Ταξιδευτής

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    3193
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    94

Ταξιδευτής last won the day on May 24

Ταξιδευτής had the most liked content!

Πόντοι

6772 Excellent

Σχετικά με το μέλος Ταξιδευτής

  • Κλάση
    Αλήτισσα ψυχή...
  • Γενέθλια January 3

Μέθοδοι Επικοινωνίας

  • MSN
    Δεν εχουμε
  • Ιστοσελίδα
    http://openhorizons.wordpress.com
  • ICQ
    Δεν εχουμε
  • Yahoo
    Δεν εχουμε
  • Jabber
    Δεν εχουμε
  • Skype
    Δεν εχουμε

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Eesti
  • Ενδιαφέροντα
    Ταξίδια, μουσική, φίλοι - και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά! :)

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    RC36 II

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    Arai Chaser V

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    RC36 II

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

4343 προβολές προφίλ
  1. ΕΠΙΛΟΓΟΣ Τελικα τι χρειαζεται καποιος για να ειναι πραγματικα ευτυχισμενος; Χιλιομετρα; Διαδρομες; Νεες εικονες; Περιπετεια;Ναι σε ολα. Ομως χρειαζεται και κατι ακομα, κατι λιγοτερο φανταχτερο ομως ακρως απαραιτητο για να δεσει η συνταγη της ευτυχιας: Μικρες στιγμες αναπαυλας και αγαλιασης, παυσεις απαραιτητες στη παρτιτουρα του δρομου και πανω απ' ολα καλη παρεα με αγαπημενους φιλους. Καθως και αυτη η περιπλανηση αναποφευκτα εφθανε στο τελος της, επιτελους συνειδητοποιουσα για τα καλα αυτο που χρονια τωρα υποψιαζομουν και που ολοι οι παλιοι ταξιδευτες ξερουν καλα: Ταξιδι που δεν μοιραζεται παραμενει λειψο. Στα χαμογελα των ανθρωπων που γνωριζες καθ' οδον, στην φιλοξενια ενος μεχρι προτινως αγνωστου, στους νεους φιλους που ευτυχησες να βρεις και τις ευγενικες κουβεντες φιλων που ευτυχησες να εχεις ηδη, στα χαρουμενα ματια του ανθρωπου της ζωης σου που καποιος εκει πανω σε ευλογησε να μπορεις να μοιραζεσαι εικονες και εμπειριες... Μεσα σ' ολα αυτα ηταν το μεγαλυτερο Ταξιδι. Και ας μην εκανες τα περισσοτερα χιλιομετρα.Και ας μην εφτασες στα ακρα της γης. Και ας μην ηρθαν ολα οπως τα προγραμματισες. Και ας μην καταφερες να δεις ολα οσα ηθελες.Και ας σ' εβγαλε ο δρομος τελικα σε εικονες απλες και οικειες. Οταν ολα εχουν επωθει και τελειωσει, οταν οι χαρτες κλεινουν και μπαινουν για μια φορα ακομα στο ραφι περιμενοντας υπομονετικα την επομενη περιπετεια, αυτο που μενει ειναι τα χαμογελα και οι ζωες που διασταυρωθηκαν εκει εξω. Και καθως η καλη μας Gwyn ξαποσταινε στη σκια αναμεσα σε ενα σωρο μπαγκαζια ηξερα οτι αυτο το ταξιδι, που ξεκινα πανω σε δυο ροδες και καταληγει στις καρδιες των ανθρωπων ποτε δεν τελειωνει... ΤΕΛΟΣ
