Jump to content

Ο φυσικός

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    491
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    10

Όλο το περιεχόμενο του μέλους Ο φυσικός

  1. Ναι, στα ανατολικά θα είχε καλύτερο καιρό! :D :D :D
  2. Οι πιθανότερες αιτίες είναι οι παρακάτω: 1. Αζυγοστάθμιστοι τροχοί 2. Πολύ φθαρμένα ή ελαττωματικά ελαστικά 3. Στραβές ζάντες 4. Ρουλεμάν λαιμού, ή τροχών (ναι,μπορεί να φταίει και ο πίσω τροχός) Στη θέση σου θα ξεκίναγα με έλεγχο αυτών των σημείων.
  3. Τη Δευτέρα η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη. Μαθαίνουμε ότι αποκλείεται να έρθει εκχιονιστικό σήμερα. Άντε πάλι ειδοποιήσεις προς τις δουλειές μας. Αρχίζουμε να αισθανόμαστε άβολα. Σαν σε λευκά κελιά, χωρίς τα κελιά. Πρώτη μέριμνα να βγάλω άκρη με το DRZ. Πάλι αρνείται να πάρει μπρος. Ξαφνικά, έρχεται μια ιδέα! Λες να έχει παγώσει νερό στην εξαέρωση της τάπας στο τεπόζιτο και δεν μπορεί να κατέβει βενζίνη; Βγάζω την τάπα, βάζω μπρος και παίρνει με την πρώτη!! Ζητώ ένα μπρίκι με ζεστό νερό από το καφενεδάκι, το ρίχνω στην τάπα και όλα είναι μια χαρά. Με τη διάθεση σαφώς βελτιωμένη αρχίζουμε τις βλακείες! Πρέπει κάπως να περάσει η ώρα! Ο δήμαρχος Κοσμά, που μας βοήθησε όσο μπορούσε. Ένας κοκκινολαίμης εντουράς κάθεται on στο ΟΝ-off ελαστικό. Εννοείται πως περπατήσαμε και στο χωριό: Ευτυχώς είχα κρατήσει τραπέζι... Την εποχή που το DRZ δεν ήταν εντελώς μαύρο αλλά είχε λίγο από το αυθεντικό κίτρινο. Το βράδυ της Δευτέρας ο Γιάννης μου λέει πως αν και την επόμενη μέρα δεν έρθει εκχιονιστικό, θα περπατήσει αν χρειαστεί, αλλά θα φύγει σίγουρα. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε, την Τετάρτη το μεσημέρι ήρθε το εκχιονιστικό και με πολλή προσοχή διανύσαμε τα επόμενα 4-5 χιλιόμετρα μέχρι να πιάσουμε καθαρό δρόμο. Λεωνίδιο, Άστρος και εκεί χωρίσαμε. Ο Γιάννης γύρισε Αθήνα και εγώ μέσω Τρίπολης στη Ζαχάρω. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι μετά από τόσο χιόνι, η βρεγμένη άσφαλτος μας φαινόταν τόσο αξιόπιστη που πηγαίναμε απίστευτα γρήγορα. Όλα είναι στο μυαλό τελικά.
  4. Είναι κάποιες εκδρομές που σου μένουν αξέχαστες, έχουν παρκάρει στο βάθος του μυαλού και της καρδιάς και ανασύρονται αυτόματα με την πρώτη ευκαιρία. Πάνε ήδη επτά χρόνια από μια τέτοια βόλτα και προχτές, εκεί που έψαχνα να βρω κάποια άσχετη φωτογραφία, έπεσα πάνω της. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Το 2004-2005 ήταν η πρώτη σχολική χρονιά από τις πέντε που πέρασα στη Ζαχάρω, διορισμένος σε σχολείο της περιοχής. Η δυνατότητα να "εκδράμω" ήδη από τα πρώτα 100 μέτρα ήταν κάτι πρωτόγνωρο για ένα παιδί της Αθήνας. Σε κάθε ευκαιρία, λοιπόν έτρεχα δεξιά και αριστερά. Το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο η πρόβλεψη καιρού έλεγε για χιόνια και καταιγίδες στα δυτικά. Έτσι σκέφτηκα να κινηθώ προς τα ανατολικά και μιας και είχα βάλει στο μάτι ένα τμήμα από το δίκτυο χωματόδρομων του Πάρνωνα συνεννοήθηκα με τον καλό μου φίλο Γιάννη να βρεθούμε στην Τρίπολη, όπως θα ερχόταν από Αθήνα με το DRZ του, να οργώσουμε, να μείνουμε σε ξενώνα στον Κοσμά, να ξαναοργώσουμε και να επιστρέψουμε ο καθείς στη βάση του. Έτσι λέγαμε τουλάχιστον... Η συνάντηση έγινε σύμφωνα με το σχέδιο, κατευθυνθήκαμε προς Άγιο Πέτρο (το χωριό, όχι τον άλλον...) στρίψαμε προς το καταφύγιο του Πάρνωνα και πήραμε τον πρώτο χωματόδρομο που βρήκαμε στα αριστερά μας. Ο καιρός είχε χαμηλή νέφωση αλλά μέχρι εκεί. Ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπη και όσο ανεβαίναμε συναντούσαμε όλο και περισσότερο χιόνι από προηγούμενη χιονόπτωση. Να σημειωθεί ότι ήμαστε και οι δύο με λάστιχα 70on-30off και σχετικά λίγη εμπειρία στο χώμα. Ο Γιάννης ενώ χορεύει (πιθανότατα τον χορό της βροχής) Με αυτά και με εκείνα φτάνουμε στη Σίταινα και ακολουθούμε την άσφαλτο ως την περίφημη Καστάνιτσα. 1-2 χιλιόμετρα μετά την Καστάνιτσα προς Τζίτζινα, στρίβουμε αριστερά σε νέο χωματόδρομο για να επισκεφθούμε την εγκαταλειμμένη μονή Κοντολίνας αλλά καταφέραμε να χάσουμε τη διασταύρωση και όταν το αντιληφθήκαμε ήταν αργά για επιστροφή καθότι η ώρα είχε περάσει και το χιόνι άρχιζε να πέφτει σιγά σιγά. Στο μεταξύ, κάτι το μακρύ γρανάζωμα που είχα τότε, κάτι το μεγαλύτερο βάρος μου σε σχέση με τον Γιάννη, κατάφερνα να μη γλιστρώ πολύ, αλλά ο Γιάννης πήγαινε όλο με το πλάι. Με τα πολλά βγαίνουμε στο όμορφο χωριό Άγιος Βασίλειος. Το χιόνι έχει σταματήσει και εμείς χαιρόμαστε. Λίγο μετά το χωριό υπάρχει όμορφος βυζαντινός πύργος. Συνεχίζουμε από άσφαλτο για το μικρό χωριό Πλατανάκι και από εκεί μας χωρίζουν 15 χιλιόμετρα μέχρι τον Κοσμά. Το χιόνι, όμως, ξαναρχίζει, και μάλιστα τόσο έντονο που αρχίζει να το στρώνει. Οδηγώ ακουμπώντας το γκάζι σαν να είναι υπερευαίσθητος υδραργυρικός μηχανισμός βόμβας ενώ οι προσευχές αποδείχθηκε ότι βοηθούν. Με το που φτάσαμε στον Κοσμά ο Γιάννης με ρώτησε μήπως έπρεπε να ακυρώσουμε το δωμάτιο και να κατεβούμε προς Λεωνίδιο, γιατί αν το έστρωνε θα αποκλειόμασταν. Υποστήριξα ότι δεν θα το έστρωνε και ότι ήταν κρίμα να μη μείνουμε σε ένα τόσο ωραίο χωριό. Πού να ήξερα το πόσο θα μέναμε... Τα DRZ παρκαρισμένα έξω από τον ξενώνα ενώ το φλας φωτίζει και τις χιονονιφάδες. Ο ναός του Κοσμά με λίγο χιόνι. Η πλατεία του Κοσμά δύο ώρες αργότερα. Φάγαμε καλά και πέσαμε για ύπνο. Το πρωί ξυπνήσαμε και αξίζει να δείτε αυτό το βιντεάκι... Κατεβαίνοντας από το δωμάτιο... Οι μηχανές μας είδαν άσπρη μέρα... Αυτό είναι το DRZ μου. To χωριό είναι αποκλεισμένο. Τελεία και παύλα. Το παίρνουμε απόφαση. Ειδοποιώ συνάδελφο ότι αποκλείεται να είμαι στο σχολείο τη Δευτέρα και το ίδιο κάνει ο Γιάννης με τη δουλειά του. Δοκιμάζουμε, από περιέργεια να βάλουμε μπροστά το DRZ. Του Γιάννη πήρε με την πρώτη. Το δικό μου αρνείται πεισματικά. Με τίποτα! Η μπαταρία πάει να τα παίξει μετά τη δέκατη μιζιά. Αυτό με στενοχώρησε. Δεν με πειράζει να φύγω Δευτέρα ή Τρίτη από εδώ, αλλά το να φύγω με λεωφορείο και να πρέπει να ξανάρθω το άλλο ΠΣΚ δεν μου αρέσει. Πίνουμε καφεδάκια, τρώμε μπριζολάκια, περπατάμε, τα λέμε, δεν περνάει και άσχημα αυτή η μέρα. Η πλατεία το βράδυ της Κυριακής. Τελικά -τι άλλο;- ξανακοιμόμαστε.
