GavriilVet

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    2934
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    8

Όλο το περιεχόμενο του μέλους GavriilVet

  1. Ktm orange days σήμερις και πήγα και γω να δοκιμάσω τον μεγάλο Δούκα, να έχω να λεω στα εγκόνια μου οτι έκατσα τον πισινό μου σε ένα απο τα πιο κάφρικα δίτροχα κατασκευάσματα της εποχής του. Ας ποστάρω και καμια (οχιδικημουγιατιετρεχα) φωτό για το διάνθισμα της ιστορίας Το μοντέλο εμφανισιακά ήτω τουτο: Η πρώτη μου εντύπωση από στάση, ήταν πολύ θετική, γιατι μου άρεσε που και τούτο σα γνήσιο (;)ktm είχε ψηλη θεση οδήγησης, παρολο που είναι γυμνό. Ο πλοηγός μας λέει να μη πειράξουμε τιποτα απο τις ρυθμίσεις, και εγώ ευχόμουν να έχει μπεί το αντισπίν, γιατι δεν ειχα όρεξη να δώ το πόσο τέρας είναι σε όλο του το μεγαλέιο. Τα όργανα τα κλασσικά μονόχρωμα της κτμ, συμπαθητικά τα λες, καταπληκτικά δε τα λες. Τουλαχιστον αυτά ακόμα διατηρούν το αναλογικό στροφόμετρο στο κέντρο. Πάω να βάλω τα πόδια μου στα κλιπ ον, και φυσικά δεν ήταν εκει που εχω συνηθίσει απο το δικό μου το ήμερο μηχανάκι, Πιο ψηλά φυσικά, σε επιθετική στάση. Βάζουμε μπροστά, και ακολουθούμε τον πλοηγό, στη πηγμένη μεσημεριανή Αθήνα. Η θεση οδήγησης ηταν επιθετική μέν, αλλά με φαντάστηκα άνετα να τρυγυρνάω την Ελλάδα με δαύτο, μιας και η σέλλα ηταν υποδειγματική. Σε κάποια φάση βγήκαμε στη Συγγρού, οπου άνοιξα λίγο το γκαζάκι, και οπως ηταν αναμενόμενο, ολα τα οχήματα μένανε πίσω, λες και πατούσες πάυση στο χρόνο. Επίσης ένοιωθες την επιτάχυνση σε όλο σου το κορμί, ακομα και στο στομάχι σου. Σε καμπές , δοκίμασα να στηριχτώ στη μοτοσυκλέτα με τα πόδια, αλλά δε βρήκα αρκετή επιφάνεια στο τεποζιτο, πλαισιο, κλιπ ον, οπως περίμενα να βρω σε τετοια μοτοσυκλέτα. Λόγω κίνησης, και της φυλαγμένης μου συμπεριφοράς, το άνοιξα σε σε άλλα 2-3 σημεία, που θα μου μείνουν αξέχαστα Φυσικά στη παραμικρή απόπειρα να ανοίξεις το γκάζι, αν δεν έχεις τρίτη μέσα, στη καταπληκτική και γυαλιστερή ασφαλτο γύρω απο το Γκάζι, σπινιάρει με το παραμικρό. Όποτε το άνοιγα, το μοτέρ στροφάριζε μανιασμένα. Φυσικά δε καταλαβαίνεις πότε χτυπάς τον κόφτη, με έναν ήχο που ταιριάζει στον χαρακτηρισμό που αποδιδεται συχνά στη μοτοσυκλέτα. Κλασσικος ήχος V2, λιγο άγαρμπος, που σε συνδιασμό με τη δόνηση - που απλα προσδιδει χαρακτήρα, οχι κατι το ενοχλητικο φυσικα - μου έδωσε την εντύπωση οτι κάτω απο μένα υπάρχει πραγματικά ένα άσχημο τέρας, που μουγκρίζει και εξφενδονίζει τη μηχανή μπροστά. Φέρνει και ζέστη ομως, σα μεγάλο και φαγανό παιδι που είναι, και στα φανάρια ηταν λες και είχα ανάψει το αερόθερμο τις λιγες φορες που άναψε (λογικα) το βεντιλατέρ. Ξαφνικά ένοιωθες ενα καφτό αέρα κάτω απο το μπούτι σου. Για τις αναρτήσεις δε μπορώ να πω κατι, αφενός γιατι δεν ειμαι ο αναβάτης που θα τις φέρει στα όρια τους, αφετέρου λογω των συνθηκων όπως είπαμε. Αυτό που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και ειχα ακούσει για αυτό, ειναι η ανεμοκάλυψη. Ναι, υπάρχει ανεμοκάλυψη, οπως λεγανε οι φημες, γιατι όταν έπιασα τα 150+ σε μια ευθεία, αναρωτήθηκα μετά πως και δε με εχει πάρει ο αέρας. Ο ιδιαιτερος σχεδιασμός του προβολέα, μαζι με τα όργανα, κάνει δουλειά Φρόντισα ομως να πέσω μέσα σε οποια ανωμαλία βρήκα, πέρασα και πάνω απο κάτι ράγες, με φόρα, για να δώ ποσο άβολες εινα οι αναρτήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ ικανοποιητικό, δεδομένου του (πολυ) σπορ προσανατολισμού της. Το κιβώτιο μια χαρά, σαφές, με μονη ασήμαντη παραφωνία οτι δεν έβλεπα στο φως ευκολα την ενδειξη της νεκράς. Τα φρένα ΦΡΕΝΑ είχανε καταπληκτική αίσθηση, αποδοση, και θα θελα να τα έχω σε ότι μηχανάκι ειχα, έχω και θα αποκτήσω στο μέλλον . Νομιζω το abs ομως οτι ηταν λιγο ευαίσθητο οταν ακινοτοποιούταν η μηχανή. Φυσικά η ποιοτητα κατασκευής ηταν άψογη, εφάμιλη και ισως καλύτερη απο τις ακριβες BMW Γύρισα μαζι με το πλοηγο (τι ωραίο πράγμα ο πλοηγος οταν δε ξερεις τη περιοχη, και τον ακολουθείς χωρίς το φόβο να χαθεις) και είχα λίγο ανακατεμένα εντόσθια απο το γκάζωσε-φρέναρε. YΓ Αν είχα χρόνο, θα δοκίμαζα και το Super adventure S. Πολύ ομορφο, με τον καινουριο απιθανο προβολέα να το κάνει ακόμη πιο ξεχωριστό. Πραγματικμά μαζεμένο σε διαστάσεις, με αρμονικό σχεδιασμό. Νομιζω οτι αν ψωνιζα απο αυτή τη κατηγορια, θα το προτιμούσα και απο το μουλτι, τουλαχιστον εμφανισιακα. ΥΓ2. Μακαρι να δουλευαν τα Notifications, να μην ανεβαζα καινουριο θεμα...
