Honda CRF-1000 Africa Twin DCT (VS) Honda NC-750 DCT

Kostas-MotoLover
Από Kostas-MotoLover στο On/Off,
Η παρακάτω ανάρτηση του Don Spiridon στριφογύρναγε στο μυαλό μου απ' την ώρα που την είδα. Μου έβαλε το διάολο μέσα μου ο κιαρατάς. Ένα τηλέφωνο απόσταση με χώριζε απ' την περιέργεια. Χωρίς 2η σκέψη το τηλέφωνο έγινε Τετάρτη πρωί και η φράση "αν θέλετε πάντως, σήμερα είναι διαθέσιμα για δοκιμή" με κινητοποίησε. Η απόφαση πάρθηκε πάραυτα. "Θα πάω σήμερα".     Honda CRF-1000 Africa Twin DCT    (VS)    Honda NC-750 DCT   Θα τυπώσω μπλουζάκι “Ήμουν κι εγώ στο πάρτυ”.  Το test ride για τα 4 μονδέλα που αναγράφονται παραπάνω, όντως συνεχίστηκε για λίγες, ελάχιστες μέρες. Ως δηλωμένος Χοντάκιας, δεν έπρεπε να λείψω. Κακός σύμβουλος το να μην έχεις άποψη πριν πάρεις κάτι, ειδικά ένα όχημα και ειδικά μια μοτοσυκλέτα. Τετάρτη 22.02.2017 μεσημεροαπόγευμα και μια λιακάδα super! (ζηλέψτε γατάκια Κώστα, Σπύρο, Γιάννη που πήγατε χωρίς εμένα το Γενάρη και φάγατε πο^τσόκρυο και μαύρη συννεφιά. Κανονικά έπρεπε να σας ρίξω βρόχα να μάθετε).   Φτάνω Τζιτζιφιές, δίνω διαπιστευτήρια (δίπλωμα, ταυτότητα), υπογράφω το γνωστό χαρτί και φευ, πρέπει να διαλέξω δύο εκ των τεσσάρων μονδέλων. Το CB-650F το πλέον αδιάφορο για μένα (!), εμφανισιακά δε λέει τίποτα και μου είναι και γνωστό. Το δικό μου το παλιό το θεωρώ ομορφότερο και πιο “μάτσο” μηχανή. Άλλωστε το είχα, τι να μου δώσει παραπάνω? Αν έπαιρνα ξανά CBF, μόνο για το 1000 θα πήγαινα. Έξω και το Integra 750 DCT . Δεν το απαξιώνω, ίσα-ίσα που αν όντως έχουν καταφέρει να προσδώσουν οδηγική συμπεριφορά μηχανής σε περίβλημα σκούτερ (με όλα τα υπέρ και κατά), θα πω μπράβο στη Honda. Πάει να πει ότι δοκιμάζει καινούργια πράγματα για να “πιάσει” το σφυγμό μερίδας καταναλωτών και να πάρει μερίδιο σ’ έναν τομέα που προς το παρόν δεν έχει αντίπαλο. Απλά προτίμησα να διαλέξω την “πέτρα του σκανδάλου”, το NC.   Πρώτο για δοκιμή το Africa. Κατευθείαν “στα σκληρά” σκέφτομαι….  Η επαφή αρχίζει με την επεξήγηση της λειτουργίας του DCT και μια σύντομη γύρα του τετραγώνου με μένα συνεπιβάτη. ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ – ΠΙΝΑΚΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ Εξωτερικά είναι όμορφο, δε με τρέλανε πάντως. Μάλλον έφταιγε το χρώμα του που ήταν το μουντό γκρι, αν ήταν το κοκκινόασπρο πιστεύω θα μου άρεσε πολύ περισσότερο. Έχω ΤΕΡΑΣΤΙΟ κόλλημα με τα χρώματα, I know that.  