Jump to content

Ο φυσικός

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    491
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    10

Όλο το περιεχόμενο του μέλους Ο φυσικός

  1. Ο φυσικός

    Αγορα VFR400

    Ιπτάμενο όνειρο άντε πάλι, θα πιάσει φωτιά το πληκτρολόγιό σου!
  2. Σε καταλαβαίνω καλά. Έχοντας μείνει 5 χρόνια, λόγω δουλειάς, σε μικρή κωμόπολη της Πελοποννήσου είχα παρόμοια προβλήματα αλλά και αρκετά πλεονεκτήματα που δεν έχω τώρα στην Αθήνα. Πάντως, η εγγύτητα στη φύση είναι πολύ σημαντικό θέμα.
  3. :) Είσαι σε πολύ όμορφο μέρος, πράγματι. Χαλάλι που χάνεις τις ομιλίες. Καμιά σχέση με Άνω Μηλιά;
  4. «Η Βιογραφία του Μανχάταν Πρότζεκτ» στο Ίδρυμα Ευγενίδου Ομιλία του κ. Θόδωρου Αραμπατζή για την κατασκευή της ατομικής βόμβας και τις επιπτώσεις της στη φυσιογνωμία της επιστήμης. Με το ενδιαφέρον θέμα «Η Βιογραφία του Μανχάταν Πρότζεκτ» και ομιλητή τον Θόδωρο Αραμπατζή, εγκαινιάζεται η νέα σειρά συναντήσεων με τίτλο «ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ», που διοργανώνει η Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Ευγενίδου και οι οποίες θα πραγματοποιούνται μία φορά κάθε μήνα στους φιλόξενους χώρους του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο). Η πρώτη αυτή συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Ίδρυμα Ευγενίδου την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου και ώρα 19:00. Ο Θόδωρος Αραμπατζής, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΜΙΘΕ), αναλαμβάνει να μας μιλήσει για το Μανχάταν Πρότζεκτ, για την κατασκευή δηλαδή της ατομικής βόμβας και τις επιπτώσεις της στη φυσιογνωμία της επιστήμης.
  5. Άραγε να κυκλοφορεί έστω ένα από αυτά τα τουρμπαριστά μοντέλα ακόμα στη χώρα μας; Προσέξτε ότι βγάζει 96 άλογα από 650 κυβικά και turbo κινητήρα. Έχει υπάρξει μια κάποια εξέλιξη... Επίσης, αξίζει να δείτε το αγωνιστικό ΤΖ 750. Δίχρονο τετρακύλινδρο εν σειρά 750άρι, μπρρρρρρ......
  6. Καφεδάκι στο Πευκί και βρουμ βρουμ για το χωριό Αγριοβότανο (τι ωραίο όνομα) και από εκεί χωματοδρομούμε στην έξοδο του χωριού προς το ακρωτήρι Αρτεμίσιο. Εκεί έγινε η γνωστή ναυμαχία του Αρτεμισίου, ανάμεσα σε Πέρσες και συνασπισμένους Έλληνες, τις ίδιες μέρες που λίγο πιο εκεί ο Λεωνίδας αμυνόταν στις Θερμοπύλες. Το ναυτικό των Περσών ακολουθούσε τις δυνάμεις του πεζικού και τα πλοία των Ελλήνων ήταν εκεί για να τα εμποδίσουν. Η ναυμαχία έληξε χωρίς σαφή νικητή και όταν οι Πέρσες νίκησαν στις Θερμοπύλες, τα ελληνικά πλοία αποχώρησαν για την Αθήνα. Δείτε εδώ http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/artemisio1.htm την εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει συνάδελφος εκπαιδευτικός για τη ναυμαχία. Κάπου εδώ πριν 2500 χρόνια έγινε της μουρλής. Απέναντι αριστερά η Μαγνησία, στο μέσο το Ποντικονήσι και τέρμα δεξιά μόλις που φαίνεται το Πρασονήσι. Επόμενη στάση ο Άγιος Νικόλαος με το όμορφο μικρό νησάκι και το ομώνυμο εκκλησάκι. Συμπαθητική παραλία με ταβέρνες κλπ. Λίγο πιο κάτω στρίβω προς ένα μικρό φαράγγι στο οποίο τελικά δεν συνέχισα λόγω χρόνου αλλά πρόλαβα να δω τα παρακάτω έργα τέχνης του ελληνικού πολιτισμού σε ένα παλιό νταμάρι: Μιλάμε για σύχρονη τέχνη... Την τέχνη του να τοποθετείς μια εστία ασχήμιας και μόλυνσης σε κάθε γωνία ενός όμορφου τόπου. Φεύγω εκνευρισμένος και κατεβαίνω στο λιμανάκι με το όνομα Ψαροπούλι (άλλο όμορφο όνομα) το οποίο βρίσκεται στην άκρη της απέραντης και έρημης αυτή την εποχή παραλίας των Βασιλικών. Στην άλλη άκρη της ο δρόμος γίνεται χωματόδρομος και κάποια στιγμή ανηφορίζει παράλληλα με ποταμάκι. Εκεί είδαμε τα εξής: Σπίτι-ποτάμι σημειώσατε 2 Έχετε ξαναδεί τέτοια πινακίδα σε χωματόδρομο; και μια πολύ προσεγμένη φάρμα με άλογα Στο βάθος η παραλία των Βασιλικών Λίγο μετά τη φάρμα με τα άλογα στρίβουμε αριστερά και ακολουθούμε διαρκώς τον χωματόδρομο που κινείται παράλληλα με την ακτογραμμή αλλά αρκετά ψηλότερα. Είναι μια πολύ όμορφη διαδρομή με πράσινο και χωρίς πολλά ίχνη πολιτισμού. Λίγα χιλιόμετρα αργότερα ο δρόμος διασχίζει αυτή την όμορφη παραλία, η οποία όμως είχε σωρούς από σκουπίδια που είχαν ξεβράσει τα κύματα. Ότι πετάμε στη θάλασσα επιστρέφει σε εμάς. Στην ίδια παραλία οι βράχοι είχαν περίτεχνους σχηματισμούς, σκέτο γεωολογικό μυστήριο! Σιγά σιγά μπαίνουμε σε μια περιοχή όπου υπάρχουν αρκετά νεόδμητα εξοχικά, αν και πολύ αραιά μεταξύ τους. Σε μια πάροδο του κεντρικού, βγαίνουμε σε πολύ χαριτωμένη και μικρή παραλία (με εξοχικό να την έχει σχεδόν ενσωματώσει στο χώρο του) και στο βάθος παρατηρούμε μια συστάδα νησιών, τα Λευκονήσια. Καταλήγουμε στο μικρό λιμανάκι Λουτρό, όπου και ξεκινά (ή καταλήγει) άσφαλτος για τον κεντρικό δρόμο Αγιά Άννα-Ιστιαία. Στα επόμενα 7 χιλιόμετρα θα περάσουμε από δάση, το χωριό Κοτσικιά, περισσότερα δάση και αρκετό στροφιλίκι ωραίας χάραξης αλλά μέτριας ασφάλτου. Στον κεντρικό δρόμο πάμε δεξιά προς το χωριό...