  2. Ωραια, ταξιδεψέ μας εσυ, να παιρνουμε σειρα εμεις τα επομενα χρονια :) Εγω θα διαλεγα να παω μεσω Σουηδιας που θεωρητικα ειναι καλυτερη απο τη Φιλανδια... ααααα, και κρατα σημειωσεις για το κόστος. Να μαζευουμε λεφτα!
  3. E καλα, ακομα και το οτι οδηγαει kawasaki γυμνο 4k δε μπορει να της δωσει το δεκάρι Κοψε κατι... Δε βλεπουμε καν φατσα!
  4. Δίνοντας μου το μηχανάκι ο υπάλληλος στην αντιπροσωπεια για το test ride, μου ρωτάει τι μηχανάκι οδηγάω. Αφου του λέω, συμπληρώνει με μια υποψια απολογίας, ε,αυτό ειναι το μικρό, δεν ειναι δυνατό, εννοωντας οτι δε θα χω θέμα να με τρομάξει. Το συγκεκριμένο δεν ηταν το ασπρο μπλέ που έχουμε συνηθίσει, αλλα αυτο: φανερές οι επιρροές απο τα μεγάλα αδερφάκια του. Η θέση οδήγησης πολύ καλή, και το μονο που σε κάνει να ψιλιαστεις οτι ειναι ειναι ενα μικρό μηχανάκι, ειναι το οτι δεν ειχα καθόλου χώρο στη σέλα να κανω πισω. Η σέλα ανετη ομως, και αρκετα φαρδια. Με κέρδισε με τη μια πριν καν ξεκινησω, απο τη ποιοτητα που ενεπνεε (σε σχεση με τη σχετικα χαμηλη τιμη των περιπου 5000 ευρω), με το μικρο σηματακι της bmw στο τιμονι. Το κοντερ εχει τα παντα απο ενδειξεις, και ειναι αρκετα ευαναγνωστο, ακομα και με ηλιο. Στα φανάρια μου εσβησε σχετικα ευκολα μεχρι να το συνηθισω, μιας και εχει ψηλα το ρελαντι, και δυσκολευομουν να βρω λιγο τη νεκρα. Επίσης το κιβωτιο στα ανεβασματα ειχε σχετικα μεγαλες διαδρομες, αλλα εγω οδηγαω kawasaki 15ετιας, οποτε δε μασάω. Ξεκινωντας τη βολτα, δοκιμαζω να το πλαγιασω στην ευθεια, να δω ποσο ευελικτο ειναι, και τρομαξα στιγμιαια. Αυτο γέρνει ΠΟΛΥ ευκολα! Εντυπωσιατηκα απο την ελαφρια αισθηση (θα μου πειτε, τι περιμενεις ρε φιλε απο τη χοντρη που καβαλας, και ειναι πανω απο 200 κιλα) και ανυπομονουσα να ανεβω προς το βουνο. Το μοτερ των 310cc δεν εβαζε προφανως φωτια στην ασφαλτο και δε σε τρομαζε, αλλα ηταν ικανο να σε κινησει σβέλτα. Οι αναρτήσεις ηταν πολύ πολύ καλες, καθως και τα φρένα. Ο μονος δισκος μπροστά με την τετραπιστονη δαγκάνα μπροστά που έγραφε bybre(!) και οι καλες αναρτήσεις μου θυμησαν τη σφιχτή αίσθηση που ειχε ο μεγαλος αδερφος του το xr , και γενικα σε εκανε να νοιωθεις οτι οδηγας ενα σωστά στημενο και ασφαλες οχημα. Αναποφευκτα η σκεψη μου πηγε στο πως να ειναι το duke 390, και πως θα ηταν πολυ διασκεδαστικο τουτο το μικρο bmw στα πολυ στενα στροφιλικια στα βουνα, η σε μια πιστα καρτ. Οσο περναγε ο χρόνος, τοσο με επιανα να διασκεδάζω με το μικρο βαρος και την ευελιξια του. Μου άρεσε η μανέτα του φρένου που ήταν πιο φαρδια απο τις συνηθισμένες, και ειχε πιο ωραια ασθηση οταν πιεζες με το δαχτυλο για να σταματησεις. Μου άρεσε που το ειχε σωληνακια υψηλης για το φρένο και μου άρεσε που με 6η και 100χλμ/ωρα το μοτερ δουλευε χαλαρά. Αν μπορεις να συμβιβαστεις με τετοια ταχυτητα κινησης σε εθνικη, τοτε ταξιδευεις άνετα. Επιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται οτι θα μπορουσα να ταξιδεψω με ενα τετοιο μηχανακι ευκολα και μαλιστα θα ειχε τη γοητεια του, καθως θα προλαβαινα θα χαζεψω το τοπιο λιγο παραπανω. Οι γενικές εντυπωσεις μου ηταν παρα πολυ καλες και πλεον δε βρισκω παράλογη την ιδεα της αποκτησης καινουριου ενος τετοιου μικρου (η οποιας αλλης μαρκας, βλεπε το duke 390) αντι να πάρεις καποιο μεταχειρσμένο μεγαλύτερο.
