estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1583
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    57

Όλο το περιεχόμενο του μέλους estebahn

  1. Παιδιά ευχαριστώ για τα... ευχαριστώ σας! Ελπίζω να μην βγήκε γκρινιάρικο το κλίμα των κειμένων μου, δεν το βίωσα έτσι και ελπίζω να μην το μετέφερα έτσι στα γραπτά μου. Τις διαφορές μας με τους Σκωτσέζους και τα μέρη τους προσπάθησα να τονίσω. Προσωπικά τις βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρουσες, αν και ναι ο ήλιος και το φως του είναι πράγματα που λείπουν έντονα. (Ανέβασα τις φωτό απόψε, αύριο θα προχωρήσω και την αφήγηση λίγο και θα ανεβάσω το επόμενο κομμάτι)
  2. Πόσο να μείνεις όμως σ’ ένα δωμάτιο; Δεν είχα έρθει ως εδώ πάνω για να χαζεύω βρετανικά α-talent shows στην τηλεόραση. Κατέβηκα στο ισόγειο της πανσιόν, με τα πολλά βρήκα την Σκωτσέζα ιδιοκτήτρια για να μάθω αν υπήρχε κάτι ανοιχτό σ’ αυτό το μέρος. ‘Μόνο το Peet’s’, μου είπε, μέσα στο λιμάνι. Φόρεσα σκουφί, το μπουφάν της μηχανής και ξεκίνησα περπάτημα για το λιμάνι. Ο αέρας λυσσομανούσε πραγματικά και ήμασταν και σε κόλπο, δεν θέλω να ξέρω στ’ ανοικτά τι συνέβαινε. Αγριευόσουν να περπατάς ολομόναχος σ’ αυτές τις συνθήκες, τι στο καλό, ανάγκες κοινωνικότητας δεν έχει αυτός ο λαός εδώ πάνω; Πέρασα σίγουρα δίπλα από κάποιο ποτάμι που δεν έβλεπα, μόνο άκουγα, στο λιμάνι τρεμόπαιζαν πορτοκαλί φώτα, δίχτυα και τράτες παρατημένα δίπλα σε αποθήκες. Και μια επιγραφή Peet’s… πού είχα έρθει πάλι; Μέσα στο μαγαζί δυο ναύτες έπαιζαν μπιλιάρδο, άλλη μια παρέα έτρωγε γελώντας δυνατά και ένας τελευταίος την έπεφτε στην χοντρή barwoman με την βαριά φωνή. Παρήγγειλα ένα ουίσκι ντόπιο, κάθισα στο ξύλινο μπαρ και τους χάζευα όλους τριγύρω, σκεφτόμουν γελώντας μέσα μου τον εαυτό μου σε 20-30 χρόνια να κάθομαι με φίλους στο τζάκι και να διηγούμαι ότι κάποτε έπινα σ’ ένα μπαρ με κάτι σκωτσέζους ναύτες κάπου, σ’ ένα ψαροχώρι της δυτικής Σκωτίας. Ποτό τέλος, επιστροφή στο δωμάτιο με τον στρατιώτη του απογευματινού μνημείου να στέκει φωτισμένος με την ξιφολόγχη του.
  3. Ξεπέζεψα στο δωμάτιο και βγήκα μια βόλτα να δω το ψαροχώρι. Ο θεωρητικός πληθυσμός 600, στην πράξη δεν συνάντησα πάνω από είκοσι άτομα και αυτά στο μπακάλικο. Το μνημείο του Α’ ΠΠ γεμάτο πλαστικές παπαρούνες και εδώ. Στην εκκλησία συνάντησα κάτι που μου αφηγούταν ο πατέρας μου από την δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα: Στα απομακρυσμένα μέρη όπου ο πληθυσμός δεν είχε πρόσβαση σε υπηρεσίες η Εθνική Τράπεζα είχε βανάκι που περιόδευε στα χωριά για να εξυπηρετεί τον κόσμο. Έτσι και εδώ, τρεις δεκαετίες μετά, ηRoyal Bank of Scotland δυο φορές την βδομάδα έφερνε το κινητό ταμείο της στο Lochinver. (ειρωνεία οι πάγκοι για πικ νικ) Ήταν τόση η ερημιά αυτού του χωριού που στην αυλή ενός άδειου σπιτιού έβοσκαν δυο ελάφια, δεν πίστευα στα μάτια μου! Το λιμάνι στο βάθος βιομηχανικό, άσχημο. Η θάλασσα του βορρά σκούρα, δεν θύμιζε σε τίποτε το αγαπημένο μου Ιόνιο. Και σκουριά παντού μ’ ένα δαιμονισμένο αέρα να μην σ’ αφήνει να σταθείς. Είχε μια μελαγχολία ο τόπος, αλλά, δεν ξέρω, όλο αυτό το τόσο απομακρυσμένο, το τόσο διαφορετικό μου ήταν ευχάριστη αλλαγή. Στο μοναδικό ανοιχτό εστιατόριο πρόλαβα να δοκιμάσω τις τοπικές πίτες στα πεταχτά προτού με διώξουν αφού έκλειναν, γύρω στις τέσσερις το μεσημέρι αυτά. Ο ποταμός Inver στο πίσω μέρος του μαγαζιού ρέει με ορμή πριν χυθεί στην θάλασσα. Μαύρες πέτρες και ένα νερό που θύμιζε Guiness μπύρα τόσο στο χρώμα του καθ’ αυτό όσο και στου αφρού του. Ένα φαινόμενο που εδώ συμβαίνει αρκετές φορές: Όταν έχει σύννεφα σχετικά ψηλά κατά την δύση ο ήλιος εμφανίζεται από κάτω τους εκεί που μπορεί όλη μέρα να μην τον έχει πάρει το μάτι σου. Έτσι και τώρα. Ένα καρέ το νεκροταφείο από την αντίπερα όχθη, βόλτα τέλος, μόνο τον παλαβό του χωριού συνάντησα σ’ αυτό το τελευταίο κομμάτι του περίπατου να ψελλίζει αδιάλειπτα μόνος του.
  4. O @Gouky7 έχει ακριβώς αυτό το μπουφάν, περίμενε να το δει να μας ενημερώσει.
  5. Πορείας συνέχεια, στο σημείο αυτό συναντιούνται χωρίς να αναμιγνύονται όμως δυο υδάτινοι όγκοι, καφέ και μπλε. Άλλο ένα φαινόμενο που είχα δει μόνο στο internet σε μέρη σαν τον Αμαζόνιο, πολλές οι εκπλήξεις τις Σκωτίας. Ποταμοί παντού σχηματίζουν μαιάνδρους με ένα φόντο καφετί, υπέροχες εικόνες είχε αυτή η βόλτα σήμερα. Αλλά η ερημιά σταθερή αξία, ακόμη και στο Scourie που είναι ψιλομεγάλο χωριό μέρα μεσημέρι ψυχή δεν υπήρχε, ακόμη και το βενζινάδικο αυτόματο πωλητή είχε. Η φωτογραφία δεν έχει κάποια αισθητική σημασία, την βάζω μόνο για το πόσο θαμπά φώτιζε ο χειμωνιάτικος ήλιος την ταμπέλα του πρατηρίου. Ώρα δώδεκα και μισή και έχει ήδη γύρει αρκετά. Το επόμενο κομμάτι είναι ευτυχώς πιο ανοιχτός δρόμος (δηλαδή δεν έχει μια λωρίδα ανά δύο κατευθύνσεις!) και πραγματικά θυμίζει Βόρεια Αμερική στο μάτι, κάδρα του Bob Ross. Στο Kylsesku επιβαλλόταν στάση για να θαυμάσω την γέφυρά του, μα τι τοπία! Το νερό στο συγκριμένο σημείο έχει εικοσιπέντε ολόκληρα μέτρα βάθος, αυτό που δεν μπόρεσα με τίποτε να καταλάβω όσο χάζευα την θέα είναι τι στο καλό ήταν αυτή η λευκή γραμμή σαν αφρός. Σε στατική εικόνα δεν φαίνεται, αλλά από κοντά παρατηρούσες ότι έρρεε πιο γρήγορα από το υπόλοιπο νερό. Στο βάθος οι διπλές κορυφές του Quinag χαμένες μες στα σύννεφα. Υψομετρικά δεν είναι κάτι το απίστευτο, κάτι παραπάνω από 700 μέτρα, αλλά αν αναλογιστείς ότι βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην θάλασσα και υψώνονται τόσο απότομα, ε γίνονται εντυπωσιακές. Μετά το Unapool μπαίνω στον Β869 με κατεύθυνση το Drumberg. Στην Βρετανία οι διαδρομές έχουν ονομασίες όπως η παραπάνω με όσες ξεκινούν με Μ να είναι αυτοκινητόδρομοι, όσες με Α να είναι κύριες οδοί και με Β να είναι τα περίφημα B-roads, δηλαδή δρομάκια στην περίπτωση του Β869. Αν έχετε πάει στα Κύθηρα (ή και σε άλλα νησιά) ίσως θυμάστε μικρά δρομάκια που διακλαδίζονται από τον κεντρικό, ανεβοκατεβαίνουν πλαγιές και ξερότοπους για να καταλήξουν σε κάποιο κτήμα προς την θάλασσα. Ακριβώς αυτό το πράγμα βρήκα μπροστά μου: Πλάτος όσο ένα αυτοκίνητο, άσφαλτος προχειροριγμένη, πέτρινα γεφυράκια που ποιος ξέρει έχτισε πότε, ρέματα που πολλές φορές περνούσαν κάθετα τον δρόμο, με το ζόρι μπορούσες να κινείσαι με πάνω από 40, ήταν από τις λίγες φορές που ένιωσα ότι κινούμαι με κάτι εντελώς ακατάλληλο για το τεραίν. ‘Δόλιο CBR πού σ’ έφερα’ σκεφτόμουν, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης μου ήρθε στο νου: Πατρινός που όταν τον ρώτησα που το έχει ταξιδέψει με περηφάνια είχε πει ότι πήγε τρεις φορές Αμαλιάδα. Αλλά οι εδώ εικόνες ελάχιστη σχέση με την Ηλεία, αυτές οι βάρκες που εξοκείλουν με την άμπωτη δεν είναι δικό μας φαινόμενο. Ησυχία απόλυτη, λες και είχε έρθει η Αποκάλυψη, σε ποιον ανήκουν αυτά τα καΐκια; Πού είναι όλοι; Το παραδέχομαι, την απολάμβανα αυτή τη μοναξιά, με είχαν τόσο κουράσει τα σημειωτόν στην κίνηση της καθημερινότητας. Αποκάλυψης συνέχεια με τον ήλιο να βγαίνει από τα σύννεφα στο Stoer, ένα μουσκεμένο χωριουδάκι προβάτων. Τέλος ο B road καθώς έχω κάνει τον κύκλο της χερσονήσου. Λίγα λεπτά μετά φτάνω στο Lochinver, το χωριουδάκι που θα με φιλοξενήσει απόψε.