Παπάδες. Ευκαιρία για αστείες πινακίδες... Λίγο μετά την έξοδο των Παπάδων προς Ιστιαία μια πινακίδα αριστερά μας πληροφορεί ότι κάπου εκεί υπάρχει ένα δασικό χωριό. Πρόκειται για ένα τουριστικό συγκρότημα από ξύλινα σπιτάκια μέσα στο δάσος. Αργότερα έψαξα και βρήκα την ιστοσελίδα του. Σταματήσαμε για λίγο, είναι ωραίο μέρος -αν και μάλλον ακριβό- μα δεν κάτσαμε για καφεδάκι γιατί εμείς ήμαστε μέσα στη λάσπη και οι υπόλοιποι με κάτι πεντακάθαρες τζιπάρες και δεν θέλαμε να τους κομπλάρουμε! Ο δρόμος για το δασικό χωριό είναι χώμα, γύρω στα 2χλμ αλλά σύντομα θα είναι άσφαλτος. Κάπου εκεί γύρω το DRZ βλέπει αυτή την πινακίδα... ...και βάζει τα γέλια. Εδώ ξεκίνησε μια αξέχαστη διαδρομή. Σύμφωνα με τον χάρτη μου στην περιοχή υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο δασικών δρόμων με πολλές δυνατές επιλογές από τις οποίες διαλέγουμε τη διαδρομή για το χωριό Κρυονερίτης (τελικά οι Βορειοευβοιώτες βγάζουν ωραία ονόματα στα χωριά τους). Στα πρώτα 4-5 χιλιόμετρα ο δρόμος είναι καλός με λίγη λάσπη που και που. Όμως από τη στιγμή που σε έναν αυχένα στρίψαμε αριστερά σε μια τετραπλή διασταύρωση η λάσπη έγινε επιστήθιος φίλος μας. Πολλή λάσπη. Λάσπη παντού. Θέλετε λίγη λάσπη; Πήραμε και για το σπίτι. Αναγκαία σημείωση:όταν κάνω λόγο για πολλή λάσπη εννοώ πολλή λάσπη για την μέχρι τώρα εμπειρία μου στο θέμα. Προφανώς, υπάρχει πραγματικά ακόμα περισσότερη υπερσούπερ καραλάσπη! Το DRZ δικάβαλο και με πράγματα δεν μάσησε πουθενά, να είναι καλά η Έλλη που το διασκέδαζε και τα λαστιχάκια που έβρισκαν παντού τριβή. Δεν συζητάμε για το πως έγιναν τα σαμάρια, τα 3/4 της μηχανής και οι μπότες μας. Όταν γύρισα σπίτι φύτεψα μια τριανταφυλλιά στο χώμα που μάζεψα. Όπως εύκολα καταλαβαίνετε η λήψη φωτογραφιών δεν ήταν στις πρώτες προτεραιότητες αλλά επειδή είστε καλοί άνθρωποι: Ο συγκεκριμένος δρόμος πρέπει να χρησιμοποιείται τέτοια εποχή μόνο από τρακτέρ και DRZ. Δεν σας κρύβω ότι μετά από μιάμιση ώρα σε αυτό το λασποπέδιο είχα αρχίσει να ανησυχώ γιατί αν κάπου κολλούσαμε για τα καλά ή ο δρόμος είχε κοπεί θα έπρεπε να περπατήσουμε αρκετά για να βρούμε άλλα ανθρωπάκια. Δεν χρειάστηκε τίποτα από αυτά, όμως, και βγήκαμε στο δρόμο για Κρυονερίτη σε αυτό ακριβώς το σημείο Υποψιάζομαι ότι το προσκυνητάρι έχει τοποθετηθεί από προηγούμενους ταξιδιώτες που έκαναν την ίδια διαδρομή με ακόμα περισσότερη λάσπη. Ο Ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει για τα καλά και πήραμε γοργά το δρόμο της επιστροφής για Πευκί (μιαμ μιαμ και μετά νάνι νάνι). Στη διαδρομή σταματήσαμε μόνο σε αυτό το γλυκό εκκλησάκι με το πυκνό δάσος πίσω του Αν υπήρχε πηγή θα ήταν το ιδανικό μέρος για κάμπινγκ το καλοκαίρι. Το φως δεν μπορεί να διαπεράσει τα φυλλώματα των δέντρων. Η συνέχεια περιλάμβανε κρασάκι, μεζεδάκι και ύπνο στο ίδιο σημείο με το προηγούμενο βράδυ. Ο καιρός μας έκανε το χατήρι και δεν έβρεξε παρά μόνο αφού μπήκαμε στη σκηνή μας. Έβρεξε χορταστικά, η σκηνή ευτυχώς δεν χαμπάριασε τίποτα και το πρωί είχε σταματήσει. Η επιστροφή ήταν γρήγορη και χωρίς "επισκέψεις" για να είμαστε το μεσημέρι στην Αθήνα. Έβγαλα ξανά μερικές φωτογραφίες στο μικρό Διβάρι και την πανελλήνια συγκέντρωση του Χελιδόνι Forum Μια στάση στον Αλεξίου, το γνωστό μοτοστέκι ανάμεσα σε Προκόπι και Μαντούδι έδωσε μια νότα πολυτέλειας στην εκδρομή αφού ήμαστε οι μόνοι πελάτες και μάλιστα με το τζάκι στα πόδια μας (κυριολεκτικά). Καλά μας και καλά σας χιλιόμετρα.
  7. Απολαυστικό νεράκι δίπλα στη σκηνή μας Υποδομές! Τελικά, φτάνει η στιγμή να ξεκινήσουμε και πρώτος στόχος είναι ένα εκκλησάκι που έχω δει στο χάρτη και φαίνεται ενδιαφέρον. Όμως, πώς μπορεί να φαίνεται ένα εκκλησάκι ενδιαφέρον από τον χάρτη; Όταν ο δρόμος που οδηγεί εκεί πάει παράλληλα με ένα ποταμάκι και εκεί γύρω δεν υπάρχει οικισμός τότε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι το εκκλησάκι θα είναι σε μαγικό μέρος με πηγές και πλατάνια. Για να πάμε, λοιπόν, στην Παναγιά της Ντινιούς φεύγουμε από Ιστιαία για Πευκί και περίπου 2 χιλιόμετρα μετά την Ιστιαία θα δούμε σχετική ταμπέλα δεξιά μας. Η άσφαλτος μας οδηγεί μετά από 2 χιλιόμετρα σε ένα υπέροχο μέρος (απολύτως κατάλληλο για camping) με πλατάνια, νερά, ξέφωτα και πηγές. Εκεί βρίσκεται και το εκκλησάκι της Παναγιάς της Ντινιούς. Για το όνομα του ναού αντιγράφω από τον ιστότοπο του Γυμνασίου Ιστιαίας http://gym-istiaias....ia_ntinious.htm "Ο αρχικός ναός ήταν πλινθόκτιστος με ξύλινη στέγη και υπόστεγο. Στα δυτικά του υπάρχει ένα κελί. Είναι άγνωστο πότε ακριβώς χτίστηκε, είναι βέβαιο όμως ότι υπήρχε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Το 1951 ο παλιός ναό γκρεμίστηκε και θέση του χτίστηκε ο σημερινός. Η λέξη «ντινιούς» είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει «επιστροφή». Η εικόνα της Παναγίας και η περιοχή πήραν αυτό το όνομα, εξαιτίας κάποιου θρύλου που αναφέρεται σε ένα θαύμα : Κάποτε, λέει μία από τις εκδοχές του θρύλου, ένας κυνηγημένος από Τούρκους Έλληνας βρήκε σαν τελευταίο καταφύγιο το ναό και το εικόνισμα της Παναγίας. Ο διώκτης του κάποια στιγμή τον ανακάλυψε και τον πυροβόλησε. Η σφαίρα βρήκε την εικόνα αλλά από θαύμα εξοστρακίσθηκε και επιστρέφοντας στον αποστολέα της, τον σκότωσε. To θαύμα αυτής της επιστροφής (ντινιούς) έδωσε το όνομα στην Παναγία και το ναό της. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές του θρύλου αυτού που καταλήγουν όμως σε γενικές γραμμές στο ίδιο αποτέλεσμα. Το γεγονός είναι πως η εικόνα της Παναγίας, έχει στο πάνω μέρος εμφανές σημάδι που προκλήθηκε από πυροβολισμό." Ο ναός γιορτάζει (πανυγύρι ντε!!!!) στις 23 Αυγούστου. Την ώρα που φτάσαμε ο ιερέας και με τη βοήθεια δύο άλλων άδειαζε το παγκάρι και δεν κάτσαμε πολύ γιατί ήταν κάπως ξενερωτικό. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι το τοπίο είναι εξαιρετικό και αξίζει μια επίσκεψη. Δεξιά και αριστερά φεύγουν διάφοροι χωματόδρομοι, ρωτώ μια κυρία αν ξέρει που βγάζουν, λέει πως όχι οπότε ξεχυνόμαστε προς εξερεύνηση. Η γενική ιδέα είναι πάμε προς Γούβες χωρίς να ξαναβγούμε στον κεντρικό δρόμο. Μετά από αρκετές δοκιμές, αδιέξοδα, διαβάσεις ποταμακίων και καταδιώξεις από σκυλάκια βγαίνουμε στο ασφαλτόδρόμο Ιστιαία-Αβγαριά-Γαλατσώνα-Γερακιού που κινούμασταν και χτες το απόγευμα. Αυτή τη φορά, όμως, στρίβουμε στη Γερακιού προς Αγδίνες και μετά από μία σύντομη βόλτα στο χωριό αυτό (γλυκούλι είναι) φτάνουμε στις Γούβες. Η διαδρομή καταπράσινη και χαλαρωτική. Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στη διαδρομή Οι Γούβες είναι μάλλον αδιάφορο χωριό αλλά έχουν κάτι για το οποίο αξίζει μια στάση. Πρόκειται για έναν ασυνήθιστο πύργο, γνωστό και ως πύργο Δροσίνη. Είναι ορθογώνιο κτίσμα με δύο κυλινδρικούς πύργους στις απέναντι γωνίες του. Αντιγράφω από το Υπουργείο Πολιτισμού http://odysseus.cult...jsp?obj_id=1810 "Ο Πύργος Δροσίνη, στις Γούβες, είναι κτισμένος πάνω σε βράχο και δεσπόζει της περιοχής. Είναι διώροφο κτίσμα 100τ.μ. με πέτρινους τοίχους πλάτους 1μ. Είναι ενετικής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερα σημαντικό κτίσμα για την περιοχή. Κτίσθηκε στα πρώτα χρόνια του 19oυ αιώνα από τον τότε Τούρκο ιδιοκτήτη του, Ιβραήμ- Αγά. Μετά το 1821 πουλήθηκε στους Αλέξανδρο Θεσύλλα και Βαπτιστή Δρόσο. Το 1831 πουλήθηκε στον Κων/νο Πετροκόκκινο, παππού του Γεωργίου Δροσίνη. Κατόπιν περιήλθε στην ιδιοκτησία του ιερέα του χωριού Σταύρου Παπαϊωάννου και συνέχεια στους απογόνους του. Σήμερα ανήκει στην Κοινότητα Γουβών." Ο Δροσίνης τον αναφέρει στα έργα του και εκεί φαίνεται ότι πέρασε αξέχαστα νεανικά χρόνια στην περιοχή. Ο πύργος έχει θεωρητικά μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο αλλά δεν ανοίγει ποτέ και ενώ έχει ανακαινιστεί πρόσφατα είναι θλιβερή η σημερινή κατάστασή του. Εγκατάλειψη παντού. Προσέξτε τη στέγη... Αναχωρούμε για παραλία Γουβών μπας και βρούμε κανένα μαγαζί για καφεδάκι. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοια εποχή, κανένα πρόβλημα, γυρνάμε γύρω γύρω και παρατηρούμε. Είναι συμπαθές μέρος αλλά χωρίς κάποια ιδιαίτερη ομορφιά για έναν επισκέπτη. Αυτό που μου άρεσε ήταν μια γωνίτσα με πεύκα ως τη θάλασσα και από κάτω τους τροχόσπιτα. Κάπου εκεί κοντά υπάρχουν παράκτια οχυρωματικά έργα και πυροβολεία που έκτισε ο Μεταξάς πριν τον πόλεμο για να ελέγχει το πέρασμα ανάμεσα σε Εύβοια και Μαγνησία. Δεν κατάφερα να βρω σαφείς πληροφορίες πως να πάμε, ούτε ξέρω σε τι κατάσταση είναι, οψόμεθα για το μέλλον. Μάλλον, πρέπει να έχουν μείνει ερείπια γιατί αναφέρεται ότι τα κατέστρεψαν οι Γερμανοί.
  8. Για μένα απόλυτα ναι. Προστατεύει και μπορείς άνετα να τοποθετήσεις tank-bag πάνω του (όχι αναγκαστικά της ίδιας εταιρείας).
  9. Επεισόδιο 1ο Σαν καλό παδί που δεν είμαι, ξεκίνησα με το DRZ για να πάω στο Καινούργιο (χωριό με πολύ αστείο όνομα δίπλα στα Καμένα Βούρλα) και να περάσω Πάσχα με του δικούς μου. Καλά διαβάσατε Πάσχα. Δεν είναι χτεσινή η συγκεκριμένη βόλτα.... Αλλά DRZ και εθνική οδός=απαγορευμένη αγάπη, οπότε Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα ξεκινώ για τα Ψαχνά Ευβοίας και τον οίκο δύο εξαιρετικών φίλων. Έφτασα κατά τις 10 και μέχρι να κοιμηθούμε στις 6 το πρωί μεσολάβησαν πολλά λουκάνικα Φουρνών Ευρυτανίας, μπόλικα ποτήρια κρασάκι και συζήτηση για ταξίδια αλλά και την τρέχουσα κατάσταση της Ελλαδίτσας μας. Πολύ χάρηκα που ξανάδα τα παιδιά. Την επόμενη μέρα και αφού καταφέραμε να ξυπνήσουμε και να πιούμε καφεδάκι, χαιρέτησα το ζεύγος των χιλιομετροφάγων και ξεκίνησα κατά τις 2 με στόχο να είμαι στις 7:30 το απόγευμα στην Αιδηψό για να προλάβω το τελευταίο φέρρυ των 8 για Αρκίτσα και στο μεταξύ να ψαχτώ με το χωμάτινο δίκτυο της περιοχής. Από Ψαχνά, ανέβηκα Κοντοδεσπότι από άσφαλτο. Δεν ξέρω πως είναι αυτή η διαδρομή άλλες εποχές, αλλά την άνοιξη ήταν πανέμορφη. Ύστερα από λίγο καταλήγετε σε αυτή τη διασταύρωση και πάτε ευθεία. Στο βάθος η Δίρφη Από εδώ και πέρα ακολούθησα τη διαδρομή για τα λατομεία της ΛΑΡΚΟ. τ Και συνέχισα στη διαδρομή που σε βγάζει στον Παγώντα αλλά με μερικές παρακάμψεις! Μια διασταύρωση οδηγεί σε αδιέξοδο αλλά και σε εκκλησία αφιερωμένη στη Παναγία. Το μέρος έχει άπλετη θέα