  5. Όλα τα περιοδικά -όχι μόνο του ειδικού τύπου- δεν επιβιώνουν επειδή πουλούν τα τεύχη τους στους αναγνώστες αλλά επειδή "πουλούν" τους αναγνώστες τους στις διαφημιστικές. :) Σίγουρα, λοιπόν, η διαφήμιση επηρεάζει σε ένα βαθμό τις "απόψεις" των τεστ. Το αν ο βαθμός είναι μεγάλος ή μικρός εξαρτάται από το πόσους αναγνώστες έχουν αλλά και από το σε ποια χώρα εκδίδονται. Σίγουρα εμπιστεύομαι περισσότερο περιοδικά από χώρες με μεγάλο και έμπειρο μοτοσικλετιστικό και καταναλωτικό κοινό. Από την άλλη βέβαια, στα περιοδικά τα άρθρα είναι ενυπόγραφα και έτσι μπορείς καλύτερα να ελέγξεις το ποιος είναι και πόσα ξέρει ο Μπούλης Σουκούλης κάτι που δεν μπορείς εύκολα να κάνεις στο διαδίκτυο με τα πολλά ανώνυμα και ψευδώνυμα. Το Motorsport ήταν ένα πολύ τίμιο περιοδικό. Ο Παπανδρέου δεν δίσταζε να τα χώνει σε κακές (κατά τη γνώμη του) κατασκευές. Αν διαβάσετε τεστ της πρώτης TRΑNSALP, την έθαβε κανονικότατα θεωρώντας ότι ήταν πολύ βαριά για αυτό που προσπαθούσε να πλασαριστεί από την HONDA. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο ή άδικο, άλλωστε με τα σημερινά δεδομένα η TRANSALP είναι σχετικά ελαφριά αλλά έχει σημασία ότι έγραφε την άποψή ΤΟΥ. Πολύ καλό ήταν και το ΜΟΤΟ στα πρώτα χρόνια.
  6. Σας ευχαριστώ παιδιά. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για τα -πιο κοντινά στην Αθήνα- γεφύρια της Ευρυτανίας ας δει: http://gefyria.blogspot.gr/search/label/1.%20%CE%95%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE
  7. Νομική κάλυψη σημαίνει ότι αν λόγω ατυχήματος χρειαστείς δικηγόρο τότε σου τον παρέχει η εταιρεία και τα έξοδα είναι δικά της. Νομίζω, όμως, ότι δεν μπορείς να τον επιλέξεις εσύ και αυτό ίσως είναι σημαντικό πρόβλημα. Οδική κάλυψη (ατυχήματος ή/και βλάβης) σημαίνει ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο τόσο το όχημα όσο και εσύ και τυχός συνεπιβάτης μεταφέρεστε σε συνεργείο της επιλογής σου (το όχημα) και στο σπίτι σου (εσείς). Εννοείται ότι δεν μπορεί να μένεις Αθήνα να συμβεί η βλάβη στο Χαλάνδρι και να στο πάνε Θεσσαλονίκη!
  8. Ο δρόμος προς Γρεβενά μετά από λίγα χιλιόμετρα εμφανίζει μια τετραπλή διασταύρωση. Ευθεία για Γρεβενά, αριστερά για χιονοδρομικό Βασιλίτσας και δεξιά για...θα δείτε. Προσπερνούμε διαδοχικά, το χωριό Κοσμάτι αριστερά μας (με πολύ καλό ξενώνα), Σταυρός στα αριστερά μας, μέσα από το Παρόρι και λίγο πριν το Τρίκωμο ταμπέλα μας πείθει να στρίβουμε αριστερά προς το γεφύρι του Αζίζ Αγά στον Βενέτικο. Μετά από 4 χιλιόμετρα ασφάλτου στεκόμαστε μπροστά στο γεφύρι με τη μεγαλύτερη καμάρα της Μακεδονίας. Κτισμένο το 1727, με μήκος 70 μέτρα και ύψος 15! Έχει προεξοχές στα θεμέλιά του (σαν καρίνα πλοίου) όπως και πολλά άλλα γεφύρια για να βοηθούν τη ροή του νερού και να μην παγιδεύονται εκεί τα ξύλα ου κατεβάζει το ποτάμι. Stairway to heaven Η στροφή του Βενέτικου πριν περάσει κάτω από το γεφύρι. Ο θρύλος λέει το γεφύρι γκρεμίστηκε τις πρώτες δύο φορές που δοκίμασε ο μάστορας να το κτίσει. Ο Αγάς του εξήγησε ευγενικά πως αν και την τρίτη φορά αποτύχει θα του αφαιρέσει το κεφάλι του. Ο μάστορας για να είναι σίγουρος είδε το ξεκαλούπωμα του γεφυριού από γειτονικό βουνό, ώστε να είναι έτοιμος να το βάλει στα πόδια. Δεν χρειάστηκε, όμως, και ο Αγάς τον αντάμειψε πλουσιοπάροχα. Κάτω από την καμάρα υπήρχε και υπάρχει κουδουνάκι το οποίο όταν χτυπούσε έντονα προειδοποιούσε τους διαβάτες ότι φυσάει πολύ και πρέπει να είναι προσεκτικοί! Μόλις που διακρίνεται σε αυτή τη φωτογραφία. Επιστρέφουμε από τον ίδιο δρόμο προς Τρίκωμο και μόλις το προσπεράσουμε νέα ταμπέλα μας οδηγεί σε καλό χωματόδρομο αριστερά προς το γεφύρι Καγκέλια, πάλι στον Βενέτικο, πιο πάνω από το γεφύρι του Αζίζ Αγά. Στα 2 χιλιόμετρα συναντάμε αυτό το όμορφο γεφύρι, τα κάγκελα του οποίου υποθέτω ότι το βάφτισαν. Είναι σε αρκετά απόμερο σημείο και δεν πρέπει να έχει πολλούς επισκέπτες. Ωραίο σημείο για κάμπινγκ ή πικνίκ. Επιστρέφουμε στον κεντρικό δρόμο, απολαμβάνουμε τη θέα προς Άσκιο, Σινιάτσικο και Όλυμπο και καταλήγουμε στο χωριό Μοναχίτι, όνομα και πράγμα Απομονωμένο χωριό στο οποίο τελειώνει η άσφαλτος, έχει πάντως ξενώνα και πολλή ηρεμία. Από το Μοναχίτι ακολουθούμε εύκολο χωματόδρομο για 8 χιλιόμετρα μέχρι το χωριό Μικρολίβαδο. Απολαυστική διαδρομή, έλατα, θέα και ένας σταχτοτσικνιάς (είδος ερωδιού) να απογειώνεται ξαφνικά μέσα από ένα ποταμάκι. Φτάνουμε στο Μικρολίβαδο, όπου είχαμε έρθει από άσφαλτο και το καλοκαίρι. Εδώ υπάρχει νεροτριβή και ερείπια νερόμυλου καθώς και αυτές οι όμορφες ξύλινες αποθήκες, των οποίων οι κισσοί μου θυμίζουν τα γένια των ZZ-TOP! Από το Μικρολίβαδο ο δρόμος μέσα από πυκνό δάσος ερυθρής ελάτης μας βγάζει στον κεντρικό δρόμο Μέτσοβο-Μηλιά-Γρεβενά και ακριβώς στη διασταύρωση υπάρχει αυτό το διακριτικό γεφύρι -του Σταμπέκη- και αν δεν ξέρεις ότι υπάρχει δεν θα το δεις, όπως είναι δίπλα στη τσιμεντένια γέφυρα-μεγαθήριο. Κατευθυνόμαστε προς Μέτσοβο, οι πινακίδες προειδοποιούν για την πιθανότητα να συναντήσεις αρκούδα, εδώ ζουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα. Βρισκόμαστε στο οροπέδιο της ευρύτερης περιοχής των πηγών του Αώου και τα βουνά τριγύρω είναι μέσα στο χιόνι ακόμα. Το τοπίο και η δύση του Ήλιου συμμαχούν για ονειρεμένες εικόνες. Στο Μέτσοβο πίνουμε ένα καφεδάκι σε παλιό καφενεδάκι στην πλατεία και σκεφτόμαστε τα επόμενα βήματά μας. Την επόμενη μέρα πρέπει να είμαστε πίσω στο Καινούργιο σχετικά νωρίς και ίσως δεν αξίζει να πληρώσουμε δωμάτιο ή να στήσουμε σκηνή. Αποφασίζουμε να γυρίσουμε απόψε. Πράγματι, 3 ωρίτσες μετά η εκδρομή αυτή έλαβε τέλος. Ουσιαστικά, λείψαμε μόνο δυόμιση μέρες, αλλά μας φάνηκε πολύ περισσότερο. ΥΓ. Τρεις φωτογραφίες που ξέχασα να ανεβάσω νωρίτερα. Δύο από το γεφύρι της Πορτίτσας: και μία από το γεφύρι του Κατσουγιάννη:
  9. Μια μικρή στάση στον γρεμόδρομο για φωτογραφίες, αν και δεν νομίζω πως μπορούν να μεταφέρουν την αίσθηση. Αμέσως μετά στρίβουμε σε καλό χωματόδρομο, όπως μας υποδεικνύουν οι πινακίδες για τα γεφύρια Κατσογιάννη και Λιάτισσας. Ένα χιλιόμετρο μετά στρίβουμε αριστερά για το πρώτο γεφύρι και μετά από 2 χιλιόμετρα το βλέπουμε μπροστά μας. Μια καμάρα του έχει πέσει, άγνωστο το πως και το πότε, και έχει αντικατασταθεί με τσιμεντένιο αίσχος. Ο χωματόδρομος που μας έφερε ως εδώ περνάει μέσα από το ποτάμι (βλέπετε το τσιμέντο ΜΕΣΑ στο νερό;) για να βγει απέναντι. Λίγο πριν το γεφύρι βλέπουμε να λιάζεται η φίλη μας η... ...οχιά! Όμορφη δεν είναι; Το γεφύρι λέγεται και γεφύρι του μύλου. Αναζητήσαμε τον εν λόγω μύλο και τον βρήκαμε ή...περίπου. Το σπίτι του μυλωνά βρίσκεται εύκολα και είναι σε κάπως καλή κατάσταση. Όμως από το κτίσμα του μύλου υπάρχουν μόνο τα μαντάνια (3 παρακαλώ!), όλο το υπόλοιπο κτίσμα έχει παρασυρθεί από το ποτάμι, όπως μαρτυρά ένας μικρός πεσμένος τοίχος δίπλα στην όχθη! Ένα από τα μαντάνια. Ο άξονας της μυλόπετρας. Ψάχνω να βρω το αυλάκι που έφερνε το νερό και βρίσκω έκπληκτος πως ακολουθεί αντίθετη διεύθυνση από εκείνη του ποταμιού. Πώς γίνεται αυτό; Το ακολουθώ και μένω με το στόμα ανοικτό. Το ποτάμι σε αυτό το σημείο κάνει ένα πέταλο. Ο τρελός ο μυλωνάς έσκαψε το πέταλο από άκρη σε άκρη και έφερε νερό από το συντομότερο δρόμο. Αλλά για να το κάνει αυτό έσκαψε ένα αυλάκι βάθους 2-4 μέτρα σε ένα μήκος περίπου 100 μέτρων και μάλιστα με τούνελ στο πιο ψηλό σημείο της διαδρομής. Δεν καταλαβαίνω πως το έκανε... Στο μεταξύ ένα τζιπ της αστυνομίας έρχεται στη μέση του πουθενά και μας ρωτά αν είδαμε κάποια άτομα! Παρακάμπτω την αυθόρμητη αντίδραση να απαντήσω "Ναι, εσάς" κρίνοντάς την ως ακατάλληλη για τη στιγμή και αφού απαντήσω όχι ρωτώ περί τίνος πρόκειται. Η απάντηση "Αν τους δείτε αποφύγετέ τους και καλέστε το 100" με πείθει να αφήσουμε το γεφύρι της Λιάτισσας για την επόμενη επίσκεψη και κατευθυνόμαστε πίσω προς Γρεβενά μέσω Ζιάκα. Στο δρόμο συναντούμε συνολικά 6 περιπολικά. Χμ.... Ή είναι εκδρομή του "¨Περιπολικά forum" ή έχει συμβεί κάτι άσχημο. Ποτέ δεν μάθαμε τι... Εμείς απτόητοι και ατρόμητοι το έχουμε βάλει στα πόδια και σταματάμε στο γεφύρι του Ζιάκα, το οποίο είχαμε περάσει και χτες το βράδυ αλλά ήταν...βράδυ! Είναι δίπλα στο δρόμο Γρεβενά - Ζιάκα. Πρόσφατα συντηρημένο και αυτό, κτισμένο το 1885, πάνω από τον ποταμό Βελόνια (όπως και το προηγούμενο γεφύρι), παραπόταμο του Βενέτικου. Μήκος 41 μέτρα, πλάτος 3, ύψος 7,5. Τι άλλο θέλετε να μάθετε πια; Χόρτασαν τα μάτια μου ομορφιά.
