GavriilVet

The worldcycle diaries/ Συγγραφικές απόπειρες.

52 μηνύματα σε αυτό το θέμα

Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Εδώ θα ποστάρω ιστοριούλες που γράφω για ενα ον λαιν περιοδικό, όποιος γουστάρει τα βιβλία διαβάζει.

Αυτό το πρώτο έχει και λιγο απο μηχανές μέσα, όποιος μπει στο κόπο να το διαβάσει, παρακαλώ πολύ να σχολιάσει, ειναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα :)

Πάμε λοιπον....

Αν γράφει και κάποιος άλλος, μετα χαράς να ποστάρει εδώ :)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τίτλος: Δέκα χρόνια μετά.

Βιοψία τραχηλικού λεμφαδένα. Ξαπλωμένος στο πλάι στο στενό χειρουργικό τραπέζι. Δε μπορώ να βλέπω, αλλα νοιώθω να πολλές ματωμένες γάζες να μπαινοβγαίνουν στο λαιμό μου. Αφου με ράψανε, μου δώσανε το λεμφαδένα μέσα σε ένα αποστειρωμένο κυπελάκι για όυρα. Έπρεπε να τον δώσω για βιοψία. Τον ένοιωθα ζεστό ζωντανό. Ακόμα έχω το σημάδι από τη τομή 10 χρόνια μετά.

Βιοψία μυελού. Ο συγκεκριμένος γιατρός το κάνει για πρώτη φορά. Τα χέρια του τρέμουν, το εργαλείο που είναι σα τιρμπουσόν το νοιώθεις να μπαίνει απίστευτα επώδυνα μέχρι το μεδούλι σου. Κυριολεκτικά. Αυτό διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα, αλλά μοιάζουν με αιώνα. Το θυμάμαι σα τώρα, Κι πονάω, δέκα χρόνια μετά.

Πρώτη χημειοθεραπεία. Οι οροί είναι χρωματιστοί. Ντάξει δεν είναι τόσο άσχημα σκέφτομαι. Δεν έλεγα το ίδιο στις τελευταίε. Πάντα η ίδια διαδικασία: Το μαρτύριο της σταγόνας, τσούξιμο στη φλέβα, οι ίδιες βαρετές και μίζερες κουβέντες. Φάτσες με μάσκες παντού. Στο τέλος σταμάτησα να κουβεντιάζω με τους μίζερους. Καμιά φορά βρισκόταν και κανένας ενδιαφέρον άνθρωπος και λέγαμε για όλα τα καλά . Γκόμενες, μηχανές, φωτογραφία. Έστω και αν μας επιτρέπανε να κάνουμε ελάχιστα από αυτά. Δέκα χρόνια μετά, ακόμα ανακατεύομαι και οι φλέβες μου είναι καμένες σε ένα σημείο.

Πρώτη αξονική. Κάθεσαι ξάπλα, και το μηχάνημα περνάει από πάνω σου και σε διαβάζει. Μπαίνει και το σκιαγραφικό στη φλέβα και θέλω να ξεράσω, νοιώθω τα σωθικά μου να καίνε. Δυο μέρες μετά διαβάζω τα αποτελέσματα. Λέμφωμα με επέκταση στο μεσοθωράκιο. Μερικές αξονικές μετά, είχε υποτροπιάσει. Οι επόμενες πολλές αξονικές, κάτω από τη λέξη «διάγνωση». Δε έγραφαν την υπέροχη φράση κατά φύσιν, που σημαίνει ότι όλα είναι φυσιολογικά, υγιή. Είχανε πολλές λέξεις. Πέθαινα κάθε φορά που τις διάβαζα. Το ίδιο και τώρα, δέκα χρόνια μετά. Όποτε διαβάσω πόρισμα απεικόνισής, φοβάμαι ότι θα μου φύγει άλλη μία ζωή, από αυτές που έχουν οι γάτες, τις πολλές.

Εισαγωγή στη Κτηνιατρική Σχολή λόγω ασθενείας. Όνειρο καλά κρυμμένο, μένει στάσιμο. Μόνο ένα εξάμηνο παρακολούθησης, και μετά παύση. Υποτροπή του λεμφώματος. Κι άλλες χημειοθεραπείες. Δέκα χρόνια μετά ακόμα θυμάμαι πόση θλίψη ένοιωθα να με βλέπω να χάνω το ένα εξάμηνο πίσω από το άλλο.

Τοποθέτηση καθετήρα χικμαν. Πάλι στο πλάι. Κι αυτό το χειρουργικό τραπέζι είναι στενό. Ο χειρουργός μαλάκας. Μη κινείσαι μου κάνει τσατισμένος, θα μου φύγει ο καθετήρας και θα πάθεις πνευμοθώρακα. Λίγα βασανιστικά λεπτά μετά, είχα κάτι σωληνάκια να κρέμονται από το σουβλισμένο μου δέρμα στο στήθος. Τουλάχιστον γλύτωσα το τρύπημα για τους ορούς. Δέκα χρόνια μετά, ακόμα έχω τα σημάδια. Ο καθετήρας αποφάσισε να πέσει μια μέρα στο δρόμο, αφού σπάσανε και τα τελευταία ράμματα, πριν τελειώσω τις θεραπείες.

Αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Εικοσιμία μέρες στο ίδιο δωμάτιο. Στο ίδιο αποστειρωμένο δωμάτιο, με σταθερή θερμοκρασία. Επισκέψεις μόνο από γονείς, από ένα άτομο τη μέρα, μόνο για μια ώρα. Βολικό αυτό. Τις πρώτες μέρες έφαγα μόνο μια φρυγανιά. Στον ύπνο μου έβλεπα φασολάδα με λουκάνικα. Μετά μου βάλανε παρεντερική θρέψη. Ύπνος πολύς. Τη μέρα που μου βάζανε τα κύτταρα (δε θυμάμαι πότε ακριβώς ητανε, Πάσχα, κάπου πριν από 8-9 χρόνια.) κόντεψα να πω στον διευθυντή ου νοσοκομείου που είχε έρθει για επίσκεψη « ποιος μαλάκας είσαι συ» γιατί μου είχαν δώσει ηρεμιστικά/ναρκωτικά. Δέκα σχεδόν χρόνια μετά, μου αρέσουν όλοι οι καιροί. Ακόμα και στο αυτοκίνητο πολλές φορές,οδηγώ με ανοιχτά παράθυρα.

