estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1578
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    57

Όλο το περιεχόμενο του μέλους estebahn

  1. Σε περίπτωση που βαριέστε να δείτε όλο το βίντεο, στο φινάλε του έχει την καλύτερη περιγραφή υψίσυχνου ήχου που έχω ακούσει. Θεός ο Ιωάννης.
  2. Προκαταβολή πού αφήνω;;
  3. Μιας και η λαϊκή απαίτηση είναι οι Γαλλιδούλες: Τα κοριτσάκια έβγαζαν μανιωδώς φωτό κάνοντας αλματάκια για να πιάσουν το στιγμιότυπο στον αέρα και λοιπές χαριτωμενιές με τις φουστίτσες. Και όπως φωτογράφιζα το χιόνι, τσουπ ακούσια πατήθηκε το κλείστρο και αυτό το άτιμο τo 50x οπτικό συμπτωματικά ήταν εστιασμένο προς τα εκεί. (Από κοντά η καλύτερη ήταν αυτή με τα κρεμμάμενα κλειδιά και το... squat ) @Karavidas αετομάτης είσαι, στο δίνω! @noodles υποφέρω με τον καφέ, μην τα λες αυτά
  4. Ο φετινός Μάης στην Ελβετία ήταν ο βροχερότερος από τους λίγους μήνες που έχω περάσει σ’ αυτά εδώ τα μέρη. Πρωί – μεσημέρι ψιχάλα και τα απογεύματα μπόρα, έτσι για το μπουγέλο στο σχόλασμα. Το μηχανάκι το ‘χα βολτάρει ελάχιστα, καμία σχέση με τις προσδοκίες μου, ξενέρωμα σκέτο. Αλλά γι’ αυτό το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιούνη τα πράγματα έδειχναν ν’ αλλάζουν, οι προβλέψεις έδιναν λιακάδα και θερμοκρασίες Ελλάδος, οπότε δεν ετίθετο θέμα, το ΣΚ είχε βόλτα. Ο προορισμός δεν ήθελε πολύ σκέψη, οι Άλπεις με περίμεναν στο φόντο εδώ και μήνες. Αλλά πού στις Άλπεις; Με μια πρόχειρη αναζήτηση είδα ότι έντεκα πάσα ήταν ανοικτά, δυστυχώς τα γνωστά Furka και Gottard ακόμη ήταν κατειλημμένα από το χιόνι, δεν πειράζει, μένουν ως εκκρεμότητα. Από τα υπόλοιπα ανοικτά, οκτώ μπορούσαν να μπουν σε κάτι που θύμιζε λογικοφανή διαδρομή. Με την σκέψη ότι αν δω ότι δεν βγαίνουν τα χιλιόμετρα θα διανυκτέρευα κάπου καθ’ οδόν πέρασα την διαδρομή στο GPS, πακέταρα καλού – κακού τα αδιάβροχα και προσπαθούσα να μην καίγομαι από τα αναμμένα κάρβουνα ώσπου να ξημερώσει Σάββατο.
  5. To είχε φίλος του @ksino1100 και το είχε βολταρει αρκετά νομίζω ο Γιάννης, τον κάνω tag για να το δει.
  6. Πολύ έζησαν τα λινκ! Θα το δω το βραδάκι σπίτι, μήπως και μπορώ να κάνω κάτι.