  2. Στη θεα των γαλαζοπρασινων νερων και της χρυσης αμμουδιας του Λυχνου ειμασταν και οι δυο πλεον σιγουροι. ΕΔΩ ηταν που θελαμε να ειμαστε τελικα... Βγαλαμε τις στολες, φορεσαμε τα μαγιο μας και κατσαμε στο μικρο μπαρακι πανω στη παραλια ρουφωντας αχορταγα τα χρωματα και το υπερλαμπρο φως του Ελληνικου καλοκαιριου. Μετα απο τοσες μερες κατω απο ενα γκριζο ουρανο, η διαφορα ηταν δραματικη αλλα και ακρως απολαυστικη. Πανω στη ζεστη αμμουδια και με το νερο να δροσιζει τα ταλαιπωρημενα κορμια μας ειχαμε μολις βρει την απαντηση στην ερωτηση του ΤΙ ψαχναμε τελικα να βρουμε σ' αυτο το ταξιδι. Και επρεπε να κανουμε το γυρο της Ευρωπης για να καταλαβουμε αυτο που ηταν κατω απ' τις μυτες μας εξαρχης.
  3. Παρεα με τους νεους μας φιλους βγηκαμε στην αδεια προβλητα και ντυθηκαμε για την αναχωρηση. Τα παιδια ηθελαν να κατσουν εδω στην Ηγουμενιτσα για το πρωινο καφε, ομως εγω ειχα ενα αγαπημενο μερος στο νου που ηταν μολις μερικες δεκαδες χιλιομετρα πιο κατω. Ανταλλαξαμε στοιχεια και εγκαρδιους χαιρετισμους και βαλαμε μπροστα για το κλασσικο και αγαπημενο camping Λυχνος στη μαγευτικη Παργα. Ηταν πολυ νωρις ακομα και η γλυκεια πρωινη δροσια, αυτο το τοσο Ελληνικο μειγμα θαλασσινης αυρας και νοτισμενου χωματος, εκανε την οδηγηση σκετη απολαυση. Οι δρομοι ηταν ολοι δικοι μας και η θεα της αγουροξυπνημενης φυσης ηταν κατι το μοναδικο. Τα τοσο γνωριμα χρωματα και ηχοι του καλοκαιριου ηταν σαν να με καλοσωριζαν στο σπιτι. Αξαφνα ενα ζεστο συναισθημα αγαλιασης και οικειοτητας με ειχε κατακλυσει και ενα μεγαλο χαμογελο σχηματιστηκε κατω απ' τη ζελατινα του κρανους. Εντελως αναπαντεχα ενοιωθα υπεροχα που ημουν πισω.
  4. Το πρωι η πρωτη εικονα που αντικρυσα ανοιγοντας τα ματια ηταν απο τον ηλιο που αρχιζε να ανατελλει πανω απ' την ακτογραμμη της Ανδριατικης βαφοντας με πορφυρο χρωμα τον οριζοντα. Σε λιγη ωρα θα βρισκομασταν στην Ηγουμενιτσα. Μαζεψαμε προχειρα τα πραγματα μας, ανακουφισμενοι στη σκεψη οτι σε λιγο θα πατουσαμε στερια και θα αφηναμε το μαρτυριο του πλοιου πισω μας. Στο αμπαρι, εν μεσω πανακριβων Βαυαρικων κυλινδρων, βαλιτσων και λοιπων αξεσουαρ, μια παλια τσοπερ απο τα 80s εστεκε σαν την πιο απιθανη παραφωνια στην ομοιομορφια των κυριλε μοτοταξιδιωτων, δειχνοντας το μεσαιο δακτυλο σε ολους εκεινους που μας θελουν πειθηνια προβατα. :)
  5. Λιγο πιο περα καθοταν ενα ζευγαρι μοτοσυκλετιστων οι οποιοι οταν μας ειδαν με τα κρανη και τον εξοπλισμο μας επιασαν τη κουβεντα. Ελληνες που ζουσαν στη Παρο, γυριζαν και αυτοι απο μια μικρη περιοδεια που ειχαν κανει στην Ιταλια. Δεν χρειαστηκε πολυ ωρα για να καταλαβω οτι αυτη δεν ηταν η πρωτη τους φορα σε ταξιδι. Καθως μιλουσαν ειχαν τον αερα ανθρωπων που εχουν δει πολλα και περασει ακομα περισσοτερα. Ιταλια, Γαλλια, Γερμανια, Τσεχια, Ισπανια, Βαλκανια, Τουρκια, Αλγερια, ο Νικολας και η καλη του εδω και χρονια γυριζαν το κοσμο αθορυβα και χωρις να το κανουν θεμα. Σεμνοι, προσχαροι, με μια εμφυτη ευγενεια, σε κερδιζαν αμεσως με τη παρουσια τους και εκαναν τις ωρες να κυλανε σαν νερο, οπως γινεται παντα οταν εχεις καλη παρεα. Ολα εμοιαζαν ιδανικα και για μια φορα πιστεψα οτι ειχαμε κανει τη καλυτερη επιλογη να κατσουμε εδω. Θεα, ανεση, καθαριοτητα, ησυχια -τα ειχαμε ολα, σωστα; Λαθος. Βλεπετε, οταν κατσαμε εδω ειχα πονταρει στο οτι το μπαρ του πλοιου καποια στιγμη θα εκλεινε για το βραδυ. Εκανα μεγαλο λαθος. 