Jump to content
bestoftherest7

Προταση για καλη ταινια;

Recommended Posts

στο 4ο μας γαμησε τα σωψυχα...

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Κάτσε να δεις και το 4ο όπως λέει κι ο προλαλήσας.... Η σειρά είναι μια κατηγορία από μόνη της!

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Μάγκες οι σειρές στο άλλο τοπικ,εδώ να λέμε για ταινίες.

Τενκιου.

Τροποποιήθηκε από τον karellen

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Παιδιά, θέλω μερικές προτάσεις για να εντρυφήσω λίγο στον ελληνικό κινηματογράφο. Να πάμε δηλαδή λίγο κουλτούρα, να αποκτήσω μια εικόνα. Και πιο σύγχρονα πράγματα αλλά και παλαιότερα

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
πριν 1 ώρα, το μέλος A-nik-i έγραψε:

Παιδιά, θέλω μερικές προτάσεις για να εντρυφήσω λίγο στον ελληνικό κινηματογράφο. Να πάμε δηλαδή λίγο κουλτούρα, να αποκτήσω μια εικόνα. Και πιο σύγχρονα πράγματα αλλά και παλαιότερα

Δες Λανθιμαχαχααχχαχαχαχαχα

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Αυτή η ταινία είναι από τις καλύτερες του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου! Να τη δεις οπωσδήποτε!

Τροποποιήθηκε από τον Chris1981

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Γράφω μερικές ταινίες ελληνικές που μου αρέσουν εμένα και τις ξεχωρίζω, κάθε μία για τους λόγους της.

Οι απέναντι. Νεαρός ''περίεργος'' αντικοινωνικός που σπουδάζει αστρονομία, για χάρη φίλου του που θέλει να γνωρίσει μια κοπέλα σε ένα πάρτυ που θα γίνει, παρακολουθεί με το τηλεσκόπιό του, το σπίτι της οικογένειας της κοπέλας και άθελά του μπαίνει στα οικογενειακά, στα ήθη και στην ζωή της οικογένειας αυτής. Καταγράφει ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ τα 80s η ταινία αυτή, σε πολλά επίπεδα. Πως μιλούσαν, πως ντυνόντουσαν, με τι κυκλοφορούσαν, με τι ασχολιόντουσαν... Π.χ. στους διαδρόμους της πολυκατοικίας που γυρνάει ο ήρωας, ακούγεται από κάποιο δίπλα διαμέρισμα ο ''αμερικάνικος σταθμός''. Τότε δεν υπήρχαν ιδιωτικά ραδιόφωνα, μόνο τα κρατικά, και ο αμερικάνικος που άκουγες αναγκαστικά, γιατί μόνο εκεί έπαιζε ξένη pop μουσική. Έχει και μια ωραία σκηνή, με ένα Ducati με τα καρμπυρατέρ του βγαλμένα  να κρέμονται από τις ντίζες, τον ήρωα να ρωτάει ''τι έπαθε αυτό'' και ο γνωστός κοντός βαρύμαγγας Θέμης Μάνεσης να απαντάει ''τααα λαιμάάάά του!''

Νοκ Άουτ. Με τον Κιμούλη, τον Χηνά και τον Αρτζόγλου. Νεαρός ηθοποιός, κακομαθημένος, που τα θέλει όλα δικά του στο πιάτο, κάνει απόπειρα αυτοκτονίας για να τον προσέξουν και να γίνει το εγωιστικό δικό του. Όμως τον προσέχει και κάποια περίεργη ''εταιρία'' που ''ανακουφίζει'' ανθρώπους που θέλουν να πεθάνουν, και του ανακοινώνει ότι είναι ο επόμενος στόχος τους. Από κει και πέρα θα πρέπει να κάνει ότι μπορεί να πείσει την εταιρία ότι δεν έχει σκοπό να αυτοκτονήσει και θέλει την ζωή. Πάλι ντοκυμαντέρ της ζωής στα 80s, υπέροχη μουσική από τον Χατζηνάσιο και μερικά πολύ καλά τραγούδια όπως αυτό