Μοναξιά. Φίλοι και οικογένεια δίπλα, αλλά πάντα μόνος . Σχέσεις καμία. Καρκίνος και έρωτες δε πάνε μαζί. Σπουδές και καρκίνος δε πάνε μαζί. Πρόοδος και καρκίνος δε πάνε μαζί. Πάυση μεγάλη. Δέκα χρόνια μετά, και αυτή η περίοδος μου φαίνεται σα μια τεράστια μαύρη τρύπα.

Άσηπτη νέκρωση των κεφαλών των μηριαίων. Δηλαδή κατεστραμμένα ισχία. Περπάτημα με μπαστούνι. Για πολύ μικρές αποστάσεις. Κάπου εδώ σβήνει και το όνειρο να καβαλήσω μηχανή. Χειρουργείο για ολική αρθροπλαστική. Δυο φορές, μια σε κάθε πόδι. Τεράστιες τομές. Πόνος πολύς πόνος. Αρκετή πατερίτσα. Πολύ άγχος. Αρθρώσεις από κεραμικό και τιτάνιο. Κάποια στιγμή θα χαλάσουν κι αυτές, αλλά λογικά θα μετρήσουν αρκετά χρόνια. Άγνωστο πόσο. Τέρμα το τρέξιμο, μόνο περπάτημα. Όνειρα ξανά για μηχανή που πνίγονται από κατακραυγή των οικείων. Κι όμως, όταν φανταζόμουν να οδηγάω μοτοσυκλέτα, η ψυχή μου ηρεμούσε. Φταίει το ότι σχεδόν γεννήθηκα πάνω σε μια τέτοια. Δέκα χρόνια μετά, και σίγουρα θα εκτιμώ ακόμα το περπάτημα.

Δέκα χρόνια μετά. Λιακάδα. Είναι Κυριακή. Ξεκούραση από τη δουλειά στο κτηνιατρείο. Μας ξυπνάνε τα σκυλιά της. Ελάχιστος ύπνος, αλλά σήμερα μπήκε η άνοιξη. Είχε πολλά χρόνια να έρθει.

Βάζει μπότες, δερμάτινο μπουφάν. Βάζω και γω το δικό μου, ανεβαίνω στη μηχανή. Είναι παλιά, αλλά αντέχει ακόμα. Τη βάζω μπροστά, το μοτέρ γουργουρίζει. Είμαι σίγουρος ότι είναι χαρούμενη και ας είναι από μέταλλο.

Εκείνη μου λέει: «Ανεβαίνω» . Κάθεται και κείνη, η μηχανή χαμηλώνει λιγάκι, όλα έτοιμα. Κλείνω το στάντ. Ακούγεται ο γνώριμος μεταλλικός ήχος καθώς κλείνει. Βάζω πρώτη στο κιβώτιο. Κλακ.

Έτοιμή; Της κάνω μέσα από το κράνος. Ναι μου κάνει με ένα νεύμα. Ανοίγω το γκάζι και η δίτροχη καλή μου φίλη, ρολάρει αβίαστα. Η Αθήνα ακόμα κοιμάται. Ο αέρας μου χαϊδεύει το πρόσωπο, εκείνη πολύ τρυφερά τη μέση. Σφίγγεται λίγο περισσότερο πάνω μου, καθώς τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν. Φάνηκε και η θάλασσα. Μύρισε και ιώδιο.

Το χαμόγελο στο πρόσωπο μου έχει γίνει πολύ συχνό. Τα πνευμόνια μου προσπαθούν να χωρέσουν όλον το δροσερό αέρα . Το μυαλό μου προσπαθεί να συνηθίσει την ευδαιμονία. Πάει πολύς καιρός που τη περίμενε, και τώρα δε το πιστεύει. Εκείνη νοιώθει τις βαθιές μου ανάσες, έχει κολλήσει πάνω μου.

Πριν από δέκα χρόνια, είχα ραντεβού με η Σοφία, αυτή τη Κυρικαή για να πάμε βόλτα.

Τροποποιήθηκε από τον GavriilVet
Αρέσει σε 12 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki er6n (650cc) MV Agusta rivale (800cc)

Δημοσιεύτηκε

:_thumbsup:

:popcorn:

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

:_thumbsup:

:popcorn:

στωωω

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Triumph Tiger 800 XC (800cc) Shark Speed R Triumph Tiger Explorer (1200cc)

Δημοσιεύτηκε

Πολύ ωραίο κείμενο, δυστυχώς δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις αυτά τα συναισθήματα και της σκέψης που πέρασαν από το μυαλό μου κατά την διάρκεια που το διάβαζα, το μόνο που θα πω είναι ότι τα συναισθήματα ήταν πολλά και η σκέψης σε κάθε πρόταση ακόμα περισσότερες. Καλό γράψιμο περιμένω της υπόλοιπες.

Αρέσει σε 2 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

Πολύ ωραίο κείμενο, δυστυχώς δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις αυτά τα συναισθήματα και της σκέψης που πέρασαν από το μυαλό μου κατά την διάρκεια που το διάβαζα, το μόνο που θα πω είναι ότι τα συναισθήματα ήταν πολλά και η σκέψης σε κάθε πρόταση ακόμα περισσότερες. Καλό γράψιμο περιμένω της υπόλοιπες.

Αν καταφερα να σου κινήσω συναισθήματα και σκέψεις, χαίρομαι γιατι τοτε κάτι γίνεται... θα ποστάρω κι άλλα, έχω αρκετα αλλα δε βάζω λινκ για να μη κάνω διαφημιση :)

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki er6n (650cc) MV Agusta rivale (800cc)

Δημοσιεύτηκε

αντε ακομα;;

:popcorn:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Aprilia Sportcity (250cc) HJC RPHA 70 Honda CRF 1000L (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Φιλε με συγκινησες !! Να εισαι παντα καλα και να χαιρεσαι καθε χρονο, καθε μερα , καθε ωρα στην ζωη σου. :)

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki er6n (650cc) MV Agusta rivale (800cc)

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Φιλε με συγκινησες !! Να εισαι παντα καλα και να χαιρεσαι καθε χρονο, καθε μερα , καθε ωρα στην ζωη σου. :)

δεν νομιζω να ειναι προσωπικες εμπειριες του συγραφεα μας ....

βεβαια παντα καλα να ειναι το παλικαρι.....

αντε ακομα;; :popcorn:

Τροποποιήθηκε από τον aka

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
KTM LC4 640 SM (625cc)

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Δε ξερω τι να πω.. Πολυ δυνατο κειμενο.

