Jump to content

Ο φυσικός

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    491
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    10

Όλο το περιεχόμενο του μέλους Ο φυσικός

  1. Να πω μια ιδέα. Άλλαξε την πίσω λάμπα με μια καινούργια, δοκίμασε και πες μας τις εξελίξεις.
  2. Βρήκα το παρακάτω στο http://www.greekjustice.gr/include/print.php?aWQ9MTIyJmxhbmdJZD0xJmNhdD0x 1. – Κατά το άρθρο 26 παρ.4 και 5 ΚΟΚ στους ισόπεδους κόμβους, που κατά το άρθρο 2 παρ.1 του ίδιου Κώδικα αποτελεί κάθε ισόπεδη συμβολή, διακλάδωση ή διασταύρωση οδών, συμπεριλαμβανομένων και των ελεύθερων χώρων που σχηματίζονται από αυτές, όταν δεν υπάρχει σήμανση, η προτεραιότητα ανήκει σε αυτόν που έρχεται από τα δεξιά.Εξαίρεση αναγνωρίζεται μόνο στις περιπτώσεις που αναφέρονται περιοριστικά στην παραπάνω διάταξη, ήτοι: α) σ' αυτούς που κυκλοφορούν σε αυτοκινητόδρομους, εθνικές οδούς ή οδούς ταχείας κυκλοφορίας και β)στα σιδηροδρομικά και τροχιοδρομικά οχήματα, οι οποίοι έχουν σε κάθε περίπτωση προτεραιότητα, γ) όσοι εισέρχονται σε οδό από χωματόδρομο, μονοπάτια, παρόδια ιδιοκτησία, χώρους σταθμεύσεως και σταθμούς ανεφοδιασμού, οι οποίοι οφείλουν να παραχωρούν προτεραιότητα σε αυτούς που κινούνται στην οδό και δ) όσοι εκκινούν ή κινούνται προς τα πίσω, όπου αυτό επιτρέπεται, οι οποίοι οφείλουν να παραχωρούν προτεραιότητα. ΕφΙωαν 325/2007 Αρμ 2008,1665 (παρατ. Α.Ν.Α.Λ.), ΑΠ 630/2007 ΕΣυγκΔ 2008,426. Άρα έχει δίκιο ο kostas-motolover για περιπτώσεις εθνικής οδού, αυτοκινητόδρομου και οδούς ταχείας κυκλοφορίας. Στην περίπτωση του συγκεκριμένου ποστ πάντως, ο κόκκινος έχει προτεραιότητα εκτός αν έχει στοπ.
  3. Ίσως δεν έγινα σαφής. Η βασική θέση του ΚΟΚ είναι ότι προτεραιότητα έχει όποιος έρχεται από δεξιά. Αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση που ο δεξιά έχει στοπ (δεν θα δεις ποτέ στοπ στον αριστερά γιατί θα ήταν περιττό) Σχεδόν πάντα σε έναν παράδρομο θα υπάρχει στοπ γιατί είναι λογικό να έχει στοπ. Αλλά αν ΔΕΝ έχει τότε αυτός έχει προτεραιότητα. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα λοιπόν αν και βρίσκω λογικό να έχει στοπ ο κόκκινος, στην περίπτωση που δεν έχει στοπ (και αυτό δεν εξαρτάται εμάς αλλά από την τροχαία) θα έχει προτεραιότητα.
  4. Στον ΚΟΚ δεν υπάρχει η έννοια παράδρομος. Αν ένα στενάκι βγαίνει στην εθνική οδό από δεξιά και δεν έχει στοπ τότε έχει προτεραιότητα (πάντα θα έχει στοπ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Η αιτία είναι απλή. Το ποιος δρόμος είναι παράδρομος και ποιος όχι είναι θέμα υποκειμενικό και άρα θα γινόταν μεγάλο μπέρδεμα. Το δεξιά και το αριστερά είναι απόλυτα.
  5. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, αν δεν υπάρχει στοπ προτεραιότητα έχει ο κόκκινος γιατί έρχεται από δεξιά.