  5. Για να μην ανοίγω άλλο θέμα, σημερα πηγα και πήρα την ετήσια δόση μου απο r9t. Θα γράψω κυριως τις διαφορές με το "κανονικο" r9t, και με οτι εντυπωσεις εχουν μεινει ενα χρόνο μετά. 45 ολοκληρα λεπτά τα εδινε τα μηχανάκια ο Παναγιωτόπουλος. Μολις πρίν είχα οδηγήσει το μικρό το 310. Ανεβαίνω πάνω, βάζω μπροστά, και για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε η βαρβατίλα του αερόψυκτου 1200 οταν παιρνει μπροστά. Ακους μηχανικούς ήχους (που τους έχω συνηθίσει απο τη δικη μου πλέον), εχει κραδασμους στο ρελαντι, ωραία φάση. Καμία σχέση με τον ραφιναρισμένο μηχανολογικά v2 πχ του superduke. Και μετά βλέπω το κοντέρ. Σε αυτές τις εκδόσεις τις "φτηνες" υπάρχει μόνο το στρογγυλό ταχύμετρο, που εμένα ομως δε μου άρεσε καθόλου σε σχέση με το πανεμορφο διπλό του r9t. Nαι εχει επιλογές για να βλεπεις με ενναλαγη στην ωραία οθονιτσα του χιλιομετρητες και ωρα κλπ κλπ, αλλα μου φανηκε πολυ σκέτο. Σα χάρλευ που έχει μπερδευτει. Το αστείο ειναι οτι εχει ένδειξη για θερμοκρασιά, που μου φάνηκε τελειως εκτος νοήματος για ενα αερόψυκτο "μινιμαλιστικο" μοτερ. H εξάτμιση ειχε καταπληκτικό ήχο, νομιζω ο μποξερ ειναι ο πιο μελωδικος απο ολους τους 2κυλινδρους (και δε πα να λετε οτι θελετε ;p ) Πάμε παρακάτω. Η διαφορά στην ποιότητα των αναρτήσεων και των φρένων θα ειναι εμφανής σε σχέση με τη μεγάλη έκδοση, ειμαι σιγουρος. Εδω μου φανηκε εμενα πιο μαλακή, σε σχεση με το μικρο που οδηγουσα πριν. Ειναι ισως και διαφορετική η ρυθμιση, μιας και εχουν μεγαλυτερες διαδρομες. Φέτος με περισότερα χιλιομετρα εμπειριας τη καταφχαριστήθηκα στη Πεντέλη, αλλά ακριβως για αυτό το λόγο, γυρνουσε συνέχεια η σκέψη στο μυαλό μου, αν αξίζει να πάρεις μια απο τις "φτηνες" r9t και να θυσιάσεις τις καλύτερες αναρτήσεις, τα καλύτερα φρένα, (νομιζω το λιγο διαφορετικο πλαισιο) και τη πιο ποιοτικη αισθηση. Βλέποντας τη (και αυτή και τις υπολοιπες αδερφες της) εχεις την αισθηση οτι κατι λειπει. Μοιαζουν σα τις φτωχες αδερφες της μεγάλης, κι ας είναι ποιοτικοτατες μοτοσυκλετες με εξαιρετικο φινιρισμα κλπ. Βεβαια για να μην ειμαι αδικος, μπορει να μιλάμε για πιο φθηνες εκδοσεις, αλλα εξακολουθουν να υπαρχουν ωραιες λεπτομερειες οπως πχ μεταλλικα σωληνακια φρένων, και σταμπιλιζατερ (που δε ξερω αν το χρειαζεται). Επισης μου την έσπασε η μεγαλη διαδρομη της γκαζιέρας, μου θυμισε το Kle , και κατάφερε να με κουράσει γρήγορα. Ισως ειναι θεμα συνηθειας. Για την εκδοση scrambler συγκεκριμενα που οδηγησα εγω εχω να πω οτι δε μου άρεσε αισθητικα (για ρ9τ ε;) ουτε το καφε χρώμα, ουτε οι φυσούνες στην αναρτηση μπροστα, ουτε το χρώμα του προβολέα που ηταν ιδιο με του τεπόζιτου. Ολα αυτα σε συνδιασμο με το κοντερ που δε μαρεσε, με εκαναν να νοιωθω οτι ειμαι πανω σε ενα οχημα που δε ξερει σε πια δεκαετια ειναι. Αν επαιρνα καποιο, απο αυτη τη σειρά θα επαιρνα το pure, το οποιο ειναι πολύ πολύ ομορφο (θα του εβαζα ομως τα οργανα του μεγάλου, ελεος). Το race για οποιον του αρεσουν τα κλιπ ον ειναι πραγματικα πανεμοροφο, με πανεμορφα οργανα. Αλλα αν δε το καταλάβατε, το σωστό R9t ειναι το ακριβο, που παραμένει και μεγάλος έρωτας. Αλλά εντάξει συμβιβάζομαι και με ενα pure, για να ονειρευομαι αναρτησεις και φρένα απο το ακριβο!
