Jump to content

Ο φυσικός

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    491
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    10

Όλο το περιεχόμενο του μέλους Ο φυσικός

  1. Ο φυσικός

    DR-Z η FMX?

    Δεν δικαιούμαι να έχω άποψη για το FMX. Ούτε καν το έχω οδηγήσει. Με το DRZ τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί το έχω 12 χρόνια (έχω το S με μαμά ρόδες και ότι διαβάσεις παρακάτω αφορά αυτό). Πριν πω οτιδήποτε να θέσω το προφανές. Δεν έχει τόση σημασία αν τα DRZ είναι καλύτερα ή χειρότερα μηχανάκια από τα FMX αλλά το αν το μηχανάκι που θα αγοράσεις είναι σε καλή κατάσταση. Από εκεί και πέρα, το DRZ είναι ένα εξαιρετικό μηχανάκι που θα κάνει εξίσου καλά (όχι τέλεια αλλά πολύ καλά) τη βόλτα στην άσφαλτο, στο βουνό και θα παίξει το ρόλο παπιού στην πόλη. Είναι αξιόπιστο (αν και πολλά έχουν πέσει στα χέρια του Κόναν του βάρβαρου) και δεν ξέρω κάποιο θέμα που βγάζει συχνά. Με το μαμά καρμπυρατέρ έχει μικρή κατανάλωση (αλλά με ένα FCR απογειώνεται). Ο κινητήρας του είναι εύστροφος και δεν θα σε κάνει να βαρεθείς, ούτε όμως θα σε τρομάξει. Τα φρένα του είναι ικανοποιητικά, με ένα μεγαλύτερο δισκόφρενο μπροστά βελτιώνονται κατά πολύ. Είναι αρκετά ψηλό αλλά και εσύ είσαι ψηλός. Τα φώτα του είναι αδύναμα και μπορείς να βελτιωθείς στην απόκρυφη τεχνική του να μαντεύεις αν η επόμενη στροφή είναι δεξιά ή αριστερή. Τόσα χρόνια έχει υπάρξει ένας πολύ καλός φίλος και το συνιστώ. Βέβαια, είναι σημαντικό το τι σου αρέσει.
  2. Παναγιώτη είμαι σίγουρος ότι υπήρχε σε κάποιο τεύχος του Motosport κείμενο για έναν τρελό που είχε ανέβει με παπί στη Δρακόλιμνη! Βέβαια, πέρα από το τρελό του εγχειρήματος, είναι απαράδεκτο να κινείται μηχανή σε αυτό το μέρος...
  3. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σίγουρα δεν υπάρχει πρόβλημα, έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο σε άδεια κυκλοφορίας και μάλιστα ξανά σε HONDA.
  4. Τι είναι το ΤΕΡΑ; Αν εννοείς από πού είναι οι φωτό, είναι από πρόσφατη επίσκεψή μας.
  5. Την ίδια μέρα γινόταν αγώνας ορεινού μαραθώνιου (80 χλμ με πάνω από 1500 υψομετρική διαφορά!) Enlarge this image Τσοπανόσκυλο ναυαγοσώστης Enlarge this image Η Γκαμήλα μας κοιτάζει από το βάθος από τα σχεδόν 2500 μέτρα της. Enlarge this image Enlarge this image Enlarge this image Enlarge this image Ο ευκολότερος τρόπος (που δεν είναι ακριβώς εύκολος...) για να πάει κανείς στη Δρακόλιμνη είναι να πάει στο μικρό Πάπιγκο στο Ζαγόρι και από εκεί να ξεκινήσει το περπάτημα. Σε τρεις περίπου ώρες και σχεδόν 1000 μέτρα υψομετρική θα φτάσει στο καταφύγιο. Από εκεί η λίμνη απέχει περίπου 1,5 ώρα ακόμα αφού κατεβείτε και ανεβείτε 100-150 μέτρα υψομετρική.