  7. @Gouky7 Ναι ρε, αφού μου είπε ο πολισμαν οτι είμαι τζίτζι, στη μάσκα θα κολλήσω; @costikos Για να εισαγαγεις εδώ μοτοσυκλέτα από τρίτη χώρα πρέπει να είναι εντελώς... μαμά, δεν ξέρω ποια ανταλλακτικά έχουν πιστοποίηση και εξαιρούνται. Όταν του είπα ότι η ανάρτηση είναι aftermarket δεν ενδιαφέρθηκε, μάλλον κυνηγάνε εξατμισει ςπερισσότερο λόγω θορύβου / ρύπων, αλλά αυτό μόνο υπόθεση είναι. @klab Ψοφάω ρε που απ' όλα σε εντυπωσίασε το Ποτέμκιν! Παίδες χαίρομαι που βλέπω πολύ πολύ παλιούς στο θέμα ειλικρινά Και ένα υστερόγραφο: Με το alarm μοιραζόμαστε μερικά κοινά στοιχεία: Το μικρό μας όνομα, το δωμάτιο στην Πανελλήνια της Παλαίρου, τα CBR και το ότι ζήσαμε κάποιο διάστημα Ελβετία. Ο Στέφανος είναι απίστευτος φωτογράφος και έχει μερικά πολύ ωραία θέματα, τόσο από φωτογραφίες όσο και από χιούμορ, ενδεικτικά αναφέρω μερικά για χάζεμα:
  8. Το μαγαζάκι κλειστό, δυο περίεργοι πύργοι έρημοι, εγώ, ένας τσοπερας και τρεις γαλλιδούλες που φωτογραφίζονταν ανασηκώνοντας τις φουστίτσες τους, σουρεάλ σκηνικό. Στο πεντάλεπτο είχαν εξαφανιστεί άπαντες, είπα να τεστάρω τις μπότες μου στο χιόνι και περπάτησα λίγο τριγύρω. Δεν σταματάει να με εκπλήσσει αυτή η χώρα με τα διαφορετικά είδη ομορφιάς της. Πόσο γαλανό μπορεί να είναι αυτό το ρυακι; Ησυχία απόλυτη, μαγεία. Χάζεψα λίγο ακόμη, ο ήλιος ζέσταινε λιγότερο στο βάθος και πλέον χρειαζόμουν και επένδυση, έκανε ψόφο εδώ πάνω. Κατηφορίζοντας προς υψόμετρα πολιτισμού ένιωσα εντελώς ακαριαία τις δυνάμεις μου να με αφήνουν. Ήμουν πάνω από δώδεκα ώρες στο δρόμο έχοντας καταναλώσει μόνο έναν καφέ βενζινάδικου και μισό λίτρο νερό. Επίσης είχα προσπεράσει φανταστικό ιταλικό φαγητό και τέτοια ώρα στην Ελβετία δεν έπαιζε να βρω ανοικτό στην εξοχή ούτε βενζινάδικο. Καλά τα κανόνισα! Τελευταία φωτογραφία της βόλτας, μετά απλά έβαλα τον αυτόματο πιλότο ώσπου να βρω μια σοκολάτα σε βενζινάδικο με κανένα τρίωρο οδήγησης να με περιμένει. Σε τέτοιες περιστάσεις εκτιμώ άπειρα το VFR, ναι δεν είναι ότι πιο σπορ υπάρχει, αλλά καλύπτει ξεκούραστα μεγάλες αποστάσεις με μικρή ‘συμμετοχή’ από τον αναβάτη του και σε νυκτερινή οδήγηση είναι απολαυστικότατο. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι, περίπου 850 χιλιόμετρα σε κατά κανόνα ορεινά τεραίν, χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά. Μας περιμένει καλό καλοκαίρι! Ελπίζω και εσάς το ίδιο.
  9. Πάσο νούμερο έξι για σήμερα, Maloja Pass. Μην ψάχνετε πώς προφέρεται, δεν είναι Ιταλικά αλλά Romansh, η τέταρτη επίσημη γλώσσα της μικρής Ελβετίας. Οδηγικά μου άρεσε μάλλον περισσότερο από τα προηγούμενα καθώς λόγω υψομέτρου το γρασίδι γύρω- γύρω θύμιζε Χάιντι. Η χάραξη ανοικτή αρκετά για το VFR, η κίνηση στο ελάχιστο, αφού σε σημεία έπιασα τον εαυτό μου να εντυπωσιάζεται από το πόσο συχνά για τα δεδομένα μου τέλειωνε η διαδρομή της γκαζιέρας. Περί ξύλινων κατοικιών κλπ αρχίζω να κουράζω, είναι σχεδόν δεδομένο φόντο. Στην προκειμένη υπήρξαν και Κάστρα, αλλά δεν τα φωτογράφησα. Καναδά δεν έχω πάει ποτέ, αλλά κάπως έτσι φαντάζομαι την φύση εκεί. Με τον ήλιο να χάνεται νωρίς πίσω από τις κορφές, μου έμενε ένα και τελευταίο πολύ ορεινό πέρασμα για σήμερα. Το Julierpass, στα σχεδόν 2300 μέτρα.