  6. Μόλις είχα κατέβει από την R1200RS. Δεν είχα εντυπωσιαστεί, όχι ομως γιατι δεν ηταν ωραία μοτοσυκλέτα, κάθε άλλο. Μοτοσυκλέτα με μ κεφαλαίο η RS, την όποια περίμενα πως και πώς να δοκιμάσω. Είχα μια ουδέτερη αίσθηση, όπως σε κάθε test ride. Και μου ξεπαρκάρει τούτη. Την είχα ξανακαβαλήσει σβηστή στα μέγαρα, πέρυσι. Το ήξερα ότι είναι όμορφη, όμορφη σα μοντέλο. Στην άκρη του μυαλού μου είχα ότι ισως ηταν μια μοτοσυκλέτα – σχεδιαστική άσκήση, για κάποιον που θέλει να τη κυκλοφορεί για να κοιτάει στον εαυτο του στη βιτρίνα. Από την άλλη μετά το οδοιπορικό του Λεωνιδίου, νοιώθω πως θέλω μια γυμνη μοτοσυκλέτα, και ο μόνος ουσιαστικός λόγος που διάλεξα αυτή μετα το RS ηταν για μια δευτερη βολιδοσκόπηση μετα τη δοκιμη του ΜΤ 09. Είχα λοιπόν ξεκαβαλήσει την RS και μου λέει ο υπάλληλος «εδώ εχει μόνο τα βασικά». Ταυτόχρονα κοιτάω το πανεμορφο τιμόνι, και βλέπω με μια ανακούφιση όχι τα 15 κουμπία που είχαν οι άλλες bmw (και τα ειχα βρεί πρακτικοτατα και χρήσιμα παρακαλώ) αλλα τα βασικά 2-3 κουμπιά που έχει η δική μου. Δεν έχει ουτε ηλεκτρονικές αναρτήσεις, ουτε αντισπιν. Τα βασικά λέμε μόνο. Και το αναντικατάστατο abs. Ανεβαίνω. Λιτό μηχάνημα, ελαφρύ. Άλλη αίσθηση, όμορφη. Γυρναω το συμβατικό κλειδί, οι βελόνες των οργάνων κάνουν τη κλασσική κίνηση του αυτοελέγχου. Βάζω μπροστά τον αερόψυκτο old school boxer. Αργεί να πάρει λίγο, θαρρείς επίτηδες, για να εντείνει την αναμονή σου. Μπράπ, παιρνει μπροστά, με λίγους κραδασμούς, αντρικούς κραδασμούς, και να σου και το περίφημο τράβηγμα της μηχανής στη δεξια μεριά αν ρίξεις ξερογκαζιά. Το βρίσκω ωραίο και ιδιαίτερο. Από εκεινη τη στιγμή και μετά, κατι είχε συμβεί μέσα μου. Βάζω πρώτη, αλλά κάτι περίεργο συνέβη, γιατι δεν άκουσα καθόλου το κλασσικό κλάκ. Στον λιτο και πανέμορφο πινακα οργάνων (μόνο ένα συμβατικο ψηφιακό πλαισιο να σου δειχνει απαραιτητες ενδειξεις, όπως σχέση στο κιβώτιο) οντως έδειχνε 1. Μάλιστα, έτσι γίνεται εδώ. Ξεκινάω. Στα 5 μέτρα, ενώ πάω κάτω από 20km/h, αρχίζω να χαμογελάω σα χαζος μεσα από το κράνος με το τίποτα. Κανένας κινητήρας δεν ούρλιαξε , καμία αίσθηση κτηνώδους επιτάχυνσης, κι όμως . Μόνο η αίσθηση της λιτότητας, η θέα των στρογγυλών οργάνων, μου χάραξε ένα τέραστιο χαμόγελο. Σχεδόν δε μπορούσα να το εξηγήσω. Αρχίζω να ανηφορίζω προς πεντέλη, και τούτο στρίβει για πλάκα. Ο κινητήρας είναι ροπάτος, δε κοιτάω καθόλου το στροφόμετρο, απλά χαζέυω αριστερά και δεξια λες και ανέβηκα πρώτη φορά σε μοτοσυκλέτα. Ανεβαίνω στη πεντέλη και αρχίζω να φαντάζομαι τον εαυτό μου να ταξιδευει σε στριφτερούς δρόμους με τη πάρτη της. Είναι η πρώτη μοτοσυκλέτα που δοκιμάζω, αλλα δεν είναι απλά μια αποστασιοποιημένη δοκιμη. Θα έπρεπε δηλαδή, αλλά έτσι είναι οι έρωτες. Εδω θα κάνω μια παρένθεση, διαδικαστικού χαρακτήρα: Οι αναρτήσεις μου φάνηκαν άψογες, για ρυθμους γρήγορης βολτάς. Στις λακούβες αντιδρούσε άψογα. Το κιβωτιο ήταν φα-ντα-στικό. Καμια σχέση με το θορυβώδες του rs και του gs αν θυμάμαι καλά. Η θέση οδήγησης στην αρχη μου φάνηκε λιγο περίεργη, όχι τοσο άνετη οσο του rs, κυριως στα γόνατα, αλλά προσαρμόστηκα γρήγορα. Μέσα στη κίνηση, κινείται ευέλικτα, οπως οφείλει μια