estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1728
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    90

Όλο το περιεχόμενο του μέλους estebahn

  1. Δεν το κρύβω, ένιωθα ανακουφισμένος, ισχύει το ‘με το ζόρι παντρειά δε γίνεται’. Απομένει να ορίσει κανείς το πού είναι το ‘μακρινό ταξίδι’. Αρχική μου σκέψη δυτική Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και επιστροφή Ελλάδα κάνοντας της ακτογραμμή της Μεσογείου. Δεν είχα δει ποτέ την Ιβηρική και ευκαιρία να συναντούσα φιλαράκια μου στα Πυρηναία και την Μασσαλία. Άλλη ιδέα τα αγαπημένα Βαλκάνια, δυο ταξίδια εκεί και τα μέρη με είχαν εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Και ίσως μπορούσα να δω για πρώτη φορά την Ρουμανία και την Μαύρη Θάλασσα. Μπα, σκέφτηκα, μεγάλε, αν είναι να πας μακριά, πήγαινε ΠΟΛΥ μακριά. Όσο πάει ο δρόμος. Να δεις αν εκεί σε χωράει ο τόπος. Κοίταξα βόρεια στο χάρτη. Σκανδιναβία here I come!
  2. Περνούσε ο καιρός και μέσα μου κάτι με έτρωγε. Το περασμένο καλοκαίρι δεν είχε roadtrip το πρόγραμμα, αφού δύο διαδοχικά σουκού παντρεύτηκε φίλη μου και φίλη της τότε κοπέλας μου, αφήνοντας το ενδιάμεσο πενθήμερο ως τις εν Ελλάδι μέρες μου για διακοπές. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνει από ‘δω και πέρα; Πλάνα άλλων θα καθορίζουν τα καλοκαίρια μου; Η καθημερινότητα σ’ αυτή την νέα χώρα κυλούσε αρκετά καλά δεδομένου του πόσο φρέσκος είμαι στην κλειστή αυτή κοινωνία, όμως μια επιθυμία για ταξίδι μ’ έτρωγε, μια τάση φυγής. Από την άλλη, με δεδομένο τον γάμο στην Κέρκυρα οριακά έμενε καμια βδομάδα άδειας για ταξίδι, που φτάνει και περισσεύει όταν οι Άλπεις φαίνονται από το παράθυρο της δουλειάς, όμως εμένα δεν με χωρούσε ο τόπος. Ήθελα να πάω κάπου μακριά. Φαγώθηκα με τα λυσσακά μου ένα διάστημα, ώσπου το πήρα απόφαση. Η φάση ήταν σ’ ένα βαθμό now or never, καθώς για να κάνει κανείς ένα πολυήμερο ταξίδι, πέραν της όρεξης, χρειάζονται και ορισμένοι άλλοι παράγοντες: Χρόνος και για πρώτη φορά ήμουν σε δουλειά που επέτρεπε συνεχόμενη άδεια. Οικονομικά επίσης με έπαιρνε. Τέλος παρέα. Ε, αυτή δεν υπήρχε με τη μορφή φίλων ή κοπέλας, αλλά μαζί της δεν υπήρχε και η ανάγκη να συγχρονίσεις τους παραπάνω δύο παράγοντες. Solo λοιπόν. Και κάπου το είχα ανάγκη αυτό. Στις καλένδες λοιπόν οι Παξοί και το αραλίκι εκεί, ο δρόμος με καλεί. Στράφι τα αεροπορικά και άντε να ανακοινώσεις τα καθέκαστα σε μαινόμενη μέλλουσα νύφη! Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε… Μην τα πολυλογώ παραπάνω, το χοντρικό πλάνο είχε αναχώρηση από Ελβετία, ταξίδι στο άγνωστο, γάμο στσι Κορφού (sic) και επιστροφή στο γραφείο. Κολλώντας ότι άδεια είχα ως τα Χριστούγεννα έβγαιναν 17 εργάσιμες ήτοι 3.5 βδομάδες. Δεν έχω λείψει ποτέ από δουλειά τόσο!
  3. Θες κάτι με sidecar, όπως είχε ο παππούς σου στα SS. Ταυτόχρονα, σου την σπάει που στα περισσότερα μηχανάκια αλλάζεις δυο πίσω - ένα εμπρός τα λάστιχα. Θεωρείς το τηλεσκοπικό μπροστινό παρωχημένο. Οι φίλοι σου σου λένε ότι τα KTM είναι γκομενοπαγίδες. Πώς μπορεί να συνδυαστούν όλα τα παραπάνω; Εθεάθη στο Annecy. Επίσης οι ντόπιες με ρωτούσαν για 2 Honda μαζί με μια ιταλική λαδιέρα και ένα enduro 675 που άφησαν εποχή στην νυχτερινή ζωή
  4. Μ@λ@κια με έχει πιάσει όχι απελπισία! Γαβριήλ έτσι στιγμιαία φλασια ήταν, μην φανταστείς ότι το σκέφτηκα με πραγματική πρόθεση να το κάνω, αλλά εντυπωσιάστηκα (και γι αυτό έγραψα εδώ) από το πόσο ακριβά είναι ακόμη και στην Ελλάδα αυτά τα αστεία κατασκευασματα. Υπεθετα ότι στο car.gr θα παίζουν στο σκάρτο χιλιάρικο αλλά επεσα πολύ έξω.
