Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 27/09/2017 in all areas

  1. 12 points
    Διαβάζοντας κατά καιρούς πως οι υπάρχοντες μετρητές στο ψαλίδι (αυτοί που είναι χαραγμένοι/ανάγλυφοι επάνω του από το εργοστάσιο, ένας σε κάθε πλευρά) διαφέρουν μεταξύ τους ως προς την απόσταση που αναφέρουν, άρχισα όντως να αναρωτιέμαι. -Ισχύει και αν ναι, σε τι βαθμό; -Υπάρχει η ίδια απόκλιση σε όλες τις μοτό; -Αν δεν ισχύει τότε γιατί υπάρχουν ευθυγραμμιστικά laser; Αποφάσισα να κάνω μια γρήγορη μέτρηση, άξονα ψαλιδιού -> άξονα πίσω τροχού και από τις δύο πλευρές για να δω. Χμ... Βλέπω όμως πως δεν παίζει να χωρέσει το μέτρο εδώ καθώς υπάρχουν εμπόδια όπως ποδοστήρια και εξάτμιση. Αρχίζω λοιπόν να σκέφτομαι με ποιον τρόπο θα μπορούσε να μετρηθεί με ακρίβεια αυτή η απόσταση και από τις δύο πλευρές για να συγκριθεί και να μπορέσει να γίνει η ευθυγράμμιση του πίσω τροχού σε σχέση με το πλαίσιο. Αφού γυρίζω λίγο την ιδέα στο μυαλό μου αποφασίζω πως με κάποιον τρόπο θα πρέπει οι άξονες του ψαλιδιού και του πίσω τροχού να «προεκταθούν» ώστε να εξέχουν πέραν των ποδοστηρίων και της εξάτμισης για να μπορέσει να μετρηθεί η μεταξύ τους απόσταση. Σκεφτόμενος πως είναι καλή ιδέα να εκμεταλλευτώ το γεγονός του ότι οι άξονες αυτοί είναι κούφιοι -άρα λέγονται και σωλήνες-, ξεκινάω μια ιντερνετική έρευνα να δω τι κάνει για αυτό το θέμα ο κόσμος. Ψάχνοντας, βεβαιώνομαι για δύο πράγματα. Πρώτον, κατά κοινή ομολογία οι μετρητές των ψαλιδιών έχουν από μικρή ως μεγάλη απόκλιση μεταξύ τους. Δεύτερον, θέλω να φτιάξω ένα σωστό εργαλείο που θα μετρά σωστά την εν λόγω απόσταση για να ευθυγραμμίζεται ο τροχός. Το πιο σύνηθες κόλπο είναι η μέτρηση της απόστασης με σπάγγο. Δεν είναι και άσχημο αλλά μου έχει καρφωθεί η ιδέα το εργαλείο να είναι πιο γκλαμουράτο Ξεκινάω λοιπόν να δουλεύω ένα βασικό σχέδιο που βασίζεται σε κυλινδρικά ξύλα με κωνική κατάληξη από την μία και διαμπερή τρύπα στην μέση για να δένονται με ντίζα και κόντρα παξιμάδι στους κούφιους άξονες (σωλήνες)... Όταν πέφτω πάνω σε ένα εργαλείο της rhinomoto που κάνει ακριβώς αυτό! Αρχικά ξενερώνω Έτσι απλά όλος ο ενθουσιασμός του να το σχεδιάσω λίγο λίγο, πήγε περίπατο. Κάποιος άλλος είχε ήδη αφιερώσει αυτόν τον χρόνο και είχε τελειοποιήσει αυτό που ίσως κι εγώ κατάφερνα. «Με πρόλαβαν...» σκέφτομαι, ενώ ταυτόχρονα το θαυμάζω. Ψάχνοντας για τιμή κλπ, βλέπω πως κάνει $200 να έρθει από ΗΠΑ + τελωνείο και δασμούς. Δε γ@μιέται, λέω. Θα το φτιάξω έτσι κι αλλιώς! Η λειτουργία του εργαλείου είναι πολύ απλή: Παίρνουμε δύο ολόισιους λεπτούς άξονες με μήκος ~70cm και τους περνάμε σούβλα μέσα στους σωλήνες έδρασης του ψαλιδιού και τροχού έτσι ώστε να εξέχουν το ίδιο δεξιά αριστερά. Χρησιμοποιούμε δύο κώνους για τον κάθε λεπτό άξονα (οι οποίοι κώνοι είναι κατα μήκος τους τρύπιοι όσο η διάμετρος των αξόνων) για να τους στερεώσουμε στο κέντρο των δύο σωληνών. Έπειτα με ένα μακρύ πράγμα («όργανο μέτρησης») μετράμε την απόσταση των δύο αξόνων και στις δύο πλευρές και συγκρίνουμε. Κι αυτό ήταν. Ξεκινώντας την κατασκευή φτιάχνω για αρχή ομοίωμα του εσωτερικού των δύο σωληνών (ψαλιδιού και τροχού) αφού τους μετράω με την περισσότερη ακρίβεια που μπορώ. Δεν έχουν σταθερό εσωτερικό σχήμα και διάμετρο... Αυτό θα υπαγορεύσει το τι διαστάσεις θα έχουν οι κώνοι που θα συγκρατούν τους λεπτούς άξονες. Έπειτα σχεδιάζω το όργανο μέτρησης και όλο μαζί μοιάζει κάπως έτσι. Η μία πλευρά του οργάνου μέτρησης έχει ντίζα και πάνω της «τρέχει» ένα παπαρδελάκι το οποίο έχει μια λουκιά διαμέτρου ίση με την διάμετρο των λεπτών αξόνων. Αυτό επιτρέπει την αυξομοίωση του μήκος του οργάνου μέτρησης από ~455mm ως ~590mm. Καλή ιδέα είναι να αναγράφεται με κάποιον τρόπο η απόσταση σε χιλιοστά κατά την μέτρηση/ευθυγράμμιση. Αποφασίζω να βάλω κι έναν χάρακα πάνω στο όργανο μέτρησης με τέτοιον τρόπο ώστε η άκρη του μετρητή με την λουκιά θα δείχνει την απόσταση σε χιλιοστά. Μέχρι στιγμής μου αρέσει όπως φαίνεται και έπειτα από κάποιες διορθώσεις, δίνω μερικά από τα σχέδια να μου τα κόψουν σε CNC laser. Συγκεκριμένα το όργανο μέτρησης θα κοπεί σε 12mm αλουμίνιο και ο χάρακας σε 1mm inox και θα χαρακτεί από το laser. Οι άξονες και η ντίζα θα είναι inox και υπάρχουν στο εμπόριο και οι κώνοι θα φτιαχτούν στο μηχανουργείο από ράβδο αλουμινίου, επίσης του εμπορίου. Σχετικά με τους κώνους, θέλω να φτιάξω δύο διαμέτρους για να υπάρχει ευελιξία στην προσαρμοστικότητα. Οι μικρές βιδούλες που σφίγγουν τους κώνους επάνω στους άξονες inox υπάρχουν στο ebay ως ανταλλακτικά Η/Υ, ομοίως σε δύο μήκη που αντιστοιχούν στις δύο διαμέτρους κώνων και είναι ανοδιομένο αλουμίνιο. Γενικά το βάρος του οργάνου πρέπει να διατηρηθεί όσο γίνεται χαμηλά για να μην βαραίνουν οι λεπτοί άξονες και λυγίζουν. Λίγο καιρό αργότερα παραλαμβάνω τα κομμάτια από το laser και αγοράζω την ντίζα. Μαζί με τον χάρακα παρήγγειλα και έναν οδηγό ο οποίος με βοήθησε να ανοίξω τις τρύπες στο όργανο μέτρησης για να βιδωθεί πάνω του ο χάρακας. Ο χάρακας βάφτηκε με χρώμα μετάλλου και όταν αυτό στεγνώσει θα τριφτεί για να μείνει μόνο μέσα στα γράμματα. Ο μετρητής και οι κώνοι φτιάχτηκαν στο μηχανουργείο και μαζί με τα βιδάκια αλουμινίου που ήρθαν από Κίνα, είναι έτοιμοι. Πλέον έχω όλα τα κομμάτια στα χέρια μου. Παρατηρώ ένα προβληματάκι όμως με τον χάρακα. Η χάραξη που έκανε το laser δεν είναι πάνω από 0,1 - 0,2mm και καθώς τρίβω την μπογιά, φεύγει μέσα από την χάραξη... Θα μπορούσα να παραγγείλω έναν άλλον και να τονίσω πως πρέπει το βάθος χάραξης να είναι 0,4 - 0,5mm αλλά πρώτον δεν έχω υπομονή και δεύτερον δεν θέλω να ξοδέψω επιπλέον €8 Αποφασίζω να «ξαναπατήσω» τα γράμματα στο δικό μου DIY CNC το οποίο βέβαια είναι για ξύλα αλλά τέτοια ελαφριά δουλειά σε μέταλλο δεν θα το ζορίσει. Η φάση είναι πως