  6. Η φιδογυριστή διαδρομή ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους και αν σας λέει κάτι από το σχολείο ο όρος ‘οριζόντιος διαμελισμός’ η βόρεια Σκωτία είναι σαν την Ελλάδα: Δαντέλα. Ειδικά προς το Polla και το Laid με το –θαλάσσιο- Loch Eriboll. Αυτό που όμως απρόσμενα θα μπορούσε να θυμίζει Ελλάδα είναι η παραλία Ceannabeinne που εμφανίζεται από το πουθενά σε μια στροφή μπροστά σου. Μια τεράστια αμμουδερή παραλία ξαφνικά! Λόγω της μικρής κλίσης του εδάφους το νερό αργοσβήνει στο αντιμάμαλο δημιουργώντας ρυάκια χρωμάτων στην άμμο. Έσβησα και σταμάτησα αρκετή ώρα να το χορτάσω. Τα κύματα φούσκωναν από βαθιά, δεν είχαν και μικρό ύψος, αφρίζοντας στην ακτή. Στα βράχια στις άκρες είχαν δημιουργηθεί σπηλιές από την διάβρωση ποιος ξέρει πόσων αιώνων. Μα τι χρώμα η άμμος, σχεδόν θυμίζει Επτάνησα. Κάποιος την χαίρεται από το παράθυρο του αυτή την θέα. Μα δεν σας βγαίνει η επιθυμία να σπρώξετε τον τεράστιο βράχο της διπλανής πλαγιάς στο γκρεμό;
  7. Και φυσικά πρόβατα, πρόβατα, πρόβατα παντού! (κατά το 'κάγκελα') Για να τα περιορίζουν στις μετακινήσεις τους έχουν κατασκευάσει σε μερικά σημεία μάντρες χωρίζοντας την γη σε ζώνες. Πώς όμως θα τα εμπόδιζαν χωρίς να χρειάζεται να μπουν πόρτες ή κάτι αντίστοιχο στην άσφαλτο; Να μια έξυπνη ιδέα, στα σημεία που η περίφραξη τέμνεται με τον δρόμο έχουν κατασκευάσει κατά μήκος της ασφάλτου κάτι σαν μεταλλική σχάρα. Η απόσταση και το πλάτος των δοκαριών είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν στα πρόβατα με τις μικρές οπλές να διασχίσουν τα λεγόμενα cattle grids. Αυτό που δεν φαίνεται στην φωτογραφία αυτή του google είναι το πόσο γλιστράνε αυτά τα περάσματα, ένα πέτυχα πάνω σε στροφή και ο κώλος από το μηχανάκι πρέπει να έφυγε στο πλάι τριάντα πόντους απροειδοποίητα. Πλησιάζοντας το χωριό Tongue με τα Highlands στο στόχαστρο και την μεγαλύτερη ευθεία της διαδρομής μπροστά μου. Πρώτη στάση για βενζίνη εδώ, είχα διαβάσει πώς σ’ αυτά τα μέρη τα βενζινάδικα είναι αραιά και έχουν ωράριο καταστημάτων, οπότε με την μικρή μου αυτονομία το παράκανα και τελικά σταματούσα συχνότερα απ΄ ότι έπρεπε. Ο παππούς – βενζινάς – ψιλικατζής μου έπιασε την κουβέντα για ένα χειμώνα το εβδομηντακάτι που είχε μείον είκοσι και είχαν παγώσει τα μουστάκια του! Μπρρρ ευτυχώς σήμερα τα πράγματα ήταν ανεκτότερα. Χειροποίητο σημείωμα αλλά και contactless μαζί! Το χωριό Tongue βρίσκεται όντως σε μια γλώσσα θάλασσας, έναν κόλπο που χωρίζει στα δυο μια χαμηλή γέφυρα. Στην άκρη της ένας τύπος έχει αράξει το αυτοκινούμενό του και ρεμβάζει στο παγκάκι. Άρχοντας! Πολύ ξεχωριστά μέρη, νέα για κάποιον του νότου τόσο στα χρώματα όσο και στις μορφές. Εδώ αν βλέπετε κάτι σκιές πάνω από την σκεπή, δεν είναι πουλιά, αλλά ο βυθός που με την άμπωτη εμφανίζεται, οι παλίρροιες σ’ αυτά τα μέρη ουδεμία σχέση με την Μεσόγειο. Ίσως φαίνεται το πόσο χαμηλά είναι αυτή την ώρα τα νερά από το διαφορετικό χρώμα της ‘παραλίας’ του εξοχικού. Αν είχα κάμερα της προκοπής θα φαινόταν ότι τα… λευκά pixels της απέναντι όχθης είναι στην πραγματικότητα δεκάδες καταρράκτες. Οδηγικά η διαδρομή είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστη, έχει όμως ιδιαιτερότητες: Πρώτον το ότι σ’ αποσπάει το τοπίο και δεύτερον ότι ο δρόμος είναι αυτό που οι ταμπέλες αποκαλούν single file, δηλαδή μονής λωρίδας, τόσο στενός. Ανά πενήντα – εκατό μέτρα υπάρχουν διαπλατύνσεις, όλες σημειωμένες με ταμπέλα ‘passing place’ όπου μπορούν δυο αυτοκίνητα να διασταυρωθούν ή να σταματήσει ο αργός προπορευόμενος για να τον προσπεράσουν (φωτό από το google). Μάλιστα οι ντόπιοι δεν το θεωρούν ντροπιαστικό για τον ανδρισμό τους να σταματήσουν και να σε περιμένουν, πφφφ απολίτιστοι! Αν μάλιστα εν μέσω βροχής σταματήσεις εσύ με την μηχανή, ε μόνο που δεν κατεβαίνουν να σε κεράσουν ουισκάκι. Τσαγάκι πάντως με κέρασε ο ταχυδρόμος της περιοχής, με το βανάκι του πήγαινε ασύλληπτα γρήγορα, δεν μου έχει ξανατύχει αυτοκίνητο να μου ανοίγει έτσι την απόσταση. Ναι είπαμεεεεε Hondaaaa (κουλομαρία, άλλο αυτό!)
