Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 01/02/2014 in all areas

  1. 11 points
    Εγω θα τους εβαζα να ερχονται κάθε Κυριακη να την βαζουν μπροστα μη μεινει από μπαταρια
  2. 10 points
    Έτσι για το σπάσιμο εγώ θα ζητούσα να παραμείνω και ως διακοσμητικό στο σαλόνι!
  3. 7 points
    Σήμερα οι ποδοσφαιριστές του Αρη επισκέφθηκαν ένα ορφανοτροφείο. "Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις στα πρόσωπα τους οτι δεν υπάρχει ελπίδα" δήλωσε ο 6χρονος Νικόλας...
  4. 5 points
    παραθετω μερικες φωτο απο την μαζωξη μας.. ευχαριστουμε ιδιαιτερα τους μακρινους επισκεπτες! και του χρονου!!!
  5. 5 points
  6. 5 points
    Βρε γέροντα μακριμούσιε δεν έχεις καταλάβει απο τα ψησίματα ότι δηλώνουμε συμμετοχή π.χ 20 άτομα, τελικά τρώμε μέχρι θανάτου 30 άτομα και περισσεύουν και 5 μερίδες για ταπεράκι? τι μας πέρασες τίποτα τυχαίους? πέρσι στον καταχά φεύγαν τα κομμάτια πάνω απο την σχάρα κάναμε τρομερά τζαρτζαρίσματα για ένα κομμάτι γιαμαχολουκάνικο και στο τέλος παρακαλάγαμε ποιος θα φάει αυτά που περίσσεψαν!
  7. 5 points
    Ελατε ρε παιδια.. Αφου το μοτοσακο ταφος ηταν ετσι και αλλιως τοποθετηθηκε στην φυσικη του θεση..
  8. 5 points
  9. 5 points
    Οσο θεωρειται αντιπροσωπευτικο των χωματινων το υπερυψωμενο r1200r....
  10. 5 points
  11. 5 points
    Τα χιλιόμετρα στις πινακίδες όλο και λιγόστευαν και βρεθήκαμε στα προάστια της Sofia. Τεράστια κτίρια άχρωμα, χωρίς καμία συντήρηση εδώ και χρόνια, χωρίς μπαλκόνια, αυτοκίνητα 20αετίας και βάλε, αλλά παράλληλα τεράστιοι δρόμοι χωρίς ιδιαίτερη κίνηση. Μας έκανε εντύπωση όπου δίπλα στα φανάρια υπήρχε μετρητής που έδειχνε σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει κόκκινο και πράσινο φανάρι. Παντού γύρω μας Ελληνικές επιχειρήσεις και διαφημίσεις. Ήταν φανερή η προσπάθεια ανάκαμψης . Τα λίγα λεπτά που ήμασταν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα και το κυριότερο απ όλα σε αντίθεση με την χώρα μας, οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται απόλυτα τον τόπο που μένουν.. Πουθενά δεν έβλεπες πεταμένα σακουλάκια από τρόφιμα , δεν υπήρχαν αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια , τα φρεάτια δεν ήταν βουλωμένα και δεν μύριζε όπως το κέντρο της Αθήνας. Άνοιξα το GPS και πληκτρολόγησα την διεύθυνση του ξενοδοχείου που είχαμε κάνει κράτηση το προηγούμενο βράδυ. Χωρίς να ταλαιπωρηθούμε, βρεθήκαμε στην πόρτα του AKORD. Πρώτη εντύπωση από την εξωτερική όψη του κτιρίου πολύ θετική, πάμε στο εσωτερικό όμως…. Υπήρχε κόσμος παντού διαφόρων εθνικοτήτων και στην αίθουσα δεξιώσεων γινότανε Βουλγάρικος γάμος με μουσική δυνατά και κουστουμαρισμένους καλεσμένους να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο. Ανεβήκαμε στο δωμάτιο και μόλις ανοίξαμε την πόρτα ήρθε και η απογοήτευση…. διακόσμηση με απαίσια ταπετσαρία και υφάσματα που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να τα αγγίξεις. Δεν ήταν βρώμικα όμως, ήταν όλα πολύ καθαρά και περιποιημένα απλά σε παρέπεμπαν πολλά χρόνια πίσω σχεδιαστικά. Για τα λεφτά που θα δίναμε ήταν μία τίμια επιλογή. Για ένα βράδυ το κόστος ήταν 22,66 € για ένα δίκλινο δωμάτιο μαζί με το parking της μηχανής σε περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχείου… καθόλου άσχημα. Είχε αρχίσει να βραδιάζει και επιλέξαμε να φάμε κάτι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας στους δρόμους. Είχα κουραστεί αρκετά με τον τρόπο οδήγησης και τους δρόμους της Βουλγαρίας και το μόνο που ήθελα ήταν παγωμένη μπύρα και φαγητό. Πολλά τραπεζάκια διάσπαρτα στον κήπο και επιτέλους είχε αρχίσει να δροσίζει και λίγο οπότε όλα ήταν ιδανικά για να απολαύσουμε το δείπνο εκτός από ένα πράγμα….. τα ηχεία έπαιζαν Ελληνική μουσική. Όταν ταξιδεύω θέλω να μαθαίνω όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα για την κουλτούρα και την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου που έχω επισκεφτεί, οπότε η Ελληνική μουσική την συγκεκριμένη στιγμή μας το χάλαγε λίγο. Την επόμενη ημέρα θα κάναμε μία σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης με τα πόδια και μετά θα ξεκινούσαμε για το βόρειο κομμάτι της χώρας όπου και θα περνάγαμε στην Ρουμανία από την “Γέφυρα της νέας Ευρώπης’’ τα εγκαίνια της οποίας είχαν γίνει σχεδόν έναν μήνα πριν.