  10. Ξυπνάμε και από το παράθυρό μας βλέπουμε... Το χωριό Σπήλαιο βρίσκεται σε σημείο με μοναδική θέα. Ριζωμένο σε ένα μπαλκόνι του βουνού Όρλιακας (κορυφή στα 1450 μέτρα) έχει θέα προς την περιοχή της Βάλια Κάλντα ενώ ο Βενέτικος κυλάει χαμηλά κάτω από το χωριό. Όπως θα δείτε παρακάτω, ο δρόμος που φτάνει στο χωριό είναι από τους πιο εντυπωσιακούς...γκρεμόδρομους! Το χωριό είναι γνωστό, επίσης, για την απίστευτη άμυνα που παρέταξε εδώ ο γνωστός Μακεδόνας οπλαρχηγός Θεόδωρος Ζιάκας (το ομώνυμο χωριό βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα πριν το Σπήλαιο) τον Μάιο του 1854 όταν (μια ακόμα) επανάσταση στη Μακεδονία βρισκόταν στα τελευταία της. Ο Ζιάκας με συνολικά 1000 παλικάρια και γυναικόπαιδα αντιμετώπισε 12000 Τούρκους. Όταν του τελείωσαν τα πολεμοφόδια, γέμισε κρασοβάρελα με πέτρες και τα κυλούσε πάνω στους επιτιθέμενους! Τελικά, μετά από 3 μέρες μάχης και σκεφτόμενος τα γυναικόπαιδα, πέτυχε αξιοπρεπή συνθήκη αποχώρησης και τους οδήγησε σε ασφαλές σημείο στο τότε ελληνικό κράτος, στη Λαμία. Μέρος του τείχους του τότε "κάστρου". Αυτοσχέδια στάνη στα όρια του χωριού. Το πέτρινο σχολείο. Κλειστό βέβαια... Δίπλα στο σχολείο υπάρχουν δύο όμορφες εκκλησίες. Ο Βενέτικος ποταμός και στο βάθος η περιοχή της Βάλια Κάλντα (σημαίνει ζεστή κοιλάδα στα βλάχικα). Από το Σπήλαιο ξεκινά πρόσφατα φτιαγμένο καλοσηματοδοτημένο καλντερίμι το οποίο μας οδηγεί στο διάσημο γεφύρι της Πορτίτσας σε μισή περίπου ώρα. Εναλλακτικά, μπορούμε να πάρουμε καλό χωματόδρομο. Διαλέξαμε το μονοπάτι και απολαμβάνουμε τη θέα ενώ κατεβαίνουμε. Στο μονοπάτι υπάρχει πηγή και κιόσκι με θέα για ξεκούραση. Σύντομα βλέπουμε από ψηλά το γεφύρι. Βρείτε το! Εκεί που ο Βενέτικος (παραπόταμος του Αλιάκμονα) κυλάει σε πλατιά και άνετη κοίτη, ξαφνικά αναγκάζεται να διασχίσει ένα στενό φαράγγι με κάθετα βράχια ύψους 100 μέτρων. Στο άνοιγμα του φαραγγιού, οι έμπειροι μάστορες έκτισαν το γεφύρι, εκεί μπορούσαν να το θεμελιώσουν σε στέρεο βράχο. Το αποτέλεσμα εκτός από στέρεο είναι εξαιρετικής αισθητικής. Κτίστηκε γύρω στα 1743, είναι δίτοξο με πλάτος 2 μέτρα, ύψος σχεδόν 8 και συνολικό μήκος 34. Ένωνε τα χωριά Σπήλαιο και Μοναχίτι. Στα κάθετα βράχια δίπλα στο γεφύρι υπάρχουν έτοιμες αναρριχητικές διαδρομές. Από την άλλη μεριά υπάρχει μια ακόμα πηγή και ιδανικό μέρος για ελεύθερο κάμπινγκ. Για να το φωτογραφήσω από μακριά έβγαλα παπούτσια, κάλτσες και παντελόνι και μπήκα στο ποτάμι. Χάσατε θέαμα. Ο Βενέτικος όπως φαίνεται από το γεφύρι. Λίγο πριν φύγουμε, έρχεται μια παρέα με ανθρώπους κάθε ηλικίας και με κάποιον αόριστο τρόπο δεν μας φαίνονται για συνηθισμένοι εκδρομείς. Βγάζουν από ένα χάρτινο κουτί ένα πορσελάνινο δοχείο και μόλις καταλάβαμε περί τίνος πρόκειται αποχωρήσαμε διακριτικά. Οι άνθρωποι σκορπίσανε στην κοίτη του Βενέτικου τη στάχτη κάποιου δικού τους. Το ανέβασμα πίσω στο Σπήλαιο είναι λιγότερο εύκολο αλλά την παλεύουμε. Κατευθυνόμαστε προς την άκρη στην είσοδο του χωριού, όπου υπάρχει πλάτωμα με ωραία πανοραμική θέα και ένας μικρός ναός αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Στο πλάτωμα ήρθαν για βόλτα δύο γλυκύτατες κυρίες με τις οποίες πιάσαμε κουβέντα και μας είπαν για τις εποχές που το χωριό ήταν γεμάτο κόσμο και άκουγες τα κουδούνια από τα πρόβατα σε όλη την περιοχή. Η φράση τους "Στο χωριό παλιά είχαμε κόσμο και δεν είχαμε σπίτια, τώρα έχουμε σπίτια και δεν έχουμε κόσμο" θα μου μείνει αξέχαστη. Πριν φύγουμε από το Σπήλαιο επισκεφθήκαμε το ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, ναό τουλάχιστον 8 αιώνων,εντός του οποίου απαγορεύεται η φωτογράφηση και πρέπει...να πάτε για να θαυμάσετε το κατάγραφο εσωτερικό του. Παλιά εδώ υπήρχε μοναστήρι και αριστερά βρίσκονται τα ερείπια των κελιών των μοναχών. Έξω από το μοναστήρι η τύχη μου έκανε το χατήρι και απόλαυσα για ένα λεπτό τα καμώματα ενός σκίουρου (ή βερβερίτσα) στο έδαφος και στα δέντρα. Μια φορά ακόμα έχω δει φευγαλέα σκίουρο και το ένα λεπτό μου φάνηκε αιώνας. Τι ωραίο ζώο! Δεν μπήκα καν στον κόπο να το φωτογραφήσω. Καθόμουν ακίνητος και το απολάμβανα.