χρησιμοποιώντας σφιγκτηράκια αντί για τραπέζει vacuum (το οποίο δεν έχω επειδή είναι πανάκριβο ) δεν μπορώ να σφίξω καλά τον χάρακα μιας και δεν περισσεύει μέρος να πιάσει ο σφιγκτήρας. Ως συνέπεια οι αριθμοί από το 550 ως το 590 περίπου έχουν μια ελαφριά παραμόρφωση. Εντάξει, το φαντάστηκα χειρότερο και δεν με χαλάει και τόσο. Ας τελειώσω πρώτα με το εργαλείο και ίσως τελικά να φτιάξω έναν καινούριο χάρακα. Τον ξαναβάφω, τον ξανατρίβω και γίνεται πολύ καλύτερος. (Αριστερά από το 490 έκανα εγώ πατάτα). Ώρα για δοκιμή! Μικρή διαφορά! Πάλι καλά που είναι τόσο. Αφού ως εδώ είμαστε καλά, ώρα να βάψουμε ό,τι άλλο χρειάζεται βάψιμο. Το όργανο μέτρησης δηλαδή και τον μετρητή. Ο μετρητής θα βαφεί μαύρος, περισσότερο για να βοηθά στην ανάγνωση της μέτρησης σε χιλιοστά και το όργανο κάτι σε πορτοκαλί - χρυσαφί μεταλλικό. Ο βαφέας είχε ένα διαθέσιμο πορτοκαλί της Peugeot «KHD» με το οποίο συμφώνησα επειδή δεν ήθελα να αγοράσω καινούριο λίτρο με το δικό μου ιδιαίτερο πορτοκαλοχρυσαφί. Και τα δύο κομμάτια, μιας και είναι από αλουμίνιο, περάστηκαν με ειδικό αστάρι αλουμινίου που ευτυχώς είχα από μια άλλη δουλειά. Μέχρι να τα βάψει ο μάστορας, έκανα μερικά renderings με τους σωστούς πλέον χρωματισμούς του εργαλείου (οι μπλε σωλήνες είναι προφανώς εκείνοι του ψαλιδιού και του τροχού!) Μου φάνηκε επίσης καλή ιδέα να φτιάξω μια κασετίνα για να το αποθηκεύω. Επρόκειτο για ένα ευαίσθητο εργαλείο που στραβώνει εύκολα... Δεν θέλουμε να είναι σκόρπιο 'δω κι εκεί! Η θήκη και οι βάσεις της σχεδιάστηκαν έτσι ώστε το ψηλότερο σημείο όλων των μετάλλων να βρίσκεται στο ίδιο ύψος. Με αυτόν τον τρόπο το συρόμενο καπάκι όταν θα είναι κλειστό σχεδόν θα τα ακουμπάει και θα τα αποτρέπει από το να μετακινηθούν. Και ξεκινάμε να φτιάχνουμε την θήκη στο CNC! Χρησιμοποίησα 9mm κόντρα πλακέ Σημύδας για τα πάνελ και Έλατο για τις βάσεις. Επειδή το Έλατο έχει αραιή δομή και είναι μαλακό, ξέρω πως θα φουσκώσει κατά την βαφή του με νερόχρωμα. Υπολόγισα λοιπόν όλες οι κοπές να είναι 0,3mm μεγαλύτερες ώστε όταν το ξύλο φουσκώσει να τις «γεμίσει» και να έρθουν εκεί που πρέπει. Αυτό δεν θα συνέβαινε με άλλα, σκληρότερα ξύλα όπως η Βελανιδιά ή η Καρυδιά, αλλά το καλό με το Έλατο είναι πως επειδή είναι «άσπρο», επιτρέπει την βαφή του σε ποικίλα χρώματα χωρίς να αλλάζει την απόχρωσή τους. Εγώ θέλω να το βάψω σκούρο κόκκινο οπότε το προτίμησα ως ξύλο. Είναι και πάμφθηνο. Αφού το εσωτερικό βάφτηκε και στέγνωσε, έκοψα τα πλαϊνά κλπ και κόλλησα την θήκη με το εργαλείο μέσα ώστε να μην «φύγουν» με το κόλλημα οι κόκκινες βάσεις. Το εργαλείο τις κρατά στις θέσεις τους για 1η και τελευταία φορά. Μόλις η κόλλα στεγνώσει θα γίνεται το αντίστροφο. (Είναι κακός φωτισμός για pics, οπότε κάποιες είναι θολές...) Την επόμενη που η κόλλα ήταν στεγνή, ξεφοντάρισα το καπάκι στο CNC γράφοντας το είδος του εργαλείου που αυτό θα σκεπάζει και έβαψα όλο το εξωτερικό. Ο τρόπος που το έβαψα λέγεται και «αντικέ». Βάφεται όλη η επιφάνεια με σκούρο χρώμα και κατόπιν τρίβεται καλά ώστε η μπογιά να μείνει μόνο μέσα στον πόρο. Τέλος πέρασα βερνίκι νίτρου με πινέλο όλο το εξωτερικό της κασετίνας και την έτριψα με τζίβα για να γίνει απαλή στην αφή. Μερικές ακόμη Κάτω από το καπάκι κολλήθηκε μάλλινη τσόχα Και η πρώτη επίσημη μέτρηση - ευθυγράμμιση! Η απόσταση και στις δύο πλευρές είναι πλέον 551mm. Όλη η κατασκευή μου στοίχισε περίπου €70. Από αυτά τα €25 είναι πληρωμή για μηχανουργό και βαφέα και τα υπόλοιπα υλικά. Θα προτιμούσα να είχα βρει και CNC μετάλλων με κοπτικό (και όχι ακτίνα ή jet) για να καλλιτεχνήσω λίγο περισσότερο το όργανο μέτρησης αλλά οι μόνοι Αθηναίοι που βρήκα δεν θέλησαν να ασχοληθούν με τέτοιες «λεπτοδουλειές». Δεν χάθηκε ο κόσμος όμως, μου άρεσε το αποτέλεσμα κι έτσι :) Το εργαλείο έχει ακρίβεια +-0,5mm ως προς την απόσταση που μετρά από την κάθε πλευρά. Είναι κατάλληλο για οποιαδήποτε μηχανή έχει κούφιους άξονες ψαλιδιού και πίσω τροχού, συνεπώς για μεγάλου κυβισμού ή/και ιπποδύναμης.
  2. 11 points
    Ααα εδω πως ξεχασα να ποσταρω Την προηγουμενη Τριτη η φωτογραφιση
  3. 4 points
  4. 4 points
  5. 4 points
  6. 3 points
    Το πρόβλημα με τα κιλά δεν έχει να κάνει με το πως πάει στο δρόμο αλλά όταν πρέπει να το μετακινήσεις σταματημένο η' στις μανούβρες με λίγα χιλιόμετρα. Το Transalp γενικά σέρνεται.
  7. 2 points
    Βιντεακι απο Μεγαρα και μια τουμπιτσα απο ZX10R
  8. 2 points
    Το "δικό μου" ήταν το ΜΤ-09 και μου άρεσε πάρα πολύ. Πολύ καλή αίσθηση, ελαφρύ και ακριβές. Αν και δεν το περίμενα, η ανεμοκάλυψη πολύ καλή, η σέλα δεν κούρασε, και μου άρεσαν τα πολλά σημεία στήριξης για δέστρες, χταπόδια κλπ. Ιδιαίτερη μνεία στο κινητήρα, με έκανε να αναθεωρήσω την απέχθεια για τους τρικύλινδρους που μου είχε δημιουργηθεί από διάφορα Triumph. Ροπάτος και δυνατός από χαμηλά, χωρίς "τρύπες" σε όλο το φάσμα των στροφών και με περίσσια δύναμη, πολύ καλή χροιά, ηλεκτρικός θα μπορούσα να πω. Μια - δυο φορές κατάφερα να ενεργοποιήσω και το T/C σε υγρή άσφαλτο και έκοψε (γλυκά και προοδευτικά) την προς κανιβαλισμούς προδιάθεση. Αξιοσημείωτο πως η κατανάλωση ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, γύρω στα 4.0 - 4.5 lt/100km, λίγο πιο πάνω από το ΜΤ-07. Το εφτακοσάρι τώρα δεν το οδήγησα πολύ (δεν είχε πρίζα για να φορτίζεται το GPS, οπότε το καβάλησα για λίγα χιλιόμετρα, για να δω τί λέει). Παρά το ότι ανήκει στην ίδια οικογένεια (ΜΤ) είναι εντελώς άλλο μηχανάκι. Άλλη λειτουργία κινητήρα (μου θύμισε πολύ το NC750X της γυναίκας μου, και όχι μόνο στον κινητήρα αλλά γενικότερα σαν φιλοσοφία), πολύ χαμηλό, άνετη σέλα. Πολύ καλό για αυτό που είναι, αλλά "μικρό Tracer 900" δεν είναι. Και μια φώτο με τα μηχανάκια στις σκάλες του λαμπρού τέκνου της Blois, Denis Papin, φυσικού, μαθηματικού και εφευρέτη.
