estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1616
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    65

Όλο το περιεχόμενο του μέλους estebahn

  1. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο να παίρνουν όλοι άδειες μέσα Αυγούστου. Έτσι και εδώ, από την περασμένη βδομάδα ένας-ένας (ή μάλλον πέντε – πέντε!) συνάδελφοι και παρέα σκόρπισαν. Βοήθησε το ότι και της Παναγίας (Maria Himmelfahrt στα ντόπια) έπεφτε Πέμπτη, οπότε κολλώντας από μια μέρα μέχρι δυο βδομάδες απομείναμε τρεις και ο κούκος. Αυτό σήμαινε από την μία ότι οι εναπομείναντες τρεις στο γραφείο έπρεπε να βγάλουμε δουλειά για δώδεκα, αλλά ακόμη χειρότερα σήμαινε ότι και στο σχόλασμα δεν υπήρχε ψυχή για να κάνεις το παραμικρό. ‘Αν κάνει καλό καιρό το ΣΚ βουτάω το VFR και έφυγα για διήμερο’ σκέφτηκα την Τρίτη. Την Τετάρτη βαριόμουν τόσο που αφαίρεσα την προϋπόθεση του καιρού! Για πού όμως; Ένα από τα μεγάλα καλά του να μένεις στην κεντρική Ευρώπη είναι το ότι μέρη που από την Ελλάδα αποτελούν προορισμούς διακοπών, εδώ βρίσκονται… ένα ντεπόζιτο μακριά. Νταξ, όχι ντεπόζιτο innova, αλλά ούτε και GS Adventure. Μέρος λοιπόν που είχα σταμπάρει από καιρό ήταν η περιοχή Tyrol. Αυτή μοιράζεται μεταξύ Αυστρίας (βόρεια ή Nord Tyrol) και Ιταλίας (νότια ή Süd Tyrol). Η βόρεια Tyrol λοιπόν βρίσκεται στο δυτικότερο κομμάτι της Αυστρίας, δηλαδή το πλησιέστερο στην Ελβετία. Βολικό. Πακετάρω λοιπόν δυο αλλαξιές και αδιάβροχα στο σάκο και βουρ αρματωμένος στην δουλειά την Παρασκευή. Κατά τις τέσσερις χαιρέτησα (τον εαυτό μου, όλοι είχα εξαφανιστεί!) και vamos a la Austria. Πλάνο για την μισή μέρα που απέμενε να φτάσω κατά το δυνατόν κοντινότερα στα ενδιαφέροντα μέρη ώστε να έχω όλο το Σάββατο δικό μου για ενδιαφέρουσες διαδρομές.
  2. Να ‘μαι λοιπόν και εγώ εδώ! Δυστυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν, δεν είναι μόνο οι παλαβοί μοτοσυκλετιστές που το ‘χουν τάμα το προσκύνημα εδώ, είναι και εκατοντάδες ποδηλάτες που σέρνονται στην ανηφόρα, είναι και αυτοί με τα supercars και είναι και τα καραβάνια των Κινέζων με τα λεωφορεία. Παίζει στη Σαντορίνη ή την Times Square να είναι πιο ερημικά αυτή την Κυριακή. Τουλάχιστον με τη μηχανή προσπερνάς εύκολα τα ποδήλατα, φαντάζεσαι αν έχεις έρθει με το αμάξι ως εδώ και να πρέπει να υπομένεις με πρώτη πατιναριστή στην ανηφόρα; Δεν έχω βέβαια καλύτερη τύχη, καθώς η κοπελίτσα με το F800GS έχει φρικάρει με το κλειστό δασωμένο κομμάτι χαμηλά στο Πάσο. Σε κάθε φουρκέτα μπαίνει με τα πόδια κάτω ως το apex, έπειτα αφήνεται να τσουλήσει πίσω για να μην βγει στο αντίθετο ρεύμα και με την δεύτερη ολοκληρώνει την στροφή. Και η ταμπλέλες δείχνουν ότι έχουμε καμια 40αρια πέταλα για πάνω. Το VFR υποφέρει βεντιλατεριασμένο με τετοιους ρυθμούς καρέτα – καρέτα. Με το χειμερινό μπουφάν ίσως εγώ να υπερθερμαίνομαι περισσότερο από τον V4. Μόνα αξιοσημείωτα γεγονότα το ότι διασταυρώνομαι με το νέο Tenere 700 και ότι μια παρεα 5-6 κεντρομήχανων Α3 (λέγε με R8) δεν ξερει τι σημαίνει ‘μένω στο ρεύμα μου’ και παραλίγο να μας μαζέψει 5-6 μηχανάκια. Καμία διασκέδαση, στάση για θέα και καφέ. Πέρα από σκιουράκια το κατάστημα δεν είχε POS και εγώ δεν είχα μετρητά ευρώ πάνω μου, οπότε άκυρος ο κόφι. Τουλάχιστον το πάνω μέρος του πάσου (το γνωστό από τις φωτό) έχει μεγαλούτσικες ευθείες ανάμεσα στις φουρκέτες, οπότε προσπερνά κανείς και δεν είναι ανάγκη να υπομένει τον ρυθμό άλλων. Επιτέλους φτάνω στο parking λίγο πριν τον αυχένα, η θέα από εδώ πολυφωτογραφημένη! Καλή φάση να βρίσκεσαι σε μέρος ομώνυμο με το όχημα σου. Για αυτή την φορά και μόνο, θα υπερτερούσε ένα Varadero. Αντιπροσωπευτική εικόνα της ανάβασης! Τελευταία πινακίδα από Sud Tirol, στη στροφή αυτή λίγο μετά το κλικ μια κοπέλα σχεδόν στατικά ξάπλωσε Tiger 800 της και μάλιστα άρχισε να χάνει και παραφλού. Μιλάω με δυο φίλους που είναι στο Como μήπως και συναντηθούμε στο Ticino, αλλά ήδη υπάρχουν τέσσερα χιλιόμετρα ουράς στο τούνελ του Gottard, οπότε το σχέδιο πάει άπατο. Σόλο συνέχεια της ημέρας που σημαίνει μετά την κορυφή στροφή δεξιά για Ελβετία. Στην κορυφή πολυκοσμία φουλ, σχεδόν ελληνικό πανηγύρι μου θύμησε με τόσους πάγκους και τόση τσίκνα. Μην έχοντας σεντ τσακιστό στην τσέπη, αποφασίζω να μην αφήσω την μυρωδιά να μου σπάσει την μύτη, αλλά να τα πληρώσω όλα τριπλά με ελβετικά φράγκα λίγο πιο κάτω. Αντίο Stelvio, ciao Italia.