Βασικα σχολιαζω επειδη το ζητησες, αλλιως απλα θα το σκεφτομουν την υπολοιπη μερα μονος μου..

Χωρις να πω ή να γραψω κατι.

Σου ευχομαι τα καλυτερα απλα. Καλη συνεχεια..

Υ.Γ. Ολα τα απο πανω, ασχετα απο το αν ειναι δικιες σου οι εμπειριες ή οχι.

Τροποποιήθηκε από τον CptAngel
Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Δε ξερω τι να πω.. Πολυ δυνατο κειμενο.

Βασικα σχολιαζω επειδη το ζητησες, αλλιως απλα θα το σκεφτομουν την υπολοιπη μερα μονος μου..

Χωρις να πω ή να γραψω κατι.

Σου ευχομαι τα καλυτερα απλα. Καλη συνεχεια..

Υ.Γ. Ολα τα απο πανω, ασχετα απο το αν ειναι δικιες σου οι εμπειριες ή οχι.

παιδια τα σχολια ειναι ολα τα λεφτα...

Ευχαριστω πολυ για τα καλα σας σχολια.

Οι υπολοιπες ολες οι ιστοριες εχουν και λιγη φαντασία,

Αυτή εδώ όμως δεν έχει τίποτα το φανταστικό, ευτυχως η δυστυχως.

Η βολτα εγινε τη προηγουμενη Κυριακη :)

To αστειο ειναι οτι η Σοφία και η Κλαίρη ( το Kawasaki ντε :) ) κάπου ταυτόχρονα αρχίσανε να μου κάνουν παρέα, κανα δίμηνο πριν :) :)

Υγ. θα ποσταρω συντομα και αλλες, μισοφανταστικες αυτη τη φορα

Τροποποιήθηκε από τον GavriilVet
Αρέσει σε 5 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Aprilia Pegaso Trail Pegasos ADV

Δημοσιεύτηκε

δεν πόσταρα ενώ το διάβασα εξαρχής με την ελπίδα ότι δεν θα ήταν βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα η ιστορία... αν εσένα σε γεμιζει το να γράφεις τότε συνέχισε το γιατί να είσαι σίγουρος ότι άγγιξε πολλές ψυχες :)

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Πολυ δυνατο κειμενο τα καλυτερα σου ευχομαι φιλε μου!

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

Αλλο ένα:

_______________________________________-

23-01-2132

Αύριο είναι η τελευταία μέρα της ποινής μου. Ελπίζω, όποιος βρει αυτό το γράμμα να καταλάβει πόσο απάνθρωπα είναι τα νέα, καλύτερα μέτρα σωφρονισμού.

Βλέπετε, ο πολιτισμός μας έχει «ανακαλύψει» κάτι χειρότερο από τη θανατική ποινή. Την τιμωρία αυτήν την κρατάνε για σοβαρά κακουργήματα σαν το δικό μου. Σκότωσα αυτόν που σκότωσε την κόρη μου.

Το θυμάμαι σα τώρα. Ήταν μια βροχερή φθινοπωρινή ημέρα. Τον ακολούθησα. Xώθηκε σε ένα γλιστερό, σκοτεινό στενό. Φώναξα δυνατά το όνομα του.

«Εσύ σκότωσες την Ελένη;» Με άκουσε και σταμάτησε. Γύρισε αργά και σταθερα προς το μέρος μου.

«Ναι εγώ. Δε μπορείς να με σκοτώσεις, είμαστε όλοι ήδη νεκροί».

Η ηρεμία του με νευρίασε ακόμη περισσότερο, θέλησα να τον κάνω να υποφέρει. Βλέπετε, με τις νέες τεχνολογίες έχουμε και νέα όπλα. Απλά σκέφτεσαι που θες να παει η σφαίρα και χάρη στη νανοτεχνολογια βρίσκει τον στόχο της. Μπορούσα να τη στείλω όπου ήθελα με απόλυτη ακρίβεια.

Νανοτεχνολογία. Είχαν λυσσάξει να την προωθήσουν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Θα γιάτρευε τον καρκίνο, τη μιζέρια, την ατυχία, τη κακοκαιρία, τα πάντα. Προφανώς και δεν έχει γίνει έτσι. Δε λέω, έγιναν πολλά, αλλά και πάλι... Η ζωή μας είναι το ίδιο μίζερη ή το ίδιο όμορφη όσο ήταν μάλλον η ζωή στο Μεσαίωνα. Ή στον Διαφωτισμό. Ή στο Πλειστόκαινο.

Έτσι και εγώ, εκείνη τη στιγμή ήθελα να τον κάνω να υποφέρει. Του χτύπησα τη δεξιά επιγονατίδα. Έπεσε αμέσως κάτω, σφαδάζοντας από τον πόνο. Αυτό δεν ήταν καλό, θα με έβρισκαν γρήγορα. Η επόμενη σφαίρα βρήκε τη σπονδυλική του στήλη χαμηλά. Ίσα ίσα για να τον αφήσει ανάπηρο, έστω και για λίγο μέχρι να τον φτιάξουν.

Αυτό ήταν το έγκλημά μου και χάρις αυτού, διανύω τις τελευταίες μέρες της ποινής μου.

Κάπου εδώ θα ήθελα να σας πω να με συγχωρέσετε, αν γράφω χωρίς συνοχή, αλλά είμαι βαθύτατα δυστυχισμένος. Αυτός είναι και ο στόχος της ποινής. Να είμαι βαθύτατα δυστυχισμένος σε όλη μου τη ζωή. Να ζήσω μια ζωή χειρότερη από τον δολοφόνο του παιδιού μου.

Όχι, δεν είμαι φυλακισμένος. Αυτές οι πρακτικές ανήκουν στην ιστορία. Μπορώ να βγαίνω έξω, να συναναστρέφομαι με ανθρώπους κανονικά, να πηγαίνω στη δουλειά. Κανείς δε ξέρει τι έχω κάνει... Αυτό είναι το χειρότερο. Είμαι μόνος.

Απαγορεύεται να το πω, ό,τι λέω παρακολουθείται. Έτσι κουβαλάω το βάρος μέσα μου. Από τη μία χάρηκα που εκδικήθηκα, από την άλλη καταστράφηκε η ζωή μου και δεν έχω πού να το πω.

Η δουλειά μου είναι βαρετή, επίτηδες. Δεν έχω καμία ελπίδα να βρω άλλην ούτε να έχω κάποιον άλλον οικονομικό πόρο. Φυσικά, οι φίλοι μου δεν είναι καλύτεροι. Δε μπορώ να βρω καλύτερους.

