furious

Αφρική mad about Africa: Ο γύρος της Αφρικής και της Μ. Ανατολής με XR 250


189 μηνύματα σε αυτό το θέμα

Honda XR 400 R Husqvarna TE 250 (250cc)

Δημοσιεύτηκε

Δεν γίνεται να σταματήσεις να τον διαβάζεις αυτόν τον τύπο! :-D Με κάνει να μή θέλω να πουλήσω το XRάκι μου! Από περιέργεια, μπορεί να καταλάβει κανείς τί λάστιχα έχει βάλει γι' αυτό το ταξίδι; Έχει πάρει 2 ζευγάρια μαζί του όπως άλλοι adventure riders ή έτσι yolo;!

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Δεν γίνεται να σταματήσεις να τον διαβάζεις αυτόν τον τύπο! :-D Με κάνει να μή θέλω να πουλήσω το XRάκι μου! Από περιέργεια, μπορεί να καταλάβει κανείς τί λάστιχα έχει βάλει γι' αυτό το ταξίδι; Έχει πάρει 2 ζευγάρια μαζί του όπως άλλοι adventure riders ή έτσι yolo;!

Φοράει τα heidenau k60, μαζί του δεν κουβαλάει άλλο ζευγάρι αλλά σαμπρέλες.

Όπως ο ίδιος αναφέρει:

Η επιλογή έγινε αφού είχα ακούσει τα καλύτερα από άλλους ταξιδιώτες για τα Heidenau. Τα Κ60, που χρησιμοποιήσαμε, είναι ιδιαίτερα σκληρά ελαστικά, οπότε ήταν ιδανικά για τις δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές της Σαχάρας. Στην άμμο, μόλις τα ξεφουσκώναμε αρκετά, είχαν καταπληκτική πρόσφυση, ενώ άντεχαν χωρίς πρόβλημα τη χαμηλή πίεση! Ακόμη και στα κακοτράχαλα, πετρώδη εδάφη της ερήμου, τα λάστιχα δεν είχαν το παραμικρό σκίσιμο.

Namibia motorcycle trip, Part 1/2

Τροποποιήθηκε από τον stantonop
Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Honda XR 400 R Husqvarna TE 250 (250cc)

Δημοσιεύτηκε

Φοράει τα heidenau k60, μαζί του δεν κουβαλάει άλλο ζευγάρι αλλά σαμπρέλες.

Όπως ο ίδιος αναφέρει:

Η επιλογή έγινε αφού είχα ακούσει τα καλύτερα από άλλους ταξιδιώτες για τα Heidenau. Τα Κ60, που χρησιμοποιήσαμε, είναι ιδιαίτερα σκληρά ελαστικά, οπότε ήταν ιδανικά για τις δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές της Σαχάρας. Στην άμμο, μόλις τα ξεφουσκώναμε αρκετά, είχαν καταπληκτική πρόσφυση, ενώ άντεχαν χωρίς πρόβλημα τη χαμηλή πίεση! Ακόμη και στα κακοτράχαλα, πετρώδη εδάφη της ερήμου, τα λάστιχα δεν είχαν το παραμικρό σκίσιμο.

Namibia motorcycle trip, Part 1/2

heidenau k60 ε; Αν πώ ότι πρώτη φορά τ' ακούω θα 'μαι ο μόνος; :)

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki ZR7(S) (750cc) Αλλος ποιος ξερει

Δημοσιεύτηκε

heidenau k60 ε; Αν πώ ότι πρώτη φορά τ' ακούω θα 'μαι ο μόνος; :)

παιζει :blush2: . Ψαξε στο ιντενέτι, βρωμαει ο τοπος που λένε :afro:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Ζιμπάμπουε: Υπέροχοι άνθρωποι, απαίσια πολιτική…

Μπαίνοντας από τη Μποτσουάνα στη Ζιμπάμπουε, η πρώτη μου στάση ήταν στους Καταρράκτες Βικτώρια! Τους είχα επισκεφτεί και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική. Τότε ήμουν στη Ζάμπια και βρισκόμουν στο αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Οι καταρράκτες είχαν ελάχιστο νερό και το θέαμα δεν ήταν καθόλου εντυπωσιακό. Αλλά αυτήν τη φορά… όταν πρωτοείδα τους καταρράκτες των 1.708 μέτρων πλάτους, έμεινα άναυδος! Από το σπρέι που σχηματίζεται όταν το νερό πέφτει στο φαράγγι, ούτε που μπορούσα να δω το τέλος των καταρρακτών. Γι’ αυτό οι περισσότεροι φορούν αδιάβροχα όταν περπατούν εκεί, αφού είναι σα να βρέχει συνεχώς. Έμεινα εκεί κι αγνάντευα αποσβολωμένος την ποσότητα του νερού, την ασύλληπτη ορμή του, τα ουράνια τόξα που σχηματίζονται, το καταπράσινο περιβάλλον. Είχα εκστασιαστεί από την ομορφιά αυτή…

Είχα δει τους Καταρράκτες Βικτώρια και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η φυσική τους ομορφιά με μάγεψε…

Zimbabwe1.jpg

Κατευθύνθηκα νότια, προς το Bulawayo, μια όμορφη, μεγαλοπρεπή πόλη που παρακμάζει. Παλιά αποικιακά αρχοντικά στέκουν δίπλα σε παραμελημένους ποδηλατόδρομους. Η Ζιμπάμπουε είχε αποικηθεί από τους Βρετανούς κι ήταν γνωστή ως Ροδεσία. Οι λευκοί κυβερνούσαν μέχρι το 1980, ώσπου εξελέγη στην εξουσία ο Mugabe. Αρχικά αποτέλεσε ένα εξαιρετικό παράδειγμα για πολλά άλλα αφρικανικά κράτη. Η οικονομία ανθούσε και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είχε βελτιωθεί. Το σύστημα υγείας λειτουργούσε άψογα και η σωστή εκπαίδευση αποδίδει καρπούς μέχρι σήμερα.

Παραμελημένοι ποδηλατόδρομοι θυμίζουν το λαμπρό παρελθόν της Ζιμπάμπουε…

Zimbabwe2.jpg

Δυστυχώς, αυτή η ευφορία δεν κράτησε πολύ… Όταν ο Mugabe άρχισε να ενοχλείται απ’ όσους διαφωνούσαν μαζί του, έφτασε σε σημείο να εκτελέσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που θεωρούνταν ότι στήριζαν την αντιπολίτευση. Με τη νέα χιλιετία, δήμευσε τις περισσότερες φάρμες που ανήκαν σε λευκούς κατοίκους της Ζιμπάμπουε ή σε μαύρους αντιφρονούντες. Χρησιμοποίησε ως πρόσχημα την ανακατανομή της γης, που υποτίθεται πως θα βοηθούσε τους φτωχούς ακτήμονες. Δυστυχώς, αυτό που έγινε στην πραγματικότητα ήταν οι φάρμες να πέσουν στα χέρια των ανώτερων αξιωματούχων της χώρας κι οι ακτήμονες να βυθιστούν ακόμη βαθύτερα στη φτώχια, αφού έχασαν και τις δουλειές τους στις καλλιέργειες. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις φάρμες είναι παρατημένες στο έλεος της φύσης, αφού οι νέοι άποικοι είτε δεν ενδιαφέρονται είτε δε μπορούν να καλλιεργήσουν λόγω έλλειψης γνώσεων και κυρίως χρημάτων που πρέπει να επενδυθούν.

Ο τύπος στα δεξιά ρουφούσε απ’ τη μύτη τον καπνό που είχε στο σακουλάκι του! Το συνηθίζουν αυτό σε κάποιες χώρες…

Zimbabwe3.jpg

Αυτή η κατάσταση οδήγησε στην κατάρρευση της οικονομίας. Μέχρι το 1990 το δολάριο της Ζιμπάμπουε είχε παρόμοια αξία με αυτό των Η.Π.Α.. Ωστόσο, το 2009 κυκλοφορούσαν στη Ζιμπάμπουε χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία εκατό τρισεκατομμυρίων! Η πραγματική τους αξία, όμως, ήταν μηδαμινή. Από το τέλος του 2007 μέχρι το τέλος του 2008, ο πληθωρισμός είχε φτάσει τα εφτά εξάκις εκατομμύρια επί τοις εκατό! Τώρα τα δολάρια της Ζιμπάμπουε είναι παντελώς άχρηστα κι όλοι χρησιμοποιούν αμερικάνικα δολάρια.

Επιτέλους έγινα δισεκατομμυριούχος :-P

Zimbabwe4.jpg

Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ τα μεσαιωνικά μνημεία της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, που έδωσαν το όνομά τους σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ζιμπάμπουε σημαίνει «παλιά, πέτρινα σπίτια». Εκεί έχει βρεθεί και το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής. Τα πέτρινα ερείπια μιας ολόκληρης πόλης μαρτυρούν πως ένας σπουδαίος πολιτισμός είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11ο αιώνα. Η κυβέρνηση των λευκών της Ροδεσίας δεν ήθελε ν’ αφήσει να φανεί πως οι αυτόχθονες φυλές ήταν ικανές ν’ αναπτύξουν έναν τέτοιον πολιτισμό, οπότε πίεζαν τους επιστήμονες να ισχυριστούν πως η Μεγάλη Ζιμπάμπουε είχε χτιστεί από Άραβες εμπόρους ή Φοίνικες. Βέβαια, τώρα πια έχει αποδειχθεί πως τα έργα αυτά είναι δημιουργία των μαύρων, γηγενών φυλών…

Το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής έχει βρεθεί στη Μεγάλη Ζιμπάμπουε και μαρτυρά την ύπαρξη ενός σπουδαίου πολιτισμού, που είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11ο αιώνα.

Zimbabwe5.jpg

Έμεινα μερικές μέρες στην πρωτεύουσα, τη Harare, για να πάρω βίζες για τις επόμενες χώρες που ήθελα να επισκεφτώ. Για καλή μου τύχη, βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια του ετήσιου Διεθνούς Φεστιβάλ Τεχνών της Harare. Έτσι είχα την τιμή ν’ ακούσω κάποιους σπουδαίους διεθνείς μουσικούς, όπως το Salif Keita από το Μάλι.

Νεαρός αγρότης ο οποίος ήρθε στην πρωτεύουσα για να πουλήσει τα καπνά του. Αυτή παραμένει η πιο σημαντική καλλιέργεια που έχει μείνει ζωντανή στη Ζιμπάμπουε.

Zimbabwe6.jpg

Ακολούθησα κάποιους χωματόδρομους στα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) της Ζιμπάμπουε. Τα δάση στα βουνά γύρω απ’ τη Nyanga ήταν πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα. Ήμουν εκεί το Μάιο, που είναι το ξεκίνημα του χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο. Ανέβηκα σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 2.100 μέτρα. Φόρεσα όλα μου τα χειμερινά ρούχα, τα ισοθερμικά μου, τη μπαλακλάβα, τις επενδύσεις των γαντιών, αλλά παρόλ’ αυτά, κρυολόγησα.

Τα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) είναι πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα!

Zimbabwe7.jpg

Ευτυχώς, είχα την ευκαιρία να αναρρώσω στην καταπράσινη και ήσυχη πόλη του Mutare. Εκτός από ‘μένα, είχε αρρωστήσει κι η μοτοσυκλέτα μου… Τις τελευταίες μέρες, ο κινητήρας έβηχε, ε, συγγνώμη… έκανε διακοπές, ήθελα να πω, ειδικά στις χαμηλές στροφές. Αρχικά νόμιζα πως φταίει η βενζίνη, αφού είχα δει το καρμπιρατέρ να υπερχειλίζει κι είχα ελέγξει πως στο μπουζί δημιουργούταν σπινθήρας. Έβγαλα το καρμπιρατέρ, το καθάρισα, αλλά το πρόβλημα δε λύθηκε. Όταν ξαναέλεγξα το μπουζί, διαπίστωσα πως δε δημιουργούταν σπινθήρας αυτήν τη φορά. Έτσι συμπέρανα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό. Αντικατέστησα τη μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης, που περίμενα ν’ αφήσει την τελευταία της πνοή εδώ και μήνες, από τότε που βρισκόμουν στη Ναμίμπια. Δυστυχώς, ο κινητήρας συνέχισε να κάνει διακοπές. Αποφάσισα να καθαρίσω όλα τα καλώδια και να ελέγξω τις επαφές τους. Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως το πρόβλημα, τελικά, οφειλόταν σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή! Ανακουφίστηκα… Αυτό ήταν εύκολο να το επισκευάσω, αλλά δύσκολο να το διαγνώσω.

Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως οι διακοπές στον κινητήρα μου οφείλονταν απλά σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή!

Zimbabwe8.jpg

Αφού επισκέφτηκα τα γειτονικά Όρη Bvumba, μπήκα στη Μοζαμβίκη. Τελικά, απόλαυσα πολύ τη Ζιμπάμπουε! Πολλοί Νοτιοαφρικανοί με είχαν τρομάξει για τους διεφθαρμένους αστυνομικούς της χώρας, αλλά φαίνεται πως η κατάσταση τώρα δεν είναι όσο άσχημη ήταν πριν μερικά χρόνια. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως οι ντόπιοι δε συνεχίζουν να υποφέρουν από τις διεφθαρμένες αρχές του τόπου. Πάντως, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε με εντυπωσίασαν με το μορφωτικό τους επίπεδο, την ευγένειά τους και το χιούμορ τους!

Η Ζιμπάμπουε είναι γεμάτη παράξενους, πέτρινους σχηματισμούς και βράχια που ισορροπούν αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας!

Zimbabwe9.jpg

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 9 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Το… πάμε το γράμμα, στη Ζιμπάμπουε!

Γνώρισα το Blessing το 2013 στη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε το 1987 σ’ ένα χωριό κοντά στο Mutare της Ζιμπάμπουε. Το 2009 πήρε υποτροφία από τη χώρα του για να σπουδάσει ιατρική στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων, η οποία του παρέχει τη διαμονή και τη διατροφή. Έμαθε ελληνικά αρκετά καλά, ενώ μιλά άπταιστα αγγλικά, όπως αρκετοί συντοπίτες του. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται για τη μόρφωσή τους, τη φιλικότητά τους και το χιούμορ τους. Έτσι ακριβώς είναι κι ο Blessing. Επισκέπτεται την οικογένεια και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε κάθε καλοκαίρι, όταν η σχολή σταματά. Βρίσκεται τώρα στο πέμπτο και τελευταίο έτος των σπουδών του. Σύντομα, λοιπόν, θα επιστρέψει στη Ζιμπάμπουε, για να υπηρετήσει στο στρατό της χώρας του.

Ο Liberty με τη BMW του

Zimbabwe-mail1.jpg

Στη Ζιμπάμπουε είχα την ευκαιρία να γνωρίσω δύο από τους φίλους του. Ο πρώτος ήταν ο Liberty στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Harare. Είναι ένας νεαρός φωτογράφος που καλύπτει γάμους και άλλες εκδηλώσεις. Ήρθε να με συναντήσει με τη γυαλισμένη και βελτιωμένη του BMW 316! Πήγαμε να φάμε σ’ ένα τοπικό εστιατόριο, όπου δοκίμασα sadza, μια άσπρη, άνοστη μάζα που τρων αντί για ψωμί. Φτιάχνεται από καλαμποκάλευρο και συναντάται σχεδόν σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Συνήθως συνοδεύεται από κάποια σάλτσα με χορταρικά, φύλλα ή λαχανικά, ενώ όσοι έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν λίγα χρήματα παραπάνω, τρων μαζί ψάρι ή κρέας.

Τρώγοντας sadza με το Liberty και το φίλο του.

Zimbabwe-mail2.jpg

Στο Mutare γνώρισα ακόμη ένα φίλο του Blessing. Ο Peter γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ίδιο χωριό με το Blessing. Τώρα είναι ο λογιστής σε μια φυτεία με μπανάνες, που προμηθεύει αρκετές αφρικανικές χώρες με τα λαχταριστά φρούτα της. Αυτή είναι μια από τις ελάχιστες φάρμες που ανήκει σε λευκό Ζιμπαμπουάνο και η κυβέρνηση δεν έχει κατασχέσει. Είναι τεράστια και απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους, οπότε στηρίζει σημαντικά ό,τι έχει μείνει από τη ρημαγμένη οικονομία αυτής της χώρας.