  12. 5 points
    Ημέρα 2η – Βουλγαρία Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξυπνάω το πρωί όταν βρίσκομαι σε ταξίδι – σε αντίθεση με την καθημερινότητα της Αθήνας. Πρωινό στο ξενοδοχείο, ντύσιμο, φόρτωμα μηχανής και ξανά στον δρόμο! Σήμερα θα περνάγαμε τον πρώτο συνοριακό σταθμό και θα μπαίναμε Βουλγαρία. Ξεκινάει επίσημα λοιπόν το BALKAN TOUR. Το πλάνο ήταν να πάμε προς Σέρρες και από εκεί να περάσουμε από τον Προμαχώνα στην Βουλγαρία, έλα όμως που είχα αρχίσει τις αλλαγές στο πλάνο από την πρώτη κιόλας ημέρα! Ακυρώσαμε τις Σέρρες και χαράχτηκε νέα διαδρομή προς λίμνη Κερκίνη – Βυρώνεια – Προμαχώνας –Sofia. Θυμάστε μερικές παραγράφους πριν που ανέφερα για την παροχή ρεύματος στην μηχανή? Ε έφτασε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε μαζί της. Όταν ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ένδειξη φόρτισης του GPS. Μία άναβε το λαμπάκι, μια έσβηνε. Στάση λοιπόν στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο της παροχής ρεύματος. Έλα όμως που η Yamaha έχει βάλει την μπαταρία κάτω από ντεπόζιτο και για να την φτάσεις πρέπει να ξεφορτώσεις ότι έχεις στο μπροστινό μέρος της μηχανής, να λύσεις 2 ιμάντες από το tank pad αν έχεις, να αφαιρέσεις τα 2 πλαστικά κομμάτια του fairing στα πλάγια, να βγάλεις 2 βίδες στην κορυφή του ώστε να μπορέσεις να το σηκώσεις και να δεις τι γίνεται από κάτω. Κατσαβίδια στο χέρι λοιπόν και πάμε….. …..ασφάλεια οκ, καλώδια οκ, βύσματα οκ, συνδέσεις σφιχτές. Όλα έδειχναν να είναι εντάξει οπότε το μόνο που έμενε ήταν ο φορτιστής. Δένω πάλι την μηχανή, φορτώνω και όλα τα πράγματα και πηγαίνω στο βενζινάδικο να δω μήπως έχει κάποιον φορτιστή που να ταιριάζει. Για καλή μας τύχη είχε και σύμφωνα με τα λεγόμενα του βενζινοπώλη ήταν από τους καλούς… τους Αμερικάνικους J γι αυτό και ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του. Δεν είχα πολλές επιλογές. Είχαμε ήδη μία ώρα καθυστέρηση και δεν ήθελα να μπλέξουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με φορτωμένη μηχανή να ψάχνουμε για φορτιστή. Οπότε κάναμε την καλή πράξη και ….. ενισχύσαμε μία ακόμα Ελληνική επιχείρηση να βοηθήσουμε να επιβιώσει στην κρίση! Συνδέω γρήγορα και όλα έδειχναν να δουλεύουν. Το λαμπάκι ένδειξης του GPS ζωντάνεψε ξανά, φορέσαμε τα δερμάτινα και συνεχίσαμε προς την λίμνη Κερκίνη. Η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο και πλέον η διαιρούμενη φόρμα δεν ήταν ενοχλητική. Φτάνοντας στην λίμνη η θέα άρχισε επιτέλους να αποκτάει ενδιαφέρον. Στάση στο πρώτο παγκάκι που βρήκαμε για ξεκούραση. Όλα ήταν τόσο ήρεμα! Άνθρωποι ελάχιστοι, πράσινο παντού και η ύπαρξη του υγρού στοιχείου ομόρφαινε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Άλογα έτρεχαν ελεύθερα στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης τους τα ακολουθούσε από πίσω με το αυτοκίνητο. Επιτέλους είχα αρχίσει να μπαίνω σε mood ταξιδιού. Δεν με ένοιαζε ο χρόνος, μόνο να είμαι σε τέτοια μέρη και να απολαμβάνω την φύση. Κάναμε το γύρο της λίμνης και το μάτι μου έπεσε σε ένα όμορφο μέρος χωμένο μέσα στα δέντρα, ακολουθήσαμε έναν μικρό χωματόδρομο και βρεθήκαμε στην είσοδο του ‘’Καφέ – Εστιατόριο ΕΛΩΔΙΑ’’. Σκόρπια τραπεζάκια και γύρω ελεύθερες πάπιες να παίζουν και να βουτάνε στα δροσερά