαβασω την συνεχεια !!

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

πολυ ομορφα μεχρι εδω!

περιμενουμε τι συνεχεια!! :clapping:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

dscn2315.jpg

Φαντάζομαι είσαι στο κομμάτι σύνορα - Σαντάνσκι, θα μπορούσες να πάς μέσα απο το Πετρίτσι και να γλυτώσεις την ταλαιπωρία, θα έτρωγες λίγο κίνηση και μερικά φανάρια αλλά ο δρόμος είναι σχετικά καλός. Απορώ πως δεν σε έβγαλε το gps απο 'κει. Δεν το είχες ενημερώσει;

Περιμένουμε την συνέχεια......

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ωραίος φίλε!!!!! Αναμένουμε....

Ελα,μην την πέφτεις... Δεν έχει ύπνο τα βράδια......

:peep: :peep:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Φαντάζομαι είσαι στο κομμάτι σύνορα - Σαντάνσκι, θα μπορούσες να πάς μέσα απο το Πετρίτσι και να γλυτώσεις την ταλαιπωρία, θα έτρωγες λίγο κίνηση και μερικά φανάρια αλλά ο δρόμος είναι σχετικά καλός. Απορώ πως δεν σε έβγαλε το gps απο 'κει. Δεν το είχες ενημερώσει;

Περιμένουμε την συνέχεια......

Ειχα προβλημα με την παροχη ρευματος στο gps και το ειχα κλειστο για να το ανοιξω οταν θα μπαιναμε Σοφια οποτε αφησαμε το ενστικτο να μας οδηγησει :)'

Θα ακολουθησει συνεχεια αλλα με αργους ρυθμους γιατι ο χρονος οπως ολων ειναι πολυ περιορισμενος.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ειχα προβλημα με την παροχη ρευματος στο gps και το ειχα κλειστο για να το ανοιξω οταν θα μπαιναμε Σοφια οποτε αφησαμε το ενστικτο να μας οδηγησει :)'

Θα ακολουθησει συνεχεια αλλα με αργους ρυθμους γιατι ο χρονος οπως ολων ειναι πολυ περιορισμενος.

Το είχα διαβάσει παραπάνω και το ξέχασα κι' όλας.... :crazy:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

img_4268_thumb.jpg?w=644&h=482

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

dscn2428_thumb1.jpg?w=364&h=484

img_4350_thumb.jpg?w=644&h=482

dscn2435_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2437_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2440_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2447_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2457_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2459_thumb.jpg?w=364&h=484

dscn2460_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2462_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2463_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2466_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2476_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2478_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2481_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2483_thumb.jpg?w=644&h=484

img_4282_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4292_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4295_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4336_thumb.jpg?w=363&h=484

img_4342_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4343_thumb.jpg?w=644&h=482

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsaαπό εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

dscn2497_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2493_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2495_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2499_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2509_thumb.jpg?w=644&h=484

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

dscn2516_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2510_thumb.jpg?w=644&h=484

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

dscn2521_thumb.jpg?w=644&h=484

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

dscn2577_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2520_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2527_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2531_thumb.jpg?w=644&h=484

Τροποποιήθηκε από τον SOTOS80

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

dscn2535_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2536_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2538_thumb.jpg?w=644&h=484

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

dscn2580_thumb.jpg?w=644&h=484

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

dscn2541_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2540_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2561_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2565_thumb.jpg?w=644&h=484

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

dscn2570_thumb.jpg?w=644&h=484

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

dscn2581_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2596_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2591_thumb.jpg?w=644&h=484

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

dscn2616_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2610_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2614_thumb.jpg?w=644&h=484

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

dscn2626_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2607_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2615_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2623_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2625_thumb.jpg?w=644&h=484

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

dscn2643_thumb.jpg?w=644&h=484

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

dscn2653_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2656_thumb.jpg?w=644&h=484

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza_thumb.jpg?w=644&h=412

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

img_4377_thumb.jpg?w=363&h=484

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ημέρα 4η Ρουμανία – Σερβία

https://maps.google....&mra=ls&t=m&z=8

Σήμερα θα αφήναμε πίσω την Ρουμανία και θα μπαίναμε Σερβία με τελικό προορισμό το Βελιγράδι. Συνολικά είχαμε περίπου 360 χιλιόμετρα να διανύσουμε, όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον με τους ρυθμούς που οδηγούσα. Οι μέσες ταχύτητες ταξιδιού ήταν πλέον γύρω στα 60-70χλμ λόγω της ποιότητας των δρόμων. Ήταν όμως σαφώς καλύτεροι από αυτούς της Βουλγαρίας και μπορούσα να χαζεύω γύρω μου πιο άνετα.