Ξέρω, μπερδευτήκατε. Μην ξεχνάτε, ελέγχουν τα πάντα πλέον στην αστυνομία. Έτσι ελέγχουν και τους φίλους που θα κάνω. Τους καλούς και τους παλιούς μου φίλους, τους έδιωξαν από τη ζωή μου. Τη γυναίκα μου; Κι αυτήν το ίδιο. Αυτό ονομάζετα «φιλτράρισμα». Φιλτράρισμα λοιπόν, μέχρι να πεθάνω από φυσικά αίτια. Μέχρι τότε θα ξέρω ότι όλοι οι άνθρωπο που γνωρίζω θα είναι βαρετοί.

Σινεμά πάω μόνος μου. Το ίδιο και για ποτό. Μαγειρεύω μόνος. Βόλτες μόνος. Σχεδόν. Σπανίως βγαίνω με τους «φίλους» μου, αφού βαριέμαι αμέσως και δεν έχω τίποτα να πω.

Μέχρι που μια μέρα, τη μέρα που φοβόμουν, τη μέρα που περίμενα, ήρθε αυτή και εγκαταστάθηκε στο διπλανό γυάλινο χώρισμα του σπιτιού.

Ήταν ακριβώς όπως την ονειρευόμουν. Δυστυχώς. Όμορφη, εξυπνή. Μελαχρινή. Έξυπνη, όμορφη, μελαχρινή. Βάλτε τα με οποια σειρά θέλετε.

Αυτό, ναι αυτό ήταν και η προτελευταία –και ίσως η χειρότερη- φάση της ποινής μου. Δε σας είπα, αλλα το δωμάτιο όπου μένω είναι διαβολικά σχεδιασμένο. Ο ενας τοίχος είναι στην ουσία διάφανος. Ένα χώρισμα με το διπλανό –άδειο- μέχρι τώρα διαμέρισμα. Σαν δυο σιαμαία διαμερίσματα, ενωμένα εκεί που είναι τα σαλόνια τους. Ήξερα, ότι προς το τέλος της ποινής μου θα γέμιζε. Θα γέμιζε με αυτό που τόσο μου έλειπε.

Έτσι και έγινε πριν λίγο καιρό. Μπορώ να επικοινωνώ μαζί της μέσω του γυάλινου χωρίσματος. Όχι, δεν επιτρέπεται κανενός είδους σεξουαλική συνεύρεση. Κοινώς, όλη η πρόοδος της ιατρικής παει και εδώ τζάμπα. Στο παρελθόν, στην ηλικία μου δε μπορούσες να κάνεις τίποτα, τώρα μπορώ, αλλα δε μου επιτρέπεται. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο.

Ο μεγάλος πόνος είναι ότι αναγκαστικά επικοινωνούμε. Είναι υπολογισμένο να είμαστε ο ένας για τον άλλον, ο πιο ενδιαφέρων άνθρωπος που γνωρίζουμε. Μοιραία λοιπόν υπάρχει έλξη. Δεν ξέρω, αν μπορείς να την αποκαλέσεις ερωτική, είναι πολύ διεστραμμένη σχέση για να της προσάψεις τέτοιον ωραίο χαρακτηρισμό. Νοιώθω πόνο γιατί είμαστε τόσο κοντά, σχεδόν μαζί. Δε θα μπορέσω ποτέ να την αγγίξω, να τη χαιδέψω, να μοιραστώ το βασανιστήριο της ποινής μου με κάποιον που με καταλαβαίνει. Τελοσπάντων.

Πρίν λίγο έφυγε για να πάει στη δουλειά της. Όταν της είπα καληνύχτα, με ρώτησε αν έχω κάτι. Της είπα ότι όλα είναι μια χαρά. Δε φάνηκε να με πιστέυει, αλλα τουλάχιστον έφυγε πριν προδοθώ.

Ύστερα ξεκίνησα να σας γράφω αγαπητοί μου. Δε θα κοιμηθώ σήμερα. Αν ξέρατε, ποιο είναι το πιο βαρύ κομμάτι της ποινής μου, δε θα κοιμόσασταν ούτε εσείς. Στις μέρες μας, αν το επιθυμείς, ἠ ακόμα χειρότερα αν το θέλει το κράτος, μαθαίνεις ακριβώς ποια θα είναι η μέρα και ώρα του θανάτου σου.

Εγώ θα πεθάνω αύριο στις 9.21 πμ. Ευτυχώς θα δω την ανατολή, μ΄αρέσει η ανατολή.

πηγη: www.artcoremagazine.gr

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Για επιστημονικη φαντασια ειναι υπεροχο! Μου εφερε στο μυαλο διηγήματα απο τα 90' στις συλλογες της Ορορα και του Πηγασου! Φιλε το χεις το αθλημα καλη συνεχεια σου εύχομαι

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

Για επιστημονικη φαντασια ειναι υπεροχο! Μου εφερε στο μυαλο διηγήματα απο τα 90' στις συλλογες της Ορορα και του Πηγασου! Φιλε το χεις το αθλημα καλη συνεχεια σου εύχομαι

Σ'ευχαριστώ Στάυρο, θα τσεκάρω τα διηγήματα που λες ;)

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Γενικα θα βρεις αυτα τα βιβλια που αναφερω θα τα βρεις πολυ ευκολα στο βιβλιοπωλείο στα εξαρχεια απεναντι απο το monstervil

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Γενικα θα βρεις αυτα τα βιβλια που αναφερω θα τα βρεις πολυ ευκολα στο βιβλιοπωλείο στα εξαρχεια απεναντι απο το monstervil

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

Fast Forward

Τα χειρότερα ψέματα είναι αυτά που λέμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ταυτόχρονα είναι και αυτά που είναι πιο δύσκολο να τα ανακαλύψεις. Εκτός αν είσαι αρκετά άτυχος... ή τυχερός, ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι είναι καλό και κακό τελικά.