  8. Η διαδρομή για σήμερα δεν είναι μαραθώνιος χιλιομετρικά ή χρονικά, κάθε άλλο. Άπλετος χρόνος για να γυρίσω μικρά δρομάκια της βορειότερης ακτής της Σκωτίας, απολογιστικά συνειδητοποιώ ότι ήταν από τις ομορφότερες ημέρες που είχα ποτέ με τη μηχανή. Οι ντόπιοι μάλιστα την εντάσσουν στο NC500. Όχι, δεν είναι νέο μοντέλο της Honda που καίει 0.8 λίτρα στα εκατό χρόνια, πρόκειται για μια απόπειρα τους να ‘χτυπήσουν’ το Route 66 των Αμερικανών με μια διαδρομή 500 μιλίων στο North Coast, εξ’ου και το όνομα. Και από την αρχή οι εικόνες είναι μαγικές! Σε άλλα ταξιδιωτικά έβλεπα φωτογραφίες από καταπράσινα τοπία, βλάστηση παντού. Απ’ ότι απεδείχθη, αυτό ισχύει το καλοκαίρι μόνο, τέτοια εποχή οι φτέρες έχουν μαραθεί (το ‘ξεραθεί’ σε μέρη που βρέχει 25 μέρες το μήνα είναι ύβρις!) και παίρνουν ένα καφεκόκκινο χρώμα που κάνει αντίθεση με το κιτρινοπράσινο χορτάρι, υπέροχα. Μακάρι να αποτύπωνε η κάμερα καλύτερα τις ακτές και τον ωκεανό στο βάθος, αν το καλοσκεφτείς η επόμενη στεριά ευθεία από δω πάνω ήταν η Γροιλανδία. Άλλο ζήτημα της φωτογραφικής ήταν ότι παρά την συννεφιά υπήρχε αρκετό φως στον ουρανό και έτσι το white balance και η φωτομέτρηση (διορθώστε με αν δεν τα λέω σωστά) παλάβωναν με την φωτεινότητα να παίζει τρελά πάνω κάτω. Σημασία είχε ότι ο καιρός άνοιγε. Κάπως. Μέχρι εδώ πάνω είχα έρθει για να βρω δύο πράγματα: Βουνά και ερημιά στον δρόμο και σήμερα ήταν η ημέρα που συνέβαινε ακριβώς αυτό. Τα μόνα ζώντα όντα ήταν τα εκατοντάδες πρόβατα. Τα περισσότερα μάλιστα έβοσκαν ελεύθερα χωρίς περιφράξεις και λοιπά περιττά. Στην αρχή, μαθημένος από τα εν Ελλάδι ξαδέρφια τους, όποτε τα έπαιρνε το μάτι μου στην άκρη του δρόμου σχεδόν σταματούσα φοβούμενος ότι θα αντιδράσουν απότομα και αν ένα τους αποφάσιζε να περάσει το δρόμο τα υπόλοιπα θα το ακολουθούσαν. Τελικά είναι πιο … πειθαρχημένα από τα δικά μας, βαριεστημένα έκαναν στην άκρη χωρίς να μου δίνουν σημασία (ναι, είπαμε, Honda!). Εδώ βόσκουν στην ράχη με τον αμμόλοφο να χωρίζει την θάλασσα στα δυο. Εκείνο το cottage (εξοχικό αγγλιστί) πρέπει να έχει μοναδική θέα! Παρεμπιπτόντως, για να βγάλω την φωτογραφία βυθίστηκα σε πέντε πόντους λάσπης. Χιονισμένες βουνοκορφές στον ορίζοντα και νερά να κυλάνε παντού. Ερημιά στις μικρές πεδιάδες, μόνο κάτι γκρεμισμένα πετρόκτιστα σπίτια που και που με κάνα – δυο τοίχους να στέκουν και την καμινάδα του τζακιού. Μια από τις χαρακτηριστικότερες φωτογραφίες η επόμενη: Διχρωμία στο τεραίν, συννεφιά με τον ήλιο να αχνοφαίνεται, βουνά, τόσα νερά που σχηματίζουν νησάκι και ένα από τα ντόπια μακρύτριχα βόδια με φράτζα να μου ποζάρει. Πολύ Σκωτσέζικη εικόνα.
  9. Ημέρα 4η, 14/11/’17 Thurso, Tongue, Scourie, Drumberg, Lochinver - 213km Ξύπνησα νωρίς και αφού κατασπάραξα ότι είχε μείνει από τα του Lidl ασχολήθηκα με το GPS και την σημερινή διαδρομή. Η κουκίδα της τρέχουσας θέσης μου έδειχνε πραγματικά κορυφή, εδώ ήταν η άκρη του χάρτη, παραπάνω δεν είχε. Περίεργο συναίσθημα, έχεις πάντοτε την εντύπωση ότι ο χάρτης είναι ατελείωτος. Με αφορμή το λάδωμα της αλυσίδας βγήκα να δω την θέα στον κόλπο του Thurso. Τα φέρυ στο βάθος με προορισμό το νησί Mainland (οποία ειρωνεία!), μια ακτογραμμή που σβήνει στην θάλασσα και σπιτάκια που στα μάτια μου θυμίζουν Σκανδιναβία με τις έντονες κλίσεις στις οροφές του. Δεν το πίστευα ότι ήμουν στην Βρετανία με τον τρόπο που είχα συνηθίσει να την αντιλαμβάνομαι. Κατά το λάδωμα, το κινητό γλίστρησε από την τσέπη στο στήθος και κάνοντας γκελ στην εξάτμιση κατέληξε στο πεζοδρόμιο μισοσπάζοντας την οθόνη. Λειτουργικά δεν συνέβη κάτι, το αναφέρω μόνο ως παρολίγον μεγάλο πρόβλημα, έχοντας πλοήγηση, διανυκτερεύσεις και φωτογραφική σε μια συσκευή πέραν της διευκόλυνσης χάνεις τα πάντα σε περίπτωση… καπούτ. Αρματώθηκα, αποχαιρέτησα τον ροκά σπιτονοικοκύρη (marshall ενισχυτής στην θέση του πλυντηρίου πιάτων!) και πήρα τον δρόμο μου. Πιτσιρίκια 7-8 χρονών ξεκινούσαν για το σχολείο τους, πώς στο καλό να είναι να μεγαλώνεις εδώ πάνω;
  10. Προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές έχει αναφέρει τα περί ανορθωτή ο hayabusas για το μηχανάκι αυτό. Απορώ αφού έχουν φύγει τόσα χρήματα για μπαταρίες, τύλιγματα, ξανατυλίγματα και πάλι από την αρχή γιατί δεν ασχολείσαι περισσότερο με τον ανορθωτή, δεν το λέω ειρωνικά.
  11. Ο συνήθης προορισμός στο βορειοανατολικό άκρο της Σκωτίας είναι το John o’ Groats που είναι και το βορειότερο σημείο. Από πολλούς είχα διαβάσει ότι -όπως και η φωτό στην υδρόγειο του Nordkapp- πιο πολύ αποτελεί μοτοσυκλετιστικό αυτοσκοπό παρά αξιοθέατο. Δεν έχω επισκεφτεί το Βόρειο Ακρωτήρι, αλλά αποφάσισα να μην πάω στο John o’ Groats και να κατευθυνθώ προς το Thurso που με την σειρά του αποτελεί την βορειότερη πόλη της ηπειρωτικής Αγγλίας (ναι οι Άγγλοι θεωρούν το κυρίως νησί ηπειρωτική γη). Έτσι έστριψα αριστερά στο Latheron με το βγαλμένο από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών όνομα και ξεκίνησα να διασχίζω τα οροπέδια. Ένας αέρας κρύος γυρνούσε τις ανεμογεννήτριες που μισοέβλεπα στο σκοτάδι, σύντομα πέρα από τα φώτα μου δεν έβλεπα απολύτως τίποτε άλλο. Ευτυχώς πέτυχα έναν ντόπιο με αυτοκίνητο που κινούταν σβέλτα, οπότε βάζοντας τον για λαγό και… φωταγωγό συνέχισα την πορεία προς Βορρά. Ο δρόμος σε άσχημη κατάσταση με λάσπες και χαλίκια στην άσφαλτο, τουλάχιστον στα σημεία που υπήρχε μεγάλο σαμαράκι είχαν τοποθετήσει επιγραφές RAMP, την σημασία την κατάλαβα βέβαια αφού έφαγα την πρώτη λακούβα! Ξανά δυνατή βροχή για χιλιοστή φορά σήμερα, τουλάχιστον στο βάθος φάνηκαν φώτα, κρίνοντας από το αραιοκατοικημένο της περιοχής δεν μπορούσε παρά να πρόκειται για το Thurso, ανακούφιση! Νηστικός όλη μέρα έψαξα στην πόλη για κάποια pub να βάλω κάτι στο στόμα μου, με τέτοια βροχή όμως οι αναζητήσεις δεν είναι ότι ευκολότερο. Για αψυχολόγητους λόγους σταμάτησα στα…Lidl, ίσως μου έβγαλαν κάτι οικείο, δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Έριξα αδιάβροχα και κράνος στο καρότσι και πέρασα τουλάχιστον μισή ώρα αγοράζοντας ότι φαγώσιμη βλακεία σκεφτόμουν. Δωμάτιο, καυτό μπάνιο και ξάπλα, δεν είχα διάθεση να ξαναβάλω αδιάβροχα και να εξερευνήσω το Thurso απόψε, αντί γι’ αυτό με ανοιχτές τις κουρτίνες αφήσα τις αστραπές να φωτίζουν την θάλασσα όσο με έπαιρνε ο ύπνος.