 

O Ηλίας του 16ου. Το γνήσιο με τον Χατζηχρήστο, όχι τα πρόσφατα remakes. Καταπληκτική και σε ρυθμό πολυβόλου ερμηνεία Χατζηχρήστου με πολύ δεμένες ατάκες, κωμωδία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Δυο μικροαπατεώνες, για να κάνουν μια μπούκα, ντύνεται ο ένας αστυνομικός, για να κρατάει τσίλιες αλλά τα πράγματα μπλέκονται πολλαπλά, όταν κάποια ζητάει την βοήθεια του αστυνομικού νομίζοντάς τον για πραγματικό.

Φωνάζει ο Κλέφτης. Το παλιό με την Ηλιόπουλο, γραμμένο από τον Ψαθά. Υπερτίμιος και ηθικός λογιστής, προσλαμβάνεται σε δημόσιο οργανισμό, γρήγορα ανακαλύπτει ότι γίνεται μύλος στα λεφτά του οργανισμού, αλλά πριν προλάβει να το καταγγείλει βρίσκεται ο ίδιος κατηγορούμενος από τους κλέφτες. Κωμωδία μεν, ισχυρότατη ηθογραφία δε, που δείχνει πόσο όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν. Εξαιρετικός Ηλιόπουλος , Παπαγιαννόπουλος και Βλαχοπούλου.

Υπάρχει και φιλότιμο. Ο Κωνσταντάρας στον θρυλικό ρόλο του ως Υπουργός Μαυρογιαλούρος, ανακαλύπτει πόσο σάπιο είναι το σύστημα των πολιτικών και τι ρεμούλα γίνεται στο υπουργείο του. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, βλέπεις την ταινία, και είναι λες και γυρίστηκε φέτος.

Ολα είναι δρόμος. Σπονδυλωτή ταινία με τρεις τελείως ανεξάρτητες ιστορίες. Εμένα μου άρεσε η δεύτερη ιστορία, με τον Βέγγο, ''το τελευταίο νανόχηνο'' οι άλλες δεν μου αρέσανε. Ο κυρ Αντώνης είναι γέρος θηροφύλακας και πρωην μετανιωμένος κυνηγός στο Δέλτα του Έβρου. Μια ομάδα επιστημόνων, τον προσλαμβάνει, για να τους οδηγήσει να βρούνε το τελευταίο νανόχηνο, το τελευταίο του είδους του που έχει απομείνει ζωντανό. Ο Βέγγος σε δραματικό ρόλο, είναι τρομερός, όπως και η έκπληξη στο τέλος της ιστορίας. ''Μαιρούλααααα!!!''

Δεσποινίς ετών 39. Εξαιρετική κωμωδία ηθογραφίας, το γνήσιο με τον Λογοθετίδη του 1954. Υπάρχει και ένα ριμεικ με τον Κωνσταντάρα, ''νεώτερο'' του 60κατι που είναι σχεδόν εξίσου καλό, με ένα χορταστικό Κωνσταντάρα εξίσου καλό με τον Λογοθετίδη, αλλά το χαλάει λίγο που του έχουν προσθέσει χάπυ εντ.  Μεσήλικας αναγκάζεται να βάλει αγγελία εύρεσης γαμπρού για την μεγαλύτερη αδερφή του, προκειμένου να μην μείνει ο ίδιος στο ράφι, υπακούοντας στον παλιό άγραφο ηθικό νόμο, που όριζε να μην παντρεύεται το αγόρι αν δεν παντρέψει πρώτα τις αδερφές του. Τεράστιο το ταλέντο του Λογοθετίδη, τόσο και στο κωμικό όσο και στο δραματικό, που συνυπάρχουν, εκεί που γελάει και πανηγυρίζει, εκεί και κλαίει και αναρωτιέται πως την πάτησε έτσι, ο μέσος Νεοέλληνας.