Η σέλα οδηγού-συνοδηγού “σπαστή δύο κομμάτια”, αλλά δείχνει ενιαία. Ευτυχώς του οδηγού δεν ήταν τόσο ψηλά όσο νόμιζα, έφτανα ικανοποιητικά (στις μύτες και κάτι και τα δύο πόδια, ή όλο σχεδόν το πέλμα στο ένα). Ο συνοδηγός κάθεται λίγο ψηλότερα, αλλά όχι κάτι υπερβολικό που να φοβίζει. Το καντράν σύγχρονο και καλαίσθητο, σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα. Τα κουμπιά όμως πλέον παραμαζευτήκανε και δεν είναι απλό όπως παλιά να βρεις αυτό που θες. Ειδικά την κόρνα δεν την πετύχαινα ποτέ! Αναμενόμενο πρόβλημα το χωροταξικό απ’ τη στιγμή που έχουν προστεθεί – πέραν των κλασικών – τουλάχιστο άλλα 4 κουμπάκια. Εμένα πάντως μ’ αρέσουν τα αναλογικά όργανα. Τα ψηφιακά με κουράζουν στο μάτι, ιδίως τα στροφόμετρα που συνήθως είναι μικρά με κείνες τις παυλίτσες και τα νουμεράκια που δε βλέπεις τι είναι πού. Αν είσαι και λίγο μύωψ,  την έβαψες.  Με τα αναλογικά, δε χρειάζεται να διαβάσεις την ένδειξη. Με μια λοξή ματιά και γνωρίζοντας την αρίθμηση του καντράν, ξέρεις που είσαι και για ταχύτητα και για στροφές. Anyway, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω πλέον.   ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ Ανεβαίνω πλέον μόνος. Το ντεπόζιτο λεπτό στο μάτι και τίποτα δε θυμίζει “βάρκα” πάνω του. Βλέπω την ένδειξη βενζίνης ν’ αναβοσβήνει ρεζέρβα και το επισημαίνω. “Φτάνει μου λένε, 2,1 λίτρα έχει”. “Τι να φτάσει ρε παιδιά? Μισή ώρα δοκιμή είναι, δε θα κάνω χλμ?” Παρά την επιμονή μου, βενζίνη δεν προστέθηκε. Μέγα λάθος απ’ το μαγαζί όπως θ’ αποδειχθεί αργότερα…… Κατά την επεξήγηση λειτουργίας του DCT έδειξα να μπερδεύομαι λόγω πρώτης μου επαφής μ’ αυτά τα συστήματα αυτοματισμού. “Από δω αποδεσμεύεται το πρόγραμμα και γυρνάς χειροκίνητο σασμάν, έτσι ανεβοκατεβάζεις ταχύτητες και αν θέλεις να επανέλθεις στο dct πατάς τούτο, έτσι πάς από D σε S, έτσι για τις σκάλες 1-2-3”. Ώρε μάνα μου, θα βγάλω άκρη με δαύτο? Οπότε ο νεαρός υπάλληλος μού πρότεινε να δοκιμάσω μόνο το D και άντε και το S1 αν καταφέρω και το βρω. Ναι σιγά…… Ξεκινάω στο D. Η Africa πετάγεται γρήγορα και σχεδόν απότομα θα έλεγα. Σαν κατσικάκι κάπως. Τα πρώτα μέτρα θέλουν προσαρμογή όταν δεν έχεις ξαναοδηγήσει αυτόματη μοτοσυκλέτα. Πολύ σύντομα είχα εξοικειωθεί και άρχισα να παίζω με τα προγράμματα. Αλλαγή σε S1, παρατεταμένο πάτημα για S2, S3. Πλέον κρατάει μεγαλύτερες στροφές πριν την αλλαγή, αν και μπορώ να πω ότι τη μπέρδεψα λίγο τη χαρτογράφηση. Επειδή ουσιαστικά έκανα test και πήγαινα μια έτσι και μια αλλιώς, δεν καταλάβαινε τι θέλω να κάνω, ούτε αν ξέρω να οδηγάω.  Θα με πήρε για εντελώς κουλάδι.  Φτάνω Άγιο Κοσμά, ώρα για χειροκούνα. Αποδεσμεύω τα προγράμματα με το σχετικό κουμπάκι τέρμα κάτω δεξιά  και παίζω με το + και – .