Ο Peter στα γραφεία της φάρμας όπου εργάζεται ως λογιστής.

Zimbabwe-mail3.jpg

Ο ίδιος ο Peter νοικιάζει μια μικρή φάρμα όπου καλλιεργεί πατάτες και φασόλια. Τώρα σκέφτεται ν’ ασχοληθεί με την εκτροφή βοοειδών και κατσικιών, αφού η ζήτηση τα Χριστούγεννα είναι αυξημένη. Ασχολούταν με την ξυλογλυπτική και μου έδειξε το σημάδι που ‘χει μείνει στο χέρι του από ένα ατύχημα με το κοπίδι. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται σ’ όλο το νότιο κομμάτι της Αφρικής για τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες. Ωστόσο, ο Peter διαπίστωσε πως δε θα μπορούσε να βγάλει τα προς το ζην κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι αποφάσισε να σπουδάσει και να κάνει καριέρα στη λογιστική.

Χάρηκα πολύ που γνώρισα το Blessing και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε! Είχα την ευκαιρία να μάθω πώς ζει ο καθένας τους στην Ελλάδα και τη Ζιμπάμπουε. Ούτως ή άλλως, αυτός είναι ο σκοπός της αποστολής «Το… πάμε το γράμμα!».

Αρέσει σε 10 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Honda PCX (125cc) AGV K3-SV Honda Africa Twin (1000cc)

Δημοσιεύτηκε

Συνέντευξη του Ηλία Βροχίδη, από τα Μαλάουι, στην Πόπη Τσαπανίδου!

Keep on rolling!!!!

Αρέσει σε 1 μέλος

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Μοζαμβίκη: Η ζωή ανάμεσα σ’ ερείπια…

Η Μοζαμβίκη είναι αρκετά μεγάλη κι είχα σχεδόν ένα μήνα για να εξερευνήσω μόνο το βόρειο κομμάτι της. Οδήγησα 1.400 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Ζιμπάμπουε για να φτάσω στα παράλια. Όταν είδα τις εξωτικές εκείνες ακτές με τα τιρκουάζ νερά, ήξερα πως άξιζε τον κόπο! Άραξα μερικές μέρες σ’ ένα λιτό δώμα στο Mossuril, δίπλα στη θάλασσα. Με φιλοξενούσαν κάποιοι φιλικοί ντόπιοι και κάθε μέρα εξερευνούσα την περιοχή. Η αγαπημένη μου παραλία ήταν η Cabaceira Pequena με τη μεγάλη, λευκή της αμμουδιά. Μου άρεσε να βλέπω τις γυναίκες και τα παιδιά να ψαρεύουν στην ακτή, ενώ ο άνεμος φούσκωνε τα πανιά από τις φελούκες που έπλεαν στον ορίζοντα…

Η ακτή του Mossuril

Mozambique1.jpg

Κάπου εκεί γιόρτασα μια σπουδαία μέρα… Ξεκινώντας από το 2007, που ξεχύθηκα για πρώτη φορά στους δρόμους με τη μοτοσυκλέτα μου, βρίσκομαι περισσότερο καιρό στο δρόμο τώρα πια, ταξιδεύοντας εκτός Ελλάδος παρά έχοντας μια σταθερή ζωή στη χώρα μου. Ανάμεσα στα δύο μου μεγάλα ταξίδια στην Ασία και την Αφρική, έμεινα στην Ελλάδα για τέσσερα χρόνια. Αυτές τις μέρες, όμως, ξεπέρασα τα τέσσερα χρόνια που εξερευνώ τις άγνωστες γωνιές του κόσμου μας… και συνεχίζω αχόρταγα!

Οι γυναίκες και τα παιδιά ψαρεύουν στην ακτή, ενώ οι άντρες ψαρεύουν με τις βάρκες.

Mozambique2.jpg

Επισκέφτηκα το Νησί της Μοζαμβίκης, που κρύβει μια τόσο πλούσια ιστορία… Αρκετά πριν το 15ο αιώνα, ήταν ήδη ένα σπουδαίο εμπορικό κέντρο, που είχε επαφές με τη Μαδαγασκάρη, την Περσία, την Αραβία και άλλους μακρινούς τόπους. Ύστερα, ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε εκεί και το νησί αυτό έγινε η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής. Η πορτογαλική αρχιτεκτονική είναι ακόμη εμφανής στα κάστρα και τα παλιά σπίτια που σώζονται. Έτσι σ’ αυτό το μικρό κομμάτι γης ζει μια ποικιλόμορφη και πολυπολιτισμική κοινωνία. Σ’ ένα νησί που μπορεί να περπατήσει κανείς από άκρη σ’ άκρη μέσα σε λίγα λεπτά, υπάρχουν χριστιανικές εκκλησίες, τζαμιά, αλλά κι ένας ινδουιστικός ναός!

Το φρούριο São Sebastião στο Νησί της Μοζαμβίκης είναι το παλαιότερο φρούριο που σώζεται ακέραιο στην Υποσαχάρια Αφρική.

Mozambique3.jpg

Δε μπορούσα να χορτάσω τις καταπληκτικές ακτές αυτής της χώρας… Έτσι αφιέρωσα μερικές ακόμη μέρες στην κωμόπολη της Nacala-a-Velha. Με τον οικοδεσπότη μου, τον Joachim, και τους φίλους του, επισκεφτήκαμε την καθολική ιεραποστολή της Cava. Την Κυριακή, ο Πάτερ Silvano καβάλησε τη μοτοσυκλέτα του, καβάλησα κι εγώ τη δική μου κι οδηγούσαμε για μια ώρα σε μονοπάτια για να φτάσουμε σ’ έναν απομακρυσμένο οικισμό μέσα στο δάσος. Δεκάδες χωρικοί απ’ ολόκληρη την περιοχή είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την υπαίθρια λειτουργία. Έμειναν έκπληκτοι όταν με είδαν εκεί κι ήταν πολύ περίεργοι να μάθουν για τις περιπέτειές μου στην Αφρική. Απαντούσα τις ερωτήσεις τους στ’ αγγλικά, η Elena τις μετέφραζε στα πορτογαλικά και κάποιος ντόπιος που ήξερε πορτογαλικά, μετέφραζε ό,τι έλεγα στην τοπική γλώσσα makua, που οι χωρικοί μπορούσαν να καταλάβουν. Ποτέ δεν τους είχε επισκεφτεί κάποιος από τόσο μακριά, οπότε μ’ έκαναν να νιώθω το τιμώμενο πρόσωπο. Μέχρι που οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για ‘μένα! Η επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα…

Αυτοί οι χωρικοί ποτέ δεν είχαν κάποιον επισκέπτη από τόσο μακριά, οπότε οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για να με τιμήσουν!

Mozambique4.jpg

Αφού τραγούδησαν όλοι μαζί «Ποια είναι τα προβλήματα στο σπίτι σας;», οι χωρικοί απαντούσαν με τη σειρά. Έτσι όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στο χωριό κι αν είναι εφικτό, οι γηραιότεροι δίνουν τις συμβουλές τους. Μετά απ’ αυτό, η λειτουργία ξεκίνησε με τοπική μουσική και χορούς, κυρίως από τις γυναίκες. Είχαν φέρει δυο ζωντανές κότες, για να ετοιμάσουν στη φωτιά ένα γεύμα για όλους. Αφού φάγαμε, τους αποχαιρετήσαμε και μου ζήτησαν να τους ενημερώσω αν φτάσω στη χώρα μου σώος και αβλαβής.

Αυτός είναι ο μικρός ναός που οι χωρικοί έχτισαν στο δάσος και τον επισκεφτήκαμε μαζί με τον Πάτερ Silvano για να λειτουργήσει.

Mozambique5.jpg

Ήταν ώρα ν’ αφήσω για λίγο τη μοτοσυκλέτα μου και να πάρω τη βάρκα για το Νησί Ibo. Κατασκήνωσα στην ακτή και περίμενα 22 ώρες μέχρι να φύγει η επόμενη βάρκα. Σαράντα άτομα στοιβαχτήκαμε στο μικρό, ξύλινο πλεούμενο μαζί μ’ όλα τα μπαγκάζια μας. Άντρες, υπομονετικές γυναίκες και παιδιά κάθονταν οπουδήποτε υπήρχε χώρος, είτε στο πάτωμα είτε πάνω στα μπαγκάζια. Καθώς το παλιό σκαρί πάλευε με τα κύματα και το νερό έμπαινε μέσα, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

Πλέοντας προς το Νησί Ibo, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

Mozambique6.jpg

Το Ibo ήταν ένας πολυσύχναστος σταθμός για τους δουλεμπόρους κι αποτελούσε τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Μοζαμβίκης. Τώρα είναι ένα σουρεαλιστικό μέρος γεμάτο παλιά, πορτογαλικά σπίτια. Κάποια έχουν γίνει ερείπια, ενώ άλλα μοιάζουν με ερείπια, αλλά υπάρχει κόσμος που ζει μέσα. Η Μοζαμβίκη υπέφερε από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε δεκαπέντε χρόνια. Έτσι τώρα έχουν ερειπωθεί τα πάντα. Η χώρα είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από τα γειτονικά της κράτη, αλλά οι κάτοικοί της παραμένουν χαμογελαστοί και προσπαθούν να χτίσουν μια ζωή από τα ερείπια…

Μετά από δεκαπέντε χρόνια ενός αιματηρού, εμφύλιου πολέμου, η ζωή συνεχίζεται στη Μοζαμβίκη ανάμεσα σε παλιά, πορτογαλικά ερείπια…

Mozambique7.jpg

Ήταν ώρα ν’ αφήσω και πάλι τις ακτές, αφού ήθελα οπωσδήποτε να επισκεφτώ το Μαλάουι. Απείχε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, αλλά έκοψα δρόμο από κάποιους ωραίους χωματόδρομους που βρήκα. Σε μερικά σημεία είχε αρκετή άμμο κι εκείνη την πούδρα που στη Σαχάρα αποκαλούν «φις-φις». Είναι εκείνη η πολύ μαλακή άμμος που σηκώνει ολόκληρο σύννεφο σκόνης. Παρόλ’ αυτά, απόλαυσα τη διαδρομή και μετά από δυο νύχτες ελεύθερης κατασκήνωσης στη ζούγκλα, έφτασα στα σύνορα…

Επιτέλους βρήκα έναν κινέζικο ανεμοθώρακα για ν’ αντικαταστήσω αυτόν που είχα σπάσει… Τιμή: 3 ευρώ για τον ανεμοθώρακα και 1 ευρώ για τη βάση. Τα εργατικά συμπεριλαμβάνονται!

Mozambique8.jpg

Αρέσει σε 5 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Μαλάουι: Μια λίμνη, μια χώρα

Το Μαλάουι μοιράζεται το όνομά του με τη λίμνη που καλύπτει σχεδόν το ένα τρίτο της χώρας. Έχει 580 χιλιόμετρα μήκος και 75 χιλιόμετρα πλάτος. Μπαίνοντας στο Μαλάουι από τη Μοζαμβίκη, κατευθύνθηκα αμέσως προς το Cape Maclear, για ν’ απολαύσω τις περίφημες παραλίες της λίμνης. Μου φαινόταν απίστευτο πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν θάλασσα, αλλά λίμνη!

Η ζωή επικεντρώνεται γύρω από τη Λίμνη Μαλάουι… Λούσιμο, πλύσιμο, παιχνίδι και ψάρεμα, όλα γίνονται εκεί.

Malawi1.jpg

Πήρα μια παραδοσιακή, ξύλινη πιρόγα για το Νησί West Thumbi. Κωπηλατούσα για πάνω από μια ώρα μαζί με τον ευγενικό ξεναγό μου, τον Enock. Η Λίμνη Μαλάουι έχει περισσότερα είδη ψαριών από οποιαδήποτε άλλη λίμνη του κόσμου! Τα τιρκουάζ, γλυκά νερά της γύρω απ’ το νησί είναι ιδανικά για να κολυμπήσει κανείς ανάμεσα στην πληθώρα των πολύχρωμων ψαριών. Ποτέ δεν απόλαυσα τόσο τις βουτιές με μια μάσκα κι έναν αναπνευστήρα!

Ηλιοβασίλεμα στο Cape Maclear…

Malawi2.jpg

Το Mufasa Rustic Camp στο Monkey Bay δε θα το έχανα. Αν και βρίσκεται κοντά στο Cape Maclear, είναι ένας διαφορετικός κόσμος… Το Cape Maclear έχει μια τεράστια παραλία και οι επισκέπτες μένουν στο χωριό, ανάμεσα στα σπίτια και τις καλύβες των ντόπιων. Το Mufasa έχει μια μικρή, απομονωμένη παραλία κι εκεί ζει κανείς σε αρμονία με τη φύση, σ’ ένα πανέμορφο περιβάλλον.

Οι εξωτικές παραλίες της Λίμνης Μαλάουι… Η συγκεκριμένη βρίσκεται στο Monkey Bay!

Malawi3.jpg

Ήταν ώρα να κάνω μια παράκαμψη νότια, προς τη Zomba. Έμενα σε μια φτωχογειτονιά κι είχε ενδιαφέρον. Πήγα μέχρι εκεί για να επισκεφτώ το Οροπέδιο Zomba, μια ορεινή περιοχή με όμορφα δάση, καταρράκτες και μια μικρή λίμνη. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Με τη μοτοσυκλέτα μου επισκεφτήκαμε κάποιους συγγενείς του οικοδεσπότη μου σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Εκεί κανείς δε μιλούσε αγγλικά, αλλά ο οικοδεσπότης μου ανέλαβε το ρόλο του διερμηνέα. Επέμεναν να μας μαγειρέψουν κάτι. Πήραν φρέσκο ρύζι και το ξεφλούδισαν ιδιαίτερα περίτεχνα χτυπώντας το σ’ ένα από αυτά τα μεγάλα, ξύλινα γουδιά που χρησιμοποιούνται σ’ όλη την Αφρική. Ύστερα μας έστρωσαν μια ψάθα για να κάτσουμε και μας σέρβιραν το ρύζι με λίγη ανεπεξέργαστη ζάχαρη.

Μητέρα και κόρη είχαν συγχρονιστεί τέλεια για να χτυπούν το ρύζι μια η μια και μια η άλλη έτσι, ώστε να το ξεφλουδίσουν.

Malawi4.jpg

Κατευθύνθηκα πάλι προς τα βόρεια και μετά από μια γεμάτη μέρα στο δρόμο, έφτασα στο τουριστικό Nkhata Bay, το οποίο είναι χτισμένο σε μια γραφική γωνιά της λίμνης. Απόλαυσα μερικές πεζοπορίες στους γειτονικούς λόφους, αλλά το καλύτερο πράγμα που έκανα ήταν μια εκδρομή με βαρκάκι σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό, που λέγεται Kawanga. Κατασκήνωσα στην ωραία αμμουδιά και το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιξα τα μάτια μου ήταν ν’ απολαύσω τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης! Έκατσα σε μια μικρή βραχονησίδα κι από ‘κει θαύμαζα την ομορφιά του τοπίου. Βοήθησα τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό, έπαιξα με τα παιδιά κι ύστερα απόλαυσα τη βραδιά με την παρέα μου γύρω από τη φωτιά…

Βοηθώντας τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό στο απομακρυσμένο χωριό Kawanga!

