Leaderboard

Μια από τις λίμνες στα Ζερέλια, έξω από τον Αλμυρό. Η συγκεκριμένη, είναι η ανατολική και μικρότερη λίμνη. Πλάτος 150μ και βάθος 6 μέτρα. Με βάση τις επιστημονικές έρευνες, οι λίμνες αυτές δημιουργήθηκαν από πτώση μετεωριτών, περίπου 8.000 με 12.000 χρόνια πριν και είναι λίμνες τύπου "Μάαρ". Εκεί κοντά έχει βρεθεί και προϊστορικός οικισμός που φαίνεται να κατοικήθηκε πρώτη φορά, στις αρχές της Μέσης Νεολιθικής εποχής (5800-5300 π.Χ). Βρίσκονται, στους βόρειους πρόποδες του Όθρυ. Αποτελούν υδροβιότοπο με διάφορα είδη πτηνών και πουλιών. Η μεγαλύτερη λίμνη (η δυτική), έχει πλάτος 250 μέτρα και βάθος 8 μέτρα. Θυμίζει και κάπως το κλασσικό background των Windows XP με το λιβαδάκι και τα βουνά στο βάθος.

Έχω χρόνια να γράψω...... ούτε την πλατφόρμα δεν αναγνωρίζω μετά τις τόσες αλλαγές. Ήταν κάπου στο 2009, όταν πήγα οικειοθελώς να κάνω μια δοκιμή ενός TDM-900 σε μαγαζί της Μεσογείων χαμηλά, για λογαριασμό του φίλου Ηλία. Εκεί, έτσι άξαφνα εμφανίστηκε μπροστά μου απ' το πουθενά ένας άγνωστος μέχρι τότε σε μένα και μου συστήθηκε ως μέλος moto99. Πιάσαμε λίγο την κουβέντα με τον Γιάννη, εκεί στο πεζοδρόμιο. Μού έκανε κλικ, τον συμπάθησα αστραπιαία! Ζυγάκια και οι δύο βλέπεις........ Δε θυμάμαι πώς ακριβώς, αλλά από κείνη τη στιγμή γίναμε αχώριστοι. Μια φιλία άδολη και αγνή. Ο Γιάννης υπήρξε πάντα ο ορισμός της λέξης δοτικότητας. Σε σημείο να ντρέπεσαι και να μην ξέρεις πώς να του το ξεπληρώσεις. Τον Tweety ο Γιάννης τον έλεγξε και μαζί αποφασίσαμε ότι άξιζε να τον πάρω. Το αμάξι μου, ο Γιάννης το έλεγξε κι αυτό, πηγαίνοντας μαζί ένα 2ήμερο μέχρι Θεσσαλονίκη για να το δούμε. Σπίτι του συνέχεια, ατέλειωτες ώρες στην αυλή να περνάμε όμορφα. Κι εκείνος πάντα κάτι έκανε, ποτέ δεν καθόταν, Για καφέ πήγαινα κι επειδή είχε ήδη πλύνει με το πλυστικό όλα το οχήματα, μού 'λεγε "κάτσε να σε κεράσω ένα πλύσιμο στη μηχανή". Ντρεπόμουν και τον μάλωνα, εκεί αυτός. Κάποτε του είπα ότι με κάνει να νοιώθω τόσο υποχρεωμένος, που είχα φτάσει στο σημείο να ψάχνω απεγνωσμένα τρόπο να του ξεπληρώσω κάπως τα όσα είχε κάνει για μένα και ότι δε μου έφταναν 5 ζωές για να το κάνω. Γέλαγε..... "άσε μας ρε φατσούλη, ξεκόλλα". Αυτό που δεν μπορώ ν' αντέξω σ' αυτή την ιστορία λοιπόν, είναι το ότι ίσως είχα την ευκαιρία να τον ξεπληρώσω κι εγώ προστατεύοντας τη ζωή του, όταν ένα πρωί ήρθε στη δουλειά μου και μου μίλησε για έναν μικρό όγκο στον αστράγαλο. Τον θερμοπαρακαλούσα να πάει σε ογκολόγο ν' αποκλείσει το κακό σενάριο. Επέμενε να εμπιστεύεται κάτι ορθοπεδικούς. Δε με άκουσε, ήταν νωρίς τότε, αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνονται έγκαιρα γμτ. Είμαι συγκλονισμένος, αν και ήξερα τί θα γινόταν. Έστελνα τις εξετάσεις του στον αδερφό μου στην Αγγλία και γνώριζα. Ό,τι καν να γράψω γι' αυτόν τον άνθρωπο, θα είναι φτωχό, δεν υπάρχουν οι λέξεις. Για μένα ο Γιάννης δε ήταν φίλος, ήταν ο μεγάλος μου αδερφός. Ο αδερφός που με είχε πάντα κάτω απ' τις φτερούγες του. Έτσι τον ένοιωθα, έτσι θα τον κρατήσω στην καρδιά μου για πάντα. Μεγάλε μου αδερφέ, καλό Παράδεισο. Δεν έπρεπε να φύγεις από κοντά μου, μου λείπεις αφάνταστα...... Μ' έμαθες να σκέφτομαι λύσεις και πατέντες, μ' έκανες πιο άξιο άνθρωπο κι αυτό θα στο χρωστάω όσο ζω. Σ' ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου, έστω και γι' αυτά τα λίγα χρόνια.