  3. Καλά να περάσεις ΓΙώργο! Αν σε βγάλει ο δρόμος, δες και την περιοχή κοντά στο Tscheirv, λιγότερο γνωστή, αλλά άξιζε Κυριακή λοιπόν, το σαββατοκύριακο μέχρι στιγμής έχει πάει θεσπέσια. Χιλιομετρικά για σήμερα το πρόγραμμα είναι χαλαρό, το πλάνο λέει διάσχιση του πολυδιαφημισμένου Stelvio και έπειτα πέρασμα Ελβετία όπου έχω χαζοπροσδιορίσει μερικά σημεία μάλλον άξια επίσκεψης προτού επιστρέψω σχετικά νωρίς το απόγευμα σπίτι. Το πρωινό στον ξενώνα ξεκινάει ‘αργά’ στις οκτώ, αλλά αφού δεν με βιάζει τίποτα, ευκαιρία να μην φάω για μια φορά σάντουιτς σε βενζινάδικο. Ψιλοπιάνουμε την κουβέντα με το παιδί που δείχνει να ‘ναι ιδιοκτήτης. Την προηγούμενη ημέρα μου είχε κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι πινακίδες με τα ονόματα των χωριών ήταν δίγλωσσες, πρώτα γερμανικά και έπειτα ιταλικά. Επίσης η βενζινού μου είχε μιλήσει στα γερμανικά, αλλά υπέθεσα ότι είδε μη ιταλική πινακίδα και δεν ήξερε κάποια άλλη γλώσσα. Ο Herbert μου εξηγεί ότι πράγματι είναι γερμανόφωνοι Ιταλοί σ’ αυτά τα μέρη. Ομολογώ ότι το αγνοούσα αυτό και με εντυπωσίασε. Δύο εσπρεσάκια και ένα λάδωμα αλυσίδας μετά είμαι στον δρόμο. Όπως έγραψα, το χωριουδάκι βρίσκεται πάνω από το Bolzano, ψιλοδιακρίνεται η πόλη χαμηλά στην συννεφιασμένη πεδιάδα. Ο τύπος στα δεξιά έχει κάνει φανταστική κατάσταση, πόσο όμορφη εικόνα το κτίριο με τον κήπο και το περιποιημένο θερμοκήπιο μπροστά! Η κατάβαση γίνεται από τον SS508, θεόστενο δρομάκι στη λαγκαδιά, τόσο στενό που έχει καθρέφτες σε κάθε κλειστή στροφή. Στο αγουροξυπνημένο Bolzano με το ζόρι βρίσκω βενζίνη, μνημεία για το ομώνυμο θεώρημα είχαν μπόλικα όμως H SS38 δείχνει έρημη, δάση και κάστρα που τεμπέλικα δεν φωτογράφησα όπως και κάμερες ταχύτητας μέσα σε κάθε χωριό. Όσο όμως αυξάνουν οι ταμπέλες που δείχνουν Stelvio, τόσο αρχίζει να πήζει ο δρόμος. Κακή ιδέα το να έρθω εδώ το ΣΚ του δεκαπενταύγουστου. Πλέον ο δρόμος είναι ένα ατέλειωτο μποτιλιάρισμα αυτοκινήτων με άπειρες μοτοσυκλέτες να ελίσσονται ανάμεσα τους. Αρχικά προσπερνάω επιφυλακτικά, μάλιστα εντός των τούνελ δεν κάνω καν διήθηση. Μέχρι που στους καθρέφτες μου βλέπω να χώνεται μια… νηοπομπή από Goldwing. Ε, αν οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν ενοχλούνται από τα Ποτέμκιν θα ενοχληθούν από το καϊκάκι το VFR; Ντου λοιπόν! Βρίσκομαι να κινούμαι μαζί με μια παρέα παλιακών μοτοσυκλετιστών, τόσο οι μοτοσυκλέτες τους (CBR1000F και VFR750 μεταξύ άλλων) όσο και κάτι πολύχρωμα δερμάτινα dainese προδίδουν ότι έχουν χρόνια και χιλιόμετρα στις ρόδες τους. Οι τύποι προσπερνάνε πραγματικά πιεσμένα για τόσο μποτιλιάρισμα και επηρεαζόμενος τους ακολουθώ. Μιλάμε προσπεράσεις με τέρμα γκάζι και την Δευτέρα στα κόκκινα για να αποφύγουμε την μετωπική με τα απέναντι φορτηγά. Κάποιοι μας κορνάρουν και έχουν δίκιο, είναι λίγο αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά είχε τόση πλάκα. Γελάω μέσα από το κράνος μου σκεπτόμενος ότι αν για το 1% των μαλακιών που κάνουμε μας τσιμπούσε η ελβετική τροχαία θα κινδυνεύαμε τουλάχιστον με δήμευση περιουσίας και διαπόμπευση με πίσσα και φοντού. Πρωτοπήρα μηχανάκι εντός κρίσης, οπότε το Μπράλλος GP είχε ατονήσει, αναρωτιέμαι τι συνέβαινε εκεί πάνω! Το κυνηγητό με τις προσπεράσεις συνεχίζεται για μπόλικη ώρα ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα με τους carabinieri, το παρεάκι Ιταλών, Γερμανών και Έλληνα ( η θεια μου η Λίτσα η Πόντια λείπει για να συμπληρώσουμε ανέκδοτο τρίτης δημοτικού!) χωρίζει όταν οι υπόλοιποι σταματούν σε κάτι σαν πηγή στην ρίζα του Στέλβιο. Γιάννη, τελίκιασε στα 30 δεύτερόλεπτα η μηχανή, δεν είναι DSLR Απαντώντας και στον Γαβριήλ, μια bridge της Sony είναι, ολόκληρη κοστίζει όσο ένα mid range κινητό.