  10. Ιταλία λοιπόν! Αν και δεν θα έπρεπε, νομίζω αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή περνώντας τα σύνορα. Τα σπίτια είναι ένα τικ λιγότερο τέλεια, οι δρόμοι επίσης, αλλά στα δικά μου μάτια μάλλον όλα είναι κάπως πιο ανθρώπινα. Γεροντάκια καθισμένα σε πλαστικές καρέκλες δίπλα στο δρόμο, απλά μαγαζάκια, όλα ελαφρώς πιο κοντά σ’ ελληνικά βιώματα. Τα τοπία βέβαια παραμένουν αλλιώτικα, όσο και αν η γκρίζα πέτρα φέρνει στα χρώματα της Ηπείρου. Και κάπου σ’ αυτ΄τα τα μέρη έστησε το λημέρι του ο Μαύρος Πητ ή ο Σαγώνιας από το James Bond! Σ’ αυτό το κομμάτι της Ιταλίας για να είμαι ειλικρινής μπήκα μόνο και μόνο για να προσεγγίσω το επόμενο Ελβετικό πάσο, αλλά εν τέλει ανακάλυψα τυχαία μια εκπληκτική διαδρομή που δεν είχα υπ’ όψιν και την προτείνω ανεπιφύλακτα σ’ όποιον βρεθεί οπουδήποτε κοντά σ’ αυτά τα μέρη. Πρόκειται για τον SS36, ειδικότερα το κομμάτι μέχρι Corti. Αν δείτε στο google maps η διαδρομή περισσότερο σε απεικόνιση πεπτικού συστήματος φέρνει, η χάραξη είναι βγαλμένη από arcade βιντεοπαιχνίδι των 90ies: Βαθιά κατάφυτη χαράδρα από την μια και λαξευμένα στον βράχο τούνελ (χωρίς τσιμέντο, γυμνός βράχος) με τοξωτά ανοίγματα για φυσικό φωτισμό και στροφές 180 μοιρών ΜΕΣΑ στα τούνελ. Πανδαισία. Αν υπάρχει διαδρομή για Motard, δύσκολα μπορώ να σκεφτώ καλύτερη. Απλά ανοίξτε το λινκ Στο τέλος της διαδρομής δύο άξια λόγου γεγονότα: Το πρώτο ότι κάποιος είχε βγάλει βόλτα την La Ferrari του (!) και το δεύτερο το πόσο una fatsa είμαστε δυστυχώς: Polo, Harley, εγώ. Το Χαρ- χαρ προσπερνάει επιθετικά και με μπόλικη φασαρία το VW περνώντας πολύ κοντά του. Ο πιτσιρικάς οδηγός εξοργίζεται και κουνάει σ’ εμένα το χέρι μέσω του κεντρικού καθρέφτη δυο – τρεις φορές. Κακώς δεν τον πέρασα, αλλά ούτε και του κολλούσα και αποφασίζει το αλάνι να κάνει το λεγόμενο brake check, δηλαδή να κοκαλώσει χωρίς λόγο τα φρένα με την ‘ελπίδα’ ότι θα γίνεις χαλκομανία στον προφυλακτήρα του και θα είσαι και υπεύθυνος για το ότι δεν κρατάς αποστάσεις. Εγκληματικό;
  11. ‘Woher kommen Sie? Griechenland? Raki kalispera’, ευτυχώς ο νεαρός τροχονόμος ήταν προσφάτως στην Κρήτη και έχει όρεξη για κουβέντα. Έλεγχος στα χαρτιά, μέσω του iPhone διασταύρωση της ελβετικής μου διεύθυνσης, έλεγχος στο φως πινακίδας, έλεγχος στο πέλμα των ελαστικών εμπρός – πίσω (‘good enough’ απεφάνθη, να ‘ναι καλά τα chicken stripes), στην Ελλάδα ούτε αν ο Γαλιλαίος προσπαθούσε να περάσει ΚΤΕΔ δεν θα είχε τέτοια Ιερά Εξέταση. Και τότε μου σκάει ΤΗΝ ερώτηση: ‘Are all parts original Honda?’ Του δείχνω την πίσω ανάρτηση, ενώ ότι υπάρχει μες στον κουβά που έχω για κεφάλι ωρύεται ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Ας τα παραλέω, ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος, τυπικότατος και αυτά που ήλεγξε ήταν (κατά κανόνα) ουσιώδη. Αφήνοντας το μπλόκο πίσω μου ευτυχώς είχα σχετικά μικρή απόσταση για το Splügen Pass. Εδώ η κίνηση ήταν πια μηδενική, αλλά οδηγικά ζορίστηκα πολύ. Το πλάτος του δρόμου ήταν ελάχιστο και στις ανηφορικές δεξιές φουρκέτες απλά δεν μπορούσα να βρω τρόπο να τις στρίψω. Θυμήθηκα τον @Gouky7 να κοροϊδεύει τα ST σε αντίστοιχη ευρωπαϊκή περίσταση, αλλά πραγματικά ένιωσα ανίκανος να βρω τρόπο να αντιμετωπίσω αυτές τις στροφές. Νομίζω με το ελαφρύτερο CBR μου θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Ίσως έπρεπε να κάνω κανένα τάμα στην θαμμένη στα χιόνια Παναγία ή τον Αι-Γιαννη τον Ρόσι. Με τα πολλά έπιασα κορυφή. Ίσως παρατηρείτε ότι η πινακίδα στο βάθος έχει την Ελβετική σημαία. Ο λόγος; Ο αυχένας του βουνού είναι τα σύνορα με την Ιταλία, μόνο που δεν υπάρχει φυλάκιο, μόνο χιόνι. Και αυτή η φυλή των ποδηλατών σαφώς.