  11. Για τη Σιάτιστα μπορεί να γραφτεί ολόκληρο ταξιδιωτικό άρθρο. Είχα διαβάσει και ακούσει πολλά για αυτή την πόλη και νομίζω ότι αξίζει μια διήμερη επίσκεψη. Σε αυτή τη φάση, όμως, έχοντας τα γεφύρια στο μυαλό μας προτιμήσαμε να αφιερώσουμε μόνο 2 ώρες, να πάρουμε μια πρώτη γεύση και στη συνέχεια να βρούμε κατάλυμα κάπου κοντά στα Γρεβενά. Κατά τη γνώμη μου εκείνα που δεν πρέπει να παραλείψει ο επισκέπτης της Σιάτιστας είναι οι ναοί της και -κυρίως- τα περίπου 30 εντυπωσιακά αρχοντικά της, ένδειξη του πλούτου αλλά και του πολιτισμού που είχαν οι έμποροι της πόλης κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Κάποια από αυτά είναι δυστυχώς σε κατάσταση που βρίσκεται ανάμεσα στην παραμέληση και την κατάρρευση. Δυστυχώς, το προχωρημένο της ώρας κάνει αδύνατη την επίσκεψη στο εσωτερικό των αρχοντικών οι δε ναοί είναι κλειδωμένοι. Η μητρόπολη της Σιάτιστας, ο Άγιος Δημήτριος. Το αρχοντικό Μανούση, στην εξωτερική θύρα του αναγράφει το τηλέφωνο του φύλακα για να το επισκεφθείτε. Ένα από τα πιο όμορφα σπίτια που έχω δει ποτέ, δυστυχώς εγκαταλειμμένο, Χτισμένο πριν το 1800! Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με αυτά τα παλιά αρχοντικά στη Σιάτιστα, στην Καστοριά και αλλού. Οι ιδιοκτήτες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επενδύσουν τα πολλά χρήματα που χρειάζεται μια ανακαίνιση, το κράτος δεν μπορεί να τα σώσει όλα, ειδικά τώρα και ίσως η μόνη λύση θα ήταν η φροντίδα της τοπικής κοινωνίας. Βαριά ξύλινη αυλόπορτα θωρακισμένη με καρφιά. Το αρχοντικό πίσω από την αυλόπορτα. Κεραία τηλεόρασης στο μπαλκόνι. Αυτό το αρχοντικό μου πήρε το μυαλό. Έχει καταρρεύσει εντελώς η οροφή και στο εσωτερικό έχουν φυτρώσει δέντρα. Η πύλη έχει χαρακτηριστικό αραβικό σχήμα. Ήταν κάποιου Τούρκου; Και οι τοίχοι του γιατί είναι γεμάτοι με προσεγμένα φτιαγμένες φράσεις από την Αγία Γραφή ή πατριωτικού περιεχομένου; Πέρασε σε ελληνική ιδιοκτησία κάποια στιγμή και αν ναι πώς χρησιμοποιήθηκε; Μακάρι να επισκευαζόταν αν και το βλέπω χλωμότατο. Έχει πια βραδιάσει και ξεκινάμε για τα χωριά των Γρεβενών. Τηλεφωνούμε σε κάποια δωμάτια που έχω υπόψη μου και τελικά πάμε στο χωριό Σπήλιο ή Σπήλαιο όπου και μείναμε σε αξιοπρεπέστατο δωμάτιο. Φαγάκι σε ωραίο ταβερνάκι και καληνύχτα!
  12. Λατρεύω τα γεφύρια. Με γοητεύουν αυτές οι πέτρινες κατασκευές, γεμάτες χάρη και αρμονία, ερχόμενες από το παρελθόν, συχνά αφημένες σε ξεχασμένα τοπία, άλλοτε δίπλα σε πολυσύχναστους δρόμους του παρόντος. Φτιαγμένες με μεράκι, γνώση και κόπο για να ενώσουν με ασφάλεια τόπους που η φύση επέλεξε να χωρίσει με ορμητικά ποτάμια και άγρια φαράγγια. Υπάρχουν, ούτε λίγο ούτε πολύ περίπου 700 τέτοια γεφύρια στην Ελλάδα! Μερικά από τα πιο όμορφα βρίσκονται στην περιοχή των Γρεβενών και αποτελούν έναν πάγιο εκδρομικό στόχο. Το Πάσχα του 2010 είχα σχεδιάσει ένα ταξίδι σε Γρεβενά, Φλώρινα και Καστοριά αλλά για διάφορους λόγους η ιδέα περιορίστηκε στο νομό Γρεβενών. Μεγάλη Δευτέρα μεσημεράκι, λοιπόν, ξεκινάμε από το Καινούργιο, δίπλα στα Καμένα Βούρλα για Τύρναβο όπου μας περιμένει καλή φίλη. Εδώ και χρόνια βαριέμαι πολύ τις εθνικές οδούς και αν υπάρχει μια καλή εναλλακτική την προτιμώ ανεπιφύλακτα. Μια μελέτη στο χάρτη αποκαλύπτει ότι υπάρχει ασφαλτοστρωμένη διαδρομή που περικυκλώνει το βουνό Όθρυς και καταλήγει στον Αλμυρό. Πράγματι πάμε Λαμία, ακολουθούμε δρόμο προς Δομοκό και στο χωρίο Νέος Παλαμάς στρίβουμε δεξιά. Η φύση έχει φορέσει λόγω εποχής τα καλύτερά της χρώματα και εμείς περνάμε διαδοχικά από τα αγροτικά χωριά Παλαμάς, Μακρολίβαδο, Μελιταία και φτάνουμε στο χωριό με το υπέροχα παράξενο όνομα Φιλιαδώνα. Εκεί συναντήσαμε αυτό το υπέροχο άλογο. Συνεχίζουμε, ο δρόμος ανηφορίζει και μετά από 12 χιλιόμετρα φτάνει στο ορεινό χωριό κτηνοτρόφων Ανάβρα. Τακτοποιημένο χωρίο, χτισμένο σε προστατευμένη πλαγιά και περικυκλωμένο από στάνες. Αν είχαμε χρόνο θα ήθελα να το περπατήσω. Την επόμενη φορά... Προχωράμε μέσα από δάση βελανιδιάς και σε διάφορα σημεία ήμερα γουρουνάκια τρέχουν πίσω από τις μανάδες τους, ενώ πινακίδες μας ενημερώνουν για πεδία αναρρίχησης. 20 χιλιόμετρα αργότερα ο δρόμος έχει κατέβει στα πεδινά και μέσω Νεράιδας και Νεοχωρακίου μας πάει στον Αλμυρό. Είναι αξιοσημείωτο πως αυτή η όμορφη διαδρομή είναι μόλις 10-15 χιλιόμετρα μεγαλύτερη σε μήκος από την αντίστοιχη μέσω εθνικής οδού, αλλά βέβαια πολύ χαμηλότερης μέσης ταχύτητας. Κατά τις 7 φτάνουμε στον Τύρναβο, συναντούμε τη φίλη σε ένα συμπαθέστατο αναψυκτήριο και στο μεταξύ έρχεται και συμφοιτητής της Έλλης να μας συναντήσει. Ο Τύρναβος, γνωστός για το τσίπουρο και το Μπουρανί (καρναβάλι με διονυσιακές ρίζες), είναι μια πόλη που αξίζει να περπατήσει κανείς. Στη συγκεκριμένη επίσκεψη, λόγω σκοταδιού, έβγαλα μόνο αυτή τη φωτογραφία: Ένα από τα ελάχιστα αυθεντικά οθωμανικά κτίρια που έχουν διασωθεί. Το χρώμα του είναι χαρακτηριστικό. Στο μεταξύ φίλος μας προτείνει να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του στην Τσαριτσάνη. Στην ποια;;; Ντρέπομαι που δεν ήξερα ούτε το όνομα αυτής της όμορφης κωμόπολης που βρίσκεται δίπλα στην Ελασσώνα και είναι κτισμένη στις νοτιοδυτικές υπώρειες του κάτω Ολύμπου. Φτάνουμε μισή ωρίτσα μετά, η φιλοξενία είναι μοναδική και ακολουθεί μια νυχτερινή βόλτα στην Ελασσώνα για το...1934! Πρόκειται για ένα μπαράκι που μακάρι να είχαμε πολλά όμοιά του στην Αθήνα. Καλή μουσική, πειστική διακόσμηση και όλα αυτά στεγασμένα σε ένα κτίριο του...1934! Επιστρέφουμε για ύπνο στην Τσαριτσάνη αλλά πρώτα πάω για έναν ολιγόλεπτο νυχτερινό περίπατο και φωτογράφηση. Ο πύργος του Μάμτζιου, πρόσφατα ανακαινισμένος, κτισμένος γύρω στα 1770. Προσέξτε τις καταχύστρες και τις πολεμίστρες. Στην Τσαριτσάνη υπάρχουν ακόμα 2 τέτοιοι πύργοι αλλά σε ερειπιώδη κατάσταση. Κομψό πέτρινο καμπαναριό. Το πετρόκτιστο σχολείο τη νύχτα. Το πετρόκτιστο γυμνάσιο τη μέρα. Το επόμενο πρωί μας βρίσκει να πίνουμε καφεδάκι με τους φίλους στο μπαλκόνι με τη χορταστική θέα και μετά πάμε για έναν περίπατο με το φως της μέρας. Το σχολείο και μια κουτσουπιά στα καλύτερά της. Η απάντηση στο κιτς και το νεοπλουτισμό; Κατά το μεσημεράκι αποχαιρετούμε τους οικοδεσπότες μας και ξεκινάμε για...κάπου. Στρίβουμε προς Κρανιά Ελασσώνας και στο χωριό Κεφαλόβρυσο βλέπουμε πινακίδες δεξιά για νεροτριβή. Εννοείται ότι στρίβουμε και σε λιγότερο από 50 μέτρα συναντούμε: Μα δεν είναι πανέμορφες; Το παραδοσιακό πλυντήριο, οικολογικότατο. Ένα κανάλι φέρνει νερό από το παρακείμενο ποτάμι και το οδηγεί από ύψος περίπου 4 μέτρων μέσα από ένα μαντάνι (ο γαλάζιος σωλήνας με το ακροφύσιο για αυξημένη ταχύτητα) μέσα σε μεγάλο δοχείο σχήματος ανεστραμμένου κώνου. Εκεί μέσα βάζανε (και βάζουν ακόμα σε πολλά μέρη) οι γυναίκες τις κουβέρτες και τις φλοκάτες ώστε με το συνεχές γύρισμα να καθαρίζουν. Δεν χρειαζόταν καν απορρυπαντικό, αν και τώρα βάζουν, γεμίζοντας το ποτάμι με αφρούς... Σε γειτονικό οικόπεδο υπάρχουν σιδερένιες απλώστρες για το άπλωμα των πλυμένων. Δίπλα στις νεροτριβές υπάρχει νερόμυλος αλλά δεν φαινόταν να λειτουργεί. Φεύγουμε και ο δρόμος μας οδηγεί στην Κρανιά, πραγματικά μεγάλο χωριό απλωμένο σε 2-3 λόφους. Και εδώ πρέπει να ξανάρθουμε. Είδαμε και λέσχη μοτοσικλέτας, με το απίθανο όνομα Τα Ζαρζάρια! Τι να σημαίνει άραγε; Αποφασίζουμε να κάνουμε μια -ακόμα- παράκαμψη και να βγούμε μέσω των χωριών Λουτρό, Άκρη και Λιβαδερό στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα. Το χωριό Λουτρό, όπως φαίνεται πηγαίνοντας για την Άκρη. Μέσα από το ιερό μικρού ξωκλησιού στη διαδρομή. Το χωριό Λιβαδερό, από το οποίο δεν έχω φωτογραφίες, βρίσκεται, όπως λέει και το όνομά του στη μέση απέραντων λιβαδιών αλλά οφείλω να πω ότι το μέρος βγάζει μια δυσβάστακτη απομόνωση. Φτάνοντας στα Σέρβια, λέμε να μην πάμε προς Κοζάνη από τη γέφυρα της λίμνης αλλά να κάνουμε τον γύρο φτάνοντας μέχρι το φράγμα. Ήταν σωστή απόφαση γιατί προς τα εκεί η δρόμος σε αποζημιώνει με πολύ όμορφη θέα. Το πρώην φαράγγι του πρώην ποταμού έχει μετατραπεί σε απόκρημνες όχθες της λίμνης. Ο υπερχειλιστήρας του φράγματος. Η λίμνη ήταν γεμάτη ως πάνω. Γενική εικόνα του φράγματος. Κάπου εδώ απολαύσαμε το πικνίκ μας. Λίγο πριν το χωρίο Ιμέρα (το έγραψα σωστά) συναντάμε αυτά τα ερείπια ακατανόητου οικισμού. Όμοια προκάτ κτίσματα, που τώρα κατοικούνται από αγελάδες. Ίσως, να ήταν η βάση της εταιρίας που έφτιαξε το φράγμα. Ίσως κάτι άλλο. Η γέφυρα που αποφύγαμε, όπως φαίνεται από την άλλη όχθη από εκείνη των Σέρβιων. Στη συνέχεια κινηθήκαμε προς Κοζάνη, περάσαμε κατά λάθος μέσα από την πόλη (φάνηκε συμπαθής κατά τόπους) και κατευθυνθήκαμε προς Σιάτιστα από τον παλιό δρόμο.