  9. 2 points
    Οχι τετοια μανιταρια. Μανιταρια με δικη τους βαση θα βαλει.Τετοια που πιανουν πανω σταθερα σε βιδες η στο πλαισιο ειχε ο αδελφος μου και του τσαλακωσε το σωληνα του πλαισιου.
  10. 2 points
    Δημητρη γενικα συμφωνω απολυτα σε οσα λες, ο λογος που ρωτησα ειναι για να δω αν εχεις υποψιν σου τον τροπο τον δικο μου και αν τον αμφισβητεις, για να δω αν κανω εγω κατι λαθος κιολας, αλλα και για "κουβεντα να γινεται" Αυτο που κανω εγω λοιπον ειναι να παιρνω το παχυμετρο και να μετραω με το λαμακι που βγαινει οταν το ανοιγεις απο την γλυστρα του αξονα μεχρι την ακρη του ψαλιδιου (οι 2 κοκκινες γραμμες στην φωτο), ετσι εχεις πιο ακριβη μετρηση απο τις γραμμες του κατασκευαστη. Με το εργαλειο που κατασκευασες βεβαια, επειδη οι αποστασεις αυξανονται η μετρηση μπορει να γινει με ακομα μεγαλυτερη ακριβεια, απλα νομιζω οτι δεν χρειαζεται. Καταλαβαινω απολυτως οτι μπορει να εφτιαξες το εργαλεο απλα για το κεφι σου και πολυ καλα εκανες, αλλωστε η δουλεια ειναι αριστη.
  11. 2 points
    Με πυκνότητα 0.7kg/lt, η βενζίνη με όγκο ±19lt έχει μάζα ±13.3kg.
  12. 2 points
    Το κριμα,για οσους δυσκολευονται να το κατανοησουν,πηγαινει στο οτι ειναι ενας απο απο τους ελαχιστους οδηγους στη χωρα μας που με το ταλεντο του ανεβαζει τον πηχη-θεαμα στο πανελληνιο πρωταθλημα. Αυτο εχει σαν αποτελεσμα να μαζευει κοσμο στους αγωνες,το οποιο συνεπαγεται οτι το ΠΠΤ γινεται πιο επικερδες,το οποιο με τη σειρα του μπορει σιγα-σιγα να τραβηξει χορηγους που θελουν να διαφημιστουν. Το οποιο με τη σειρα του μπορει να φερει χρημα κ κοσμο στις πιστες.Το οποιο με τη σειρα του μπορει να σημαινει καινουρια ασφαλτοστρωση,μονιμη παρουσια ασθενοφορου και αλλα... Γιατι οπως σωστα επισημανε ο Flying ειμαστε μοτο-φορουμ οποτε θεωρητικα απασχολει αρκετους. Υσ Το οτι υπαρχουν σημαντικοτερα θεματα και πιο σοβαρα στη χωρα μας....Προφανως και ναι. Αλλα αυτο το γεγονος ισως παει λιγο πισω την ηδη πολυ φρεναρισμενη ελληνικη μοτοσυκλετιστικη πραγματικοτητα. :)Με αγαπη 1.18 !!!Ο πρωτος Ελληνας που μετα απο πολλα χρονια εσπασε το ρεκορ του μεγαλου Μπουστα το 1.19
  13. 2 points
    συμφωνω! δε καταλαβαινω γιατι ειναι κριμα. μπορουσε να ειναι αστυνομικος, πυροσβεστης, γιατρος, ντελιβερας, διαιτητης κτλ, so fucking what?
  14. 2 points
    E ναι σε μοτοφόρουμ, και συζητάμε για το τι έκανε ένας έλληνας πρωταθλητής αγώνων μοτοσυκλέτας. ΝΤΡΟΠΗ!!! ΠΟΥ ΗΚΟΥΣΘΗ!!!!!!!!!!! Τα μοτοφόρουμ είναι για να συζητάμε τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές, το πρόβλημα του όζοντος και το κυριότερο απόλα, αν τελικά οι μπαλαρίνες χαλάνε τα πόδια τους με αυτά τα παλιοπαπούτσια που φοράνε.
  15. 2 points
  16. 2 points
  17. 2 points
    προοδευτικα τα ανοιγματα και προσοχη! ειναι πολλα τα αλογα.
  18. 1 point
    Το περιστατικό συνέβη χθες το βράδυ στη Γλυφάδα.Το τρέιλερ και οι 11 μοτοσυκλέτες που μετέφερε(δέκα R1200GS και μία R1200RT)ανήκαν στη σλοβενική εταιρεία Adriatic Moto Tours που διοργανώνει μοτο-ταξίδια.Οι μοτοσυκλέτες και το τρέιλερ φέρουν πινακίδες Σλοβενίας. Tragic Πηγή
  19. 1 point
    Είναι ατάκα ''αναφορά'' από παλιό βίντεο με τον Μητσικώστα, που και καλά βρίζονται ο Ντέμης Νικολαίδης με τον Μάκη Ψωμιάδη. -Σοβαρολογείτε τώρα, τέτοιες εκφράσεις δεν τις λένε ούτε οι άνθρωποι της νύχτας! -Ναι, γιατί αυτός τι είναι πρωτοσύγκελος στην Μητρόπολη; Αλλά το ήξερα και από τα θρησκευτικά στο σχολείο έτσι κι αλλοιώς.
  20. 1 point
    Δοκιμασμένα premium contact 2 και 5 με ένα κλικ καλύτερα το 2.. Ευχαριστημενος όσο δεν πάει με πάρα πολύ καλά κρατήματα σε επαρχιακό με στροφιλικι και επίσης άψογα στο βρεγμένο σε διαστάσεις 185/60r14.. Τώρα φοράω kormoran gamma b2 σε 205/45r17 και είμαι κάτι παραπάνω από ευχαριστημένος. Για χρήση πόλης και ταξίδια τα θεωρώ άψογα στα συγκεκριμένα λεφτά! Κοίταξε τα!
  21. 1 point
    Όχι σήμερα. Την Κυριακή, την πήγα Σέρρες μαζί με άλλα 3 φιλαράκια. Τώρα περιμένει στοργικά στο γκαράζ, καθώς έχουν συμπληρωθεί τα χιλιόμετρα για να κάνει σέρβις αλλά δεν παίζει σάλιο. Από βδομάδα που πληρώνομαι θα γίνει και σέρβις.
  22. 1 point
    ναι , εννοειται αν εχεις z1000 σερνεται το transalp μπροστα του. Οταν δεν σε ενδιαφερρει να κοντραρεσε στην Εθνικη ομως μια χαρα σε παει παντου και απροβληματιστα (το z1000 δεν ξερω...). 9 χρόνια το εχω και οταν θελω φιλε μου να κινηθω γρηγορα μπορω και το κανω. Τωρα αν σε μεγαλες ευθειες στον περιφερειακο και απο φαναρι σε φαναρι με περνά π.χ. το v-strom τι σημαινει, οτι ειμαι κουβας ? ,χα χα χα . Ε οχι ρε, συγκεντρωθειτε μερικοι, εχουμε οδηγησει και πιο γρηγορες μηχανες, δεν σημαινει οτι τα μη κορυφαια ειναι για τα μπάζα... ksino1100 σωστος, 19lt, 13kg περιπου ,ΟΚ. Εννοειται επισης οτι το βαρος παιζει ρολο στην εντος πολης μετακινηση και τις μανουβρες, διυθησεις κτλ, όμως ΟΧΙ στις επιδοσεις οπως αστειοτρόπως εγραψαν παραπάνω...
  23. 1 point
    110/70, 150/60 είναι John, μεγάλα για 125 αλλά έχουν ως αποτέλεσμα πολλή ωραία "καβάλα" Ευχαριστώ Γιώργο, απλά ανησυχούσα μήπως έκανα κάτι λάθος!
  24. 1 point
    Tυχαινει να φοράω περίπου δυο χρόνια τώρα τα goοdyear. Όταν τα έβαλα ήταν τα μόνα άμεσα διαθέσιμα (απο αυτά που έβλεπα) και είπα να τα δοκιμάσω. Άποψη μου τίποτα το ιδιαίτερο.. Εντελώς μέτρια.Δεν τα προτείνω ( χωρίς να τα θάβω κίολας).. Στον πρώτο χρόνο ήδη γλιστρούσαν σχετικά εύκολα στην άσφαλτο μας .. Προσωπικά, δεν θα τα ξαναβάλω
  25. 1 point
    Όσοι θέλετε ρίξτε και μια ματια στο κανάλι μου ;)
  26. 1 point
    Ένα βιντεάκι απο μια ωραια βόλτα. όσοι θέλετε ρίξτε μια ματια στο κανάλι μου.
  27. 1 point
    Για να λες οτι χαμηλα ειναι αδυναμο μαλλον δεν εχει επισκευαστει ποτε το CR. Την επιλογη για το τι μηχανακι θα παρεις θα την κανεις αναλογα με την κυρια χρηση, αν πιο πολυ πας πιστα τοτε θα παρεις mx 125, αν κανεις πιο πολυ εντουρο τοτε βρες κανενα 250αρι διχρονο.