και μέρα χωρίς αέρα θα είναι εκπληκτική επιλολή για κάμπινγκ. Στη συνέχεια βγήκα Μαρκάτες και από εκεί Αγία Τρίτη κατά τα γνωστά. Είχα να περάσω από εκεί από το 2002 και πολύ το χάρηκα. Ο χρόνος πίεζε και έτσι αφού έπαιξα με τα ποταμάκια και τρόμαξα έναν συμπαθέστατο σταχτοτσικνιά βγήκα στο Προκόπι και βουρ από άσφαλτο για Λίμνη και Αιδηψό. Όμως, κοντά στην Αιδηψό είδα στο χάρτη ότι υπάρχει ένας στριφτερός χαλικόστρωτος δρομάκος που ανεβαίνει από τα Κάτω Ήλια στα Πάνω Ήλια. Μπορείτε να δείτε τον κεντρικό δρόμο κάπου χαμηλά στο βάθος αριστερά. Κοντά στα Πάνω Ήλια υπάρχει μονή αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Την είδα από μακρυά κτισμένη σε πολύ ωραίο μέρος, αλλά ο χρόνος πίεζε. Την επόμενη φορά. Τά Άνω Ήλια είναι πολύ μικρό χωριό, με έρημα πέτρινα σπίτια και πρόλαβα να δω ένα ενδιαφέρον εστιατόριο να στεγάζεται σε ένα από αυτά (όχι ερειπωμένο όμως!). Έξω από το χωριό υπάρχει ο παλιός ναός της Παναγίας και κάπου εκεί συναντάμε άσφαλτο και μετά ο δρόμος κατηφορίζει σιγά σιγά προς την Αιδηψό παρέχοντας χορταστική θέα προς βόρειο Ευβοϊκό. Βιαζόμουν και έτσι δεν έχει φωτογραφίες, πρέπει να με πιστέψετε! Στην Αιδηψό πήρα το φέρρυ για Αρκίτσα και μετά νανάκια στο χωριό. Από Αρκίτσα τα Καμένα Βούρλα είναι μισή γκαζιά δρόμος. Σίγουρα όλοι σας περνάτε συχνά από τα Καμένα Βούρλα και πιθανώς σταματάτε για ένα καφεδάκι. Την επόμενη φορά που θα περάσετε αξίζει να κάνετε μια μικρή παράκαμψη 5 χιλιομέτρων. Στα Καμένα Βούρλα δίπλα στην εθνική οδό κινείται ένας παράδρομος και σε ένα σημείο του θα δείτε μια πινακίδα για τη Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος ανηφορίζει με συνεχείς φουρκέτες το βουνό Κνημίδα προσφέροντας μια όλο και πληρέστερη θέα και σε ένα σημείο υπάρχει παγκάκι και πηγούλα για να την απολαύσετε. Μετά από 4 χιλιόμετρα φτάνει στη Μονή Μεταμόρφωσης. Αν συνεχίσετε και μετά από αλλά τόσα χιλιόμετρα φτάνετε στο χωριό Καρυά και από εκεί ξεχύνεται ένα πλήθος χωματόδρομων που οργώνει το βουνό, αλλά για αυτά μια άλλη μέρα. Πριν μπείτε στο μοναστήρι, επισκεφτείτε το μικρό ναό απέναντί του, είναι αφιερωμένο στην Παναγιά τη Βλαχέρνα και η θέα είναι ισοδύναμη με το να πετάτε με αεροσκάφος. Βόρεια Εύβοια, Λιχάδα, Μαλιακός κόλπος και βουνό Όρθρυς είναι στη διάθεσή σας ενώ στα πόδια σας είναι τα Καμένα Βούρλα και η εθνική οδός. Για τη μονή αντιγράφω τις παρακάτω πληροφορίες από http://www.sterea-tour.gr Σε απόσταση 4 χλμ. από τα Καμένα Βούρλα και σε υψόμετρο 310μ. σε καταπράσινο περιβάλλον βρίσκεται η Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος γνωστή και ως "Μοναστήρι της Καρυάς". Η ιστορία του αρχίζει από τον 7ο μ.Χ. αιώνα, ενώ το καθολικό του ανάγεται τον 11ο - 12ο αιώνα. Αρχικά ήταν ρυθμού Βασιλικής με τρούλλο τον οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι. Το 1600 περίπου, επισκευάσθηκε σε σαμαροσκεπή τρίκλιτη βασιλική. Για την τοιχοδομία έχουν χρησιμοποιηθεί λίθοι μεγάλων διαστάσεων από κτίσματα παλαιοτέρων χρόνων του 5ου η 4ου π.Χ. αιώνα, ενώ θραύσματα από αρχαίες κολώνες βρίσκονται συγκεντρωμένα κοντά στο καθολικό. Μεταξύ των ετών 1725 η 1736 έως 1757 έγινε η αγιογράφηση του Καθολικού. Το 1975 έγινε η τελευταία ανακαίνιση. Στη Μονή φυλάσσονται πολλά κειμήλια. Λειτουργεί με ανδρική αδελφότητα. Να προσθέσω ότι μέχρι πρόσφατα ήταν ημιερειπωμένη και διάφοροι καλοί άνθρωποι είχαν αφαιρέσει εικόνες και άλλα αντικείμενα αξίας. Το καθολικό της μονής είναι ιδιαίτερα κατανυκτικό και αν και τα κεριά με το πέρασμα των αιώνων έχουν μαυρίσει τις αγιογραφίες το αποτελεσμα ενισχύει την αίσθηση αυτή. Επεισόδιο 2ο Τη Δευτέρα του Πάσχα το απόγευμα ξεκινάμε για Αρκίτσα (άντε πάλι) και κατά τις 6 το απόγευμα φτάνουμε Αιδηψό με το φέρρυ. Η μηχανή κοστίζει περίπου 6,5 ευρώ και το κάθε άτομο περίπου 3,5. Δεν το λες και φθηνά για 45 λεπτά ταξίδι. Δρομολόγια θα βρείτε εδώ. Έχουμε 2 μέρες στη διάθεσή μας για να εξερευνήσουμε ένα τμήμα της Βορείου Ευβοίας και -πιστέψτε με- είναι λίγο. Πριν πολλά χρόνια, νομίζω γύρω στο 1995 είχα διαβάσει για κάποιες όμορφες λίμνες δίπλα στη θάλασσα γεμάτες με παρυδάτια πουλιά κάπου στη Β.Εύβοια. Δεν ξέρω πως κατάφερα να αφήσω τόσο καιρό χωρίς να έχω πάει αλλά είχε έρθει η ώρα. Σύμφωνα με το χάρτη Βόρεια Εύβοια της Ανάβασης, ο οποίος ήταν ο οδηγός μας, οι λίμνες αυτές είναι κοντά στην Ιστιαία. Πριν πάμε, όμως, ήθελα να επισκεφθώ μια ακόμα μικρή λιμνούλα και έτσι κατευθυνθήκαμε από Αιδηψό προς Γιάλτρα και μετά από 6 περίπου χιλιόμετρα ασφάλτου βλέπουμε στο αριστερά μας τη Φλίβα. Πρόκειται για μια πολύ μικρή λίμνη, δίπλα στη θάλασσα που περιβάλλεται από καλαμιώνες. Επειδή δεν ήταν εύκολο να βρεθώ σε κάποιο ψηλό μέρος που να προσφέρεται για φωτογράφηση θα αρκεστείτε σε αυτή: θα ξαναπάω όμως... Επιστρέφουμε προς Αιδηψό και κατευθυνόμαστε προς Ιστιαία, προσπερνώντας τους Ωρεούς και στην είσοδο της Ιστιαίας στρίβουμε αριστερά προς Κανατάδικα. Ο δρόμος μετά από 4 χιλιόμετρα φτάνει στη θάλασσα και λίγα μέτρα πριν μπορείτε να πάτε δεξιά ή αριστερά σε