__________________

Το βήμα του ήταν πιο αργό απ’ ότι συνήθως. Κοίταξε την αντανάκλασή του σε μια βιτρίνα. Έδειχνε να έχει γεράσει άλλα δέκα χρόνια. Η όψη του τον στεναχωρούσε. Το στήθος του πονούσε, ένιωθε σαν ανοιγμένο ψάρι που είχε ξεφύγει από το τηγάνι. Είχε κάνει πριν λίγους μήνες εγχείριση ανοιχτής καρδίας. Πήρε πρόωρη σύνταξη. Λόγω αναπηρίας, στα εξήντα ένα. Κι όμως, ένοιωθε τυχερός. Τυχερός γιατί ούτε τον πρόδωσαν τα τεχνητά ισχία του, ούτε είχε επιστρέψει ο καρκίνος, σαράντα χρόνια τώρα. Από τότε που ήταν φοιτητής. Εστίασε την προσοχή του στο τώρα. Ο συγκεκριμένος δρόμος ήταν από τους πιο όμορφους της Αθήνας. Αυτή την εποχή, μοσχοβολούσαν παντού τα γιασεμί. Ήταν πρωί. Δεν είχε ούτε κρύο ούτε ζέστη. Πρόσεξε ένα λουλούδι που έπεφτε στριφογυρίζοντας στο πεζοδρόμιο. Θεωρητικά όμορφη εικόνα, αλλά κάτι, κάτι τον κατέθλιβε.

Λίγο καιρό πριν, είχε πάει σε ψυχοθεραπευτή. Του είχε πει, πως ο ίδιος δεν πίστευε ότι άξιζε στη ζωή του κάτι καλό. Το άγχος που είχε συνεχώς για το παραμικρό ήταν ένας τρόπος να μην είναι χαρούμενος και να επιβεβαιώνει την προφητεία της μη ευτυχίας. Ναι, σαφώς τα είχε καταφέρει με τη δουλειά του, αλλά θα μπορούσε να τα είχε πάει πολύ καλύτερα. Αν πίστευε ότι του άξιζαν περισσότερα, θα είχε περισσότερα. Σοβαρή δήλωση. Έκατσε σε ένα παγκάκι. Πήρε μια Σπράιτ, όπως έκανε όταν ήταν 16. Το σκέφτηκε λιγάκι.

Αρχικά παραδέχτηκε ότι δεν ξετρελάθηκε ποτέ για την Ευαγγελία. Αλλά ήταν ήδη 40 ετών τότε, τι καλύτερο να ‘βρίσκε; Εντάξει, και στη δουλειά θα μπορούσε να είναι πιο δραστήριος. Κι ούτε ήταν τελείως ευχαριστημένος με το αυτοκίνητο που οδηγούσε. Πάντα ήθελε άλλο μοντέλο, ενώ του έλειπε και μια μηχανή. Βέβαια, θα το είχε ρισκάρει, αν είχε μηχανή. Δεν είχε τη πολυτέλεια να κάνει ζημιά στα ισχία του. Από την άλλη, αν οδηγούσε, θα ήταν τρομαγμένος, αλλά χαρούμενος. Μπορεί και κουτσός, αλλά σίγουρα όχι καταπιεσμένος. Τώρα τι κέρδισε δηλαδή;

Σηκώθηκε από το παγκάκι και συνέχισε το περπάτημα. Και τη νοητή κουβέντα με τον ψυχαναλυτή του. «Ναι Κώστα, έχεις δίκιο. Ποτέ δεν κυνήγησα πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις. Ήθελα, προσπαθούσα. Χλιαρά όμως. Φοβισμένα. Τώρα είναι εμφανές, κατόπιν εορτής. Επέζησα από ένα σωρό κακουχίες που θα τρόμαζαν τους περισσότερους. Και τι; Τι; Τίποτα. Ένα βαρύ και σιωπηλό τίποτα».

Στάθηκε μπροστά σε μια βιτρίνα απλώς για να ξεκουραστεί λίγο από το περπάτημα. Κοιτούσε μέσα, αλλά δεν έβλεπε. Σκεφτόταν. «Τίποτα που λες. Τουλάχιστον, έχω αρκετά χρόνια ακόμα. Δεν είναι ολότελα αργά, έτσι δεν είναι; Χάζεψε έναν παππού που περνούσε δίπλα του. Χαμογέλασε δειλά, ο παππούς τον έκανε να σκεφτεί ότι η απάντηση είναι μάλλον ναι».

Ήταν και κάτι άλλο που του είχε πει ο ψυχοθεραπευτής του. Αληθινά τρομακτικό. «Φοβάσαι το να είσαι χαρούμενος. Όλες οι πράξεις σου στοχεύουν στο να πετύχεις ακριβώς αυτό. Τη μη χαρά». Για άλλη μια φορά, διαφώνησε απεγνωσμένα.

«Αφού πάντα προσπαθούσα να πετύχω σε ότι μου αρέσει. Απλώς, τις περισσότερες φορές η ατυχία και παράγοντες που δε μπορείς να τους ορίσεις σε φέρνουν σε αυτήν τη θέση. Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί, άλλοι όχι».

Ο αντίλογος, ήταν ισχυρός:

- «Σίγουρα τόσο χρονών που είσαι, έχεις προσέξει φαντάζομαι ότι σε κάποιους συνεχώς «τυχαίνουν» ωραία πράγματα, ενώ άλλοι παραπονιούνται συνέχεια για «ατυχίες» και λένε ότι έχουν τον «μαλακομαγνήτη» κι άλλες σαχλαμάρες;»

Το κροτάλισμα του boxer μιας BMW του τράβηξε τη προσοχή. Ήταν και μαύρη, μάλιστα. Ο αναβάτης της οδηγούσε νωχελικά και έδειχνε να χαίρεται τη βόλτα του. Με ένα ξαφνικό άνοιγμα του γκαζιού, η μηχανή απομακρύνθηκε βίαια. Βλέποντάς το, του ξέφυγε ένας αναστεναγμός. Ένιωσε ένα μείγμα χαράς -μόνο και μόνο με την ιδέα ότι εκείνος ήταν ο αναβάτης- και στεναχώριας.

Ένιωσε υποχρεωμένος να παραδεχτεί ότι ο ψυχολόγος του είχε δίκιο. Σε ένα σύμπαν χαοτικό, οι περισσότεροι έχουμε τις ίδιες πιθανότητες στις άτυχες και τις τυχερές στιγμές. Κι όμως, οι ζωές των περισσοτέρων, ανεξάρτητα από τις κακουχίες τους (ή σχεδόν) ακολουθούν (πάλι σχεδόν) πάντα, σταθερά μοτίβα. Άνθρωποι που, ενώ επανειλημμένα τους συμβαίνουν κακουχίες και αναποδιές, θεωρούν ότι έχουν πετύχει και δεν γκρινιάζουν, καθώς και το αντίστροφο.

Απρόθυμα, οδηγήθηκε στο επόμενο λογικό συμπέρασμα: «πρακτικά, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ευτυχία μας. Οι υπαρκτές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα που ισχύει για τους περισσότερους». Ήξερε ότι δεν διαπίστωσε κάτι πρωτότυπο, αλλά η σιγουριά ότι αυτό είναι γεγονός τον έκανε να νιώσει απαίσια.