Εδώ είμαστε λέω. Αλλαγές όποτε τις θέλω εγώ κρίνοντας απ’ την κίνηση και χωρίς χρονική υστέρηση λόγω συμπλέκτη. Ασυναίσθητα στις πρώτες στιγμές έκλεινα το γκάζι όταν ανέβαζα. Βλάκα Κωστάκη,  δε χρειάζεται. Κρατάς ανοιχτό κι αλλάζεις.  Οι αλλαγές γίνονται χωρίς σκορτσαρίσματα και “κενά”. Με αρέσει αυτό το πραγματάκι τελικά.  Αφού στο DCT υπάρχει και το χειροκίνητο (αυτόματο) κιβώτιο, δε βλέπω ισχυρό λόγο να πάρει κανείς το σκέτο χειροκίνητο με συμπλέκτη, πλην της διαφοράς τιμής (άμα φτάσεις τόσο ψηλά, θα κολλήσεις στη διαφορά?) ή ίσως του φόβου πόσο καιρό θα είναι απροβλημάτιστα αυτά τα μαραφέτια. “Ό,τι δεν υπάρχει, δε χαλάει” λέει καρδιακός φίλος κι έχει δίκιο. Είδωμεν, θα μάθουμε εν καιρώ πόση πχιότητα  έχει κρατήσει η Honda απ’ τα παλιά. Πάντως, και στα προγράμματα και στο χειροκίνητο, οι εκκινήσεις στα φανάρια είναι γρήγορες λόγω απουσίας συμπλέκτη και με έφερναν πάντα πολύ πιο μπροστά απ’ τα υπόλοιπα δίτροχα που πηγαίναμε μαζί. Τελικά είμαι γλήγορος, απλά δεν το ξέρω…. Η Africa κινείται εύκολα, ακόμα και ανάμεσα στην κίνηση λόγω στενού σωματότυπου. Οι καθρέπτες, αν και μικροί, δείχνουν καλά τι γίνεται πίσω, ενώ και το ύψος τους βοηθάει στο να περνάνε πάνω απ’ τα αυτοκίνητα. Πουθενά δε βρήκα σε καθρέπτη, ακόμα και σε εντονότατο μποτιλιάρισμα στα γνωστά στους Αθηναίους σημεία σε Φάληρο και Καλαμάκι. Οι αναρτήσεις σκληρές, σε κάνουν να αισθάνεσαι τις όποιες λακούβες. Προφανώς είναι προσανατολισμένες για off καταστάσεις, δεν ξέρω βέβαια σε ποια θέση ήταν ρυθμισμένες. Η ζελατίνα που φόραγε ήταν τελείως τζαμαρία.  Κάλυπτε εντελώς το οπτικό πεδίο μη επιτρέποντας να βλέπεις το δρόμο απευθείας χωρίς την παρεμβολή του, ενώ και οι κραδασμοί της ήταν ενοχλητικοί για το μάτι που πρέπει να βλέπει αδιάλειπτα μπροστά. Δεν ξέρω, αλλά οι ζελατίνες που βάζουν τα τελευταία χρόνια ακόμα και στις ακριβότερες μοτοσυκλέτες, τραντάζουν σα να ‘ναι από κάτι παλιές βέσπες των παππούδων μας.  Α ρε V-Stromάρα με τις ζελατινάρες σου, βράχος.   ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ Ο κινητήρας είναι απλά “ικανοποιητικός” και μόνο αν δεν έχεις απαιτήσεις. Παρότι 1000άρι, δεν του φαινότανε θαρρώ. Μπορεί αυτό στο χώμα να είναι αρετή, στον ανοιχτό δρόμο όμως λείπει η δύναμη που θα ήθελες από ένα εργαλείο τόσων ευρώ. Πάει καλά, αλλά μέχρι εκεί. Έχει όντως ροπή από χαμηλά, αλλά ψηλά είναι αρκετά θορυβώδης και με έντονους κραδασμούς παντού με το S3 και 100χαω. (δε θυμάμαι στροφές, νομίζω κάπου στις 6500-7000). Έτριζε όλο μιλάμε. Τόσο που κατέβασα ρυθμό και άλλαξα και πρόγραμμα. Δεν ξέρω αν είναι ταλαιπωρημένο απ’ τα διάφορα χέρια που έχουν περάσει από πάνω του, αλλά πότε πρόλαβε γμτ? Κάτι μου λέει ότι η ποιότητα Honda τείνει να γίνει “μια γλυκιά ανάμνηση”. Όλα στο βωμό του κόστους.   