Malawi5.jpg

Η τελευταία μου στάση στο Μαλάουι ήταν στη Livingstonia, μια μικρή, πρώην αποικιοκρατική κωμόπολη, που είχε χτιστεί ως χριστιανική ιεραποστολή το 1894. Ένας χωματόδρομος γεμάτος πέτρες με ανέβασε στο οροπέδιο, απ’ όπου η θέα προς τη λίμνη ήταν μοναδική! Έκανα μια σύντομη πεζοπορία και θαύμασα τους Καταρράκτες Manchewe. Μετά από σχεδόν τρεις εβδομάδες στο Μαλάουι, ήταν ώρα να βγω απ’ τη χώρα από τα βόρεια σύνορά της. Η Τανζανία με περίμενε…

Ένα μικρό μέρος των Καταρρακτών Manchewe κοντά στη Livingstonia

Malawi6.jpg

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 5 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Namibia motorcycle trip, Part 2/2

Αρέσει σε 6 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Honda Astrea Grand (125cc) HJC FG-15/ REVIT RADAR Triumph Tiger (1050cc)

Δημοσιεύτηκε

Πραγματικα συγχαρητηρια για αυτο που κανεις και που το μοιραζεσαι μαζι μας μεσα απο τις πανεμορφες φωτογραφιες.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Suzuki vstrom (650cc)

Δημοσιεύτηκε

Π Ο Ρ Ω Σ Η απλα

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Suzuki vstrom (650cc)

Δημοσιεύτηκε

Νταξ... μπηκα στο καναλι στο youtube...

Παει η δουλεια και σημερα χαχαχα

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Yamaha Tracer (850cc) Ducati MTS 1200S (1200cc)

Δημοσιεύτηκε

Τα λόγια είναι περιττά , οι φωτογραφίες σου όλα τα λεφτά !

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

South Africa motorcycle trip, Part 1/4

 

 South Africa motorcycle trip, Part 2/4

 

Τροποποιήθηκε από τον stantonop
Αρέσει σε 4 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kawasaki z Kawasaki h2 mach iv (750cc)

Δημοσιεύτηκε

Απλά ζηλεύω απίστευτα. Μπράβο και ευχαριστώ που τα μοιράζεσαι μαζί μας. 

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Karibu Τανζανία!

 Τανζανία με καλωσόρισε με κατάφυτες, ορεινές περιοχές… Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού. Αφού εξερεύνησα τα βουνά γύρω απ’ τη Mbeya για μερικές μέρες, κατευθύνθηκα ανατολικά. Πέρασα από την Iringa κι απόλαυσα μια ωραία διαδρομή στην Κοιλάδα των Μπαομπάμπ. Οδηγούσα ανάμεσα σ’ εκατοντάδες από αυτά τα χαρακτηριστικά δέντρα βρισκόμενος δίπλα στο ποτάμι. Ύστερα έπρεπε να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο Mikumi. Οι μοτοσυκλέτες, συνήθως, απαγορεύονται σε περιοχές όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα, αλλά ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσα από αυτό το ξέφραγο πάρκο, οπότε όλα τα οχήματα επιτρέπονται εκεί. Τελικά, είδα καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους, ένα σωρό αντιλόπες impala και μπόλικους μπαμπουίνους.


Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού.

Tanzania1.jpg


   Η πρώτη μου εντύπωση απ’ το Dar es Salaam, τη μεγαλύτερη πόλη της Τανζανίας, ήταν απελπιστική… Είναι μια τεράστια, πολύβουη και μολυσμένη πόλη. Η κίνηση εκεί είναι τρομακτική. Οδηγοί αυτοκινήτων, λεωφορείων και φορτηγών καταφέρνουν να εμποδίζουν ο ένας τον άλλον στις διασταυρώσεις και τελικά κανείς δε μπορεί να κινηθεί, μερικές φορές για μισή ώρα! Ο καθένας προσπαθεί να βρει μια διέξοδο απ’ αυτό το χάος, χωρίς όμως να σκέφτεται τους άλλους οδηγούς… Αυτό που τελικά καταφέρνει συνήθως είναι να βρίσκεται μπροστά σ’ ένα φορτηγό, το οποίο είναι μπλοκαρισμένο από κάθε πλευρά και κανείς δε μπορεί να πάει πουθενά! Γι’ άλλη μια φορά ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος που βρισκόμουν πάνω σε μοτοσυκλέτα…


Dar es Salaam: γεμάτο κόσμο, πολύβουο και υπερβολικά μολυσμένο για ‘μένα…

Tanzania2.jpg

 


   Η διέξοδός μου απ’ αυτό το παρανοϊκό μέρος ήταν η Ζανζιβάρη… Εκεί είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα: ένα νησί με εξωτικές παραλίες στον Ινδικό Ωκεανό κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών! Καράβια αγκυροβολούσαν στις όχθες του εδώ και αιώνες, ερχόμενα από μέρη μακρινά, όπως η Ινδία και η Μέση Ανατολή. Έφερναν μπαχαρικά, υαλικά και υφάσματα, ενώ έπαιρναν σκλάβους, ελεφαντόδοντο, χρυσάφι και ξυλεία. Έφερναν, επίσης, τον πολιτισμό της Ανατολής και το Ισλάμ, στοιχεία που παραμένουν έντονα στο νησί μέχρι σήμερα. Η Ζανζιβάρη ενώθηκε με την Τανγκανίκα το 1964. Χρησιμοποιώντας τα τρία πρώτα γράμματα από το όνομα της κάθε χώρας, σχηματίστηκε η Τανζανία.


Η Ζανζιβάρη είναι ένα καταπληκτικό νησί με εξωτικές παραλίες κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών!

Tanzania3.jpg


   Πίσω στο Dar es Salaam, έκανα έναν ιδιαίτερο φίλο, τον Κώστα Κουκούλη! Όπως λέει, είναι ένας Αφρικανός, γεννημένος στο Μπουρούντι, αλλά με ελληνικές ρίζες. Δεν έχει περάσει απλά σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αφρική, αλλά την έχει αφιερώσει σε αυτήν. Μέσω του οργανισμού που ίδρυσε, το SANA (Saving Africa’s Nature), αγωνίζεται εδώ και χρόνια να σώσει μερικές από τις τελευταίες φυσικές περιοχές του πλανήτη μας. Αυτός έχει γίνει ο σκοπός της ζωής του! Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του, που θαυμάζω, είναι πως προσπαθεί να επιτύχει το στόχο αυτόν επιμορφώνοντας τις τοπικές κοινωνίες και σχηματίζοντας συνεργασίες μαζί τους. Σκοπός του δεν είναι να γίνει ο ήρωας της ιστορίας αυτής. Θέλει τους ιθαγενείς να γίνουν οι ήρωες της δικής τους ιστορίας… Παρόλο που έχει δει τα εγκλήματα της ανθρώπινης φυλής, βιώνοντας τη γενοκτονία στο Μπουρούντι και την καταστροφή του πλανήτη μας, πιστεύει ακόμη στους ανθρώπους σαν ένα παιδί που πάντα ελπίζει… Άλλωστε, αν δε φέρουν την αλλαγή οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, τότε ποιοι θα τη φέρουν;

Ο Κώστας Κουκούλης έχει αφιερώσει τη ζωή του στη σωτηρία της αφρικανικής φύσης μέσω του οργανισμού SANA (Saving Africa’s Nature).

Tanzania4.jpg


   Το Εθνικό Πάρκο Saadani ο Κώστας το νιώθει σαν πνευματικό του παιδί. Επισκέφτηκε πρώτη φορά το μέρος όταν δεν ήταν καν εθνικό πάρκο ακόμη. Εκεί η ζούγκλα συναντά τον ωκεανό. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να δει κανείς ελέφαντες στη θάλασσα! Ο Κώστας ερωτεύτηκε ένα σημείο κάτω από κάποιο δέντρο, δίπλα στο ποτάμι. Αποφάσισε αμέσως πως αυτό είναι το μέρος που θέλει να κάνει σπίτι του και να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του.
 
Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της ΕΤ3 στο Εθνικό Πάρκο Saadani, τον οργανισμόSANA και τον ιδρυτή του, Κώστα Κουκούλη


   Από τότε αγωνίζεται να σταματήσει τη λαθροθηρία, να σώσει το δάσος, να χτίσει σχολεία, κέντρα υγείας και ό,τι άλλο χρειάζονται οι γειτονικές κοινότητες. Φανταστείτε πως σ’ αυτά τα μέρη ακόμη και το καθαρό, πόσιμο νερό είναι πολυτέλεια. Τώρα, όμως, είναι διαθέσιμο χάρη σε μια αντλία που λειτουργεί με τον άνεμο. Δεν είναι δυνατόν να πείσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους να νοιαστούν για το περιβάλλον τους, αν δεν καλυφθούν πρώτα οι βασικές τους ανάγκες. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουν καταστρέψει το δάσος για να παράγουν ξυλοκάρβουνα. Ο Κώστας καταλαβαίνει πως πρέπει να τους προσφέρει μια εναλλακτική λύση, γιατί προς το παρόν κάρβουνα χρησιμοποιούν για το καθημερινό τους μαγείρεμα. Προσπαθεί να παράγει κάρβουνα από γεωργικά κατάλοιπα.
   Η λαθροθηρία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή. Η Τανζανία είναι η μεγαλύτερη αφρικανική πηγή παράνομου ελαφαντόδοντου. Κάθε μέρα σκοτώνονται από 25 έως 30 ελέφαντες στη χώρα. Ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί επικίνδυνα. Είναι αυτονόητο πως η επιμόρφωση αυτών των ανθρώπων είναι απαραίτητη. Ο οργανισμός SANA έχει χτίσει ένα σχολείο και παρέχει εκπαίδευση σε δεκάδες μαθητές. Σχεδιάζουν, μάλιστα, να ιδρύσουν κι ένα κέντρο περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης. Οι οικονομικοί πόροι, βέβαια, για να γίνουν όλα αυτά είναι περιορισμένοι. Εάν θέλετε, λοιπόν, να στηρίξετε τα σπουδαία αυτά έργα, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά στο SANA ή να επισκεφτείτε το Sanctuary Saadani Safari Lodge για να τα δείτε όλα αυτά από κοντά!

Ευτυχώς, οι προσπάθειες του οργανισμού SANA έσωσαν ένα μεγάλο μέρος του τροπικού δάσους γύρω από το Εθνικό Πάρκο Saadani!

Tanzania5.jpg

 

   Δε θα μπορούσα να μην επισκεφτώ κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον παράδεισο. Έτσι, λοιπόν, έμεινα για λίγο στο Miseni Camp, στις παρυφές του εθνικού πάρκου. Αφιέρωσα μερικές μέρες δίπλα στο λόφο όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν εδώ και αιώνες. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ομορφιά και την ησυχία της φύσης… Τα βράδια ξάπλωνα στο αντίσκηνό μου κι άκουγα το κονσέρτο των ημιπιθήκων και των πουλιών. Σιγά-σιγά τα μάτια μου έκλειναν κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια…

Αυτή είναι η κορυφή του λόφου όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν, αφού πρώτα πλυθούν.

Tanzania6.jpg


   Μέσω κάποιων στενών μονοπατιών, απόλαυσα μια καταπληκτική διαδρομή που μ’ έβγαλε στα παράλια. Επισκέφτηκα το Pangani με τα αραβικά και αποικιοκρατικά κτίρια από την εποχή των Γερμανών. Μετά από ένα διάλειμμα στην Tanga, ήταν ώρα να εξερευνήσω τα Όρη Usambara. Προς έκπληξή μου, αυτό έγινε το αγαπημένο μου κομμάτι της Τανζανίας! Μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, ανεβοκατέβαινα συνεχώς βουνά με ύψος που έφτανε τα 2.000 μέτρα. Μερικά από αυτά ήταν γεμάτα πέτρες και νεροφαγώματα, ενώ σε κάποια κομμάτια είχε και λίγη λάσπη. Περνούσα από μικρά, ορεινά χωριουδάκια πνιγμένα στην ομίχλη, όπου ο κόσμος χαμογελαστός τυλιγόταν σε μάλλινες κουβέρτες. Απόλαυσα, επίσης, μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve. Επισκέφτηκα κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.


Μετά από μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve, έφτασα σε κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

Tanzania7.jpg

 

  Υπήρχε κάτι εκεί γύρω που ήθελα να δω προτού κλείσω τα μάτια μου… Ήταν το Κιλιμάντζαρο! Ήμουν στο Moshi όταν τα σύννεφα διαλύθηκαν για λίγο κι αντίκρισα για πρώτη φορά το ψηλότερο βουνό της Αφρικής! Ήθελα να δω αυτό το χαρακτηριστικό του σχήμα και τη χιονισμένη του κορυφή στα 5.896 μέτρα. Δυστυχώς, τα τελευταία χιόνια του Κιλιμάντζαρου υπολογίζεται πως θα λιώσουν για πάντα το 2020. Έκανα το γύρο του βουνού κι απόλαυσα μια καταπληκτική χωμάτινη διαδρομή στους πρόποδές του περνώντας από πυκνά δάση που με οδήγησαν στο χωριό Marangu.


Το Όρος Meru είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Τανζανίας, με ύψος 4.566 μέτρα.

Tanzania8.jpg


   Επόμενος προορισμός μου ήταν η Ρουάντα. Οδηγούσα σε δροσερά υψίπεδα επί τέσσερες μέρες, μέσα από χωματόδρομους, αλλά και ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Όταν σουρούπωνε, κατασκήνωνα στο δάσος και κάπως έτσι απόλαυσα την 27η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης

 


Άλλη μια μέρα στους χωματόδρομους φτάνει στο τέλος της και πρέπει να ξεφορτώσω τα λιγοστά πράγματα που ένας νομάς χρειάζεται. Ώρα ν’ απολαύσω την 27η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης ;-)

Tanzania9.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 14 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Ρουάντα: Η χώρα των χιλίων λόφων και των εκατομμυρίων χαμόγελων!

 

Σε όποιον πείτε πως θα πάτε στη Ρουάντα, προφανώς το πρώτο που θ’ ακούσετε, θα είναι: «Αλήθεια; Είναι ασφαλής;». Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη Ρουάντα λόγω της τραγικής γενοκτονίας που έγινε το 1994. Το παράδοξο είναι πως τώρα αποτελεί μια από τις ασφαλέστερες χώρες της Αφρικής, αν όχι την ασφαλέστερη! Παρόλ’ αυτά, πρώτα απ’ όλα έπρεπε να είμαι ασφαλής στο δρόμο… Είχα συνηθίσει να οδηγώ στ’ αριστερά του δρόμου τον τελευταίο ένα χρόνο σχεδόν. Στη Ρουάντα έπρεπε να θυμηθώ πώς είναι να οδηγεί κανείς στα δεξιά. Πω πω, όταν ήμουν στα δεξιά, ένιωθα ότι οδηγώ στο αντίθετο ρεύμα! Το πρόβλημα προέκυπτε όταν σταματούσα για κάποιο λόγο… Μερικές φορές ξεχνιόμουν και ξεκινούσα πάλι ασυναίσθητα στη λάθος πλευρά. Το καταλάβαινα όταν έβλεπα κανένα φορτηγό να έρχεται ξαφνικά κατά πάνω μου! Ευτυχώς, είχα το χρόνο ν’ αλλάξω ρεύμα.


Οι εργατικοί κάτοικοι στη Ρουάντα καλλιεργούν ρύζι στις ελάχιστες πεδιάδες της χώρας.

Rwanda01.jpg


   Φυσικά, μια επίσκεψη στη Ρουάντα είναι πρώτα απ’ όλα ένα μάθημα ιστορίας. Επισκέφτηκα αρκετά μνημεία αφιερωμένα στη γενοκτονία. Ξεκίνησα με αυτό στο Kigali, την πρωτεύουσα της χώρας. Ήταν σοκαριστικό να μαθαίνω τις λεπτομέρειες σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν. Επισκέφτηκα το μνημείο με το Jacques, το νεαρό ντόπιο που με φιλοξενούσε. Καθώς περιηγούμασταν, μου περιέγραφε τη δική του ιστορία… Ήταν μόλις δέκα χρονών, όταν ολόκληρη η χώρα είχε γεμίσει από μπλόκα, ενώ οι φανατισμένοι Χούτου έψαχναν τους Τούτσι για να τους σκοτώσουν. Τα ονόματα των καταζητούμενων ανακοινώνονταν μέχρι και στο ραδιόφωνο μέσω του διαβόητου σταθμού Radio Télévision Libre des Mille Collines. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, χιλιάδες άνθρωποι υπέστησαν πλύση εγκεφάλου και πήραν τις μασέτες τους για να σκοτώσουν τους φίλους τους.


Φορτώνοντας τη σοδιά στις βάρκες για να μεταφερθεί μέσω του Ποταμού Nyabarongo.