  6. Χωρίς λόγια, γιατί ό,τι και να γραφτεί θα είναι λίγο. Η κοιλάδα του Σαραντάπορου Η έξοδος του φαραγγιού του Βίκου και η κοιλάδα του Βοϊδομάτη Enlarge this image Το καταφύγιο στο διάσελο κάτω από την επιβλητική Αστράκα Η λάκα του Τσουμάνη και η Αστράκα Δρακόλιμνη. 2100m. Enlarge this image Enlarge this image Enlarge this image Enlarge this image
  7. Διαβάστε το παρακάτω έγγραφο και ενημερωθείτε σχετικά: Enlarge this image Enlarge this image
  8. Πυρηνικό περιστέρι! http://www.youtube.com/watch_popup?v=jEjUAnPc2VA#t=20
  9. Έχω μείνει, έχω μείνει κι όχι μόνο από βενζίνη... Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φορές, όταν δεν είχα ανακαλύψει ακόμα την οδική βοήθεια ήταν το Νοέμβριο του 1993. Όμορφη βραδιά, με το Moto Guzii Monza να κατευθύνεται προς Πάτρα από Αθήνα. Έχω περάσει την Ακράτα και την ανηφόρα αμέσως μετά, έχω περάσει και το βενζινάδικο και ακολουθεί η μεγάλη χορταστική κατηφορική ευθεία με την ανοιχτή δεξιά στο τέλος. Ευκαιρία για να τελική. Σκυφτός και ευτυχισμένος παρατηρώ το κοντέρ να ανεβαίνει σιγά σιγά στα 160. Σκυφτός και λιγότερο ευτυχισμένος ακούω έναν λίαν επώδυνο θόρυβο και η πίσω ρόδα μπλοκάρει. Όρθιος και ευτυχ(ε)σμένος "πατώ" συμπλέκτη και σταματώ στην άκρη του δρόμου. Ρίχνω μια μιζιά (βλακεία....) και ο κινητήρας αφού γυρίσει λίγο μπλοκάρει για πάντα. Κινητά και άλλα τέτοια κόλπα είναι άγνωστα εκείνη την όμορφη εποχή. Παίρνω το κράνος και το tank bag αγκαλιά, πετώ κάτι άλλα πράγματα σε παρακείμενο θάμνο και αρχίζω να περπατώ προς το βενζινάδικο που μόλις έχω περάσει. Βέβαια με τα πόδια το "μόλις" δεν είναι και τόσο "μόλις". Πολύ αργότερα φτάνω στον πολιτισμό. Η ώρα έχει πάει 2 και μισή. Τηλέφωνο σε φίλους στην Πάτρα για βοήθεια και επιστροφή στη μηχανή. Γύρω στις 4 έρχεται το ιππικό. Δύο φίλοι με μία ΜΖ και ένα FZR 250 καθώς και 10 μέτρα γερό σκοινί. Ξέρω ότι δεν ήταν έξυπνο, ξέρω ότι δεν θα το έκανα σήμερα αλλά το FZR με ρυμούλκησε πολύ πολύ προσεκτικά μέχρι την Πάτρα. Από εκεί το Guzzi φορτώθηκε στο τρένο (τότε ο ΟΣΕ έπαιρνε ακόμα μηχανές), κατέβηκε Αθήνα και μετά πήγε σπρωχτό μέχρι το συνεργείο. Δυστυχώς, η στενή επαφή της βαλβίδας με το πιστόνι είχε σπάσει την πρώτη και είχε φιλοδωρήσει το δεύτερο με μια ωραία τρύπα. Και το έλεγε το ΜΟΤΟ σε ένα σχόλιο για το συγκεκριμένο μηχανάκι: "Μην κυνηγάτε τελικές αν δεν θέλετε το πιστόνι και οι βαλβίδες να έρθουν εις γάμου κοινωνία". Το καημένο το Guzzi έγινε ανταλλακτικά... Μετά απέκτησα ένα όμορφο VF 500 με το οποίο έμεινα πάλι σε ένα κυνήγι τελικής (το αστείο είναι ότι πολύ σπάνια με απασχολούσε αυτό!) αλλά φοβάμαι μην σας κουράσω και σταματώ εδώ.