ασφαλτόδρομους που σύντομα μεταμορφώνονται σε χωματόδρομους. Αριστερά πάει προς το Μικρό Διβάρι (άρα δεξιά πάει προς το Μεγάλο Διβάρι!). Το Μικρό Διβάρι είναι στην πραγματικότητα 2 μικρά Διβάρια, δύο δηλαδή υπέροχες λίμνες στις οποίες όταν φτάσαμε χάσαμε την μπάλα. Λίγο η άνοιξη, λίγο το καταπληκτικό φως του Ήλιου εκείνη την ώρα μα κυρίως η ομορφιά τους και η παρουσία κύκνων(!) και άλλων μικρότερων πουλιών μας έκανε πραγματικά ευτυχισμένους. Γιατί είπαμε ότι δεν είχα έρθει όλα αυτά τα χρόνια; Οι κύκνοι! και μία Σταχτιά Νανοσκαλίδρα (το όνομα ακούγεται σπάνιο, το πουλί είναι αρκετά κοινό) Λίγο μετά ο δρόμος που κινείται συνεχώς δίπλα στην παραλία ακολουθώντας της κάνει μια στροφή 90 μοιρών και καταλήγει σε ένα μαγικό μέρος με πηγή και χρωματιστά χαλιά από λουλούδια και εκεί σταματά! Άντε γειαααααα!!!!! Η σκηνή στήθηκε με πολύ συνοπτικές διαδικασίες. Επαναλαμβάνω: χάθηκε η μπάλα, μήπως τη βρήκατε; Φοβάμαι βέβαια, ότι αν πάει κανείς εκεί το καλοκαίρι ή θα γίνεται κακός χαμός από σκηνές ή θα τον διώξουν. Ίσως και να κάνω λάθος. Ελαφρώς φορτωμένο Απένατι η περιοχή του Τρικερίου στο νότιο Πήλιο. Με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά κατευθυνόμαστε προς το Μεγάλο Διβάρι το οποίο επικοινωνεί με ένα κανάλι με τη θάλασσα. Λίγο πιο κάτω ένα κοπάδι από Λευκοτσικνιάδες μας χαζεύει από απόσταση ασφάλειας. Είναι η μόνη περίπτωση που θα ήθελα έναν μεγαλύτερο τηλεφακό... Αφήνουμε πίσω μας και το Μεγάλο Διβάρι και ακολουθούμε τυχαία μερικούς χωματόδρομους. Μια συστοιχία από εγκατελειμμένα γιαπιά έχει νικηθεί κατά κράτος από το φύση. Βγαίνουμε στο δρόμο Ιστιαία-Πευκί και στρίβουμε προς Αβγαριά-Γαλατσώνα και Γερακιού. Τρία χωριουδάκια όπως θα έπρεπε να είναι τα χωριουδάκια και επιπλέον πνιγμένα στο πράσινο. Είπαμε, η εποχή, η ώρα κλπ κλπ. Στην έξοδο από τη Γερακιού υπάρχει ένα όμορφο μικρό καταρρακτάκι δίπλα στο δρόμο. Καταλήγουμε στο Πευκί. Από το πλήθος των μαγαζιών φαίνεται ότι το καλοκαίρι θα γίνετια χαμός αλλά τώρα υπάρχει ησυχία και μερικά μόνο καταστήματα είναι ανοικτά. Καθόμαστε στην Ακρούλα, ένα συμπαθέστατο ταβερνάκι και απολαμβάνουμε το φαγητό μας. Λίγο μετά ξεκουραζόμαστε στη σκηνή μας με συνοδεία το τραγούδι από αναρίθμητους βατράχους. Επόμενη μέρα, λοιπόν, και το πρόγραμμα λέει πρωινο ξύπνημα ώστε να έχουμε όλη τη μέρα δική μας για όργωμα, εεε, εννοούσα βόλτα. Πράγματι, στις 6 σηκώνομαι από τη σκηνή, ρουφώ με μανία το τοπίο όπως φωτίζεται από το χάραμα και...την ξαναπέφτω για ύπνο μέχρι τις 11! Είπαμε, το σχέδιο πάνω από όλα!
  10. @Mi_ka αν και συμφωνώ μαζί σου, πρέπει να πούμε ότι τότε μπορεί να περίμενες το τεύχος Ιουνίου και να μην έβγαινε ποτέ ή να έβγαινε -και καλά- μαζί με το τεύχος Ιουλίου! Πχ το συγκεκριμένο τεύχος είναι διπλό (Μάιος και Ιούνιος).
  11. Από άρθρο του Μotorsport του 1983... Enlarge this image Click to see fullsize Enlarge this image Click to see fullsize Enlarge this image Click to see fullsize Enlarge this image Click to see fullsize Enlarge this image Click to see fullsize
  12. Ναι, είναι μια χαρά. Καλές βόλτες.
  13. Δείτε αυτό από τις 11 Φεβρουαρίου 2013. Αναστολή λειτουργίας. http://auto.in.gr/news/greece/article/?aid=1231234718
  14. Μια πολύ καλή προσπάθεια από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΚΛΑΪΚΕΥΣΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ. http://www.physics.ntua.gr/POPPHYS/
  15. Ναι έχουν. Άλλωστε και τα πιο έγκυρα πρακτορεία κάνουν λάθη. Πάντως, όταν αναφέρει ένα τέτοιο περιστατικό η Guardian, η απάτη δεν είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό.
  16. Πάντως, η ιστορία αναφέρεται και από ειδησεογραφικά πρακτορεία στο εξωτερικό. http://www.guardian....00kmh-car-chase http://life.national...-kmh-car-chase/
  17. Το Ίδρυμα Ευγενίδου και η Ένωση Ελλήνων Φυσικών, επί τη ευκαιρία της επετείου 25 χρόνων από τον θάνατό του, τιμούν τον επιστήμονα και άνθρωπο Richard Phillips Feynman, με μια ιδιαίτερη εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου και ώρα 18:30 στο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου. Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει διαλέξεις, προβολή βίντεο, καθώς και στιγμιότυπα από το θεατρικό έργο «QED» ή «Τι απέδειξε ο κ. Φάινμαν». Την εκδήλωση θα πλαισιώνει Έκθεση με βιβλία, φωτογραφικό υλικό και τις κυριότερες στιγμές από την ακαδημαϊκή ζωή του μεγάλου επιστήμονα και η οποία θα διαρκέσει από 18 έως και 28 Φεβρουαρίου. Θα χαρούμε να σας έχουμε κοντά μας!!! Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε, όπως πάντα να επικοινωνείτε με τη βιβλιοθήκη μας. ----------------------------------------------------------- ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ 387 175 64 Π. ΦΑΛΗΡΟ τηλ. 210-9469631, 210-9469632 email: lib@eugenfound.edu.gr http://www.eugenfound.edu.gr -----------------------------------------------------------
  18. Το ίδιο παθαίνουν δελφίνια και θαλάσσιες χελώνες που τρώνε πλαστικές σακούλες νομίζοντας ότι είναι μέδουσες...