  4. Το Sella ήταν το τελευταίο πάσο αυτής της γεμάτης μέρας. Είμαι ήδη γεμάτο δωδεκάωρο στη σέλα, ώρα να κατευθυνθώ προς το κατάλυμα καθώς σουρουπώνει. Διαρκής κατηφόρα και πραγματικά νιώθεις την διαφορά στη θερμοκρασία κατεβαίνοντας. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί με μόλις ένα κοντομάνικο μέσα από το μπουφάν αρχίζω να μην την παλεύω πάνω από τα 2.000 υψόμετρο. Ο ξενώνας που έχω κλείσει είναι πάνω από την πόλη του Bolzano, η περιοχή δεν δείχνει τουριστική, μικρά δρομάκια που χωρά ένα αυτοκίνητο να περάσει, φάρμες και γραφικά χωριουδάκια. Είναι από αυτά τα κτίσματα με την έντονη σκεπή και τα λουλουδάκια σε ξύλινα μπαλκόνια, πανέμορφος. Δυστυχώς την ώρα που φτάνω η κουζίνα έχει κλείσει, οπότε το βραδινό είναι τοπική μπύρα και παγωτάκι. Οι υπόλοιποι θαμώνες είναι ζευγάρια στα εβδομήντα που παίζουν ένα παιχνίδι με ζάρια σ’ ένα ποτήρι, σασπένς μιλάμε. Βαρέθηκα να πάω με το μηχανάκι ως το επόμενο χωριό απ’ όπου αντηχούσε μέταλ, οπότε μικρή βόλτα ποδαράτη (με φούτερ!) τριγύρω για φωτογραφίες. Έχουν σφηνώσει ένα φανάρι μέσα σ’ αυτή τη ρίζα φτιάχνοντας ένα ιδιαίτερο φωτιστικό. @ΓιωργοςΤΤ, αυτή είναι με τρίποδα, ISO80 και 30’’ ανοικτό διάφραγμα. Με γυμνό μάτι ήταν απόλυτο σκοτάδι πέραν του φράχτη. Παραέβαλε ψύχρα, πάω για βουνίσιο ύπνο με πάπλωμα, καληνύχτα!
  5. Το Passo di Sella είναι μια παράκαμψη σκάρτων δέκα χιλιομέτρων, αμαρτία να μην ανέβω, όχι τίποτε άλλο, να δω και συγκριτικά με τα πατρινά Σελλά πώς συγκρίνεται! Ντάξ, καλά τα πάει. Και είμαι ακόμη στη βάση του χιονοδρομικού. Κορυφή; Η θέα σταθερά για χάζεμα. Τρια άτομα είμαστε όλα κι όλα, κουμπώνομαι ως πάνω για το κρυο που ‘χει βάλει και πιάνω ένα παγκάκι. Τα σύννεφα παλεύουν να περάσουν από τα βουνά, είναι τόσο χαλαρωτικό να τα βλέπεις να τυλίγονται τριγύρω. Κατακόρυφος, λείος βράχος που στη χαράδρα γινόταν μαύρος σε ένα χάσμα ίσως εκατό μέτρων. Η εικόνα από το τελεφερίκ που διακρίνεται πρέπει να κόβει την ανάσα είσαι δεν είσαι υψοφοβικός. Τόσο έχει γεμίσει το μυαλό μου εικόνες μες στην ημέρα που καβαλώντας χαμένος στις σκέψεις μου ούτε που κατάλαβαίνω πως κατεβαίνω από την λάθος μεριά του πάσου αντί να γυρίσω πίσω. Ωρύεται το tomtom στα ακουστικά και εγώ εκεί χαμένος να προσπαθώ να χωνέψω πού είμαι αγνοώντας το για πολλά χιλιόμετρα. Πριν πάνω από πενταετία ο Tranten (χρόνια έχω να τον δω να γράφει) παραμιλούσε για την ομορφιά των Δολομιτών. Άδικο δεν του δίνω του ανθρώπου.
  6. Άσφαλτος ξανά αψεγάδιαστη, ευκαιρία να πάει λίγο κάτω το σαντουιτσάκι! Χαμένο μες στους υλοτόμους το VFR. Η ανάβαση ως εδώ πάνω, δεν πα’ να λέει ο Keith Code ‘look where you are going ‘cause you’re going where you’re looking’, η ματιά ξεφεύγει τριγύρω. Βράχια- πριόνια, sierra Nevada σου λέει μετά! Και να ‘μαι στο Passo di Gardena. Κάθισαν όλα υπέροχα εκεί, η πολυκοσμία που έπαψε, το φως που χαμήλωσε, όλα άψογα στο αγαπημένο μου πέρασμα όλης της ημέρας. Επιτρέψτε μου να σπαμάρω μαζεμένες μπόλικες εικόνες, ειλικρινά δεν μπορώ να διαλέξω μία ή δύο. Το τρέχον μου wallpaper. Τριχρωμία αποχρώσεων. Παρεάκια χαίρονται το τοπίο. Μου έλειψε η Ελλάδα και η θάλασσα φέτος το καλοκαίρι, αλλά από βουνά άλλο τίποτα!
  7. Συνέχεια προς Passo di Giau, καταλαβαίνεις την φήμη του από τον ‘στολισμό’ με αυτοκόλλητα που έχει η πινακίδα, μόνο το υψόμετρο έχει επίτηδες αφεθεί ακάλυπτο. Το πάσο αυτό έχει μια χαρακτηριστική πυραμιδοειδή κορυφή, υπάρχει μονοπατάκι για να την δει κανείς από πιο κοντά. Τα παραπάνω ελάχιστα συγκινούν βέβαια τις αγελάδες που γυρνούν πλάτη και αγναντεύουν τον ορίζοντα. Σχεδόν… POV τους πανοραμικό τραβηγμένο από το εκκλησάκι της κορ’φής. Καταλαβαίνω την ανάγκη πολλών να υπάρχουν εκκλησάκια σ’ αυτά τα μέρη, νιώθεις τόσο μικρός μπροστά σ’ αυτά τα μεγαθήρια της φύσης. Αν ο πίσω βράχος φαίνεται ξεπλυμένος, δεν είναι από λάθος έκθεση στην φωτογραφία, ΕΤΣΙ τον έβλεπε και το γυμνό μάτι, γι’ αυτό και καδράρισα προς τα εκεί. Ο βολικότερος δρόμος για να συνεχίσω προς Passo di Falzarego είναι να γυρίσω από εκεί που ήρθα. Όμως ο βραχόκηπος αυτός προς την άλλη κατεύθυνση είναι ενδιαφέρων, αλλαγή στο GPS και πράγματι ήταν τυχαία καλή επιλογή, το χωριουδάκι Colle Santa Lucia αξίζει. Πετυχαίνω και την εξής καντίνα, ευκαιρία για μια στάση, είναι πέντε και έχω να φάω από το περασμένο βράδυ. Ωραία θέα για να απολαύσεις κάτι γρήγορο! Ιταλικό φαγητό ρε φίλε, πώς το καταφέρνουν αυτοί οι άνθρωποι να σου πετάνε τα πιο απλά υλικά σ’ ένα πιάτο και να ‘ναι τόσο γευστικά! Στην Ελβετία δυο μπουκάλια νερό αγοράζεις με τα ίδια χρήματα. Ψηλά κρατάει αυγουστιάτικα χιόνι, πώς να μην υπάρχουν παντού λίμνες μετά; Στον συγκεκριμένο τόπο πέτυχα κάτι παράξενο, πλαγιές ολόκληρες έστεκαν με τα δέντρα πεσμένα ξερά στο έδαφος, μιλάμε για στρέμματα. Δεν κατάλαβα τον λόγο, τα δέντρα έχασκαν με τις ρίζες στο έδαφος. Δεν ήταν ούτε ανθρώπινο πριόνι ούτε ο αέρας που το προκάλεσαν αυτό. Δεν μπόρεσα να βρω αιτία, άσχημο θέαμα όμως. Από την άλλη, χειρότερα δεν είναι τα καμένα εντός και εκτός Ελλάδας; Στην ανάβαση για Falzaregο πέφτω σε άπειρους ποδηλάτες και αυτοκινούμενα, αν ήμουν με αμάξι θα είχα απηυδήσει να ανεβαίνω με 3 χιλιόμετρα την ώρα έχοντας ένα λευκό κουτί 3x3 ως μοναδική θέα μπροστά μου. Στα πεταχτά για να μην με προλάβουν όσοι προσπέρασα έβγαλα την παρακάτω φωτογραφία, τούνελ αλα Γαλαξίδι (ένας πολιτικός μηχανικός να με διαφώτιζε για το όνομα τους!), αψιδωτή πετρόχτιστη υποστήριξη του δρόμου και ναι στην δεξιά γωνία τούνελ – φουρκέτα λαξευμένο στον βράχο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι! Η κορυφή ήταν λιγότερο εντυπωσιακή από άλλες, δεν με τράβηξε ιδιαίτερα. Πιο ενδιαφέρουσα η αρχιτεκτονική με το χτιστό κατώι και τον ξύλινο πάνω όροφο. Ειδικά με φόντο την μάχη καιρού – γης.