Πακετάρισμα και γρήγορος έλεγχος στην μηχανή ότι όλα είναι οκ και μετά μία γρήγορη βόλτα στην πόλη για να δούμε με το φώς της ημέρας ότι δεν μπορέσαμε το προηγούμενο βράδυ. Είχε αρκετούς τσιγγάνους αλλά παρόλα αυτά ήταν πολύ προσεγμένη και καθαρή.

dscn2667_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2675_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2709_thumb.jpg?w=364&h=484

dscn2686_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2689_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2691_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2692_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2698_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2703_thumb.jpg?w=644&h=484

Ανεφοδιασμός με βενζίνη και πάμε…. (πόσο χαιρόμουνα κάθε φορά που βάζαμε βενζίνη με την τιμή που έβλεπα στην χρέωση της κάρτας ….δεν περιγράφεται)

dscn2715_thumb.jpg?w=644&h=484

Κατεύθυνση προς Drobetta Turnu Severin περνώντας από πολλά μικρά χωριουδάκια κάθε τόσο.

dscn2792_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2725_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2726_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2733_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2740_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2743_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2747_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2751_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2753_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2777_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2784_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2789_thumb.jpg?w=644&h=484

Συχνά συναντούσαμε στον δρόμο κάρα με άλογα που μετέφεραν ξύλα ή άλλου είδους εμπορεύματα και οι περισσότεροι χαιρετούσαν σαν να ήταν και αυτοί μηχανόβιοι…

dscn2800_thumb.jpg?w=644&h=484

Τα χιλιόμετρα έβγαιναν σχετικά άνετα αν εξαιρέσει κανείς τις θερμοκρασίες που άγγιζε το θερμόμετρο καθώς μεσημέριαζε.

dscn2818_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2806_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2814_thumb.jpg?w=644&h=484

Λίγο πριν τα σύνορα σταματήσαμε σε βενζινάδικο για ξεμούδιασμα – καφέ και μπαίνει για βενζίνη ένα AUDI καλογυαλισμένο με φιμε τζάμια και τεράστιες ζάντες. Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει τσιγγάνος με μαγιό ,σαγιονάρα, χωρίς μπλούζα και κοιλιά που βοηθούσε την στήριξη εφημερίδας λίγο πριν την μεσημεριανή siesta. Ανοίγουν οι πόρτες τον συνεπιβατών και ξεπροβάλει η υπόλοιπη οικογένεια ….. η κυρά του… και τα 2 παιδιά. ΟΛΟΙ στην ίδια εμφάνιση και το αυτοκίνητο μέσα ένα χάος. Παντού σακουλάκια από φαγητά, αντικείμενα πεταμένα, σκόνη και στην παραμικρή εσοχή. Ο όρος αντίθεση στο μεγαλείο της!! Απ έξω γυαλισμένο σε σημείο να βλέπεις τον εαυτό σου στην λαμαρίνα και μέσα ένα χάος. Τα μικρά γκρίνιαζαν και ψευτόκλαιγανε και η μαμά άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κυνηγώντας τα μην της φύγουν. Κάναμε τις γνωριμίες μας χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας εννοείται και εκείνη την ώρα βγήκε από το κατάστημα ο Μπάμπας. Χωρίς δεύτερη λέξη μάζεψε τα πιτσιρίκια η μάνα, τα έχωσε μέσα κλείσανε τις πόρτες και τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν. Και το ερώτημα είναι… που βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο ???? Ας μην ψάξουμε για απαντήσεις καλύτερα icon_smile.gif?m=1129645325g

dscn2822_thumb.jpg?w=644&h=484

Περάσαμε τα σύνορα διασχίζοντας τον Δούναβη από γέφυρα και μπήκαμε στην Σερβία… τόσο απλά… τόσο εύκολα… δείχνοντας μόνο τις ταυτότητες μας… λες και αλλάξαμε γειτονιά.

dscn2828_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2827_thumb.jpg?w=644&h=484