  12. Το τοπίο ήταν αλήθεια υπέροχο και αφού είχα καταφέρει να μην κρυώνω απολάμβανα την άγρια ομορφιά του. Όσο άφηνα το βουνό πίσω μου κατηφορίζοντας για την θάλασσα τα χιόνια αραίωναν, το ίδιο και η κακοκαιρία. Επόμενος σταθμός η Inverness, η πρωτεύουσα των Highlands. Μια μικρή παραθαλάσσια πόλη, βιομηχανική και μάλλον ασχημότερη απ΄ ότι την περίμενα. Ενώ αρχικά σκεφτόμουν να σταματήσω λιγάκι να την δω και ίσως να τσιμπήσω και κάτι, από το λίγο που την βόλταρα δεν με τράβηξε και πήρα τις εξοχές και πάλι. Το Sygic εδώ αποφάσισε να με πάει από ένα σωρό μικρά, πολύ μικρά δρομάκια μέχρι να επανέλθω στον κύριο δρόμο, συνήθως αυτό μου είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστο, αλλά στην προκειμένη κόστισε κοντά μια ώρα και με τις περιορισμένες ώρες ώσπου να χαθεί το φως, μάλλον ήθελα να αξιοποιήσω αλλιώς τον χρόνο μου! Χιόνια στην πορεία μου ξανά, θερισμένα χωράφια, για πάμε, έχουμε δρόμο ακόμη ως την κορυφή. (προσέξτε το πάχος της λευκής διαγράμμισης, είναι σχεδόν σαμαράκια οι γραμμές εδώ, εντελώς διαφορετικά από την Ελλάδα) Αφήνοντας πίσω μου την Inverness, όπως φαίνεται και στον χάρτη, είμαι πλέον αρκετά ψηλά. Για το υπόλοιπο της ημέρας θα ακολουθώ την ανατολική ακτογραμμή μέχρι να διασχίσω κάθετα την ενδοχώρα για να φτάσω στο Thurso. Η βόρεια θάλασσα δίπλα μου άγρια και κατάμαυρη, τα νερά αυτά καμία σχέση δεν έχουν με την Μεσόγειο. Σε διάφορα σημεία παρατηρώ εξέδρες άντλησης πετρελαίου, δεν είχα δει ποτέ μου από κοντά, αυτοί οι βιομηχανικοί γίγαντες επιβάλλονται με το μέγεθός τους. Κατά τόπους τα νερά έχουν τόσο τραβηχτεί με την άμπωτη που αποκαλύπτουν ίσως και εκατοντάδες μέτρα του βυθού, στο σημείο της φωτογραφίας υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα για φώκιες μάλιστα. Η κίνηση σ’ αυτό το πάνω κομμάτι του Α9 είναι μηδενική, ο αυτοκινητόδρομος είναι πια μια λωρίδα ασφάλτου που απλά ακολουθεί το ανάγλυφο, να και κάτι που είχα να συναντήσω από το καλοκαιρινό ταξίδι στην Ευρώπη: Φουρκέτες! Επιτέλους η ροπή (καλά ναι Honda έχω μην βαράτε!) και η πρώτη ταχύτητα βρίσκουν μια χρήση. Τα χρώματα σταθερά 50 shades of grey. Κατά την βενζινού με την βαριά προφορά δεν ήμουν όμως o Christian Grey, αλλά ‘either brave or stupid, your call young man’ , πώς να διαφωνήσει κανείς σ’ αυτό! Καθώς σουρούπωνε το άγριο τοπίο μου προκαλούσε πραγματικά θαυμασμό: Μικρά υγρά χωριουδάκια με λευκά σπίτια και το νεκροταφείο στην έξοδο τους, χτισμένα στην άκρη του κατάμαυρου βράχου ο οποίος συχνά κατακρημνίζονταν δεκάδες μέτρα κατακόρυφα στην Βόρεια Θάλασσα. Τα κύματα άφριζαν μακριά από την ακτή και τα έβλεπες νωχελικά σχεδόν να βγαίνουν ως έξω. Μαγεία. Τελευταία εικόνα πριν χαθεί το φως, στροφιλίκι στην άκρη της χειμωνιάτικης θάλασσας. Όχι στο σημείο καθ’αυτό, αλλά τα μέρη από ανάγλυφο φέρνουν στο μυαλό την Μάνη. Πόσο μακρινή είναι αυτή τη στιγμή η Μάνη και εκείνες οι κατηφόρες στο Οίτυλο!
  13. Μηχανικά δείχνει αδούλευτο, οπότε μ' αυτή την έννοια δεν υπάγεται στα Σούργελα. Αλλά ο καλλιτέχνης το έχει καρναβαλέψει τόσο που νομίζω κερδίζει δικαιωματικά θέση. Στην Ελλάδα θα το είχαμε για το Τριώδιο, στην Αγγλία το θεωρούν τέχνη και το εκθέτουν σε μουσείο του Bristol όπου και το φωτογράφησα. Από που να το πιάσω; Από το εικόνισμα - μπαγκαζιέρα; Την σέλα - σεμεδάκι δερμάτινο με πέρλα; Την Ζάντα; Το καπάκι της μετάδοσης; Το άγαλμα στο φτερό; Α, έχει και υπέροχο μασκάκι - αρκουδάκι kawai με βλεφαρίδες: Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες.
  14. Ήμουν πλέον μέσα σε δάση, ο δρόμος περνούσε μέσα από χαράδρες με ποτάμια να ρέουν δίπλα, ο πολιτισμός αραίωνε και αντί για φαντεζί βενζινάδικα με ανισόπεδες διαβάσεις και WiFi συναντούσα μικρά υπόστεγα με μια – δυο αντλίες στις οποίες έφθανες περνώντας κάθετα απέναντι την εθνική. Καλωσήρθα στα Highlands? Αρχική μου σκέψη ήταν μετά το Perth να κινηθώ ανατολικά προς Aberdeen, αλλά με τους χειμερινούς περιορισμούς που ανέφερα έκρινα ότι τα χιλιόμετρα δεν έβγαιναν για τέτοια εποχή, οπότε συνέχισα δια μέσου του εθνικού πάρκου Cairgnoms. Η περιοχή είναι ορεινή με γυμνά βουνά και την δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ηνωμένου Βασιλείου, το Ben Macdui στα 1300 μέτρα από την θάλασσα. Πράγματι, η διαδρομή όλο και ανηφορίζει, ο δρόμος πια έχει μια λωρίδα ανά κατεύθυνση χωρίς νησίδα, ανά διαστήματα μόνο υπάρχουν passing points, δηλαδή σημεία όπου μια επιπλέον λωρίδα επιτρέπει στα αυτοκίνητα να προσπερνάνε. Αρχίζει να κρατάει χιόνι σιγά-σιγά στις άκρες του δρόμου και είμαι ακόμη χαμηλά. Μετά την Loch Garry τα πάντα είναι κάτασπρα στο οροπέδιο και έρχεται αυτό το πολύ χαρακτηριστικό κρύο του χιονιού που νιώθεις στην ανάσα τον παγωμένο αέρα στα πνευμόνια. Επιλογές δύο: Να γυρίσω πίσω ή να δείξω εμπιστοσύνη στους Σκωτσέζους ελπίζοντας ότι δεν τσιγκουνεύτηκαν κατά το στερεότυπο το αλάτι κρατώντας τον δρόμο ανοικτό. Επιλέγω το δεύτερο. Είμαι αρκετές ώρες στον δρόμο με βροχή και μου κάνει τρομερή εντύπωση που δεν κρυώνουν τα χέρια μου ούτε στα 130: Χωρίς θερμαινόμενα, χούφτες ή κάποιο υπερειδικό γάντι και με την… ζεστή ηλικία των 18 μια δεκαετία πίσω ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν πάγωναν τα ακροδάκτυλα, να ‘ναι καλά η Alpinestars. Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ορατότητα, με το χιόνι, το αλάτι και τη βροχή ένα νέφος μπίχλας αιωρείται πάνω από τον δρόμο, ειδικά όταν διασταυρώνεσαι με νταλίκα. Όλο αυτό κολλάει στην ζελατίνα σχηματίζοντας μια άσπρη κρούστα που δεν καθαρίζει απλά πιέζοντας με το δάχτυλο εν κινήσει, χρειάζονται στάσεις για καθάρισμα με υγρά μαντηλάκια, ευτυχώς προέβλεψα να είναι πρόχειρα. Και με τέτοιο τοπίο, ξένο για μένα τον νότιο, οι στάσεις είναι ευκαιρία να θαυμάζω τα βουνά. Το φορτωμένο κορμούς φορτηγό μου βγάζει κάτι από Καναδά για κάποιον λόγο. Στην παρακάτω φωτογραφία ήμουν τυχερός- δεδομένης της ταχύτητας- που πρόλαβα την αρχή της αμαξοστοιχίας ενώ ταυτόχρονα ο ντόπιος με την γουρούνα περιμένει την σειρά του να διασχίσει τις γραμμές. Όχι, αλήθεια, δεν μου το ‘χα ότι θα τα έβλεπα ποτέ μου αυτά.