  6. Πολύ ωραίο θέμα άνοιξες. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου αν και κάποιος θα μπορούσε απλά να απαντήσει "μην πάρεις!" ή κάποιος άλλος "επειδή θα σου αρέσει" και κάπου εκεί θα λήξει η συζήτηση. Είναι αλήθεια ωστόσο, πως ελάχιστοι άνθρωποι πραγματικά χρειάζονται (το ξαναγράφω: χρειάζονται) μοτοσικλέτες πολλών κυβικών και ίππων. Προφανώς ανάλογες μοτοσικλέτες είναι εκπληκτικές για ταξίδια Αθήνα-Θεσσαλονίκη ή βόλτες στις ευρωπαϊκές autobahn αλλά αμφιβάλλω αν αυτή είναι η κύρια αιτία για τον μεγάλο αριθμό τους στη χώρα μας. Όμως οι ναυαρχίδες κάθε εταιρείας είναι προσεγμένες κατασκευές με ποιότητα και "κύρος" και αυτά είναι πάντα μια σημαντική αιτία αγοράς. Από εκεί και πέρα μια χαρά κάνεις ταξίδια με ένα 600άρι ή και με ένα 400άρι αρκεί να είσαι έτοιμος για κάποιους συμβιβασμούς, όπως αντίστοιχα είσαι έτοιμος για άλλους συμβιβασμούς αν πάρεις ναυαρχίδες. Είχα γνωρίσει έναν οδηγό μιας κάποιος ηλικίας με ένα CB 500 από την Καλαμάτα ο οποίος έχει πάει δύο φορές στο Β.Ακρωτήρι. Καθόλου άσχημα... Στο βάθος πάντως αυτό που έχει σημασία είναι να είναι κανείς αρκετά έξυπνος ώστε να περνάει καλά με τις επιλογές του.
  7. Αφού το κόστος δεν σε απασχολεί σίγουρα θα γίνεται. Δυστυχώς δεν είμαι ο κατάλληλος για να σου πω το πως. Αλλά πιστεύω ότι μια τέτοια μετατροπή δεν θα έχει νόημα και αυτό για δύο λόγους. Ο ένας είναι καθαρά συναισθηματικός. Όπως είπες για σένα αυτό το μηχανάκι είναι σημαντικό. Είναι καλύτερα να το κρατήσεις "μαμά", άψογα συντηρημένο και κουκλί και να το χρησιμοποιείς για αυτό για το οποίο σχεδιάστηκε. Ο άλλος λόγος είναι πρακτικός. Σε μια μοτοσικλέτα το καλό κράτημα κρίνεται από το μέρος που αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο. Στο DR σου ο πιο αδύναμος κρίκος θα αποδειχθεί το πλαίσιο ακόμα και αν βάλεις uspide down της Ohlins και πίσω ψαλίδι, αμορτισέρ, φρένα και ζάντες από Ducati. Υπερβάλω μόνο και μόνο για να τονίσω πως μια τόσο εκτεταμένη επέμβαση δεν θα είναι ντε και καλά βελτίωση. Ενώ ένα ζευγάρι καλά ασφάλτινα λάστιχα θα είναι. Βέβαια, αν η καρδιά σου γουστάρει να δει το DR supermotard προχώρα το.
  8. Θα συμφωνήσω με τον Ηλία. Στο θέμα για τις ασφάλειες ένα από τα ελάχιστα σοβαρά αντεπιχειρήματα για το θέμα της υποχρεωτικής ασφάλειας ήταν ότι τα τέλη κυκλοφορίας ήταν ετήσια, αλλιώς έπρεπε να καταθέσεις πινακίδες. Αν ισχύει αυτό που γράφτηκε εδώ, τότε το πρόβλημα λύνεται. Πληρώνεις τέλη για όσους μήνες θες/μπορείς να κυκλοφορήσεις το όχημα και κάνεις αντίστοιχη ασφάλεια. Οι ασφαλιστικές θα (αναγκαστούν να) κάνουν μηνιαίες ασφάλειες (αν και νομίζω ότι ακόμα κάνουν) και στη χειρότερη περίπτωση διακόπτεις την εξάμηνη ασφάλεια στους δύο μήνες και παίρνεις τη διαφορά πίσω . Κατά τα άλλα θα ήταν πολύ όμορφα να μην υπάρχουν τέλη κυκλοφορίας αλλά η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μας. Κάτι ακόμα, Δεν πειράζει αν αυτοί το κάνουν για να εισπράξουν αρκεί να είναι ΚΑΙ ένα δικαιότερο μέτρο. Και νομίζω πως είναι. Καιρός ήταν να γίνει κάτι για το οποίο είχε γίνει πολλή συζήτηση. Τώρα για το αν θα ζητούν λεφτά για να παραλάβουμε τις πινακίδες κλπ θα δούμε. Μακάρι όχι.