  8. Γαβρηίλ, το πρωί σε μεγάλα υψόμετρα είχε 7-8 βαθμούς. Μεσημεριάζοντας μιας και πέτυχα λιακάδα στα πεδινά έπαιζε κοντά στους 25. Αυτά με το θερμόμετρο του VFR, οπότε μην τα παίρνεις απόλυτα τις μετρητοίς. Στη λιακάδα καθόσουν με κοντομάνικο, στην μηχανή με το χειμερινό μπουφάν δεν έβραζες. Ε θα πάς με το Versys να δεις Ακόμη χρωστάω την Furka να γυρέψω τον χρυσοδάκτυλο Ωραίος, έπιασες πολύ καλά στην πρώτη φωτογραφία και αυτό το χαρακτηριστικό χρώμα που έχουν οι λίμνες τους. Άχτι το είχα να πετύχω μοτοσυκλέτα με ελληνικές πινακίδες όλο του ΣΚ, δυστυχώς δεν συνάντησα κανέναν! Το βραδάκι πέτυχα λίγη αντάρα, αλλά να σου πω νομίζω ομορφότερα τα έκανε όλα. Ήμουν κωλόφαρδος όντως, από το βράδυ της Κυριακής βρέχει ανελέητα!
  9. Νικόλα σηκώθηκες, όλα καλά;
  10. Ολίγη από φλαταδούρα ακολουθεί, αλλά σιγά-σιγά εμφανίζονται οι πινακίδες για Δολομίτες και οι κορυφές κάνουν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Πω ρε φίλε, είμαι εδώ! Ανάμεσα στα βουνά υπάρχει μια μικρή πεδιάδα, προφανώς ο δρόμος περνάει από εκεί, Πολύ μ’ αρέσει που στα μέρη αυτά το τοπίο ορίζει τόσο την χάραξη. Και φυσικά, όταν είσαι ΜΕΣΑ στην πεδιάδα οι όγκοι είναι επιβλητικοί. Τι σχήματα! Σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα, γκαζόν, ποδήλατα, ξύλινες περιφράξεις. Τα σύννεφα συγκρούονται με τις τεράστιες μάζες, πέντε λεπτά να έμενες και να παρατηρούσες την κίνηση τους καταλάβαινες πόσο επηρεάζουν (και) τον καιρό τα βουνά. Στην κορυφή του Passo Tre Croci γίνεται ο κακός χαμός από σταθμευμένα αυτοκίνητα, μάλλον από εδώ ξεκινούν τα πεζοπορικά μονοπάτια. Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες, η ταχύτητα κίνησης είναι πολύ χαμηλή. Η λίμνη της Misurina είναι το κάτι άλλο. Μάλλον κοστίζει πολύ, αλλά κάποια στιγμή μια βραδιά θα ‘θελα πολύ να την περάσω εδώ πάνω. Βέβαια η Cortina d’ Ampezzo είναι ισχυρότατη εναλλακτική! Ερωτευμένοι, εδώ να τις φέρετε!
  11. Η κατάβαση είναι το κάτι άλλο, φοβερή ροή στη χάραξη, μηδέν λακούβες, θέα από αλλό ανέκδοτο. Είναι ώρα για μεσημεριανό και μάλλον οι περισσότεροι τιμούν τα ντόπια πιάτα, οπότε ο SS44 αδειάζει. Όπου SS μην βάλετε ούτε Panigale και την ομήγυρη, ούτε τα ντόπια ΟΥΚ, αλλά Strada Stratale (στράτα στρατούλα; ), δηλαδή τις ιταλικές επαρχιακές οδούς. Εξαιρετικό κομμάτι η ανάβαση για το passo Giovo που προανέφερα. Παίζουμε με ένα Triple 675 (τι μοτοσυκλέτα!) σε όλη την διαδρομή. Έχοντας τον ως λαγό ευχαριστιέμαι πραγματικά οδήγηση. Ο τύπος πηγαίνει χωρίς πολλά πολλά φρένα, προσπερνάει σαν Έλληνας και όχι Ευρωπαίος, το γλεντάμε μια χαρά Προκειμένου να αποκτήσω την φωτό – σουβενιρ στην κορυφή δυστυχώς χωρίζουμε. Η κατάβαση ουδεμία σχέση δυστυχώς. Μπαλώματα και κακοτεχνίες παντού, την δεύτερη φορά που χάνω το μπροστινό από αναπήδηση σε λακούβα στην έξοδο συνειδητοποιώ ότι ώρα είναι να κόψω λιγάκι. Την στάση την έκανα γιατί με εντυπωσίασε το ξύλινο ‘καμπαναριό’, αλλά συμπτωματικά διακρίνονται τα μπαλώματα στον δρόμο.