  28. 1 point
    Κατ'αρχας γελαω με αυτους που ισχυριζονται οτι λογω κιλων η μοτο ΔΕΝ αποδιδει και σερνεται. Ειστε με τα καλα σας ? Δλδ αν ηταν -30kg όπερ σημαινει 180kg άδεια (πιο κατω δεν παει για την κατηγορια του, μετα πας σε μοτοκρος μοτο 500cc) θα πετουσε το μοτόρι, θα μας τρελάνεται ? Την μοτοσυκλετα την ειδα στο motoway στην Θεσ/νικη. Εκ πρωτης οψεως τα θετικα και αρνητικα: + Eξαιρετικό design, ειναι οτι καλυτερο σε on-ff μπορει να σχεδιάσει κανεις. Πολυ ανωτερο απο ιδιας κατηγοριας σχεδιαστικά εκτρωματα honda, suzuki κτλ. + Η θεση οδηγησης ειναι ΑΨΟΓΗ. Ψηλο για την κατηγορια, φοβερη ανεση και αισθηση ότι ελεγχεις την μηχανή. Η σελα ειναι μαλακή ,με αφρωδες υλικό, κορυφαια θα ελεγα! Ωστοσο δεν προτεινεται σε οδηγους κατω του 1,72cm. Εγω ειμαι 1,75 και πατάω οριακα καλά. + Στανταρ ψηλη ζελατινα ικανοποιητικης κάλυψης. + Σετ κεντρικων οργανων ακριβως οπως πρεπει να ειναι σημερα και στα σωστα μεγεθη. Αναλογικο στροφομετρο, ψηφιακο ταχυμετρο και trip cpmputer! Ευγε! + Η τιμη του ειναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ! 6500€, δεν ειναι και HONDA αλλα πολυ καλο value for money (σαν 1η εντυπωση...) Και τα κατά: - Πολύ φαρδυ λαστιχο για την κατηγορια και τα κυβικά του. Το πίσω ειναι 160αρι που κατ'εμε δικαιολογειται σε καθαρα streetαδικα μονο... - Το βαψιμο του πλαισιου ειναι για τα πανηγυρια. Οπως προαναφερθηκε, ειναι σαν να το κακο-εβαψες στην αυλη σου με αλλιωμενο πινέλο... Περιμενω να φερουν μοτοσυκλετα για test ride για να την δω και στο δρομο!
  29. 1 point
  30. 1 point
    Σε μια καταδιωξη σε πυκνοκατοικημενη περιοχη θα θεωρουσα μεγαλυτερο προτερημα να ξερεις να διαβαζεις τις κινησεις των αλλων οχηματων παρα της προσφυσης του δικου σου οχηματος. Με απλα ελληνικα, πιο αποτελεσματικος θα ηταν για μενα ενας επαγγελματιας πακετας με πολυετη πειρα παρα ενας οδηγος αγωνων...
  31. 1 point
    Πιστευει κανεις, οτι μπορει να εκμεταλευτει καποιος τις οποιες δυνατοτητες εχει εντος πιστας σαν οδηγος, στην σαπωνοειδη-οτιναναι ελληνικη ασφαλτο?
  32. 1 point
  33. 1 point
  34. 1 point
  35. 1 point
  36. 1 point
    Με γλίτωσες από πολύ γράψιμο...
  37. 1 point
    Με φιλτρο και εξατμηση το πιο πιθανο ειναι να εχασε αλογα παρα να κερδισισε, η 20ετη μου εμπειρια-ενασχοληση με τα παπακια μου διδαξε οτι, αν δεν ριξεις ΠΟΛΛΑ λεφτα δεν προκειτε να δεις σημαντικες διαφορες στις εποδοσεις, ή παρε ενα αλλο μεγαλυτερο μοτο για να ξεκαυλωσεις ή παρε ενα GLX και βαλτου μοτερ Takegawa με 5Κ ευρω για να εχεις 20 αλογακια στο παπι σου.
  38. 1 point
    Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς. Θα ξεκινήσω με στρογγυλοποίηση στον αρχικό αριθμό στο 10 για λόγους ευκολίας. Για να δούμε: 1. Έχεις διαβάσει για 10ps ή 10hp? Το ρεαλιστικό είναι το hp. Αλλά σε αριθμούς το ps είναι πιο εντυπωσιακό. Γιατί 10hp = 10.14ps Άρα για λόγους εντυπωσιασμού θα γράψουν σε manual/πρπσπέκτους κλπ 10.14ps Από την άλλη, 10hp = 7.46kw, αλλά δε θες να το μετράμε έτσι, ε? 2. Κάθε μοτέρ εκ κατασκευής μπορεί να έχει απόκλιση + ή - 5% από το δηλωθέν. Άρα στο εργαλείο που ο κατασκευαστής δηλώνει 10ps, μπορεί να πέσεις στο "τζούφιο" και να είναι 9.5ps ή στο "τούμπανο" κ να είναι 10.5ps. Δηλαδή είναι πιθανό να πάτε στο ίδιο μαγαζί με ένα φίλο σου, να πάρετε την ίδια μέρα, το ίδιο μοντέλο, που μπορεί να βγήκαν την ίδια μέρα από το εργοστάσιο της Suzuki, αλλά εσύ να πέσεις στο 10.5ps κ ο φίλος σου να τα τρώειβστη μάπα κάθε φορά Επειδή έπεσε στο 9.5άρι 3. Όλα τα νούμερα παραπάνω είναι ιπποδύναμη στο στρόφαλο. Με το μοτέρ στον πάγκο. Στην πράξη, στον τροχό, λόγω τριβών σε μετάδοση κ τροχό, η ιπποδύναμη που θα σε σπρώξει στο δρόμο θα είναι χοντρικά 10% κάτω. Τα 10ps του πρπσπέκτους δηλαδή, θα είναι χοντρικά 9 στον τροχό. 4. Υπολόγισε δε, πως όλα τα θεωρητικά νούμερα παραπάνω επηρεάζονται από αρκετούς παράγοντες. Περιβάλλον (θερμοκρασία, υγρασία), συντήρηση/κατάσταση μοτέρ (φίλτρο αέρα, μπουζί, ρεύμα, λάδια, αλυσίδα μετάδοσης, λάστιχα). Οπότε σε μια φθινοπωρινή μέρα θα δεις το εργαλείο να αρπάζει καλύτερα. Ομοίως με φρέσκα λαδάκια/μπουζί/καθαρό φίλτρο. Αντίστοιχα με ρυθμισμένα κ καλολαδωμένη αλυσίδα. Με σβηστά φώτα. Με πιο λεπτό πίσω λάστιχο (σε μικρές ιπποδυνάμεις) κοκ 5. Να θυμάσαι πως και ανάμεσα στα δυναμόμετρα θα δεις διαφορές. Τα fuchs πχ είναι συνήθως αυστηρότερα στα νούμερα που βγάζουν. Επίσης οι χειριστές μέσω πολλαπλασιαστών στο αποτέλεσμα (που υπάρχουν για καλιμπράρισμα λόγω συνθηκών πχ) μπορούν να σε φουσκώσουν ή σε φουσκώσουν αναλόγως της φάσης ή του στόχου τους.