  13. Κολάει για κάποιον λόγο το slide του καρμπυρατέρ ανοικτό. Σχεδόν σίγουρα φταίει η ντίζα. Λιγότερο πιθανό να φταίει κάτι στο καρμπυρατέρ.
  14. Θα συμφωνήσω με όσα αναφέρετε. Αν η δουλειά το επιτρέπει είναι σοφό να επισκεπτόμαστε τα νησιά μας σε διάστημα εκτός Ιουλίου και Αυγούστου. Αυτό που θα δούμε είναι, ουσιαστικά, ένα άλλο νησί, ειδικά αν πρόκειται για γνωστό τουριστικό προορισμό. Αν παρόλα αυτά αναγκαστούμε να πάμε μέσα στον Δεκαπενταύγουστο (φτου φτου η κακιά η ώρα) τότε οπλιζόμαστε με κουράγιο και επισκεπτόμαστε τα πιο άγνωστα και ήρεμα νησιά.
  15. Πριν φορτώσουμε σκηνές και συμπράγκαλα στη μηχανή κάνουμε μια τελευταία στάση σε ένα παλιό νταμάρι όπου έχω εντοπίσει από την πρώτη μέρα το κουφάρι ενός αρχοντικού παλιού ταξί. Φαντάζεστε πόσα χιλιόμετρα έκανε, πόσο κόσμο κουβάλησε προς και από το λιμάνι και πόσο βοήθησε τον οδηγό του πριν καταλήξει εκεί; Μας άρεσε η Σίφνος; Μας άρεσε πολύ. Με την επιφύλαξη (άντε πάλι) της χαμηλής κίνησης του Ιουνίου, είδαμε παντού ενδείξεις πολιτισμού, όχι ψευτοκουλτούρας αλλά ουσιαστικού πολιτισμού που πηγάζει από παιδεία και αγάπη για τον τόπο. Ίσως δεν έχει την κοσμική ζωή της Μυκόνου και τα ξέφρενα γλέντια της Ίου και της Πάρου, ίσως υστερεί σε σχέση με τις παραλίες της Μήλου αλλά όλα αυτά δεν μπαίνουν στη ζυγαριά μου. Αν δεν μπαίνουν και στη δική σας ζυγαριά αξίζει να βάλετε τη Σίφνο στα σχέδιά σας. Τι δεν είδαμε; Καταρχάς τη μυκηναϊκή ακρόπολη και το μουσείο της. Στη συνέχεια το Κάστρο με το φως της μέρας καθώς και την παραλία Σεράλια που είναι ακριβώς από κάτω. Δεν είχαμε χρόνο να περπατήσουμε στον Αρτεμώνα με τα υπέροχα νεοκλασσικά σπίτια. Δεν επισκεφτήκαμε την άλλη, λιγότερη γνωστή μυκηναϊκή οχύρωση στον Άγιο Νικήτα στα βόρεια. Τέλος, δεν περπατήσαμε τα καλύτερα μονοπάτια, εκείνα που διασχίζουν την άγρια ανατολική περιοχή. Χμ.....θέλαμε άλλες 2-3 μέρες.
  16. Έξω από τη Χερρόνησο υπάρχει μια παιδική χαρά. Υπήρχε, σωστότερα. Τώρα υπάρχει μια παιδική λύπη. Ίσως φταίει το αλάτι από τη γειτονική θάλασσα που κατατρώει τα σίδερα, ίσως είναι ακόμα ένα δείγμα εγκατάλειψης έργου που εγκαινιάζεται πανηγυρικά και δεν συντηρείται ποτέ. Θα με πείτε χαζό, αλλά τα λυπήθηκα τα καημένα τα παιχνίδια. Ατέλειωτες κερκίδες... Στο μέσο της διαδρομής Χερρόνησος - Τρουλάκι φεύγει δεξιά χωματόδρομος ο οποίος ύστερα από 2 χιλιόμετρα μας βγάζει στην υπέροχη παραλία Βουρλίδια (μόνο που η σκιά είναι άγνωστη λέξη). Είδαμε μια παρέα να μαζεύει οργανωμένα τα σκουπίδια της παραλίας μέσα σε σακούλες. Εξαιρετική κίνηση, μπράβο τους. Επιστροφή προς Αρτεμώνα και από εκεί με λίγο ψάξιμο ακολουθούμε μικρό χωματόδρομο προς την Παναγία Πουλάτη. Εναλλακτικά και σίγουρα πιο όμορφα μπορείτε να πάρετε μονοπάτι από το Κάστρο, περίπου μισή ώρα. Το μέρος και ο ναός δεν παίζονται. Τα λόγια είναι περιττά... Επειδή, ίσως, τα λόγια δεν είναι και τόσο περιττά αντιγράφω από http://diavatis.ics....1_131956167.xml Η μαρμάρινη πλάκα στο υπέρθυρο γράφει ότι ο ναός χτίστηκε το 1811 και ανακαινίστηκε το 1875. Κτήτορες ήταν οι αδελφοί Βάλλη, Σιφνιοί της Κωνσταντινούπολης, ο οικογενειακός τάφος των οποίων υπάρχει στο προαύλιο. Το στενό μονοπάτι από το Κάστρο που οδηγεί στην εκκλησία, περνάει δίπλα από μερικά όμορφα παλιά σπίτια, σε ένα από τα οποία παραθέριζε και έγραφε ο ποιητής Ιωάννης Γρυπάρης. «Σκαραβαίοι και τερρακότες» είναι η μοναδική του ποιητική συλλογή, που εξακολουθεί να ενθουσιάζει μέχρι σήμερα. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους μεταφραστές αρχαίων συγγραφέων. Γεννήθηκε στη Σίφνο, σπούδασε φιλόλογος στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα και διορίστηκε σχολάρχης στη Σίφνο και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Από το 1930 μέχρι το 1935 διετέλεσε διευθυντής του νεοσύστατου Εθνικού Θεάτρου. Πέθανε στην Καλλιθέα, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, από την πείνα. Σε πολύ μικρή απόσταση από το ναό και όπως κατευθυνόμαστε προς το Κάστρο, θα συναντήσουμε μικρό ναό αφιερωμένο στο Χριστό. Δίπλα του υπάρχει πηγή με μικρή ροή. Λίγο πριν θα δούμε ταμπέλα προς παραλία. Το κατηφορικό μονοπάτι μας βγάζει σε μια βραχώδη μικρή παραλία με όμορφα χρώματα και μικρό ρέμα να σκάει στο κύμα. Ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε. Περνάμε από Απολλωνία και κατεβαίνουμε προς Καμάρες. Στην απέναντι πλευρά του ρέματος διακρίνουμε τα ερείπια ενός ακόμη πύργου. Δεν τον έχει ο χάρτης μας (ο εξαιρετικός κατά τα άλλα χάρτης από τη σειρά ΣΚΑΪ ΧΑΡΤΕΣ 1:20000). Θυμίζει πολύ το Μαύρο Πύργο, τόσο στα υλικά όσο και στο σχήμα της εισόδου. Προφανώς, επιτηρούσε το πέρασμα από τις Καμάρες προς την ενδοχώρα.