  12. Για το επόμενο σετ πάσων δυστυχώς μεσολαβεί αρκετή Εθνική. Μεσημέρι και το θερμόμετρο της μηχανής κολλημένο στους 29 βαθμούς, με το χειμερινό μπουφάν έχω βγάλει την μπέμπελη που γλαφυρά λέμε στο Αγρίνιο. Όσο και να ανοίγω την ζελατίνα με 80 χιλιόμετρα την ώρα δροσιά ούτε γι’ αστείο. Πρέπει να ανέβω υψόμετρο επειγόντως! Στις ανηφόρες τα αυτοκινούμενα ζορίζονται να κρατήσουν πάνω από 50, ουρές καθώς τα υπόλοιπα αυτοκίνητα δεν προσπερνούν, με τέτοιο ρυθμό το VFR βράζει, το βεντιλατέρ απλά ξερνάει καυτό αέρα στα πόδια μου. Κωλο-autobahn της πλάκας! Στάση σε βενζινάδικο για νερό στην βάση του San Bernadino. Αραγμένοι δίπλα μου με ΜΤ07 οι ιταλόφωνοι ελβετοκάγκουρες στα εικοσι-λίγο τους με φουτεράκια και βαριά – βαριά κράνος. Ο αρχηγός της παρέας έχει Super Duke το οποίο κρατά για ώρα στον κόφτη με νεκρά ενώ χαζεύει στο κινητό. Κάτι μου λέει ότι ο πατέρας του είχε TDM, αν και υποθέτω ότι το δίχαλο το φορούσε με κάλτσα! :) Τους αφήνω να φύγουν για να χαρώ την ανάβαση με την ησυχία μου. Δυστυχώς ο δρόμος είχε τόσο μικρό πλάτος που η στάση για φωτογραφίες είναι δύσκολη χωρίς να εμποδίζεις ή να θέτεις τους πάντες σε κίνδυνο, αρκέστηκα στο να φτάσω σε κάτι σαν απόκοσμο μετεωρολογικό σταθμό / ραντάρ για να αγνατεύσω. Δεν το αποκλείω βέβαια να είναι και κάποια στρατιωτική εγκατάσταση η συγκεκριμένη, τα βουνά είναι σκαμμένα και γεμάτα πυροβολικό, οι γέφυρες όλες είναι παγιδευμένες με εκρηκτικά (κλοπιράιτ Γοργοπόταμου) και η αεροπορία τους διαθέτει F18 Hornet, σε μια χώρα που έχει να ανοίξει ρουθούνι από τότε που ο ελβετικός σουγιάς ήταν high tech! Έπρεπε να το έχω τραβήξει με περισσότερο ζουμ, το σημείο όπου ο μεσημεριανός ήλιος σκάει πάνω στο χιόνι και το λιώνει επιφανειακά του έδινε μια εμφάνιση… υποβρυχίου (όχι Κουρσκ, ούτε τα στραβά τα δικά μας, βανίλια, πώς το λένε; ) Πιο ψηλά, μια παγωμένη λίμνη με φανταστικά γαλάζια χρώματα, κρίνοντας από τις βάρκες σε κανένα μήνα θα είναι πολύ διαφορετικά εδώ. Άχτι το ‘χα να βγάλω μια αναμνηστική με αυτές τις πινακίδες με το όνομα και το υψόμετρο, αλλά…. GS παντού! Και το San Bernardino είναι από τα τουριστικά πάσα, οπότε ούτε εδώ φαγητό / στάση. Δε βαριέσαι! Στην κατάβαση ένας περισσότερο-από-εμένα-ψαρωμένος με F800 κρατάει όόόλα τα αυτοκίνητα πίσω του με αποτέλεσμα να βρω όλο τον δρόμο για πάρτη μου. Ευκαιρία για προπόνηση! Δεν μπορώ να εξοικειωθώ με το γεγονός ότι ο δρόμος απλά κρατάει και φοβάμαι να ανοίξω γενναία το γκάζι στη στροφή. Αν θες να γίνει καλύτερος ωστόσο σε ορεινές διαδρομές, η πίσω μεριά του… Αγίου Βερνάρδου είναι εξαιρετική ευκαιρία. Αλλά τι είναι αυτό στο τέλος της ειδικής; Μπλόκο της τροχαίας και μου κάνουν νόημα να σταματήσω, υπέροχα. Με ΚΤΕΛ θα γυρίσω σπίτι.