Rwanda02.jpg

 

   Ο Jacques αδυνατούσε να καταλάβει τι συνέβαινε εκείνη την εποχή. Ήξερε μόνο πως έπρεπε να κρυφτεί στο δάσος για να μην τον σκοτώσουν! Κατέληξε ν’ αναζητά τροφή στα σκουπίδια και στη φύση. Ήταν ο μόνος από τα τρία αδέρφια που τελικά επιβίωσε… Ήταν ένα μικρό αγόρι κι ούτε που ήξερε τι συνέβαινε μεταξύ των Χούτου και των Τούτσι. Ούτως ή άλλως, αυτός ο διαχωρισμός είχε προκύψει μόλις τις τελευταίες δεκαετίες, όταν οι Βέλγοι αποικιοκράτες δημιούργησαν τις ταυτότητες. Η αρχαία τακτική του διαίρει και βασίλευε λειτουργεί εδώ και χιλιετίες σ’ όλο τον κόσμο… Όσοι είχαν περισσότερες από δέκα αγελάδες θεωρούνταν πλούσιοι, δηλαδή Τούτσι. Οι υπόλοιποι θεωρούνταν Χούτου. Οι αποικιοκράτες λάμβαναν, επίσης, υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά των ιθαγενών. Οι Τούτσι είναι συνήθως ψιλοί κι αδύνατοι με μια χαρακτηριστική, μακριά μύτη. Έτσι ξαφνικά η φυλή του καθενός έπαιζε σπουδαίο ρόλο και μάλιστα αναγράφονταν στις ταυτότητες που εξέδιδαν οι Βέλγοι αποικιοκράτες!


Τα ονόματα των καταζητούμενων Τούτσι ανακοινώνονταν ακόμη κι από το ραδιόφωνο…

 

Rwanda03.jpg

 

   Οι αποικιοκράτες αρχικά έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στους Τούτσι. Έτσι εκείνοι ήταν που είχαν καλύτερη πρόσβαση στην παιδεία, ενώ κατείχαν σημαντικές θέσεις στην πολιτική κι επιχειρηματική σκηνή. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό δεν άρεσε στους Χούτου. Από το 1959 συνέβησαν αρκετές αιματοχυσίες ανάμεσα στις δύο φυλές. Τόσο στη Ρουάντα, όσο και στο Μπουρούντι, δεκάδες χιλιάδες Χούτου και Τούτσι δολοφονούνταν όλα εκείνα τα χρόνια. To 1962 η Ρουάντα κέρδισε την ανεξαρτησία της και η κατάσταση κλιμακώθηκε στη γνωστή γενοκτονία του 1994. Εκείνες τις εκατό μέρες σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν. Δεν ήταν μόνο Τούτσι, αλλά και Χούτου που θεωρούνταν πως υπέθαλπαν τους Τούτσι. Όποιος δε συνεργαζόταν για την εθνοκάθαρση, δολοφονούταν. Μη φαντάζεστε πως απλά σκότωναν με όπλα. Οι περισσότεροι βασανίζονταν και σκοτώνονταν με μασέτες, ρόπαλα, ακόντια κι ό,τι άλλο υπήρχε διαθέσιμο. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει με ακρωτηριασμένα πτώματα και τα σκυλιά δολοφονούνταν μαζικά, αφού είχαν γίνει ιδιαίτερα επιθετικά. Είχαν μάθει να τρων ανθρώπινο κρέας, βλέπετε…

Ο κόσμος προσπαθούσε να βρει καταφύγιο σ’ εκκλησίες και σχολεία, αλλά οι γενοκτόνοι επιτίθεντο ακόμη κι εκεί, χωρίς να δείχνουν έλεος…

Rwanda04.jpg


   Παρόλο που ο αντιστράτηγος των Ηνωμένων Εθνών Romeo Dallaire ζητούσε άδεια να επέμβει, οι εντολές του ήταν ξεκάθαρες: δεν επιτρεπόταν να εμπλακεί. Έτσι η Ρουάντα έμεινε αβοήθητη από τη διεθνή κοινότητα. Αμέσως μετά τη γενοκτονία, η οργάνωση RPF (Rwandan Patriotic Front) επιτέθηκε στη Ρουάντα και πήρε τον έλεγχο της χώρας. Αυτή ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση, η οποία είχε δημιουργηθεί από τους Τούτσι που είχαν προσφύγει στις γειτονικές χώρες λόγω των προηγούμενων αναταραχών τις τελευταίες δεκαετίες. Αρχηγός του στρατού ήταν ο τωρινός δικτάτορας στη Ρουάντα Paul Kagame. Όπως θα περίμενε κανείς, ύστερα ήταν οι Χούτου αυτοί που δολοφονούνταν. Μάλιστα, ο στρατός της RPF δεν εξέταζε καν αν οι Χούτου που δολοφονούσαν είχαν συνεργαστεί για τη γενοκτονία ή προσπαθούσαν να τη σταματήσουν. Η RPF επιτέθηκε ακόμη και στους καταυλισμούς προσφύγων των Χούτου στη γειτονική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.


Η Ρουάντα είναι γεμάτη μαζικούς τάφους, όπου αναπαύονται εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της γενοκτονίας του 1994.

Rwanda05.jpg


   Έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως σήμερα η γενοκτονία παρουσιάζεται επίσημα ως γενοκτονία ενάντια των Τούτσι! Όταν η πρόεδρος της αντιπολίτευσης Victoire Ingabire επέστρεψε από την εξορία το 2010 για να λάβει μέρος στις εκλογές, βρέθηκε φυλακισμένη για οκτώ χρόνια. Η δικαιολογία ήταν πως ρώτησε γιατί δεν υπάρχουν μνημεία στη Ρουάντα για τους εκατοντάδες χιλιάδες Χούτου που σκοτώθηκαν. Το να παρουσιάζονται οι Τούτσι ως τα μοναδικά θύματα δεν είναι δίκαιο και δυστυχώς, δε βοηθά τα τραύματα αυτού του λαού να επουλωθούν.


Οι ιερές αγελάδες στο παλιό παλάτι της Nyanza χρησιμοποιούνταν για τελετές με μουσική και χορό.

Rwanda06.jpg


   Η πιο συγκινητική στιγμή για ‘μένα δεν ήταν όταν έμαθα για τα εγκλήματα για τα οποία ήδη είχα διαβάσει. Ήταν όταν ένα σχολείο της χώρας επισκέφτηκε το μνημείο γενοκτονίας. Μετά από λίγο, είδα τη δασκάλα να σωριάζεται σε μια καρέκλα και να ξεσπά σε λυγμούς. Τότε ήταν που δάκρυσα κι εγώ. Ποιος μπορεί να φανταστεί τι εικόνες είχε από εκείνη την τραγική εποχή…
   Στο Kigali βρέθηκα φιλοξενούμενος του Jacques και της Marie. Ζουν σ’ ένα απλοϊκό σπίτι, αλλά έκαναν τα πάντα για να νιώθω σα βασιλιάς! Η Marie μαγείρευε κάθε μέρα στα κάρβουνα γεύματα με κοτόπουλο, ρύζι, φασόλια ή τηγανητές πατάτες και βέβαια ugali, το αφρικανικό αντίστοιχο του ψωμιού, που φτιάχνεται με καλαμποκάλευρο ή αλεύρι από κασάβα. Αποτελούν ένα αξιαγάπητο, νεαρό ζευγάρι και συνεχώς έκαναν αστεία και πείραζαν ο ένας τον άλλον!


Στη Ρουάντα πάνω από τις μικρές ιχθυοκαλλιέργειες τοποθετούν αυτά τα ξύλινα σπιτάκια, όπου εκτρέφονται κουνέλια. Έτσι τα κόπρανά τους πέφτουν στο νερό και τα ψάρια τα βρίσκουν… νόστιμα!

Rwanda07.jpg


   Αυτό που φαινομενικά διαπιστώνει ένας επισκέπτης στη Ρουάντα είναι πως συμβαίνει ένα θαύμα… Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν μια χώρα ύστερα από μια τόσο τραγική γενοκτονία; Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς πως σήμερα όλοι μιλούν μεταξύ τους κι οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν γίνει και πάλι φίλοι, άσχετα από τη φυλή τους. Βασικά, δεν επιτρέπεται καν να ρωτήσει κανείς σε ποια φυλή ανήκει κάποιος. Όλοι θεωρούνται απλά Ρουαντέζοι. Εκτός αυτού, η χώρα είναι καλά οργανωμένη, με ελάχιστη διαφθορά (φαινομενικά), τακτοποιημένη και καθαρή. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μόνο η επιφανειακή εικόνα…


Το Kigali ακμάζει… Είναι μια απίστευτα καθαρή και οργανωμένη πόλη για τα αφρικανικά δεδομένα!

Rwanda08.jpg


   Όπως θα περίμενε κανείς, αυτή η ειρήνη κι η ενότητα δεν πηγάζει από τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά επιβάλλεται από τις δικτατορικές αρχές της χώρας. Παρόλ’ αυτά, είναι σημαντικό, βέβαια, το γεγονός πως επικρατεί ειρήνη, αλλά αναρωτιέμαι αν το μέλλον θα συνεχιστεί έτσι… Η διεθνής κοινότητα κάνει τα στραβά μάτια για το βαρύ χέρι του δικτάτορα και τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Εφησυχάζει τη συνείδηση πολλών να πιστεύουν πως η Ρουάντα είναι ένα αφρικανικό μοντέλο ανάπτυξης και πως επιτέλους η διεθνής κοινότητα κάνει κάτι γι’ αυτήν τη χιλιοβασανισμένη χώρα. Ωστόσο, ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του BBC, που ονομάζεται “Rwanda’s Untold Story“, αποκαλύπτει κάποιες αλήθειες που είναι κρυμμένες επί δεκαετίες. Βεβαιωθείτε πως αν το δείτε, δε βρίσκεστε στη Ρουάντα… Όπως θα περίμενε κανείς, το ντοκιμαντέρ έχει απαγορευθεί στη χώρα, όπως και το BBC γενικότερα!


Στη Ρουάντα, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες της αφρικανικής ηπείρου, ο κόσμος καλλιεργεί οπουδήποτε υπάρχει ελεύθερος χώρος, ακόμη και στους λόφους!

Rwanda09.jpg


   Επισκέφτηκα τους ναούς στα χωριά Nyamata και Ntarama, όπου χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν. Κατευθύνθηκα νότια, προς το Huye, κι επισκέφτηκα το μνημείο γενοκτονίας στο χωριό Murambi. Εκεί μπορεί να δει κανείς σχεδόν χίλιους σκελετούς, που έχουν διατηρηθεί με ασβέστη στην τελευταία τους στάση. Μετά απ’ όλες αυτές τις τραγικές ιστορίες, σκεφτόμουν γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είμαι που γεννήθηκα απλά ένας άνθρωπος κι όχι Χούτου ή Τούτσι…..


Απολαμβάνοντας τους χωματόδρομους κατά μήκος της όχθης της Λίμνης Kivu…

Rwanda10.jpg


   Ως άνθρωπος, λοιπόν, ήταν εύκολο να ταξιδέψω ανά τη Ρουάντα και ν’ απολαύσω την ευχάριστη πλευρά της… Μπορούσα να διασχίσω το πανέμορφο Εθνικό Πάρκο του Δάσους Nyungwe και να παίξω στις ελκυστικές στροφές του μ’ εκείνες τις δυο ντίζες που πηγαίνουν από το γκάζι της μοτοσυκλέτας μου στο καρμπιρατέρ. Μπορούσα ν’ απολαύσω τις χωμάτινες διαδρομές και την καταπληκτική θέα στη Λίμνη Kivu. Είχα, όμως, μονίμως το τραγικό παρελθόν στο μυαλό μου…


Ναυπήγηση στη Λίμνη Kivu, τη μεγαλύτερη από τις πάμπολλες λίμνες της χώρας

Rwanda11.jpg


   Αν κανείς καταφέρει να ξεπεράσει το παρελθόν, θα δει τη χώρα των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή… Η Ρουάντα είναι γεμάτη καταπράσινους λόφους, που καλλιεργούνται μέχρι την κορυφή τους, εφόσον δεν υπάρχει αρκετός χώρος για την παραγωγή τροφής. Αυτή η μικροσκοπική χώρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες της αφρικανικής ηπείρου. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι ιδιαίτερα απολαυστικό ν’ ανεβοκατεβαίνει κανείς αυτούς τους λόφους από τους χωματόδρομους που τους διασχίζουν. Μια από τις αγαπημένες μου διαδρομές ήταν στο βορρά, γύρω από τις Λίμνες Ruhondo και Burera. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό! Αυτές οι λίμνες στα 1.900 μέτρα υψόμετρο είναι γεμάτες μικρά νησάκια με δάση. Αν μου έλεγε κανείς πως βρίσκομαι στα Highlands της Σκωτίας, δε θα είχα καμιά αμφιβολία!


Έτσι φτιάχνονται τα σανίδια σ’ αυτά τα μέρη!

Rwanda12.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 7 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Κένυα: Από τον Ινδικό Ωκεανό μέχρι τα υψίπεδα!

 

Όταν έμπαινα στην Κένυα από τους χωματόδρομους που περιβάλλουν το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon, μια αχανής και ποικιλόμορφη χώρα εκτεινόταν μπροστά μου… Έφτασα μέχρι τη Λίμνη Βικτώρια, όπου με φιλοξένησε ο Dennis σ’ ένα παραλίμνιο χωριό. Αφού είδα τους ντόπιους ψαράδες, οδήγησα ανάμεσα στις γραφικές φυτείες τσαγιού στην περιοχή του Kericho.

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι αποικιοκράτες πλούτισαν, ήταν οι περίφημες φυτείες τσαγιού της Κένυας.

Kenya01.jpg


   Όταν σουρούπωσε, έφτασα στη Λίμνη Naivasha. Ο Andrew, ένας ντόπιος μοτοσυκλετιστής, φρόντισε να κάνει τη διαμονή μου ξεχωριστή… Πρώτα με πήγε για εντούρο και με ξενάγησε στα γεωθερμικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού, που αφθονούν στην περιοχή. Εδώ και δεκαετίες παράγουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας χρησιμοποιώντας τον ατμό που βγαίνει από το έδαφος. Το απόγευμα πήραμε μια βάρκα με τους φίλους του κι απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα από τη λίμνη. Σταματήσαμε σε μια απομακρυσμένη γωνιά της ακτής κι ύστερα ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε τη βραδιά όπως κάνουν οι λευκοί Κενυάτες… Ανάψαμε φωτιά, ψήσαμε και λέγαμε ιστορίες κάτω από τον έναστρο αφρικανικό ουρανό!

Σ’ αυτό το μέρος με πήγε ο Andrew για εντούρο γύρω από τη Λίμνη Naivasha… Ήταν κάπως ζόρικη κατάβαση για τη μοτοσυκλέτα μου!

Kenya02.jpg


   Ήταν ώρα να μπω στο χαοτικό Ναϊρόμπι, που είναι γνωστό και ως Nairobbery λόγω της κακής φήμης του για εγκληματικότητα… Εκεί είχα την ευκαιρία να βιώσω τη μεγάλη ζωή των Κενυατών που ζουν στα προάστια, σε βίλες με περιποιημένους κήπους, που φροντίζονται από οικιακούς βοηθούς και φυσικά, έχουν ελκυστικές πισίνες. Είχα, επίσης, την ευκαιρία να βιώσω την άλλη πλευρά του Ναϊρόμπι, αυτή που βιώνουν οι περισσότεροι Κενυάτες. Φιλοξενήθηκα στο ορθόδοξο κολλέγιο της πόλης, που βρίσκεται σε μια παραγκούπολη. Οι κάτοικοι είναι φιλικοί κι όλα βαίνουν καλώς κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν, όμως, πέσει το σκοτάδι, η άλλη όψη του Nairobbery κάνει την εμφάνισή της… Κανείς δε θέλει να βρίσκεται στους δρόμους εκείνες τις ώρες.

Αυτό είναι το ένα μόνο από τα γήπεδα γκολφ του Ναϊρόμπι, που προορίζονται για τους ευκατάστατους Κενυάτες.