Ο ήλιος είχε ανεβάσει πλέον τη θερμοκρασία της ημέρας. Πλησίαζε μεσημέρι. Η κίνηση στα πεζοδρόμια είχε μειωθεί. Οι περισσότεροι ήταν στις δουλειές τους. Ένας οδηγός έβρισε τον μπροστινό του, μια μαμά πέρασε με το καροτσάκι της από μπροστά του. Αηδιαστικά προβλέψιμα όλα, σκέφτηκε. Σαν χιλιοπαιγμένη ταινία. Θέλησε να πάει σπίτι και να κοιμηθεί. Ευτυχώς, η Ευαγγελία έλειπε στη δουλειά. Ευχήθηκε να κοιμηθεί και να ξυπνήσει κάπου στην δεκαετία μεταξύ τριάντα με σαράντα χρονών και να μην έχει την ίδια ιδέα για τον εαυτό του.

Συνέχισε για λίγο ακόμη τη διαδρομή του, αλλά προφανώς δεν είχε ξυπνήσει σε κανένα όνειρο. Στο επόμενο φανάρι, καθώς περνούσε τη διάβαση, είδε με τρόμο ένα αυτοκίνητο να μην σταματάει στο κόκκινο. «Όχι», σκέφτηκε, «όχι τώρα. Θέλω άλλα 10 χρόνια να ζήσω, σωστά αυτή τη φορά. Τουλάχιστον έχω άλλα 2 άτομα μπροστά μου, μπορεί και να τη γλυτώσω…» ΜΠΑΜ.

Ξύπνησε μετά από άγνωστο χρονικό διάστημα στα ίδια κρεβάτια που ήταν πριν λίγο καιρό. Μερικά ράμματα από την αορτή είχαν σπάσει, τίποτα το σοβαρό όμως. Θα ξανάφευγε σε λίγο καιρό. Ήταν όλοι εκεί, η Ευαγγελία, οι φίλοι του και ξανά, ο αρχικός πόνος στο στήθος. Τον είχαν ξανανοίξει σαν ψάρι. Πονούσε και πάλι πολύ, ήταν και πάλι κλεισμένος στο νοσοκομείο. «Κόντεψα να πεθάνω με τον πιο ηλίθιο τρόπο, σκέφτηκε. Να με πατήσουν στο φανάρι. Μέρα μεσημέρι».

Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ξημέρωνε. Πάνω στο περβάζι, είδε ένα σπουργίτι. Μάλλον κελαηδούσε, έβλεπε το ράμφος του να ανοιγοκλείνει. Γνωστή εικόνα, ήταν βετεράνος πλέον στα δωμάτια νοσοκομείων. Του φάνηκε κι αυτό καταθλιπτικό. «Σε μια βδομάδα περίπου, σκεφτηκε, θα βγω έξω. Ευτυχώς έχω πάρει σύνταξη, να πιω δεν μπορώ, αλλά μπορώ να μάθω ένα σωρό πράγματα. Να πουλήσω το αυτοκίνητο. Να κάνω βόλτες, πολλές βόλτες. Σε δύο τροχούς. Μόνος μου».

‘Ήπιε μια γουλιά νερό στην υγειά του και καλωσόρισε ένα νέο κύμα πόνου.

πηγη: http://www.artcoremagazine.gr/

Αρέσει σε 2 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Triumph Street Triple (675cc)

Δημοσιεύτηκε

Περίεργο, ίσως και παράδοξο, μια μελαγχολική γραφή να αποπνέει αισιοδοξία και να κινητοποιεί.

Ωραίο στυλ γραφής !

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Το ενα πιο ωραιο απο το αλλο αλλα και πιο βαρυ και καταθλιπτικο...

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Περίεργο, ίσως και παράδοξο, μια μελαγχολική γραφή να αποπνέει αισιοδοξία και να κινητοποιεί.

Ωραίο στυλ γραφής !

Ευχαριστώ, παντα μου βγαίνει να ανακατεβω τα χαρουμενα με τα μελαγχολικά..

Το ενα πιο ωραιο απο το αλλο αλλα και πιο βαρυ και καταθλιπτικο...

Οπως ειπα και πάνω, γενικα πιο πολυ θα διαβάσεις καταθληπτικά.. παντως το μισο ειναι αληθινη ιστορια,οταν διαβαζα στο αναγνωστήριο στις εξεταστικές, ηταν ενας αστεγος που διαβαζε λιγο πριν τον πάρει ο υπνος, τετοια βιβλια

Ωωωπ μπερδεψα ιστορίες.. αυτη ειναι γενικα σκέψεις με μιξη αληθινων περιστατικών, οπως όλες

Τροποποιήθηκε από τον GavriilVet
Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Cagiva planet (125cc) Bimota db6 (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Εκεινη τη σειρα διηγηματων που σου προτεινα την βρηκες;

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Kαινούριο κείμενο, με συντακτικο-ορθογραγικα γιατι δεν εχει γινει η τελικη διορθωση, αλλα επειδη μαλλον θα αργησει αυτο, ιδου :_devil:
 

Τελευταία μέρα των διακοπών απόψε. Σουλατσάρω στο λιμάνι, με κακή διάθεση. Η Σοφία μου κρατάει τρυφερά το χέρι. Το τελευταίο καιρό, είναι ολο και πιο εμφανές το γενικευμένο άγχος για τα πάντα, και μαζι με αυτό απο αυτό ήρθε και μια πολύ δύσκολη περίοδος στη σχέση μας.

Θέλω να βρώ το συγκεκριμένο σκάφος, αυτό που βρίσκουμε κάθε χρόνο παρέα με τη Σοφία, είναι το αγαπημένο μου. Ασχημο σκάφος, ένα ιστιοπλοικό με παροχημένη πλέον σχεδίαση, στριμωγμένο ανάμεσα στα υπόλοιπα. Περπατάμε αργά αργά τη μαρίνα, χωρίς να το βρισκουμε. Πουθενά το σκάφος. Το αεράκι φυσάει με τη συνηθισμένη καλοκαιρινή του διάθεση, αλλά αντιθέτως, όλα γίνονται αποπνικτικά. Η γκρίζα ομίχλη του άγχους, αρχίζει να περιβάλει τα πάντα. Είναι το προσωπικό μου φάντασμα, με κυνηγάει χρόνια. Φέτος δεν θα δώ το όνομα του: Νot to worry. Λες και ήξερε το σκάφος ποιος είναι ο προσωπικός μου δαιμονας, και μου κλεινε πονηρά το μάτι.