νερά. Δυστυχώς ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να πιούμε καφέ. Οπότε κάτσαμε απλά να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ηρεμία της φύσης. Βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και ύστερα από λίγα χιλιόμετρα είδαμε τις πρώτες πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση για την Βουλγαρία. Εκεί πλέον ήμουν σίγουρος ότι ΤΩΡΑ ξεκινάει το ταξίδι. Φτάσαμε στα σύνορα, γρήγορος έλεγχος εγγράφων και πρώτη στάση για καφέ σε Βουλγάρικο έδαφος και εννοείται γεμίζουμε επιτέλους με φτηνή βενζίνη!!! Εδώ συνεχίζεται η ιστορία με τον φορτιστή του GPS. Κατά την διάρκεια της διαδρομής από την λίμνη Κερκίνη μέχρι τα σύνορα παρατήρησα ότι πάλι είχε αρχίσει τα κόλπα. Δεν έκανε καλή επαφή στην υποδοχή οπότε το έσπρωχνα κάθε τόσο με το χέρι αλλά μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το στερέωσα με ότι βρήκα πρόχειρο αλλά δεν καθόταν με τίποτα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς δεν το χρειαζόμουν για την ώρα οπότε προτίμησα να το κλείσω ώστε να έχουμε μπαταρία όταν θα μπαίναμε στην Sofia και θα ψάχναμε το ξενοδοχείο. Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Sofia. Ξαφνικά ο δρόμος μας έβγαλε σε αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω ακολουθώντας τα αυτοκίνητα. Όσους ρωτάγαμε κανείς δεν μιλούσε Ελληνικά αλλά ούτε και Αγγλικά, οπότε όλη η επικοινωνία γινότανε με νοήματα. Παντού γινόντουσαν έργα γι αυτό ήταν κλειστοί οι δρόμοι ,οπότε ακολουθώντας τα αυτοκίνητα βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο με κοτρώνες και σε ορισμένα σημεία λάσπη να παλεύω να κρατήσω το fazer όρθιο και τα λάστιχα μακριά από κοφτερές πέτρες. Όλοι κοιταζόμασταν με απορία και με όσους προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε όλοι μας κοιτούσαν απορημένοι. Εμείς ρωτάγαμε απλά λέγοντας την λέξη Sofia ,αυτοί ξεκινούσαν να μιλάνε ασταμάτητα στην γλώσσα τους και ανάθεμα αν καταλαβαίναμε έστω και μία λέξη από αυτά που έλεγαν. Έδειχναν πάντως ότι ήθελαν να βοηθήσουν αλλά κανείς τους δεν μας έδειξε έστω με νόημα ότι είμαστε στον σωστό ….. (Ο θεός να τον κάνει) δρόμο! Οπότε συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι πάμε καλά. Ευτυχώς μετά από λίγα χιλιόμετρα βγήκαμε πάλι σε άσφαλτο, και οι πινακίδες έδειχναν ότι είχαμε σωστή πορεία. Είχα ακούσει ότι οι Βούλγαροι οδηγοί είναι πολύ χειρότεροι από εμάς στην οδήγηση, τώρα έπρεπε να το βιώσω κιόλας. Φανταστείτε επαρχιακό δρόμο δικό μας με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση και τα φορτηγά να προσπερνάνε το ένα το άλλο χωρίς αύριο, δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά την διάρκεια προσπέρασης φορτηγού προσπαθούσαν και κάποια Ι.Χ παράλληλα με αποτέλεσμα να έχουν πιάσει όλη την έκταση του δρόμου και ΑΝ ερχότανε άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη. Για να μην βάλουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο και να απολαύσουμε το ταξίδι η λύση ήταν να καθόμαστε πίσω από τα φορτηγά, έτσι και τα μπλόκα της αστυνομίας αποφεύγαμε αλλά και τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος σαλταρισμένος Βούλγαρος. Η ταχύτητα ταξιδιού ήταν περίπου στα 80 – 90 χιλιόμετρα όπου μπορούσαμε άνετα να απολαμβάνουμε την φύση γύρω μας.