ΦΡΕΝΑ Η πιο σύντομη παράγραφος. Απλά άπαιχτα τα φρένα και κλασικά Honda. Φρενάρουν θετικότατα και από όποια ταχύτητα, ενώ νομίζεις ότι δε θα προλάβεις. Γατάκια της Suzuki, αγοράστε ένα Honda να δείτε πώς φτιάχνονται τα φρένα ρεεεεϊ.   ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ - ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Η επιστροφή, από παλιό αεροδρόμιο και προς Τζιτζιφιές, όπως προανήγγειλα αποδείχθηκε μια “περιπέτεια” βαίνουσα αυξανόμενης έντασης. Τα 2,1 λίτρα που έδειχνε το trip control πριν ξεκινήσω αποδείχθηκαν λίγα για τα χέρια μου και την όρεξη που είχα για test. Στο μισό του χρόνου δοκιμής (15’) είχα φτάσει ακριβώς μέχρι Λίμνη Βουλιαγμένης, όπου και γύρισα, δηλ. 40+χλμ. πήγαιν’ έλα στο μισάωρο και εντός πόλης. Πόσο λίγο να κάψει το καημένο? Δεν είναι και tweety….. Χωρίς δεύτερη σκέψη, πρόγραμμα στο οικονομικό D και ρυθμοί χελώνας. Είχε και κίνηση άλλωστε, πού να πας? Στο Καλαμάκι πλέον και με ιδιαίτερα αυξημένη κίνηση, τα σκορτσαρίσματα που έδειχναν ξεκάθαρα ότι η βενζίνη τελείωνε, ήταν τόσο έντονα που με φόβισαν, μη μείνω μες τη μέση και με χτυπήσει κανά αμάξι. Άσε που όσοι με έβλεπαν γύρω θα σκεφτόντουσαν “αφού είσαι κουλομαρία μωρή, τι το ‘θελες το Africa”?  Πραγματικά μου θύμισε εκείνη την ταινία του Βέγγου που είχε Σχολή οδήγησης και προσπαθούσε να μάθει σε κάτι κυράτσες να οδηγάνε.  Ευτυχώς μου έκοψε πριν φύγω και σημείωσα το τηλέφωνο του μαγαζιού, τουλάχιστον να ‘ρθουν με κανά μπουκαλάκι όπου μείνω. Έφτασα τελικά στο μαγαζί ασθμαίνοντας κι εγώ και η μηχανή, ενώ μόλις το έβαλα στο χώρο έξω και το έσβησα, μετά δεν ξανάπαιρνε καν μπροστά!!! Πώς λέμε χαριτολογώντας “πάω με τις αναθυμιάσεις”?  Αυτό ακριβώς.   Το ‘ζησα να ‘χω να θυμάμαι.   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Το Africa επανήλθε στο προσκήνιο με βλέψεις και υποσχέσεις για χώμα κυρίως. Έτσι τουλάχιστον το εξέλαβα εγώ. Δεν ξέρω εκεί τι ψάρια πιάνει (δεν το ‘χω γενικά με το χώμα, ούτε φυσικά την ευκαιρία να το δοκίμαζα), αλλά στην άσφαλτο κινείται αξιοπρεπώς μεν και με ζηλευτή ευλυγισία ανάμεσα στην κίνηση, χωρίς όμως να ενθουσιάζει τον αναβάτη που έχει αξιώσεις από ένα 1000άρι. Η ποιότητα κατασκευής δεν είναι δυνατόν να πιστοποιηθεί ακόμα τόσο νωρίς. Θέλει υπομονή να δούμε αν θα εμφανίσει “παιδικές ασθένειες”. Το ερώτημα είναι: Θα το ‘παιρνα ως αντικατάσταση του tweety? Πραγματικά δεν ξέρω. Είναι πολύ φρέσκο σαν εμπειρία. Μ’ άρεσε πάντως το DCT ως ευκολία - αν και δεν έχω γεράσει ακόμα και μ’ αρέσει να οδηγάω με κλασικό σασμάν - και