Kenya03.jpg


   Έχοντας δει απογοητευμένος τις απάτες των ορθόδοξων μητροπόλεων σε γειτονικές χώρες, έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως η ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας είναι διαφορετική! Περίπου τετρακόσια σχολεία λειτουργούν σ’ όλη τη χώρα χάρη στην ιεραποστολή αυτή, ακόμη και στην απομακρυσμένη περιοχή της Λίμνης Turkana. Επίσης, ανοίγουν πηγάδια για να προσφέρουν καθαρό, πόσιμο νερό στις απομακρυσμένες κοινότητες της Κένυας. Βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια κάποιων σεμιναρίων, οπότε γνώρισα δεκάδες Αφρικανούς ιερείς, που έρχονταν απ’ όλη την Ανατολική Αφρική. Εντυπωσιάστηκα από την αφοσίωση ορισμένων. Κάποιοι, μάλιστα, μιλούσαν κι ελληνικά, αφού είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα.

Ένα από τα τετρακόσια σχολεία που λειτουργούν χάρη στην εντυπωσιακή ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας.

Kenya04.jpg


   Ήταν ώρα να εξερευνήσω τα υψίπεδα, αλλά και τα παράλια της Κένυας κι είχα υπέροχη παρέα μαζί μου… Η Roos είναι μια Ολλανδέζα που εργάζεται ως εθελόντρια στη Ρουάντα τα τρία τελευταία χρόνια. Με είχε φιλοξενήσει εκεί κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες! Ξεκινήσαμε με την απόκοσμη Λίμνη Baringo, που είναι γεμάτη κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Παρόλ’ αυτά, οι ντόπιοι διοργανώνουν ετήσιους κολυμβητικούς αγώνες! Λεν πως γνωρίζονται με τους κροκόδειλους, ούτως ή άλλως!

Η Roos με είχε φιλοξενήσει στη Ρουάντα κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες!

Kenya05.jpg


   Ήταν ώρα ν’ ανέβουμε στο Nyahururu, στα 2.350 μέτρα. Εκεί απολαύσαμε το δροσερό κλίμα, αλλά και τους εντυπωσιακούς Καταρράκτες του Thomson. Κατόπιν, αφήσαμε πίσω μας τα υψίπεδα και ξεκινήσαμε προς τη Mombasa. Καθώς πλησιάζαμε τα παράλια, ο καιρός γινόταν όλο και πιο ζεστός. Λατρέψαμε αμέσως τη χαλαρή ατμόσφαιρα εκεί, τους φιλικούς μουσουλμάνους και τον ενδιαφέρων πολιτισμό των Σουαχίλι! Το αγαπημένο μας μέρος στη Mombasa ήταν κάποια παγκάκια κοντά στο πορτογαλικό Φρούριο του Ιησού, που χτίστηκε το 1593. Πίναμε το τσάι μας ή τον καφέ με τα μπαχαρικά και καθόμασταν πάνω από τον ωκεανό ν’ απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα, καθώς τα λέγαμε με τους φιλικούς ντόπιους, που κάθε απόγευμα μαζεύονται εκεί για να συναντήσουν τους φίλους τους και να τα πουν.

Σ’ αυτό το μέρος μαζεύονται οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάθε απόγευμα, για ν’ απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ τον ωκεανό πίνοντας τσάι ή καφέ με μπαχαρικά…

Kenya06.jpg


   Αν κανείς θέλει να δει κοράλλια σ’ αυτά τα μέρη, ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικό εξοπλισμό… Μια μάσκα αρκεί! Το Θαλάσσιο Πάρκο της Mombasa προσφέρεται γι’ αυτόν το σκοπό, όπως κι η περιοχή γύρω απ’ το Νησί Wasini. Αυτό είναι ένα μικρό νησάκι χωρίς αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, ηλεκτρισμό ή τρεχούμενο νερό. Έχει μόνο παλιά ερείπια των Σουαχίλι, σπίτια χτισμένα από κοράλλια και λιγοστούς μουσουλμάνους που ζουν εκεί.
Ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικός εξοπλισμός για να δει κανείς κοράλλια και πολύχρωμα ψάρια στα παράλια της Κένυας... Μια μάσκα αρκεί ;-)

Kenya07.jpg


   Στα νότια της Mombasa, συναντήσαμε τυχαία τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική! Είχαμε τη χαρά να είμαστε φιλοξενούμενοι τους για δυο μέρες στο πολυτελές Sawa Sawa Beach House, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά. Επισκεφτήκαμε την περιβόητη και τουριστική Παραλία Diani, αλλά η αγαπημένη μας ήταν η γειτονική Tiwi. Εκεί βρήκαμε ένα από τα ομορφότερα παραλιακά μέρη όπου έχω ποτέ κατασκηνώσει!

Είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική!

Kenya08.jpg


   Η εξερεύνηση της βόρειας ακτής ήταν κι αυτή μαγευτική… Μέσω κάποιων χωματόδρομων, φτάσαμε σε απομακρυσμένες περιοχές της ακτογραμμής, όπου η θέα ήταν αποστομωτική! Κάναμε μια στάση στο χωριό Takaungu, όπου ο ποταμός χύνεται στον αχανή Ινδικό Ωκεανό. Η παραλία του Watamu είναι γραφική, ενώ η παράκτια πόλη του Malindi έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, το σπουδαιότερο θέλγητρο για ‘μας στη βόρεια ακτή ήταν το Νησί Lamu…

Εξερευνώντας τους χωματόδρομους της βόρειας ακτής, βρήκαμε την περιοχή Vuma Cliffs, ένα απομακρυσμένο κι εντυπωσιακό κομμάτι της ακτογραμμής!

Kenya09.jpg


   Δεν είναι εύκολο να προσεγγίσει κανείς το Lamu, αφού πρέπει να οδηγεί για ώρες σε χωματόδρομους (που δεν είναι καλή ιδέα κατά τη βροχερή περίοδο), ενώ πρέπει να φτάσει κοντά στη Σομαλία. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν στην περιοχή κάποια προβλήματα ασφαλείας, που άδειασαν το νησί από τους τουρίστες και το έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό για ‘μας! Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, όπου το μοναδικό μέσο μεταφοράς είναι τα γαϊδουράκια. Περίπου τρεις χιλιάδες απ’ αυτά ζουν εκεί! Τα κοραλλένια σπίτια φυλάσσονται από περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες, ενώ τα στενά της παλιάς πόλης σχηματίζουν έναν πραγματικό λαβύρινθο. Αυτό είναι ένα από τα αυθεντικότερα δείγματα του Σουαχίλι πολιτισμού. Εκτός αυτών, όταν κανείς απολαμβάνει ήσυχα το δείπνο του με θαλασσινά δίπλα στα κύματα, υπό το απαλό φως ενός κεριού, η ατμόσφαιρα γίνεται ιδιαίτερα εξωτική…

Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, γεμάτο γαϊδουράκια, κοραλλένια σπίτια με περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες και φιλικούς μουσουλμάνους που περπατούν στο λαβύρινθο της παλιάς πόλης.

Kenya10.jpg


   Θα έμενα ευχαρίστως πολύ περισσότερο στην Κένυα, αλλά η ημερομηνία λήξης της βίζας μου πλησίαζε… Επέστρεψα στο Ναϊρόμπι, τακτοποίησα τ’ απαραίτητα έγγραφα κι ετοίμασα τη μοτοσυκλέτα μου για μια δύσβατη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Ήθελα να φτάσω στην Αιθιοπία μέσω της απομακρυσμένης περιοχής γύρω από τη Λίμνη Turkana. Πρόσφατες ανακαλύψεις ανθρωπόμορφων κρανίων που έγιναν εκεί, ηλικίας εκατομμυρίων ετών, αποκαλύπτουν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι μια από τις περιοχές όπου το ανθρώπινο γένος ξεκίνησε την ιστορία του. Σήμερα, όμως, αποτελεί έναν απομακρυσμένο κι αφιλόξενο τόπο, όπου ελάχιστες φυλές καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εκτός δρόμου παιχνιδιών κατά τη βροχερή περίοδο…

Kenya11.jpg


   Πρώτα απόλαυσα τη διαμονή μου σ’ ένα μικρό, πανέμορφο, ξύλινο σπιτάκι δίπλα σ’ ένα ρυάκι στο Naro Moru, στους πρόποδες του Όρους Κένυα (5.199 μ.). Η βουνοκορφή είναι ιδιαίτερα ντροπαλή και συνήθως κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να τη δω. Μετά το Isiolo, άφησα πίσω μου την άσφαλτο κι ήξερα πως δε θα ξαναντικρίσω αυτό το βαρετό πράγμα στην Κένυα!

Στα βουνά γύρω απ’ το Maralal απόλαυσα μια από τις πιο γραφικές διαδρομές που ‘χω κάνει!

Kenya12.jpg


   Η περιοχή γύρω απ’ το Maralal έγινε η αγαπημένη μου σ’ αυτήν τη διαδρομή και μια απ’ τις πιο όμορφες όπου έχω οδηγήσει! Βρισκόμουν σε καταπράσινα οροπέδια στα 2.000 μέτρα υψόμετρο. Η θέα ήταν αποστομωτική! Η φυλή Samburu δίνει χρώμα στο τοπίο, με τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες, που φορούν οι γυναίκες. Οι άντρες βόσκουν τα κοπάδια αγελάδων, κατσικιών ή καμηλών κρατώντας το ακόντιό τους κι έχοντας ένα μεγάλο μαχαίρι στη ζώνη τους. Οι λοβοί των αυτιών τους έχουν τεράστιες, ξεχειλωμένες τρύπες, όπου φορούν μεγάλα, άσπρα σκουλαρίκια. Μερικοί έχουν μια λεπτή, χρυσαφί αλυσίδα που πάει από το ένα αυτί μέχρι το άλλο περνώντας από το σαγόνι.

Η περιοχή κατοικείται από τη φυλή Samburu κι οι γυναίκες φορούν αυτά τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες.

Kenya13.jpg


   Η διαδρομή βόρεια προς το Barsaloi, το Baragoi και το South Horr παραμένει ορεινή, οπότε ο καιρός δεν είναι ιδιαίτερα ζεστός. Κάθε βράδυ κατασκήνωνα σε όμορφα τοπία απολαμβάνοντας την πανσέληνο! Πλησιάζοντας στο Loyangalani, το τοπίο άλλαξε… Κατέβηκα στα 400 μέτρα υψόμετρο και η βλάστηση σχεδόν εξαφανίστηκε. Το τοπίο ήταν γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα. Μερικά κομμάτια της διαδρομής ήταν δύσβατα, αλλά σηκωνόμουν όρθιος στη μοτοσυκλέτα κι οδηγώντας αργά και σταθερά, πήγαινα μια χαρά. Τελικά, απόλαυσα ιδιαίτερα αυτή την απομακρυσμένη διαδρομή! Η μόνη μου ανησυχία ήταν η διαθεσιμότητα του νερού σ’ αυτή την άνυδρη περιοχή. Δυο φορές χρειάστηκε να επιστρατεύσω το δίλιτρο παγούρι που κουβαλώ για ώρα ανάγκης. Ελάχιστες φορές το ‘χω χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου.

Όταν αντικρίζει κανείς για πρώτη φορά τη Λίμνη Turkana, μετά από μέρες σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης, είναι μοναδική η αίσθηση…

Kenya14.jpg


   Ένα πρωί που κατασκήνωνα δίπλα σε μια ξεραμένη κοίτη ποταμού, προσπάθησα να ξεκινήσω τη μοτοσυκλέτα μου, αλλά διαπίστωσα πως η μπαταρία είχε αδειάσει. Μετά από αρκετές δοκιμές τις επόμενες μέρες, κατάλαβα πως είχαν καεί τα πηνία. Πρώτη φορά μου συνέβαινε αυτό, αλλά είναι αναμενόμενο για μια μοτοσυκλέτα είκοσι χρονών που έχει καλύψει πολύ περισσότερα από εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φαινόταν πόσο σοφή επιλογή ήταν η ύπαρξη μανιβέλας στο XR μου. Βρισκόμουν σ’ ένα αμμώδες μέρος στη μέση του πουθενά και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βάλω μπρος τη μοτοσυκλέτα μου σπρώχνοντάς την. Με τη μανιβέλα, όμως, ήταν πανεύκολο! Ο κινητήρας λειτουργούσε άψογα, οπότε το μόνο πρόβλημα ήταν πως τον επόμενο μήνα ξεκινούσα τον κινητήρα με τη μανιβέλα, μέχρι να παραλάβω άλλα πηνία από την Ελλάδα.

Συνήθως κατασκήνωνα δίπλα σε ξεραμένες κοίτες ποταμών, αφού εκεί ήταν η μόνη μου ευκαιρία να βρω ένα μέρος χωρίς πέτρες!

Kenya15.jpg


   Εφτά μέρες αφού έφυγα απ’ το Ναϊρόμπι, έφτασα στο Ileret, στα σύνορα με την Αιθιοπία. Δεν υπάρχει συνοριακός σταθμός εκεί, οπότε είχα διευθετήσει τα έγγραφά μου στην πρωτεύουσα. Τελικά τα κατάφερα! Ήξερα πως δε θα ‘ταν εύκολο, αλλά είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σίγουρα αυτή ήταν μια από τις διαδρομές που θα θυμάμαι. Αυτό είναι ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Το τοπίο γύρω από τη Λίμνη Turkana είναι γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα…

Kenya16.jpg


   Μετά από ένα εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θρυλική Λίμνη Turkana, το δίμηνο ταξίδι μου στην Κένυα έφτασε στη δύση του. Για κάποιο λόγο, αυτή η χώρα ήταν μια από τις χώρες όπου ένιωθα σα στο σπίτι μου… Ίσως να ήταν λόγω των καλών φίλων που έκανα, ίσως λόγω των ποικιλόμορφων τοπίων και σίγουρα λόγω της χαλαρής ατμόσφαιρας!

Η απομακρυσμένη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Turkana αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Kenya17.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 10 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Suzuki σε νάρκη Shoei αραχνιασμένο εκπτούται

Δημοσιεύτηκε

:thumbsup:

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Αιθιοπία: Μια ιδιαίτερη χώρα!

Η Αιθιοπία φημίζεται για τη μοναδική της κουλτούρα, που δε θυμίζει ούτε την υπόλοιπη Ανατολική Αφρική ούτε τη Βόρεια Αφρική ούτε κάτι άλλο. Αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Είναι η μόνη αφρικανική χώρα που ουσιαστικά δεν έχει αποικιοκρατηθεί ποτέ, παρόλο που η Ιταλία έκανε κάποιες προσπάθειες. Είναι, επίσης, μια χώρα με βαθιά ιστορία στην ορθοδοξία. Στο μεγαλύτερο μέρος της Υποσαχάριας Αφρικής, ο χριστιανισμός έφτασε τους τελευταίους αιώνες με τον ερχομό των ιεραποστόλων και των αποικιοκρατών. Η Αιθιοπία, ωστόσο, θεωρείται πως είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο, μετά την Αρμενία, που υιοθέτησε το χριστιανισμό ως θρησκεία του κράτους!
 

Ορθόδοξη λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου της Addis Ababa

Ethiopia1-01.jpg


   Η Αιθιοπία, επίσης, έχει τη φήμη μιας δύσκολης χώρας για να περιηγηθεί κανείς, ειδικά με το δικό του όχημα. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν είναι φιλικοί, ενώ οι παρενοχλήσεις είναι περισσότερες απ’ όσες ο μέσος επισκέπτης θ’ ανεχόταν. Παιδιά σ’ όλη τη χώρα πετούν πέτρες σε διερχόμενα οχήματα, ενώ οι δρόμοι είναι γεμάτοι ζώα, κόσμο, ποδηλάτες και κάρα. Η Αιθιοπία είναι ιδιαίτερη ακόμη και σ’ αυτόν τον τομέα… Οι άνθρωποι και τα ζώα δεν περπατούν στην άκρη του δρόμου, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Αν υπάρχουν πέντε αγελάδες, για παράδειγμα, περπατούν η μια δίπλα στην άλλη έτσι, ώστε να κλείνουν το δρόμο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι οδηγοί ν’ αναγκάζονται ξαφνικά να σταματούν κάθε λίγα χιλιόμετρα, ακόμη και στις «εθνικές οδούς», που είναι γεμάτες από χιλιάδες ζώα.