  19. Για το γυροσκοπικό φαινόμενο πολλά έχουν γραφτεί, κάποια σωστά, κάποια όχι, τα περισσότερα αποσπασματικά. Από το εκπληκτικό archive.org στο οποίο αναπαύονται σκαναρισμένα απίθανα παλιά βιβλία από τις βιβλιοθήκες των ΗΠΑ, ανέσυρα αυτό το εξαιρετικό -αν και εξειδικευμένο- βιβλίο του 1909(!) για τις σβούρες και τα γυροσκόπια. Πρόκειται για 135 σελίδες αγγλικού κειμένου αφιερωμένου άμεσα στα παιδικά μας παιχνίδια (σβούρες) και έμμεσα στα σημερινά μας (μοτοσικλέτες). Έχει μπόλικα μαθηματικά και απευθύνεται είτε σε μηχανικομαθηματικοφυσικοτζουτζούκους είτε σε υπομονετικούς επίμονους τρελαμένους. Σε κάθε περίπτωση δείτε στις σελίδες 134-135 μια πολύ κατατοπιστική και αρκετά απλή εξήγηση του γιατί αν προσπαθήσουμε να στρίψουμε ένα γυροσκόπιο γύρω από έναν άξονα αυτό θα στρίψει γύρω (και) από έναν άξονα κάθετο στον πρώτο. Αυτό, δηλαδή, που κάνουμε στον μπροστινό τροχό. Τον στρίβουμε με το τιμόνι γύρω από σχεδόν κατακόρυφο άξονα και αυτός γέρνει αριστερά ή δεξιά γύρω από οριζόντιο άξονα. http://ia600306.us.archive.org/34/items/elementarytreatm00crabiala/elementarytreatm00crabiala.pdf
  20. Ακολούθησε μια μικρή στάση στη Βυτίνα, μια άκαρπη προσπάθεια συνεννόησης με ένα ΑΤΜ της Αγροτικής και μια επέλαση σε χυλοπίτες και άλλα τοπικά είδη από την παρέα. Στη συνέχεια τέθηκε το μεγάλο ερώτημα: Πώς θα γυρίσουμε στην Αθήνα; Να ξανακάνω όλη την εθνική με το DRZ δικάβαλο δεν το συζητώ. Η ιδέα που επικράτησε είναι να πάμε Νεμέα μέσω Ολίγυρτου. Πράγματι κατευθυνόμαστε προς Λεβίδι και από εκεί στρίβουμε για Κανδήλα. Λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό βλέπουμε ψηλά δεξιά μια μονή να είναι σκαρφαλωμένη στον γκρεμό. Πρόκειται για τη μονή Παναγίας Κανδήλας. Αντιγράφω από το http://www.arcadiaportal.gr/news/iera-moni-panagias-kandulas ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ Σφηνωμένη μέσα στη σπηλιά ενός αγέρωχου βράχου, η Μονή της Κανδήλας δεσπόζει μεγαλόπρεπη πάνω από την πανάρχαιη μνήμη του Ορχομενού. Μπροστά της απλώνεται η πεδιάδα της Κανδήλας και του Λεβιδίου ως τη δύση και τις βορινές προεκτάσεις του Μαινάλου. Η Κανδήλα βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Αρκαδίας, απέχοντας 38 χλμ. από την Τρίπολη και 15 χλμ. από το Λεβίδι. Γύρω από το βράχο βρίσκεται το «Αργόν Πεδίον» των αρχαίων. Τοπίο ήρεμο, το οποίο σχηματίζεται στη στενή κοιλάδα του Ορχομενού, ανάμεσα στα Αρκαδικά όρη, Ολίγυρτο και Τραχύ. Η ονομασία «Αργόν Πεδίον» οφείλεται στην αδυναμία καλλιέργειας της περιοχής. Εκεί συγκεντρώνονταν τα όμβρια ύδατα χωρίς να έχουν τη δυνατότητα διεξόδου, με αποτέλεσμα η πεδιάδα να μετατρέπεται το χειμώνα σε λίμνη. Η περιοχή της Κανδήλας ήταν κατά την αρχαιότητα μια από τις προστατευμένες εισόδους της Αρκαδίας, λόγω του ορεινού της περίγυρου προς βορρά που άφηνε μόνο ένα στένωμα προσπέλασης. Η μονή είναι κτισμένη πάνω στη βραχώδη δυτική πλευρά του βουνού Κρουσταλλιές (Τρύπες ή Μοναστήρι το αποκαλούν οι ντόπιοι), νοτίως του χωριού της Κανδήλας, από το οποίο είναι μάλιστα αθέατη. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό μοναστήρι των βράχων, το οποίο έχει μείνει γνωστό στην ιστορία για την προσφορά του, τη δράση και τη συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση, λόγω του οχυρού της θέσης του και της αγωνιστικότητας των μοναχών του. Η Κανδήλα είναι ένα γραφικό χωριό, βόρεια του Λεβιδίου (12 χλμ.), κοντά στα όρια του νομού Αρκαδίας με την Αργολίδα και την Κορινθία. Είναι κτισμένη στις νότιες παρυφές του όρους Ολίγυρτος, σε υψόμετρο 760 μ., στο βάθος ενός εύφορου λεκανοπεδίου. Από εδώ περνά ο δρόμος που οδηγεί στην ορεινή Κορινθία. Η περιοχή γύρω από την Κανδήλα έχει αρκετό πράσινο και πολλά ελαιόδενδρα. Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στη γεωργία (δημητριακά, ελιές, οπωρικά) και σε μικρότερο βαθμό στην κτηνοτροφία και το εμπόριο. ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ – ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ Η ιστορία της ίδρυσης της μονής και τα αρχαιότερα χρόνια της ζωής της έχουν επιβιώσει κυρίως ως απόηχοι μιας παράδοσης, καθώς ό,τι είχε περισωθεί από την αρχική της μορφή, όπως τα υπάρχοντά της, τα έγγραφα και τα πατριαρχικά χρυσόβουλλα, καταστράφηκαν όλα από φωτιά κατά τα Ορλωφικά το 1770. Η παράδοση αναφέρει ότι χριστιανοί της περιοχής του Λεβιδίου είχαν επιλέξει στο ύψωμα Μισόκαμπο, στα δυτικά της κωμόπολης της Κανδήλας, να ιδρύσουν μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία. Με χρήματα εράνου και προσωπική εργασία των κατοίκων άρχισαν οι οικοδομικές εργασίες, αλλά κατά τη δύση του ηλίου η θαυματουργός εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου μετακινούνταν από την επιλεγμένη θέση στην απέναντι πλευρά. Ενώπιόν της το βράδυ έκαιγε κανδήλα, την οποία δεν είχε τοποθετήσει ανθρώπινο χέρι και η οποία τα ξημερώματα χανόταν. Καθώς το φαινόμενο επαναλαμβανόταν οι πιστοί συνειδητοποίησαν ότι η επιθυμία της Παναγίας ήταν να ιδρυθεί η μονή που κτιζόταν προς τιμήν της όχι στην επιλεγμένη από τους πιστούς θέση, αλλά εκεί όπου εμφανιζόταν η εικόνα με την κανδήλα. Σύμφωνα με την παραπάνω προφορική παράδοση, η μονή ιδρύθηκε στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα, ενώ η επωνυμία της ως μονή Κανδήλας συνδέεται με το θείο φως της κανδήλας στην εικόνα της Θεοτόκου. ΟΝΟΜΑ Ο Ιωάννης Δάλκος θεωρεί πως το κτίσιμο του χωριού προήλθε ύστερα από την ίδρυση της μονής και η ονομασία του έχει σχέση με το θαύμα της εικόνας και τη μεταφορά της καντήλας της Παναγίας. Για τους περισσότερους, πάντως, η ονομασία Κανδήλα πρέπει να αποδοθεί σε παρετυμολογία της λέξης «κονδυλέα». Στην αρχαία Κονδυλέα υπήρχε ιερό άλσος και ναός όπου λατρευόταν η Άρτεμις η Κονδυλεάτις. Η Κονδυλέα βρισκόταν ένα αρχαίο στάδιο (180 μ. περίπου) έξω από την πόλη των Καφυών. Στην περιγραφή του ο Παυσανίας (Αρκαδικά, 23, 6-8) ιστορεί έναν δραματικό μύθο που άλλαξε το προσωνύμιο της λατρευόμενης θεότητας. Σύμφωνα με τον μύθο, μερικά παιδιά παίζοντας έδεσαν ένα σχοινί γύρω από το λαιμό του αγάλματος και φώναζαν «Η Άρτεμις κρεμάστηκε». Οι Καφυείς, ως τιμωρία για την ιεροσυλία της πράξης τους, τα λιθοβόλησαν και τα σκότωσαν. Όμως, κατάρα έπεσε πάνω στην πόλη τους και οι έγκυες απέβαλαν τα παιδιά που εγκυμονούσαν. Η Πυθία τις συμβούλεψε με χρησμό να θάψουν τα παιδιά και να τους προσφέρουν τιμές κάθε χρόνο. Από το χρησμό αυτό οι Καφυείς ονόμασαν τη θεά της Κονδυλέας «Άρτεμις Απαγχομένην». Μια τέτοια παράδοση, η οποία είχε διατηρηθεί ως τον 2 αι., θα είχε δώσει στην Κονδυλέα έναν απόηχο φήμης. Δεν είναι λοιπόν απίθανο σε μια απόσταση 2-3 χλμ. να χρησιμοποιήθηκε το τοπωνύμιο μιας γειτονικής περιοχής και να διατηρήθηκε μέσα σε λίγους αιώνες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Η μονή δεν είναι γνωστό πότε περιβλήθηκε με σταυροπηγιακή αξία και δεν είναι επίσης γνωστός ο χρόνος ίδρυσής της. Από έκθεση του ηγουμένου της μονής Καλλίνικου, στις 16 Ιουνίου 1833, προς το Νομάρχη Αρκαδίας (Γ.