kpapageo

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1193
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    61

kpapageo last won the day on August 9

kpapageo had the most liked content!

Πόντοι

3887 Excellent

Σχετικά με το μέλος kpapageo

  • Κλάση
    Τρικυμία

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Θεσσαλονίκη

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    HJC R-Pha 10+

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Ducati
  • dreamBike: Μοντέλο
    MTS Tricolore
  • dreamBike: Κυβισμός
    1200

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3833 προβολές προφίλ
  1. Συνεχίζοντας προς το Montevideo πέφτουμε πάνω στο γήπεδο μιας ομάδας που το όνομα της μοιάζει οικείο! Είχα ακούσει ότι οι Ουρουγουανοί είναι πολύ επηρεασμένοι από Ελλάδα και μας συμπαθούν πολύ αλλά δυστυχώς δεν κάτσαμε πολλές μέρες για να το διαπιστώσουμε. Στον δρόμο περνάμε και από το Punta del Este. Παρ'όλο που είναι μια πόλη πάνω στην θάλασσα με μεγάλη παραλία δεν μου άρεσε, μου έβγαζε μια δυτικίλα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παραθαλάσσια πόλη της Florida. Έφτασε και η ώρα για τον πρώτο ανεφοδιασμό στην Ουρουγουάη. 1,50€ (ναι ευρώ) το λίτρο παρακαλώ! Γενικά, την προηγούμενη ημέρα δεν είχαμε αντιληφθεί πόσο ακριβή είναι η χώρα. Φαγητό και διασκέδαση πιο ακριβά από Ελλάδα. Για διαμονή ευτυχώς υπήρχαν χόστελς σε νορμαλ τιμές. Spoiler: Κάμποσους μήνες αργότερα, πίσω στην Βραζιλία, πέτυχα μια παρέα Ουρουγουανών που ήταν εκεί για το Copa America. Πιάσαμε κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν στην Μύκονο το καλοκαίρι (μας), και ότι πέρασαν πολύ ωραία. "Ωραία", τους λέω, "αλλά πανάκριβη η Μύκονος ε;". Η απάντηση ήταν "όχι, πιο φτηνά από την Ουρουγουάη ήταν". Για τέτοια επίπεδα τιμών μιλάμε. Άλλωστε η Ουρουγουάη αποκαλείται "η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής". Τελευταία στάση πριν το Montevideo, το Casapueblo. Πόσο μοιάζει με νησιώτικο Ελληνικό οικισμό; H ιστορία του κτίσματος έχει κάποιο ενδιαφέρον. Σήμερα είναι μουσείο, καφετέρια και ξενοδοχείο αλλά παλιά ήταν το σπίτι του καλλιτέχνη Carlos Páez Vilaró. Όταν το έχτιζε είχε στον νου του την φωλιά του πουλιού hornero και το εσωτερικό του είναι εντελώς χαοτικό, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Χρειάστηκαν 36 χρόνια να ολοκληρωθεί. Κάτι που δεν ήξερα και το έμαθα τώρα ψάχνοντας, είναι ότι ο Vilaró είναι ο πατέρας του Carlos "Carlitos" Miguel Páez Rodríguez, ο οποίος είναι ένας από τους 16 επιζήσαντες της τραγωδίας του 1972 στις Άνδεις. Σίγουρα θα έχετε δει την ταινία.
  2. Μια παρένθεση γιατί ξέχασα να το αναφέρω. Το καλύτερο πρωινό μακράν σε ξενοδοχεία/χόστελ το είχε η Βραζιλία. Χυμούς, φρούτα, τοστ, χοτ ντογκ (!), κέικ όλων των ειδών, μπισκότα κλπ προσφέρονταν (σχεδόν) σε όλα τα καταλύματα. Στις υπόλοιπες χώρες το πρωινό μέσα στην τιμή έγινε πιο σπάνιο και όταν υπήρχε ήταν ψωμί με μαρμελάδα..