10. 11. 12. 1... Η ωρα περνουσε και το ρημαδι το μπαρ δεν ελεγε να κλεισει με τιποτα. Και σαν να μην εφτανε αυτο, οι τηλεορασεις επαιζαν στη διαπασων ποδοσφαιρικους αγωνες σε επαναληψη και οι μισολιωμενοι νταλικιερηδες πανω στη μπαρα ρουφουσαν τα ξυδια οπως τα διχρονα το λαδι κανοντας χαβαλε και σουσουρο. Εβαλα τις ωτασπιδες μα ηταν ματαιος κοπος. Ο υπνος δεν ερχοταν με τιποτα και η νυχτα εξελιχθηκε στο βασανο της σταγονας. Καθε φορα που ενας ακομα νταλικιερης ειτε επεφτε ξερος ειτε καληνυχτουσε την ομηγυρη και εφευγε, εγω αναθαρρουσα στη σκεψη οτι τωρα θα ησυχασω, μονο και μονο για να με διαψευσουν ολοι οι υπολοιποι που συνεχιζαν ακαθεκτοι σαν τα λαγουδακια της Ντουρασελ. Το χειροτερο σημειο της βραδιας ηρθε γυρω στις 3 το πρωι. Δυο απο τους τελευταιους θαμωνες ειχαν στησει ενα καυγα ανευ προηγουμενου για πολιτικα θεματα και δεν ελεγαν να το βαλουν κατω με τιποτα. Βρισιες, φωνες, αντιδικιες... απ' ολα ειχε ο μπαξες. Αν ειχα αντοχες θα σηκωνομουν να βρω καποιο αλλο μερος να κοιμηθουμε αλλα δεν το εκανα. Η εξαντληση τελικα πηρε το πανω χερι και λιγο πριν το ξημερωμα το μυαλο κατεβασε τους διακοπτες για λιγες ευλογημενες ωρες αναπαυσης.
  6. Πισω απ' το πολυβουο λιμανι, η πολη εμοιαζε σχεδον ομορφη καθως ηταν λουσμενη στο δυνατο φως του ηλιου της Ανδριατικης. Ξεκινησαμε τη καθιερωμενη βολτα στους χωρους του πλοιου για να περασει η ωρα και για να βρουμε καλη καβατζα για τον αποψινο υπνο. Στην ακρη του κεντρικου σαλονιου μια μικρη σκαλα ανεβαινε προς τον ημιοροφο οπου βρισκοταν η ντισκο του πλοιου. Με τους απειρους καθρεφτες ολογυρα θυμιζε κατι αναμεσα στο διαστημοπλοιο Enterprise και μεταμοντερνα ρεσεψιον ινστιτουτου αδυνατισματος. Μπλιαχ. Ακριβως πισω απ' τη σκαλα του ημιοροφου, τα μεγαλα παραθυρα του σαλονιου ηταν διακοσμημενα με ξυλινα περβαζια και μεγαλα στρωματα ενδεχομενως για τον κοσμο που θα ηθελε να κατσει να απολαυσει τη θεα. Πηραμε ενα απ' τα ντανιασμενα στρωματα και μιας που δεν υπηρχε σχεδον κανεις εδω αποφασισαμε οτι αυτο θα ηταν ενα ιδανικο σημειο να στησουμε το σπιτικο μας για τη νυχτα.
  7. Day 13 - 14 Ferrara (IT) - Ankona - Ηγουμενιτσα (GR) 227 km Τελευταιο πρωινο σε Ιταλικο εδαφος... Οπως δυστυχως συμβαινει παντα, ειχε φτασει το τελος κι αυτης της μικρης περιπλανησης στους χαρτες του κοσμου. Σημερα το λογο ειχε το πλοιο που θα μας κατεβαζε στην Ελλαδα μεσω Ankona και Ηγουμενιτσας. Το μονο που ευχομουν ηταν αυτη τη φορα η διαμονη στο πλοιο να ηταν λιγο πιο ανθρωπινη απ' το μπαχαλο που ειχαμε συναντησει πηγαινοντας. Τσιμπησαμε τα καθιερωμενα πανινι και καπουτσινο μας και εβγαλα τη μηχανη απ' το γκαραζ που τοσο ευγενικα μας ειχε παραχωρησει ο ξενοδος το προηγουμενο βραδυ. Ferrara - Αnkona ηταν 270 βαρετα αλλα ευκολα χιλιομετρα μεσω autostrada (δεν την ξαναπατουσα!) και απο εκει και μετα αραγμα στο