μοτοσυκλέτα της κατηγορίας της. Οπως είπα πρίν, σε δρόμο με καμπές, στρίβει, και στρίβει πολυ καλά. Τα σπορ γονίδια που αναφέρουν οι δοκιμές του ειδικού τύπου, ειναι εκεί. Δε μιλάμε για μια μοτοσυκλετα με ρετρό σχεδίαση και ραθυμή οδική συμπεριφορά. Η εξάτμιση εχει τον απαραίτητο μπάσο ήχο, χωρίς να είναι υπερβολικός σε ένταση, ο οποιος αλλάζει χροιά και αγριέυει, οταν ανέβουν οι στροφες. Η ποιότητα κατασκευής της μοτοσυκλέτας είναι σαφώς ανώτερου επιπέδου, η βαφή άψογη. Τα φρένα ηταν πολύ δυνατά, οπως ακριβως χρειάζεται να είναι, αν και το μονο που με ξένισε, ηταν η αρχική μεγάλη νεκρή διαδρομή της μανέτας του φρένου. Οσο κι αν άλλαξα τη θεση της, δε βελτιωθηκε πολυ το φαινόμενο. Ο κινητήρας, εκτός απο ροπάτος, μου άρεσε γιατι δεν ήταν τραχύς στη λειτουργεία του, οπως ήταν ο αερόψυκτος του gs. Κλείσιμο παρένθεσης. Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να πάρω το δρόμο της επιστροφής, αλλά άνοιξα κι άλλο το γκάζι, και μερικές στροφές παρακάτω σταμάτησα να τη χαζέψω. Λιτές γραμμές, καμπύλες, ομορφιά να ξεχειλίζει. Αρμονία παντού. Η η ομορφιά της απλότητας σε δύο ρόδες. Το άτιμο το τεπόζιτο που ήταν άβαφτο, μόνο βουρτσισμένο (η ετσι νομίζω) αλουμίνιο, ήταν άψογο. Απλωνα τη ματιά μου πάνω της. Ξεκίνησα να πηγαίνω προς τα πίσω, αλλού χαλαρά, και αλλου πιο σβέλτα. Όλα τα στυλ της οδηγησης ήταν όμορφα εκει πάνω. Σε μια ευθεία έπιασα 130, κάπου τόσα θα είναι λογικά και το όριο που μπορεις να κινηθείς άνετα στην εθνική μαζί της. Αψογα, ετσι κι αλλιως στις στροφές είναι η ομορφιά μωρο μου σκέφτηκα. Μάλιστα, αρχισα να της μιλάω με γλυκόλογα όπως μιλάω στη δική μου. Άσχημα τα πράγματα, πολύ άσχημα. Κατηφορίζοντας κι άλλο προς την αντιπροσωπεία, κοιτάω το ρολόι, και βλέπω ότι είχα πέντε λεπτά ακόμα. Κατευθύνομαι σε ένα φούρνο. Σταματάω στο πλάτωμα, και τη παρκάρω μπροστά από το τραπεζάκι. Παίρνω ένα κουτάκι μπύρας. Κάθομαι να πιώ τη μπύρα αλλά τώρα δεν επιστρέφω από ένα test ride. Βλέπω ένα σάκο δεμένο στη σέλα πίσω της, και έχω σταματήσει να ξεκουραστώ γιατί ταξιδεύω. Τη γύρισα πίσω, όχι με βαριά καρδία, αλλά με χαρά που τη δοκίμασα. Ελπίζω η επόμενη μοτοσυκλέτα μου, να βγάζει κάτι από την αίσθηση που έβγαζε τούτη, γιαυτο καλά θα κάνει να είναι γυμνή. Και στρογγυλοφάναρη ίσως. Ρε πώς να είναι το R1200R;
  7. Τα πάντα ρει, που έλεγε και ο Ηράκλειτος, και προέκυψε η μια εβδομαδα της αδειας για ανοιξη να συμπιπτει με το οδοιπορικό. Θέλω να ξεφύγω απο την Αθήνα, και σκεφτόμουν μετα το οδοιπορικό (Αθηνα - Λεωνιδιο - τερματισμος Πάτρα) να φύγω για το νησί απο οπου κατάγομαι. Αλλά τα εισητήρια για κατάστρωμα και μηχανή μόνο, ειναι γυρω στα 150 ευρώ. Οπότε, μου ηρθε η εξής σκέψη.. Να φύγω απο τη Πάτρα και να παω να με φιλοξενήσει ενας φίλος απο δω, στα Γιάννενα. Μετά να πάω Θεσσαλονίκη που και κει έχω να μείνω, και μετά να κατέβω ολο παραλιακα Βόλο (που προς το παρον δεν εχω βρεί κατι για να μενω) , και απο κει ισως Χαλκιδα απέναντι, για να φτάσω Αθηνα. Για πειτε ιδέες. Το υπολογίζω χονδρικά γυρω στα 1700χλμ συνολο. Θα ξοδεψω λιγότερα λεφτα σε βενζίνες, απο οσα θα ήθελα μονο για τα ακτοπλοικα. Και θα ειναι ωραία εμπειρια Ακουω ιδεες- σχόλια!