Εδώ και αιώνες έτσι φτιάχνεται κατά παράδοση ο αυθεντικός αιθιοπικός καφές… χωρίς πρόσθετα, χωρίς συντηρητικά!

Ethiopia1-02.jpg


   Εδώ που τα λέμε, έχουν το συμφέρον τους οι «ιδιοκτήτες» των ζώων. Ο κανονισμός στην Αιθιοπία ορίζει πως πάντα φταιν οι οδηγοί για ένα ατύχημα, άσχετα αν ήταν δικό τους το σφάλμα ή όχι. Εκτός αυτού, οι «ιδιοκτήτες» των ζώων απαιτούν από τους οδηγούς γερές αποζημιώσεις όχι μόνο για το ζώο που σκοτώθηκε, αλλά και γι’ αυτά που θα γεννιούνταν στο μέλλον από αυτό! Όπως καταλαβαίνετε, ειδικά στην Αιθιοπία επιβάλλεται να οδηγεί κανείς πολύ προσεκτικά και αργά.

Τα τατουάζ αποτελούν αρχαία παράδοση στην Αιθιοπία. Συνήθως τα κάνουν χριστιανές για να δείξουν την πίστη τους.

Ethiopia1-03.jpg


   Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη! Η μοτοσυκλέτα μου γι’ άλλη μια φορά έμοιαζε με φορτηγό. Το συνολικό της βάρος με τόσα μπαγκάζια και τους δυο μας επάνω της ξεπερνούσε τα 350 κιλά! Αφού δε διαλύθηκε μετά από 10.000 χιλιόμετρα σε τέτοιες συνθήκες, σημαίνει πως έχει φτιαχτεί σωστά

Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη!

Ethiopia1-04.jpg


   Στη νοτιοδυτική εσχατιά της Αιθιοπίας, στην Κοιλάδα του Ποταμού Omo, ζουν αρχαίες φυλές μ’ έναν τρόπο που ελάχιστα έχει αλλάξει ανά τους αιώνες… Οι Χάμερ, οι Μούρσι, οι Κάρο, οι Μπάννα και άλλες φυλές διατηρούν καθεμιά τις δικές της παραδόσεις. Η επίσκεψη σ’ ένα παζάρι όπου κάθε ‘βδομάδα μαζεύονται διάφορες φυλές είναι μια πολύχρωμη και ζωηρή εμπειρία!

Μέλη της φυλής Χάμερ συγκεντρώνονται στο Turmi κάθε ‘βδομάδα για να πουλήσουν τα λαχανικά τους, σιτηρά, καπνά, βαμβάκι ή ξυλεία.

Ethiopia1-05.jpg


   Τα χωριά της περιοχής του Konso έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας, των παραδόσεων και της αρχιτεκτονικής τους. Οι πολύπλοκες τελετές για τους νεκρούς παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην περιοχή αυτή φτιάχνουν τοτέμ (waga) για να μνημονεύσουν τους φυλάρχους, ήρωες του χωριού, τις οικογένειές τους και τους εχθρούς ή τ’ άγρια ζώα που έχουν σκοτώσει.


Το Busso είναι ένα από τα χωριά της περιοχής του Konso. Φαίνεται ιδιαίτερα γραφικό με το κοινοτικό του στέκι και τα τοτέμ που μνημονεύουν φυλάρχους και ήρωες του χωριού.

Ethiopia1-06.jpg


   Δυστυχώς στο χωριό Gesergio γίναμε κι εμείς μάρτυρες της επιθετικότητας των χωρικών του Konso. Κάποιοι έφηβοι, που απογοητεύτηκαν επειδή δεν τους δώσαμε πολλά λεφτά ή στυλό, μας περίμεναν έχοντας κλείσει τον κεντρικό χωματόδρομο του χωριού κρατώντας μεγάλες πέτρες στα χέρια. Ήξερα τι θα συνέβαινε… Ακόμη και στον ταξιδιωτικό μου οδηγό, που ευτυχώς μου προμήθευσε το Travel Bookstore, αναφερόταν πως το ίδιο είχε συμβεί και στο συγγραφέα πριν χρόνια, όταν αυτός κι οι φίλοι του δεν είχαν μοιράσει «αρκετά» χρήματα.

Οδηγούσα τη μοτοσυκλέτα μου έναν ολόκληρο μήνα με καμένα πηνία, μέχρι να έρθουν άλλα από την Ελλάδα!

Ethiopia1-07.jpg


   Καθώς πλησίαζα αργά και προσεκτικά, είδα τους νεαρούς να προσπαθούν να χτυπήσουν με τις πέτρες εμάς και τη μοτοσυκλέτα. Φυσικά, φορούσαμε κράνη. Ευτυχώς όταν άνοιξαν λίγο χώρο, γκάζωσα αμέσως και γλιτώσαμε! Στους καθρέφτες έβλεπα τις πέτρες να εκσφενδονίζονται βροχή πίσω μας. Κάποια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα, αλλά ευτυχώς καμιά δε χτύπησε εμάς.


Πανέμορφα αιθιοπικά βουνά!

Ethiopia1-08.jpg


   Ανυπομονούσα ν’ ανέβω στα βουνά, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της Αιθιοπίας. Πρώτα επισκεφτήκαμε τα πυκνά και υγρά δάση στην περιοχή του Dorze. Οι καλύβες εκεί κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς. Μοιάζουν με τεράστια μελίσσια. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο, οπότε τα ζώα κοιμούνται μέσα στις καλύβες για να παίζουν το ρόλο της κεντρικής θέρμανσης!

Οι καλύβες στην περιοχή του Dorze κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς.

Ethiopia1-09.jpg


   Η βροχή μας κράτησε εκεί λιγάκι παραπάνω. Ήταν η ξηρή περίοδος, αλλά αυτήν τη χρονιά το φαινόμενο El Niño έφερε πολλές βροχές στην Ανατολική Αφρική. Σα να μην έφτανε αυτό, οι δυνατές καταιγίδες ακολουθήθηκαν από μια ακραία ξηρασία λόγω του φαινόμενου La Niña. Αυτό ήταν καταστροφικό για τους ανθρώπους που εξαρτώνται από τη γη για να ταΐσουν την οικογένειά τους. Στην Αιθιοπία αποκλειστικά υπολογίζεται πως γύρω στα δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται φέτος από την πείνα! Αυτό είναι ακόμη χειρότερο από το λιμό μεταξύ του 1983 και του 1985. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βουλώσει τα στόματα και προσποιείται πως όλα βρίσκονται υπό έλεγχο. Αυτό, όμως, κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη, αφού δε γνωστοποιείται πέρα από τις προβληματικές περιοχές. Λόγω αυτής της καταστολής, δε συνάντησα άτομα που να βοηθούν στην περιοχή. Ωστόσο, αν κάνετε μια αναζήτηση στο Google, θα βρείτε αρκετούς φιλανθρωπικούς οργανισμούς που δέχονται δωρεές γι’ αυτόν το σκοπό, όπως ο Concern.

Η αιθιοπική κουζίνα είναι μοναδική! Βασίζεται στην ιντζέρα, ένα φύλλο ψωμιού που φτιάχνεται από τεφ και συνοδεύεται από κρέας (μερικές φορές ωμό!), φακές, ρεβίθια, πατάτες, λαχανικά ή σαλάτα.

Ethiopia1-10.jpg


   Το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας ήταν το Εθνικό Πάρκο των Όρων Bale. Εκεί απολαύσαμε ιππασία στα λιβάδια των υψιπέδων, που σφύζουν από άγρια ζώα: διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους κι άπλετους μπαμπουίνους. Μου είχε λείψει πολύ η ιππασία…

Παρακολουθώντας τ’ άγρια ζώα από τη ράχη ενός αλόγου! Αυτές οι αντιλόπες λέγονται “mountain nyala”.

Ethiopia1-11.jpg


   Απολαύσαμε και μια βόλτα με το μεταλλικό μου άλογο. Διασχίσαμε το πυκνό Δάσος Harenna, ένα μοναδικό οικοσύστημα που έχει προσαρμοστεί στο συννεφιασμένο καιρό της περιοχής. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν που ανεβήκαμε με τη μοτοσυκλέτα δικάβαλο στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Αιθιοπίας, την Tullu Deemtu, στα 4.377 μέτρα. Είχε παγωνιά εκεί πάνω, οπότε φορέσαμε όλα μας τα ρούχα. Να ‘ναι καλά η REV’IT! με τον καταπληκτικό ρουχισμό της, που μας κράτησε ζεστούς ακόμη και σε τέτοιο υψόμετρο!

Τα Όρη Bale έγιναν το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας!

Ethiopia1-12.jpg


   Κάναμε μια παράκαμψη (1.500 χιλιόμετρα μόνο) για να επισκεφτούμε και την Ανατολική Αιθιοπία. Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar είναι ιδιαίτερα γραφική και ατμοσφαιρική. Βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα και τη σημερινή Σομαλιλάνδη και το Τζιμπουτί. Έτσι επί αιώνες αποτελούσε ένα σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα κι αποτελούσε επί αιώνες σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

Ethiopia1-13.jpg


   Εκεί λαμβάνει χώρα μια παράξενη παράδοση… Κάθε νύχτα ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες με το χέρι! Αυτό ξεκίνησε για να μην επιτίθενται στα ζώα των χωρικών. Κατά τη διάρκεια του ετήσιου εορτασμού Ασούρα κρίνεται η τύχη της επόμενης χρονιάς. Αν οι ύαινες δε φαν, θεωρείται πως θα έρθουν συμφορές. Πρώτη φορά πλησίασα άγριες ύαινες τόσο κοντά! Αρχικά τις τάισα με το χέρι. Ύστερα έβαλα στο στόμα μου ένα κοντό ξυλάκι που είχε το κρέας στην άκρη. Γονάτισα και μια ύαινα πλησίασε στο στόμα μου… Δεν ήθελε να με φιλήσει! Άρπαξε το κρέας γρήγορα κι έφυγε. Αυτό φαινόταν τρελό! Έβλεπα τα μάτια από ένα σωρό ύαινες να γυαλίζουν στο σκοτάδι, αλλά δεν ήταν επιθετικές.

Λόγω μια παράξενης παράδοσης στη Harar, ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες ακόμη και από στόμα σε στόμα! Το δοκίμασα κι εγώ ;-)

Ethiopia1-14.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Τροποποιήθηκε από τον stantonop
edit url
Αρέσει σε 10 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Αιθιοπία: Μια ιστορική διαδρομή στο βορρά

 

Είχαμε προγραμματίσει τη διαδρομή μας στο βορρά έτσι, ώστε ν’ ακολουθούμε τις θρησκευτικές γιορτές της Αιθιοπίας. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων στους μεσαιωνικούς, λαξευμένους στο βράχο ναούς της Lalibela είναι μια μοναδική εμπειρία. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, χιλιάδες πιστοί συγκεντρώνονται γύρω απ’ αυτά τα μεγαλοπρεπή μνημεία που με κόπο λαξεύτηκαν στους βράχους. Κάποιοι από αυτούς τους ναούς, μάλιστα, είναι μονολιθικοί. Το προαύλιο, οι αίθουσες, οι κολώνες, η διακόσμηση έχουν όλα σχηματιστεί σκαλίζοντας έναν και μόνο βράχο! Η λειτουργία των Χριστουγέννων διαρκεί όλη νύχτα κι οι προσκυνητές ψέλνουν, προσεύχονται και διαβάζουν ιερά κείμενα μ’ ένα κεράκι αναμμένο.

Χιλιάδες πιστοί περνούν ολόκληρη τη νύχτα των Χριστουγέννων στους μεσαιωνικούς, λαξευμένους στο βράχο ναούς της Lalibela ψάλλοντας, κάνοντας προσευχές και διαβάζοντας ιερά κείμενα μ’ ένα κεράκι αναμμένο.

Ethiopia2-1.jpg


   Η σπουδαιότερη γιορτή της χριστιανοσύνης στην Αιθιοπία είναι τα Θεοφάνεια. Οι πιο φανταχτεροί εορτασμοί λαμβάνουν χώρα στο Gonder, που φημίζεται για τα αφρικανικά κάστρα του 17ου αιώνα! Το πιο διάσημο είναι το εντυπωσιακό Παλάτι του Αυτοκράτορα Fasilada, ύψους τριάντα δύο μέτρων. Οι εορτασμοί γίνονται στα Λουτρά του Fasilada, τα οποία γεμίζουν αργά και σταδιακά με νερό επί τρεις ημέρες. Το πρωί των Θεοφανείων, όταν ο ιερέας σβήσει ένα κερί στα νερά, αυτά ευλογούνται. Εκείνη τη στιγμή εκατοντάδες πιστοί βουτούν στο νερό γελώντας και πετώντας νερό ολόγυρά τους! Ο κόσμος τους δίνει μπουκάλια για να τους τα γεμίσουν με αγιασμό, ενώ νεαροί κάνουν βουτιές στα ρηχά νερά από απίστευτα ψηλά δέντρα.

Τα Θεοφάνεια είναι η σπουδαιότερη γιορτή της χριστιανοσύνης στην Αιθιοπία. Εκατοντάδες πιστοί βουτούν εκείνη τη μέρα στα Λουτρά του Αυτοκράτορα Fasilada στο Gonder!

Ethiopia2-2.jpg


   Διασχίσαμε τα πανέμορφα Όρη Simien και φτάσαμε στο Aksum μετά από αμέτρητα πλαγιάσματα όλη μέρα στους έρημους, ορεινούς δρόμους. Αυτή ήταν η πρωτεύουσα του αρχαίου Βασιλείου της Αξώμης. Ένας σπουδαίος πολιτισμός είχε αρχίσει ν’ αναπτύσσεται εκεί από το 400 π.Χ.. Μέχρι σήμερα κάποιες πανύψηλες στήλες στέκονται εκεί ανά τους αιώνες. Η Μεγάλη Στήλη ήταν το μεγαλύτερο μονολιθικό κομμάτι που η ανθρωπότητα προσπάθησε να εγείρει. Ζύγιζε 520 τόνους! Κάτι, όμως, δεν πήγε καλά κι η Μεγάλη Στήλη βρέθηκε σωριασμένη στο έδαφος, όπου διατηρείται μέχρι σήμερα.

Ένας σπουδαίος πολιτισμός ξεκίνησε ν’ αναπτύσσεται στο Βασίλειο της Αξώμης από το 400 π.Χ.. Αυτά τα γιγάντια μνημεία έπαιζαν το ρόλο επιτύμβιων στηλών για τους τοπικούς άρχοντες.

Ethiopia2-3.jpg


   Στην περιοχή του Tigray θαυμάσαμε τους απομακρυσμένους, μεσαιωνικούς ναούς που είναι λαξευμένοι στους βράχους. Ύστερα ήταν ώρα να εξερευνήσουμε ένα από τα πιο μοναδικά μέρη της Αιθιοπίας: το Βύθισμα του Danakil! Είναι σα να πηγαίνει κανείς στον Άρη… Αποτελεί μια από τις χαμηλότερες, αλλά και την πιο ζεστή κατοικημένη περιοχή στον πλανήτη μας. Βρίσκεται στα σύνορα με την Ερυθραία σε υψόμετρο 125 μέτρων κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Η θερμοκρασία συχνά ξεπερνά τους 50o C! Μόνο οι Afar καταφέρνουν να επιβιώσουν σ’ αυτούς τους αφιλόξενους τόπους, αλλά ακόμη κι αυτοί ζουν μια ημινομαδική ζωή, αφού τα καλοκαίρια μετακινούνται στα βουνά.

Ο ναός Abuna Yemata Guh είναι λαξευμένος σε μια σπηλιά καταμεσής ενός απόκρημνου βράχου που υψώνεται κατακόρυφα από τη γη. Είναι τρομακτική η αναρρίχηση μέχρι εκεί, αλλά το τοπίο και οι παλιές αγιογραφίες αξίζουν τον κόπο!