  17. Κατά τις 7 το απόγευμα αναχωρούμε και πριν επιστρέψουμε στις Καμάρες επισκεπτόμαστε ένα σκυλάκι που είχαμε βρει την προηγούμενη μέρα να είναι δεμένο στη μέση του πουθενά, χωρίς νερό και φαγητό. Αυτή τη φορά είχε φαγητό (άρα "ανήκει" σε κάποιον) αλλά πάλι το δοχείο του νερού ήταν άδειο. Του βάλαμε νερό που είχαμε φροντίσει να φέρουμε, του αφήσαμε και φαγητό από το τσιμπούσι και ξαφνικά νάσου ένα παλλικάρι με παπάκι να έρχεται και να μας κοιτά ερευνητικά. Τον ρωτάμε αν το σκυλί είναι δικό του, μας λέει ότι είναι του πατέρα του. Ρωτάμε πως το λένε (το σκυλί, όχι τον πατέρα του!) και...δεν ήξερε!!! Μόλις έφυγε σκεφτήκαμε πολύ σοβαρά αν θα έπρεπε να το λύσουμε και να το ελευθερώσουμε, αλλά καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι μάλλον θα έμενε στο ίδιο μέρος και θα κάναμε μια τρύπα στο νερό (μα...δεν είχε νερό). Αφήσαμε ένα σημείωμα στον ιδιοκτήτη με ευγενικές αλλά σαφείς προτροπές για περισσότερη φροντίδα και φύγαμε. Ελπίζω να είναι καλά. Κυκλοφορεί πολλή λαλακεία στο σύμπαν. Με το που φτάσαμε στο camping ξεκινήσαμε να πάμε ποδαράτοι στον παλιό και εκτός λειτουργίας φάρο που βρίσκεται ψηλά στην είσοδο του λιμανιού. Πρώτα περάσαμε δίπλα από αυτό το βιομηχανικής μεν άγνωστης δε χρήσης κτήριο Χρειαστήκαμε ένα εικοσάλεπτο για να φτάσουμε. Το μονοπάτι στο πρώτο μισό του είναι αδιόρατο και αυτοσχεδιάσαμε. Η θέα, όμως, αποζημιώνει και με το παραπάνω ειδικά την ώρα της δύσης. Το κτίριο του φάρου χτισμένο το 1892 είναι ετοιμόρροπο, η στέγη έχει ήδη πέσει και σειρά έχουν πάρει οι τοίχοι. Κρίμα. Η θάλασσα όπως φαίνεται από το παράθυρο που με τη σειρά του φαίνεται από την πεσμένη στέγη. Η συνέχεια για το βράδυ περιλάμβανε επίσκεψη στον υπέροχο οικισμό του Κάστρου. Το Κάστρο απέχει 3 χιλιόμετρα από την Απολλωνία και είναι κτισμένο πάνω σε (τι άλλο;) έναν λόφο με απόκρημνες τις περισσότερες πλευρές του. Η αρχιτεκτονική είναι τυπική παρόμοιων αμυντικών οικισμών, φτιαγμένων στα χρόνια της πειρατείας. Τα εξωτερικά σπίτια του χωριού σχηματίζουν ένα συνεχές τείχος που προστατεύει το σύνολο. Η είσοδος γίνεται από λίγες πύλες και εσωτερικά υπάρχει ένα δαιδαλώδες πλέγμα από σοκάκια και στοές που δυσκολεύουν πολύ τον προσανατολισμό του εχθρού ακόμα και αν καταφέρει να εισέλθει από κάπου. Δυστυχώς προλάβαμε να πάμε μόνο εκείνο το βράδυ και δεν το είδαμε με το φως της μέρας αλλά και έτσι μας εντυπωσίασε. ...και ξαφνικά βλέπεις δύο ρωμαϊκές σαρκοφάγους στις άκρες στα σοκάκια. Σαν να είναι το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο. Δείγμα καμαροσκέπαστης διόδου Στην πλευρά του οικισμού που βλέπει προς τη θάλασσα υπάρχει ειδικά διαμορφωμένη διαδρομή έξω ακριβώς από τα τείχη που -πρέπει να- έχει εκπληκτική θέα. Επίσης, μην παραλείψετε μια επίσκεψη στο απλό, όμορφο και ξεχωριστό μπαράκι με έντονη κουβανέζικη "μυρωδιά" (χωρίς να είναι παράταιρο) του οποίου το όνομα...μου διαφεύγει! Αντιγράφω από το http://e-sifnos.com Το τοπωνύμιο Κάστρο σημαίνει φρούριο. Στα ανατολικά του νησιού, πάνω σ’ έναν απότομο βράχο με εξαιρετική πανοραμική θέα προς το πέλαγος, είναι χτισμένο το ιστορικό χωριό Κάστρο, που αποτελεί την πιο γραφική περιοχή της Σίφνου. Η ζωή εκεί συνεχίζεται αυτόνομα από τους προϊστορικούς χρόνους, σε πείσμα των αιώνων που περνούν, διατηρώντας πάντα κάτι από την παλιά αίγλη και αρχοντιά της. Στο Κάστρο οδηγεί ένας κατηφορικός αμαξιτός δρόμος 3,5 χιλιομέτρων, που ξεκινά από την Απολλωνία και κόβει την ανάσα, όταν σε μια απότομη στροφή αποκαλύπτεται στα μάτια του επισκέπτη ο οικισμός. Η οικιστική εγκατάσταση στο χώρο μαρτυρείται από τους προϊστορικούς χρόνους σύμφωνα με τα ευρήματα των ανασκαφών. Ο σημερινός οικισμός που είναι χτισμένος πάνω στην αρχαία πρωτεύουσα της Σίφνου, διατηρεί ακόμα και σήμερα τα χαρακτηριστικά του βενετσιάνικου οχυρού που χτίστηκε από τη δυναστεία του Ντα Κορόνια γύρω στο 1635. Το Κάστρο αποτελεί μέχρι σήμερα έναν από τους σημαντικότερους οικισμούς μεσαιωνικής πολεοδομικής δομής. Για λόγους ασφάλειας, κύριο γνώρισμα του οικισμού είναι η στενότητα, η έλλειψη κοινόχρηστων χώρων, οι λίγες μικρές αυλές, οι στενοί δρόμοι με τις ελάχιστες άμορφες διαπλατύνσεις και η μοναδική πλατεία που ανοίγεται μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Ο επισκέπτης μπαίνει και σήμερα στο Κάστρο από τις παλιές εισόδους - στοές, τις "λόζιες", τις οποίες άλλοτε ασφάλιζαν και προστάτευαν τον οικισμό σαν πολεμικοί πύργοι. Στην εσωτερική διαρρύθμιση του οικισμού υπάρχει αρκετά ελεύθερος σχεδιασμός και πολλοί δρόμοι περνούν πάνω από τα δώματα των κατοικιών. Η διάταξη των επιπέδων των δρόμων είναι τέτοια, ώστε πολλές φορές η δίοδος εξασφαλίζεται με μικρές γέφυρες. Τα σπίτια του Κάστρου διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, τα στενομέτωπα μονόσπιτα και τ’αρχοντόσπιτα. Τα στενομέτωπα μονόσπιτα κυρίως του εξωτερικού δακτυλίου, είναι κτισμένα κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο και σχηματίζουν το εξωτερικό τμήμα του οικισμού. Το Κάστρο ήταν πρωτεύουσα της Σίφνου κατά την αρχαία, τη μεσαιωνική και τη νεότερη περίοδο έως το 1836. Στα νότια του λόφου του Κάστρου βρίσκεται η Σεράλια, το αρχαίο λιμάνι της Σίφνου, όπου λειτουργούν εστιατόρια με μοναδικές λιχουδιές. Η περιπλάνηση στα στενά σοκάκια του Κάστρου προσφέρει στιγμές μοναδικής απόλαυσης! Θα έλεγε κανείς πως σε τούτο εδώ το μέρος ο χρόνος έχει σταματήσει, ενώ η ατμόσφαιρα. Το εκκλησάκι Εφτά Μάρτυρες στο Κάστρο Σίφνου αιχμαλωτίζει τον επισκέπτη μεταδίδοντας κάτι από την αίγλη μιας άλλης εποχής. Τα στενά, πλακόστρωτα δρομάκια με τα χαμηλά πεζούλια, οι σκοτεινές στοές, τα παλιά σπίτια με τα ξύλινα μπαλκόνια, τα οικόσημα στις εισόδους, οι αρχαίοι κίονες που χρησιμοποιήθηκαν ως αρχιτεκτονικά μέλη μεταγενέστερων κτηρίων, οι μαρμάρινες σκαλιστές ρωμαϊκές λάρνακες που συναντά κανείς στα σοκάκια, οι μικρές αυλές των σπιτιών και το γραφικό εκκλησάκι της "Εφταμάρτυρος" σκαρφαλωμένο σ’ ένα βράχο που αναδύεται από τη θάλασσα, συνθέτουν μία μοναδική εμπειρία που πρέπει όλοι να ζήσουν! Στο Κάστρο λειτουργεί Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει θαυμάσιες συλλογές αρχαϊκών και ελληνιστικών γλυπτών. Τέταρτη και τελευταία μέρα στο νησί και ένα πλοίο να μας περιμένει στις 4 το απόγευμα. Ξύπνημα σχετικά νωρίς και φεύγουμε για το βόρειο μέρος του νησιού στο οποίο δεν έχουμε πατήσει καθόλου. Ο συνήθης τρόπος για να πάει κανείς στο βόρειο μέρος είναι να πάει προς Απολλωνία (εκτός από πρωτεύουσα είναι και κεντρικός κόμβος προς κάθε κατεύθυνση). Πρόσφατα, όμως, ασφαλτοστρώθηκε μια υπέροχη διαδρομή που φεύγει από τη βόρεια πλευρά των Καμαρών και ανεβαίνει φιδογυρίζοντας προς το εκκλησάκι του Άγιου Συμεών στα 600 περίπου μέτρα. Η θέα κόβει την ανάσα. Φαντάζομαι ότι μόνο από τον Προφήτη Ηλία τον Αψηλό που δεσπόζει στην ψηλότερη κορυφή του νησιού θα υπάρχει καλύτερη. Βλέπουμε Σέριφο και Αντίπαρο, ατελείωτη θάλασσα και το μεγαλύτερο τμήμα της Σίφνου. Οι Καμάρες από ψηλά Αφού χορτάσουμε όσο γίνεται (ελάχιστα δηλαδή) τη θέα αρχίζουμε να κατηφορίζουμε την άλλη μεριά του βουνού. Σύντομα διασχίζουμε το Τρουλάκι, ένα μικρότατο χωριουδάκι στην άκρη ενός οροπεδίου, συναντούμε το δρόμο που έρχεται από Απολλωνία και κατευθυνόμαστε προν τη Χερρόνησο, το βορειότατο χωριό της Σίφνου. Η Χερρόνησος αναπαύεται στο μυχό ενός κόλπου που θυμίζει φιορδ. Κι όμως δεν είναι λίμνη Διασχίσαμε τα τελευταία 200 μέτρα που είναι χώμα και αράξαμε στο ένα από τα δύο ταβερνάκια που βρίσκονται πλαί στη θάλασσα και αφήσαμε την ηρεμία του μέρους να μας γεμίσει. Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί στην εποχή του θερινού χαμού αλλά στις αρχές Ιούνη η Χερρόνησος μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν έχει πανέμορφα σπίτια ή κάτι τέτοιο αλλά θυμίζει -όσο λίγα μέρη- τα ψαροχώρια όπως ήταν κάποτε. Λίγο μετά τη Χερρόνησο βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, μόνο του στο πιο βόρειο σημείο του νησιού, ίσως να το φυλάει από τους ανέμους. Ο Άγιος Γεώργιος και πάλι
  18. Στη συνέχεια κατηφορίσαμε προς τον Φάρο, μικρό παραλιακό οικισμό,αρκετά γραφικό. Ο δρόμος πάει παράλληλα με μια ρεματιά η οποία λόγω εποχής είναι γεμάτη χρώματα. Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά έχω συνδυάσει τα νησιά του Αιγαίου με κίτρινα και καφέ χρώματα. Αυτό είναι αλήθεια μόνο το καλοκαίρι (οπότε και πάμε συνήθως) αλλά την άνοιξη το πράσινο κυριαρχεί, έστω και αν πρόκειται κυρίως για θάμνους. Ειδικά μετά τον φετεινό γενναιόδωρο σε βροχές χειμώνα στο νησί κυριαρχούσε το πράσινο. Η Σίφνος είναι γνωστή για την αγγειοπλαστική της. Αυτό, όμως, είχε ένα περιβαλλοντικό θύμα. Τα άλλοτε κραταιά δάση κέδρου, γίνανε σιγά σιγά...κάρβουνα στους φούρνους των αγγειοπλαστών. Τις τελευταίες δεκαετίες, με τη μείωση των αγγειοπλαστών, τα δάση ανακάμπτουν σε αρκετά μέρη του νησιού. Κοντά στην παραλία του Φάρου υπάρχει η παραλία Βλυχός (από την οποία φεύγει μονοπάτι για την παραλία Αποκοφτό και την Παναγιά Χρυσοπηγή, 15 λεπτά δρόμος, θα το δούμε αργότερα) και η παραλία Φασολού. Στα 200 μέτρα υπάρχει αυτό το εκκλησάκι (Σταυρός) και ο μικρός φάρος: Η Παναγία Χρυσοπηγή από άλλη γωνία Παλιές εγκαταστάσεις μεταφοράς μεταλλευμάτων και στην κορυφή ο Άγιος Ιωάννης. Το σχέδιο περιλαμβάνει για τη συνέχεια επίσκεψη στον οικισμό Βαθύ στα δυτικά του νησιού. Επιστρέφουμε στην Απολλωνία και από εκεί κατευθυνόμαστε προς στο Βαθύ. Πάνω στο δρόμο υπάρχουν τα υπολείμματα του Πύργου στη θέση Καδέ. Λίγο μετά στρίβουμε δεξιά για να επισκεφτούμε την μυκηναϊκή ακρόπολη στον Άγιο Ανδρέα. Δυστυχώς ο αρχαιολογικός χώρος είχε κλείσει λίγο πριν και χάσαμε την ευκαιρεία να επισκεφτούμε το ενδιαφέρον μουσείο. Την επόμενη φορά, λοιπόν. Λίγο πιο κάτω μια οχιά στάθηκε περισσότερο άτυχη από εμάς. Κάποιο όχημα την είχε πατήσει. Περίπου 500 μέτρα πριν την ακρόπολη υπάρχει ένας χωματόδρομος που φεύγει αριστερά. Πρόκειται για μια πολύ όμορφη διαδρομή 3 περίπου χιλιομέτρων που ανεβαίνει σταδιακά στις παρυφές του Προφήτη Ηλία και καταλήγει σε αδιέξοδο. Από εκεί όποιος έχει όρεξη και χρόνο μπορεί να ανέβει στην ομώνυμη κορυφή των 682 μέτρων που είναι και το ψηλότερο σημείο του νησιού. Δεξιά του δρόμου διακρίνεται το μονοπάτι (στράτα) που ακολουθούσαν οι κάτοικοι πριν την έλευση των τροχοφόρων. Μέσα σε μια θάλασσα από κέδρους κρύβεται το εκκλησάκι του Αγίου Ευσταθίου, πολύ καλό σημείο για ξεκούραση και κολατσιό. Λίγο πιο πέρα υπάρχει το πανέμορφο καθολικό της Μονής Ταξιάρχη της Σκάφης, περικυκλωμένο από τα ερείπια των υπόλοιπων βοηθητικών κτηρίων που κάποτε έσφιζαν από ζωή. Η όλη περιοχή, που ευτυχώς υπάγεται στη NATURA 2000, σφίζει από ζωή. Είδαμε ορτύκια, γεράκια και ακούσαμε πάμπολλα κελαϊδίσματα. Να σημειώσω ότι η Σίφνος έχει ένα πλούσιο δίκτυο από καλοσυντηρημένα μονοπάτια συνολικού μήκους πάνω από 80km(!) πολλά από τα οποία ξετυλίγονται ακριβώς σε αυτή την περιοχή. Σίγουρα κάποιο Πάσχα θα ξαναπάμε μόνο και μόνο για να περπατήσουμε μερικές διαδρομές. Επιστρέφουμε στον κύριο δρόμο προς Βαθύ και μετά από 3-4 χιλιόμετρα φτάνουμε στον οικισμό που αναπαύεται στο βάθος ενός φιλόξενου κόλπου. Πολύ θετική εντύπωση το γεγονός της καθολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας τροχοφόρων στην παραλία. Πάνω στην παραλία υπάρχει μια σειρά από απλά και καλόγουστα ταβερνάκια και γενικώς ο τουρισμός δεν έχει ισοπεδώσει την περιοχή. Ο ναός των Ταξιαρχών δεσπόζει στο Βαθύ. Πρωτότυπος φούρνος. Δεν είναι κτιστός αλλά κεραμεικός. Το βράδυ πλησιάζει και σιγά σιγά επιστρέφουμε. Το χαμήλωμα του Ήλιου δίνει εξαιρετικό φως. Στα Εξάμπελα ακολουθούμε τις πινακίδες για το Μαύρο Πύργο. Μέσα από δαιδαλώδη στενά, καθορισμένα από πετρόκτιστες μάντρες, οδηγούμαστε μετά από 5 λεπτά μπροστά του. Σαφώς μικρότερος από τον Άσπρο Πύργο αλλά με πολύ καλή λιθοδομή. Διακρίνεται και σε αυτόν σκάλα που ανέβαινε στον ανύπαρκτο πια πρώτο όροφο. Η είσοδός του είναι πολύ κοντή και υποθέτω ότι μάλλον έχει μπαζωθεί, εκτός αν έμεναν εκεί η Χιονάτη και οι 7 νάνοι. Η επόμενη μέρα είναι μέρα γιορτής, βλέπε βαφτίσια. Η τελετή έγινε στην Παναγιά τη Χρυσοπηγή, την γνωστότερη εκκλησία της Σίφνου και όχι άδικα. Πολιούχος του νησιού (ή νησιούχος;!), χτισμένη το 1650 πάνω σε ένα νησάκι το οποίο επικοινωνεί με πέτρινη γέφυρα με την ξηρά ξεχωρίζει από όποια μεριά και αν τη δεις. Εδώ έζησε και έγραψε ο σπουδαίος σίφνιος λυρικός ποιητής Αριστομένης Προβελέγγιος (1851-1936). Λεπτοδουλεμένο γλυπτό στο υπέρθυρο του ναού. Στην άκρη του βράχου που φιλοξενεί το ναό, υπάρχει πρόσφατα τοποθετημένο αυτό το παλαιοχριστιανικό βαφτιστήριο. Συνέχεια του ταξιδιωτικού. Μετά τα βαφτίσια ακολούθησε γλέντι σε παρακείμενο ταβερνάκι στην παραλία Αποκοφτό. Μετά το καταπέτασμα ακολούθησα μαζί με την Έλλη το μονοπάτι για το οποίο σας προειδοποίησα νωρίτερα και το οποίο καταλήγει στην γειτονική παραλία του Βλυχού αφού πρώτα περάσει από τα απομεινάρια των εγκαταστάσεων μεταφοράς μεταλλευμάτων. Πάντα μου αρέσει να περπατώ ανάμεσα σε τέτοια χαλάσματα και να προσπαθώ να συνθέσω με τη φαντασία πως ήταν η ζωή των ανθρώπων που ενδεχομένως πέρασαν όλη τη ζωή τους δουλεύοντας εκεί. Δυστυχώς δεν ξέρω ούτε τι είδους μεταλλεύματα μεταφερόντουσαν για φόρτωση στα πλοία, ούτε πότε δούλευε η συγκεκριμένη γραμμή. Υποθέτω κάπου στα τέλη 19ου με αρχές 20ου αιώνα.