Η ομίχλη πύκνωσε. Τα χρώματα χαθήκαν. Θα είμαι και του χρόνου εδώ μαζι της; Θα φύγει ποτέ αυτό το φάντασμα απο μπροστά μου; Η καρδία μου σφίχτηκέ. Η διάθεση χάλασε, στεναχωρήθηκα . Λες και δεν μπορεσα να δώ ένα καλό μου φίλο. Τα ίδια ένοιωσε εκείνη τη στιγμή και η Σοφια, και μου κρατησε το χέρι πιο σφιχτά.

Το πρωί σηκώθηκα χωρίς ιδιαίτερη διάθεση. Η Σοφία θα γύρναγε με το δελφίνι, παρεα με τις αποσκευές. Εγώ θα γύρναγα μόνος, μπάς και ένοιωθα λίγο καλύτερα. Ντυνομαι αργά, απολαμβάνοντας τη διαδικασία. Εκείνη κοιμάται ακόμα. Τη χαζέυω λίγο. Πάντα είναι όμορφη οταν κοιμάται. Της δίνω ενα γλυκό φιλί, εκείνη ξυπνάει, και μου έυχεται με στοργή να προσέχω. Παίρνω μόνο τη τσάντα μου στη πλάτη, κράνος μπουφάν γάντια, και βούρ στη μοτοσυκλέτα.

Τη ξεπαρακάρω από το υπόστεγο, και τη βάζω μπροστά να ζεσταθεί. Ωραίο θεαμα. Παντα μου φτιάχνει τα διάθεση μια μοτοσυκλέτα που περιμένει να την πάρεις να φύγεις μακριά. Χωρίς να το θέλω όμως, το μυαλό μου θυμήθηκε τα χτεσινά. Η γκρίζα ομίχλη, έκανε παλι την εμφάνιση της. Βάζω ταχύτητα και φεύγω. Ουτε το όλο υποσχέσεις γουργουρητό του κινητήρα ανάμεσα απο τα πόδια μου, ούτε καν το εξαίσιο ουρλιαχτό του, όταν άνοιγα το γκάζι κάνανε πολλά πράγματα. Η ομίχλη ακολουθούσε, απλά που και πού έμενε λίγο πίσω.

Αρκετά χιλιόμετρα μετά, σταμάτησα σε ένα χωρίο. Η ομίχλη είχε μπλέξει κάπου στα βουνά. Ο καφές ηταν γευστικός, η ατμόσφαιρα καθαρή, και τα πάντα γύρω μου, ακριβώς οπως είναι. Χρωματιστά. Οχι κατανάγκη εξαιρετικά, η ξεχωριστά, αλλά σίγουρα όχι γκρίζα, και αυτό αρκει . Ευκαιρία για τηλέφωνο στη Σοφια, τώρα που η φωνή της ακούγεται όμορφη όπως είναι. Τηλέφωνο στους γονείς, για να ακουστεί το ενδιαφέρον. Τηλέφωνο σε φίλους για να πούμε χαζομάρες ξέγνοιαστα. Φωτογραφίες για να μείνει το ωραίο σκηνικό στη μνήμη. Σε λίγη ώρα ετοιμάζομαι να αναχωρήσω. Στιγμιαία σκέφτομαι “ και τι εχει συμβει για να αξιζω να χαρώ αυτά τα απλά πράγματα;”. Ταυτόχρονα με αυτή τη σκέψη, το γκρίζο επέστρεψε, τα πάντα γίνανε θαμπά.

Ανεβαίνω στη μηχανή, και συνεχίζω τη διαδρομή. Ο δρόμος ειναι άδειος, πηγαίνω γρήγορα. Απογευματιάζει, και περνάω απο κάτι όμορφες παραλίες. Η αγχωμένη μου πλευρά λέει οτι δε θα προλάβω να γυρίσω εγκαίρως στην Αθήνα, αλλά αποφασίζω να την αγνοήσω. Σταματάω στην άκρη της θάλασσας. Είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα, μια βουτιά θα είναι ο,τι πρέπει. Με κοιτάνε ολοι περίεργα, μιας και βγάζω όλο τον εξοπλισμό σιγά σιγά, για να παω να βάλω το μαγιώ.

Βουτάω στη θάλασσα, και μετά απο τόσες ώρες στη σέλα και στη ζέστη, δε σκέφτομαι τίποτα γκρίζο, απλά απολαμβάνω τη δροσιά της θάλασσας, κι ας εχει περάσει η ώρα. Ανανεωμένος λίγο μετά, ξαναβάζω εξοπλισμό, ελέγχω μετρητά και κλειδιά οτι είναι στη θέση τους και φεύγω γρήγορα για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής.

Ο ήλιος δύει, και στον ορίζοντα βλέπω τα χρώματα να αλλάζουν. Διασχιζω ευθείες εθνικής οδου, που περνάνε μεσα απο χωράφια. Τέτοια ώρα, ειδικά αν εχεις καταφέρει να αδειάσεις το μυαλό σου απο σκέψεις, ειναι ευλογία να βρίσκεσαι σε μια μοτοσυκλέτα. Μυρίζω τα αρώματα απο τα χωράφια γύρω μου, είμαι εκτεθειμένος όντας πάνω σε δύο τροχούς, και πηγαίνω με πολύ πανω απο 100χλμ/ω. Ειναι ακριβώς σας να εχεις καβαλήσει τη μαγική σκούπα και να πετάς.

Μερικά χιλιόμετρα έπειτα, σταματάω σε ενα βενζινάδικο, για να συμπληρώσω βενζίνη. Λεω στον υπάλληλο να γεμίσει το τεπόζιτο. Έχω ετοιμο το εικοσαευρω στη τσέπη. Λιγό μετα, ο δεικτης της βενζίνης φτάνει στο μέγιστο.

- 20 ευρώ κύριε, μου λέει ο υπάλληλος

Κατεβαίνω, και δίνοντας του το 20ρικο,βγάζω την τσάντα από τον ώμο μου και βλέπω με την άκρη του ματιού μου, τη μεσαια θήκη της τσάντας, -ακριβως εκει που ειχα το πορτοφολι- ανοιγμένη διάπλατα.

- Ευχαριστώ λέει ο υπάλληλος, αλλά όλα έχουν θολώσει. Η ΘΗΚΗ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΑ. Λείπει το πορτοφόλι απο μέσα, και εγώ μολις έχω μεινει ταπι, 200 χλμ μακρια απο την αθήνα, κατάκοπος, με 3-4 διόδια μπροστά μου.

Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι ειχε συμβει.

- μπλαμπλαμπλα μου λέει ενας χαμογελαστός τύπος πανω σε μια άλλη μηχανή, κατι για τσάντες και μπουφάν μοτοσυκλετικά, αλλα δε καταλαβαίνω τίποτα εκεινη τη στιγμή.

- Ανοιξε η τσάντα και έφυγε το πορτοφόλι του λέω.

- Και πως θα πας; μου κάνει. Πάρε. Και μου δίνει 10 ευρώ.

Αναλογιζόμενος το οτι ειναι τρομακτικο να ταξιδευεις βράδυ με λιγοτερο απο ενα ευρώ στη τσέπη, τα δεχτηκα και ανταλαξαμε κινητα για να βρεθουμε στην Αθηνα.

 

Σκεφτόμουν το πορτοφόλι. Πιθανοτατα δεν ηταν στα χέρια κανενος, ηταν πεσμένο λογικά στη μεγάλη ευθεία που ο αέρας φυσούσε δυνατά και έσκυψα. Κι αν ήταν πεσμένο λιγο πριν το βενζινάδικο;

Αφησα μονο τη μηχανή και το κρανος στο βενζιναδικο, και πηρα τη τσάντα φορωντας το μπουφάν και αρχισα να περπατάω. Περπάτησα καπου 2 χιλιόμετρα, Εχοντας γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα. Με προλαβαίνει και το βανάκι της εθνικής οδού, το οποιο ειχα ειδοποιήσει νωρίτερα, για την απώλεια.

Σταματάει διπλά μου, και κατεβαίνει το παράθυρο του συνοδηγου

  • Δε το βρήκα πουθενά φίλε, έψαξα ολο το δρόμο είπε ο οδηγός από μέσα

  • Μάλιστα (τα κονομίσαμε) ευχαριστώ.

  • Απαγορεύεται όμως να είστε εδώ συμπληρώνει, με ένα τονο συμπάθειας στη φωνή του.

  • Ναι το ξέρω του απαντάω, και περιμένω να ανοιξει τη πορτα να με κατεβάσει στο βενζινάδικο

Θα πρέπει να προχωρήσετε προς την αντίθετη κατευθυνσή, εγω απαγορέυεται να σας πάρω μαζι .

Γυρνάω προς τα πίσω, και περάταγα λες και ημουν σε αγώνα βάδιν. Μου εσπαγε τα νευρα το βανάκι που ακολουθούσε σημειωτών με τα φωτα του αναμένα, το βεντιλατέρ να βουίζει, και τους διαλογους του ασυρμάτου να μου κανουν παρέα. Ηθελα να φτασω μια ωρα αρχύτερα. Κρατούσα τα κλειδια της μηχανής στο χέρι. Το υφασμάτινο μπρελόκ από τον ιδρώτα ειχε μουσκέψει, και εσταζε σταγόνες. Καποια στιγμή τερμάτισα, το διαολεμένο βαν εφυγε όπως ήρθε, και εγώ ήθελα να πανηγυρίσω για το τερματισμό, αλλα δε μπορούσα να κανω χαβαλέ με τη κατάστασή μου.

Από το βενζινάδικο, με κεράσανε σαντουιτς, και μου εδωσαν νερό για να μη ξοδέψω ώστε να εχω λεφτά για τα διόδια. Πηγα στις τουαλέτες, να αλλάξω μπλουζα και να στεγνώσω στο μηχάνημα που φυσάει αέρα όπως στις ταινίες.


 

Ο ήλιος πλέον έχει σχεδόν δύσει. Εχω πιει λίγο νερό. Όλα είναι καλά με κάποια έννοια, και ενημερώνω τη Σοφια που ανυσηχουσε ότι ξεκινάω για Αθηνα. Για κάποιο λόγο γούσταρα την όλη φάση, ισως γιατι τοση ώρα δεν υπήρχε η ομίχλη.

Νot to worry σκέφτηκα, και ξεκίνησα. Εφτασα στην Αθήνα απολαμβάνονας τη δροσιά του βραδυνού αέρα, μιας και πριν λίγο έσκαγα. Πλήρωσα πάνω από 8 ευρώ διοδια. Αγκάλιασα τη Σοφια σαν να μην υπήρχε αυρίο, και έπεσα σε πολύ βαθύ και ήρεμο ύπνο.

 

ΤΕΛΟΣ 


 


 


 


 



 

 

Εκεινη τη σειρα διηγηματων που σου προτεινα την βρηκες;

δε τα εχω δει, ειχα ξεχαστει τελειως με το συγκεκριμενο ποστ ! 

Τροποποιήθηκε από τον GavriilVet
Αρέσει σε 2 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Jetpack

Δημοσιεύτηκε

Δεν είχα διαβάσει το θέμα ξανά. Με "έριξε" το κείμενο. Γράφεις πολύ ωραία. Θα τα περάσω στη δικιά μου που γράφει και κείνη.

Στα διάλα ρε φίλε, μας γμσς, και είμαι και στη δουλειά.

Το θέμα με το πορτοφόλι το είχα διαβάσει οπότε την ήξερα τη φάση.

 

Είσαι ωραίος. Όταν έχω χρόνο θα διαβάσω και τα υπόλοιπα.

 

(Πάω να κλάψω)

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Triumph Street Triple (675cc) Ducati Monster (620cc)

Δημοσιεύτηκε

Δεν είχα διαβάσει το θέμα ξανά. Με "έριξε" το κείμενο. Γράφεις πολύ ωραία. Θα τα περάσω στη δικιά μου που γράφει και κείνη.

Στα διάλα ρε φίλε, μας γμσς, και είμαι και στη δουλειά.

Το θέμα με το πορτοφόλι το είχα διαβάσει οπότε την ήξερα τη φάση.

 

Είσαι ωραίος. Όταν έχω χρόνο θα διαβάσω και τα υπόλοιπα.

 

(Πάω να κλάψω)

same here

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημιούργησε νέο λογαριασμό, ή συνδέσου, για να σχολιάσεις

Πρέπει να είσαι μέλος για να αφήσεις σχόλιο

Δημιουργία νέου λογαριασμού

Είναι πανεύκολο!


Δημιουργία νέου λογαριασμού

Σύνδεση

Έχεις ήδη λογαριασμό; Συνδέσου εδώ.


Σύνδεση τώρα