Ethiopia2-4.jpg


   Δεν επιτρέπεται σε ανεξάρτητους ταξιδιώτες να επισκεφτούν το Βύθισμα του Danakil ασυνόδευτοι. Έτσι έπρεπε να χρησιμοποιήσω τις υπηρεσίες του ταξιδιωτικού πρακτορείου Ethio Travel and Tours (E.T.T.) και να ταξιδέψω με άλλους τουρίστες. Εκείνα τα τοπία αναμφισβήτητα άξιζαν τον κόπο… Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς τους Afar να εξορύσσουν το αλάτι από το έδαφος με τον ίδιο τρόπο που το εξόρυσσαν κι οι πρόγονοί τους αιώνες πριν. Μέχρι σήμερα τα καραβάνια με τις καμήλες ταξιδεύουν επί πέντε μέρες από τα -125 μέτρα υψόμετρο μέχρι τα 2.100, για να πουλήσουν αυτό το πολύτιμο αγαθό στην πόλη του Mekele.

Στο απόκοσμο Βύθισμα του Danakil, έναν από τους πιο αφιλόξενους τόπους στη γη, οι Afar εξορύσσουν το αλάτι εδώ και αιώνες…

Ethiopia2-5.jpg


   Η Λίμνη Dallol είναι από μόνη της ένα αλλόκοτο αξιοθέατο… Τα πλούσια ορυκτά της περιοχής δημιουργούν μια πολύχρωμη παλέτα της φύσης! Το θειάφι δίνει το κίτρινο χρώμα, ο χαλκός δίνει τις κοκκινωπές αποχρώσεις, το μαγγάνιο δίνει το μωβ και το αλάτι στολίζει το τοπίο σα χιόνι με κατάλευκους, παράξενους σχηματισμούς. Το νερό ακούγεται από τη γη να κοχλάζει. Εκεί δε βάζει ούτε δαχτυλάκι κανείς, αφού αυτά τα υγρά έχουν μετατραπεί σε πανίσχυρα οξέα!

Δε βρίσκομαι στον Πλανήτη Άρη… Στη Γη είμαι ακόμη! Αυτή είναι η παλέτα της φύσης στη Λίμνη Dallol!

Ethiopia2-6.jpg


   Το τοπίο γινόταν ακόμη πιο εξωπραγματικό όσο πλησιάζαμε ένα άλλο ιδιαίτερο μέρος του Άρη… ε, συγγνώμη, στη Γη είμαστε ακόμη! Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσα να βρεθώ τόσο κοντά στον κρατήρα ενός από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο, το Irta’ale! Μπορούσαμε να δούμε τη λάβα που μετακινούνταν κι εκρήγνυτο. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της περιοχής, η κοκκινωπή, καυτή λάβα έμοιαζε με ατελείωτα πυροτεχνήματα!

Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσα να βρεθώ τόσο κοντά στον κρατήρα ενός από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο, το Irta’ale!

Ethiopia2-7.jpg


   Μετά από σχεδόν τρεις μήνες και 8.500 χιλιόμετρα εξερευνώντας αυτήν τη μοναδική χώρα, μπορώ μόνο να επιβεβαιώσω όσα είναι ήδη γνωστά για την Αιθιοπία. Ναι, οι παρενοχλήσεις είναι πολλές κι αρκετοί ντόπιοι δεν είναι φιλικοί. Δυστυχώς, συχνά κάνουν τους ξένους να αισθάνονται ανεπιθύμητοι. Γνωρίσαμε τουρίστες που βρήκαν επειγόντως πτήση για να φύγουν από την Αιθιοπία και να σώσουν τις διακοπές τους! Αν ψάχνει κανείς για μια χώρα όπου μπορεί να χαλαρώσει και ν’ απολαύσει τις διακοπές του, τότε σίγουρα η Αιθιοπία δεν είναι ο ιδανικός προορισμός. Αν, όμως, αναζητά την περιπέτεια και μια μοναδική κουλτούρα με βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα, τότε η Αιθιοπία θα τον μαγέψει!

Τα πάντα έχουν λαξευτεί στους βράχους στους μεσαιωνικούς ναούς της Lalibela.

Ethiopia2-8.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 7 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε (τροποποιήθηκε)

Σουδάν: Ο φιλικότερος λαός της Αφρικής!

 Όταν κάποιος μπαίνει στο Σουδάν από την Αιθιοπία, αμέσως καταλαβαίνει τη διαφορά… Οι δρόμοι είναι άδειοι. Δεν έχουν ούτε κόσμο ούτε ζώα, πράγμα που κάνει την οδήγηση παιχνιδάκι. Το τοπίο δεν είναι ορεινό και οι δρόμοι αποτελούνται από ατελείωτες ευθείες. Αυτό σημαίνει πως μπορούσαμε να καλύψουμε μεγαλύτερη απόσταση σε μια μέρα, οπότε φτάσαμε στο Χαρτούμ σε δυο μέρες.


Ζωοπάζαρο στο Omdurman

Sudan1.jpg


   Λέγεται πως το Χαρτούμ είναι το Ντουμπάι της Αφρικής. Την τελευταία δεκαετία αναπτύσσεται ταχέως και ουρανοξύστες ξεπηδούν από παντού. Παρόλ’ αυτά, μέρη όπως το Omdurman ή το Νησί Tuti, στη συμβολή του Λευκού και του Γαλάζιου Νείλου, δίνουν την αίσθηση ενός μεγάλου χωριού. Αυτή ήταν μια πολύ καλή εισαγωγή για ‘μας στη σουδανική κουλτούρα. Αποτελεί ένα ενδιαφέρον συνονθύλευμα αραβικής και αφρικανικής κουλτούρας. Αυτό ήταν εμφανές και στην κουζίνα… Κάθε μέρα το γιορτάζαμε με γύρους, φαλάφελ, ψητά κρέατα ή κουκιά! Φρέσκοι, φυσικοί χυμοί διατίθεντο παντού για να μας δροσίσουν.

Μαγαζάκια που στύβουν φρέσκους χυμούς είναι συνηθισμένα στο Σουδάν… Αυτό ήταν μάνγκο!

Sudan2.jpg


   Φεύγοντας απ’ την πρωτεύουσα, πήραμε το δρόμο προς τα βόρεια. Αρχικά επισκεφτήκαμε δυο κουσιτικούς ναούς στο αρχαίο Βασίλειο της Μερόης. Εκεί είδα για πρώτη φορά τους μεγαλοπρεπείς ναούς που ήταν αφιερωμένοι σε αρχαίες αιγυπτιακές ή κουσιτικές θεότητες. Οι ναοί με άφησαν άφωνο, ενώ οι απομακρυσμένες τοποθεσίες μέσα στην έρημο, έκαναν την εμπειρία ακόμη πιο μαγευτική.

Ο κουσιτικός ναός στη Naqa, που ήταν μέρος του αρχαίου Βασιλείου της Μερόης, ήταν αφιερωμένος στην αιγυπτιακή θεότητα του Άμωνα.

Sudan3.jpg


   Οι περισσότεροι συνδέουν στο μυαλό τους τις πυραμίδες με την Αίγυπτο. Ωστόσο, πολύ περισσότερες πυραμίδες έχουν βρεθεί στο Σουδάν! Εκεί χτίζονταν από το 720 π.Χ. έως το 350 μ.Χ.. Δεν είναι τόσο μεγαλοπρεπείς όσο οι αντίστοιχες αιγυπτιακές, αλλά τ’ απομονωμένα τοπία είναι που τις κάνουν ιδιαίτερες. Καθώς ο ήλιος βασίλευε, εξερευνούσαμε τις Πυραμίδες της Μερόης χωρίς να υπάρχει τουρίστας στον ορίζοντα. Το πιο μαγευτικό, όμως, ήταν η ελεύθερη κατασκήνωση δίπλα στις πυραμίδες, που λούζονταν με το φως ενός ολόγιομου φεγγαριού!

Πυραμίδες δε χτίζονταν μόνο στην Αίγυπτο. Η αλήθεια είναι πως πολύ περισσότερες έχουν βρεθεί στο Σουδάν! Οι πιο φημισμένες είναι αυτές της Μερόης.

Sudan4.jpg


   Αφού θαυμάσαμε την παλιά, αποικιοκρατική αρχιτεκτονική της Atbara, κατευθυνθήκαμε δυτικά αφήνοντας για λίγο πίσω μας το Νείλο. Το Άγιον Όρος του Σουδάν, το Jebel Barkal, βρίσκεται στην Karima. Εκεί σώζονται και οι πιο άρτιες πυραμίδες, από τον 3ο αιώνα π.Χ.. Στο γειτονικό χωριό El Kurru επισκεφτήκαμε κάποιους εντυπωσιακούς βασιλικούς τάφους. Εκεί ήταν και το ιδανικό μέρος για να κατασκηνώσουμε στην όχθη του Νείλου και ν’ απολαύσουμε μια ωραία βραδιά δίπλα στο ποτάμι!

Ο αρχαίος Τάφος του Βασιλιά Τεμένθη στο El Kurru

Sudan5.jpg


   Κάναμε έναν κύκλο για να επισκεφτούμε την Παλιά Dongola, έναν εγκαταλειμμένο οικισμό σ’ ένα όμορφο, παραποτάμιο μέρος που κατοικούνταν από τον 7ο έως το 14ο αιώνα μ.Χ.. Κάποιες κολόνες, πλίνθινα μαυσωλεία και σπίτια στέκουν ακόμη στην άμμο. Δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω κι αυτό έκανε την εξερεύνηση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα!

Η αμμοθύελλα έφερε αρκετή άμμο στο δρόμο προς την Παλιά Dongola.

Sudan6.jpg


   Στη νέα πόλη της Dongola φιλοξενηθήκαμε από μια σουδανική οικογένεια. Μας είχαν σα βασιλιάδες! Όταν προσπαθήσαμε να μην τους βάλουμε σε κόπο, η γυναίκα μας είπε σοβαρή πως σύμφωνα με τη σουδανική κουλτούρα, πρέπει να ταΐσουν τους μουσαφίρηδες, να τους ετοιμάσουν το μπάνιο και να τους προσφέρουν ένα μέρος για να ξεκουραστούν. Μας έκαναν να θυμηθούμε τη φιλοξενία των Ασιατών…

Ακόμα κι όταν κανείς ρωτά για κατευθύνσεις, προκαλεί τις αρχαίες παραδόσεις φιλοξενίας των Σουδανών. Ένα πλούσιο πρωινό σερβιρίστηκε στο χωράφι: μακαρόνια, πατάτες, κουκιά, ντοματοσαλάτα, ψωμί, χουρμάδες και τσάι.

Sudan7.jpg


   Εκεί η Κωνσταντίνα με αποχαιρέτησε κι έφυγε προς το Χαρτούμ, για να πετάξει πίσω στην Ελλάδα. Εγώ συνέχισα το ταξίδι μου βόρεια προς την Kerma, όπου βρίσκεται η Δυτική Deffufa. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα ανθρώπινα κατασκευάσματα στην Αφρική! Ήταν ένας πλινθόκτιστος ναός πάνω στον οποίο γίνονταν τελετές.

Το Μαυσωλείο του Σεΐχη Ίντρις στο χωριό Quikkah

Sudan8.jpg


   Ο ήσυχος δρόμος που διασχίζει την έρημο, με οδήγησε στη Wadi Halfa, μια κωμόπολη κοντά στα αιγυπτιακά σύνορα. Δυστυχώς, η βίζα μας δε μας επέτρεπε να μείνουμε στο Σουδάν περισσότερο από δυο ‘βδομάδες. Όπως και να ‘χει, απολαύσαμε ιδιαίτερα αυτήν τη χώρα κι ο σημαντικότερος λόγος γι’ αυτό ήταν οι κάτοικοί της. Θεωρούσαμε τους Γουινέζους το φιλικότερο λαό στην Αφρική, αλλά οι Σουδανοί φτάνουν σε άλλο επίπεδο! Ήξερα πως όλα θ’ άλλαζαν και θα γίνονταν πιο δύσκολα όταν θα περνούσα τα σύνορα της Αιγύπτου, αλλά έπρεπε να συνεχίσω…

Το είχα ακούσει, αλλά τώρα δεν έχω καμιά αμφιβολία… Οι Σουδανοί είναι μακράν ο πιο φιλόξενος λαός στην Αφρική!

Sudan9.jpg

 

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Τροποποιήθηκε από τον stantonop
Αρέσει σε 9 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Αίγυπτος: Από το Νείλο στην Ερυθρά Θάλασσα!

 

Είναι γνωστό στους ταξιδιώτες πως η Αίγυπτος αποτελεί μια από τις πιο δύσκολες χώρες για να μπει κανείς με το δικό του όχημα… Από την εποχή των Φαραώ, οι Αιγύπτιοι φημίζονταν για την ανεπτυγμένη, για εκείνα τα χρόνια, και πολύπλοκη γραφειοκρατία τους. Το κράτος ευημερούσε χάρη στη βαριά φορολογία που πλήρωναν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και ειδικά τα διερχόμενα καραβάνια. Μερικές χιλιετίες αργότερα φαίνεται πως δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Η γραφειοκρατία παραμένει σχεδόν η  ίδια, ενώ η βαριά φορολογία συνεχίζει να πέφτει σαν πέλεκυς σε όποιον θέλει να γευτεί το «δώρο του Νείλου»…


Μετά από εξήμισι ώρες, κατάφερα να διασχίσω κάποια από τα δυσκολότερα σύνορα της Αφρικής και του κόσμου όλου. Ώρα ν’ απολαύσω τη βαρκάδα στα νερά του Νείλου…

Egypt01.jpg


   Επί εξήμισι ώρες έτρεχα από γραφείο σε γραφείο για να βγάλω αιγυπτιακές πινακίδες για τη μοτοσυκλέτα μου, να πληρώσω φόρους, παράβολα για να μπω στο συνοριακό σταθμό, παράβολα για να βγω απ’ το συνοριακό σταθμό, παράβολα για να ελέγξουν τα μπαγκάζια μου, παράβολα για να ελέγξουν την υγεία μου (ποτέ δεν το έκαναν βέβαια) και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς για να ξεζουμίσει έναν ταξιδιώτη… Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να προμηθευτώ ντόπιες πινακίδες για το Μπαομπάμπη μου. Ποτέ δεν είχα χρειαστεί τόση ώρα για να διασχίσω σύνορα, αλλά όταν τα κατάφερα, ήμουν χαρούμενος. Άλλωστε, μόλις μέχρι πριν λίγα χρόνια, κάθε ταξιδιώτης έπρεπε να βάλει το όχημά του σε καράβι, που έκανε τρεις μέρες να φτάσει απ’ το Σουδάν στην Αίγυπτο. Τότε η διαδικασία ήταν πολύ πιο ακριβή και πολύπλοκη.


Το Παλιό Παζάρι του Ασουάν

Egypt02.jpg


   Η πρώτη μου στάση στην Αίγυπτο ήταν στο Abu Simbel. Οι πρώτοι ναοί που αντίκρισα στη χώρα, ήταν και οι πιο εντυπωσιακοί! Τα μεγαλοπρεπή κατασκευάσματα του Ραμσής του Β’ είχαν λαξευτεί στο βραχώδη λόφο μεταξύ του 1274 και του 1244 π.Χ.. Πιο πρόσφατα, οι ναοί κινδύνευαν από τα νερά της τεχνητής Λίμνης Nasser. Έτσι ολόκληρα τα κτίσματα έγιναν δύο χιλιάδες κομμάτια βάρους από δέκα έως σαράντα τόνους έκαστο! Η μεταφορά των ναών στο Abu Simbel ολοκληρώθηκε το 1968.

Οι μεγαλοπρεπείς ναοί του Ραμσής του Β’ είχαν λαξευτεί στο βραχώδη λόφο μεταξύ του 1274 και του 1244 π.Χ.. Έπρεπε να μεταφερθούν ολόκληροι για να γλιτώσουν από τα νερά της τεχνητής Λίμνης Nasser!