πλοιο για τη -θελοντας και μη- επιστροφη στα πατρια εδαφη. Τα συναισθηματα οπως καθε φορα που ενα ταξιδι εφτανε στο τελος του ηταν αναμεικτα. Σιγουρα δεν ηταν το καλυτερο και πιο εντυπωσιακο ταξιδι που θα μπορουσε να κανει καποιος, σιγουρα ειχε ασχημες στιγμες οπου η κουραση και ο εκνευρισμος χτυπουσαν κοκκινα, ομως τελικα οι θεοι του ταξιδιου ειχαν αποδειχθει για μια ακομα φορα με το μερος μας. Ειχαμε ξεκινησει χωρις προγραμμα, χωρις χρηματα, γεματοι αγχος και αμφιβολιες για το αν θα τα καταφερναμε και να που τωρα επιστρεφαμε με χαμογελα και ενα θετικο σε γενικες γραμμες προσημο. Και ομως... Κατι ελλειπε. Η απαντηση στην αρχικη απορια του τι ψαχναμε να βρουμε φετος ενοιωθα οτι δεν ειχε δωθει... Σε μια (σπανιοτατη για οσους με ξερουν) κριση εγκαιρης αφιξης, φθασαμε στο λιμανι πολυ νωρις το μεσημερι και ετσι πηγαμε στο check in χωρις αγχος για να κανουμε τα περαιτερω. Μετα τα τυπικα η κοπελα στο γκισε μας ενημερωσε οτι το πλοιο ειχε καθυστερηση και απο 2 το μεσημερι που ειχε κανονικα αναχωρηση θα εφευγε τελικα λιγο μετα τις 4. Τι εκπληξη. Μιας που δεν ειχαμε πολλα να κανουμε στο μεταξυ, ειπαμε να παμε στη πολη της Ankona και να πιουμε ενα καφεδακι ενω θα περιμεναμε την αφιξη του πλοιου. Το κεντρο της πολης δεν ηταν κατι το ιδιαιτερο καθως θυμιζε κατι αναμεσα σ' επαρχιακη κωμοπολη του μεσογειακου νοτου και το λιμανι του Πειραια, με τα σημαδια εγκαταλειψης και οικονομικης παρακμης εμφανη σε κτηρια και δρομους. Τα μικρα στενα, που εβραζαν κατω απ' το καυτο Αυγουστιατικο ηλιο, ηταν γεματα κινηση και σκουπιδια σκορπισμενα σε πεζοδρομια και καδους. Παλια αρχοντικα, παρατημενα πλεον στο ελεος του χρονου, χρησιμευαν τωρα πια μονο ως θλιβερα καδρα σε καθε λογης αφισες και γκραφιτι. Ηταν ενα θεαμα αποκαρδιωτικο για μια χωρα που εκτιμουσα βαθυτατα μεταξυ αλλων για τη κουλτουρα και αισθητικη της... Μετα απο αρκετη αναζητηση καταληξαμε σε ενα μικρο γωνιακο καφε/ζαχαροπλαστειο κοντα στο λιμανι που εδειχνε να ειχε περασει και καλυτερες ημερες. Πισω απο τη παλιομοδιτικη μακροστενη βιτρινα με τα γλυκα και τα σαντουιτς στεκοταν ο μαλλον βαριεστημενος ιδιοκτητης και χαζευε τη παλια τηλεοραση στο τοιχο που επαιζε μια ιταλικη σαπουνοπερα. Στα λιγοστα τραπεζακια, η παλια φορμαικα ειχε πλεον ξεφτυσει απο τους πελατες και τα χρονια συνεχους τριψιματος, ενω οι καρεκλες με τις πλαστικες πορτοκαλι επενδυσεις απο τα 80s ειχαν ξεχασει προ πολλου να αποσυρθουν σε καποια ανακυκλωση. Πηραμε δυο καφεδες και κατσαμε σ'ενα τραπεζι κοντα στην εισοδο περιμενοντας να περασει η ωρα και χαζευοντας τους λιγοστους θαμωνες που εδειχναν να γνωριζονται καλυτερα απ' οσο θα θελανε. Εξω ο δρομος ηταν ερημος απο κοσμο και αυτοκινητα, καθως η μονη οδος που εμοιαζε να εχει κινηση στη πολη ηταν αυτη που οδηγουσε στο λιμανι. Η Ankona δεν ηταν ενα μερος που θα ηθελα να ζω. Η ωρα εφευγε βασανιστικα αργα. Οι δεικτες του ρολογιου στο τοιχο ειχαν κολλησει στις δυο παρα τεταρτο. Δυο ακομα ωρες