  19. Ο φυσικός

    Σίφνος

    Δεν πηγαίνω συχνά στα νησιά μας. Είναι πολύ όμορφα ή και μοναδικά, αλλά δεν μου αρέσει το στριμωξίδι, η κοσμοπλυμμύρα, οι γεμάτες με ξαπλώστρες παραλίες και το παράλογο κόστος στο καθετί. Δεν γουστάρω να πρέπει να δώσω 10 ευρώ για μια θέση στην άμμο ή να αναγκαστώ να πάω στην άκρη σαν παρακατιανός. Κάθε αντίλογος δεκτός. Προφανώς είναι θέμα νησιού ή/και εποχής, προφανώς υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά σε κάθε περίπτωση τα βουνά της Ελλάδας είναι ΠΟΛΥ πιο φιλόξενα, καθότι λιγότερο τουριστικά. Ευτυχώς, μια πρόσκληση σε βαφτίσια στη Σίφνο μου έδωσε την ευκαιρεία να παρακάμψω τις εμμονές μου. Βέβαια 160 ευρώ για δύο άτομα στο κατάστρωμα και μια μηχανή στο γκαράζ του -αργού- πλοίου είναι κάπως, χμ, πως να το πω,εεε, χμ, άσε δεν το λέω. Αναχώρηση Πέμπτη μεσημεράκι από Πειραιά, ο καιρός ηλιόλουστος και ο κόσμος σχετικά λίγος. Οι σχεδόν 7 ώρες ταξιδιού περνούν ευκολότερα με φωτογραφκό κυνήγι στο κατάστρωμα. Στάση στο λιμάνι της Κύθνου Σεβασμός στο περιβάλλον Έτοιμοι για αποβαση στις Καμάρες, το λιμάνι της Σίφνου Πριν κατεβούμε μαζί στο νησί να σας εξομολογηθώ ότι είχα ξαναπάει στη Σίφνο το 1992 και πέρασα άσχημα. Δεν έφταιγε το νησί, αλλά το Moto Guzzi μου που αρνήθηκε να πάρει μπροστά στο πλοίο και το έβγαλα σπρώχνοντας(!) καθώς και η αδυναμία εύρεσης δωματίου (που πας ρε Καραμήτρο μέσα στον Δεκαπενταύγουστο χωρίς να έχεις κλείσει δωμάτιο;) με αποτέλεσμα να κοιμηθώ στην παραλία χωρίς σκηνή και με άφθονη άμμο στα μαλλιά μου. Για να δούμε, θα αλλάξει η κατάσταση 19 χρόνια μετά; (19;;;;; Αμάν!!!!) Στις Καμάρες βρίσκεται ένα εξαιρετικό camping που έχει το απλό όνομα "Μάκης". Λόγω εποχής ήταν όλο δικό μας, για την ακρίβεια το μοιραστήκαμε με άλλες δύο σκηνές κάπου πέρα μακρυά. Πεντακάθαρο, προσεγμένο και με φιλόξενο ιδιοκτήτη μας έκανε πολύ καλή εντύπωση. Βέβαια αν πάτε στα ντουζένια του καλοκαιριού η εικόνα θα είναι χειρότερη αλλά πιστεύω ότι θα παραμένει αξιοπρεπής. Να σημειώσω ότι με το καλημέρα μας έδωσαν χαρτί υγείας και 2 καθισματάκια. Άααααανεση! Μόλις τακτοποιηθήκαμε ξεικινήσαμε για την Απολλωνία, την πρωτεύουσα του νησιού η οποία απέχει 5 χιλιόμετρα από το λιμάνι και βρίσκεται στην ενδοχώρα, όπως οι περισσότερες πρωτεύουσες νησιών, λόγω της πάλαι ποτέ πειρατείας. Η Απολλωνία, όπως και όλο το νησί, είναι καθαρή, τακτοποιημένη, χωρίς κραυγαλέες πινακίδες και επιγραφές, με λίγα λόγια ένα μέρος "όπως θα έπρεπε να είναι". Ο μικρός περίπατος στα στενά μας άφησε γλυκειά γεύση και την ανάγκη να δούμε το μέρος και με το φως της μέρας. Το επόμενο πρωί πήγαμε για πρωινό σε ωραίο μαγαζάκι στην άκρη της παραλίας στις Καμάρες. Σε μικρό λοφάκι βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας Λίγο πριν την Αγία Μαρίνα και πολύ κοντά στην παραλία υπάρχει το διακριτικό εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Λιτό και προσεγμένο το εσωτερικό του ναού. Επιστρέφουμε στο camping, ετοιμαζόμαστε και ξεκινάμε για εξερεύνηση του νότιου μέρους του νησιού. Πρώτη στάση, πάνω από τον Πλατύ Γυαλό, για να επισκεφτούμε τον Άσπρο Πύργο (μην τον μπλέκετε με τον Λευκό, αυτός είναι αλλού). Πρόκειται για πύργο-παρατηρητήριο της ελληνιστικής εποχής. Το μέγεθός του είναι εντυπωσιακό ακόμα και σήμερα που σε μεγάλο βαθμό είναι ερειπωμένος. Η πινακίδα του υπουργείου πολιτισμού που οδηγεί στον πύργο μας στέλνει μέσα...σε μια αυλή και από εκεί και πέρα ακροβατούμε ανάμεσα σε αγκάθια και βράχους. Πόσο δύσκολο θα ήταν να υπάρχει ένα στοιχειώδες μονοπάτι; Πώς θα φτάσει εκεί ένας ηλικιωμένος επισκέπτης; Τέλος πάντων, η θέα μας ανταμείβει, όπως άλλωστε θα περίμενε κανείς από έναν τέτοιον πύργο. Ο Πλατύς Γυαλός όπως φαίνεται από τον Πύργο. Σε πρώτο πλάνο ο ναός της Παναγίας Χρυσοπηγής, στο βάθος η παραλία Φασολού και ο Σταυρός Φάρου όπως φαίνονται από τον Πύργο. Εσωτερική σκάλα που οδηγούσε στον ανύπαρκτο σήμερα πρώτο όροφο. Η είσοδος του Πύργου, σήμερα κατάφρακτη από θάμνους Εξαιρετικά πελεκημένες πέτρες δεξιά και αριστερά της εισόδου. Εκεί έμπαινε η μπάρα που ασφάλιζε την πόρτα. Αρχιτεκτονικά μέλη άγνωστης χρήσης πεταμένα εδώ και εκεί... Λίγο μετά από εμάς ήρθε ένα ζευγάρι Γερμανών, γύρω στα 55, με σανδαλάκι. Τους χαρήκαμε γιατί δεν μάσησαν πουθενά, ανέβηκαν άνετα και ωραία ενημερώνοντας μας για την ύπαρξη και άλλου Πύργου, του Μαύρου! (Η Σίφνος, όπως έμαθα αργότερα,έχει γύρω στους 55 Πύργους(!), βέβαια οι περισσότεροι είναι σε πολύ κακή κατάσταση). Επόμενη στάση στη Μονή με το όμορφο όνομα Παναγιά στο Βουνό. Απέχει λιγότερο από 3 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Ακόμα ένα σημείο υπέροχης θέας. Το μοναστήρι κτισμένο το 1813 είναι περιτοιχισμένο, σε εξαιρετική κατάσταση και με πολλά κελιά. Σε ένα από αυτά φιλοξενήθηκε μερικές μέρες το 1915 ο Νίκος Καζαντζάκης. Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου. Στέρνα στην είσοδο της μονής Θέα στις απέναντι πλαγιές και τις πεζούλες τους. Κάτω αριστερά το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στο Χριστό. Στον παρακάτω χάρτη με μπλε είναι σημειωμένο το λιμάνι και το camping, με κόκκινο ο Λευκός Πύργος και με κίτρινο η Μονή.
  20. Πάντως και τα lowering kits αλλάζουν τη συμπεριφορά του μοχλικού της πίσω ανάρτησης.
  21. Ένας τεχνίτης έμπειρος σε σέλες θα σου πει αν και τι μπορεί να γίνει. Πιστεύω ότι θα βρεθεί μια ικανοποιητική λύση. Το μόνο κακό με τη λύση του σκαψίματος είναι ότι δεν είναι εύκολα αναστρέψιμη αλλαγή.
  22. Αν δηλώσεις τραυματισμό ο οδηγός έχει όχι μόνο αστική ευθύνη (να πληρώσει για τις ζημιές) αλλά και ποινική (για τραυματισμό). Αυτό καταρχάς είναι δίκαιο. Επιπλέον, σε φέρνει σε πολύ πλεονεκτική θέση απέναντί του αν αποφασίσει να "το παίξει κινέζος".
  23. Οι Κινέζοι αντιγράφουν τους Ιάπωνες που αντέγραψαν τους Ευρωπαίους και ειδικά τους Άγγλους. Στην αρχή θα βγάλουν φθηνά αντίγραφα, όπως το συγκεκριμένο μηχανάκι, ίσως αστείας ποιότητας αλλά αργότερα ίσως να τρίβουμε τα μάτια μας. Όταν η HONDA είχε πρωτοσυμμετάσχει στο ΤΤ οι Ευρωπαίοι είχαν πέσει κάτω από τα γέλια. Αλλά...
  24. Ο φυσικός

    tdm vs duke

    Άκουσες για το πρόσφατο ατύχημα που προκάλεσε ένα οδηγός στην Αθήνα χωρίς δίπλωμα και έστειλε 2 παιδάκια στην εντατική; Καταλαβαίνεις ότι έχει καταστρέψει τη ζωή του και ότι τα θύματά του δεν θα τα καλύψει καμιά ασφαλιστική εταιρεία; Αν το καταλαβαίνεις δεν γίνεται να επιμένεις στο να πάρεις τέτοια μοτοσικλέτα τώρα. Αν δεν το καταλαβαίνεις δεν έχει νόημα η περαιτέρω ανταλλαγή απόψεων...
×
×
  • Create New...