παρά τα “μπερδέματά του” που ίσως οφείλονταν και στην έλλειψη βενζίνης,  το δε χειροκίνητο αυτόματο σασμάν ήταν κι αυτό μια ευχάριστη έκπληξη που δεν σε απομονώνει τελείως απ’ τον παλιό κλασικό τρόπο οδήγησης. Μόνο ο συμπλέκτης λείπει πλέον και ο λεβιές στο αριστερό πόδι. Απ’ ότι αποδείχθηκε στο δρόμο, αυτό έδωσε πολύ γρηγορότερες αλλαγές και πορεία από φανάρι σε φανάρι, χωρίς να χάσεις ιδιαίτερα από τη “μαγεία του παρελθόντος”. Αν συνηθίσεις καλά τα κουμπάκια (που δείχνει να συνηθίζονται εύκολα), η βόλτα θα είναι όπως τη θες. Είτε διαλέξεις το D για χαλαρή βόλτα και οικονομία, είτε κάποιο απ’ τα S1,S2,S3, είτε το χειροκούνα αυτόματο, θα έχεις μια ποικιλία τρόπου κίνησης κατά το δοκούν. Πάντως, θα ήθελα να δοκιμάσω / αντιπαραβάλω και το Versys 1000cc (παρότι 4κύλινδρο, άρα διαφορετικό “ύφος” από Africa), όπως και το V-Strom 1000cc (που δεν κυνήγησα τότε να το τεστάρω, αν και μου το πρότεινε η Suzuki).   -----------------------------------------------------------------------------------------------------------   Δεύτερο για δοκιμή το NC.  Με τί καρδιά ν’ ανέβεις μετά στο “μικρό” εφταμισάρι? Κάνω την καρδιά μου πέτρα  κι ανεβαίνω. ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ Η πρώτη εντύπωση? Χαμηλό και στενό. Ποδηλατάκι. Το τιμόνι μάλιστα είναι πιο χαμηλά απ’ ότι θα περίμενα, σχεδόν σκύβω. Όχι βέβαια ότι η θέση οδήγησης ήταν κακή, μια χαρά θα έλεγα. Είχε ένα στυλ “επιθετικής θέσης”, έμελλε όμως να φανεί αν το σύνολο δικαιολογούσε διαθέσεις “επίθεσης”. Τα χειριστήρια ίδια χοντρικά με του Africa. Κι αυτό με DCT και χειροκίνητο αυτόματο σασμάν. Απλά το κουμπί απεμπλοκής των προγραμμάτων δεν είναι πλέον κάτω-κάτω δεξιά όπως στην Αφρικάνα, αλλά αριστερά και στο μπροστά μέρος του πολυδιακόπτη, δε φαίνεται καν όπως κάθεσαι. Ο πίνακας οργάνων πιο μικρός απ' του Africa. Λιτός και "αδιάφορος" στα μάτια μου. Με ενδείξεις που εκτός του ψηφιακού ταχυμέτρου, ψιλοδυσκολευόμουν να διακρίνω, ιδίως τις στροφές του κινητήρα.   ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ Ξεκινάω με συνοπτικές διαδικασίες. Απ’ τα πρώτα μέτρα καταλαβαίνω ότι πρόκειται για κάτι άλλο. Αυτό είναι πιο “πολιτισμένο” και πιο ήσυχο. Η λειτουργία και μόνο του κινητήρα του είναι πιο ήσυχη απ’ του Africa, ενώ εντύπωση μου έκανε και ο πολύ ωραίος θόρυβος απ’ την εξάτμιση. Έδειχνε γεμάτος και μπάσος. Λόγω μικρότερης ιπποδύναμης και φιλήσυχου χαρακτήρα, ο ίδιος ο υπάλληλος μου το έβαλε κατευθείαν στο S3. Ναι, εκεί έδειχνε “ψωμομένο” και πήγαινε σβέλτα. Στη θέση D ήταν ιδιαίτερα πολιτισμένο και φαντάζομαι και οικονομικό. Σε όλες τις θέσεις