αναμονης... "Δεν παμε να φυγουμε;" ειπα. Παροτι γνωριζαμε οτι το πλοιο θα αργησει πολυ ακομα, κατι ειχε αρχισει να με τρωει οτι θα ηταν καλυτερα να γυρισουμε στο λιμανι. Ενστικτο; Διαισθηση; Τυχη; Ποιος ξερει. Το μονο σιγουρο ηταν οτι καθως γυριζα το κλειδι στη μιζα της μηχανης δεν φανταζομουν οτι αυτη η κινηση θα εσωζε κυριολεκτικα το ταξιδι μας... Καθως προχωρουσαμε στο ερημο λιμανι προς το κτηριο του check-in που φαινοταν στο βαθος δρομου, παρατηρησα οτι στη προβλητα διπλα στο κτηριο βρισκοταν ενα μεγαλο πλοιο της ΑΝΕΚ που εμοιαζε ΠΟΛΥ υποπτα με αυτο που επρεπε να παρουμε. Ο χωρος γυρω απ' το σκαφος ηταν αδειος και τα τελευταια οχηματα ειχαν ηδη μπει μεσα, δειγμα οτι ηταν ετοιμο να αναχωρησει.- Νικοοοο... Αυτο το πλοιο ηταν εδω νωριτερα; - Εχχχμμμ οχι... Νομιζω οτι αν ενα τετοιο θηριο ηταν διπλα στα check-in θα το θυμομουν. Εχει γουστο να ειναι το δικο μας! Για δες τα εισιτηρια. Πως λενε το πλοιο μας; - "Hellenic Spirit" - Χαχαχα! Κοιτα ρε να δεις συμπτωση! Κι αυτο ετσι το λενε! - ....... - ΟΧΙΡΕΠΣΤΜΟΥΔΕΝΤΟΠΙΣΤΕΥΩΤΟΠΛΟΙΟΜΑΣΦΕΥΓΕΙΚΑΙΕΜΕΙΣΕΙΜΑΣΤΕΑΚΟΜΑΕΔΩ!!!!!! Στα επομενα nanosecond δυο μηχανοβιοι σε αλλοφρονη κατασταση ειχαν κεντραρει τις μπουκαπορτες του πλοιου με το γκαζι καρυδωμενο, κορναροντας και φωναζοντας στους εκπληκτους λιμενικους να μην φυγει χωρις εμας! Μπηκαμε μεσα κυριολεκτικα τη τελευταια στιγμη δευτερολεπτα προτου η ραμπα ανεβει και το πλοιο λυσει καβους. Εσβησα τη μηχανη τρεμοντας απ' την αδρεναλινη προσπαθωντας ακομα να καταλαβω τι διαολο ειχε μολις συμβει. "Η ωρα ειναι μετα βιας δυο το μεσημερι! Αφου μας ειχαν πει οτι το ρημαδι εχει μεγαλη καθυστερηση και θα εφυγε στις τεσσερις το απογευμα! Πως εγινε αυτο το πραγμα;!; Η ατιμη υπαλληλος στο γκισε θα μας ειχε παρει στο λαιμο της!" ελεγα και ξαναλεγα αφριζοντας απ' το κακο μου! Η Annika, οντας ψυχραιμοτερη, ειχε οπως παντα τη σωστη απαντηση. "Τι ψαχνεις να βρεις; Σημασια εχει οτι τα καταφεραμε, ειμαστε ασφαλεις και τωρα ειμαστε ηδη καθ' οδον για το σπιτι." Δεσαμε τη μηχανη στ' αμπαρι και ανεβηκαμε στο σαλονι του πλοιου. Ομορφο και σχετικα καινουργιο σκαρι και -σημαντικοτερο ολων- σχετικα αδειο. Αυτη τη φορα θα μπορουσαμε να κοιμηθουμε το βραδυ σαν ανθρωποι. Δεν λενε οτι η ελπιδα πεθαινει παντα τελευταια;
  8. Εδω πανω βρισκονταν χαμενα μικρα διαμαντια σαν και αυτο το εστιατοριο/ξενοδοχειο που ειχε στηθει στη πλαγια ενος λοφου κατω απ' τα ερειπια του παλιου καστρου. Λιγο πιο διπλα, οι μοναχικες ξαπλωστρες και τα βαρκακια της λιμνης μαλλον ματαια περιμεναν τους επισκεπτες που θα εδιναν ξανα ζωη στο θλιμμενο καλοκαιρινο σκηνικο. A-ha - Summer moved on Καπως ετσι, με τα ματια να αγαλιαζουν στους απλωμενους και ανοιχτους οριζοντες τα χιλιομετρα εφευγαν χωρις να το καταλαβουμε καθολου. Περνωντας πανω απ' το διασημο πασο του Brenner το ψιλοβροχο που επιασε ταιριαζε απολυτα με το μουντο σκηνικο και αντανακλουσε με το καλυτερο τροπο τη διαθεση μου. Μελαγχολια για αυτο που τελειωνε πλεον αλλα και χαρα για ολα τα ομορφα που μας ειχε χαρισει... Λιγα χιλιομετρα εξω απ' τη Ferrara τα βαρια συννεφα εσπασαν για λιγο και αφησαν τον ηλιο να κανει δειλα την εμφανιση του για τη κλασσικη τελευταια εικονα που θα μας συντροφευε μεχρι το τελος και αυτης της μερας...