  5. Μου καρφώθηκε μια ιδέα. Ηλίθια, σπατάλη ιδέα. Άσκοπη. Και ηλίθια, το είπα. Να αγοράσω ένα Piaggio Ape 50. (Είπαμε ηλίθια!) ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΚΡΙΒΑ;;;;; (Παρεμπιπτόντως είδα μερικά στην Ελβετία για... δώδεκα χιλιάδες! Δλδ tracer ή Ape; Είμαστε πολλοί οι βαρεμενοι και έχει ζήτηση; )
  6. Άλλος για τη βάρκα μααααααας; @Gouky7
  7. Γι' αυτό ο klab με το ροπάτο 1300 μπλέκει με όρκες
  8. @GavriilVet, σε είδα που μιλούσες για f800st και κοιτώντας τα sprint τις προάλλες σε θυμήθηκα, θα σου ταίριαζε κάτι τέτοιο;
  9. Αχχαχαχαχαχα ασπρόμαυρο βίντεο αλα telemarketing για την μαμά Και τι edit μετά, τύφλα να έχει ο max wrist! Έγραψες ρε φίλε, Θεός
  10. Υπάρχει κάτι περίεργο σε αυτή την εικόνα; Με την πρώτη ανάγνωση όχι. Αυτές οι δυο γέφυρες τρένου αποτελούν μέρος της ίδιας γραμμής. Ε και; Τα τρένα λοιπόν μιας και βασίζονται στην τριβή μεταλλικού τροχού και μεταλλικής ράγας για την πρόσφυση τους δεν μπορούν να ανέβουν απότομες ανηφόρες. Επειδή η τριβή είναι σχετικά μικρή, οι κινητήριοι τροχοί θα σπίναραν ατελείωτα την ώρα που τα βαγόνια θα κυλούσαν προς τα πίσω. Αν κάτι σαν οδοντωτός όπως στα Καλάβρυτα δεν είναι εφικτό, η λύση είναι η κατασκευή κάτι σαν σπιραλ τροχιάς. Με αυτό τον τρόπο σε μικρή οριζόντια απόσταση επιτυγχάνεται η ‘απότομη’ αλλαγή υψομέτρου. Από αεροφωτογραφία φαίνεται το εντυπωσιακό της κατασκευής. Από χρόνια είχα σταμπάρει αυτά τα κατασκευάσματα, επιτέλους τα αντικρίζω από κοντά. Ξέρω πώς η φωτό δεν αποδίδει καλά την είκονα, αλλά αυτά τα τρια σπιράλ πρέπει να τα διασχίσω με τρένο μια μέρα! Και ο… παροξυσμός των πολιτικών μηχανικών τέλος δεν έχει: Αυτή η δεξαμενή συγκεντρώνει το νερό του ποταμού, είναι ντυμένη με πλαστικό χρώματος… πισίνας και κυρίως γεμίζει από τον πυθμένα σχηματίζοντας πίδακες. Η από πάνω είναι η τελευταία εικόνα της βόλτας. Το υπόλοιπο είναι κάκιστη, πηγμένη Εθνική οδός στην οποία πρέπει έτσι και αλλιώς να οδηγεί κανείς ‘Παναγία’. Λίγο με πειράζει, το Σαββατοκύριακο ήταν κάτι σαν 1300km γεμάτα εικόνες, στροφές, άγρια βουνά και ξεχωριστά μέρη που καιρό ήθελα να δω, τι άλλο να ζητούσα; Έ, μην τολμήσει να πει κανείς ‘καλό Χειμώνα’, έχουμε ακόμη! Καλές βόλτες παιδιά!