  10. Ο φυσικός

    Έντομο με...γρανάζια

    Πηγή: http://news.in.gr/sc...?aid=1231264992 (δείτε και το βίντεο) Κέμπριτζ, Ηνωμένο Βασίλειο Ο Κύρος Γρανάζης του φυσικού βασιλείου είναι ένα μικρό έντομο που χοροπηδά απαρατήρητο τους κήπους της Ευρώπης: τα έντομα του γένους Issus είναι το πρώτο παράδειγμα ζωντανού οργανισμού που χρησιμοποιεί λειτουργικά γρανάζια. Οι νύμφες των εντόμων Ιssus έχουν εξελίξει ένα ζευγάρι από γρανάζια προκειμένου να συγχρονίζουν τα πίσω πόδια του όταν πηδούν, αναφέρουν στο περιοδικό Science ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. «Συνήθως θεωρούμε τα γρανάζια εξάρτημα των μηχανημάτων που σχεδιάζουν οι άνθρωποι. Αυτό όμως συμβαίνει επειδή δεν είχαμε ψάξει αρκετά. Τα γρανάζια των Issus δεν έχουν σχεδιαστεί· έχουν εξελιχθεί» σχολιάζει ο Τζορτζ Σάτον, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Το γρανάζι πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τους Κινέζους και αργότερα η λειτουργία του περιγράφηκε από τον Αριστοτέλη και τον Αρχιμήδη. Φαίνεται όμως ότι τα γρανάζια εφευρέθηκαν στην πραγματικότητα εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα. Kάτω από τα πίσω πόδια τους, νύμφες των Issus φέρουν ένα ζευγάρι οδοντωτών τροχών (για την ακρίβεια, μισών τροχών) που κλειδώνουν μεταξύ τους. Τα γρανάζια αυτά εξασφαλίζουν ότι και τα δύο πόδια θα κινηθούν συγχρονισμένα όταν η νύμφη εκτελεί τα εντυπωσιακά της άλματα -το έντομο απογειώνεται σε 2 millisecond (χιλιοστά του δευτερολέπτου) και η επιτάχυνσή του φτάνει τα 400g, ή 400 φορές την επιτάχυνση της βαρύτητας. Το πρόβλημα που αντιμετώπισαν τα Ιssus κατά την εξέλιξη είναι ότι αν το ένα πόδι τεντωθεί νωρίτερα από το άλλο, ακόμα και ελάχιστα νωρίτερα, το έντομο θα πηδήσει στραβά και θα αρχίσει να περιστρέφεται στον αέρα. Τα γρανάζια δίνουν τη λύση, αφού αναγκάζουν τα πόδια να κινούνται με διαφορά μόλις 30 microsecond, ή εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου. «Στα Issus, ο εξωσκελετός λύνει ένα περίπλοκο πρόβλημα το οποίο δεν θα μπορούσαν να λύσουν ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα» αναφέρει ο Μάλκολμ Μπάροους, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης. «Αυτός ο ακριβής συγχρονισμός θα ήταν αδύνατο να επιτευχθεί μέσω του νευρικού συστήματος, αφού οι νευρικές ώσεις [τα σήματα των νεύρων] θα απαιτούσαν υπερβολικά μεγάλο χρόνο [για τη μετάδοσή τους]» εξηγεί. Η ερευνητική