Έτερος Εγώ. Καλογυρισμένο αστυνομικό Θρίλερ με τον Δαδακαρίδη πολύ καλό στο ρόλο του ελαφρώς αυτιστικού με διάνοια στην επίλυση μυστηρίων καθηγητή, που αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία σε μια σειρά φόνους, με ''μαθηματικό'' γρίφο. Φέτος παίζεται και η τηλεοπτική σειρά, που συνεχίζει την ταινία, με το ίδιο καστ.

Οι δύο ταινίες παρωδία των ταινιών James Bond από τον Θανάση Βέγγο, ΘουΒου Φανερός Πράκτωρ και ΘουΒου Επιχείρισις Γης Μαδιάμ. Πολύ πριν τις Tρελές σφαίρες, το top secret και τα airplane των Zooker-Abraams-Zooker με το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο Βέγγος είχε ήδη δείξει τον δρόμο και πολύ πιο καλά. Από τις ταινίες που έχω δει δεκάδες φορές, τις θυμάμαι ατάκα προς ατάκα απέξω κι ανακατωτά, και πάλι γελάω σαν χαζός όταν τις πετυχαίνω. ''Απααααράδεεεκτον για Πράάάκτορεςςςς'', είναι μια από τις ατάκες που έχω υιοθετήσει να λέω, κάθε φορά που κάνω κάτι εξευτελιστικά λάθος. Τώρα που τα γράφω αυτά, θυμάμαι ας πούμε τον στρατόκαυλο εκπαιδευτη Ζανίνο και τις ατάκες ''δεν με ενδιαφέεεερει, ο επόμενος!'' και γελάω.

Γενικότερα οι ταινίες ΜΕ τον Βέγγο πρωταγωνιστή, κατά κανόνα ήταν ταυτόχρονα ΤΟΥ Βέγγου. Εϊχε δλδ ο ίδιος τόσο πολύ συμμετοχή στην δημιουργία της ταινίας, που επισκίαζε σκηνοθέτη και παραγωγούς (όταν δεν ήταν και επίσημα ο ίδιος), και όλες, ακόμα και οι πιο αφελείς, έχουν κάτι καλό να δεις, και να καταλάβεις για την εποχή που γυρίστηκαν, και φυσικά την ερμηνεία του Βέγγου, που ήταν ένα σπάνιο ταλέντο, δραματικό και κωμικό ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια. Ρεσιτάλ ερμηνείας του Κωνσταντάρα, πλαισιωμένου από ένα σύνολο καλών ηθοποιών, στο γνωστό θέμα του μεσήλικα άντρα, που δεν λέει να αποδεχτεί ότι δεν είναι πια νεαρός, και παριστάνει τον γόη, τον έξυπνο και τον καταφερτζή, ενώ είναι κορόιδο και οι άλλοι γελάνε μαζί του. Ρόλος εμπνευσμένος από την παλιά τηλεοπτική σειρά ''εκείνες κι εγώ'' με τον Κωνσταντάρα και πάλι (αν και ο ήρωας της ταινίας εδώ έχει άλλο όνομα, στην ουσία είναι ο ίδιος χαρακτήρας), που δεν σώζεται ούτε ένα καρέ της, και την γνωρίσαμε από την διασκευή της την δεκαετία του '90 με τον Γιάννη Μπέζο.

Τα μιούζικαλ της δεκαετίας του 60-70 του Δαλιανίδη  π.χ. και π.χ. , με συνήθως το ίδιο καστ, Βουτσάς, Λάσκαρη, Βλαχοπούλου, Ηλιόπουλος, Καραγιάννη κ.ο.κ. αλλά και γενικότερα οι πιο πολλές από τις παλιές ταινίες του Δαλιανίδη. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο καλλιτεχνικά, αλλά το χρώμα τους (που το έχρωμο φιλμ δεν είχε τελειοποιηθεί και τα χρώματα ήταν αφύσικα τεχνητά και έντονα), η εποχή τους, η αφέλειά τους, σου αφήνουν μια όμορφη ευθυμία αφού τις δεις. Ποιός δεν ξέρει το ''Φσσσστ; Μπόινγκ!''