  8. Είπα και γω να δω καμιά φώτο μόλις ανοίξα το μάτι μου.. Ωωω ζημιά μάς κάνετε
  9. Ω ναι..... Και για να το γράψω καλά θέλει χρόνο.... Να γράψω ότι έγινε και χρειάστηκαν 2070 χιλιόμετρα, 2 φίλοξενοι συνφορουμιτρες, αρκετή βροχη, και κατά τόπους πολύ κρύο και χιόνι... Θα το γράψω το άτιμο.
  10. 5 χρόνο mode on: Δηλαδης τι να πούμε για το vfr που μου θυμίζει την βεφα τη στρουμπουλή με την αφάνα οεο;
  11. Eδώ βλέπετε τη scarlett johansson να φοράει μαυρα εσώρουχα αντι για τα κόκκινα που την εχουμε συνηθισει, τι λετε, θα ειναι ομορφη ετσι;
  12. ρε σεις, το χέσατε το θέμα, σοβαρευτειτε επιτελους με τα γλυκά....
  13. ελα μου ντε... οσο για τα 4κ, για καφε στο μπουρναζι τα θελω ρε
  14. Ρε γμτ... γιατι δεν ηταν η benelli ????? βλεπω στο καταλογο του μοτο ενα σωρο ωραια πράγματα..... οπως πχ γυμνο 4κ 600ρι με ολα τα καλουδια πανω ... πφφφφφφφφφφφφφφφ που ειναι το καινουριο shiver ??? φφφφφφφφ
  15. Καλά... αν θα πάρω αμάξι (δηλαδη πολλλαααααααααα χρονια απο τωρα) θα παθω πολιτισμικο σοκ σιγουρα..
  16. Καλώς τον, πες και τιποτα άλλο για σένα, απο που απο την ελλαδα εισαι, κλπ κλπ!!
  17. χαχα για ποση ωρα νομιζεις οτι θα πηγαινεις με 150 με το γυμνο; λολ αλλα μου αρέσει που κλειδωσε το γυμνο
  18. πωωωωω , ελπιζω να αξιωθω καποτε να παω στη Μογγολία...
  19. Σιγά το πράγμα ρε.... Τα φιλιά μου
  20. Εδώ θα ποστάρω ιστοριούλες που γράφω για ενα ον λαιν περιοδικό, όποιος γουστάρει τα βιβλία διαβάζει. Αυτό το πρώτο έχει και λιγο απο μηχανές μέσα, όποιος μπει στο κόπο να το διαβάσει, παρακαλώ πολύ να σχολιάσει, ειναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα :) Πάμε λοιπον.... Αν γράφει και κάποιος άλλος, μετα χαράς να ποστάρει εδώ :) --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Τίτλος: Δέκα χρόνια μετά. Βιοψία τραχηλικού λεμφαδένα. Ξαπλωμένος στο πλάι στο στενό χειρουργικό τραπέζι. Δε μπορώ να βλέπω, αλλα νοιώθω να πολλές ματωμένες γάζες να μπαινοβγαίνουν στο λαιμό μου. Αφου με ράψανε, μου δώσανε το λεμφαδένα μέσα σε ένα αποστειρωμένο κυπελάκι για όυρα. Έπρεπε να τον δώσω για βιοψία. Τον ένοιωθα ζεστό ζωντανό. Ακόμα έχω το σημάδι από τη τομή 10 χρόνια μετά. Βιοψία μυελού. Ο συγκεκριμένος γιατρός το κάνει για πρώτη φορά. Τα χέρια του τρέμουν, το εργαλείο που είναι σα τιρμπουσόν το νοιώθεις να μπαίνει απίστευτα επώδυνα μέχρι το μεδούλι σου. Κυριολεκτικά. Αυτό διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα, αλλά μοιάζουν με αιώνα. Το θυμάμαι σα τώρα, Κι πονάω, δέκα χρόνια μετά. Πρώτη χημειοθεραπεία. Οι οροί είναι χρωματιστοί. Ντάξει δεν είναι τόσο άσχημα σκέφτομαι. Δεν έλεγα το ίδιο στις τελευταίε. Πάντα η ίδια διαδικασία: Το μαρτύριο της σταγόνας, τσούξιμο στη φλέβα, οι ίδιες βαρετές και μίζερες κουβέντες. Φάτσες με μάσκες παντού. Στο τέλος σταμάτησα να κουβεντιάζω με τους μίζερους. Καμιά φορά βρισκόταν και κανένας ενδιαφέρον άνθρωπος και λέγαμε για όλα τα καλά . Γκόμενες, μηχανές, φωτογραφία. Έστω και αν μας επιτρέπανε να κάνουμε ελάχιστα από αυτά. Δέκα χρόνια μετά, ακόμα ανακατεύομαι και οι φλέβες μου είναι καμένες σε ένα σημείο. Πρώτη αξονική. Κάθεσαι ξάπλα, και το μηχάνημα περνάει από πάνω σου και σε διαβάζει. Μπαίνει και το σκιαγραφικό