ομάδα επισημαίνει ακόμα ότι τα γρανάζια των Issus παρουσιάζουν «αξιοθαύμαστη ομοιότητα» με τα γρανάζια που χρησιμοποιούνται στα ποδήλατα και τα κιβώτια ταχυτήτων. Για παράδειγμα, κάθε δόντι του γραναζιού είναι στρογγυλεμένο στην άκρη του, προκειμένου να προστατεύεται από τη φθορά όταν μπαίνει στις εγκοπές του απέναντι γραναζιού. Το ίδιο χαρακτηριστικό υπάρχει και στα γρανάζια των ποδηλάτων. Υπάρχουν ωστόσο και διαφορές: στα γρανάζια των εντόμων, κάθε δόντι είναι ασύμμετρο και καμπυλωμένο προς το σημείο επαφής με τις απέναντι εγκοπές -κάτι που δεν συμβαίνει στα τεχνητά γρανάζια, καθώς πρέπει να περιστρέφονται και προς τις δύο κατευθύνσεις. Τα γρανάζια του Issus αντίθετα κινούνται μόνο προς τη μία κατεύθυνση όταν το έντομο εκτοξεύεται. Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση είναι ότι τα γρανάζια υπάρχουν μόνο στις νύμφες των Issus και όχι στα ενήλικα άτομα. Παραμένει ασαφές γιατί το χαρακτηριστικό αυτό εξαφανίζεται στην ενηλικίωση, ωστόσο οι ερευνητές έχουν μια πιθανή εξήγηση. Μέχρι να ενηλικιωθεί, η νύμφη πρέπει να περάσει από αρκετά στάδια έκδυσης, στα οποία απορρίπτει τον εξωσκελετό της και αναπτύσσει νέο (όπως συμβαίνει για παράδειγμα και στα τζιτζίκια όταν βγουν από το χώμα και ανέβουν στα δέντρα. Αυτό σημαίνει ότι, αν τα γρανάζια χαλάσουν, η νύμφη θα μπορέσει να τα ξεφορτωθεί και να αναπτύξει νέα στην επόμενη έκδυση. Αντίθετα, τα ενήλικα δεν θα είχαν δυνατότητα επισκευής, αφού δεν αλλάζουν τον εξωσκελετό τους.
  11. Clutch basket είναι ο αγγλικός όρος για την καμπάνα του συμπλέκτη.
  12. Πάρα πολλά φθηνά γυαλία Ηλίου όχι μόνο δεν προστατεύουν τα μάτια μας αλλά τους προκαλούν μεγάλη ζημιά. Αυτό συμβαίνει γιατί αν το γυαλί δεν έχει την ιδιότητα να απορροφά ΚΑΙ την υπεριώδη ακτινοβολία (οπότε είναι απλά ένα χρωματιστό γυαλί, για αυτό και φθηνό) επιτρέπει στο μάτι μας να έχει αρκετά ανοιχτή την ίριδα του φακού του και άρα να δέχεται ακόκα περισσότερη από την αόρατη και επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία από όση θα δεχόταν αν δεν φορούσαμε γυαλιά. Αξίζει μια καλή επένδυση στα γυαλιά... Από εκεί και πέρα το κίτρινο χρώμα αυξάνει την αντίθεση (κοντράστ) και είναι κατάλληλο για οδήγηση σε συνθήκες χαμηλού κοντράστ και όχι για "ντάλα" Ήλιο όπου το κοντράστ είναι ήδη έντονο, . Τα πολωτικά φίλτρα κάνουν εκπληκτική δουλειά στο να μειώνουν τις ενοχλητικές ανακλάσεις του Ήλιου σε επίπεδες επιφάνειες.