  3. Όλοι έχουμε κάνει μαλακίες. Όλοι έχουμε φάει τα μούτρα μας από αυτές. Κάποιοι τα έχουμε φάει και χωρίς να κάνουμε μαλακία. Και πάλι όμως θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει πλήρη αποποίηση ευθυνών από μέρους μας. Ναι, ο άλλος παραβίασε το στοπ και με χτύπησε. Εγώ όμως σαν νοήμον ον που ξέρω τι συρφετός κυκλοφορεί στον δρόμο, δεν θα έπρεπε να ελέγχω κάθε διασταύρωση ακόμα και αν έχω προτεραιότητα; Ναι, είχε πάγο κάτω και έπεσα. Που να το περίμενα; Δεν έφταιγα. Ξανά όμως, δεν θα έπρεπε να το σκεφτώ όταν περνάω χειμώνα από σκιερά σημεία; Από όλες τις μαλακίες λοιπόν και τις φορές που φάγαμε τα μούτρα μας μπορούμε να κάνουμε είτε εποικοδομητική κριτική στον εαυτό μας, είτε να επιρρίψουμε όλες τις ευθύνες αλλού. Αυτό είναι το ένα που ήθελα να πω. Το άλλο είναι το εξής: Μεγάλη προσοχή στο πώς εξελίσσεται η κάθε μαλακία που κάνουμε. "Νταξ μωρέ καβάλησα ένα πεζοδρόμιο αλλά έλεγξα να δω αν έρχεται κάποιος πεζός, δεν ενόχλησα" Αύριο αυτό μπορεί να γίνει "Νταξ μωρέ 3 η ώρα το βράδυ, δεν κυκλοφορεί ψυχή, θα ελέγξω στο κόκκινο και θα περάσω προσεκτικά αν δεν έρχεται κανένας". Μεθαύριο μπορεί να γίνει "Έλα μωρέ οκ είναι ώρα αιχμής αλλά και πάλι αν δεν έρχεται κανένας γιατί να σταματήσω στο κόκκινο; Το έκανα και χτες και δεν έπαθα τίποτα". Κάπως έτσι νομίζω συμπεριφέρεται πλέον μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων οδηγών για αυτό οι δρόμοι έγιναν ζούγκλα. Και κάτι τελευταίο. Μας ενοχλεί πολύ όταν δούμε έναν "κουτάκια" να ασχολείται με το κινητό στο τιμόνι. Αν του πεις 2 κουβέντες και αυτός σου πει, "φίλε ξέρω τον εαυτό μου και δεν ρισκάρω, το κοίταξα μόνο όταν ήμουν σίγουρος", θα σε πειράξει ή όχι;
  4. To BT-016 που είναι και πάμφθηνο, το έχεις απορρίψει;
  5. Από εδώ το Chuy (η νοτιότερη πόλη της Βραζιλίας) στα σύνορα με Ουρουγουάη απέχει 240 χλμ μονότονης ευθείας. Όμως, είχαμε την ευκαιρία να δούμε capybaras στον δρόμο! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μεγάλα, κάποια είχαν μέγεθος αρνιού. Στην φωτο δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου, είναι οι μαύρες κουκκίδες. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται καλή κάμερα με καλό ζουμ και όχι κινητό των 150€. Άφιξη στα σύνορα, προσπερνάμε την Βραζιλιάνικη πλευρά και πάμε στης Ουρουγουάης. Πρώτα σύνορα που περνάμε εκστασιασμένοι αλλά και newbies. Εκεί αρχικά μας ζητάνε χαρτί που να αποδεικνύει την διεύθυνση κατοικίας μας στην Βραζιλία. Κουλό, φυσικά δεν έχουμε και μετά από λίγο ο υπάλληλος εγκαταλείπει. Επόμενο, έχουμε ξεχάσει να πάρουμε την στάμπα εξόδου στο διαβατήριο από την Βραζιλιάνικη πλευρά. Ξανά πίσω λοιπόν, την παίρνουμε και επιστρέφουμε. Ο υπάλληλος τώρα μας ζητάει ασφάλιση μοτο για να μπορέσουμε να μπούμε στην Ουρουγουάη. Πράσινη κάρτα την λένε και εκεί (carta verde). Δεν πουλάνε εκεί επιτόπου αλλά μπορούμε να βρούμε λέει πίσω στο Chuy σε ένα βενζινάδικο. Άιντε ξαναμανα πίσω. Βρίσκουμε το βενζινάδικο και μας ζητάνε 390 reais (85€) για 30 ημέρες. Δεν πάτησαν απλώς, σκαρφάλωσαν στην ανάγκη μας. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως. Πόσο είναι η φτηνότερη; 90 reais (20€) για 3 ημέρες. Θα την πάρουμε και ελπίζουμε να βρούμε πιο λογικές τιμές στην Ουρουγουάη. Bingo! Δείχνοντας την πράσινη κάρτα άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της Ουρουγουάης. Με το που περάσαμε τα σύνορα, σαν να υπήρχε ένα νοητό όριο κλίματος, η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Προορισμός μας τώρα το Punta del Diablo, ένα χίπικο/τουριστικό θέρετρο πάνω στην θάλασσα. Όμορφο μέρος με πολύ ιδιαίτερα σπίτια. Στο χόστελ που μείναμε πετύχαμε και τους πρώτους Έλληνες του ταξιδιού, 2 κοπέλες που δούλευαν εκεί, η μια μάλιστα Σαλονικιά!
  6. Είμαστε πλέον πολύ κοντά στα σύνορα με Ουρουγουάη, συνεχίζουμε νότια με τελευταίο Βραζιλιάνικο προορισμό το Rio Grande. Τίποτα το ιδιαίτερο η διαδρομή και η πόλη, ειδικά το βράδυ θα μπορούσε να γυριστεί το Resident Evil. Τυπική καθημερινή εικόνα του δωματίου μας. Πλύσιμο τα απαραίτητα στο χέρι και άπλωμα. Το σκοινί που είχαμε μαζί ήταν ίσως από τα καλύτερα αξεσουάρ.
  7. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε από το Salvador γνωρίσαμε μέσω κοινού φίλου τον Jordao, ο οποίος μένει στο Porto Alegre. Πολύ συμπαθητικό παιδί, είχαμε δεν είχαμε 1 ώρα που γνωριζόμασταν και αμέσως μας κάλεσε στο σπίτι του αν και όταν θα περνούσαμε από εκεί. Μιας και ήμασταν κοντά λοιπόν, τα κανονίσαμε και τραβήξαμε για εκεί. Μπαίνοντας στο Porto Alegre και όσο μείναμε εκεί, δεν έχω βιώσει περισσότερη ζέστη. Δεν ξέρω τι θερμοκρασία είχε αλλά η αίσθηση ήταν ανυπόφορη. Ήταν η πρώτη φορά που ήταν προτιμότερο να έχω την ζελατίνα του κράνους κλειστή γιατί διαφορετικά ο καυτός αέρας μου έκαιγε το πρόσωπο. Δεν είναι τυχαίο που οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν την πόλη Forno Alegre. Για τον Jordao ότι και να πω θα είναι λίγο, τέτοια φιλοξενία σε αγνώστους ουσιαστικά δεν ξέρω αν θα την ξαναβρώ. Ο άνθρωπος σηκώθηκε νωρίτερα πριν πάει στην δουλειά να μας φτιάξει πρωινό να το βρούμε έτοιμο όταν ξυπνήσουμε. Παρέα μας έκανε ο Nano (το όνομα βγαλμένο από το "nanotechnology"!). Μας είχαν ανατεθεί και οι ημερήσιες βόλτες του. Το απόγευμα ο Jordao δανείστηκε από φίλους τους άλλα 2 ποδήλατα για εμάς και πήγαμε βόλτα στην πόλη. Φοβερό όνομα ο κύριος! Μουσικές και εδώ φυσικά. Το στυλ αυτό ονομάζεται chorinho και χοντρικά είναι μια μίξη samba και jazz. Ήταν ό,τι καλύτερο σε μουσική