  12. Οκτώ χιλιόμετρα ως το Timmelsjoch καθ’ αυτό και γίνεται Ο πόλεμος. Ιταλικά supersport αντιλαλούνε παντού, ένα Tuono σαν του Wolf στρίβει πλασαριζόμενο με τον πίσω τροχό, μάχη κανονική! Σ’ ένα σημείο ο δρόμος έχει κλείσει καθώς μια γελάδα αποφασίζει να κοιμηθεί στη μέση αδιαφορώντας για το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων που προκαλεί, τον Snorlax στο Pokemon Red μου θύμισε. Μπροστά μου τριβάλιτσο GS LC σβήνει πέντε ολόκληρες φορές καθώς ο αναβάτης δεν μπορεί με την καμία να ελέγξει το συμπλέκτη και να βγει από την ανηφορική φουρκέτα. Στην έκτη μαρσάρει και αμολάει συμπλέκτη, σπινιάρει πίσω και η συνεπιβάτις του σκάει κουτουλιά με το κράνος. Το καλό με τα ιταλικά είναι ότι δεν χρειάζεται να ακούς τι λέγεται για να βγάλεις νόημα, από τις χειρονομίες καταλαβαίνω ότι η κοπελιά του έσυρε τα εξ’ αμάξης Να και η κορυφή στα δυομιση χιλιόμετρα υψόμετρο. Ο αυστριακός αετός ορίζει το άκρο της χώρας. Μέσα από το πολυγωνικο παρατηρητήριο βλέπει κανείς τον μόχθο για να φτιαχτούν αυτά τα περάσματα πριν σχεδόν αιώνα. Από την τζαμαρία και μετά Ιταλία! Όταν νωρίτερα έγραψα ότι έσκαγε κάθε είδους μοτοσυκλέτα, μέχρι και το batbike Vultus της Honda κάνει εμφάνιση κορνάρωντας διαρκώς με το πιο παιχνιδιάρικο κλάξον που μπορούσε να έχει. Και να η ταμπέλα – όριο, τα πανέμορφα βουνά από ‘δω κάτω είναι ιταλικά. Viva Italia λοιπόν!
  13. Πλέον κοντεύει δέκα και η κίνηση έχει πυκνώσει. Και γίνεται χα-μός από μοτοσυκλέτες, κυριολεκτικά εκατοντάδες συναντώ, ούτε οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι τόση χαιρετούρα! Ανηφόρα ξανά μετά το Sölden με τον δρόμο να περνά μέσα από ένα δάσος κωνοφόρων. Προσπαθώ να συνταξιδέψω με κάτι Βέλγους με Shiver, αλλά διάολε είναι η πρώτη φορά που νιώθω πιο σβέλτος από τους γύρω μου, αφήνω πίσω τα παιδιά για να τους δω να φτάνουν στον αυχένα κανένα τέταρτο μετά από ‘μένα. Πότς γκένεν; Τι υπάρχει στον αυχένα; Αρχικά ένα μπαλκόνι – παρατηρητήριο με όλη την κοιλάδα πιάτο. Fun fact: Στις γύρω πλαγιές κατέπεσε το ’31 αερόστατο του οποίου την καμπίνα οι ντόπιοι πέρασαν για… UFO! Έπειτα, ένα μουσείο μοτοσυκλέτας! Πηγαίνω μόνο στην καντίνα του για να πιω κάτι, ο διάκοσμος εκπληκτικός. Μα τι τελεφερικ υπό κλίμακα! Έξω από το μουσείο αράζουν ό,τι μοτοσυκλέτες μπορεί να διανοηθεί κανείς, ως ρετρολάγνος ξεχώρισα ένα σπάνιο πια Kawasaki Tomcat. Μια παρέα από σβέλτες 911 είναι παρκαρισμένες δίπλα στα διόδια, με λιγότερη κίνηση πρέπει να είναι φανταστικές σ’ αυτή την ανάβαση. Ναι διόδια είπα, απ’ ότι φαίνεται τα 14€ είναι ταρίφα στα Αυστριακά πάσα. Ώσπου να επιστρέψω στο μηχανάκι για να πάρω σειρά για τα διόδια εμφανίζονται ίσως 30 911 cabrio, όλες με ασορτί μεσήλικες οδηγούς με τζόκει. Τρεις τύποι με αγωνιστικές φόρμες (!) τρέχουν στις προαναφερθείσες 911 λες και έχουμε εκκίνηση του Le Mans για να ξεπαρκάρουν σπινιάροντας. Ήθελαν απλά να είναι πρώτοι από το γκρουπάκι στο πέρασμα των διοδίων! Χαμογελάω, πλάκα θα έχει μια κατάβαση με τόσες Porsche τριγύρω! Δυστυχώς οι τύποι απλά πάρκαραν σε παράταξη και φωτογράφιζαν το γκρουπ. Α ρε γαμώτο, όσο εντυπωσιακά ικανές και να γίνουν οι 911 είναι καταδικασμένες να κουβαλάνε τη ρετσινιά ‘οδοντίατρος με κρίση μέσης ηλικίας’! @Gouky7 υποθέτω περάσατε πέρσυ από τα μέρη αυτά; Το Passo Giovo να σου πω την αλήθεια με εντυπωσίαση οδηγικά πολύ περισσότερο. Γράψε ντε κάάάποια στιγμή εντυπώσεις
  14. Η ανάβαση για το χιονοδρομικό ξεκινά, οι φουρκέτες είναι αριθμημένες κάθε μια με την ταμπέλα της που σου γράφει και το υψόμετρο σε κάθε στροφή. Ξεκινά η αρίθμηση από το τριαντακάτι μέχρι τον άσσο στην κορυφή. Αποφασίζω να ανέβω μονοκοπανιά μιας και οι ανηφόρες με διασκεδάζουν οδηγικά περισσότερο από τις κατηφόρες και να φωτογραφίσω στην κατάβαση. Το μάτι βέβαια με το ζόρι μένει προσηλωμένο στο δρόμο με τέτοιο τοπίο τριγύρω, αλλά η χάραξη είναι φανταστική. Για πρώτη φορά παρατηρώ οδηγική πρόοδο στον εαυτό μου: Τον Ιούνη που πρωτοβόλταρα στις Ελβετικές Άλπεις το VFR μου ήταν