Το τοπίο άλλαξε αμέσως… πράσινο παντού και στο πλάι μας ο Δούναβης… σε κάποια κομμάτια έμοιαζε με άλλη χώρα… κάτι σαν Fjord της Νορβηγίας αλλά με θερμοκρασίες Βαλκανίων. Όλη η διαδρομή ήταν με στροφές αλλά η άσφαλτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά παιχνίδια οπότε τι καλύτερο από το να ρουφάμε εικόνες και μυρωδιές της μάνας φύσης. Με τέτοια τοπία το μόνο που θέλαμε ήταν συχνές στάσεις για να μπορούμε να χαζεύουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν με ένοιαζε πλέον πόση ώρα θα ήμασταν στο δρόμο, ούτε τι ώρα θα φτάναμε… αυτό δεν είναι άλλωστε η μαγεία του να ταξιδεύεις με δικό σου όχημα? Πόσο μάλλον με μηχανή…

dscn2946_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2830_thumb.jpg?w=644&h=484

img_4427_thumb.jpg?w=363&h=484

dscn2835_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2838_thumb.jpg?w=644&h=484

Τροποποιήθηκε από τον SOTOS80

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

dscn2856_thumb.jpg?w=364&h=484

dscn2861_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2871_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2875_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2883_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2892_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2896_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2906_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2917_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2925_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2938_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2968_thumb.jpg?w=644&h=484

Λίγο μετά το Požarevac βγήκαμε στην Εθνική (Ε75) για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της ημέρας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η διαδρομή ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για τελείωμα. Άνετος δρόμος… με ταχύτητες γύρω στα 120, στο βάθος να ξεπροβάλλουν σιγά-σιγά τα πρώτα κτίρια του Βελιγραδίου, ο Δούναβης να μας κρατάει παρέα απο τα δεξιά και ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα να παίζει με τους πιο όμορφους χρωματισμούς που θα μπορούσε να έχει ακριβώς μπροστά μας… κανένα άγχος, καμία σκέψη, όλες οι αισθήσεις παραδομένες στο μεγαλείο της φύσης…

dscn2980_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2967_thumb.jpg?w=644&h=484

Μόλις μπήκαμε στην πόλη όλα έμοιαζαν τόσο φιλόξενα, όσοι έβλεπαν την Ελληνική πινακίδα της μηχανής μας σταματάγανε και χαιρετούσαν, προσπερνούσαν και κόρναραν συνθηματικά, ένιωθα λες και ήμουν στο χωριό μου και συναντούσα γνωστούς στον δρόμο.

Είχα κρατήσει λίγο μπαταρία στο GPS και καταφέραμε να βρούμε εύκολα το ξενοδοχείο Tulip Inn που είχαμε κάνει κράτηση την προηγούμενη ημέρα. Βρίσκεται στο Νέο Βελιγράδι (Novi Beograd) στην αριστερή όχθη του ποταμού Sava. Γρήγορο ξεφόρτωμα της μηχανής και μετά με τα πόδια προς την οδό Κej Οslobodjenja που βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη και υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ με ζωντανή μουσική. Συνήθως ένας ή δύο το πολύ μουσικοί χωρίς πολλά-πολλά, μία κιθάρα και γύρω τραπέζια… όλοι μία παρέα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η χώρα τις λίγες ώρες που μας φιλοξενούσε μου άρεσε πολύ. Με έκανε να νιώθω πολύ οικεία, οι άνθρωποι έβγαζαν μία πολύ όμορφη εικόνα και έδειχναν πολύ φιλόξενοι. Οι περισσότεροι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ότι ρωτούσαμε άσχετα αν δεν μιλούσαν την γλώσσα μας αλλά ούτε και Αγγλικά. Το ένιωθες ότι ήθελαν να σε εξυπηρετήσουν…

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Απλά υπέροχα τα πάντα, διαβάζοντας ταξιδεύω και εγώ νοερά μαζί σας συν ότι νιώθω έτοιμος να ξεκινήσω και εγώ τώρα άμεσος για ταξίδι. Πάντα τέτοια και καλά χιλιόμετρα.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Απλά υπέροχα τα πάντα, διαβάζοντας ταξιδεύω και εγώ νοερά μαζί σας συν ότι νιώθω έτοιμος να ξεκινήσω και εγώ τώρα άμεσος για ταξίδι. Πάντα τέτοια και καλά χιλιόμετρα.