  39. 1 point
    Ωραία τα λες Doc αλλά, ουτε η κοινωνία φταίει, ουτε η ανεργία, ουτε η φουκαριάρα η μάνα του καθενός - όλα οφείλονται απλά στην έλλειψη γαμώ-παιδείας και το μαλακισμένο μας κεφάλι - γιατί ναι μεν ολα είναι ωραία και γαμάτα® και το καυλί μας μεγαλώνει κατα 10cm οταν ειμεθα macho και γαμώ μεΚανόβιοι και γυρνάμε αρτιμελής σπίτι μας αφου εχουμε τραβήξει και με καμερούλα τα κατορθώματά μας ή εχουμε ανεβάσει φωτογραφιούλα στο Insta και FB αλλά οταν οι δικοι μας δέχονται ξαφνικά τηλεφωνάκι απο τα επείγοντα/τροχαία...εκει η παραμύθα αλλάζει και ευθύνεται η "κακιά η τύχη" αποκλειστικά, ολα τα αλλα είναι παραφιλολογίες φίλε. Περνα μια βόλτα απο το θεμα "Gopro videos" και δες τι γίνεται - ή μάλλον καλύτερα - πέρνα και δες τα σχόλια στα video του uploader στο YT...Kαι για να μην κουράζεσαι : "Υπαρχει καμικαζι χωρις παρασημο απο το ΚΑΤ?Δεν υπαρχει" ^ Eνα απο τα πολλά, και το αστείο ξερεις ποιο ειναι ? Οτι δεν ειναι καν ειρωνικό και οτι θεωρείται και "μαγκιά", συν του οτι αυτός ο μαγκάκος, αμα δει κανα' ανοιγμένο κεφάλι στο δρόμο ή διαμελισμένο οδήγο θα σταματήσει να οδηγεί χθές.Ολα τα υπόλοιπα σχόλια ειναι τύπου "ειστε τόσο γαμάτοι που θέλουμε να ρουφήξουμε το καυλί σας", ποια μιζέρια και ποια ανεργία και ποια εξαθλίωση μου λες ρε Χρήστο, θέμα παιδείας (οδηγικής και μη) και μαλακίας ειναι ΜΟΝΟ, στη τελική, αμα αυτά δεν υπήρχαν και το βιωτικό επίπεδο ηταν στην στρατόσφαιρα, η μόνη διαφορά θα ηταν οτι όσοι κομματιάζονται, μένουν παράλυτοι και σκοτώνονται θα ηταν απο ατύχημα με Superleggera, R1 M, Porsche, Ferrari κτλπ και οχι με σαπιο πάπιο, FMX, κανα' Duke αμα λάχει ή husq, Saxo-rall-ο κτλπ, ο λαός πάλι θα έτρωγε τα μούτρα του γιατί αυτος "ξέρει καλύτερα" ως συνήθως. Παράδειγμα : Φέτος καλοκαιράκι τράβηξα βολτούλα προς Ζαγοροχώρια, μου λέει το φιλαράκι "θα έρθουν και κατι παιδιά μαζί μας σήμερα", ΟΚ, τραβάμε λοιπόν στο τοπικό βενζινάδικο για συνάντηση και βλέπω 2 πιτισιρικάδες (ετών 25, "πιτσιρικάδες", κλαίω) comple' με σορτσάκι, Τ-shirt και φυσικότατα ακράνωτοι. "Τι λέει ρε μάγκες, ενα κρανάκι, κάτι...δεν ?" και γυρνάει και μου απαντάει ο υπερ-πιλότος του χωριού "ουτε ΚΑΝ ρε φίλε, ουτε ΚΑΝ"... Εδώ μου εχουν κάνει καζούρα επειδή είναι "υπερβολή" να φοράς λέει φουλ δέρματα/ολόσωμη σε βόλτα, έγινε, παω να ζήσω 24/7 μέσα στη πίστα των Σερρών για να εγκρινουν ορισμένοι, γιατι έχουν μετοχές στα κρέατα/κοκκαλά μου μάλλον, am i rite ?..τι να λέμε τώρα, ξυσ' τα αρΚίδια σου με το χρυσό γρατζουνάκι λέμε. Kαταλαβαίνω τι εννοείς αλλά, άποψή μου, 8/9 στις 10 φορές εμείς είμαστε που ευθυνόμαστε για το κακο που μας συμβαίνει είτε λόγω αντίληψης στο δρόμο, ειτε λόγω έλειψης εξοπλισμου, είτε... Εννοείται οτι αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στις περιπτώσεις που καποιος γ@μιόλης δεν ειναι σουρωμένος και πέσει πάνω μας με νταλίκα ή σφάξει STOP ή μας κανει αφίσα σε κανα' τοίχο επειδή ηταν τοσο απασχολημένος να γράφει post στο FB ή να ανεβάζει στο insta φωτό απο τη χθεσινή μπαρότσαρκα του/της/κοιλιακούς.Δε λέω πως φέρουμε ευθύνη για ΟΛΑ τα ατυχήματα που ενδέχεται να μας συμβούν. Το απίστευτο όμως και άκρως ηλιθιοδέστατο το οποίο αγγίζει τα όρια της ηλιθιοκρατίας όμως είναι το γεγονός πως έχουμε φτάσει στο σημείο να αναφέρουμε/λέμε τα ευνόητα (βλέπε: μη μιλάς/παίζεις με το smartphone οταν οδηγείς, φορα πάντα κράνος και εξοπλισμό, δίνε πάντα κράνος στον συνεπιβάτη σου, πρόσεχε πάντα στο δρόμο κτλπ) και παρόλα αυτά, να είσαι εσύ ο γραφικός και ο παρανοϊκός. ΑΥΤΟ ειναι το πρόβλημα, το οτι απόψεις σαν το σχόλιο του youtube πιο πάνω ειναι ο πραγματικός καρκίνος του χόμπυ μας αυτού, το οτι η μαλακία ειναι βασιλιάς και ταυτόχρονα "μαγκιά®" ενω η φυσιολογική συμπεριφορά σε δημόσιους δρόμους είνια - μάλλον - για λελέδες® γιαπο-φλώρους (triple combo). Το ineternet-ικό meme "i don't even" ταιριάζει απόλυτα στις συγκεκριμένες περιπτώσεις (δυστυχώς).
  40. 1 point
    Αριθμητική στο σχολείο...-Τι είναι μετά το 69;-Το στοματικό διάλυμα!...- ΦΩΤΗΗΗΗΗΗ Πέρνα έξω...
  41. 1 point
    Ο αστυνομικός στα σύνορα και αυτός ευδιάθετος, για κάποιο λόγο όταν βγάζω και ταυτότητα και διαβατήριο με ρωτά αν είμαστε συνάδελφοι, ίσως φταίει η φάτσα μου, δεν κατάλαβα τον λόγο. Έλα να περνάμε από την δική μας μεριά. Όντας σίγουρος ότι αφού θα είχαμε φτάσει ως εδώ η πλοήγηση θα ήταν παιχνιδάκι, δεν έχω κατεβάσει τον χάρτη της Ελλάδας. Αυτό που δεν γνώριζα όμως είναι ότι οι ταμπέλες εδώ τριγύρω δεν είναι ακριβώς σαφείς. Υπέθετα ότι θα υπάρχει κάτι σαν ‘μάγκες δεξιά για Αθήνα, νότια Ελλάδα κλπ, αριστερά για Θεσσαλονίκη και βόρεια Ελλάδα’. Δυστυχώς αναφέρονται μόνο οι κοντινές πόλεις και αν και ξέρω χοντρικά που βρίσκονται δεν γνωρίζω από ποια βολεύει να πας για Εγνατία. Συμπληρώνοντας το καρέ, τα κινητά νομίζουν ότι βρισκόμαστε Σκόπια ακόμη, άρα ούτε 3G. Ατυχώς τα Σκόπια και η Σερβία είναι οι μόνες χώρες απ’ όσες περάσαμε στις οποίες υφίσταται το roaming, άρα ούτε από εκεί υπάρχει internet. Μπαίνουμε Φλώρινα, θυμάμαι ότι δεν είναι η σωστή κατεύθυνση, αλλά κάποιον θα ρωτούσαμε, τι στο καλό την ίδια γλώσσα μιλάμε. Η πραγματικότητα λίγο διαφορετική, ο καρπουζέμπορας (sic) παρότι σταμάτησα ακριβώς δίπλα του τις δυο πρώτες φορές δεν αντέδρασε στο ‘Συγγνώμη’ μου, αγνοώντας μας. Live your myth in Greece, δεν άργησαν πολύ να μου σβήσουν την διάθεση ευφορίας. Δε βαριέσαι. Σε κοντινή ισόπεδη διάβαση