  9. Εν τελει βρεθηκαμε ξανα σε terra firma και ηταν πλεον καιρος να αναχωρησουμε για τα τελευταια χιλιομετρα που μας χωριζαν απο ενα μαλακο κρεβατι στο γνωστο πλεον ξενωνα της Ferrara. Η κουραση πλεον δεδομενη, ομως οι πανεμορφες εικονες της Αλπικων τοπιων μας εκαναν να ξεχναμε τα παντα... Με τη μηχανη να ρολαρει ραθυμα στη δεξια λωριδα του δρομου αφεθηκαμε για μια ακομα στη διαδρομη που δεν ελεγε να σταματησει να μας εκπλησει με την ομορφια της. Καθως ανηφοριζαμε γι' αλλη μια φορα τις Αλπεις, ο συννεφιασμενος ουρανος εδενε απολυτα με το αγριο τοπιο που θυμιζε οτι το φθινοπωρο ερχεται...
  10. Αρκετα ομως με τα προκαταρτικα. Δεν παμε στο κυριως πιατο; Παρα τις διαμαρτυριες και την υψοφοβια της, η καημενη Annika εσφιξε τα δοντια και με ακολουθησε επιφυλακτικα κανοντας μια ομολογουμενως γενναια προσπαθεια να υπερβαλλει εαυτον. Δεν ηταν και λιγο πραγμα αυτο που ακολουθουσε... Μπαινοντας στη γεφυρα, το πρωτο πραγμα που εντυπωσιαζε τον επισκεπτη ηταν η λιτη και ιδιαιτερα ...ευαερη κατασκευη της γεφυρας. Τρια ζευγαρια χοντρα συρματοσχοινα εκτεινονταν απ' τον ενα λοφο στον αλλο, με τη γεφυρα απλα να κρεμεται επανω τους χωρις περιττα φτιασιδωματα. Αντε ενα κοτετσοσυρμα για να μη φυγει κανεις κατω και τελος. Προφανως οι υπευθυνοι σε μια προσπαθεια να κανουν το τρομο των υψοφοβικων ακομα πιο απολυτο αποφασισαν να φτιαξουν πατωμα ...see through, καθως ηταν μια απλη μεταλλικη σχαρα που επετρεπε να απολαυσεις το χαος κατω απ' τα ποδια σου! Αψογα! Και μιας που μιλαμε για απολαυσεις, οι εικονες απο εκει ψηλα ηταν το κατι αλλο... Η πορεια πανω στη γεφυρα ηταν αρκετα πιο δυσκολη απ' οτι περιμενα, καθως οσο προχωρουσαμε προς τη μεση τοσο αυτη λικνιζοταν στο βηματισμο των λοιπων επισκεπτων με αποτελεσμα να πηγαινουμε ολοι απο τη μια μερια των κιγκλιδωματων στην αλλη σαν συμμετεχοντες σε Oktoberfest σε τελικο σταδιο λιωσιματος. Οταν τελικα φτασαμε στην αλλη πλευρα η Annika ηταν κατασπρη απ' το φοβο της αλλα και τοσο περηφανη που τα ειχε καταφερει χωρις να μεινει κοκκαλωμενη στη μεση της γεφυρας απο καρδιακο επεισοδιο. "Μπραβο καλη μου! Τωρα παμε πισω οπως ηρθαμε..." της ειπα. Νομιζω καπου εξω απ' την Κορινθο ηταν που ξεκινησε να μου ξαναμιλαει.
  11. Το μονοπατι περνουσε μεσα απ' ενα ομορφο δασος γεματο ψηλα ελατα που χαριζαν μια ευλογημενη δροσια στο κοσμο που αγκομαχουσε ιδρωκοπωντας στην ανηφορα... Τετοια μερη που συνδιαζαν τη φυση με την αθληση ηταν ιδανικα για οικογενειακες επισκεψεις, κατι που γινοταν ευκολα αντιληπτο κι απ' τις ορδες γυναικοπαιδων που κατα διαστηματα μας εκαναν κατα μετωπον επιθεση κατηφοριζοντας το μικρο μονοπατι. Παροτι εγω διασκεδαζα την αναβαση με τη ψυχη μου, η Annika