Το καλοκαίρι είναι κοντά... και είναι η καλύτερη περίοδος να ξεκινήσεις την οργάνωση. Εγώ έχω μπει στην διαδικασία για το νέο πλάνο... :secret:

Τροποποιήθηκε από τον SOTOS80

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το ταξιδιωτικό στα Βαλκάνια, υπολογίζαμε πως πρέπει να αφιερώσουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα στο Βελιγράδι για να μπορέσουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε καθώς είχαμε ακούσει τα καλύτερα λόγια, τόσο για την πόλη όσο και για τους ανθρώπους της. Ήμασταν στην 5η ημέρα του ταξιδιού και η κούραση λόγω της ζέστης αλλά και της ποιότητας των δρόμων των γειτονικών χωρών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, οπότε αφήσαμε την μηχανή στο γκαράζ του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήσαμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να εξερευνήσουμε το Βελιγράδι.

Η στάση του λεωφορείου ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, ψάξαμε στους γύρω δρόμους να αγοράσουμε εισιτήρια αλλά όπου κι αν ρωτήσαμε η απάντηση ήταν αρνητική. Ευτυχώς υπάρχει η εναλλακτική να αγοράσεις και μέσα στο λεωφορείο πληρώνοντας μία πολύ μικρή διαφορά στην τιμή.

Αναμονή στην στάση λοιπόν και ύστερα από λίγα λεπτά το λεωφορείο έφτασε…

dsc00948_thumb.jpg?w=644&h=484

dsc00979_thumb.jpg?w=644&h=484

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι και η πιο σημαντική και σε αυτό το Βελιγράδι μας είχε ήδη κερδίσει. Είχαμε κολλήσει τα πρόσωπα μας στα τζάμια του λεωφορείου παρατηρώντας τους περαστικούς σαν παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο. Οι πραγματικές συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές βέβαια… η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την πολυκοσμία, μας έκαναν να θέλουμε να αποβιβαστούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

dsc00987_thumb.jpg?w=644&h=484

img_4513_thumb.jpg?w=644&h=482

dsc00981_thumb.jpg?w=644&h=484

dsc00984_thumb.jpg?w=644&h=484

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε έναν από τους κεντρικούς πεζόδρομους.Όλα ήταν πεντακάθαρα, και ο κόσμος πολύ περιποιημένος και καλοντυμένος.

dscn2994_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2995_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn2998_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn3004_thumb.jpg?w=644&h=484

Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις βέβαια που παντού συναντάς….

dscn3045_thumb.jpg?w=644&h=484

Υπήρχαν πολλά Ελληνικά μαγαζιά να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν παντού Έλληνες σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν πας…

dscn3005_thumb.jpg?w=644&h=484

Κατευθυνθήκαμε προς το φρούριο της πόλης, μια τεράστια έκταση γεμάτη πράσινο και φοβερή θέα προς την πόλη και την ένωση των ποταμών Savva και Δούναβη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του φρουρίου Belgrade Fortress History

beogradskatvrdjava02_thumb.jpg?w=644&h=193

beogradskatvrdjava08_thumb.jpg?w=644&h=193

dscn3011_thumb.jpg?w=644&h=484

img_4570_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4567_thumb.jpg?w=644&h=482

Συνεχίσαμε προς την οδό Strahinjica Bana γνωστή και ως Silicon Valley του Βελιγραδίου. Θυμίζει κάτι από το δικό μας Κολονάκι με πολλά μπαράκια και εστιατόρια αριστερά και δεξιά του δρόμου με τιμές λίγο πιο τσιμπημένες από τα υπόλοιπα και θαμώνες που μόλις έχουν βγει από κομμωτήριο και κέντρα αισθητικής. Αν τύχει και χωρέσει στο πρόγραμμα σας έχει καλώς, αλλιώς αφήστε το τελευταίο. Η υπόλοιπη περιοχή του Βελιγραδίου είναι πιο αξιόλογη και έχει πολλά περισσότερα πράγμα να δει κανείς…

dscn3032_thumb.jpg?w=644&h=484

Στο τέλος του δρόμου υπάρχει και η Ελληνική Πρεσβεία με κλασσική φιγούρα προσωπικού φύλαξης που άνετα θα συναντούσες και στην χώρα μας

img_4586_thumb.jpg?w=644&h=482 :)

Χωθήκαμε πάλι στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους με σκοπό να κάτσουμε κάπου για φαγητό. Είχε πολλά μαγαζιά και τα περισσότερα ήταν πολύ περιποιημένα και με λογικές τιμές οπότε δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Όλο το μέρος είναι πολύ γραφικό και κάθε τόσο περνούσαν τσιγγάνοι με ακορντεόν να μας θυμίζουν ότι ήμασταν στα Βαλκάνια. Πολύ όμορφο και οικείο σκηνικό. Κάποιες στιγμές αν δεν άκουγες την διαφορετική διάλεκτο ένιωθες ότι ήσουν στην Πλάκα, το Μοναστηράκι,το Θησείο… υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία με την χώρα μας.