λακκούβα-καιάδας παρολίγον να ρουφήξει όχι ζάντα, το μηχανάκι ολόκληρο. Η μεγαλύτερη κακοτεχνία του ταξιδιού. Ας τα λέω αυτά, υπερχαρούμενος ήμουν. Ανεφοδιασμός αμέσως πριν την Εγνατία για να μην έχουμε τα χθεσινά με την ρεζέρβα και να ‘μαστε σε εδάφη γνώριμα: Σιάτιστα, Γρεβενά, ελάχιστη ζέστη, μηδαμινή κίνηση, υπέροχα. Μάλιστα το CBR σεληνιάστηκε πρόωρα γεμίζοντας εξάρια το οδόμετρο του. Το κομμάτι της Εγνατίας κοντά στο Μέτσοβο που κινείσαι σε υψόμετρα μες στο δάσος είναι από τα αγαπημένα μου. Θα μπορούσε να είναι ακόμη και στην Σλοβενία αυτά τα έλατα, αλλά είναι εδώ, στην Ήπειρο. Δροσιά στα τούνελ και κατηφορίζουμε βλέποντας δεξιά μας την Παμβώτιδα και τα πάντα αγαπημένα Γιάννενα να λιάζονται στο λιόγερμα. Επιβάλλεται μια στάση, αυτή την πόλη την έχουμε επισκεφθεί μπόλικες φορές με την Άλεξ, έκανα και ένα κομμάτι από το φανταρικό εδώ έξω, έ υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση. Σταματάμε για βενζίνη στην είσοδο της πόλης, τότε συνειδητοποιώ την κλίμακα των αποστάσεων: Αν όλη κι όλη η Εγνατία ήταν σκάρτο ένα ρεζερβουάρ, τι αποστάσεις κάλυπτα την περασμένη βδομάδα στην Γερμανία όταν είχα οδηγήσει όλη μέρα και ήθελα ‘μόλις’ τρια τεπόζιτα ακόμη για το Plsen? Από την χαρά μου ξεχνιέμαι και στρίβω τέρμα το τιμόνι φτάνοντας την αντλία, υπέρ πίστεως άλλη μια ασφάλεια! Η αγαπημένη οδός Δωδώνης είναι σχεδόν άδεια Σάββατο πριν το δεκαπενταύγουστο γαρ. Μια ζεστή ατμόσφαιρα μέσα μου. Προφανέστατα θα πηγαίναμε σε συγκεκριμένο μαγαζί που αγαπάμε να μισούμε παραλίμνια. Ώρα για κάτι άλλο που περίμενα μήνες: Ένα φρέντο εσπρέσο γαμώτη μου! Μιτσικέλι περήφανο στο βάθος, Λιγκίαδες εκτός πλάνου και εγώ να ρουφάω τζούρες καφέ και ελληνικού καλοκαιριού, μου ‘λειψαν και τα δυο τόσο. Μείναμε ως το σούρουπο, οι βάρκες πηγαινοέρχονταν αέναα στο νησάκι, δεν σηκωνόμουν από εκεί πριν χαθεί ο ήλιος προς το Πέραμα. Για την επιστροφή θα παίρναμε για πρώτη φορά την Ιονία, το κομμάτι της αυτό παραδόθηκε πολύ πρόσφατα και δεν το έχω διασχίσει. Μες στο σκοτάδι μου φαίνεται ότι η μηχανή απλά ίπταται στην φρέσκια άσφαλτο πόντους πάνω από το έδαφος. Όμορφα βουνά σαν σκοτεινές σιλουέτες, φωτάκια σε χωριά, δροσιά βραδινή, αλλά δεν φταίει αυτή για την ανατριχίλα μου. Προσπαθώ μες στο σκοτάδι να προσανατολιστώ, να αναγνωρίσω μέρη μες στην καινούρια αυτή χάραξη. Ανοιχτή ζελατίνα, αεράκι, σηκώνω το βλέμμα προς τον ουρανό, ξεφυσάω ανακουφισμένος. Ξέρω, τα γράφω μελό, αλλά ήταν έντονη η χαρά. Ειδικά όταν κοντά στην Αμφιλοχία είδα για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι την θάλασσα, τον Αμβρακικό. Ήταν μισή στιγμή, το φαρδύ πεζοδρόμιο δίπλα στην πλαζ την λεγόμενη και τα φώτα που καθρεφτίζονταν στο νερό. Χαρά όχι μαλακίες. Πιάνω τον εαυτό μου δεν ξέρω πώς να τραγουδά φωναχτά ένα τραγούδι κατασκηνωτικό από τα παιδικά μου χρόνια: ‘Πάλι θα φύγουμε να πάμε μακριά ‘κει που δεν βρίσκεται ανθρώπου πατησιά μακριά από την πόλη και απάνω στα βουνά τραγουδάμε με χαρά’ Δεν μπορώ να αιτιολογήσω το γιατί το συγκεκριμένο αλήθεια, αλλά έπαιζε στο repeat αυτό το στιχάκι. Ιονία τέλος, δρόμοι γνωστοί μέχρι τελευταίας στροφής. Στην Κυψέλη μυρίζουν κοκορέτσια από το χιλιόμετρο, στο Στράτο έχουν γλέντι γάμου, εδώ είναι η ζωή! Περνάμε την γέφυρα του Αχελώου, ποιος Δούναβης τώρα, η καρδιά μου χτυπάει με αγωνία, λες και αμφέβαλλα για το αν θα έβρισκα λίγα χιλιόμετρα μετά την πόλη, λες και ίσως την είχαν μετακινήσει. Να το το-χρόνια κλειστό- κλαμπάκι που έκανε το Γυμνάσιο τις χοροεσπερίδες (ξεχασμένη λέξη!), να τος και ο ΟΑΕΔ που σ’ ένα μακρινό παρελθόν δίναμε Proficiency και να τη η λύτρωση: Χάρηκε μωρέ άνθρωπος ποτέ τόσο που γύρισε στο Αγρίνιο; Αφήνω την Άλεξ στο σπίτι της μαζί με όλες τις αποσκευές, συγκίνηση πρώτη το σπίτι της μετά από καιρό. Το CBR φέρεται αλλιώτικα έχοντας μόνο το δικό μου βάρος. Κόκκινο φανάρι στην αντιπροσωπεία της Yamaha, κοφτιάζω μια πρώτη στην ανηφόρα της Αγίας Τριάδας, το αίμα νερό δεν γίνεται. Να τη η πολυκατοικία μου, το μέρος που μεγάλωσα. Παρκάρω στο γκαράζ, μήνες είχε να μπει εδώ το μηχανάκι. Έφτασα. Αυτό ήταν. Κάθομαι λίγο ακόμη στην σέλα με το μοτέρ να γουργουρίζει αντηχώντας στον μικρό χώρο. Τέσσερις χιλιάδες επτακόσια είκοσι εννέα χιλιόμετρα γι’ αυτή τη στιγμή. Κατεβάζω το στάντ και σβήνω. Χτύπημα στο τεπόζιτο. Το ταξίδι είχε μόλις τελειώσει. Καλές διακοπές!
  42. 1 point
    Αυτό ήταν. Ελλάδα. Πατρίδα. Όταν επιστρέφεις κάπου συνήθως υπάρχει μια στενοχώρια για το ωραίο που τέλειωσε. Όχι αυτή την φορά όμως. Μια ζεστή αίσθηση επίτευξης του στόχου με πλημμυρίζει, μια χαρά, μια ζέση. Ελλάδα ρε γαμώτο, δεκατρείς διαφορετικές χώρες είχα περάσει για να φτάσω ως εδώ, κοντά μια Ευρώπη ολόκληρη. Όταν ζεις στο εξωτερικό καμιά φορά είναι ζόρικο να αποφύγεις τις γραφικότητες τύπου Καζαντζίδη περί ξενιτιάς, εξάλλου δεν γύρισα ούτε μετά από είκοσι χρόνια, ούτε περνώντας τα ζόρια των παππούδων μου που πήραν το βαπόρι για Αμερική. Αλλά αυτό το ‘νόστιμον ήμαρ’ ρε γαμώτο είναι μεγάλο πράγμα, είναι χαρά ξεχωριστή, τόνωση διαφορετική στην ψυχολογία. Και αν είχα γυρίσει αρκετές φορές με αεροπλάνο, αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη, άλλος ο μόχθος, ο σχεδιασμός, η εμπειρία. Να τη η ταμπέλα η πολυπόθητη. Ένα χάδι στο τεπόζιτο το ‘ριξα στα κρυφά. Και αν τα καλοκαίρια τα ελληνικά είναι ηλιόλουστα, αυτό το γαλάζιο μες στη συννεφιά για μένα είχε άλλη αξία.