Συμβουλή, θα ακούσεις πολλά για τον ''παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο'' της δεκαετίας 60. Ε δεν είναι και τόσο καλός. Κάποιες ταινίες ναι, είναι εξαιρετικές, αλλά όχι όλες, και οι περισσότερες έχουν υπερβολική σαχλαμάρα και αφέλεια που δεν τρώγεται κάποιες φορές. Οι περισσότερες όμως, ακόμα και οι κακές, κάτι έχουν να πουν για την εποχή τους, κάτι έχουν να προσέξεις, πως ζούσαν οι άνθρωποι τότε, πως σκεφτόντουσαν κ.ο.κ.

Αυτές θυμήθηκα στα γρήγορα τώρα, άμα θυμηθώ κιάλλες θα γράψω.

Σάμουρε. Μικρού μήκους, εκπληκτική ταινία. Χαζούλης του χωριού, νεαρός βοσκός που ζει με την γριά χήρα μάνα του, ιστα βουνά τσι Κρήτης, και αναπολεί την παράδοση των Σαμουράι που του είχε διηγηθεί ο ναυτικός πατέρας του, θα έρθει σε σύγκρουση με τον νταή μεγαλοβοσκό της περιοχής του. Το ότι τον ένοιωσα μια ταύτιση τον ήρωα, δεν ξέρω μήπως πρέπει να με ανησυχεί λίγο :laugh: Στην ταινία ακούγεται σε πολύ ταιριαστή σκηνή, και αυτό το αριστούργημα:

 

 

Τροποποιήθηκε από τον FlyingInADream

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Πω καλά εντάξει, σ'ευχαριστώ πολύ. Δεν περίμενα να δω τέτοιας έκτασης και ανάλυσης απάντηση. Θα τις δω σιγά σιγά τις περισσότερες (αν και τις παλιές και κυρίως του Βέγγου, τις έχω δει)

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Πώς σου ξέφυγε Ο Δράκος   ; Εκπληκτική , ασημένια φωτογραφία, ο Κούνδουρος δίνει ρέστα, το κάστ επίσης. Την κάναμε στη σχολή ως παράδειγμα καλού σινεμά.

Και ναι, το ελληνικό σινεμά της "χρυσής εποχής" ήταν απλά κινηματογραφημένο θέατρο. Κάμερα που δεν κινείται ποτέ, ηθοποιοί που φωνάζουν για να ακουστούν στην πλατεία, άπλετα φώτα κλπ κλπ

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
πριν 9 ώρες, το μέλος FlyingInADream έγραψε:

Γράφω μερικές ταινίες ελληνικές που μου αρέσουν εμένα και τις ξεχωρίζω, κάθε μία για τους λόγους της.

[...]

Συμβουλή, θα ακούσεις πολλά για τον ''παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο'' της δεκαετίας 60. Ε δεν είναι και τόσο καλός. Κάποιες ταινίες ναι, είναι εξαιρετικές, αλλά όχι όλες, και οι περισσότερες έχουν υπερβολική σαχλαμάρα και αφέλεια που δεν τρώγεται κάποιες φορές. Οι περισσότερες όμως, ακόμα και οι κακές, κάτι έχουν να πουν για την εποχή τους, κάτι έχουν να προσέξεις, πως ζούσαν οι άνθρωποι τότε, πως σκεφτόντουσαν κ.ο.κ.

 

Συμπληρώνω την πολύ καλή λίστα με άλλη μία ταινία σταθμό που προσωπικά την θεωρώ από τις κορυφαίες ,αντιγραφή από Βικιπαίδεια (που τα λέει πιο γλαφυρά):

Το Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (γνωστή ως Η Κάλπικη Λίρα) είναι ελληνική ηθογραφική σπονδυλωτή ταινία του 1955, με κωμική, αισθηματική και δραματική διάθεση. Η παραγωγή είναι της Ανζερβός και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Τζαβέλλας, σε δικό του σενάριο. Πρωταγωνιστούν οιΒασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού, Ορέστης Μακρής, Μίμης Φωτόπουλος,Σπεράντζα Βρανά, Δημήτρης Χορν και Έλλη Λαμπέτη.[2] Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία με διεθνή επιτυχία,[1][3] και η οποία θεωρείται μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών.[4][5]