  13. Ευτυχώς που όλοι το είχαν ρίξει στη μάσα και η κατάβαση στο πίσω μέρους του πάσου έγινε άνευ κίνησης. Σ’ αυτό το κομμάτι το VFR ήταν στο στοιχείο του, γέμιζες μια δευτέρα, κατέβασμα σε πρώτη για την φουρκέτα, άφηνες τον V4 να απλώσει την ροπή του από χαμηλά, αλλαγή μια ταχύτητα και ξανά φουρκέτα, για χιλιόμετρα αυτή η δουλειά. Ανοιχτή ζελατίνα και ‘φχαριστιόμουν παγωμένο αεράκι μαζί με τον ήχο του γραναζωτού μοτέρ.Αν διάβαζα καλά τις χαρακιές στην άσφαλτο, οι ικανότεροι από ‘μενα υπέγραφαν με τα μαρσπιέ μια-μια τις στροφές. Πριν καμιά δεκαετία, όταν ακόμη μάζευα χρήματα να αγοράσω το CBF250 μου, είχα πετύχει μια από τις (δημοφιλείς τότε) motivational posters. Απεικόνιζε έναν τύπο σε παρεμφερές τοπίο να έχει σταματήσει με το μηχανάκι και να αγναντεύει τη θέα. Η λεζάντα ήταν ‘Work. This is why you do it’. Αυτή την πρώτη μέρα του Ιούνη δεν μπορούσα να μην χαμογελάω με την ανάμνηση αυτή. Το πλάνο βέβαια περιελάμβανε και φιλαράκια παρέα, αλλάάάά… Στην πρώτη βόλτα μου με το mybike είχαμε πάει με το πατρινό τιμ στο φράγμα του Μόρνου, πάνω στο φράγμα θυμάμαι καβάλησα χιλιοτρομαγμένος από τον ήχο του για πρώτη φορά το CB400 του klab. Σ’ένα παρόμοια επισκέψιμο φράγμα ήμουν και τώρα λίγο πριν το Lukmanier. Από την μια μεριά το γρασίδι έκανε την εμφάνιση του και από την άλλη ρεμματιές εξέβαλλαν στην τεχνητή λίμνη με μια περίεργη σιδηροκατασκευή στον ορίζοντα. Παιχνίδι και με την εστιάση, επιτέλους άφησα πίσω μου τις κάμερες των κινητών. Αλλά νομίζω εκεί έπεφτε περισσότερο γέλιο!
