kpapageo

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1147
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    58

kpapageo last won the day on April 8

kpapageo had the most liked content!

Πόντοι

3697 Excellent

2 Παρακολουθητές

Σχετικά με το μέλος kpapageo

  • Κλάση
    Βουνό - Θάλασσα 1-0

Μέθοδοι Επικοινωνίας

  • Ιστοσελίδα
    http://www.qixels.com/

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Θεσσαλονίκη

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
  • myBike: Μοντέλο
    Tenere κούτσκο
  • myBike: Κυβισμός
    250

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    HJC R-Pha 10+

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Ducati
  • dreamBike: Μοντέλο
    MTS Tricolore
  • dreamBike: Κυβισμός
    1200

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3609 προβολές προφίλ
  1. Οταν είναι να δώσεις το NC βάλε μια αγγελία και εδώ, πότε δεν ξέρεις
  2. Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  3. Υψόμετρο, check Βουνό, kind of Παντελόνι, μπουφάν, γάντια, nope Χιόνι, εχμμμμμ Στην έρημο Atacama στην Χιλή! Μου έφυγε και η απορία αν μπορείς να δέσεις το σανίδι στην σέλα!
  4. Paso los Libertadores, Cristo Redentor, Άνδεις, σύνορα Αργεντινης-Χιλης, 3850μ υψόμετρο.
  5. Μωρέ για καρβουνακια τον είπα και εγώ αλλά επέμενε ότι δεν είναι αυτό. Η παλιά μίζα πάντως όντως δεν γυρνούσε εύκολα, φρακαρε. Ενιγουει όπως το πες. Ούτως ή άλλως δεν ήταν και ούτε θα είναι το τελευταίο Γιαμαχα τα λεφτά μου πίσω να'χα.
  6. Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  7. Χάλια το Sao Paulo λοιπόν. Μια τεράστια μεγαλούπολη με πρόβλημα λειψυδρίας. Που να το πεις και να μην γελάσουν ότι πόλη στην Βραζιλία όπου φτύνεις και φυτρώνει ποτάμι έχει πρόβλημα με το νερό. A! @FlyingInADream και @ktm power αν ξεμείνετε ποτέ από δουλειά, για να μην πάνε στράφι τα γράμματα, μπορείτε να λύνετε και εσείς μαθηματικές απορίες επί πληρωμή στον δρόμο. Τις επόμενες μέρες είχαμε: - Ένα φουιτ (μη με πεις δε ξες τι είναι) Ένα σκισμένο λαστιχο (το άλλαξα με το pirelli mt60) καιιιιι καταρράκτες Iguacu! Νταξει τι να λέμε, φοβερό θέαμα και από έξω, και από μέσα με την βάρκα. Απίστευτες ποσότητες νερού χυνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Μπορείς να δεις τους καταρράκτες από την μεριά της Βραζιλίας και της Αργεντινής, εμείς επιλέξαμε το 1ο. Το ζωάκι που βλέπετε λέγεται coati και είναι εξοικειωμένο με τον άνθρωπο εκεί. Το έχουν οργανώσει πολύ καλά το πράγμα, ακριβούτσικο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Στην περιοχή κυκλοφορούν και τζαγκουαρς, μερικές εβδομάδες τουρίστες είχαν την τύχη να δουν μαμά τζαγκουαρα με τα 3 μικρά της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..