στη φλέβα και θέλω να ξεράσω, νοιώθω τα σωθικά μου να καίνε. Δυο μέρες μετά διαβάζω τα αποτελέσματα. Λέμφωμα με επέκταση στο μεσοθωράκιο. Μερικές αξονικές μετά, είχε υποτροπιάσει. Οι επόμενες πολλές αξονικές, κάτω από τη λέξη «διάγνωση». Δε έγραφαν την υπέροχη φράση κατά φύσιν, που σημαίνει ότι όλα είναι φυσιολογικά, υγιή. Είχανε πολλές λέξεις. Πέθαινα κάθε φορά που τις διάβαζα. Το ίδιο και τώρα, δέκα χρόνια μετά. Όποτε διαβάσω πόρισμα απεικόνισής, φοβάμαι ότι θα μου φύγει άλλη μία ζωή, από αυτές που έχουν οι γάτες, τις πολλές. Εισαγωγή στη Κτηνιατρική Σχολή λόγω ασθενείας. Όνειρο καλά κρυμμένο, μένει στάσιμο. Μόνο ένα εξάμηνο παρακολούθησης, και μετά παύση. Υποτροπή του λεμφώματος. Κι άλλες χημειοθεραπείες. Δέκα χρόνια μετά ακόμα θυμάμαι πόση θλίψη ένοιωθα να με βλέπω να χάνω το ένα εξάμηνο πίσω από το άλλο. Τοποθέτηση καθετήρα χικμαν. Πάλι στο πλάι. Κι αυτό το χειρουργικό τραπέζι είναι στενό. Ο χειρουργός μαλάκας. Μη κινείσαι μου κάνει τσατισμένος, θα μου φύγει ο καθετήρας και θα πάθεις πνευμοθώρακα. Λίγα βασανιστικά λεπτά μετά, είχα κάτι σωληνάκια να κρέμονται από το σουβλισμένο μου δέρμα στο στήθος. Τουλάχιστον γλύτωσα το τρύπημα για τους ορούς. Δέκα χρόνια μετά, ακόμα έχω τα σημάδια. Ο καθετήρας αποφάσισε να πέσει μια μέρα στο δρόμο, αφού σπάσανε και τα τελευταία ράμματα, πριν τελειώσω τις θεραπείες. Αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Εικοσιμία μέρες στο ίδιο δωμάτιο. Στο ίδιο αποστειρωμένο δωμάτιο, με σταθερή θερμοκρασία. Επισκέψεις μόνο από γονείς, από ένα άτομο τη μέρα, μόνο για μια ώρα. Βολικό αυτό. Τις πρώτες μέρες έφαγα μόνο μια φρυγανιά. Στον ύπνο μου έβλεπα φασολάδα με λουκάνικα. Μετά μου βάλανε παρεντερική θρέψη. Ύπνος πολύς. Τη μέρα που μου βάζανε τα κύτταρα (δε θυμάμαι πότε ακριβώς ητανε, Πάσχα, κάπου πριν από 8-9 χρόνια.) κόντεψα να πω στον διευθυντή ου νοσοκομείου που είχε έρθει για επίσκεψη « ποιος μαλάκας είσαι συ» γιατί μου είχαν δώσει ηρεμιστικά/ναρκωτικά. Δέκα σχεδόν χρόνια μετά, μου αρέσουν όλοι οι καιροί. Ακόμα και στο αυτοκίνητο πολλές φορές,οδηγώ με ανοιχτά παράθυρα. Μοναξιά. Φίλοι και οικογένεια δίπλα, αλλά πάντα μόνος . Σχέσεις καμία. Καρκίνος και έρωτες δε πάνε μαζί. Σπουδές και καρκίνος δε πάνε μαζί. Πρόοδος και καρκίνος δε πάνε μαζί. Πάυση μεγάλη. Δέκα χρόνια μετά, και αυτή η περίοδος μου φαίνεται σα μια τεράστια μαύρη τρύπα. Άσηπτη νέκρωση των κεφαλών των μηριαίων. Δηλαδή κατεστραμμένα ισχία. Περπάτημα με μπαστούνι. Για πολύ μικρές αποστάσεις. Κάπου εδώ σβήνει και το όνειρο να καβαλήσω μηχανή. Χειρουργείο για ολική αρθροπλαστική. Δυο φορές, μια σε κάθε πόδι. Τεράστιες τομές. Πόνος πολύς πόνος. Αρκετή πατερίτσα. Πολύ άγχος. Αρθρώσεις από κεραμικό και τιτάνιο. Κάποια στιγμή θα χαλάσουν κι αυτές, αλλά λογικά θα μετρήσουν αρκετά χρόνια. Άγνωστο πόσο. Τέρμα το τρέξιμο, μόνο περπάτημα. Όνειρα ξανά για μηχανή που πνίγονται από κατακραυγή των οικείων. Κι όμως, όταν φανταζόμουν να οδηγάω μοτοσυκλέτα, η ψυχή μου ηρεμούσε. Φταίει το ότι σχεδόν γεννήθηκα πάνω σε μια τέτοια. Δέκα χρόνια μετά, και σίγουρα θα εκτιμώ ακόμα το περπάτημα. Δέκα χρόνια μετά. Λιακάδα. Είναι Κυριακή. Ξεκούραση από τη δουλειά στο κτηνιατρείο. Μας ξυπνάνε