  14. Κατάβαση από τον ίδιο δρόμο, ξάκρισμα στις μπαριέρες για το γαμω-postbus και ώρα για το επόμενο πάσο. Παρότι τα είχαμε συμφωνήσει την προηγούμενη μερα, το tomtom επέμενε να περάσω από κλειστό πάσο. Κοιτώντας τον χάρτη κατανοητό γιατί ο αλγόριθμος τρελάθηκε, ο κύκλος είναι χιλιομετρικά τεράστιος. Τσεκάροντας σταματημένος στην άκρη τη διαδρομή, να σου περιπολικό. Σίγουρα κάποια μαλακία έκανα. Σε άπταιστα αγγλικά ‘Γεια σας κύριε, κλειστός από εδώ ο δρόμος, πηγαίνετε μέχρι την μέση αν θέλετε να δείτε την θέα και γυρίστε πίσω, καλή σας ημέρα’. Τσέκαραν ταυτόχρονα κάτι άλλο; Δεν ξέρω, ευγενέστατοι πάντως. Όπως και να έχει ο κύκλος μου έδωσε την ευκαιρία να διασχίσω το πέρασμα του Güpfi, σαφώς καλύτερα με το VFR σε σχέση με το νοικιάρικο Fabia! Τούνελ, τούνελ και ξαναμανατούνελ μέχρι λίγο πριν το Gotthard. Στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα τούνελ του κόσμου με μήκος σχεδόν 17 χιλιόμετρα και σχεδόν ίδιο μήκος ουράς στην είσοδο του αργίες σαν την σημερινή. Όταν το διέσχισα τον Απρίλη περίπου 5 το πρωί έξω λυσσομανούσε βροχή και στο κέντρο του η θερμοκρασία του ήταν στους 30οC με αποπνικτική συγκέντρωση καυσαερίων. Ευτυχώς για σήμερα θα το απέφευγα, ώρα για μια από τις ξεχωριστές διαδρομές, το Oberalp Pass. Στο πρώτο κομμάτι γίνεται ο κακός χαμός από κίνηση, φαίνεται πως όποιος είχε μηχανάκι από τις τριγύρω χώρες βρίσκεται εδώ σήμερα, πήρε το μάτι μου μέχρι και το ολοκαίνουριο V85TT της Guzzi. Και νομίζω δικαίως βρίσκεται τόσος κόσμος εδώ πάνω, ότι άκουγα τόσα χρόνια για αυτά τα βουνά δεν είναι επ’ ουδενί υπερβολή. Ανοιχτές καμπές, άσφαλτος άψογη, θέα όσο φτάνει το μάτι και μια γραφική γραμμή τρένου να πλαισιώνει το δρόμο. Δυστυχώς δεν πρόλαβα το κατακόκκινο βαγόνι εν κινήσει. Μωρέ ποιος το ‘γραψε, ‘ο παράδεισος του Ευρωπαίου μοτοσυκλετιστή’, πολύ καλά το ‘πε. Το χιόνι βέβαια στα άκρα του δρόμου καλά κρατεί και με το παραπάνω. Κοντεύει πια δώδεκα όταν φτάνω στην κορυφή με τον χαρακτηριστικό κόκκινο φάρο. Οι Ελβετοί, αηδιαστικά συνεπείς με τα ωράρια έχουν κατακλύσει το σαλέ για το μεσημεριανό τους γεμίζοντας το parking με ότι μοτοσυκλέτα τραβάει η όρεξη σου, από choppers, ZZR μετατροπή σε σχεδόν apehanger μέχρι και το H2SX. Η (πολύ) γλυκιά Ιταλίδα με τα κόκκινα έσκασε με Monster πάντως Παραείχε πολυκοσμία για να μείνω περισσότερο, οπότε βουρ για το επόμενο, Lukmanier Pass.
  15. Ουδεμία σχέση ο καιρός σήμερα με μόλις επτά μέρες πριν, βουρ για το πρώτο πάσο της ημέρας, Grosse Scheidegg. Θεόστενος δρόμος μέσα στο δάσος, μια διαρκής ανηφόρα. Από τα μέσα της διαδρομής πληρώνεις προκαταβολικά 8 φράγκα για το γεγονός ότι κάπου θα παρκάρεις και συνεχίζεις για τα σαλέ πριν την κορυφή. Ήλπιζα ότι εδώ πάνω θα συναντούσα μόνο ποδηλάτες και περιπατητές τέτοια ώρα, Ξέχασα το αναθεματισμένο το Postbus, τα αντίστοιχα ΚΤΕΛ που οι Ελβετοί έχουν βάλει σε κάθε ορεινή διαδρομή και έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι άλλων οχημάτων, όπως νευριασμένα μου υπενθύμισε ένας οδηγός τους. Μα πώς μπορείς να έχεις νεύρα εδώ πάνω με αυτή τη θέα; Και άνευ Βέφας στο πλάνο, νομίζω αυτή η κορυφή αξίζει έξτρα φωτό. Χαρά στα πνευμόνια σου αδερφέ! (Για τον ποδηλάτη λέω). Το σύρμα είναι ελαφρώς ηλεκτροφόρα περίφραξη αγελάδων. Να που χρησίμευσε και η προϋπηρεσία στη limbo! Στην κορυφή του Πάσου κάτι σαν πολύ πρωινός αρραβώνας / γάμος δεν κατάλαβα ακριβώς. Ωραία η Τριχωνίδα που παντρεύτηκε φίλη μου προσφάτως, αλλά τούτη εδώ η νύφη έκανε μάλλον καλύτερα κουμάντα. Από εδώ που η κορυφή είναι πιο κοντά συνειδητοποιείς τα μεγέθη του χιονιού, εκείνοι οι κατακόρυφοι όγκοι που περιμένουν να πέσουν μπορεί να είναι και 30 μέτρα σε ύψος.