  13. 4 points
    ΕΙΣΑΓΩΓΗ Δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα που γυρίσαμε από τα Βαλκάνια και μου φαίνεται πάνω από μήνας. Μόλις πάτησα το πόδι μου στην άδεια πλέον πρωτεύουσα, με περίμενε μία πολύ ωραία ίωση ίσα να μου χαλάσει τις 2-3 μέρες άδειας που είχα αφήσει για να προσαρμοστώ πριν επιστρέψω στην δουλειά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Ήταν αρχές Αυγούστου… ¨ξημέρωμα Σαββάτου¨ (που λένε και οι Πυξ Λαξ) όπου οι ρόδες της μηχανής μόλις είχαν πατήσει σε Ελληνικό έδαφος ύστερα από μοναχική περιπλάνηση 11 ημερών στα βουνά της Αυστρίας. Οδηγούσα παρέα με τον φίλο Thomas (που πριν λίγες ώρες είχα γνωρίσει στο καράβι) στην άδεια Εθνική και ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει. Ήμασταν και οι δύο χαμένοι στις σκέψεις μας… εμένα μόλις είχαν τελειώσει οι διακοπές και αυτός μόλις ξεκίναγε.. Είχαν περάσει τόσο γρήγορα οι μέρες που σχεδόν δεν είχα καταλάβει τίποτα, σκυμμένος πίσω από το fairing της μηχανής, σκόρπιες εικόνες από Αλπικά τοπία τριγυρνούσαν στο μυαλό μου και ήχοι από μελαγχολικές κιθάρες στο Mp3 μου κρατούσαν παρέα στα τελευταία χιλιόμετρα του ταξιδιού. Μέσα σε όλα αυτά είχα και την σκέψη αν θα κατάφερνα να ξανακάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό καθώς τα οικονομικά πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Οι μήνες περνούσαν και στο μυαλό μου ήταν πάντα το επόμενο ταξίδι, στις βραδινές εξόδους με φίλους, στις ατελείωτες ώρες της δουλειάς, στο τελείωμα κάθε ημέρας όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι, το μυαλό ταξίδευε σε μέρη με φιδίσιες διαδρομές, σε λίμνες και βουνά παρθένα … να χάνομαι στους δρόμους κάποιου χωριού και να ψάχνω μέρος για να κοιμηθώ. Ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο… και προσπαθούσα να βγάλω από την σκέψη μου. Όλο και κάτι με προσγείωνε στην πραγματικότητα όσο κι αν δεν ήθελα να το πιστέψω. Μόλις πήγαινα να μαζέψω μερικά χρήματα κάποιος δημόσιος φορέας έπρεπε να μου τα πάρει. Ξανά το κεφάλι μέσα ,από το πρωί μέχρι το βράδυ στην δουλειά απλά και μόνο για να καλύπτω τα έξοδα. Η σκέψη του επόμενου ταξιδιού όσο δύσκολο κι αν φάνταζε μου έδινε κουράγιο… να ξεχνιέμαι… να ταξιδεύω έστω και νοερά. Αυτό δεν κάνω τόσα χρόνια άλλωστε? Ονειρεύομαι …. και πάντα δουλεύει…. πάντα στο τέλος πραγματοποιούνται τα όνειρα μου… Η ιδέα έπεσε και βγήκαν χάρτες… προορισμός Τσεχία –Σλοβακία – Σλοβενία με λίγο πέρασμα από Αυστρία και βόρεια Ιταλία ξανά. Άνοιγα χάρτες, σχεδίαζα, ξενυχτούσα πάνω από τουριστικούς οδηγούς μέχρι που ολοκληρώθηκε η ¨χάραξη¨ της διαδρομής και έφτασα στο σημείο των εξόδων…. και εκεί γκρεμίστηκαν ξανά όλα. Έμειναν μόνο οι γραμμές στον χάρτη και τα χαρτάκια με τις σημειώσεις μου σκόρπια σε όλο το σπίτι… και ξανά στο