  13. Η ιστορία ενός από τα πιο όμορφα εκθέματα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου: Από το http://advocdiab.blogspot.gr Το μικρό προσφυγάκι Το βαρκάκι πλέει στον αβαθή κόλπο της Σμύρνης. Από τον αέρα κουνιέται σαν καρυδότσουφλο. Θα φυσάει και αύριο όπως δείχνει απ’ τα κατακόκκινα σύννεφα. Απ’ τον καιρό κι απ’ τη μοίρα σου, δεν μπορείς να ξεφύγεις, σκέφτεται. Το παιδί στην αγκαλιά του, τυλιγμένο με κουβέρτα μάλλινη- αυτή βρέθηκε μέσα στη βιασύνη, τον βαραίνει και τον ζεσταίνει. Τώρα έπρεπε να δει το φως κι αυτό Παναγία μου; Μια εβδομάδα απ’ τη Χάρη Της και φως πουθενά. Τους λησμόνησε; Τους απαρνήθηκε; Είκοσι δύο Αυγούστου. Δυο μέρες πριν, διατάχθηκε να φύγει απ’ τη Νύσσα. Σήμερα τον συμβούλεψαν να αφήσει και το Αΐδίνι, όπου είχε καταφύγει, τη Μικρά Ασία γενικά. Το μέτωπο έσπασε. Τώρα κατάλαβε γιατί αυτή η έντρομη, πανικόβλητη φυγή προς τη Σμύρνη των χριστιανών της περιοχής, που μέχρι στιγμή τού ήταν ανεξήγητη. Τους μεταφέρουν προς τα μεγάλα καράβια που έχουν αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά. Ο,τι βρέθηκε, εμπρορικό, οπλιταγωγό, φρεγάτα, -όχι και πολλά πάντως- παραλαμβάνει πρόσφυγες. Για λίγο, μέχρι να ησυχάσουν τα πράγματα. Θα επιστρέψουν ξανά στις πατρογονικές εστίες, στην αγαπημένη γη της Ιωνίας, θα ξαναφτιάξουν από την αρχή όσα καταστράφηκαν, όσα χάθηκαν. Συνηθισμένοι. Δεν μπορεί να ανέβει εύκολα τη σχοινένια σκάλα του καραβιού, νιώθει το βάρος στην αγκαλιά του τεράστιο. Προσοχή. Δεν του έχει απομείνει άλλο τίποτα. Τέλος, σωριάζεται σε μια γωνιά του καταστρώματος με τον αρχιεργάτη του σιμά του. Το παιδί. Προπαντός το παιδί. Τους περιτριγυρίζουν σα μελίσσι οι γυναίκες, τους προσφέρουν βοήθεια, γάλα για το μωρό, αλλαξιές, νεράκι. Τις ευχαριστούν θερμά, μα δεν δέχονται τίποτα. Εχουν κάνει το κουμάντο τους. Και, είναι τόσο ήσυχο το τζιέρι μου, που δεν το ακούν ούτε να κλαίει. Πόσο χρονών; Τους ρωτούν. Δύο παρά κάτι. Μικροφτιαγμένο, όμως. Δεν απαντούν. Ο κύριος Κωνσταντίνος, όπως έχει συστηθεί, το κρατά διαρκώς επάνω του. Δεν ανοίγει την κουβέρτα να δροσιστεί το καημένο λίγο. Θα το σκάσει. Σιγά- σιγά, τραβούν επάνω τους όλη την προσοχή. Δύο άντρες, να έχουν ένα μικρό παιδί που μάλιστα δεν ζητά τίποτα, περίεργο δεν είναι; Τι να σκεφτεί κανείς σε μέρες τόσο δύσκολες; Μήπως δεν έζησε κανένας απ’ την οικογένειά του και το έσωσαν; Μήπως χάθηκε μέσα στον τρόμο της φυγής και το πήραν να ψάξουν αργότερα τους δικούς του; Μήπως είναι άρρωστο; Ή, ίσως, πεθαμένο; Πολιορκούν τώρα τους δύο άντρες. Αφήστε μας να σας βοηθήσουμε, τους λεν. Να το ταΐσουμε, να το αλλάξουμε. Να το χαΐδέψουμε. Αν δεν ξέρετε τη φαμίλια του, να του βρούμε εμείς μια. Να, το Μαριγάκι, που έχασε το μωρό της πριν φτάσει στο καράβι, έχει ακόμα γάλα. Κάντε ένα ψυχικό, να της το δώσετε. Προσπαθούν να τις απομακρύνουν, αλλά δεν