άκουσα στο ταξίδι, απόλαυση για τα αυτιά να τους βλέπεις και να τους ακούς ξαπλωμένος στο γρασίδι. Η παραλία της πόλης σε συνδυασμό με την ποδηλατάδα μου θύμισε την Σαλόνικα, άλλωστε ο συνδυασμός αυτός ήταν το μοναδικό πράγμα που μου είχε λείψει όσο έλειπα από την τσιμεντούπολη. Έχουν τρέλα με το ποδοβόλεϊ! All in all, συμπαθητικό το Porto Alegre, δεν είναι ατυχής η ονομασία του καθώς είναι πολύ πιο χαλαρό και εύκολο από τα φρενήρη Sao Paolo και Rio. Θα μπορούσα να ζήσω για κάμποσο εδώ.
  8. Μ'αρέσει που έχει μαρσπιέ συνεπιβάτη αλλά όχι σέλα
  9. @thanosgp Για την ιστορία, το (πρώην) NC σου το έκανα μια βόλτα
  10. Μερικές φρέσκες φώτο από χθες/προχθές. Ο βραζιλιάνος φίλος μου έδειχνε τις παραλίες εκεί, εγώ του δείχνω τα βουνά μας.
  11. @Canardo Το καφεδάκι θα στο κεράσω ούτως η άλλως αλλά κατάλαβα τι εννοείς. Πάμε λοιπόν! 1. Αξιοπιστία Οκ, όλα λίγο πολύ έχουν τα θεματάκια τους. Τι θεωρώ εγώ αξιόπιστο; Όταν googlάρω "μαρκα/μοντέλο" problems, και αφού μπω σε ελληνικά και ξένα φόρουμς, βλέπω τι προβλήματα έχουν αντιμετωπίσει οι κάτοχοι. Κάποια από αυτά εμφανίζονται περισσότερες φορές άρα εκεί είναι το "κλασσικό" πρόβλημα του συγκεκριμένου μοντέλου. Φυσικά για να πάρω σωστά συμπεράσματα κοιτάζω μοντέλα που έχουν minimum 5 χρόνια στην αγορά. Με βάση λοιπόν αυτό το ψαχτήρι, καταλήγω σε 2-3 μοντέλα με τις λιγότερες αναφορές σε βλάβες. Για να είμαι πιο σίγουρος ξεψαχνίζω κάθε μοντέλο ξεχωριστά ψάχνοντας για συγκεκριμένες τυπικές βλάβες, πχ Versys stator problem ή Transalp rectifier problem. Αν δω ότι παίζουν πολλές αναφορές τότε πιθανόν υπάρχει ευπάθεια. Συνοψίζοντας, θα προτιμούσα ένα μηχανάκι του οποίου η αξιοπιστία είναι αποδεδειγμένη σε βάθος χρόνου και ας είναι πιο "πολύπλοκο", παρά κάτι που βγάζει περισσότερες βλάβες αλλά είναι πιο απλό. Το ίδιο και για το δίκτυο ανταλλακτικών, πχ η Kawasaki νορμάλ δίκτυο ανταλλακτικών έχει αλλά τι να το κάνω όταν καρφώνει βαλβίδα στην Φινλανδία.. 2. Service Δεν είμαι μηχανικός, πολύ λίγα πράγματα μπορώ να κάνω αν μου τύχει μια ξαφνική βλάβη. Εκείνα που μπορώ να κάνω περιορίζονται στην βασική συντήρηση, δηλαδή λάδια, φίλτρα, παραφλού, φρένα (υγρά/τακάκια), μπουζί, βαλβίδες (κοκοράκια). Από ξαφνικές βλάβες μπορώ να διαχειριστώ μόνο κομμένες ντίζες, αλλαγή σαμπρέλας και καμμένες λάμπες. Καθαρισμός injection, ρύθμιση καρμπυρατέρ (μόνο injection μοτόρια είχα) και άλλες τέτοιου είδους εργασίες δεν έχω επιχειρήσει ποτέ. Το θέμα είναι ότι όταν είσαι στον δρόμο θες η βασική συντήρηση να είναι όσο το δυνατόν ευκολότερη. Πχ για να αλλάξω μπουζί στο Versys έπρεπε να βγάλω όλα τα πλαϊνά πλαστικά, ντεπόζιτο και φιλτροκούτι. Στο Tenere 250, απλά τράβαγες την μπουζόπιπα και ξεβίδωνες. Στο κομμάτι αυτό θα βάλω και την συχνότητα της βασικής συντήρησης η οποία παίζει ρόλο όταν είσαι