  9. Κατάλαβα. Δεν μπορώ βέβαια να είμαι σίγουρος για το αν η προσομοίωση είναι απολύτως σωστή αλλά ανεξάρτητα από αυτό αν έχεις εστιάσει σε μικρή απόσταση το βάθος πεδίου είναι αρκετά μικρό. Αν βάλεις το κοριτσάκι στα 10ft δηλαδή περίπου στα 3m το βάθος πεδίου είναι αρκετά καλό με f/6.3 όπως λες. Αλλά στα 3ft, 1m το βάθος πεδίου είναι εξαιρετικά μικρό. Όλα αυτά για φακό γύρω στα 50mm. Αν βάλουμε ευρυγώνιο το βάθος πεδίου αυξάνεται πολύ.
  10. Ναι, όντως έχει πλάκα. Τι εννοείς όταν λες για 6άρι; Σας φαίνεται υπερβολική η προσομοίωση του βάθους πεδίου;
  11. Ελπίζω να μην έχει ξανανέβει. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα προσομοίωσης του πως επηρεάζουν τη φωτογραφία που θα βγάλουμε παράμετροι όπως διάφραγμα, ταχύτητα κλείστρου, ISO, εστιακή απόσταση φακού, φωτισμός κλπ. Είναι εξαιρετικά ακριβές και πολύ διδακτικό. http://camerasim.com/camera-simulator/
  12. Η διαδρομή της πρώτης μέρας από το Κεφαλάρι ως τον Άγιο Πέτρο σε αρχείο kmz για το Google Earth https://dl.dropboxus...CE%BF%CF%82. Η διαδρομή της δεύτερης μέρας από τον Άγιο Πέτρο ως το Λεωνίδιο https://dl.dropboxus...CE%B9%CE%BF.kmz
  13. Φτάσαμε στο Λεωνίδιο αργά το απόγευμα και με την Ανάσταση να απέχει λίγες ώρες. Αποφασίσαμε να ψάξουμε για δωμάτιο στα Πούλιθρα, παράλιο χωριό 5 χλμ νότια από το Λεωνίδιο. Πράγματι βρήκαμε αξιοπρεπή και φθηνά δωμάτια και αφού τακτοποιηθήκαμε επιστρέψαμε στο Λεωνίδιο για να απολαύσουμε ένα ιδιαίτερο τοπικό έθιμο της Ανάστασης, τα εκατοντάδες πολύχρωμα αερόστατα που αφήνουν οι κάτοικοι αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη. Δεν μπορείτε να φανταστείτε για τι πράγμα μιλάμε παρά μόνο αν το δείτε. Ήδη από τις 10 είχαν κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή τους 3-4 αερόστατα στον ουρανό. Είναι φτιαγμένα από χαρτί σε συρμάτινο σκελετό κυλινδρικού σχήματος. Από κάτω είναι ανοιχτά και εκεί βάζουν στουπί βουτηγμένο σε εύφλεκτο υλικό. Το ανάβουν και μετά από λίγο το αερόστατο αρχίζει να ανεβαίνει. Κάποια στιγμή τα αερόστατα που ήταν στον αέρα υπολογίζω ότι είχαν ξεπεράσει τα 400! Ο ουρανός ήταν γεμάτος πορτοκαλί φωτάκια. Ένα αερόστατο μπερδεύτηκε σε μια κολόνα φωτισμού και κάηκε εκεί. 7 αερόστατα δεμένα μαζί απογειώθηκαν αποτυχημένα και πέφτουν φλεγόμενα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τα αερόστατα τελικά δεν πέφτουν επειδή η φλόγα έχει σβήσει αλλά επειδή έχει εξασθενήσει. Προσγειώνονται, λοιπόν, σχεδόν πάντα αναμμένα και αν πέσουν σε δύσβατη περιοχή ανάβουν φωτιές. Είδαμε τουλάχιστον 4 τέτοιες τόσο το βράδυ όσο και το επόμενο πρωί που οι απογειώσεις συνεχιζόντουσαν. Παράλληλα, υπάρχουν παρέες παιδιών που κυνηγούν και συλλέγουν τα πεσμένα αερόστατα, όχι πάντα με τον ευγενικότερο τρόπο... Πυργόσπιτο στο Λεωνίδιο