Α.Κ., Μοναστηριακά, φ. 315) πληροφορούμαστε ότι το μοναστήρι ήταν ακμαίο, αλλά πυρπολήθηκε από τους Αλβανούς το 1770 και απώλεσε τα πάντα, όπως και τα πατριαρχικά χρυσόβουλλα. Έτσι έγινε ενοριακό με την υποχρέωση να καταβάλλει ετησίως 80 γρόσια στη Μητρόπολη Αμυκλών και 200 γρόσια για τη σχολή που λειτουργούσε πριν από το 1821 στην Κανδήλα. Πριν από την Ελληνική Επανάσταση η μονή βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση και ήταν ερειπωμένη. Αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τους χριστιανούς μετά από άδεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Υπάρχει στα αρχεία της μονής το συστατικό γράμμα του Γρηγορίου Ε΄ τον Σεπτέμβριο του 1820 προς όλους τους ιεράρχες εκκλησιαστικούς και λαϊκούς, τους οποίους προέτρεπε να συνδράμουν και να βοηθήσουν το ιερό αυτό μοναστήρι. Πιθανώς οι μοναχοί στην προσπάθειά τους να ανοικοδομήσουν το μοναστήρι χρεώθηκαν βαριά και πιεζόμενοι από τους δανειστές τους, ζήτησαν τη βοήθεια του Πατριαρχείου, το οποίο αναγνωρίζει ακόμα ως σταυροπηγιακό το μοναστήρι της Κανδήλας το 1820. Την παρακμή της μονής την είχε ολοκληρώσει η αρπαγή της κτηματικής περιουσίας της από τον Οθωμανό Μουσταφά Αρναούτογλου το 1817, κάτι που αναγράφεται στην αναφορά του Ηγουμενοσυμβουλίου της μονής προς την Ιερά Σύνοδο στις 10 Ιουνίου 1839, με την οποία η μονή ζητάει τα κτήματα της γειτονικής μονής του Μπεζενίκου, της σημερινής Βλαχέρνας. Στην αναφορά αυτή αναγράφεται ακόμα ότι η μονή ανέκτησε την περιουσία της το 1821 και την κατείχε έως το 1828 οπότε και η «Κυβέρνησις» την απέσπασε από τη μονή. Ο ιστορικός ρόλος της μονής στην Επανάσταση υπήρξε σημαντικός. Ο ηγούμενος Καλλίνικος έπαιξε για πολλά χρόνια μεγάλο ρόλο στην αγωνιστική συμβολή της Κανδήλας. Από ιστορικά έγγραφα και κείμενα των ιστορικών της Επανάστασης πληροφορούμαστε τη συμμετοχή της στον Αγώνα, αλλά και την προσφορά της σαν αμυντικό καταφύγιο στους περιοίκους, κάθε φορά που τα πολεμικά γεγονότα πρόσβαλλαν άμεσα τη ζωή και την ασφάλειά τους. Εκτός από ορμητήριο και αναπαυτήριο, συγχρόνως υπήρξε και πρόχειρο θεραπευτήριο, καθώς ο ηγούμενος, ως εμπειρικός χειρουργός που ήταν, είχε μετατρέψει τη μονή σε πρόχειρο νοσοκομείο για την περίθαλψη των τραυματιών. Επίσης, ο ηγούμενος Καλλίνικος συνεισέφερε αρπάζοντας από τους Τούρκους κοπάδια και δίνοντας στον Αγώνα αλεύρι και στάρια. Από τον ιστορικό Φωτάκο, στα Απομνημονεύματα του για την Ελληνική Επανάσταση, αναφέρεται ότι στο χώρο του μοναστηριού της Κανδήλας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έδωσε γραπτή άδεια στον Σαγιά να εξοντώσει τον καπετάν Νενέκο που προσκύνησε τον Ιμπραήμ. Συγκεκριμένα αναφέρει: « Πριν υπογράψει πήρε το χαρτί και το καλαμάρι και μπήκε στην εκκλησία του μοναστηριού στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου και έκαμε τρεις μετάνοιες γονατιστές και έβαλε την υπογραφή του, λέγοντας ότι τούτο το κάμνει για χάριν της πατρίδας του». Στην απογραφή της περιουσίας της, το 1833, η μονή είχε 6 στρέμματα καλλιεργήσιμη γη (τα 200 βαλτώδη). Διέθετε επίσης 30 στρέμματα αμπέλια, 305 αιγοπρόβατα και 35 κυψέλες μελίσσια. Το 1837 η μονή παραπονιέται ότι δεν έχει επαρκή περιουσία και ζητά να της παραχωρηθεί το διαλυμένο γειτονικό μοναστήρι του Μπεζενίκου με τα κτήματά του. Η Ιερά Σύνοδος αποδέχθηκε την αίτηση και της το παραχώρησε το 1839. Η προσάρτηση, ενώ τυπικά είχε εγκριθεί, φαίνεται ότι μάλλον εγκαταλείφθηκε και δεν πραγματοποιήθηκε, διότι τα κτήματα του Μπεζενίκου είχαν ενοικιαστεί για μια 25ετία. Παραδόθηκαν, ωστόσο, δέκα αντικείμενα από τους μοναχούς Διονύσιο και Παρθένιο στη Μονή της Κανδήλας. H μονή ήταν ανδρώα, αλλά το 1937 μετατράπηκε σε γυναικεία (τελευταίος ηγούμενος υπήρξε ο Γρ. Βιδάλης και πρώτη ηγουμένη η Καλλινίκη Μαντζουράνη). Από το 1972 και εξής, η μονή υδροδοτήθηκε (πηγή Κομποτής) και ηλεκτροφωτίστηκε. Δυτικά του μοναστηριού -κάτω από τον δημόσιο δρόμο- υπάρχει μετόχι της αφιερωμένο στον άγιο Χαράλαμπο. Ασφαλτόδρομος φτάνει σε πλάτωμα ακριβώς κάτω από τη μονή. Η θέα είναι χορταστική. Μετά από πεντάλεπτο ανέβασμα στα τσιμεντένια σκαλιά φτάνουμε έξω από τη μονή. Δυστυχώς, είναι κλειστή. Στα 50 μέτρα από τη μονή σώζεται ένα μικρό οχυρό που φτιάχτηκε για να προφυλάσσει μοναχούς και κατοίκους του χωριού. Σε φυσικό κοίλωμα του βράχου μήκους όχι πάνω από 50 μέτρα έχει κτιστεί τείχος με αρκετές πολεμίστρες. Φεύγουμε από τη μονή (θα μάθω πότε ανοίγει και θα ξαναπάω) και περνάμε δίπλα από την Κανδήλα. Ανεβαίνουμε το υπέροχο στροφιλίκι του Ολίγυρτου που κατεβαίνοντας θα μας οδηγήσει στο χωριό Σκοτεινή και μετά από σχεδόν 30χλμ στη Νεμέα. Αν δεν έχετε κάνει αυτή τη διαδρομή βάλτε την στο πρόγραμμα. Αξίζει. Όπως κατευθυνόμαστε από τη Νεμέα προς την εθνική οδό συναντώ για πολλοστή φορά αυτό το όμορφο συγκρότημα κτισμάτων στο βράχο, τη μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βράχου Νεμέας κτισμένη τουλάχιστον το 1633 σύμφωνα με τη σφραγίδα της.. Δεν έχω αξιωθεί ποτέ να την επισκεφτώ. Όποτε έχω περάσει από εδώ πάντα για κάποιο λόγο βιαζόμουν. Σήμερα δεν είναι εξαίρεση. Ας είναι... Η επιστροφή δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να επιδείξει, πέρα από την ομορφιά της παλιάς εθνικής μετά την Κόρινθο. Βραδάκι, φεγγαράκι, ντιαρζετάκι και πολλή υπομονή! Καλές μας βόλτες φίλοι.