Η υπόθεση αφορά μία λίρα κάλπικη, η οποία δημιουργήθηκε από τον πρωταγωνιστή της πρώτης από τις τέσσερις ιστορίες δηλαδή τον Ανάργυρο (Βασίλης Λογοθετίδης), που όμως δεν καταφέρνει να προσφέρει στους κατόχους της εκείνα που ονειρεύονται, δηλαδή, τα πλούτη. Αποτελεί μια ηθογραφία της κοινωνίας του '50 με την ιδιαίτερη οπτική γωνία του σκηνοθέτη Γιώργου Τζαβέλλα.[6][7]

Η ταινία αποτελεί παράδειγμα σπονδυλωτής άρθρωσης, και την πρώτη τέτοια του ελληνικού κινηματογράφου,[8] που αφορά 4 ιδιαίτερες μικρές ιστορίες με κοινό στοιχείο μια κάλπικη λίρα που μεταφέρεται από τη μία ιστορία στην άλλη. Στην ταινία υπάρχει αφηγητής, που συνδέει τις 4 αυτές ιστορίες, ο οποίος και κλείνει την ταινία με τη φράση: «κάλπικη δεν είναι η λίρα σε αυτή την ιστορία... κάλπικο είναι, γενικά το χρήμα...» , που αποτελεί και το κεντρικό νόημα του όλου φιλμ, ότι δηλαδή η μονομανής επιδίωξη του πλούτου οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και με όλους τους διάφορους χαρακτήρες των ανθρώπων σε μια κάλπικη ζωή.

 

Να συμπληρώσω ότι,εκτός από τις εξαίρετες ερμηνείες των Λογοθετίδη-Χορν-Λαμπέτη κλπ,ξεχωρίζει για το χιούμορ του ο Μίμης Φωτόπουλος στο ρόλο του τυφλού επαίτη (έστι δίκης οφθαλμός ος τα πανθ' ορά :tooth: ).

Αυτός όμως που δίνει ρέστα είναι ο Ορέστης Μακρής στο ρόλο του σπαγγοραμμένου καρμοίρη εισοδηματία,ειδικά η σκηνή που εξαργυρώνει εν γνώσει του την κάλπικη λίρα στο ορφανό κοριτσάκι την θεωρώ εξαίρετη!

Τροποποιήθηκε από τον karellen

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Είχα δει κάποτε φευγαλέα κάτι σκηνές από μια ταινία με τον Τζόρτζογλου, που ξύριζε το κεφάλι του. Θυμάται κανείς τίτλο;

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ο εργένης λεγόταν αυτή, δεν την έχω δει

Κωμωδία , οι The Kopanoi (δεκαετία 80) δεν είδα να γράφετε , η Τσιριμπίμ Τσιριμπόμ (Μια Ιταλίδα απο την Κυψέλη) με κείμενα Τσιφόρου

Είχα δει και το Πες τη Μορφίνη ακόμα τη Ψάχνω, που δείχνει τη ζωή μιας νεαρής κοπέλας σαν μαγκάκι-αγριμάκι , σε μια σύγχρονη πόλη με ένα αέρα τελείως περιθωριακό.. Μισώ τις δηθενιές, η συγκεκριμένη με τράβηξε.

http://www.provoles.gr/movie's_02-03/030418.htm

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
πριν 7 ώρες, το μέλος A-nik-i έγραψε:

Είχα δει κάποτε φευγαλέα κάτι σκηνές από μια ταινία με τον Τζόρτζογλου, που ξύριζε το κεφάλι του. Θυμάται κανείς τίτλο;

Σε αυτήν δεν ήταν που ξερνούσε σε ένα μπαρ και άκουγε αυτά που έβγαλε να περνάνε από τον σωλήνα μέσα στο μπαρ μετά οπότε τον ξαναέπιανε αναγούλα και έφευγε πάλι να τα βγάλει;

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...