  14. @ George σε ευχαριστώ πολύ. @ mAthosalas, χάρτη ε; ΟΚ, αλλά προς το τέλος της ιστορίας. Είχαμε μείνει στο μονοπάτι για το γεφύρι το οποίο...γεφυρώνει τον ποταμό Βρασιάτη... Enlarge this image Ξεχασμένη μυλόπετρα από παρακείμενο νερόμυλο Enlarge this image Το μικρό μονοπάρι Πλάτανος - γεφύρι είναι γεμάτο όμορφες εικόνες. Μετά τον Πλάτανο η διαδρομή συνεχίζει προς Σίταινα και -βέβαια- Καστάνιτσα. Τα σύννεφα ήταν τόσο απειλητικά όσο φαινόντουσαν... Μόλις περάσαμε τη Σίταινα πιάνει μια χορταστική καταιγίδα, μιλάμε για πολύ νερό. Ένα καφενείο στην Καστάνιτσα είναι ασφαλές καταφύγιο. Υποσημείωση: όποτε και αν πάτε στην πλατεία της Καστάνιτσας θα βγούνε από ένα συγκεκριμένο μαγαζί να σας "υποδεχθούν φιλικά". Αποφύγετέ το και καθίστε αλλού. Έχω κακές εντυπώσεις. Μόλις κόπασε λίγο η βροχή περπατήσαμε μέχρι το ψηλότερο σημείο του χωριού με τον ερειπωμένο πύργο και τη θέα τόσο στο κυρίως χωριό... ...όσο και στο κομμάτι απέναντι από το ρέμα. Αν και η βροχή είχε προσωρινά κοπάσει, ο αέρας λυσσομανούσε και από φωτογραφίες...γιοκ. Κοντά στον πύργο και σε απομονωμένο σημείο πάνω από γκρεμό υπάρχει όμορφο μικρό εκκλησάκι στο οποίο ξαποστάσαμε για λίγο. Enlarge this image Από την Καστάνιτσα υπάρχουν δύο επιλογές για τη συνέχεια. Είτε θα ανεβούμε υψομετρικά κατευθυνόμενοι προς Τζίτζινα είτε θα κατηφορίσουμε προς Άγιο Ανδρέα και θα στρίψουμε προς τον Πραστό και μετά χώμα προς Άγιο Βασίλη. Επιλέγουμε τη δεύτερη λύση, πρώτα όμως κάνουμε μια επιβεβλημένη παράκαμψη για το φαράγγι της Μαζιάς. Θα το βρείτε εύκολα γιατί στα 2χλμ μετά την Καστάνιτσα προς Άγιο Ανδρέα υπάρχει σχετική πινακίδα που μας στέλνει σε χωματόδρομο δεξιά μέσα σε ένα φαράγγι. Ο δρόμος τελειώνει σε 2 χλμ σε μια περιοχή με εντυπωσιακούς γκρεμούς, 6-7 ερειπωμένους νερόμυλους και ένα εκκλησάκι. Εδώ ήταν οι περισσότεροι από τους νερόμυλους της Καστάνιτσας. Enlarge this image Enlarge this image Τμήμα της διαδρομής Καστάνιτσα - Άγιος Ανδρέας Δυστυχώς, από το φαράγγι και μετά η βροχή έγινε μόνιμος φίλος. Περάσαμε βιαστικά τον Πραστό (ήταν κλειστό και το μοναδικό ταβερνάκι που υπάρχει), μπήκαμε στον χωματόδρομο που μετά από περίπου 15χλμ βγάζει στο όμορφο χωριό του Αγίου Βασιλείου και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε προς το Λεωνίδιο. Η διαδρομή μέχρι τη μονή Ελώνης είναι άσφαλτος, ελίσσεται μαζί με το ποτάμι και επειδή τελειώνει στον Άγιο Βασίλειο σπάνια οδηγιέται. Κρίμα. γιατί έχει...ψωμί.