  21. Η πρόταση είχε πέσει εδώ και βδομάδες αλλά όλο κάτι χάλαγε (συνήθως ο καιρός). Τελικά, ένα Σάββατο ξεκινήσαμε για το όμορφο Βαλτεσινίκο, όπου θα μας φιλοξενούσε καλός φίλος. Ο καιρός υπέροχος και το DRZ δικάβαλο πασχίζει να ακολουθήσει το TOYOTA YARRIS των φίλων, χωρίς αποτέλεσμα. Δίνουμε, λοιπόν, ραντεβού στο χιονοδρομικό του Μαινάλου και ακολουθούμε την εθνική Κορίνθου-Τρίπολης με 100-110 και χωρίς άγχος. Μετά το τούνελ στο Αρτεμίσιο κάνουμε μια ολιγόλεπτη στάση στην Αλέα. Ο κάμπος της Τρίπολης έχει πλημμυρίσει από τις συνεχείς βροχές και έχει γίνει λίμνη. Τον έχω ξαναδεί σε παρόμοια κατάσταση αλλά αυτή τη φορά η λίμνη έχει πραγματικά μεγάλο μέγεθος. Το χωριό Σάγκας αναπαύεται στην αγκαλιά του Αρτεμισίου. Στα διόδια της Νεστάνης στρίβουμε για Λεβίδι και πριν φτάσουμε εκεί στρίβουμε στον Καρδαρά αριστερά για το χιονοδρομικό και τις κορυφές του Μαινάλου. Στο δρόμο συναντούμε πινακίδα για το σπήλαιο Κάψια αλλά το αφήσαμε για μια άλλη φορά αφού οι φίλοι μας περίμεναν. Το χιονοδρομικό στο Μαίναλο είναι μικρό και δεν βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο. Παρόλα αυτά ο χειμώνας του έχει χαρίσει πλούσιο χιόνι και πολλούς επισκέπτες. Απολαύσαμε το καφεδάκι μας στο σαλέ και ζηλέψαμε τα παιδάκια που κάνανε σκι με απίστευτη άνεση. Στο μεταξύ αυτό το μικρό και ασήμαντο όχημα ανεβοκατέβαινε ακατάπαυστα στις πίστες και έστρωνε το χιόνι. Κατά τις 4 συνεχίσαμε το δρόμο μας προς τη Βυτίνα. Ο δρόμος αυτός είχε σε πολλά σημεία αρκετό χιόνι, καθότι βρίσκεται στην ανήλια μεριά του βουνού, αλλά το DRZ δεν αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα. Το Βαλτεσινίκο απέχει 15χλμ από τη Βυτίνα και μόλις φτάσαμε τακτοποιηθήκαμε στο σπίτι και μετά ακολούθησαν τα γνωστά πολιτιστικά δρώμενα. Το Βαλτεσινίκο είναι ένα από τα ψηλότερα χωριά της Πελοποννήσου (1100 μέτρα) με το γειτονικό χωριό των Μαγούλιανων να κρατά τα σκήπτρα με τα 1300+ μέτρα του. Το Βαλτεσινίκο ακολούθησε την τυπική μοίρα των ορεινών χωριών. Πολύς κόσμος κάποτε, ερημιά μετά το 1950-1960, επιστροφή κάποιων ανθρώπων και (επανα)-κτίσιμο σπιτιών στις δεκαετίες 1980-90, ενώ εδώ και μια δεκαετία έχει αποκτήσει αρκετούς ξενώνες και καταστήματα. Πολύ όμορφος ξενώνας είναι ο Πύργος, ο οποίος στεγάζεται σε ένα ερειπωμένο μέχρι πρόσφατα δίπατο πυργόσπιτο. Δυστυχώς, δεν είχαν όλα τα πέτρινα σπίτια την ίδια τύχη και αρκετά από αυτά έχουν σταθεί στα πόδια με τη βοήθεια κακάσχημων τσιμεντένιων σκελετών που τα περιβάλλουν. Ένα τέτοιο δείγμα, όχι το ασχημότερο. Στο βάθος ο Χελμός. Σε σχετικά μικρή απόσταση από το χωριό υπάρχουν πανέμορφες χωμάτινες διαδρομές λόγω χιονιού θα περιμένετε να καλοκαιριάσει για να σας πω περισσότερα. Ανάμεσα στα Μαγούλιανα και στο Βαλτεσινίκο βρίσκεται ένα κτίσμα που αξίζει να επισκεφθείτε. Αντιγράφω από http://www.tanea.gr/diakopes/?aid=62423: Μοναδικό δείγμα νοσοκομειακής αρχιτεκτονικής και ένα σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό σήμερα είναι το σανατόριο «της Μάννας» στην Κορφοξυλιά Μαγουλιάνων. Κτίστηκε μεταξύ 1925-28 με πρωτοβουλία και εράνους της αδερφής του Παύλου Μελά Άννας Παπαδοπούλου - που ήταν γνωστή ως Μάννα- για τη νοσηλεία των φυματικών αρρώστων της μικρασιατικής εκστρατείας του 1920-22. Το μεγάλο μακρόστενο πετρόκτιστο κτίριο είναι έργο Λαγκαδινών μαστόρων και θα το βρείτε πολύ εύκολα στρίβοντας από τον κεντρικό Βυτίνας-Καρκαλούς προς το Βαλτεσινίκο. Το κτίριο βρίσκεται σε κακή κατάσταση και δυστυχώς σε πολύ χειρότερη από όταν το πρωτοείδα 12 χρόνια πριν. Δεν είμαι αισιόδοξος για κάτι τέτοιο, αλλά μακάρι να το ανάσταινε κάποιος και να το έκανε ξενοδοχείο.
  22. Ένα συγκριτικό: http://www.rideadv.com/ride-adventures-tour-and-rentals-blog/bid/61565/Dual-Sport-Motorcycle-Helmet-Review-AGV-AX-8-Shoei-Hornet-Arai-XD3
  23. Ο φυσικός

    Μανετούλες pazzo γιοκ

    Αν πάρει το μάτι σας να πωλούνται τον επόμενο καιρό κάποιες όμορφες μαύρες κοντές μανέτες της Pazzo με κόκκινα ρυθμιστηράκια για VFR αλλά και άλλα Honda σας παρακαλώ να με ενημερώσετε για να ρυθμίσω το μπαζούκας μου.
×
×
  • Create New...