  43. 1 point
    Ο αρχικός σχεδιασμός έλεγε να συνεχίσουμε εκτός του κυρίου δρόμου με σκοπό να δούμε άλλο ένα μνημείο, το ακόμη πιο alien Makedonium, αλλά τελικά δεν ακολουθήσαμε αυτό το πλάνο. Να μια εικόνα του Makedonium, σε περίπτωση που θέλετε να το περιλάβετε στις διαδρομές σας. Από το επόμενο κομμάτι της διαδρομής ουδέν άξιο λόγου, μέτριος δρόμος, ταμπέλες που σε προειδοποιούν για έργα, ξυσμένη άσφαλτος, πας φυλαγμένος γιατί δεν το έχουν σε τίποτε μετά την στροφή να υπάρχει χωματόδρομος. Εν τέλει ουσιαστικότερα έργα πουθενά, απλά μένεις στην τσίτα. Λίγο πριν το Prilep υπάρχει ένα ενδιαφέρον με λατομεία να χάσκουν στο άκρο του δρόμου, αλλά κυρίως με ένα ζεύγος σημαιών με διαστάσεις που αρμόζουν σε ναυαρχίδα: Μια σκοπιανή και παρεάκι της μια αμερικανική. Δεδομένου ότι πριν μόλις δεκαπέντε χρόνια οι αμερικανοί βομβάρδιζαν την Σερβία, ίσως και η εικόνα αυτή να είναι ενδεικτική των εσωτερικών διεργασιών στην ΠΓΔΜ. Ίσως και όχι. Μεσημεράκι φτάνουμε στην Bitola. Θυμόμουν από πέρσι την γεμάτη ελληνικές επιγραφές αυτή πόλη, αποφασίζουμε να κάνουμε στάση για φαγητό αφού έχει μεσημεριάσει. Κάνουμε μια γύρα με το μηχανάκι να δούμε τι και πώς, την δεύτερη φορά που διασταυρωνόμαστε με ντόπιο καβάλα σε VStrom μας σταματάει και προθυμοποιείται να βοηθήσει, προτείνει ακόμη και να πάμε σπίτι του να παρκάρουμε. Μας συνιστά ένα εστιατόριο και μας λέει να παρκάρουμε στον πεζόδρομο, επιμένοντας ότι είναι ασφαλές. Δεν ξέρω αν ήταν αφελές από μέρους μας να αφήσουμε το μηχανάκι φορτωμένο τόσο εκτός προσοχής μας, αλλά δεν το ένιωσα επίφοβο. Βολτούλα στην Bitola επομένως. Το μαγαζάκι ήταν όντως τιμιότατο με τιμές ανέκδοτο, 3 ευρώ η ποικιλία; Μάλιστα πετύχαμε και τραπέζι βάφτισης, όλα τα δικά μας κλισέ: Τον βαριεστημένο πεθερό, την πεταχτούλα αδελφή της μαμάς, τα μαλλιά κομμωτηρίου, ακόμη και τις νεοπλουτέ ματαιοδοξίες μας είχαν όπως την ντεκορατέρ που έστηνε και ξέστηνε κιτς διακοσμήσεις. Στο ίδιο κλίμα εν τέλει ήταν και ο πρωινός γάμος στο φαράγγι που αποδείχτηκε ότι αποτελούσε ‘next day’, αυτή την ιστορία που το ζεύγος ξαναστολίζεται κάποια στιγμή μετά την τελετή και φωτογραφίζεται (για ποιόν;) Από το ψευτοκυριλέ κλίμα απείχε ευτυχώς ο σερβιτόρος που ξεκαρδιστικά έσπρωχνε τον τροχήλατο δίσκο κάνοντας ξερόγκαζα με το στόμα όποτε περνούσε μπροστά από τα κράνη μας. Πάμε προς τα πίσω, μιναρέδες πλαισιώνουν τον πεζόδρομο, ίσως διακρίνεται και την μηχανή να μας περιμένει. Ανέγγιχτη ναι. Καβάλα όμως, γιατί ο ορίζοντας είναι ελληνικός! Μέχρι τα σύνορα ένας μανιακός με golf πήγε να σκοτώσει και να σκοτωθεί τουλάχιστον δύο φορές οδηγώντας σαν παρανοϊκός. Οι τραγελαφικές εικόνες ολοκληρώνονται στα σύνορα, αφού από τον Πουγουδουμιανό σταθμό βγαίνουν όχι συνοριακοί, αλλά παγώνια! Γενικά η έννοια της 'ασφάλειας' είναι αρκετά αφηρημένη τόσες χώρες τριγυρνάμε, και όχι όλες εντός Σένγκελ, κάλλιστα θα μπορούσα ανενόχλητος να μεταφέρω όπλα ή ναρκωτικά. Ελευθερία μετακινήσεων, ταχύτητα διέλευσης από τα σύνορα και εγκληματικότητα, άντε να τα ισορροπήσεις όλα αυτά. Ίσως τα παγώνια να 'ναι ο τρόπος, τι να πω. Όταν επισκεφθήκαμε την Οχρίδα το προηγούμενο καλοκαίρι η χώρα αυτή μου είχε αφήσει πολύ θετικότερες εντυπώσεις. Αλλά δεν θα με απασχολήσει πολύ την δεδομένη στιγμή αυτό, μια σημαία πολύ γνώριμη ανεμίζει εκεί στο βάθος.
  44. 1 point
    Συνέχεια επί της Εθνικής με πορεία προς την Νις. Την πόλη την είχαμε επισκεφτεί το περασμένο καλοκαίρι περνώντας μάλιστα και μια βραδιά σουλατσάροντας στους δρόμους της. Είχαμε μάλιστα όλο τον περασμένο χειμώνα με την Άλεξ μια ‘διαμάχη’ για το αν η πρώτη ταμπέλα που βλέπεις για Θεσσαλονίκη είναι έξω από την Νις ή έξω από τη Σόφια. Σίγουρος ότι είναι μετά τα διόδια της Νις, με το που βλέπω την επιγραφή την δείχνω στην Άλεξ, αλλά πάνω στην χαρά της δικαίωσης χάνω την έξοδο για το βενζινάδικο. Μικρό το κακό, ως τώρα ανά πεντάλεπτο συναντούσαμε από ένα, θα σταματούσαμε στο επόμενο. Αλλά ας εξηγήσω πώς λειτουργεί το θέμα ‘αυτονομία’ στο 600F, ένα από τα κουσούρια του όταν το χρησιμοποιείς σαν τουριστικό: Το μηχανάκι δεν έχει δείκτη βενζίνης, αυτό σημαίνει ότι σε κάθε ανεφοδιασμό πρέπει να μηδενίζεις τον μερικό χιλιομετρητή. Από εμπειρία γνωρίζω ότι σε αυτές τις συνθήκες στα ~160km μπαίνει στην ρεζέρβα, οπότε από τα περίπου 120km πρέπει να αρχίζω να έχω τον νου μου για ανεφοδιασμό, δεδομένου το ότι στην εθνική τα βενζινάδικα είναι σκόρπια. Και αν η Honda δεν φρόντισε να βάλει δείκτη βενζίνης για τον κυρίως όγκο καυσίμου, παραδόξως το έκανε για την ρεζέρβα: Από την στιγμή που αρχίζεις να την καταναλώνεις στα όργανα εμφανίζεται μια μπάρα με τέσσερις παύλες που καταναλώνονται διαδοχικά δείχνοντας σου πόση βενζίνη μένει στο τεπόζιτο. Αψήφιστα λοιπόν περνάμε την Nis (λες και είχαμε την δυνατότητα αναστροφής στον αυτοκινητόδρομο; ) αναζητώντας το επόμενο πρατήριο. Μπαίνουμε στην ρεζέρβα και βενζινάδικο πουθενά, στάση ψιλοανήσυχος στην άκρη και το GPS λέει πως το επόμενο βενζινάδικο βρίσκεται σε 12km, απόσταση εντός ακτίνας δράσης, ειδικά κόβοντας λίγο ρυθμό. Περνάνε τα 12, κόβω στα 70 πλέον, περνάνε και άλλα 5 χιλιόμετρα, ήδη η πρώτη από τις τέσσερις παύλες της ρεζέρβας έχει σβήσει, με τα φίδια να με ζώνουν σταματάω να δω πάλι το Sygic: Έχει αλλάξει γνώμη, δείχνοντας πως το επόμενο βενζινάδικο είναι τώρα τριάντα τέσσερα ολόκληρα χιλιόμετρα μακριά, στην έξοδο του Leskovac! Απελπισία, δεν είχαμε με τίποτε καύσιμο για τέτοια απόσταση. Τώρα; Προσπαθώ να κρύψω την ταραχή μου από την Άλεξ, ξεκινάμε κινούμενοι στην ΛΕΑ με καμιά 30αρια, προσπαθώ να κρατάω το μοτέρ με την υψηλότερη δυνατή σχέση χωρίς να κρεμάει για να εξοικονομήσω σταγόνες βενζίνης. Φανταστείτε σκηνή ζεν: Ένα φορτωμένο μηχανάκι να κουτσαίνει στην άκρη της εθνικής, απόγευμα στον κάμπο της Σερβίας. Όχι ακριβώς ιδανικό σκηνικό! Σβήνει και η τελευταία παύλα της ρεζέρβας, ανάβει η ένδειξηプば (σπρώχνε μαλάκα)στα όργανα, κουνάω αριστερά δεξιά το κεφάλι στην Άλεξ, δεν θα τα καταφέρουμε. Σκέφτομαι ενδεχόμενα: Να την αφήσω μαζί με το μηχανάκι στην άκρη του δρόμου, να πηδήξω τον φράχτη που χωρίζει τα διπλανά χωράφια και να ζητήσω από τους εργάτες ένα μπουκαλάκι βενζίνη; Θυμάμαι τον πατέρα μου και τον μακαρίτη τον πατέρα του, και οι δυο με την συνήθεια να γεμίζουν το αυτοκίνητο όταν άδειαζε πάνω από το ¼, ‘μην χρειαστεί να πάνε πουθενά’. Πόσες φορές αμφισβήτησα τον πατέρα μου γι’ αυτό και να ‘μαι τώρα έτοιμος να τσεκάρω πόσο άνετες για σπρώξιμο είναι οι ‘μηχανικές μπότες’ μου πού είχε πει και ένα πιτσιρίκι. Στόχος να μας βγάλει η βενζίνη ως την έξοδο της εθνικής, σε μικρότερο δρόμο μπορείς με τα πόδια ή με όποιο μέσο τελοσπάντων φτάσεις στο βενζινάδικο να κάνεις αναστροφή και να επιστρέψεις στο στεγνωμένο μηχανάκι σου. Η ταμπέλα λέει πώς η έξοδος είναι πέντε βασανιστικά χιλιόμετρα μακριά, θα τα καταφέρουμε; Με την δύναμη της θέλησης (μην ακούσω ότι δεν έχει!) το CBRακι μας βγάζει ως την έξοδο, το Leskovac φαίνεται στο βάθος. Από εδώ και πέρα όπου φτάσουμε φτάσαμε. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η άσφαλτος για ανεξήγητο λόγο δίνει την θέση της σε πλακόστρωτο, μες στα χωράφια όλα αυτά. Μας προσπερνάει τροχήλατο κάρο, τόσο αργά τσουλάμε. Ώσπου στο βάθος το είδα. Τέτοια χαρά για καύσιμο ούτε ο Bush στο Ιράκ: Αχαρτογράφητο μικροβενζινάδικο ευθεία μπροστά! Αν ήταν και ανοιχτό σωθήκαμε. Ήταν ανοιχτό. Ο υπάλληλος ρωτάει αν θα πληρώσουμε με ευρώ ή δινάρια. Μωρέ βενζίνη να ήταν και πλήρωνα και με μνες! Όσο ανακριβής και αν είναι η μέτρηση της αντλίας, απ’ ότι απεδείχθη είχαν απομείνει 200ml (ένα κρασοπότηρο) βενζίνης. Πολύ φθηνά την γλιτώσαμε!