Egypt03.jpg


   Συνήθως ακολουθούσα το Νείλο στην πορεία μου προς τα βόρεια. Εξερεύνησα τη γραφική πόλη του Ασουάν, το Kom Ombo (Όμβοι), το Edfu (Απολλινόπολις), την Esna (Λατόπολις) και το Λούξορ. Σε κάθε μου βήμα έμενα έκπληκτος όταν επισκεπτόμουν τους αρχαίους, αιγυπτιακούς ναούς και τάφους! Κάθε εκατοστό των μνημείων στολίζεται από εντυπωσιακά ανάγλυφα. Δε μπορούσα να πάψω να τα θαυμάζω και να φαντάζομαι πόσο μεγαλοπρεπής ήταν αυτός ο πολιτισμός, ένας από τους αρχαιότερους στον κόσμο. Προσπαθούσα να φανταστώ την ηλικία αυτών των μνημείων, αλλά είναι κάτι που δεν το χωρά ο νους… Πρόκειται για μοναδικά μνημεία που κατασκευάστηκαν τρεις, τέσσερις, μέχρι και πέντε χιλιάδες χρόνια πριν!

Ο μεγαλοπρεπής Ναός του Λούξορ στις αρχαίες Θήβες συνδεόταν με τους ναούς του Καρνάκ μέσω της Λεωφόρου των Σφιγγών, μήκους τριών χιλιομέτρων.

Egypt04.jpg


   Στο Λούξορ αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι μοναδικό… Η Magic Horizon ανέλαβε να μ’ ανεβάσει στους ουρανούς μέσα σ’ ένα αερόστατο, πετώντας πάνω απ’ το Νείλο και τα μεγαλοπρεπή μνημεία των αρχαίων Θηβών! Πρώτη φορά έμπαινα σε αερόστατο κι ήταν αξέχαστη εμπειρία. Η πτήση ήταν τόσο ήσυχη… Ούτε που κατάλαβα πότε απογειωθήκαμε. Ξαφνικά είδα πως η Γη βρισκόταν αρκετά μέτρα κάτω απ’ τα πόδια μου! Δε φορούσα κράνος ή ζώνη ασφαλείας. Δεν καθόμουν καν. Στεκόμουν όρθιος σ’ ένα καλάθι κι ένιωθα απολύτως ελεύθερος καταμεσής τ’ ουρανού!

Η Magic Horizon ανέλαβε να μ’ ανεβάσει στους ουρανούς μέσα σ’ ένα αερόστατο, πετώντας πάνω απ’ το Νείλο και τα μεγαλοπρεπή μνημεία των αρχαίων Θηβών!

Egypt05.jpg


   Επισκέφτηκα τα Δένδαρα για να θαυμάσω ακόμη έναν εντυπωσιακό ναό από την εποχή των Φαραώ. Κάπου εκεί ξεκίνησαν οι μπελάδες μου με την αιγυπτιακή αστυνομία, που δε θα τελείωναν μέχρι να βγω από τη χώρα, περίπου δυο μήνες αργότερα… Συνήθως με αντιμετώπιζαν είτε ως τρομοκράτη είτε ως V.I.P.. Όταν στάθμευσα τη μοτοσυκλέτα μου στο Κάιρο και κλείδωσα το κράνος μου εκεί, κάποιοι ασφαλίτες κατέστρεψαν την ενδοεπικοινωνία της Sena, αφού νόμιζαν πως είναι βόμβα!!! Πέρασα ατελείωτες ώρες σε αστυνομικά τμήματα για ανάκριση, ενώ πολλές φορές με συνόδευαν όταν οδηγούσα ή ακόμη κι όταν περπατούσα! Ποτέ δεν πέρασα τόσο χρόνο με αστυνομικούς σε άλλη χώρα…

Άλλη μια φορά με πέρασαν για τρομοκράτη… Όταν το κράνος μου ήταν κλειδωμένο στη μοτοσυκλέτα, κάποιοι «ταλαντούχοι», Αιγύπτιοι ασφαλίτες κατέστρεψαν την ενδοεπικοινωνία της Sena, αφού τη θεώρησαν βόμβα!!!

Egypt06.jpg


   Έφτασα στο Κάιρο αφού επισκέφτηκα το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, το πρώτο χριστιανικό μοναστήρι που δημιουργήθηκε στον κόσμο. Το Κάιρο έχει τόσες ενδιαφέρουσες γειτονιές, που μια ‘βδομάδα δεν είναι αρκετή για να τις εξερευνήσει κανείς! Η επόμενή μου στάση ήταν στην ατμοσφαιρική Αλεξάνδρεια. Αυτή ήταν μια σπουδαία στιγμή για ‘μένα… Μετά από δυόμισι χρόνια αντίκρισα ξανά τη Μεσόγειο! Την είχα αποχαιρετήσει στο Μαρόκο. Έκτοτε διέσχισα τις αχανείς ερήμους και τις σαβάνες της Αφρικής, χώθηκα στις πυκνές της ζούγκλες, ανέβηκα στα βουνά της, έφτασα στο νοτιότερο άκρο της ηπείρου και βγήκα ξανά αλώβητος στη Μεσόγειο! Κάπου εδώ ένας τεράστιος κύκλος κλείνει…

Αυτός ο δερβίσης περιστρεφόταν αδιάκοπα σα σβούρα επί είκοσι λεπτά, ενώ συγχρόνως έκανε κινήσεις ακριβείας στο καραβάν σεράι Al-Ghouri! Απορούσα πώς στεκόταν στα πόδια του μετά απ’ αυτό…

Egypt07.jpg


   Ένα από τα μέρη που ονειρευόμουν να επισκεφτώ, παρόλο που ήταν πολύπλοκο κι εκτός της διαδρομής μου, ήταν η μυστικιστική Όαση της Σίβα! Πέρασα από το El Alamein και τη Marsa Matruh, όπου απόλαυσα το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα για το 2016 κι ήταν στα τιρκουάζ νερά της Μεσογείου. Η Όαση της Σίβα βρίσκεται περίπου 300 χιλιόμετρα απ’ την ακτή, καταμεσής της ερήμου, δίπλα στα σύνορα με τη Λιβύη. Είναι ένας απομακρυσμένος, γαλήνιος παράδεισος. Τα φοινικοδάση και οι φυσικές πηγές αποτελούσαν καταφύγιο για τους ταξιδιώτες της ερήμου από τ’ αρχαία χρόνια. Εκεί πήγε κι ο Αλέξανδρος για να επισκεφτεί το σπουδαίο Μαντείο του Άμωνα, όπου οι ιερείς τον αναγνώρισαν ως υιό του θεού. Το Shali Lodge μου προσέφερε μια άνετη διαμονή, αλλά και προστασία απ’ τη ζέστη. Οι χοντροί τοίχοι του παραδοσιακού, πολυτελούς ξενώνα, φτιαγμένοι από λάσπη, έκαναν θαύματα! Την υπόλοιπη ώρα δροσιζόμουν στις φυσικές πηγές, βλέποντας τους φοίνικες πάνω απ’ το κεφάλι μου…

Το Shali Lodge αποτελείται από χοντρούς τοίχους που είναι χτισμένοι με πέτρες, λάσπη και αλάτι. Έτσι κρατούσαν οι αυτόχθονες τα σπίτια τους δροσερά και μέχρι σήμερα η παράδοση αυτή κάνει θαύματα!

Egypt08.jpg


   Ήταν ώρα να ξεκινήσω τη δυσκολότερη και σπουδαιότερη αποστολή που έπρεπε να φέρω εις πέρας στην Αίγυπτο… Έπρεπε να διασχίσω τη Διώρυγα του Σουέζ, για να φτάσω στη Χερσόνησο του Σινά. Αυτό απαγορεύεται για τις μοτοσυκλέτες για λόγους που μόνο οι άκρως μυστικές υπηρεσίες της Αιγύπτου γνωρίζουν! Υπάρχουν αρκετές φασαρίες με τους αντάρτες στο Βόρεια Σινά, όπου ούτως ή άλλως δε θα πλησίαζα. Το Νότιο Σινά, ωστόσο, είναι ασφαλές και μαγευτικό. Δεν ήταν μόνο πως ήθελα να επισκεφτώ την περιοχή. Έπρεπε να την επισκεφτώ για να συνεχίσω το οδοιπορικό μου. Άλλος τρόπος να φτάσω στη Μέση Ανατολή δεν υπήρχε! Γι’ αυτό αγωνιζόμουν επί ένα μήνα να μου δώσουν ειδική άδεια για να διασχίσω την άτιμη Διώρυγα του Σουέζ. Τελικά κατάφερα να συνεχίσω το ταξίδι μου προς την Ανατολή χάρη σε κάποιους καταπληκτικούς, ντόπιους μοτοσυκλετιστές…

Έτσι ξεκίνησε η Αραβική Άνοιξη στην Αίγυπτο. Είναι κρίμα που αποδείχτηκε φθινόπωρο…

Egypt09.jpg


   Ένα προσκύνημα στο ιστορικό, ελληνορθόδοξο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης ήταν απαραίτητο μετά από τέτοια επιτυχία! Οι φιλικοί μοναχοί με καλωσόρισαν κι έγινα μέρος της μοναστικής κοινότητας για λίγες μέρες. Ανέβηκα στην Αγία Κορυφή του Όρους Σινά, όπου χριστιανοί, μουσουλμάνοι και ιουδαίοι πιστεύουν πως ο Θεός παρέδωσε εκεί τις Δέκα Εντολές στο Μωυσή. Ένιωθα την ιερότητα του τόπου σε κάθε μου βήμα και ήμουν ευγνώμων που κατάφερα να φτάσω εκεί.

To ιστορικό, ελληνορθόδοξο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης φιλοξενεί μια από τις παλαιότερες μοναστικές κοινότητες του κόσμου που λειτουργεί αδιάκοπα. Εκεί φυλάσσεται μια πολύτιμη συλλογή μεσαιωνικών χειρογράφων, η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά από αυτήν του Βατικανού.

Egypt10.jpg


   Μερικές εγκόσμιες απολαύσεις στην Ερυθρά Θάλασσα ήταν το τελευταίο πράγμα που χάρηκα στην Αίγυπτο. Επέλεξα τη μικρή, μποέμικη κωμόπολη του Dahab, που περιβάλλεται από τα πιο όμορφα υποθαλάσσια τοπία που έχω δει! Είναι παράδεισος για δύτες, αλλά και για όσους θέλουν ν’ απολαύσουν το τοπίο με μια μάσκα κι έναν αναπνευστήρα. Η Dive Urge ήταν η καταδυτική εταιρεία που ανέλαβε να με ξεναγήσει στα θαύματα αυτά της φύσης. Ο βυθός της θάλασσας ήταν γεμάτος κοράλλια και πολύχρωμα, εξωτικά ψάρια. Ένιωθα σα να πρωταγωνιστώ σε ντοκιμαντέρ!

Το βόρειο κομμάτι της Ερυθράς Θάλασσας θεωρείται παράδεισος για τους δύτες, εξαιτίας των κοραλλιών και των πολύχρωμων, εξωτικών ψαριών του. Είναι σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα υποθαλάσσια τοπία που ‘χω δει!

Egypt11.jpg


   Μετά από δυο μήνες και 5.650 χιλιόμετρα στην Αίγυπτο, μπορώ με σιγουριά να πω ότι άξιζε τον κόπο και τα προβλήματα που αντιμετώπισα. Έκανα αρκετούς φίλους σ’ όλη τη χώρα, που με βοηθούσαν σε κάθε μου βήμα. Ήξερα πως η Αίγυπτος αποτελεί μια από τις δυσκολότερες χώρες στον κόσμο για να μπει κανείς με το δικό του όχημα. Ωστόσο, είναι εύκολο, φθηνό κι απολαυστικό να την επισκεφτεί κανείς με αεροπλάνο. Στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας η ασφάλεια δεν αποτελεί πια πρόβλημα, ενώ υπάρχει μια τεράστια ποικιλία αξιοθέατων: μεγαλοπρεπή, αρχαία μνημεία, εξωτικές παραλίες, μαγικές έρημοι, δροσερές οάσεις, ο ατμοσφαιρικός Νείλος και άλλα…

Στην Αίγυπτο γιόρτασα χίλιες «τρελές» μέρες στους δρόμους της Αφρικής!

Egypt12.jpg


Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αρέσει σε 9 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημοσιεύτηκε

Η επιστροφή…

 

Τρία χρόνια πέρασαν από τότε που αποχαιρέτησα συγγενείς και φίλους στη Θεσσαλονίκη. Έκτοτε εξερεύνησα 39 χώρες, κυρίως στην Αφρική, μ’ ένα μικρό και ταπεινό Honda XR 250, μια μοτοσυκλέτα 20 ετών, που την ανακατασκεύασα, την τροποποίησα και την ονόμασα «Μπαομπάμπη». Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με τη Χριστίνα Πεφάνη, συνέχισα μόνος, γνώρισα τη Στέλλα Φωτακάκη, έκανα εκατοντάδες νέους φίλους σ’ όλο τον κόσμο, εργάστηκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ένιωσα σα στο σπίτι μου σε χώρες τις οποίες ούτε που φανταζόμουν πως θα επισκεπτόμουν, κοιμήθηκα στο ύπαιθρο, σε πολυτελείς βίλες με πισίνα, σε αστυνομικά τμήματα, κατάφερα να περάσω από 310 μπλόκα της αστυνομίας και του στρατού, έπαθα ελονοσία, θεραπεύτηκα, μ’ έκλεψαν, με βοήθησαν, αντίκρισα τα μεγαλύτερα άγρια ζώα της Αφρικής πάνω από τη σέλα της μοτοσυκλέτας μου, χάθηκα στις χαοτικές της πόλεις, χάρηκα εκτός δρόμου οδήγηση, έπεσα, σηκώθηκα, απόλαυσα την περιπέτεια, φιλοξενήθηκα από μαύρους Αφρικανούς, από λευκούς Αφρικανούς, από μιγάδες και τελικά νιώθω πολύ πλουσιότερος. Μη με παρεξηγήσετε, τα οικονομικά μου είναι ανέκαθεν φτωχικά, αλλά η ψυχή και το μυαλό μου είναι πολύ πιο βαρυφορτωμένα απ’ ότι τρία χρόνια πριν. Αυτό το ταξίδι μου προσέφερε ανεκτίμητες σπουδές και εμπειρίες που κανένα πανεπιστήμιο δε θα μπορούσε να μου προσφέρει. Φυσικά, οφείλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλους αυτούς τους εκατοντάδες ανθρώπους που με βοήθησαν να πάω ένα βήμα παραπέρα και να φέρω εις πέρας την αποστολή μου.

   Αφού ολοκλήρωσα τις περιπέτειές μου στην Αφρική, συνέχισα στη Μέση Ανατολή. Οι μόνες δύο χώρες που ήταν εφικτό να επισκεφτώ ήταν η Ιορδανία και το Ισραήλ. Δυστυχώς, είναι αδύνατον να επιστρέψω οδικώς στην Ελλάδα, λόγω του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ. Πρέπει να μεταφέρω τη μοτοσυκλέτα μου με καράβι από τη Haifa του Ισραήλ στο Λαύριο. Εν τω μεταξύ, θα πετάξω στην Αθήνα για να παραλάβω το Μπαομπάμπη μου στην ώρα του.
 

 

The-end....jpg

 

 

Μετά από τρία χρόνια, θα χαρώ πολύ να σας ξαναδώ στην άφιξή μου στην Ελλάδα. Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016, μπορούμε να ξανασυναντηθούμε στην Αθήνα! Θα είμαι στο χώρο στάθμευσης του Θεάτρου του Λυκαβηττού στις 20:00. Εκεί μπορούμε ν’ απολαύσουμε μια όμορφη βραδιά με ιστορίες από την Αφρική… Παλιοί και νέοι φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι!

 

   Στη Θεσσαλονίκη θα φτάσω την Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016. Το σημείο συνάντησης δε θα μπορούσε να είναι άλλο από εκείνο όπου αποχαιρετιστήκαμε. Θα τα πούμε, λοιπόν, στο Λευκό Πύργο στις 20:00!
 

 

Αρέσει σε 9 μέλη

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Δημιούργησε νέο λογαριασμό, ή συνδέσου, για να σχολιάσεις

Πρέπει να είσαι μέλος για να αφήσεις σχόλιο

Δημιουργία νέου λογαριασμού

Είναι πανεύκολο!


Δημιουργία νέου λογαριασμού

Σύνδεση

Έχεις ήδη λογαριασμό; Συνδέσου εδώ.


Σύνδεση τώρα