ξένο, βαρύ, μακρύ, δυσκίνητο. Δεκατέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα μετά μπορώ πια να αντιμετωπίζω τις φουρκέτες με μια μικρή αυτοπεποίθηση και να το διασκεδάζω. Μην τα πολυλογώ περεταίρω, φτάνω στην τελευταία φουρκέτα και να σου και το χιονοδρομικό στα 2.750m. Ομολογώ ότι με τον παγετώνα καθ’ αυτόν μια ξενέρα την έφαγα, από την γωνία αυτή μόνο λασπωμένο χιόνι βλέπει κανείς. Μάλιστα κάτω από τα τελεφερίκ (νομίζω δεν υπάγονται στα λιφτ αυτά της φωτό ε; ) έχουν σκεπάσει με λευκούς μουσαμάδες το εναπομείναν χιόνι για να το προστατεύσουν από τον καλοκαιρινό ήλιο. Η γέφυρα με αποχαιρετά και να το ζιγκ ζαγκ που έχω να κατέβω. Από τα ομορφότερα σημεία μια λίμνούλα με υπέροχα γαλάζια σχηματισμένη από τα λιωμένα χιόνια. Κάποιοι μάλιστα έχουν κατασκηνώσει εδώ. Σε πολλά σημεία του δρόμου υπάρχουν ξύλινα αγάλματα, μια ομορφιά πραγματικά. Ίσως από εδώ ο παγετώνας να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Καταρράκτες κυλούν παντού. Από τα λίγα εμπόδια στη διαδρομή είναι οι τεράστιες αγελάδες που περπατούν στο δρόμο. Όσο πράα και ήπια ζώα αν θεωρούνται το να οδηγείς δίπλα από ένα κτήνος 400 κιλών με κέρατα βασιζόμενος στην ηρεμία του είναι κάπως αγχωτικό. Όπως και το να αποφεύγεις τις σβουνιές τους (αγρινιωτιστί τα… περιτώματα) ενώ είσαι πλαγιασμένος μες στη στροφή. Μόνο σε παραθερισμό μπορώ να αποδώσω την παρουσία δύο και μοναδικών emo αγελάδων με φράτζα που συναντά κανείς πολύ πιο βόρεια συνήθως (άλλο throwback από Highlands!) Έχοντας κατέβει κοντά ένα ολόκληρο χιλιόμετρο κατακόρυφα αποκτά κανείς υπέροχη θέα της τεχνητής λίμνης. Αρχικά σκέφτομαι να επιστρέψω από την αριστερή της όχθη για διαφοροποίηση σε σχέση με την ανάβαση και για να περάσω αυτά τα… παραθυράτα τούνελ, αλλά ο δρόμος είναι δυστυχώς κλειστός. Οι αντανακλάσεις υπέροχες! Αρχίζουν όμως να πλακώνουν πεζοπόροι, πρόσω ολοταχώς για Timmelsjoch Pass!
  15. Έχω αφήσει επίτηδες ανοικτά τα στόρια το προηγούμενο βράδυ και ο ήλιος με ξυπνά λίγο μετά τις έξι. Από τα αγαπημένα μου είδη εγερτηρίου, νέοι τόποι και μια γεμάτη μέρα στην σέλα μπροστά μου. Ο καιρός δεν πολυκάνει το χατίρι, αλλά αν μείνει στις συννεφιές και δεν βρέξει ευχαριστημένος θα είμαι. Φορτώνω τα πράγματα και παίρνω δρόμο. Το φιλόδοξο σχέδιο για σήμερα έχει πέρασμα των συνόρων ως την Ιταλία και σουλάτσο στα Δολομιτικά πάσα μέχρι να βραδιάσει. Ανυπομονώ! Πρώτος στόχος της ημέρας ο παγετώνας του Kaunetral. Είχα διαβάσει στο internet ότι πρόκειται για την μικρότερη απόσταση που μπορεί να βρεθεί κανείς σε παγετώνα άνευ πεζοπορίας, αρκετά δελεαστική περιγραφή που δικαιολογεί το ότι η ανάβαση είναι αδιέξοδη και πρέπει να γυρίσει κανείς πίσω, όπως φαίνεται στον χάρτη της ημέρας. Πρωί – πρωί δεν υπάρχει ψυχή στον δρόμο, ο ήλιος δεν έχει ανέβει ακόμη αρκετά ψηλά για να περάσει το φως πάνω από τις κορυφές και έτσι η θερμοκρασία παλεύει να κρατηθεί σε διψήφια νούμερα. Πάλι καλά που δεν υπάρχουν οι μισητές γλιστερές υγρασίες στο δρόμο. Από την άλλη κινδυνεύεις από… τσουνάμι στα ποταμάκια. Στην είσοδο του ‘πάρκου’ πρέπει κανείς να πληρώσει είσοδο, το είχα διαβάσει αλλά δεν ήξερα ότι κοστίζει 14€! Τα αυτοκολλητάκια που σου δίνουν για να διακοσμήσεις τις πλαϊνές βαλίτσες και να πουλάς μούρη δεν αντισταθμίζουν το κόστος, ελπίζω το μέρος καθ’ αυτό να αξίζει. Και οι πρώτες εικόνες είναι κάτι πάνω από ενθαρυντικές. Σύμβολο του πάρκου είναι η … αλπική κατσίκα, εξ’ ου και το γλυπτό με τα κέρατα. Αυτό που μοιάζει με σχάρα υπονόμου είναι ουσιαστικά πύλη που εμποδίζει τα αιγοπρόβατα να περάσουν, καθώς τα πόδια τους μπλέκονται ανάμεσα στις δοκούς. Απλό κολπάκι, το είχα συναντήσει και στην Σκωτία. Τέτοια ώρα είμαι μόνος στο δρόμο, οι μόνοι που συναντώ μια παρέα ορειβατών ντυμένη με παραδοσιακές αλπικές φορεσιές μάλιστα. Τα μονοπατάκια μες στο πράσινο μοιάζουν ιδανικά για την βόλτα τους. Στη μέση της κοιλάδας υπάρχει φράγμα και αναμενόμενα πίσω του τεχνητή λίμνη. Η ομορφιά της άλλο πράγμα. Καταρράκτες, λουλουδάκια και ένα σταθερά ασυνήθιστο για Ελλάδα χρώμα νερού, υπέροχο σκηνικό.