  8. Θα τα πω περιληπτικά (ναι καλά) γιατί πέρασαν μέρες και έγιναν πολλά. Μία ολόκληρη μέρα την φάγαμε στο χώμα. Η άμμος με κέρασε και την πρώτη μου πτώση, γιατί ταξίδι χωρίς πτώση είναι πίτογυρο χωρίς τζατζικι. Από την πτώση έσπασαν οι πλαστικές βίδες που κρατάνε την ζελατίνα. Σωστή η Γιαμαπα που δεν έβαλε σιδερένιες γιατι είχε σπάσει η ζελατινα. Εγώ όμως που είμαι τσιπης έβαλα σιδερένιες με 20 λεπτά. Αφήσαμε την επαρχία της Bahia και μπήκαμε Minas Gerais. Εδώ ήταν τα μεγαλύτερα ορυχεία (Minas Gerais = General Mines) από τα οποία οι νταβαδες Ευρωπαίοι έπαιρναν τα ορυκτά και τα έστελναν σπίτι τους, in the name of Jesus of course. Στην τότε πρωτεύουσα του Minas Gerais, το Ouro Preto, χτίστηκαν 13 εκκλησίες που στην πραγματικότητα χρησίμευαν σαν αποθήκες χρυσού. Κάτι έπρεπε να χτίσουν όμως οι Πορτογάλοι για να δικαιολογησουν τα αδικαιολογητα. Στο Minas Gerais επίσης είναι εκνευριστικά δύσκολο να κάνεις free camping. Όλα τα βουνα και τα λαγκάδια είναι περιφραγμενα και όπου υπάρχει χωματόδρομος, καταλήγει σε μαντρί γελαδίων ή σε σπίτι. 2 μέρες αποτύχαμε, την 3η όμως τα καταφέραμε. Βρήκαμε και κάποια διαμαντάκια στον δρομο: Από Minas Gerais περνάμε στο Rio De Janeiro. Εντυπωσεις: Μεγαλη πόλη και το νιώθεις. ΠΟΛΎ πράσινο μέσα και γύρω γύρω από την πόλη με τους λόφους να την ομορφαίνουν πολύ. Οι άνθρωποι αρκετά χαλαροί. Οι φαβελες σαν να είναι μαζεμένες μεταξύ τους, συνθέτοντας τεράστιες φαβελες. Δεν είναι σαν το Σαλβαδόρ που ειναι σκόρπιες και παντού. Αποπειραθηκαμε να πάμε στο άγαλμα του Χριστού (πόσο πιο τουρίστες) αλλά ήθελε 46 reais για να μας ανοίξει την αγκαλιά του. Αν δεν τα δώσεις, βλέπεις μονο την πλάτη του, δεν μπορείς να πας πιο πάνω στον λόφο. Μονο για έναν λόγο θα τα έδινα. Να βγάλω φώτο με την μηχανή και το άγαλμα λεζάντα "μοτοχριστοσ". Μετά από παρότρυνση φίλης που έχει φάει το Ρίο με την κουτάλα, πήγαμε στην pedra bonita. Θεαρα από δω πάνω. Παμε και στην διάσημη copacabana τώρα. Παιδιά είναι η μακράν η πιο βρώμικη θάλασσα που έχω κολυμπήσει ποτέ. Μιλάμε για επίπεδο Θερμαϊκού. Κατά τα άλλα άπειρος κόσμος. Ναι μη με ρωτήσετε, και κωλους είχε. Πολλούς. Πάρτε έναν. Πήγαμε και στο γηπεδάκι. Σαν φανατικός Αργεντινοποδοσφαιροφιλος δεν θα μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να κάνω αυτο: Αχ ρε @#**@'# Ιγκουαϊν, βαλ'το το τετ α τετ... All in all, το Rio μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, εμένα άνετα για κάποιο διαστημα. Επόμενη στάση το τουριστικό Paraty.. ..ένα ελεύθερο camping σε παραλιαρα.. .. και από σήμερα Sao Paulo. Δεν θα κράξω (ακόμα) γιατί είμαστε μόνο μερικές ώρες εδώ. Ας περάσει και η αυριανή μέρα αν και πρέπει να αλλάξει η γνώμη μου θεαματικά για να μην το κάνω. Αϊντες.
  9. Τι βιβλίο ρε Σπύρο, εδώ το Τζόκερ βαριέμαι να συμπληρώσω!
  10. @ShapeshifterGR98 Πως περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός ρε γμτ, ήρθε πάλι το no mirrors season?
  11. Και μερικές φώτο από την χθεσινή διαδρομη: Αυτα για τους κακοήθεις που λένε ότι έχω αναφυλαξια στο χώμα
  12. Flashback 2 βδομάδες πριν στις 20 Δεκεμβρίου. Ο Βασίλης έχει ήδη αγοράσει την μότο του και έχει κάνει την μεταβίβαση μέσα σε μια ημέρα. Εγώ έχω αγοράσει την δική μου και έχω ραντεβού την επόμενη ημέρα για την μεταβίβαση. Πάμε λοιπόν στο αντίστοιχο συγκοινωνιών και ΩΧ! Το συστημα δεν λειτουργεί γιατί από εκείνη την ημέρα ξεκινάει η αναναθμιση του. Επόμενο ραντεβού στις 26. 