  16. Αφήνοντας το Interlaken με τον κακό τουρισμό του πίσω μου μπαίνω σε πιο μικρές διαδρομές επιτέλους, η παραλίμνια διαδρομή της Brienersee είναι το κάτι άλλο. Ακολουθεί το επίπεδο του νερού, περνάει από χωριουδάκια με ξύλινες καλύβες και από θέα; Αρκετά καλά νομίζω! Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη καταρράκτες που πέφτουν συχνά από πολλές δεκάδες μέτρα ψηλά, ο ορίζοντας είναι γεμάτος Το περασμένο (βροχερό) Σαββατοκύριακο επισκέφθηκα το γειτονικό Lauterbrunnen με το φαράγγι και τους καταρράκτες του να είναι από τα εντυπωσιακότερα θεάματα που έχουν δει τα μάτια μου.
  17. Λίγο μετά τις έξι ο ήλιος με είχε ξυπνήσει, καμιά ώρα μετά τα πάντα φορτωμένα, σπρώξιμο το VFR στο στενάκι να μην ξυπνήσω την σπιτονοικοκυρά και φύγαμε! Ο καιρός θεσπέσιος, αυτή η χώρα ομορφαίνει απίστευτα αυτή την εποχή, γρασίδι στα λιβάδια, τα δέντρα δεν είναι πια γυμνά από φύλλα, οι αρχές καλοκαιριού είναι η αγαπημένη μου περίοδος. Κάπου προς την Βέρνη χάζεμα για την πρώτη φωτογραφία της ημέρας. Ο ουρανός πίσω μου γεμάτος αερόστατα, ο κόντρα ήλιος δεν επέτρεψε απεικόνιση τους. Δεν υπήρξε το ίδιο πρόβλημα με τα βουνά στο βάθος! Για αρχή κινούμαι στην Εθνική για να βγει η απόσταση από την περιοχή μου ως τα πρώτα ‘καλά’ κομμάτια. Οι ελβετικές autobahn είναι βασανιστικές, το μέγιστο όριο είναι 120 απαράβατα (αν σε πιάσουν προβλέπεται μέχρι και κατάσχεση, συνάδελφος έχασε το ER6F του, εκτός των 2 ετών χωρίς δίπλωμα), ενώ σε πολλά κομμάτια το όριο πέφτει στα 100 ή και τα 80 για μεγάλες αποστάσεις. Πλήξη. Για καλή μου τύχη πέτυχα μια κατακίτρινη Alfa 4C, οπότε κάτι όμορφο για τα αυτιά και τα μάτια ενώ σέρνομαι χωρίς καν να σηκώνουν οι ταχύτητες μια 6η. Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για κάποιο meeting των απανταχού alfisti στο Interlaken. Από τις αναρίθμητες GTA ή 4C πιο πολύ ξεχώρισα ένα κομβόι με προπομπό μια Giulia Quadrifoglio με αυτοκόλλητα, αεροτομές και τα συναφή, στο κέντρο καμιά δεκαριά από τις παλιές Giulia (καμμένο λάδι αλα NSR!) και για σκούπα ένα καθημερινό αυτοκινητάκι, μια 8C Competizione. Πρώτη υπενθύμιση της ημέρας για το ποια είναι τα μεγέθη σ’ αυτή τη χώρα! Ο κύριος @ksino1100 να μαζέψει τα σαλάκια παρακαλώ! Στέλιο δεν ήξερα ότι είσαι (σχεδόν) κοντά. Πέθανα με το Bombardier που έχεις βάλει
  18. Πωπω πάλι καλά, θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αρκετά χειρότερα τα πράγματα! Να σε ρωτήσω, δεν υπήρχε μυρωδιά όσο συνέβαιναν τα όσα περιγράφεις; Το ρωτάω γιατί αφενός είναι χαρακτηριστική, αφετέρου (σε αντίθεση με θορύβους) δεν σταματά αφότου σταματήσεις / σβήσεις μοτέρ / βάλεις νεκρά ή οτιδήποτε σχετικό με ήχους. Μικρή σημασία έχει εφόσον είσαι καλά, απλά έχω περιέργεια αν υπήρξε... μπόχα!