  15. Οι τριπλές γέφυρες που είχα παρατηρήσει από τα πυροβολεία του κάστρου την προηγούμενη ημέρα θα έβγαιναν εκτός πλάνου γιατί σκόπευα να επισκευθώ ένα μνημείο για το οποίο από καιρό είχα ακούσει στο Falkirk. Επρόκειτο για τα Kelpies, δυο τριαντάμεντρα αγάλματα αλόγων στις παρυφές του καναλιού Forth and Clyde. Τα χαλύβδινα αυτά αγάλματα αναπαριστούν τα Kelpiesτα οποία είναι μυθικά αλογόμορφα πλάσματα και είναι φόρος τιμής των Σκωτσέζων στα άλογα τα οποία ειδικά κατά τον 19ο αιώνα βοήθησαν στην βιομηχανοποίηση και όχι μόνο της χώρας. Σαν θέαμα στέκουν επιβλητικά μπροστά σου, αλλά είναι ταυτόχρονα και ανάλαφρα παρά τον όγκο τους, θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε τεράστια πιόνια σκακιού και τα άλογα της ζωφόρου του Παρθενώνα νομίζω. Τα θαύμασα αρκετή ώρα, τριγύρω υπήρχαν και αρκετά άλλα άλογα σε κλίμακα 1:1 και ζωντανά, ενώ το δρομάκι ως τον χώρο περνούσε αντικριστά από το κανάλι, διακρίνετε τις βάρκες στο φόντο. Επιβλητικός χώρος, απ’ ότι έψαξα φωταγωγείται καλόγουστα και είναι ορατός και από την ‘εθνική’. Καβάλησα και εγώ το λίγο-μικρότερο-από30-μέτρα άλογο μου και συνέχισα να κατευθύνομαι βόρεια προς το Perth με τον καιρό όλο και να χαλάει και μια παγωμένη βροχή να αργοπέφτει. Έχω μια ηλίθια συνήθεια, όταν ταξιδεύω να μου κολλάει αυτιστικά επίμονα το ρεφραίν άσχετων τραγουδιών και να το επαναλαμβάνω διαρκώς για ώρες. Στην προκειμένη μου κόλλησε –πού στο καλό το θυμήθηκα;- μετά από τα Kelpies το ‘Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω’. Ταυτόχρονα ήμουν σε υπερένταση με τον καιρό, με έπιαναν νεύρα με τον εαυτό μου, ‘κωλόπαιδο, εγωιστή, πού πας, ρισκάρεις, μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι και τα ταξίδια, ο αδερφός σου μπαίνει φαντάρος αύριο και εσύ χειμωνιάτικα κυνηγάς την άκρη του κόσμου’. Παράλληλα χαζοχιόνιζε με μικρές νιφάδες να κολλάνε στην ζελατίνα του κράνους μου. Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο όπως τα όνειρα που έκανα παιδί.
  16. Ημέρα 3η, 13/11/’17 Edinburgh, Falkirk, Inverness, Thurso, 512km Η ημέρα σήμερα είχε ‘πινέζα’, τους Κήπους Έβρου της Μεγάλης Βρετανίας. Η εποχή και το κλίμα επέβαλλαν μπόλικους περιορισμούς στην άνοδο αυτή. Πρώτος και μεγαλύτερος ο πάγος που τον φοβόμουν πολύ, ειδικά στην… afroamercan εκδοχή του πριν το καταλάβεις έχεις πέσει. Αυτό σήμαινε ότι νωρίς το πρωί τα πράγματα είναι ακόμη πιο επικίνδυνα, ειδικά σε δρόμους απάτητους από αυτοκίνητα. Πέραν του πάγου, με προβλημάτιζε και η θερμοκρασία τόσο βόρεια, άλλο να κυκλοφορείς στους 0o C για ένα τέταρτο και άλλο όλη μέρα. Αυτό σήμαινε ότι καλό θα ήταν να μην πολυταξιδεύω μετά την δύση του ηλίου που τέτοια εποχή σ’ αυτά τα μέρη σήμαινε περίπου στις 17:00. Εξαιτίας όλων αυτών οι ολικές ώρες οδήγησης μες στην ημέρα έπεφταν πολύ συγκριτικά με καλοκαιρινά ταξίδια μου, άρα οι στάσεις, οι αποστάσεις και οι διαδρομές έπρεπε να επιλεγούν αντίστοιχα. Με αυτές τις σκέψεις φόρτωσα το μηχανάκι, περίμενα να περάσει λίγο η ώρα να ‘ζεστάνει’ και με 2-3 βαθμούς Κελσίου πήρα τον Α9 με τις φωτεινές επιγραφές να προειδοποιούν για χαμηλές θερμοκρασίες και την ΛΕΑ όπου δεν την είχαν αλατοπιπερώσει να είναι παγωμένη. Ενδιαφέρουσα προβλέπεται η ημέρα!
  17. Περιπλανήθηκα για αρκετές ακόμη ώρες περπατώντας όλη την Princess, είδα πεζόδρομους, πλατείες και παρκάκια μέχρι να αρχίζει το φως να λιγοστεύει. Κατέληξα σ’ ένα μικρό, γουστόζικο καφέ για λίγη ζεστασιά μετά από τόση πορεία. Χαζεύοντας από το παράθυρο προσπαθούσα να αξιολογήσω την πόλη. Σίγουρα και με διαφορά ότι καλύτερο είχα δει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν είναι μόνο η ποικιλία του τοπίου, το ότι είναι ένα μνημείο, αλλά το ότι δείχνει να έχει μια ποιότητα που δεν έχω βρει στο υπόλοιπο Νησί. Οι άνθρωποι δεν δείχνουν να είναι στην πλειοψηφία τους υπέρβαροι ημιαλκοολικοί, οι γυναίκες δεν είναι χυδαία προκλητικές, τα μαγαζιά τους δεν είναι μια επανάληψη πέντε – δέκα αλυσίδων. Συν ότι σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται τα Highlands για εκδρομές. Το μέγεθος της πόλης δίνει επιλογές χωρίς να είναι αχανής μητρόπολη σαν το Λονδίνο. Ζωή μετά μεσημβρίας υπάρχει, νεαρόκοσμος το ίδιο και τα πάντα γύρω είναι χάρμα οφθαλμών. Αν θα μπορούσα να ζήσω εδώ; Γνωστοί μου στον χώρο του ΙΤ είναι υπερευχαριστημένοι και καλοπληρωμένοι έχοντας δέσει με τον τόπο. Προσωπικά, μάλλον γοητεύτηκα περισσότερο από την Πράγα και την Λιουμπλιάνα, αλλά το Εδιμβούργο παίρνει θέση στην τριάδα των πόλεων που δείχνουν να με τραβάνε, απολογισμός ικανοποιητικότατος. Απορροφημένος σ’ αυτές τις σκέψεις χάζεψα για τελευταία φορά τις εορταστικές ετοιμασίες και πήρα τον δρόμο για το δωμάτιο. Αύριο είχα μπόλικο δρόμο και ο καιρός δεν έδειχνε σύμμαχος όπως σήμερα. Oh well!