απ' τη μερια της δεν εδειχνε και τοσο ενθουσιασμενη. Μαλλον σκεφτοταν τι τη περιμενε στη συνεχεια και μετανοιωνε την αποφαση να μπλεξει με ενα βλαμμενο σαν και του λογου μου... Στη κορυφη του λοφου βρισκονταν τα ερειπια του μικρου οχυρωματος (καστρο το λενε οι ντοπιοι) Ehrenberg. Η θεση του οχυρωματος δεν ηταν τυχαια. Τοσο αυτο οσο και το φρουριο Claudia στον απεναντι λοφο ειχαν κτιστει το μεσαιωνα για να φυλλασουν το στρατηγικα σημαντικο τοτε πασο που περνουσε μεταξυ τους. Με τα χρονια η σημασια του συγκεκριμενου σημειου ατονησε και οι λιγοστοι φρουροι που περνουσαν εδω τους βαρεις χειμωνες εφυγαν και αφησαν το κτισμα στη μοιρα του. Ομολογουμενως το "καστρο" δεν ηταν κατι το ιδιαιτερο ομως αξιζε μια επισκεψη για ενα και μονο λογο... Την υπεροχη πανοραμικη θεα προς ολες τις γυρω περιοχες.
  12. Χωρις δευτερη σκεψη εκανα δεξια και μπηκα στο παρακειμενο χωρο παρκινγκ για να ανακαλυψω περισσοτερα για αυτο το περιεργο θεαμα. Απο δω κατω οι ανθρωποι που περπατουσαν πανω στη ψηλη κρεμαστη γεφυρα εμοιαζαν κυριολεκτικα με μυρμηγκια. Μαλλον και αυτοι το ιδιο θα ελεγαν και για εμας εδω κατω βεβαια... Τι εκαναν ομως ολοι αυτοι οι ανθρωποι εκει πανω και που πηγαιναν; Εκατερωθεν της γεφυρας δεν εδειχνε να υπαρχει κατι που να δικαιολογει μια τετοια κατασκευη. Δυο μικροι λοφοι και ολογυρα δασος. Για να ειχε ομως εδω τοσα αυτοκινητα και κοσμο καποιος λογος θα υπηρχε... Αφησα τη μηχανη στο χωρο των επισκεπτων και πηγα στις πληροφοριες. Καλωσορισατε στη Highline 179, τη μακρυτερη κρεμαστη πεζογεφυρα στο κοσμο. Με μηκος που εφτανε σχεδον το μισο χιλιομετρο και υψος τα 114 μετρα πανω απ' τη γη, η διασχιση της ηταν σιγουρα για γερα νευρα. Τελεια! Παροτι δεν ηταν στο προγραμμα, δεν μπορουσα να χασω τετοια ευκαιρια. Πληρωσαμε το καπως τσουχτερο αντιτιμο και ξεκινησαμε να ανεβαινουμε το μικρο λοφο που οδηγουσε στη γεφυρα.
  13. Τα χιλιομετρα μεχρι τα συνορα της Αυστριας περασαν βαρετα αλλα σχετικα ανετα καθως η φρικτη κινηση που μας ειχε συνοδεψει στην ανοδο τωρα ελαμπε δια της απουσιας της και μας επετρεπε να κραταμε αξιοπρεπεις μουαγιεν. Ετσι συντομα αφηναμε τη Γερμανια πισω μας και μπαιναμε στη περιοχη των Τιρολεζικων Αλπεων οπου τοπια και δρομοι αποκτουσαν ξανα ενδιαφερον. Δεν ειχαμε καλα καλα περασει τα συνορα οταν ξαφνικα στο βαθος του δρομου προσεξα κατι ασυνηθιστο που μου κεντρισε το ενδιαφερον: Μια μεγαλη, μακροστενη μαυρη γραμμη με κατι που εμοιαζε με ανθρωπους πανω της περνουσε ψηλα πανω απ' το δρομο και τα κεφαλια μας. Τι ηταν παλι τουτο;