  15. Ηλεκτρικό θέμα θα ψήφιζα και εγώ αλλά πώς εξηγείται η απουσία συμπίεσης;
  16. Το επόμενο πρωί μας βρίσκει εδώ. Είναι απαραίτητο ένα καφεδάκι στον Άγιο Πέτρο (θα είναι...αμαρτία να μην πάμε) καθώς και μια βόλτα στο όμορφο χωριό. Ένα από τα αξιοθέατα του χωριού είναι το πυργόσπιτο του Τρικαλίτη στο κάτω μέρος του χωριού, ένα εντυπωσιακό φρουριακού τύπου κτίσμα που έχει ανακαινιστεί πρόσφατα από κάποιο ίδρυμα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κτίσματος Πίσω από το ναό του Αγίου Πέτρου υπάρχει αυτό το έρημο σπίτι στο ισόγειο του οποίου στεγαζόταν ένα φωτογραφείο με την ονομασία Χόλλυγουντ μέχρι τη δεκαετία του 1970... Αποχαιρετούμε τον Άγιο Πέτρο, περνάμε δίπλα από τη μονή Μαλεβής και μετά τον Άγιο Ιωάννη φτάνουμε στον Πλάτανο. Ξύλινες πινακίδες μας οδηγούν αρκετά εύκολα και μετά από 3 χλμ χωματόδρομου και 10 λεπτά περπάτημα σε ένα από τα ωραιότερα μέρη του Πάρνωνα, στους καταρράκτες του Λέπιδα ή Λεπίδα. Τα λόγια δεν έχουν και πολύ νόημα... Το χωριό Πλάτανος είναι μικρό, όμορφο και το διασχίζουν άφθονα νερά. Από το κάτω μέρος του χωριού ξεκινά μονοπάτι για το πέτρινο γεφύρι και για ένα μικρό εκκλησάκι σκαρφαλωμένο στα απέναντι βράχια (στο οποίο δεν προλαβαίναμε να πάμε). Σουρεαλιστικό... Παραμυθένιο μέρος
  17. Αν κάποιος πρέπει να συνεχίσει ασφάλτινα από το Ελληνικό προς τον Πάρνωνα πρέπει αναγκαστικά να επιστρέψει στον δρόμο Άργος-Άστρος. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε στον ασφάλτινο δρόμο που κατευθύνεται προς Ζόγκα και αργότερα ως χωματόδρομος κινείται στις υπώρειες του όρους Κτενιάς. Λίγο μετά τον Ζόγκα στρίβουμε αριστερά σε χωματόδρομο (δυστυχώς δεν θυμάμαι τι γράφει μια πινακίδα, όχι επίσημη αλλά φτιαγμένη στο χέρι) και μετά από μια όμορφη διαδρομή ανάμεσα σε χαμηλή βλάστηση και εγκαταλειμμένα χωράφια βγαίνουμε στον κωλοσούρτη λίγο ανατολικότερα του χωριού Αχλαδόκαμπος. Στη διαδρομή βρίσκεται και η μονή Παναγιάς του ακάθιστου, ένα μάλλον άσχημο τσιμεντένιο τερατάκι σε μέρος με όμορφη θέα. Η άσφαλτος του κωλοσούρτη, που τόσα είχαν δει τα μάτια της πριν φτιαχτεί η νέα εθνική οδός προς Τρίπολη εκεί γύρω στο 1990, δεν μας χάρηκε για πολύ. Λίγα μέτρα αργότερα ακολουθούμε χωματόδρομο προς το χωριό Βελανιδιά. Μάλλον αδιάφορη διαδρομή με κυριότερο χαρακτηριστικό την έντονη και συνεχή κατηφόρα σε αρκετά κομμάτια. Στη Βελανιδιά το πίσω ελαστικό τσίμπησε ένα καρφί και λίγα χιλιόμετρα αργότερα το DRZ αρχίζει