  18. Εκτός των τειχών, στην περίφημη Royal Mile έχει βγει ένας ήλιος παγωμένος, πόσο τυχερός είμαι, μόνο αυτό το μικρό συννεφάκι στον ορίζοντα! Στο βάθος ο ναός του αγίου Gille (τον Villeneuve ήξερα μόνο μ αυτό το όνομα!) και το… περίγραμμα τρούλου. Μαγαζιά με σουβενίρ και κασμίρ παντού (για κάποιο λόγο το υλικό αυτό ήταν ανατολίτικο στα μάτια μου, δεν είχα ιδέα ότι οι Σκωτσέζοι το τιμούν τόσο), αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν το υπερτουριστικό, κουραστικό άλλων πόλεων, ίσα-ίσα στους πεζόδρομους και όχι μόνο το Εδιμβούργο είχε ένα άρωμα μυστηρίου να το πω; Παραμυθιών του Dickens να το πω; Δύσκολο να το προσδιορίσω, αλλά ήταν απόλαυση να το εξερευνείς. Σκάλες, αψίδες, όλα συνθέτουν παραμυθένιο σκηνικό. Και όσο ψηλά και να κοιτάξεις, η αρχιτεκτονική εντυπωσιάζει, ειδικά μες στην λιακάδα. Μόνιμο φόντο το κάστρο, εδώ στο παρκάκι δίπλα στην pub που τσίμπησα το μεσημεριανό μου. Ναι, νομίζω καθόλου δεν θα με ενοχλούσε να πηγαίνω για δουλειά περνώντας δίπλα από κάτι τέτοιο, αντί για τις πολυκατοικίες μας! Το παραπάνω κτήριο είναι μουσείο και ταυτόχρονα γύρω του βρίσκονται κτίρια του Πανεπιστήμιου διάσπαρτα. Ελάχιστα κοινά βρίσκω με το Πολυτεχνείο Πατρών, πέρα από τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα ως κοινό σύμβολο. Ένα γλυκό καφέ που σταμάτησα. Με τους ντόπιους (και Έλληνες απ’ ότι μπόρεσα να ακούσω) να χαίρονται την Κυριακάτικη λιακάδα, παρέα με ένα κτίριο – φιόγκο. Σας λέει κάτι η γλώσσα; Έχουμε ιστορικό δεσμό και με την Σκωτία. Και όσο ο ήλιος γέρνει, η δυτική πλευρά του κάστρου φωτίζεται υπέροχα, το κτήριο στο κέντρο του κάδρου είναι η στρατιωτική φυλακή που εξερευνούσα το πρωί. Μα πραγματικά, έστω και από την φωτογραφία, ακόμη και ημέρα, δεν βγάζει κάτι πιο μυστηριώδες αυτό το μέρος;
  19. Σε γειτονικό κτίριο διατηρείται και μεσαιωνική φυλακή με τις αιώρες των τότε κρατουμένων. Σε μερικές μάλιστα είχαν τοποθετήσει και ηχειάκια ώστε να αναπαριστούν συνομιλίες μεταξύ τους. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ότι είχαν κρατήσει παλιές ξύλινες πόρτες κελιών στις οποίες οι φυλακισμένοι σκάλιζαν από ονόματα μέχρι προσευχές και βρισιές για τους δεσμοφύλακες, γενικά όρεξη να είχες να διαβάζεις και το υλικό ήταν ατελείωτο. Ανεβαίνοντας όλο και πιο ψηλά στο κάστρο η πανοραμική θέα γίνεται όλο και καλύτερη. Από την παρακάτω φωτογραφία να επεξηγήσω αυτόν τον τεράστιο στύλο: Πρόκειται για κάτι παρόμοιο με αυτό που υπάρχει στο Allou στην Αθήνα, σε ανεβάζουν με κάτι σαν βάθρο εκεί πάνω, βλέπεις την θέα και σε τυχαίο χρόνο κάνεις βουτιά στο κενό με 140. Στο φόντο της φωτογραφίας και αριστερά πίσω από τους λόφους ίσως διακρίνετε με ζουμ (με γυμνό μάτι ήταν εμφανέστερες) τις κορυφές από τις τριπλές γέφυρες, είναι εντυπωσιακά κατασκευάσματα που δεν περίμενα να είναι ορατά από τέτοια απόσταση Και η περιπλάνηση στην Minas Tirith συνεχίζεται. Όποια βγάζει selfie εκτελείται από αυτό μικρού διαμετρήματος περίστροφο Παρέλειψα το παρακάτω μουσείο των πεσόντων Σκώτων… …προκειμένου να δώσω προτεραιότητα στην αίθουσα της Βασίλισσας την οποία η Ελισάβετ επισκέπτεται ακόμη κάποιες φορές τον χρόνο. Αυτό θα πει να είσαι από τζάκι. Πανοπλίες που θυμίζουν Ιβανόη (ελπίζω να σας λέει κάτι!) στολίζουν τον χώρο, πίνακες ζωγραφικής, τα κλειδιά τις πόλης. Ωστόσο αν το καλοσκεφτεί κανείς, κάποιος μεγαλοαστός του σήμερα μπορεί να ζει σε χλιδή ανώτερη των βασιλιάδων του πρόσφατου παρελθόντος, δεν το λες μικρό πράγμα αυτό! Με διαφορά ο εντυπωσιακότερος χώρος του κάστρου ήταν η αίθουσα με τα Scottish Crown Jewels, νομίζω ως μετάφραση το ‘βασιλικά κοσμήματα’ δεν είναι εντελώς ακριβές. Σ’ αυτό το δαιδαλώδες κτήριο – όπου απαγόρευαν ρητά την φωτογράφηση- διάβαζες την εξέλιξη από το πρώτο Στέμμα στα επόμενα, τα Παπικά δώρα στους βασιλείς, το ξίφος του οποίου ο κάτοχος γινόταν βασιλιάς των Σκωτσέζων. Είχαν μάλιστα αναπαράσταση με κούκλες από τελετή στέψης. Συνέχιζες στην περίοδο που τα ‘κοσμήματα’ είχαν χαθεί για πάνω από αιώνα, το πώς βρέθηκαν και αποκαταστάθηκαν, για να φτάσεις τελικά στην αίθουσα έκθεσής τους όπου τα έβλεπες σε όλη τους την μεγαλοπρέπεια. Απ΄ όλη αυτή τη διαδικασία είχες πολλά να πάρεις, έβλεπες την Ιστορία των Σκωτσέζων ως λαό, προσωπικά μου βγήκε μεγάλος σεβασμός προς αυτούς, πάντα το βρίσκω ενδιαφέρον αυτό στα ταξίδια ότι είναι αφορμή να μάθεις πράγματα που δεν ήξερες ή ακόμη καλύτερα που νόμιζες ότι ήξερες. Όπως και να έχει, έχοντας περάσει πολλές ώρες στο κάστρο ήταν ώρα να κατηφορίσω προς την πόλη. Για καλή μου τύχη εκείνη την ώρα επέστρεφε η στρατιωτική παρέλαση με της γκάιντες, οπότε οι τουρίστες ακροβολιστήκαμε στα πυροβολεία γύρω από τις κάνες των κανονιών για να τους χαζέψουμε να παρελαύνουν.
  20. Στις απειλές και το look μου φέρνεις σε Kim Jong Un, αλλά μετά από τέτοιο μήνυμα θα το συνεχίσω απόψε, δεν γίνεται αλλιώς!
  21. Το αντίτιμο για την είσοδο ίσως ξενίσει στις 17 λίρες, αλλά αν έχετε σκοπό να δείτε το κάστρο με λεπτομέρεια εκτιμώ πως αξίζει. Πρωτομπαίνοντας, το πρώτο που χάζεψα ήταν η θέα της θάλασσας, είχε διαύγεια, είχα να δω θάλασσα από τον Αύγουστο, είναι θέαμα που με γαληνεύει. Ο πύργος που στέκει στον απέναντι λόφο είναι αφιερωμένος στον Νέλσονα, από καθαρή αμέλεια δεν ανέβηκα εκεί αργότερα μες στην ημέρα δυστυχώς. Πέρα από τις διάφορες συστοιχίες κανονιών στις πολεμίστρες του κάστρου, ξεχωρίζει το παρακάτω πυροβόλο. Ακολουθώντας παράδοση αιώνων το πυροδοτούν κάθε μεσημέρι για να σημάνουν ότι η ώρα είναι 13:00. Κάθε μεσημέρι εκτός Κυριακής και βέβαια εγώ έτυχε να είμαι εκεί Κυριακή! Ο λόγος ύπαρξής του ήταν το να ρυθμίζουν όλοι με ακρίβεια τα ρολόγια τους που εκείνα τα χρόνια ξεκουρδίζονταν τακτικά. Η ακρίβεια ήταν απαραίτητη για τα πλοία στο λιμάνι, αλλά και για τα τρένα. Μάλιστα είχαν και το παρακάτω διάγραμμα που έδειχνε πόσο καθυστερεί ο ήχος να φτάσει σε κάθε σημείο της πόλης ώστε να υπολογίζουν την υστέρηση και να ρυθμίζουν τα ρολόγια αντίστοιχα. Το ίδιο το όπλο πυροδοτούταν από ρολόι για μεγαλύτερη ακρίβεια και μάλιστα ο λόγος που η επιλεγμένη ώρα ήταν 1:00, ήταν ότι ο ακριβέστερος υπολογισμός γίνεται για 12 το μεσημέρι, συν μια ώρα διορία για τους υπεύθυνους ώστε να επεξεργαστούν τα δεδομένα. Εντός του κάστρου στρατοπέδευε μέχρι πρόσφατα τάγμα ιππικού, οι Royal Scots Dragoon Guards και στο μουσείο τους βλέπεις όλη την ιστορία της μονάδας εδώ και δύο αιώνες, όπως και την μετάβασή της από άλογα σε τεθωρακισμένα, όλα αυτά με τις στολές, τα μετάλλια αλλά και διοράματα προς έκθεση. Δίπλα στον τότε στρατώνα βρίσκεται στρατιωτική φυλακή, τα κελιά είναι επισκέψιμα και μάλιστα έχουν αναπαραστήσει ιστορικά σενάρια με κούκλες και τον λόγο της ποινής του καθενός, τις συνθήκες κράτησης, την απομόνωση. Νομίζω πρέπει να χαίρομαι που οι φυλακές που τρώγαμε ως φαντάροι ήταν μεταφορικές!