κάθε μέρα στον δρόμο. Σκέψου τώρα να κάνεις αλλαγή λαδιών τώρα και να πρέπει να ξανακάνεις μετά από 3000 χλμ, όμως για τα επόμενα 3000 χλμ η μεγαλύτερη πόλη που θα συναντήσεις θα είναι των 10000 κατοίκων. Θα βρεις λάδι εκεί ή θα το αγοράσεις από τώρα και θα το κουβαλάς μαζί; Pain in the ass. 3. Χαμηλό βάρος Εδώ είναι πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, συνήθως οι αριθμοί λένε την αλήθεια αν και πολλές φορές ένα μηχανάκι το αισθανόμαστε πιο ελαφρύ από ένα άλλο (στατικά, γιατί εν κινήσει λίγο πολύ όλα ελαφριά είναι) λόγω κατασκευής. Μηχανάκια άνω των 220 κιλών γεμάτα απορρίπτονται. Και αυτό βέβαια σχετικό είναι, γιατί άλλο ένα 220κιλο μηχανάκι των 90 αλόγων και άλλο των 40 πχ. 4. Οικονομία κατανάλωσης Και εδώ πιο ξεκάθαρα. Οκ παίζει ρόλο το πόσο σε τρώει αλλά μιλάμε για μέσους όρους. Δεν είναι τόσο το οικονομικό, όσο το πόσο δύσκολο είναι να βρεις βενζίνη σε μερικές χώρες. Άρα όσο χαμηλότερη κατανάλωση έχεις τόσα περισσότερα χλμ μπορείς να διανύσεις. Θα μου πεις, ένα μηχανάκι μπορεί να βγάζει περισσότερα χλμ σύνολο ακόμα και αν καίει παραπάνω λόγω πολύ μεγαλύτερου ντεπόζιτου. Σε αυτή την περίπτωση όμως γυρνάμε στο 3, οπότε θεωρώ πως είναι προτιμότερος ο συνδυασμός "μικρή κατανάλωση-μικρό ντεπόζιτο" παρά "μεγάλη κατανάλωση-μεγάλο ντεπόζιτο". Ελπίζω να μπόρεσα να δώσω μια πιο αναλυτική εικόνα του τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μου αυτή την στιγμή!
  12. Ναι παιδιά, ξέχασα να αναφέρω ότι δεν με απασχολεί η μεταπωλητική αξία. Κρύβε λόγια @elprimerozen Στο ΜΤ07 θα χρειαστεί σίγουρα να βγει και η εξάτμιση παραπάνω γιατί ούτε ρυάκι δεν περνάει έτσι όπως είναι. @Canardo Ναι ρε εννοείται. Ας ξεκινήσει η ψυχανάλυση! Και άντε φτιάξε το KLR να με το δώκεις βόλτα να δω πως είναι τα παλιά μεγάλα μονοκύλινδρα Απαπα, εγώ με γυμνό δεν θα μπορούσα να ταξιδεύω, όταν μου έσπασε η ζελατίνα στην Σκωτία με το Versys και ήμουν κανα 10ήμερο χωρίς, βλαστήμησα, όχι τόσο για τον αέρα αλλά για την βροχή που την έτρωγα όλη στον κορμό. Μέχρι τώρα πάντως επικρατέστερα είναι τα NC700X, CB500X, Tenere 660 με την σειρά αυτή.
  13. To Tenere 660 είναι αρκετά ψηλά στην λίστα, μόνο το TPS του με προβληματίζει. Αν θυμάμαι καλά είχε βγει κάποια ανάκληση για τα ψεκαστά ΧΤ; Διορθώστε με αν κάνω λάθος. @telephoner Το ΧΤ600Ε θα εξεταστεί @Canardo Με ενδιαφέρει αυτή η προοπτική, σε ποια γνωστά-εγγυημένα "παλιά" on-off αναφέρεσαι; Αυτό το DR650 πχ που πόσταρε ο @kalimera8764 στην 1η σελίδα πολύ με άρεσε.
  14. Μοντέρνο σε αυτά τα λεφτά με καμιά 40αρια άλογα και βάρος μέχρι 170kg υπάρχει;
  15. Τα ίδια ισχύουν και για τα μεγαλύτερα παλιά μονοκύλινδρα (600-650); Kawasaki δεν παίρνω όχι επειδή μου έσπασε ένα και φοβάμαι μην σπάσει και το επόμενο, αλλά λόγω απαράδεκτης (κατ'εμε) συμπεριφοράς από την εταιρεία.