  16. Άσε Νικόλα, χρυσό τον έχω κάνει να αφήσει την μαμά. Και που να ακούσεις την επίσημη δικαιολογία, ότι την αλλάζει για να μην καίγεται το πόδι του
  17. Ο προορισμός μου γι’ απόψε δεν είναι χωριουδάκι, αλλά κωμόπολη, το Landeck. Τακτοποιούμαι στο AirBnB (που έχει θέα στρατώνες και στίβο μάχης!) και φεύγω κουτρουβαλώντας σχεδόν για το κέντρο: Συνηθισμένος από τα ωράρια της Ελβετίας φοβήθηκα ότι εννέα το βράδυ άντε να βρω ανοιχτό κανένα κεμπαμπτζίδικο της κακιάς ώρας. Πόσο λάθος έκανα, τα πάντα ανοικτά ως τα μεσάνυκτα. Ωρε λες οι Αυστριακοι να έχουν πάθος για τη ζωή όσο το εκφράζουν στα ΚΤΜ τους; Εστιατόριο με μπαλκόνι και τιμές στο 1/3 της Ελβετίας, κοντά στις εληνικές. Με χορτάτο στομάχι βολτούλα στην πόλη. Χασάπικο με στυλ! Το κάστρο δεσπόζει φωταγωγημένο στην γωνία, το νερο του ποταμιού όσα πειράματα και αν έκανα με διάφραγμα και ISO δεν το αποτύπωσα καλά, είχε ένα χρώμα ίδιο με… νερωμένο ούζο! Στο βάθος, στο βουνό κρέμεται ένα καμπαναριό, με προσπάθεια ίσως φαίνεται. Μπράβο στην Αυστρία, ήρθα με μικρότερες προσδοκίες γι’ αυτό το ‘εισαγωγικό’ κομμάτι, αλλά έκανα λάθος. Αύριο βέβαια είναι τα καλά! (Aύριο ξέρω προκαταβολικά ότι δεν θα ‘χω χρόνο να γράψω, Τρίτη βράδυ η συνέχεια)
  18. Όπως κάθε φορά, οι ελβετικοί αυτοκινητόδρομοι είναι χάλι μαύρο. Οι οδηγοί απρόσεκτοι και με τεράστια δυσκολία στο ποια-λωρίδα-χρησιμοποιώ’, ο δρόμος καθαυτός με εξόδους ανά δέκα χιλιόμετρα που προκαλούν μποτιλιάρισμα και με μεταβλητά όρια ταχύτητας που παίζουν από 80 (!) μέχρι μέγιστο 120. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν έχω τις πλαϊνές βαλίτσες και ελίσσομαι ευκολότερα ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα τριγύρω από τη Ζυρίχη. Η θέα γύρω από την λίμνη Walensee είναι φανταστική, τουλάχιστον το τοπίο μου κρατά το ενδιαφέρον ώσπου να φύγουν τα 200 χιλιόμετρα ως τα σύνορα. Στάση για αγορά αυστριακής βινιέτας και άσε την Ελβετική σημαία να κρέμεται ξέπνοη στη νηνεμία. Βουνάρες πάντως ε; Η Βέφα στο φυσικό της περιβάλλον, βολτάροντας ‘κάπου’. Την γέφυρα από πάνω δεν ήταν ανάγκη την φτιάξουν ξύλινη. Αλλά πόσο πιο όμορφη έτσι; Κάνω λιγάκι αυστριακή Autobahn, αλλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, κοντά στο Stallehr παίρνω τον επαρχιακό. Κινείται παράλληλα κατά μήκος της κοιλάδας με τον αυτοκινητόδρομο, αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον οδηγικά και περνά από φανταστικά χωριουδάκια. Ψοφάω για την αισθητική και την αρχιτεκτονική αυτών των μερών. Σπιτάκια σπαρμένα στα πράσινα λιβάδια, απόκρημνα βουνά από πάνω και μια διαδρομή μούρλια, αφήστε με εδώ! Ο ήλιος χάνεται νωρίς και μένεις στην σκιά των κορυφών, αλλά δεν πειράζει ιδιαίτερα. Να ‘μαι στο Stuben. Και αν το γενικό πλάνο δεν μπορεί να αποδώσει την εικόνα, ιδού ο λόγος που σταμάτησα για φωτογραφία: Αριστερά κατεβαίνουν οι γαλαρίες το βουνό και δεξιά η ανάβαση που έχω να κάνω. Ε ρε γλέντια! Ξύλινα καλυβάκια αγνώστου χρήσης, κόκκινα καμπαναριά και το τελευταίο (άμεσο) φως στην βουνοκορφή. Πρώτη φορά με μοτοσυκλέτα στην Αυστρία και η θεωρητικά ‘διαδικαστική’ διαδρομή με έχει κερδίσει. Η διαδρομή μες στο έλατο συνεχίζεται, κοντά στο χιονοδρομικό θέρετρο του St Anton πέτυχα μια εικόνα που θεωρούσα ότι θα είναι η καλύτερη του ΣΚ, αλλά δυστυχώς η φωτογραφία που έβγαλα είναι μέτρια: Η χαράδρα με το ποτάμι και τον δρόμο χαμηλά, μια τεράστια μεταλλική γέφυρα με πέτρινες αψίδες που οδηγεί σε κάστρο και βουνά πίσω. Ακούγεται υπέροχο. Κάποιοι στο google το απεικόνισαν και υπέροχα, Wiesberg Castle.
  19. Έρως το κομπιούτερ (ναι ρε έτσι τα λένε) στο νάιλο <3
  20. @kouler για μπάλες και βαρίδια ακούω, ξυπνά μετατραυματικό στρες; @kogi να πας για καφέ με τα παιδιά, έπεφτε πάρα πολύ γέλιο το πάλαι ποτέ που σπούδαζα και εγώ εκεί. Καλές βόλτες ό,τι και αν επιλέξεις :)
  21. Σκεφτόμουν αρχικά να το ανεβάσω στο 'φωτογραφία της ημέρας', αλλά θα παραέβγαινε σεντόνι για εκεί, οπότε ανοίγω ξεχωριστό θεματάκι. Σήμερα λοιπόν είχε εδώ τριγύρω η Red Bull ένα 'Race Day' στο οποίο μεταξύ των άλλων συμμετείχε και ο παρακάτω stuntbiker. Δεν θα σταθώ τόσο στο πόσο παιχνίδι το είχε το χειρισμό, το έκανε ό,τι ήθελε, από... κατακόρυφο πάνω στην σέλα, μέχρι ας τα πω donuts ενώ σούζαρε χτυπώντας και με τα δυο χέρια παλαμάκια. Ενδεικτικά παραθέτω μερικά gifs που έφτιαξα από bursts φωτογραφιών.