μηδέν… όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή είναι το Nordkapp (και το δικό μου) όλοι οι προορισμοί φάνταζαν σαν το Nordkapp… πολυέξοδοι για τα δικά μου δεδομένα. Οι μέρες συνέχισαν να περνούν και πλησίαζε ξανά το καλοκαίρι, κ εγώ .. ανοργάνωτος και άδειος. Δεν είχα επιλέξει προορισμό, δεν είχα σχεδιάσει τίποτα, η ιδέα να περάσω τις μέρες μου σε ένα Ελληνικό νησί δεν με γέμιζε … ωραία η θάλασσα και η ξαπλώστρα αλλά αν γλυκαθείς γράφοντας χιλιόμετρα εκεί έξω ίσως σε καλύπτει κ εσένα πιο πολύ που ξέρεις? Είναι αρρώστια ο δρόμος… Σε ένα από τα διαλύματα για τσιγάρο στην δουλεία πέταξα για πλάκα… ¨Ωραία αφού λοιπόν δεν υπάρχουν λεφτά για Τσεχία ή όποιο άλλο Nordkapp…την κάνουμε για λίγο πιο κοντά… για ΒΑΛΚΑΝΙΑ… έχω διαβάσει σε άλλα ταξιδιωτικά ότι είναι οικονομικό ταξίδι¨ J . Τα τσιγάρα έσβησαν και γυρίσαμε στα γραφεία μας… αλλά η ατάκα που μόλις είχα πετάξει για πλάκα δεν μου έμοιαζε καθόλου αστεία!!! Το ίδιο κιόλας βράδυ είχα αρχίσει να μαζεύω πληροφορίες για Βαλκανικές χώρες και οι νέες σημειώσεις άρχισαν να μπερδεύονται με τις παλιές της Τσεχίας… από το μυαλό μου έφευγαν σιγά-σιγά οι δροσερές διαδρομές των Άλπεων και την θέση τους έπαιρναν δρόμοι που είναι ακόμα υπο κατασκευή , κάρα με άλογα και τσιγγάνους να περιφέρονται …. άνθρωποι που θα δυσκολευόμαστε να βρούμε κοινή γλώσσα επικοινωνίας (εκτός του σώματος) … και φτηνές μπύρες!! Οι σχετικές ανακοινώσεις σε γνωστούς και φίλους έγιναν και άρχισαν τα πειράγματα ¨πού θα πάτε ρε, θα σας φάνε λάχανο εκεί πάνω, θα γυρίσετε με τα πόδια, θα κάτσετε στα σύνορα για ώρες… ¨ Δεν με ένοιαζε τίποτα, δήλωνα άγνοια για τις χώρες αυτές και ήθελα να τις ζήσω. Δεν με τρόμαζαν όσα κι αν άκουγα, δεν με ένοιαζε τίποτα… είχα πλέον προορισμό και μάλιστα κοντινό και το κυριότερο… τον άντεχε η τσέπη J Οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά και το μυαλό ΠΑΝΤΑ κολλημένο στο ταξίδι, ότι ελεύθερος χρόνος μου έμενε τον αφιέρωνα να ψάχνω διαδρομές και πληροφορίες για τις χώρες που θα περνούσαμε. Όλα ήταν στον αέρα, η μηχανή ήθελε μαζέματα, οι άδειες δεν είχαν κανονιστεί, τα λεφτά δεν είχαν βρεθεί και το μόνο που είχα ήταν…. Όρεξη να γράψω χιλιόμετρα. Ξεκίνησα με τα σίγουρα… κανόνισα ραντεβού για service , αλλαγή αλυσίδα – γρανάζια, λάδια, φίλτρα, εγκατάσταση παροχής ρεύματος (που να ήξερα τι με περιμένει με αυτή την παροχή J ) και τα πρώτα λεφτά είχαν ήδη κάνει φτερά. Σιγά-σιγά βγήκαν και οι άδειες (τελευταία στιγμή όπως πάντα) και ορίστηκε ημερομηνία αναχώρησης…….. 30 Ιουλίου. BALKAN ROADTRIP λοιπόν….. ΧΑΙΝΤΕ!!!!!
  14. 4 points
    Γατάκι Σταυράκι διάβασες τι έγραψε ο μέγιστος διοργανωτής ψησιμάτων και κάτοχος παρτουζιασμένου αγριόχοιρου! δίκαιο το deal οπότε κανόνισε!
  15. 4 points
    Να στείλεις και εσύ τπτ από Άμστερνταμ!