τα σκυλιά της. Ελάχιστος ύπνος, αλλά σήμερα μπήκε η άνοιξη. Είχε πολλά χρόνια να έρθει. Βάζει μπότες, δερμάτινο μπουφάν. Βάζω και γω το δικό μου, ανεβαίνω στη μηχανή. Είναι παλιά, αλλά αντέχει ακόμα. Τη βάζω μπροστά, το μοτέρ γουργουρίζει. Είμαι σίγουρος ότι είναι χαρούμενη και ας είναι από μέταλλο. Εκείνη μου λέει: «Ανεβαίνω» . Κάθεται και κείνη, η μηχανή χαμηλώνει λιγάκι, όλα έτοιμα. Κλείνω το στάντ. Ακούγεται ο γνώριμος μεταλλικός ήχος καθώς κλείνει. Βάζω πρώτη στο κιβώτιο. Κλακ. Έτοιμή; Της κάνω μέσα από το κράνος. Ναι μου κάνει με ένα νεύμα. Ανοίγω το γκάζι και η δίτροχη καλή μου φίλη, ρολάρει αβίαστα. Η Αθήνα ακόμα κοιμάται. Ο αέρας μου χαϊδεύει το πρόσωπο, εκείνη πολύ τρυφερά τη μέση. Σφίγγεται λίγο περισσότερο πάνω μου, καθώς τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν. Φάνηκε και η θάλασσα. Μύρισε και ιώδιο. Το χαμόγελο στο πρόσωπο μου έχει γίνει πολύ συχνό. Τα πνευμόνια μου προσπαθούν να χωρέσουν όλον το δροσερό αέρα . Το μυαλό μου προσπαθεί να συνηθίσει την ευδαιμονία. Πάει πολύς καιρός που τη περίμενε, και τώρα δε το πιστεύει. Εκείνη νοιώθει τις βαθιές μου ανάσες, έχει κολλήσει πάνω μου. Πριν από δέκα χρόνια, είχα ραντεβού με η Σοφία, αυτή τη Κυρικαή για να πάμε βόλτα.
  21. Τελευταία διεθνή εκθεση που είχα παει, ηταν η διεθνης εκθεση αυτοκινητου καπου το 2003 (?) Δυστυχως η ευτυχως αυτη ηταν σε αλλο επιπεδο... Στη συγκεκριμένη βρήκα το αντιτιμο των 5 ευρώ πολυ ρεαλιστικό κατα τα αλλα : Καλη η εκθεση για τα οικονομικα δεδομενα της εποχης, αλλα απο την αλλη θα ηθελα να δω και καποιο προτζεκτ, καποια μοτο σε τομή, καποια παρουσιαση μελλοντικου κινητηρα, κατι ... Η καποιο εστω και λιγο πιο "περιποιημενο" περιπτερο οπως της Χοντα που ειχε τα crf μεσα στο χωμα. Ελειπαν περισσοτερα περιπτερα με βελτιωτες/αξεσουαρ, διαδραστικά ιβεντ (οχι τα τεστ ραιντ που καλα εκαναν και υπηρχαν φυσικα) μεσα στην εκθεση.. Ακομα θυμαμαι στην τοτε διεθνη που πηγα τον εξομοιωτη. Το h2 ηταν μακραν το πιο κακο/εξωτικο πανεμορφο ss εκει εξω. Το vitpilen ηταν αλλου το street scrambler της triumph πανεμορφο.. Το cb 1000 με απογοητευσε απο κοντα Στα κινεζικα ρετρο εβλεπες δυστυχως οτι η ποιοτητα κατασκευης ηταν πολυ κατω, στα βαψιματα, στους διακοπτες, παντου. Τα brixton ομως πολυ οκ, θα θελα ενα για μες τη πολη Μου τη σπανε οι γυαλιστεροι πλαστικοι διακοπτες της yamaha Δε μου αρεσε καθολου το κοντερ στα καινουρια κτμ... ενα χοντροκομμενο πλαστικο τετραγωνο. Σε αντιθεση με του (πανεμορφου) monster Θελω ολα τα R9t, ενα motoguzzι v7, ενα streetscrambler ενα monster για πιο στριτ, αυτα τα λιγα ΥΓ οι μοντελες. Στην απρίλια ενοιωθες οτι ειχαν βαλει καποια κοριτσάκια και τα ειχαν ντυσει με βυνιλιο, που εμενα μου εμοιαζε παρατερο και λιγο καημενο σαν οψη. Δε σχολιαζω για τις πλαστικες μοντελες της μονστερ που ολοι τρεχανε, ουτε αυτες μου αρεσαν. Νορμάλ πινελια ηταν οι κοπελες στη χοντα, που απλα προσδιδαν μια πινελια ομορφιας χωρις κατι το κραυγαλεο.
  22. Θέλατε ζελατίνες και φερινγκ; ΧΑΧΑΧΑΧΑ
  23. Το ιδιο κουκουρούκου ειναι και στο δικό μου Καπου ειχα δει μια πατέντα, που παρεμβάλαν μια αντισταση στο ηλεκτρικό κυκλωμα του δεικτη βενζίνης, και η ενδειξη ηταν πολυ πιο αξιοπιστη...