  45. 1 point
    Μεσημεράκι λοιπόν αφήνουμε το Βελιγράδι μέσω του αυτοκινητόδρομου Α1. Έχω εντοπίσει ένα ‘αξιοθέατο’ που μας οδηγεί σύντομα σε έξοδο: Για κάποιο λόγο αυτά τα κολοσσιαία, τσιμεντένια μνημεία της κουμμουνιστικής εποχής με τα εξωγήινα σχήματα με τραβάνε, είναι τόσο απόκοσμα, τόσο ξένα στη δυτική αρχιτεκτονική, με κάποιον τρόπο μου προκαλούν δέος, βγαλμένα λες από sci-fi ταινία του ‘70. Και υπάρχει ένα τέτοιο σχετικά στο δρόμο μας. Στο δρομάκο που οδηγεί στην Senaja όλοι κινούνται ύποπτα αργά, ίσως και με σαράντα ή λιγότερα. Το να παραδειγματίζομαι από τους ντόπιους με έσωσε, κρυμμένοι μέσα σε μια στάση λεωφορείου (!) δυο της τροχαίας πετάγονται έξαφνα κραδαίνοντας εκνευρισμένα κάτι σαν γκλόμπ με λαμπάκι, παγώνω αρχικά, αλλά ευτυχώς κάνουν σινιάλο στο Audi ακριβώς πίσω μου. Ανηφορίζουμε σε ξεχασμένα χωριουδάκια, θυμίζουν ίσως Θεσσαλία όπως στέκουν σε λόφους με χαμηλή βλάστηση και τον κάμπο να καίγεται στην μεσημεριανή ζέστη. Δυστυχώς τίποτε που να αξίζει μια στάση για μεσημεριανό. Πλησιάζουμε τον στόχο μας, το Kosmaj. Στη βάση του μνημείου υπάρχει δασάκι, για κάποιον λόγο μια μεγαλοκυρία έχει αράξει κατάχαμα στις πευκοβελόνες στην σκιά και κοιμάται (γιατί ηλιοθεραπεία στην σκιά δεν το λες!) με μαγιώ. Στο αντίστοιχο του Παλαμά Καρδίτσας αυτό! Ψάχνουμε που να παρκάρουμε σκιερά όταν κατά την αναστροφή το CBR ξαφνικά σβήνει. Κάτι ηλεκτρολογικό σίγουρα, αφού στο γύρισμα του διακόπτη δεν ακούγεται η αντλία. Ξεφόρτωμα τα σαμάρια, έλεγχος οι ασφάλειες, η ύποπτη δεν είναι καμμένη. Δοκιμή ξανά και παίρνει μπρος. Ξανά φόρτωμα, άντε να τελειώσουμε εκείνη την ριμάδα την αναστροφή και ξανασβήνει. Πλέον είναι προφανές ότι γυρνώντας τέρμα αριστερά το τιμόνι κάτι βραχυκυκλώνει. Φλασιά, βδομάδες αφού το μηχανάκι πέρασε στα χέρια μου, στην στερνή Πανελλήνια mybike στην Πάλαιρο είχε συμβεί ακριβώς το ίδιο και ο αλήτης ο @HLIAS είχε σπεύσει να το απαθανατίσει. Ε, κόντευε επέτειος τριων ετών από τότε, συγκινήθηκε το Hondακι και το ξαναθυμήθηκε. Ευτυχώς είχα spare αρκετές δεκάρες ασφάλειες, καθ’ αυτή η επισκευή δεν ήταν κόπος, αλλά ήμουν κάθιδρος από τα αλλεπάλληλα φορτώματα με 30+ βαθμούς. Αλλάζω την κόκκινη ασφάλεια, η Άλεξ νομίζει ότι είμαι ο Μαγκάιβερ και με λίγη προσοχή κατά τις μανούβρες επιτέλους ώρα να δούμε το μνημείο του Komsaj. Τι είναι λοιπόν το περίφημο μνημείο; Ανεβαίνουμε ένα καλντερίμι και αποκαλύπτεται μπροστά μας: Πέντε σαραντάμετρα γλυπτά από μπετόν που όλα μαζί σχηματίζουν κάτι σαν αστέρι. Ανεγέρθηκε για να τιμήσει τους χιλιάδες νεκρούς παρτιζάνους του δευτέρου παγκοσμίου που αντιστάθηκαν στην Γερμανική κατοχή. Το κίνημα τους ξεκίνησε στην περιοχή, οπότε έκριναν σκόπιμο να ανεγείρουν το μνημείο εδώ. Από το κέντρο του αστεριού οι επιφάνειες εντυπωσιάζουν καθώς αποκλίνουν προς τον ουρανό. Το σχήμα τους αποτελεί συμβολισμό αφενός του αστεριού που αποτελεί εθνικό σύμβολο, αφετέρου καθώς από απόσταση δείχνει ενιαίο, αλλά στην πράξη είναι ανεξάρτητοι όγκοι θέλει να δείξει ότι όλοι μαζί (οι αντιστασιακοί) από μακριά δείχνουν ενωμένοι, αλλά στην πράξη είναι μονάδες που συνεργάζονται. Επιβλητικό στα μάτια μου, το χαζεύω αρκετή ώρα. Και τεχνικά κοιτώντας το είναι αξιοθαύμαστο, οι καμπύλες, η συμμετρί, η στατικότητα και όλα αυτά από καλουπωμένο μπετό στα 70s. Υπάρχουν ηλιοκαμμένα στεφάνια στο κέντρο του, αλλά δείχνει εμφανώς παρατημένο, στις βάσεις των κατασκευών γκράφιτι τύπου Κωστάκης + Σβετλάνα = LFE δείχνουν πώς αποτελεί σημείο για ραντεβουδάκια για την πιτσιρικαρία του δίπλα χωριού. Έτυχε να περάσουν και κάποιοι άλλοι την ίδια ώρα (μάλλον παράδοξο με τόση εικόνα εγκατάλειψης), οπότε ίσως έχετε μια καλύτερη εικόνα για την κλίμακα του μνημείου. Κατηφορίζουμε για τα χωριουδάκια του κάμπου ξανά, στους καθρέπτες μου το Spomenik Borcima Kosmajskog Odreda, όπως είναι το πλήρες όνομα του, τρυπάει την βλάστηση ξεπροβάλλοντας απόκοσμα ανάμεσα στα πεύκα.
  46. 1 point
    GoPro Hero 5 χρησιμοποιώ και για τις εναέριες λήψεις DJI Mavic Pro. Σε ευχαριστώ Νίκο να είσαι καλά!
  47. 1 point
    Βίντεο από το τελευταίο μου ταξίδι στην Ισλανδία: www.facebook.com/motowander
  48. 1 point
    Εμένα με βλέπω να το κρατάω το μεκανάκι με σύμβαση αορίστου χρόνου....
  49. 1 point
    Καπως ετσι εχουν τα πραγματα, εγω αργησα αρκετα να το παρω αποφαση..! Εντωμεταξυ αντι να παω σε κατι πιο δυνατο και ελαφρυ ή +20kg, πηγα και σε πιο αδυνατο και σε αρκετα πιο βαρυ(Yamaha xt600z Tenere)!!! Αλλα πιο ροπατο ειναι η αληθεια, οσο για ανεση δε το συζηταω, μετα απο σχεδον 10 χρονια drz400sm και αλλα 4-5 ενος klx250, το Τενερε μου φαινεται πολυθρονα! Παντως να το ξαναπω, αλλες εποχες τοτε που εγραφα για τις οποιες μοντες στο drz, τωρα με το ζορι βαζουμε βενζινη.. Σε καμια περιπτωση δεν το μετανιωσα ποτε που το πηρα και του εκανα οτι του εκανα, αυτο μου εβγαινε τοτε και καταφερα και το εκανα, απλα τιποτα δεν κραταει για παντα. Οσοι εχουν drz400 απλα μη πεσουν στην λουμπα για πολλα πολλα, πλεον υπαρχουν αλλες λυσεις, αν βεβαια καποιος θελει να το κρατησει και πχ εχει θεμα ο κυλινδρος ε τοτε εννοειται να το κανει "440", πιο φθηνα βγαινει απο νεο μαμα κυλινδρο & πιστονι και ειναι μια χαρα αξιοπιστο αν δεν υπαρχει καποιο αλλο θεμα στο μοτερ. ΥΓ. @giorgos_drz & @tzoutz , ειστε οι τελευταιοι των μοικανών!
  50. 1 point
    Μανια με το κωλοραμφος..
×
×
  • Create New...