  16. 4 points
    Μια καλόγρια προχωράει στο δρόμο όταν τη σταματάει ένας λαχανιασμένος στρατιώτης και της λέει: -Συγνώμη, πρέπει να κρυφτώ κάτω από το ράσο σας, θα σας εξηγήσω μετά! Και χώνεται από κάτω.Δευτερόλεπτα μετά περνάνε από δίπλα της τρέχοντας 2 στρατονόμοι.Αφού απομακρύνθηκαν, ο φαντάρος βγαίνει έξω και της λέει: -Βλέπετε, δε θέλω να πάω στο Ιράκ. Η καλόγρια κουνάει το κεφάλι της καταφατικά. -Ξέρετε, συνεχίζει ο φαντάρος, τώρα που ήμουν κάτω από το ράσο σας παρατήρησα ότι έχετε δύο υπέροχα πόδια. Και λέει η καλόγρια: -- Αν κοιτούσες λίγο πιο πάνω θα έβλεπες και δύο υπέροχα @@χίδι@. Ούτε εγώ θέλω να πάω στο Ιράκ!
  17. 4 points
    Μετα από πολύ καιρο, αποφασισα να σπασω τον κουμπαρα για χατιρι της. Ετσι, εχουμε και λεμε : Προοδευτικα ελατήρια πηρουνιων OHLINS με τα αναλογα λαδακια. Κωνικα ρουλεμάν λαιμου. Ρουλεμάν τροχων μπρος-πισω. Υγρα φρενων. Ρυθμιση πισω αναρτησης. Μεχρι εκει αντεχε η τσεπη μου προς το παρων..... Καλες βολτες σε ολους μας.....
  18. 4 points
    Όλοι με λένε φρενοβλαβή που θα αγόραζα τέτοια μηχανή. Αν αρέσει και σε άλλον εδώ μεσα να κάνει like. Aν δεν κάνει κανένας θα παώ σε τρελογιατρό ή σε οφθαλμίατρο αρχίζω και ανησυχώ τελευταία, νομίζω ότι τρελάθηκα. Υ.Γ. Αν διαβάζει κανένας φίλος το post να μείνει μεταξύ μας.
  19. 4 points
    "Και ερωτώ...δε θα δημιουργηθεί πρόβλημα με την τροφοδοσία αν πχ σκάσουμε άλλα 10-20 άτομα που δεν είχαν υπολογιστεί;" Κανένα απολύτως πρόβλημα δεν θα υπάρξει, ούτε άγχος ούτε στεναχώρια. Απλά δεν θα φάνε...
  20. 4 points
    Επειδή με φάγατε ελαφρώς στη στροφή επανέρχομαι με ένα μεγάλο ανωμωλωγιτο έροτα (ορίστε χάνω τα λόγια μου)!
  21. 4 points
  22. 4 points
  23. 4 points
    Γιατί κουβαλάς πολύ τρέλα μήπως;;; . Πάντως και εγώ προτιμώ τον Μάρτιο μήπως και έχει καλό καιρό και έρθω με το Honda και όχι συνοδηγός
  24. 4 points
    οτι ποιο gay στην αυτη την κατηγορια και απο τις 2 πλευρες.
  25. 4 points
    Λοιπόν, είναι στην Πάτρα μια καφετέρια που λέγεται yum. Πέρασα από μπροστά και τι σκέφτηκα; Δυστυχώς για εμένα, σκέφτηκα: "Θα γαμούσε να πάει κάποιος απέναντι να ανοίξει μαγαζί apt" Δε την παλεύω... $ sudo shutdown -h now
  26. 4 points
    Ημέρα 1η – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013 Το μάτι δεν έκλεινε με τίποτα, πάντα το ίδιο πριν από κάθε ταξίδι. Μία ανυπομονησία σαν μικρό παιδί. Μία ανησυχία μήπως ξέχασα κάτι σημαντικό να βάλω στις βαλίτσες. Στην μηχανή έκανα ότι χρειαζόταν ? Να φορέσω τα δερμάτινα ή κάτι πιο ελαφρύ? Ρε λες να είναι επικίνδυνα εκεί πάνω και να έχουν δίκιο όσοι μου λένε θα σας φάνε λάχανο? Δεν βαριέσαι…. τώρα είναι αργά. ΟΛΑ ήταν κανονισμένα και αν κάτι είχα ξεχάσει θα έβρισκα λύση στον δρόμο. Κλείνω μάτια… παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κοιμηθώ για να περάσει γρήγορα η νύχτα…… Το ξυπνητήρι χτύπησε, το μάτι ορθάνοιχτο, η ώρα είχε έρθει… !!! Καφές στο μπαλκόνι, πρωινό τσιγάρο στην δροσιά της αυγής, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τελευταίο πακετάρισμα… …και έχω μπροστά μου την μηχανή φορτωμένη και έτοιμη! Η Αθήνα άδεια, όλοι κοιμούνται, η λεωφόρος Βεϊκου μία τεράστια αλάνα. Μπαίνουμε Αττική οδό και προσπαθώ να διώξω το άγχος των πρώτων χιλιομέτρων. Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει πίσω από τα βουνά και να σκάει στην ζελατίνα του κράνους. Είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε την Λαμία. Διακόσια χιλιόμετρα και δεν είχα καταλάβει τίποτα. Ήταν ώρα όμως να κάνουμε την πρώτη στάση για καφέ – τσιγάρο. Λατρεύω αυτές τις στάσεις! Σταματάς, σβήνεις την μηχανή, βγάζεις το κράνος και συνειδητοποιείς ότι επιτέλους έφυγες!!! Είσαι ξανά στον δρόμο Τα χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν βαρετά και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται λίγο κουραστικά όσο ανέβαινε η θερμοκρασία. Ναι … είχα κάνει το λάθος να φορέσω την διαιρούμενη και μόλις σταμάταγα άρχιζε ο ιδρώτας να κυλάει. Η ασφάλεια πάνω απ όλα όμως. Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο Hotel di Tania στο Ωραιόκαστρο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης για να αποφύγουμε την βαβούρα του κέντρου. Μπάνιο – ξεκούραση και το βράδυ είχα κανονίσει συνάντηση με φίλη που είχε γενέθλια και μετά συνάντηση με τον Ηλία Βροχίδη (www.madnomad.gr) που ενώ είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για την Αφρική, η μηχανή του παρουσίασε πρόβλημα στα βουνά της Αλβανίας και είχε επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη να το φτιάξει. Είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και όλα τα δελτία πρόγνωσης καιρού έλεγαν για ισχυρή καταιγίδα, σίγα όμως μην καθόμασταν μέσα. Το κλίμα ήταν χάλια, αφόρητη ζέστη και απίστευτη υγρασία αλλά όπως πάντα πανέρμοφη. Πρώτο ποτάκι στα γρήγορα στον πεζόδρομο της Ικτίνου και μετά συνάντηση με τον Ηλία στην Ναυαρίνου. Είχαμε μιλήσει μέσω facebook με τον Ηλία αρκετές φορές αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Φοβερό παιδί! Απλός και αυθεντικός, είναι από τα άτομα που χαίρεσαι να κάθεσαι μαζί του και να μιλάς! Σου βγάζει μία πολύ θετική αύρα. Είπαμε για τα ταξίδια μας και περπατήσαμε λίγο μέχρι το σημείο που είχε παρκάρει τον Μπαομπάμπη , το θρυλικό Honda XR 250 3S που θα ταξίδευε μαζί του στην Αφρική, άγνωστο για πόσες μέρες…. ας πω χρόνια καλύτερα γιατί όταν ο Ηλίας ξεκινάει ταξίδι, δεν υπάρχει προγραμματισμένη ημερομηνία επιστροφής. Ευχές για καλό ταξίδι και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Την βροχή ευτυχώς την προλάβαμε….. και όπως θα έλεγαν οι γείτονες οι Βούλγαροι ‘’ лека нощ’’ (Καληνύχτα).
  27. 3 points
    Μοτοσυκλετιστής ζήτησε να θαφτεί πάνω στη μηχανή του όταν θα πεθάνει. Έτσι κι έγινε, χθες στην Αμερική… Ο Billy Standley είχε ζητήσει σαν τελευταία επιθυμία να θαφτεί με τη μοτοσυκλέτα του όταν θα ερχόταν το μοιραίο. Για τον λόγο αυτό είχε φτιάξει ένα κλωβό από πλεξιγκλάς που χωρούσε τον ίδιο πάνω στην Harley – Davidson του 1967 που αγαπούσε. Η κατασκευή του κλωβού είχε γίνει πριν από πέντε χρόνια ενώ είχε αγοράσει το χώρο τριών ακόμη τάφων για να χωρέσει η κατασκευή. Η τελετή έγινε σε υπαίθριο χώρο για να παρακολουθήσουν όλοι οι φίλοι του 82 χρονου την τελευταία του βόλτα. Στις φωτογραφίες ο Billy όταν ήταν νέος και χθες… http://www.moto-choice.com/gr/Press-Releases/1065/a-biker%E2%80%99s-last-request-was-to-be-buried-on.html
  28. 3 points
    πω πω... απεραντη συγκινηση! μολις βρηκα 4,10 ευρω στο τσαντακι μου.