dscn3038_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn3040_thumb.jpg?w=644&h=484

Συνεχίσαμε την περιπλάνηση και βρεθήκαμε στο παλιό παλάτι (Stari Dvor) που στις μέρες μας στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης.

thumb.jpg?w=644&h=484

2_thumb.jpg?w=644&h=484

Επόμενος προορισμός…. η πλατεία της Δημοκρατίας (Trg Republike) όπου βρίσκονται κάποια από τα διασημότερα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού μουσείου, του εθνικού θεάτρου και του αγάλματος του Πρίγκιπα Μιχαήλ. Η πλατεία διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή της πύλης Stambol του 1886, που ονομάζονταν έτσι εξαιτίας του δρόμου που τη διέσχιζε και οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά (1869) κατασκευάστηκε και το εθνικό θέατρο. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας, καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και μετά το πέρας του πολέμου αφαιρέθηκαν και οι γραμμές του τραμ. Σήμερα η πλατεία είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης και κεντρική εμπορική περιοχή. Όσον αφορά το μπρούτζινο άγαλμα του Πρίγκιπα Μιχαήλ πάνω στο άλογο, δημιουργήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Enrico Pazzi το 1882. Το άγαλμα θυμίζει στο κοινό το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρίγκιπα, τη νίκη του κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση των τελευταίων 7 πόλεων κατά το 1867. Τα ονόματα των πόλεων βρίσκονται χαραγμένα σε πλάκες στο μνημείο και το χέρι του Μηχαήλ δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη, καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα.

dfg_thumb.jpg?w=644&h=484

Η ζέστη ήταν αφόρητη και με το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο ένιωθες γρήγορα να εξαντλείσαι. Ευτυχώς υπήρχαν πολλά μέρη με ίσκιο και παγκάκια να κάτσεις και να ξεκουραστείς καθώς και αρκετά κιόσκια που πουλούσαν παγωτά. Σε ένα από αυτά μου έκανε εντύπωση ότι παρείχε και δωρεάν Wifi, οπότε έπαιρνες το παγωτάκι σου, καθόσουνα στο παγκάκι και παράλληλα κοίταγες στο κινητό πληροφορίες για το επόμενο αξιοθέατο.

dscn3064_thumb.jpg?w=644&h=484

Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από το Βελιγράδι αν δεν επισκεπτόμασταν τον ναό του Αγίου Σάββα (Hram svetog Save)

dsc00992_thumb.jpg?w=644&h=484

dscn3083_thumb.jpg?w=644&h=484

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σημαντικό πρόσωπο της χώρας κατά τη μεσαιωνική εποχή. Η κατασκευή του ναού έγινε αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Τα πρώτα σχέδια δημιουργήθηκαν το 1905 αλλά απορρίφθηκαν και στη συνέχεια οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο Πρώτος Παγκόσμιος πάγωσαν την κατασκευή. Τελικώς το 1926 επιλέχτηκε το σχέδιο του αρχιτέκτονα Aleksandar Deroko ανάμεσα σε 22 υποψηφιότητες και 340 χρόνια μετά το κάψιμο του πτώματος του Αγίου Σάββα, το 1935, η κατασκευή του τεράστιου ναού ξεκίνησε για να σταματήσει ξανά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μετά από αρκετά χρόνια, το 1985 οι εργασίες συνέχισαν με μεγαλύτερο επίτευγμα την εγκατάσταση του θόλου με βάρος 4.000 τόνους το 1989. Σήμερα η εκκλησία είναι έτοιμη εξωτερικά, ωστόσο υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στο εσωτερικό. Σκοπός είναι το εσωτερικό να γεμίσει από ψηφιδωτά, δείγματα των οποίων μπορείτε να δείτε στην είσοδο του ναού.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει… πήραμε το τραμ για να βρεθούμε με φίλους Σέρβους που θα μας πήγαιναν στην λίμνη Ada (Ada Ciganlija) για βραδινό φαγητό. Η λίμνη Ada θεωρείται από τους ντόπιους η Παραλία του Βελιγραδίου.