  22. Ημέρα 2η, 12/11/’17 Edinburgh, 0km Αυτή η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στην πόλη του Εδιμβούργου. Έχοντας ακούσει τα καλύτερα για το μέρος από διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους, αποφάσισα ότι άξιζε περισσότερο χρόνο από μια νυχτερινή βόλτα. Ξύπνησα νωρίς με την ευχάριστη αίσθηση της ηλεκτρικής κουβέρτας, την θεωρούσα κάτι που κάνουν οι γιαγιάδες, αλλά τόσο βόρεια τα δεδομένα αλλάζουν. Η ημέρα έδειχνε ότι θα είναι εντελώς καθαρή από σύννεφα, ωστόσο αυτό σήμαινε ότι η θερμοκρασία θα έμενα χαμηλά, ακόμη και μετά τις 9:00 δεν είχε ανέβει από τους -2οC, το μηχανάκι το βρήκα με παγωμένη σέλα. Μπρρρρ, ευτυχώς θα κινούμουν με τα Μέσα μεταφοράς σήμερα! Στους κυρίως δρόμους είχαν ρίξει αλάτι, αλλά σε μικρότερες οδούς, όπως η δική μου όχι και έτσι ο δρόμος είχε παγώσει γλιστρώντας ακόμη και με τα πόδια. Εμφανώς δεν ήταν μέρα για ταξίδι σήμερα! Αυτό που ευχαριστήθηκα στο Εδιμβούργο ήταν οι ανηφοροκατηφόρες του, μου έβγαζαν κάτι οικείο, η φλαταδούρα που συναντούσες αποκλειστικά κοντά στα μέρη που δουλεύω μου γυρνούσε το μάτι ανάποδα. Βοηθούσε και η αρχιτεκτονική βέβαια του μέρους, πανέμορφα κτήρια με μικρά μαγαζιά που δεν ήταν μόνο Starbucks και McDonalds, αλλά μικρά καφέ, μαγαζιά που πουλούσαν tweed σακάκια (δημοφιλές τοπικό προϊόν), κασμιρένια φουλάρια (δημοφιλέστερο τοπικό προϊόν), ουίσκι (δημοφιλέστατο τοπικό προϊόν). Με έναν καπουτσίνο σε πλαστικό ποτήρι προσπαθούσα να ζεστάνω τα χέρια μου μέχρι να χτυπήσει ο ήλιος και χαμηλότερα από το κάστρο. Γρήγορα ανηφόρησα προς τα πάνω μέσα από πετρόκτιστες σκάλες, ο καιρός έδειχνε να μου κάνει το χατίρι. Και η θέα όλο και έφτιαχνε ανεβαίνοντας, μα πόσο ωραίο θέαμα οι λόφοι στον ορίζοντα! Όπως προανέφερα, το Σαββατοκύριακο ήταν αφιερωμένο στους νεκρούς του Πολέμου και έτσι είχα την τύχη να πετύχω στρατιωτική παρέλαση στο προαύλιο του κάστρου. Πολύ εντυπωσιακές οι στολές τους, το ‘τέντα’ που λέγαμε στην δική μας στρατιωτική αργκώ δεν μπορεί να περιγράψει το πόσο πειθαρχημένα στεκόντουσαν όλοι τους. Παρότι το πλήθος ήταν μεγάλο, επικρατούσε σιγή, τόση που άκουγες τις κορδέλες από τα ‘δίκοχά’ τους να ανεμίζουν. Υπήρχαν τέσσερις παρατάξεις, μια πεζικού (υποθέτω), μια ναυτικού, μια με παραδοσιακές στολές και μια βετεράνων, έβλεπες άνδρες και γυναίκες στα 80 τους ίσως να στέκονται με περηφάνια στην γραμμή. Ο επικεφαλής με το ξίφος ανά χείρας έδινε το πρόσταγμα για να ξεκινά ένα-ένα Σώμα την παρέλαση, όταν ξεκίνησαν να παίζουν τις γκάιντες τους κατηφορίζοντας με βήμα όσο και να σε αφήνουν αδιάφορο τα μιλιταριστικά ένιωθες δέος. Θες ο παραλληλισμός ότι εδώ και αρκετούς αιώνες ΑΚΡΙΒΩΣ με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες στολές και τα ίδια κτήρια για φόντο έφευγαν για πραγματική μάχη μου έφερε ανατριχίλα, ειδικά ο ήχος της γκάιντας. Για να δούμε και το εσωτερικό του κάστρου!
  23. Βγάζω την προστασία πλάτης από το Revit για να γίνει λίγο πιο ανθρώπινο, τζινάκι, σκούφος και βουρ με το λεωφορείο για το κέντρο. Οι πρώτες εικόνες καθ’οδόν είναι τόσο διαφορετικές από την υπόλοιπη Αγγλία: Τριώροφα ή τετραόροφα κτίρια των αρχών του περασμένου αιώνα, άνευ του κουραστικού κόκκινου τούβλου και μαγαζάκια σχεδόν σε κάθε ισόγειο. Και επιρροές από τους αρχαίους ημών παντού. Οι δρόμοι σφύζουν από ζωή, τραμ, αγάλματα παντού. Μια αίσθηση πολιτισμού, σε αντίθεση με το ντεκαντάνς της Νότιας Αγγλίας. Η κόκκινη θολούρα στο φόντο είναι το κάστρο του Εδιμβούργου που δεσπόζει σε λόφο πάνω απ’ όλη την πόλη. Και από άλλες γωνιές είναι πραγματικά εντυπωσιακό το θέαμα του, με γυμνό μάτι ήταν θεαματικότερο. Στο κέντρο των κυκλικών κόμβων αγάλματα πάλι, προσεγμένο το μέρος, μου θύμισε την Βουδαπέστη αισθητικά. Και κόσμος παντού σε βαθμό που δεν έβρισκα τραπέζι να τσιμπήσω κάτι! Περιπλανιέμαι στα στενάκια, την ώρα που έβγαζα την φωτό από την pub ονόματι... Πάγια Εντολή (;) πήρε το αυτί μου Παντελίδη, ο λατζέρης του διπλανού καταστήματος πρέπει να ήταν πατριωτάκι και μεράκλωνε στη δουλειά. Γενικά ήταν αρκετές οι φορές που άκουσα ελληνικά γύρω μου. Οι εορταστικοί στολισμοί έχουν ξεκινήσει ήδη, κάποιος έπαιζε βιολί δίπλα μου, πολύ ζεστή ατμόσφαιρα παρά τις διαφωνίες του υδράργυρου. Και όσο και αν φαντάζει κυριλέ Μέγαρο, πρόκειται για pub, καμία σχέση με τα ανήλιαγα καταγώγια που είχα συνηθίσει. Και μέσα η εικόνα πολύ ευχάριστη, στον προτζέκτορα έπαιζε rugby και όλοι παρακολουθούσαν ουρλιάζοντας όταν σκόραρε η ομάδα τους. Το Scott Monument μπροστά μου. Εξαιτίας της Ημέρας Μνήμης του Παγκοσμίου Πολέμου (προσπάθησα να μεταφράσω!) το μνημείο είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, καθώς οι ντόπιοι αποθέτουν μικρά ξύλινα σταυρουδάκια για να τιμήσουν τους νεκρούς, ένα μίνι νεκροταφείο. Στην απέναντι μεριά του λόφου το κτήριο της Τράπεζας της Σκωτίας με τις σημαίες να ανεμίζουν στον παγωμένο αέρα εμπνέει ένα δέος όπως και να το κάνει κανείς. Λίγο δίπλα, μια πλημμύρα από λαμπάκια καθώς ετοιμάζεται η Χριστουγεννιάτικη αγορά με τον τροχό του λουνα παρκ και δεκάδες εργάτες να δουλεύουν ακόμη και τέτοια ώρα. Όταν ανοίξει τα πράγματα θα είναι ακόμη καλύτερα. Μια τελευταία βόλτα στην Princess Street και κατά τις 11 παίρνω το λεωφορείο για το δωμάτιο έχοντας περπατήσει αρκετά πλέον. Αύριο όλη η μέρα θα είναι αφιερωμένη στο να δω το Εδιμβούργο με φως. Γεμάτη ημέρα!