  29. 3 points
  30. 3 points
  31. 3 points
    ωραία, για πες μας τώρα τι port έβαλες? :D
  32. 3 points
    Ε ειδικά το R7 ντρέπεσαι να το καβαλήσεις! Βρέ πόσες φορές ακόμα να επαναλάβουμε το θέμα;
  33. 3 points
  34. 3 points
  35. 3 points
    Θενκ γιου βέρι μουτς.. Ακούω και κλαρίνα από το πρωί και σηκώνω μόνο το καλό πόδι στα σόλο.. :P
  36. 3 points
    για τη μοτο πρεπει να εχεις και τα @@ να την πας, πολυ πολυ δυσκολο σε σχεση με ενα κουτι που δε θελει καν φυσικη κατασταση
  37. 3 points
    Πείτε όοοοοοοοοοοοοοοοοτι θέλετε....
  38. 3 points
    Καλα χρυσα τα "επωνυμα" αλλα την ευκολια του δικαρτου dual sim κινητου δεν την εχεις. Το επομενο τηλεφωνο που θα παρω μετα το πολυ καλο Galaxy S2 θα ειναι δικαρτο, για να εκμεταλλευομαι τις προσφορες των εταιριων. Επεσε στα χερια μου ενα φοιτητικο πακετο Wind (απο αυτα που μοιραζουν και σε μη φοιτητες με τα 1000 λεπτα προς ολους και 1000MB με 5 ευρω!), το οποιο μεχρι στιγμης το εκμεταλλευομαι με sim cloning (γυριζω μια το βασικο και μια το φοιτητικο νουμερο ενεργο αναλογα ποιο χρειαζομαι). Αλλοι κουβαλανε 2 κινητα ακομα και 4! εχω δει, αλλα νομιζω το δικαρτο πλεον ειναι must.
  39. 3 points
    1995... HONDA ASTREA GRAND κούτα...!!! 2014... 362.000χλμ μετά, είμαστε ακόμα μαζί, έχουμε κάνει τα πάντα, έχουμε πάει παντού και ΔΕΝ το αλλάζω με τίποτα...!!! 2 τυχαίες φωτό από Αμοργό, το 2007...!!!
  40. 2 points
  41. 2 points
    Φετος οτι περισεψει σε ειδικη συσκευασια και αμεσως στο αεροπλανο για Αμστερνταμ...
  42. 2 points
    ΧΑχαχα, ο πρώτος που πέφτει μέσα δίνει και το όνομα ε; Σαν την Αμερική ένα πράμα. Καλή παγίδα ε; Πάντως καλά φαίνονται τα πράγματα για αύριο. Το Μετεο δίνει βροχές πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα βρέξει.
  43. 2 points
    Με ένα απλό port scan στην IP που έδωσες φαίνεται ανοιχτή η πόρτα 22 (ssh). Μόλις την scanaroun τα botακια θα αρχίσουν να βαράνε login attempts. Προσωπικά με το που στήνω ένα server κατ' ελάχιστον αλλάζω την default του ssh login και κόβω root access μέσω ssh. Με το που θα το κάνεις θα δείς να μειώνονται δραματικά τα failed logins. Μετά αν θες προχωράς και σε άλλα μέτρα ασφάλειας (iptables, fail2ban κλπ κλπ). Για να αλλάξεις την πόρτα του ssh σε debian κάνε edit: /etc/ssh/sshd_config εκεί άλλαξε την πόρτα πχ. # What ports, IPs and protocols we listen for Port 2224 αν θες να κόψεις και το root login (πρέπει να έχεις ενεργό χρήστη) # Authentication: . . . PermitRootLogin no Αποθηκεύεις και κάνεις restart τον ssh sudo service sshd restart Και σόρρυ που σκάναρα τον server σου από περιέργεια.
  44. 2 points
  45. 2 points
    Παιδια λεμε για το ποιες γουσταρουμε παρολο που ντρεπομαστε για αυτες. Απλα το λεω για οσους δεν το εχουν καταλαβει.
  46. 2 points
    Όχι και τόσο αστεία,κωμικοτραγική θα τη χαρακτήριζα...
  47. 2 points
    Μονο εμενα μου φανηκαν μετριοι και οι δυο οδηγοι ?
  48. 2 points
    "Παναθηναϊκέ , Παναθηναϊκέ , πρωταθλητή σ όλα τα σπορ παντοτινέ..." Τι να σχολιάσει κανείς μετά από αυτό;
  49. 2 points
  50. 2 points
×
×
  • Create New...