  14. Οι ροδες κυλουσαν ραθυμα κατω απ' ενα μουντο και γκριζο ουρανο που αντανακλουσε τη διαθεση μας. Ροτα πλεον προς το νοτο και προορισμος μας για μια ακομα φορα η Ferrara και το γνωστο πανδοχειο. Οχι, δεν μας ειχε πιασει η αγαπη για το συγκεκριμενο μερος, ουτε ηταν η πρωτη μας επιλογη. Απλως ηταν ενα βολικο (και οικονομικο) μερος για να ξαποστασουμε καθ' οδον προς το λιμανι της Ankona, απ' οπου θα παιρναμε το καραβι για το γυρισμο στην Ελλαδα. Οσο για τη διαδρομη, αυτη θα ηταν σχεδον ιδια μεχρι την Αυστρια και απο εκει και περα παραλληλη με την πορεια που ειχαμε ακολουθησει στην ανοδο. Γιατι ομως οχι κατι πιο ...ζουμερο απο πλευρας τοπιων και διαδρομων; Διοτι οπως ολα τα προηγουμενα σχεδια, το τελικο λογο τον ειχε ο -κυριολεκτικα- κακος μας καιρος και η αφραγκια. Το αρχικο σχεδιο προεβλεπε να κατηφορισουμε μεσω Ελβετιας, διασχιζοντας μερικα ομορφα πασα και αφου περασουμε απο τη λιμνη Como της Ιταλιας να διανυχτερευσουμε στην Πιζα. Δυστυχως, τα μετεωρολογικα δελτια εδειχναν ενα βαρυτατο κυμα κακοκαιριας που θα σαρωνε ολη την Ελβετια με καταρρακτωδεις βροχες απ' ακρη σ' ακρη για τα επομενα δυο 24ωρα (τι εκπληξη!), οποτε εχοντας υπολογισει διαμονη σε καμπινγκ (η αφραγκια που λεγαμε) μαλλον θα δοκιμαζαμε τη τυχη μας χωρις λογο. Εξαλλου, περαν της τελικης διαμονης τι νοημα θα ειχε να σκαρφαλωνουμε τα πασα μες τη καταιγιδα και το κακο χαμο; Ετσι, σε συνδιασμο με τα αρκετα χιλιομετρα της επιστροφης, η επιλογη της βαρετης αλλα ευκολης εθνικης οδου ηταν μονοδρομος. Σ' ενα rest της autobahn οπου καναμε σταση για ξεμουδιασμα, ηρθε κοντα μας ενα τσουρμο καλογυαλισμενες μοτοσυκλετες τελευταιας εσοδειας που ταξιδευαν με τους αναβατες τους και ηθελαν να μας πιασουν τη κλασσικη κουβεντα των ταξιδιωτων για το που πηγαιναμε και απο που ερχομασταν. Με τους χαρτες απλωμενους στο tankbag και το δαχτυλο ν' ακολουθει τις χρωματιστες διαδρομες που ειχαμε κανει, για μια ακομα φορα δεν μπορουσα παρα να νοιωθω περηφανος που αυτη η ταπεινη και περιφρονημενη μηχανουλα στεκοταν διπλα σ' αυτες τις πολυ ακριβοτερες κατασκευες επι ισοις οροις χωρις να εχει να ζηλεψει τιποτα στην ουσια. Ολοι στο δρομο ειμασταν και ταξιδευαμε. Αυτο δεν ηταν που μετρουσε τελικα;
  15. Day 12 Dettenhausen (DE) - Ferrara (IT) 670 km "Ειναι μια ωρα δυσκολη, του χωρισμου η ωρα" τραγουδουσε ο Τολης και εγω επαιρνα ορκο οτι το ασμα εχει γραφτει για κατι τετοιες στιγμες. Σημερα σε αντιθεση με τις αλλες ημερες ξημερωνε ενα πρωινο δυσκολο, καθως ειχε ερθει αναποφευκτα ο καιρος να πηγαινουμε. Σηκωθηκαμε αξημερωτα χαραματα για να χαιρετησουμε τον Νικο που επρεπε να φυγει για τη δουλεια, υπενθυμιζοντας μου γι' αλλη μια φορα πως η αφορητη και γκριζα ρουτινα "δουλεια-σπιτι-σπιτι-δουλεια" αποτελει κοινο χαρακτηριστικο που μοιραζονται εκατομμυρια καθημερινοι ανθρωποι ανα την υφηλιο, ακομα και αν ζουν σε παραδεισενια μερη. Ηπια αργα το καφε μου στο μικρο κουζινακι και κοιταζα εξω το πρωτο χλωμο φως που παλευε να διωξει τη σκοτεινια της νυχτας. Δεν ηθελα να φυγω, ομως ηξερα οτι πρεπει. Η προσγειωση στη πεζη πραγματικοτητα ηταν κοντα. Τα παιδια πλεον θα πηγαιναν στις δουλειες τους και εμεις επρεπε να παμε στις δικες μας. Με βαρια καρδια λοιπον αποχαιρετησαμε και τη Λαμπρινη που ειχε μολις σηκωθει για να μας πει αντιο και φορτωσαμε για μια ακομα φορα τ' αλογο που περιμενε για το -δυστυχως υποχρεωτικο- ταξιδι του γυρισμου.