  24. Ημέρα 1η, 11/11/’17 Leamington Spa – Lancaster – Moffat – Ediburgh, 561km Πρωινό Σαββάτου η αναχώρηση, ξύπνησα αξημέρωτα, ακόμη και χωρίς ιδιαίτερο φως έβλεπα καθαρά την παγωνιά στα κεραμίδια του γείτονα, όχι η ενθαρρυντικότερη ‘καλημέρα’ όταν σε περιμένουν 500+ χιλιόμετρα με πορεία προς Βορρά και μόνο. Μετά κόπων και βασάνων φόρεσα ότι είχα και δεν είχα και ξεκίνησα με ψιλόβροχο. Τα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής συνάντησα κάτι που απεχθανόμουν στους εδώ δρόμους: Ποδήλατα. Σ’ αυτή τη χώρα οι δρόμοι είναι πραγματικά θεόστενοι ακόμη και σε οδούς που τις λες και κύριες συνδέοντας μεγάλες πόλεις έχοντας μεγάλο όγκο κυκλοφορίας. Φανταστείτε κάτι παρεμφερές όταν κάνουν έργα στην Ελλάδα πχ κατά την πασχαλινή έξοδο και όόόόλη η κίνηση εκτρέπεται σε δρομάκια χωριών δημιουργώντας πήξιμο. Ευαγγέλιο στην Αγγλία είναι το τυπολατρικό δίπτυχο ‘health & safety’ και έτσι αντιμετωπίζουν τα ποδήλατα σχεδόν σαν νταλίκες: Για να τα προσπεράσουν βγαίνουν ολόκληροι στο αντίθετο ρεύμα. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει το αντίθετο ρεύμα να είναι άδειο, γεγονός που δεν συμβαίνει ποτέ, άρα ένα ποδήλατο δημιουργεί ουρές πολλών αυτοκινήτων (47 μέτρησα ένα πρωί για την δουλειά) που κινούνται με 8 μίλια/ώρα πίσω του, ενώ ο ποδηλάτης σφυρίζει αμέριμνος! Φανταστείτε την γκαντεμιά μου όταν βγαίνοντας από το Warwick έπεσα σε… ποδηλατική παρέλαση για την ημέρα των βετεράνων. Κάποια στιγμή ξεμπέρδεψα με το μποτιλιάρισμα και έπιασα τον αυτοκινητόδρομο Μ6 ακολουθώντας τις ταμπέλες ‘North’. Όσο και αν είναι πληκτικές οι εθνικές, η σκέψη ότι από ένα σημείο και μετά κάθε μέτρο που έκανα ήταν το βορειότερο σημείο του πλανήτη που είχα φτάσει ως εκείνη την στιγμή μου έφτιαχνε την διάθεση. Έργα, ουρές, καθυστερήσεις, business as usual σε βρετανικό αυτοκινητόδρομο, το μόνο πράγμα που ήταν νέο για μένα ήταν τα διόδια. Ο M6 είναι από τους ελάχιστους δρόμους που έχουν διόδια εδώ, το περίφημο Μ6 Toll που ονοματοδοτεί και την διαδρομή. Άλλη πρωτιά που ανακάλυψα αναίμακτα, είναι ότι ακριβώς πριν τα διόδια η αστυνομία έχει στημένα μπόλικα οχήματα που εμφανίζονται ξαφνικά και ανάβοντας φάρους σταματούν οχήματα για παραβάσεις που έκαναν νωρίτερα! Όταν σταμάτησαν την C63 AMG που συνταξιδεύαμε χμμμ ας πούμε ‘πάνω από το όριο ταχύτητας’ ήμουν σίγουρος ότι είμαι ο επόμενος, αλλά παραδόξως δεν συνέβη κάτι. Περνώ το Liverpool, το Blackpool με βροχή, μόνο προς το Lancaster ο καιρός ανοίγει ανέλπιστα. Βρε λες; Το τοπίο αλλάζει προς το καλύτερο καθώς πλησιάζω προς lake district, η περιοχή είναι κάτι αντίστοιχο των εθνικών μας δρυμών και επιτέλους ξεφεύγω από τις ανιαρές πεδιάδες που εκτείνονται από το κάτω άκρο του Νησιού ως εδώ. Επιτέλους βουνά. Το ταξίδι τώρα ξεκινά. Και ο καιρός επιστρέφει στα συνήθη μουντά του χρώματα. Συγκεκριμένα, το ταξίδι ξεκινά όταν αφήνω πίσω μου τον αυτοκινητόδρομο για το χωριουδάκι του Moffat. Χρονικά είμαι μια χαρά, οπότε το εξερεύνησα λιγάκι, αφήνοντας το μηχανάκι στο προαύλιο της εκκλησίας. Η οποία είχε μια περίτεχνη είσοδο. Το χωριό καθαυτό αν και τουριστικό είχε ωραίο χρώμα, ένα υπέροχο Δημαρχείο και μπόλικες pubs. Από το Moffat και μετά ξεκινά η διαδρομή Α708 η οποία θεωρείται από τις ομορφότερες της Αγγλίας, ώρα να μάθω αν αξίζει την φήμη της. Και όσο μπορεί να μην σας κάνει αίσθηση το τοπίο, περιλαμβάνει δυο πράγματα που είχα καιρό να δω: Λόφους και δάση. Και είμαι ακόμη στις παρυφές του Moffat. Καλύβες, πέτρινοι μαντρότοιχοι, πρόβατα που βόσκουν και ένας δρόμος που ανεβοκατεβαίνει. Υπέροχο το βουκολικό τοπίο, λίγα χρόνια πριν δεν θα το πίστευα ότι θα μπορούσα να είμαι εδώ με τη μηχανή. Η χάραξη δεν είναι άσχημη, ακολουθεί επακριβώς το τοπίο και με αυτό εννοώ όλα τα σκαμπανεβάσματά του που στα χασίματα κάνουν την ανάρτηση να αλαφρώνει, με λίγο κουράγιο θα έκανε κανείς αλματάκια αλα Isle of Man. Κάποια στεγνή ημέρα εδώ θα είναι απολαυστικές οι στροφές, σήμερα με τόσες υγρασίες μόνο το τοπίο μπορείς να απολαύσεις. Και είναι απολαυστικό το άτιμο! Απόκρημνα για τα εδώ δεδομένα βουνά σπαρμένα με πρόβατα, ποταμάκια και απολύτως μόνος στον δρόμο. Μαγεία. Καλώς σας βρήκα λοιπόν! Στην St Mary’s Loch τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο Εγγλέζικα με τον χαρακτηριστικό κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο στην μέση του πουθενά. Είχε τέτοια ηρεμία η στιγμή! Πρόκληση: Μετρήστε πόσα κεφάλια απαριθμεί το κοπάδι χωρίς να σας πάρει ο ύπνος (αν δεν σας αρέσουν οι .. φυσικοί τόνοι στα χρώματα, μάλλον θα βαρεθείτε γρήγορα!) Αν και εντελώς διαφορετικής ράτσας από τα δικά μας πρόβατα, από… πανίδα με εντυπωσίασε περισσότερο το ότι έβλεπα να περπατάνε παντού, ακόμη και στον δρόμο grouses. Και αν δεν σας λέει κάτι αυτό, θυμηθείτε το… διάσημο ουίσκι, την πέρδικα που λέμε στην επαρχία; Απ’ ότι αποδείχθηκε το ιδιαίτερο αυτό πτηνό δεν είναι απλά το logo τους, αλλά συνηθισμένο θέαμα, εντελώς πρωτόγνωρο για τα μάτια μου. Και ο πανέμορφος δρόμος συνεχίζεται ανάμεσα σε λίμνες, μικρά λευκά σπιτάκια, δάση, πέτυχα και ένα ‘αρχοντικό’ με τους κήπους του να εκτείνονται σ’ έναν ολόκληρο λόφο, η είσοδος μόνη της ήταν κάστρο. Το παραείχα πάρει χαζεύοντας με στάσεις κάθε τρεις και λίγο για να θαυμάσω το τοπίο και το σούρουπο πλησίαζε με την θερμοκρασία να πέφτει, ευτυχώς το Εδιμβούργο δεν ήταν πια μακριά, στην είσοδο της πόλης το παλιό ορυχείο έχει μετατραπεί σε μουσείο, με τράβηξαν οι υπέργειες κατασκευές Και αν μετά από μια μέρα εθνικής έχετε συνηθίσει τα λάστιχά σας να παίρνουν ένα ζηλευτό κατάμαυρο χρώμα, τα δικά μου με τόσο αλάτι απείχαν σημαντικά! Λίγο πριν χαθεί ο ήλιος φτάνω στο AirBnB που θα έμενα γι’ απόψε σε μια οικογένεια Σκωτσέζων σε μια ήσυχη γειτονιά των προαστίων. Αλλά κρίμα δεν θα είναι να μην δω λίγο την πόλη νύχτα;
  25. Ναι, αλλά εσείς έχετε τον klab για να τιμάτε τα μπριζολίδια , κάπου κερδίζεις κάπου χάνεις σ' αυτή την ζωή