img_4668_thumb.jpg?w=644&h=482

img_4669_thumb.jpg?w=644&h=482

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές παραλίες της Ευρώπης, με περισσότερα από 7 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Το νησί Ada δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Sava και το καλοκαίρι το επισκέπτονται πάνω από 100.000 άτομα ημερησίως που μπορούν να φτάσουν τους 300.000 τα Σαββατοκύριακα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν ‘Θάλασσα του Βελιγραδίου’ ή ‘Χαβάη του Βελιγραδίου’. Η παραλία είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει ναυαγοσώστες και ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι όμως απλά μια παραλία, υπάρχουν παντού εστιατόρια, καφετέριες και καντίνες με fast food. Μπορείτε να βρείτε αθλητικές εγκαταστάσεις και να κάνετε ποδήλατο, rollers, κανό καθώς και πολλά μονοπάτια για περίπατο. Το βράδυ το σκηνικό αλλάζει και στα περισσότερα εστιατόρια θα δείτε και από κάποια μικρή μπάντα να παίζει μουσική.

img_4679_thumb.jpg?w=363&h=484

Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε ντόπια Ρακί που μπορείτε να την βρείτε σε διάφορες γεύσεις!!!

Ημέρα 6η – Σέρβια (Βελιγράδι) – Βοσνία(Sarajevo)

Το αρχικό πλάνο ήταν να παραμείνουμε στην Σερβία και να κατεβούμε νότια με διανυκτέρευση στην Mokra Gora. Κοιτώντας όμως τους χάρτες το προηγούμενο βράδυ κάτι μας έτρωγε, θέλαμε για ακόμα μία φορά να αλλάξουμε την προγραμματισμένη πορεία μας.

Είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια για το Sarajevo και γενικότερα για τις ομορφιές της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Είδαμε λίγο τις τιμές για διαμονή στην Mokra Gora και σχεδόν όλα τα καταλύματα που βρίσκαμε ήταν στα 70€ (αρκετά ακριβά για τα δεδομένα της Σερβίας) και άλλα δεν είχαν διαθεσιμότητα. Οπότε χωρίς πολλές σκέψεις ξεκινήσαμε προς τα σύνορα Σερβίας – Βοσνίας και θα αποφασίζαμε στην διαδρομή τι θα κάναμε.

Γρήγορο πρωινό στον πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου, πακετάρισμα και ξανά στον δρόμο. Θα περνάγαμε από την πόλη Loznica και από εκεί είτε θα συνεχίζαμε προς Mokra Gora είτε θα μπαίναμε στην Βοσνία μέσω Zvornic. Τα χιλιόμετρα μέχρι την Loznica (145χλμ από το Βελιγράδι) βγήκαν εύκολα και ξεκούραστα. Είχε φτάσει η ώρα της απόφασης…. Χωρίς πολλές συζητήσεις αποφασίστηκε να περάσουμε Βοσνία, εξάλλου όταν έχεις το ιστορικό Sarajevo τόσο κοντά σου νομίζω δεν θέλει και πολύ σκέψη για το αν θα πας…

Φτάσαμε στον συνοριακό σταθμό και με λίγη καθυστέρηση καθώς ζήτησαν να δουν όλα τα έγγραφα, δικά μας και της μοτοσυκλέτας, περάσαμε στην Βοσνία διασχίζοντας τον ποταμό Δρίνο.

dscn3139_thumb.jpg?w=644&h=484

Αμέσως άλλαξε το τοπίο και οδηγούσαμε παράλληλα με τον ποταμό σε μία φοβερή διαδρομή με διαδοχικές στροφές και καλή άσφαλτο που μας επέτρεπε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το τοπίο και την φύση. Θα ανηφορίζαμε προς την πόλη Vlasenica σε υψόμετρο 660μ.και από εκεί θα καταλήγαμε στο Sarajevo περνώντας από το Socolac. Η απόσταση από το Zvornic μέχρι το Sarajevo είναι 126χλμ περίπου.

dsc01005_thumb.jpg?w=644&h=484

dsc01009_thumb.jpg?w=644&h=484

dsc01010_thumb.jpg?w=644&h=484

dsc01020_thumb.jpg?w=644&h=484

Όσο ανεβαίναμε σε υψόμετρο τόσο έπεφτε η θερμοκρασία κάνοντας τις συνθήκες ιδανικές για οδήγηση μηχανής.

Τροποποιήθηκε από τον SOTOS80

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...