26 πρωί πρωί είμαστε εκεί και ενημερωνομαστε ότι λόγω αναβάθμισης του συστήματος, όλες οι μεταβιβασεις συνοδεύονται υποχρεωτικά με έκδοση νέας πινακίδας, σαν τις δικές μας που γράφουν GR πάνω. Σαν να μην έφτανε αυτό πρέπει να μεταφέρω και τα χαρτιά της μηχανής από την εκδοτική αρχή του προηγούμενου κατόχου στην αρχή διεύθυνσης κατοικίας που είχα δηλώσει. Το λοιπόν. Ενώ η απλή μεταβίβαση κόστιζε 300BRL, τώρα είμαστε στα 300 + 80 η αλλαγή αρχής + 180 η νέα πινακίδα. 7 ώρες μετά στην αναμονή μας λένε ότι πρέπει να πάμε να κάνουμε κατάθεση στην τράπεζα το κόστος της πινακίδας. Δεν δέχονται τα λεφτά οι ίδιοι, θα πρέπει να τους πάμε την απόδειξη κατάθεσης. Φευγουμε, νωρίς το πρωί της επόμενης κάνουνε την κατάθεση, παίρνουμε το αποδεικτικό και ξαναπάμε στο συγκοινωνιών. Τώρα μας ενημερώνουν ότι παίρνει μια μέρα να εκδοθεί η πινακίδα. Επόμενη μέρα ξανά εκεί. Πινακίδα πουθενά. Έχει γίνει χαμός με το νέο σύστημα, δεν ξέρουν που πάνε τα 4. Κόσμος να φωνάζει, διαμαρτυρίες κλπ. Ένας πολίτης μίλησε σε έντονο ύφος στον υπάλληλο ο οποίος άρχισε να τον κυνηγάει! Σουρεαλ. Quarta feira μου λέει, Τετάρτη, δηλαδή 4 μέρες μετά. Τεράστια ξενερα, είναι λες και τo Σαλβαδορ δεν θέλει να μας αφήσει να φύγουμε. Την Τετάρτη ξανά εκεί. Αυτή την φορά δεν βρίσκουν το αποδεικτικό πληρωμής μου. Χαμουλης ξανά, η Βραζιλιανα φίλη που με συνόδευε επιστράτευσε τα μεγάλα όπλα, λέγοντας πως είναι εγγυος και δεν θα φύγει παο εκεί μέχρι να βρεθεί μια άκρη. Ανήθικο? Ίσως ναι, αλλά οι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες του Σαλβαδόρ δεν θέλουν να βοηθήσουν ενώ έχουν τα μεσα να το κάνουν. Το αποδεικτικό μου δεν βρέθηκε ποτέ και ο υπάλληλος μας ενημερώνει ότι άλλοι συνάδελφοι του έδιναν λάθος τραπεζικούς λογαριασμούς στον κόσμο για την κατάθεση του κόστους της πινακίδας. Επίτηδες η όχι κάνεις δε ξέρει, αλλά κάποιοι πρέπει να έβγαλαν καλά λεφτά. Τελικά μας εκδόθηκε ένα χαρτί που έλεγε ότι όλα είναι καλά με την πληρωμή ακόμα και αν δεν βρέθηκε. Χαριστικά υπό την απειλή του escalation to the higher ranks. "Αύριο πρωί η πινακίδα σου θα είναι εδώ" "Σιγουρα;" "Ναι σίγουρα" Παρένθεση για ποτ πουρί φωτογραφιών. Πέμπτη 3 Ιανουαρίου. Ξανά στο συγκοινωνιών. Δίνω τα χαρτιά μου καιιιιιι Σαν να πήρα πτυχίο ένιωσα! Άρπαγμα γρήγορα πριν αλλάξουν γνώμη και καρφί για τον τύπο που τις περνάει. Καμία εμπιστοσύνη σε κανέναν μετά από όλο αυτό, κανείς δεν ακουμπάει την πινακίδα μου, φερτη να την περάσω μόνος μου! 1 μήνα + μετά είμαστε έτοιμοι να φύγουμε!!! Σήμερα, Σάββατο 5 Ιανουαρίου. Φορτωμένοι και αναχωρούντες! Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον φίλο Adriano στην μέση που μας φιλοξένησε, μας ανεχτηκε, μας βοήθησε στα ΠΆΝΤΑ και μοιράστηκε μαζί μας τις χαρές και τις λύπες μας αυτό τον 1+ μήνα. Φεύγουμε από το Σαλβαδόρ γεμάτοι μετά από συνεχές roller coaster συναισθημάτων, αλλά στην τελική this is what makes you feel alive, isn't it? ΞΕΚΙΝΆΜΕ!
  13. Και το NC750X είναι εκτός budget, με 5000 μόνο για το NC700X πας.
  14. Γιάννη 5αρι είναι το σασμάν, λάθος είναι στα specs. Είχα κάποια σβησιματακια στην αρχή αλλά μετά το σέρβις διορθώθηκαν. Από κατανάλωση δεν έχω ακόμα εικόνα γιατί δεν έχω κάνει πολλά χλμ. Για μοίρασε την γνώση και ας είναι και αχρείαστη!