  19. Ψήνομαι πάρα πολύ να σπαμάρουμε με τους κυρίους πιο πάνω, αλλά θα μιλήσω σοβαρά. @houx, μπορείς να γράψεις λίγο περισσότερα σχετικά με αυτά τα επαγγελματικά ταξίδια; Είναι πολυήμερα (δηλαδή θα πρέπει να κουβαλάς μπόλικα ρούχα) ; Πρέπει να κουβαλάς εξοπλισμό; (λάπτοπ ή κάποια εργαλεία) Συναντάς πελάτες; (πρέπει να εμφανίζεσαι κουστουμάτος) Οι προορισμοι είναι σε πόλεις (οπότε μπορείς να κινηθείς με ΚΤΕΛ κλπ) ή σε κάθε ταξίδι πρέπει να γυρνάς από κατάστημα σε κατάστημα / χωριό σε χωριό; Ακούγονται... κουτσομπολίστικες ερωτήσεις, αλλά μπορούν σε ένα βαθμό να κρίνουν κατά πόσο θα σε βολέψει μια μοτοσυκλέτα. Επίσης έχουν αλλάξει τόσο τα πράγματα που είναι εφικτό να νοικιάζεις 'όποια' μοτοσυκλέτα θες πλέον;
  20. Με μια μικρή υστέρηση, αλλά τώρα έπεσα πάνω
  21. Και μια δική μου συνεισφορά, μαθαίνοντας την πρώτη μου κάμερα. (το μέρος είναι το Solothurn στην Ελβετία)
  22. @ΓιωργοςΤΤ θα μου συγχωρέσεις το highjack του θέματος, θα θελα να ρωτήσω κάτι σχετικό. Ήρθε η ώρα να τοποθετήσω βολτόμετρο (συν μια παροχή ρεύματος για GPS) στο VFR και ψάχνω τον καλύτερο τρόπο να 'κλέψω' ρεύμα. Ιδανικά θα ήθελα να αποφύγω το να κολλήσω με καλάι κάτι, ακόμη καλύτερα αν κατάφερνα να είναι και λυτή (αφαιρούμενη) η σύνδεση. Σε αρκετά fora διάβασα πώς κλέφτες τύπου scotch lock αφήνουν πολλά περιθώρια να γίνει λάθος κατά τη σύνδεση, οπότε έψαχνα εναλλακτικές. Η καλύτερη λύση που βρήκα εως τώρα είναι τα Posi-Tap, ωστόσο τα βρήκα διαθέσιμα μόνο στις ΗΠΑ και τα μεταφορικά κυμαίνονται στο 50αρικο. Αυτό που εκτιμώ θα ήταν καλή λύση θα ήταν ένας σύνδεσμος Τ μέσω του οποίου θα έκοβα το υπάρχον καλώδιο και θα αποκτούσα άλλη μια έξοδο που χρειάζομαι. O καλύτερος όρος αναζήτησης που μπόρεσα να χρησιμοποιήσω είναι electrical T connetor automotive, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι από τα αποτελέσματα είναι εμπιστοσύνης. Οι έχοντες περισσότερη επαφή με ηλεκτρολογικά γνωρίζετε ίσως (στην απο 'δω όχθη του Ατλαντικού!) κάποιο connector που δεν θα καταστέψει τον χαλκό του υπάρχοντος καλωδίου και δεν θα έχει θέματα υγρασιών; Ευχαριστώ!
  23. Καλορίζικο Ηλία! Ε ρε πειράγματα που θα είχαν πέσει προ 5ετίας έτσι και έκανες τότε την κίνηση! Στις βάσεις των καθρεφτών, φλας έχει;
  24. Είχα ξαναποσταρει από το ίδιο ακριβώς σημείο ~2.5 χρόνια πριν, αγαπημένη παραλιακή Αστακού - Μύτικα. (Λόγω Σαρακοστής δεν κάνει να τρώμε τα chicken stripes ;) )