προγραμμάτων, ευχάριστη διαπίστωση ήταν ότι δεν μπερδευόταν η χαρτογράφηση όπως στην Αφρικάνα. Δυστυχώς η κίνηση στην παραλιακή είχε αυξηθεί σημαντικά πλέον – ευτυχώς που πρόλαβα και δοκίμασα πρώτη την Africa που μ’ ενδιέφερε περισσότερο – αλλά το στενό σουλούπι και οι καθρέπτες που στέκονταν σχετικά ψηλά, έσωσαν την κατάσταση και το NC περνούσε ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα λίγο πιο άνετα απ’ το Africa. Όχι καμμιά σημαντική διαφορά, καθώς το Africa είχε στα συν του για τις σφήνες ότι είναι λίγο ψηλότερο. Και με το NC κράτησα υψηλούς ρυθμούς εκμεταλλευόμενος εύκολα τον κινητήρα και το μικρόσωμο σφηνοειδές σχήμα του, ενώ δε με απασχόλησαν τριγμοί και θόρυβοι από πουθενά. Έδειχνε δεμένο παντού. Η μικρή όμως ζελατίνα έκανε τον αέρα να με χτυπάει αισθητά, χωρίς όμως ενοχλητικούς στροβιλισμούς και πίεση στο κράνος. Πιστεύω ότι η ζελατίνα, παρά το μικρό της μέγεθος, έχει σωστά μελετημένο σχήμα και στέλνει ομοιόμορφα τον αέρα στον αναβάτη, χωρίς να τον κουράζει κουνώντας το κεφάλι του δεξιά-αριστερά. Φαντάζομαι πάντως ότι σε μεγάλη διαδρομή και μπόλικα χλμ στο κοντέρ, ο αέρας θα κουράσει τον αναβάτη. Η αυξημένη κίνηση δεν επέτρεψε όπως πριν να φτάσω μέχρι Λίμνη Βουλιαγμένης. Μετά βίας έφτασα σε 15’ μέχρι Βούλα, όπου επέστρεψα λίγο πριν τη συμβολή με τη Βουλιαγμένης. Η δοκιμή πάντως έγινε κανονικά σε όλα τα προγράμματα και στο χειροκίνητο αυτόματο. Οι εντυπώσεις καλές, όλα δούλευαν άψογα. Από φανάρι σε φανάρι η απόσταση καλυπτόταν ικανοποιητικά γρήγορα χάρις στις αλλαγές που δεν είχαν κενά. Τηρουμένων πάντα των αναλογιών και έχοντας πλήρη γνώση του τί οδηγάμε.   ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ Ο κινητήρας κι εδώ είναι απλά “ικανοποιητικός” και μόνο αν δεν έχεις υψηλές απαιτήσεις. Η χρυσή τομή της Honda σε όλα της τα μοντέλα? Μάλλον ναι. Είναι κακό αυτό? Μάλλον όχι (για μένα). Έχει εμμονή η εταιρεία με τη χρυσή τομή και φαίνεται. Παρόλα αυτά, δε θεωρώ ότι θα το έπαιρνα έχοντας ταυτόχρονα και σκούτερ. Θα το βαριόμουνα πιστεύω στην 1η βδομάδα. Υπερβολή? Δεν ξέρω, αλλά σάμπως τί διαφορά θα έβλεπα απ’ το V-Strom, έχοντας χάσει και την άνεση και “αρχοντιά” του ταξιδιού με το Suzuki? Για να καταλάβεις διαφορά και να σου κρατήσει το ενδιαφέρον για καιρό, θα πρέπει η νέα αγαπημένη να έχει εμφανώς το κατιτίς παραπάνω απ’ αυτό που ήδη έχεις. Πχ να πας σε 4κύλινδρο για πιο βελούδινη λειτουργία, ή να έχεις αρκετά περισσότερα άλογα ή ροπή, ή ν’ αλλάξεις κατηγορία σε street από on-off, ή όλα αυτά μαζί, καταλαβαίνετε (ελπίζω) τί θέλω να πω.   