τα χορευτικά. Κανένα πρόβλημα, το "κατάστημα" διαθέτει τα πάντα (και το VITARA έχει και γρύλο, να μην παλεύω με πέτρες να στήσω το DRZ). Κανένα πρόβλημα; Όχι ακριβώς. Με μια κίνηση ματ σκίζω τη μοναδική σαμπρέλα που είχα! Έτσι, βρίσκομαι να αναπαύομαι πάνω σε ένα τσιμεντένιο πολυβολείο που φτιάχτηκε από στην κατοχή για να προστατεύει μια γέφυρα του τραίνου και ο Αργύρης πάει με το VITARA να βρει βουλκανιζατέρ. Έχω γίνει φλώρος ή είναι ιδέα μου; :P Με τα πολλά συνεχίζουμε, επιτέλους. Χαρακτηριστικό σημείο της διαδρομής. Συνεχίζουμε για Ανδρίτσα και από εκεί μικρή χωμάτινη διαδρομή μας οδηγεί στην Πλατάνα και τελικά στο δρόμο Άστρος-Τρίπολη. Λίγο ανατολικότερα στρίβουμε νότια προς το ημιορεινό χωριό με το αντιφατικό όνομα...Στόλος από όπου ξεκινά μια εξαιρετική διαδρομή μέσα από τα σχεδόν ξεχασμένα χωριουδάκια Φούντωμα, και Αετοχώρι. Πολύ πράσινο, εντυπωσιακοί γκρεμοί και ηρεμία. Το Αετοχώρι. Λίγο μετά το Αετοχώρι ο δρόμος διακλαδίζεται. Δεξιά πάει προς Άγιο Γεώργιο και επιστρέφει στο δρόμο Άστρος-Τρίπολη. Στρίβουμε αριστερά προς Περδικόβρυση και την καρδιά του Πάρνωνα. Κινούμαστε παράλληλα με το ποτάμι Τάνος (το ποτάμι που χύνεται στο Παράλιο Άστρος) μέσα ή δίπλα σε ένα ωραίο φαράγγι. Η διαδρομή από ένα σημείο και μετά είναι άσφαλτος και μάλιστα φρεσκοστρωμένη (χεχεχεχε). Πέτρινο γεφύρι στον Τάνο Τμήμα της διαδρομής Η Περδικόβρυση είναι ένα μάλλον αδιάφορο μακρόστενο χωριό αλλά στην άλλη πλευρά του φαραγγιού, κρεμασμένη πάνω στα βράχια είναι η παλιότερη μονή της Πελοποννήσου, η μονή Προδρόμου κτίσμα του 10ου ή 11ου αιώνα. Ο δρόμος για εκεί ξεκινάει αρκετά μετά την Περδικόβρυση και αρχικά είναι μια ζόρικη κατηφόρα με χώμα αλλά μετά γίνεται στενή άσφαλτος με άφθονες κατολισθήσεις αλλά απίθανη θέα. Δυστυχώς, η μονή ήταν κλειστή αλλά με τέτοια θέα χαλάλι. Ο ναός της Αγίας Άννας λίγο χαμηλότερα. Η Περδικόβρυση από ψηλά. Το ωραίο στροφιλίκι από το γεφύρι μέχρι την Περδικόβρυση Και η απίστευτη πινακίδα στη μέση του πουθενά... Το σκοτάδι έχει κυριαρχήσει πια στο τοπίο και επιστρέφοντας στον "κεντρικό" δρόμο πάμε στο πασίγνωστο κεφαλοχώρι του Αγίου Πέτρου. Είμαστε τυχεροί γιατί μόλις έχει ξεκινήσει ο Επιτάφιος. Ωραίες εικόνες και ατμόσφαιρα. Αργότερα, κατασκηνώνουμε δίπλα σε εκκλησάκι στην ευρύτερη περιοχή. Η βραδινή βροχή μας ταλαιπώρησε αρκετά, καθώς σαν ηλίθιος έστησα πάνω σε πλακόστρωτο που μετατράπηκε σε όμορφη λιμνούλα, αλλά τελικά κοιμηθήκαμε ωραία.