γίνεται. Κοντεύουν να φτάσουν σε παροξυσμό. Τους κάνουν νοήματα, να σωπάσουν. Ο Κωνσταντίνος το κρατά πάντοτε σφιχτά και τα μάτια του τρέχουν δάκρυα. Ανοίγει την κουβέρτα και φωνάζουν όλες με δύναμη: αααα! Κοιτούν και ξανακοιτούν, εντυπωσιασμένες. Το παιδί δεν είναι του κόσμου τούτου, μα ενός κόσμου που έχει για πάντα χαθεί. Κλαίνε κι εκείνες μαζί τους. Υστερα, αφήνουν στην ησυχία τους τους δύο άντρες με το πέτρινο αγόρι τους και ξανακαταπιάνονται με τα δικά τους. Ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης, συνεχίζει να διαβάζει το ημερολόγιο ανασκαφής «εν Νύση, επί Μαιάνδρω, 1922»: «Το πολυτιμότερον των κινητών ευρημάτων είνε το μικρόν αγαλμάτιον. Ευρέθη προς ανατολάς της ανατολικής πλευράς της αντικρύ του νοτίου τοίχου του Γεροντικού κρήνης εκτισμένον με την κεφαλήν προς τα κάτω εις τοίχον υστερωτέρου δωματίου. Εχει ύψος 0,63. Το αγαλμάτιον παριστά όχι πλήρως διετή παίδα, όστις προ μικρού απέκτησε την δύναμιν να βηματίζει, κρατούντα όχι άνευ κόπου σφικτά επί του στήθους μικρόν Μελιταίον κύνα. Φορεί ως μόνον ένδυμα το σύνηθες κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους, είδος χλαίνης μετά συναφούς καλύμματος της κεφαλής, έχοντος οξείαν κορυφήν, κεκομβωμένον ενταύθα δια μεγάλου δισκοειδούς κομβίου υπό τον λαιμόν. Μη αισθανόμενος εαυτόν αρκούντως ασφαλή ο κύων μεταξύ των χειρών του μικρού του συντρόφου, και πιεζόμενος δυσαρέστως πατεί εισέτι με το εν εκ των οπισθίων σκελών επί του εδάφος και δια του ετέρου κάμνει κίνησιν ώς να ήθελε να απαλλάξει το σώμα του ηπίως από της περισφίξεως. Η πράξις προξενεί πολλήν ηδονήν εις τον ατάσθαλον μικρόν και εν τω προσώπω του εικονίζεται όλη η χαρά και ικανοποίησις δια το μέγα κατόρθωμα».
  14. Συμφωνώ με τον ksino1100. Ανεβάζω μια φωτογραφία από τη δικιά μου σε ένα ταξίδι προς Μεσολόγγι και Πρέβεζα το 1991.
  15. Ορίστε μπόλικες ΜΖ από το μουσείο στο Βερολίνο. Αστυνομική 251! Διακριτικό φέρινγκ... Αστυνομική 250 ΕΤΖ Αστυνομική 250 ETS, ακόμα παλιότερη. Στρατιωτική με καλάθι. Πόρωση! Στρατιωτική απλή: Πυροσβεστική! Η κλασική ΜΖ σε μια από τις τελευταίες εκδόσεις της με πιο σύγχρονη εμφάνιση. ΜΖ 500 με τετράχρονο κινητήρα της ROTAΧ αν δεν απατώμαι. Μια από τις τελευταίες προσπάθειες... Μια από τις ελάχιστες ΜΖ σε έκδοση συνοδείας υψηλών προσώπων. ΜΖ 125 σε πιο off έκδοση με ψηλό φτερό και εξάτμιση που βγαίνει ψηλά. Καθαρόαιμο ΜΖ. Έσκιζε, χωρίς πλάκα! ΜΖ 500, δικύλινδρο, δίχρονο! Μια από τις μόλις 10 που έφτιαξε ένας τρελός ιδιώτης, ο οποίος ένωσε σε σειρά δύο 250άρηδες κινητήρες! 250 ΕΤΖ σε έκδοση με καλάθι. Δεν το λες άσχημο. Κουστούμι (σε στυλ CAGIVA FRECCIA για όσους τη θυμούνται) που είχε σχεδιάσει ιδιώτης για τις ΜΖ.
  16. Η ΜΖ 250 είχε πλατίνες. Η ΜΖ 251e είχε ηλεκτρονική ανάφλεξη και για αυτό υπήρχε το e στο τέλος. Η 251 είχε όμορφο καμπύλο ντεπόζιτο όπως η 150.