  22. @pitapolaΚαι σε θυμήθηκα όσo έβλεπα το show! Ευχαριστώ για τις πληροφορίες, ο χώρος μου είναι άγνωστος. Αν και να σου πω την αλήθεια, μου φαίνεται ακόμη εντυπωσιακότερο το ότι κάποιοι έχουν φτάσει να πουλάνε σχεδόν σαν bolt on kit τα εξαρτήματα που χάζευα, ωραίαες δουλειές! Πάω να τσεκάρω και τα κανάλια που παρέθεσες @ΓιωργοςΤΤ δυστυχώς η δεσποινίδα ήταν εξαιρεσάρα,μετριότατες οι ντόπιες εδώ πάνω I love GR
  23. Από την απέναντι όψη, την παράσταση κλέβει το τεράστιο γρανάζι, σχεδόν ίδια διάμετρος με τροχό σκούτερ! Στο υποπλαίσιο αναφέρθηκα ήδη, εδώ φαίνεται πόσο ενισχυμένα είναι και τα πίσω μαρσπιέ (δεν θα τα πώ 'συνεπιβάτη'!) Στην σέλα συνεπιβάτη, όπως συνηθίζεται, υπήρχε σκάψιμο για την μπότα όταν το μηχανάκι είναι λαμπάδα. Λεπτομέρειες που μου τράβηξαν το μάτι: Ασφάλεια αλυσίδας με συρματάκι (πόσους κρίκους να 'χει άραγε; ) Συρματασφάλιση στο φίλτρο λαδιού και (φθαρμένη) αντιολισθιτική επένδυση στα κάγκελα. Ομολογώ με παραξένεψε που δεν έχουν ξηλώσει / αντικαταστήσει το κάλυμμα εμπρος γραναζιού. Κάτω από τα πλαστικά είναι εμφανές το πόση δουλειά έχει γίνει στο υποπλαίσιο, ούτε σε τουριστάδικα τέτοιες ενισχύσεις, κτήνος Και φυσικά, ένα stuntbike χρειάζεται κάτι παραπάνω στο πίσω φρένο. Πέρα από το πεντάλ, προφανώς απαιτείται και μανέτα για το πίσω φρένο για καλύτερο έλεγχο στις σούζες Η οποία μανέτα ελέγχει άλλη δαγκάνα πέραν αυτής του ποδόφρενου. Και τι δαγκάνες είναι αυτές; Τετραπίστονα ακτινικά τερατάκια μάλλον από yamaha! Μα τι δουλειά έχει κάνει ο άνθρωπος στα πλακάκια για να καθίσουν στο ψαλίδι; Και έχει και αναμονή και για τρίτη δαγκάνα. Το ψαλίδι στο σύνολο του μου δίνει την εντυπωση ότι έχει δεχτεί ενισχύσεις στις ραφές, αλλά δεν κόβω και το κεφάλι μου. Κάτω από την μονωτική ταινία διακρίνεται και η τρόμπα. Αυτά τα ολίγα! Με εντυπωσίασε αυτό το μηχάνημα, τόσο με την απόδοση στα χέρια του παλαβού, όσο και με την φιλοσοφία του 'λειτουργικό να είναι και ας δείχνει προχειροδουλειά στις λεπτομέρειες'. Και μια φωτό για φινάλε με τον λόγο που πήγα στο show, αν και δεν πρόλαβα να δω εν πτήσει, P 38 Lightning Thanks βρε Γιάννη, άρα έκανα τελείως λάθος και δεν ήταν δεκάρι. Το κομμάτι του πλαισίου είχε σημάδια από φρέζα και υπέθεσα ότι ήταν εξαρχης φτιαγμένο από το μηδέν, δεν σκέφτηκα ότι είναι κάτι 'μαμά' τροποποιημένο.
  24. Όσο έκανε ο άνθρωπος λοιπόν το show του (και ήταν από τα καλύτερα που έχω δει live), προσπαθούσα να καταλάβω τι στο καλό μοτοσυκλέτα ήταν αυτή. ΤΟ ψαλίδι κάτι πήγαινε να μου πει, αλλά το χωροδικτύωμα και ο ήχος του τετρακύλινδρου με μπέρδευαν. Ευτυχώς προς το φινάλε ο Boemi αποφάσισε να χτυπάει για κανένα λεπτό κόφτες με το μονοθέσιο της F1 του. Αυτό τράβηξε όόόλο τον κόσμο προς τα εκεί αφήνοντας άδεια μια τέντα της Kawasaki κάτω από την οποία άραζε μονάχο το stuntbike. Άρα για κάποιο ninja επρόκειτο; Το περιεργάστηκα αρκετά, οπότε είπα να μοιραστώ μερικές φωτογραφίες με τις λεπτομέρειες του. Αρχικα το πλαίσιο. Παραδείχνει καλοφτιαγμένο για να συγκολλήθηκε όπως-όπως σε γκαράζ, αλλά εργοστασιακό δεν είναι. Εξαιρετική δουλειά όποιος το κατασκεύασε, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως είναι 'υβριδικό', στο κομμάτι που περνάει ο άξονας του ψαλιδιού είναι μασιφ πλάκα αλουμινίου κατεργασμένη σε CNC (το αυτοκόλλητο κόκκινο carbon τι το θελε; ) Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι στο κατακορυφο λαμάκι κοντά στο λαιμό έχει χτυπημένο αριθμό πλαισίου! Το χρυσαφί κομμάτι είναι το καθ' αυτό ρεζερβουάρ, το airbox έχει φύγει ώστε αυτό που θα λέγαμε τεπόζιτο να είναι επίπεδο για τα stunts. Τελευταία λεπτομέρεια από αυτή την όψη η 'κάλτσα' στο καλάμι παρόμοια με αυτές που βλέπεις σε χωμάτινες κατασκευές, δεν κατάλαβα τον λόγο ύπαρξης της. Κοντινότερη λήψη από την ίδια γωνία. Φαίνεται καλύτερο τόσο ο αριθμός πλαισίου, όσο και το λάστιχο στο τεπόζιτο για να συγκτατείται το... κεφάλι του αναβάτη στα κατακόρυφα! Γύρω από το τιμόνι είναι τυλιγμένο το σωληνάκι των φρένων, το δοχείο φώλιαζε σε τρύπα στην τιμονόπλακα, μάλλον για να μην ενοχλεί. Τα 'κάγκελα' (crash bars) τα χω αφήσει προς το παρον ασχολίαστα, βλέπετε με τι τεράστια κομμάτια λάστιχο είναι ντυμένα. Από εδώ φαίνεται το κτηνώδες CNC υποπλαίσιο, απαραίτητο καθώς ο αναβάτης στηρίζεται συνεχώς στο πίσω πίσω τμήμα. Επίσης, kill switch και κλειδαριά πίσω απο τον τεντωτήρα ααααα ρε τι επιβάλουν τα Πσεκαστά!
  25. Σόρι, δεν ήμουν σαφής, μιλούσα για την παραπάνω φράση σου. Δεν το συσχέτισα με την ανάρτηση, αλλά δεν κατάλαβα και αν αυτό το τρέμουλο είναι κάτι 'φυσιολογικό' σε σκουτερ ή κάτι που θέλει ψάξιμο (ρουλεμαν, αζυγοσταθμία, κάτι)