  18. Πάσχα 2012 και στο "πέφτει στο τραπέζι" ένα ιδανικό σενάριο, μονοκάβαλος στο DRZ και από δίπλα τζιπάκι με έτερον ήμισυ και ζευγάρι φίλων (τα κουμπάρια) σε VITARA. Και παρέα και άνετη οδήγηση και τα πράγματα στο τζιπ. Επιπλέον σημειώσατε: Πασχαλινές διακοπές, αρκετές μέρες, φιλικός καιρός αλλά και λίγη βροχή για το καλό. Το σενάριο: Απλό και κλασικό. Θα οδηγούμε όπου μας έρχεται κάθε μέρα, όσο γίνεται από χώμα και ο μόνος αδιαπραγμάτευτος στόχος θα είναι να περπατήσουμε μέχρι το φάρο του Μαλέα, στο πιο ανατολικό πόδι της Πελοποννήσου. Μέρα 1η Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής μας βρίσκει σε σπίτι στο Σοφικό Κορινθίας. Το σχέδιο έλεγε για πρωινή εκκίνηση αλλά όπως πάντα το σχέδιο πήγε άπατο. Τελικά, ξεκινάμε ελπίζοντας να είμαστε το βράδυ κάπου στον Πάρνωνα. Η Κορινθία στη μεριά του Σοφικού έχει αρκετές όμορφες και άγνωστες ημιορεινές διαδρομές. Σχεδόν όλοι πάνε μόνο μέχρι την Επίδαυρο από τον γνωστό δρόμο-πίστα και αγνοούν τι άλλο υπάρχει στην περιοχή. Μια τέτοια διαδρομή είναι εκείνη για τον Άγιο Ιωάννη, ένα μικρό χωριό κτισμένο σε ένα οροπέδιο, όπου και τελειώνει η άσφαλτος. Ο δρόμος σκαρφαλώνει σιγά σιγά προς το χωριό. Βατότατος χωματόδρομος οδηγεί από τον Άγιο Ιωάννη στο Αγιονόρι και από εκεί άσφαλτος μας πάει στο χωριό Λίμνες. Εκεί ξεκινάει ακόμα μια χωμάτινη διαδρομή η οποία μετά από αρκετό ψάξιμο και πήγαινε-έλα μας βγάζει σε μέρος με ωραία θέα στον αργολικό κόλπο και μετά στο μικρό χωριό Αμυγδαλίτσα στα άκρα της πεδιάδας του Άργους. Η συνέχεια μέχρι το χωριό Κεφαλάρι είναι διαδικαστική. Οι πηγές, όμως, στο χωρίο είναι το κάτι άλλο. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Πολύ πετυχημένο όνομα. Enlarge this image Δίπλα στο ναό υπάρχει μεγάλο και επισκέψιμο σπήλαιο, τσιμεντωμένο όμως σε μεγάλο βαθμό. Enlarge this image Μετά από το απαραίτητο καφεδάκι είναι επιβεβλημένη μια επίσκεψη στην λεγόμενη Πυραμίδα του Ελληνικού. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή η είσοδος, καθόλου εντυπωσιακοί οι εικονιζόμενοι...
  19. Νοθευμένη βενζίνη είναι μια πολύ λογική εξήγηση, αν όχι η μόνη όπως τα περιγράφεις. Θα ήταν καλό να αδειάσεις το τεπόζιτο. Ξέρεις το πώς; Βλάβη στον κινητήρα δεν είναι εντελώς απίθανη αλλά αφού το κυκλοφόρησες για λίγο και δεν θα το κυκλοφορήσεις άλλο μην σε απασχολεί.
  20. Δείτε τι σημαίνουν οι αριθμοί πλαισίου των HONDA (έτος και εργοστάσιο κατασκευής): http://www.vsource.org/VFR-RVF_files/BVINSystem.htm
  21. Εξαιρετική διαδρομή, αξιοπρεπής δρόμος και κατά τόπους υπέροχος. Θα ευχαριστηθείς οδήγηση. Τέτοια εποχή, χωρίς βροχή δηλαδή, οι κατολισθήσεις είναι απίθανο φαινόμενο οπουδήποτε στην Ελλάδα.
  22. Όταν φρενάρουμε μόνο με το μπροστινό τότε ο μπροστινός τροχός επιβραδύνει (λόγω δύναμης που δέχεται από το έδαφος), ενώ ο πίσω μπορεί να επιβραδύνει μόνο μέσω δύναμης που δέχεται από τον άξονά του, αυτός από το ψαλίδι, αυτό από το πλαίσιο και αυτό ουσιαστικά από τον λαιμό. Άρα η τάση όλου του πίσω τμήματος της μοτοσικλέτας είναι να περιστραφεί γύρω από τον λαιμό της μοτοσικλέτας. Το αν θα πάει δεξιά ή αριστερά είναι θέμα στιγμιαίων δεδομένων και μόνο ο πολύ καλός (έστω ασυνείδητος) έλεγχος εκ μέρους του οδηγού μπορεί να το αποτρέψει. Ουσιαστικά, η πίσω ρόδα θέλει να προσπεράσει την εμπρός (όπως έχει ήδη γραφτεί) γιατί δεν μπορεί να φρενάρει όσο η εμπρός. Έχοντας πατήσει ελάχιστα νωρίτερα το πίσω φρένο της δίνουμε την απαραίτητη τριβή για να φρενάρει και να μην οδηγηθούμε σε νευρικότητες του πίσω μέρους.
×
×
  • Create New...