  17. Η ΜΖ αγοράστηκε κάπου μετά τ0 1994-95 από μία Τούρκικη εταιρεία, αργότερα αν δεν κάνω λάθος από μια κινέζικη και τελικά έκλεισε, για αυτό και σταμάτησε να πωλείται οποιοδήποτε μοντέλο της. Τα ΜΖ, ειδικα το 251 πρώτη μου μοτοσικλέτα και μεγάλη αγάπη, είχαν πουλήσει σαν τρελό το διάστημα 1989-1994 και είχε πράγματι γεμίσει η Αθήνα. Με 291000 δρχ έπαιρνες καινούργιο ένα μηχανάκι 250cc με ισχυρά φώτα, άνετη σέλα, συμπαθή φρένα, εύκολη συντήρηση και απλή κατασκευή. Στα πλην οι απίστευτοι κραδασμοί ειδικά στο ρελαντί (η μηχανή έφευγε μόνη της πάνω στο κεντρικό σταντ!), η αμφίβολη αισθητική (εμένα μου άρεσε...), η απουσία πλαϊνού σταντ και διακόπτη με κανονικόι κλειδί (έπαιρνε μπροστά ακόμα και με ένα κατσαβίδι). οι μέτριες επιδόσεις για 250άρι δίχρονο (21 άλογα), η υψηλή κατανάλωση και το μέτριο κράτημα. Όμως το 90άρι παπί της HONDA κόστιζε περίπου 250000 δρχ και αντιλαμβάνεστε πόσο "πολλή μηχανή" αγόραζες με τόσο λίγα λεφτά. Η ΜΖ είχε πλούσια -δίχρονη- ιστορία με πολλά πρωταθλήματα σε enduro και εντυπωσιακή παρουσία στo παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, αλλά από ένα σημείο και μετά έμεινε εντυπωσιακά στάσιμη. Μόλις μπορέσω θα ανεβάσω μερικές φωτό από το Μουσείο Μοτοσικλέτας Ανατολικής Γερμανίς στο Βερολίνο.
  18. Φίλε Karellen ο υπερβολικός τζόγος στο λεβιέ είναι μια κλασσική αιτία δυσκολιών στις αλλαγές ταχυτήτων. Μου έχει τύχει τόσο στο VFR όσο και στο DRZ. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι χρειαζόμουν επισκευή στο κιβώτιο μέχρι που έσφιξα το λεβιέ και όλα διορθώθηκαν.
  19. Δεν έχει τζόγο στο πάνω κάτω, όπως θα το κινούσες με το πόδι σου;
  20. Ρίξε μια ματιά στο εξής. Ο μοχλός (λεβιέ) των ταχυτήτων τον οποίον πιέζεις με το πόδι, πιάνει σε έναν άξονα ο οποίος "βγαίνει" από τον κινητήρα. Κούνησε τον μοχλό με το χέρι και δες αν έχει τζόγο, αν μπορεί να κουνιέται δηλαδή χωρίς να δίνει κίνηση στον άξονα. Εϊναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα που λύνεται σφίγγοντας τη βίδα που συγκατεί τον μοχλό στον άξονα. Δες και πες! :)
  21. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε μετά την αλλαγή λαδιών ή προϋπήρχε σε κάποιον βαθμό;
  22. Μπορείς να μας εξηγήσεις ποια ακριβώς καλώδια αποσύνδεσες; Κάτι μου φαίνεται παράξενο. Αν έχεις αποσυνδέσει τα καλώδια που σχετίζονται με το πίσω φρένο πώς γίνεται να το πατάς και πάλι να καίγεται η ασφάλεια; Πώς επιδρά στο κύκλωμα το πάτημα του πίσω φρένου αν έχουν αποσυνδεθεί τα καλώδια του διακόπτη του;
  23. Είναι ένα πρώτο βήμα. Κάτι που δεν κατάλαβα από την περιγραφή σου είναι το εξής: αποσύνδεσες τα καλώδια που ενεργοποιούν το πίσω στοπ και παρόλα αυτά σου καίει την ασφάλεια; Μια ακόμα ερώτηση: ποια ασφάλεια καίγεται;
×
×
  • Create New...