ΦΡΕΝΑ Η πιο σύντομη παράγραφος κι εδώ. Δεν εξετάζω αν η Honda χρησιμοποιεί δαγκάνες / δίσκους Γιαπωνέζικα ή Ευρωπαϊκά ή ό,τι άλλο. Ας χρησιμοποιεί ό,τι θέλει. Μου αρκεί που χρησιμοποιεί τα καλύτερα και τα συνδυάζει με ζηλευτό τρόπο ώστε το αποτέλεσμα να είναι υπεράνω κριτικής. Μακάρι να το έκαναν όλες οι εταιρείες.   ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Το NC το θεωρώ ιδανικό για έναν νέο αναβάτη που δεν είναι εξοικειωμένος με τα 2τροχα. Με τα προγράμματα για αρχή και το χειροκίνητο αυτόματο στη συνέχεια, σίγουρα δε θα τρομάξει. Θ’ αποφύγει λάθη που θα προκαλούσαν σβησίματα, ακούσιες σούζες και χαζοσπιναρίσματα που θα κόστιζαν τουλάχιστον πτώση. Θα μάθει ήρεμα και με ασφάλεια. Επίσης το θεωρώ ιδανικό και για έναν άνθρωπο που θέλει / μπορεί να έχει ένα μόνο 2τροχο, και για την πόλη και για τις βόλτες έξω. Μ’ αυτό θα μπορούσα να πηγαίνω άνετα κάθε μέρα στη δουλειά, με το V-Strom όχι. Και έξω το NC δεν θα πει όχι σε οποιαδήποτε διαδρομή, είτε σε ανοιχτό δρόμο είτε σε επαρχιακό στορφιλίκι. Αν μάλιστα ξέρεις να εκμεταλλευτείς σωστά τα προγράμματα και το κιβώτιο, δε θα μείνεις πίσω να σε ψάχνουν. Τηρουμένων πάντα των αναλογιών και συγκρινόμενο με παρόμοιας φιλοσοφίας μοτοσυκλέτες, όχι να συγκρίνουμε gsxr με το nc. Θα ήταν αδικία.   ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ Η επιστροφή με το NC έγινε χωρίς παρατράγουδα αυτή τη φορά, αν και πάλι το δεξί χεράκι μου έκανε το θαύμα του και ρούφηξε όση βενζίνη μπορούσε σ’ αυτά τα 30 περίπου χλμ της διαδρομής. Με ρεζέρβα γύρισα!!!  Τελικά, είχα άγιο που εμφανίστηκε στο δρόμο μου (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ο tweety πριν 7 σχεδόν χρόνια. Με το σπάταλο χέρι που έχω και την τιμή της βενζίνης στα ύψη, θα είχα “καταστραφεί” σε κάθε μεγάλη βόλτα. Το σοκ τώρα πια που τέλειωσε το test ride, ήταν η στιγμή που ανέβηκα στο σκούτερ για να γυρίσω σπίτι, από Τζιτζιφιές σε Αγία Παρασκευή. Τα 10,5 ψωράλογα του σκούτερ, αισθανόμουνα ότι δεν ήταν καν εκεί, σαν να είχαν ψοφήσει ένα πράμα και κάτι βρώμαγε κάτω απ’ τα πόδια μου.  Στο γκάζι είχα την αίσθηση ότι τού ‘κανα δυο σβούρες γύρω απ’ τον άξονά του μπας και...., σχεδόν ήθελα να κατεβάσω πόδια να σπρώξω για καλύτερα. Το μόνο που κατάφερα ήταν να κάψω και σ’ αυτό πολύ παραπάνω βενζίνη απ’ ότι συνήθως και να φτάσω οριακά σπίτι, αν και είχα υπολογίσει πριν ότι έφτανα άνετα με όση είχα μέσα. Δεν συμφέρω, το ξέρω.  Και νοιώθω και όλους αυτούς που διαμαρτύρονται για την κατανάλωση των μηχανακίων τους και τα λίτρα που καίνε σε κάθε γρήγορη βόλτα τους. Τα πάθη πληρώνονται δυστυχώς. Αλλά ζωή χωρίς πάθη είναι φαϊ χωρίς αλάτι, άνοστη.   FIN.
  • απαντήσεις