  11. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο να παίρνουν όλοι άδειες μέσα Αυγούστου. Έτσι και εδώ, από την περασμένη βδομάδα ένας-ένας (ή μάλλον πέντε – πέντε!) συνάδελφοι και παρέα σκόρπισαν. Βοήθησε το ότι και της Παναγίας (Maria Himmelfahrt στα ντόπια) έπεφτε Πέμπτη, οπότε κολλώντας από μια μέρα μέχρι δυο βδομάδες απομείναμε τρεις και ο κούκος. Αυτό σήμαινε από την μία ότι οι εναπομείναντες τρεις στο γραφείο έπρεπε να βγάλουμε δουλειά για δώδεκα, αλλά ακόμη χειρότερα σήμαινε ότι και στο σχόλασμα δεν υπήρχε ψυχή για να κάνεις το παραμικρό. ‘Αν κάνει καλό καιρό το ΣΚ βουτάω το VFR και έφυγα για διήμερο’ σκέφτηκα την Τρίτη. Την Τετάρτη βαριόμουν τόσο που αφαίρεσα την προϋπόθεση του καιρού! Για πού όμως; Ένα από τα μεγάλα καλά του να μένεις στην κεντρική Ευρώπη είναι το ότι μέρη που από την Ελλάδα αποτελούν προορισμούς διακοπών, εδώ βρίσκονται… ένα ντεπόζιτο μακριά. Νταξ, όχι ντεπόζιτο innova, αλλά ούτε και GS Adventure. Μέρος λοιπόν που είχα σταμπάρει από καιρό ήταν η περιοχή Tyrol. Αυτή μοιράζεται μεταξύ Αυστρίας (βόρεια ή Nord Tyrol) και Ιταλίας (νότια ή Süd Tyrol). Η βόρεια Tyrol λοιπόν βρίσκεται στο δυτικότερο κομμάτι της Αυστρίας, δηλαδή το πλησιέστερο στην Ελβετία. Βολικό. Πακετάρω λοιπόν δυο αλλαξιές και αδιάβροχα στο σάκο και βουρ αρματωμένος στην δουλειά την Παρασκευή. Κατά τις τέσσερις χαιρέτησα (τον εαυτό μου, όλοι είχα εξαφανιστεί!) και vamos a la Austria. Πλάνο για την μισή μέρα που απέμενε να φτάσω κατά το δυνατόν κοντινότερα στα ενδιαφέροντα μέρη ώστε να έχω όλο το Σάββατο δικό μου για ενδιαφέρουσες διαδρομές.
  12. Ένα από τα highlights της ημέρας με πιάνει ανενημέρωτο αμέσως μετά την κορυφή του πάσου Albula: Η αλπική λιμνούλα Palpuogna. Μα τι γαλάζιο είναι αυτό; Τι πράσινο; Αξίζει στάση να την δω από κοντά. Ξεπεζεύω και βρίσκομαι μες στην μαγεία. Τι τόπος! Από τα νερά μέχρι το φόντο, όλα με αφήνουν άναυδο . Στην άκρη του μονοπατιού πιάνω έναν ίσκιο να απολαύσω. Το ζευγάρι απέναντι ψιλοβουτά στα νερά. Απαγορεύεται, αλλά πόσο ζηλευτά! Παρεάκια και οικογένειες κάνουν barbeque δίπλα στην όχθη. Όμορφη Κυριακή! Παρεμπιπτόντως, αν σας έκανε εντύπωση το όνομα του πάσου ή της λίμνης είναι γιατί στην συγκεκριμένη περιοχή μιλούν Romansch, μια μεσαιωνική γλώσσα που μιλιέται μόνο σ’ αυτό το κομμάτι του κόσμου. Γερμανικά στην Ιταλία, Ιταλικα στην νότια Ελβετία, Romansch σ’ αυτό το καντόνι, Βαβυλωνία κανονική.
  13. Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα είναι μια πολύ στριφτερή διαδρομή στο δάσος, δεν έβγαλα καθόλου φωτογραφίες καθώς πετυχαίνω μια παρέα από 690 με πολύ ωραίο ρυθμό και δεν θέλω να τους χάσω. Τα τελευταία αρκετά χρόνια βολτάρω συνέχεια χωρίς παρέα και μου λείπει να έχω κάποιον που να πιέζει στο δρόμο λίγο πάνω από τα δικά μου χαμηλά όρια και να με μαθαίνει να φρενάρω λίγο πιο αργά, να ανοίγω γκάζι λίγο πιο νωρίς, να κουβαλάω λίγο παραπάνω ταχύτητα στα εσάκια. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός; Όπως και να έχει, δυστυχώς σουβενίρ από το επόμενο κομμάτι δεν υπάρχουν, ωστόσο όπως προέτρεψα και τον Ravendark είναι διαδρομή λιγότερο διαφημισμένη, αλλά απολαυστικότερη από τις γνωστές. Η επόμενη παράκαμψη είναι απλά δρόμος που στο google μου φάνηκε ενδιαφέρον και αφορμή να μην γυρίσω νωρίς σπίτι. Ε λοιπόν αυτό το καντόνι του Graubünden γεμάτο εκπλήξεις είναι, η ορεινή διαδρομή από FIlisur ως Parpan είναι το κάτι άλλο, ακόμη και αν η προηγούμενη ημέρα περιελάμβανε Δολομίτες. Και απ’ ότι φαίνεται οι μοτοσυκλετιστές την τιμούν δεόντως. Όταν λέω ότι βλέπεις τα πάντα από μηχανοκίνητα δεν πάει εύκολα σε κάτι τέτοιο ο νους! Πώς να είναι να είσαι κλεισμένος σ' αυτό το sidecar? Και τι μονόμπρατσο μπροστινό, δεν είναι με pivot steering όσο μπόρεσα να δω. Από τα ελάχιστα επίπεδα σημεία αυτό το οροπέδιο. Λόγω της έλλειψης κλίσης είναι κάπως βαλτώδες, η χαρά των γελάδων που αναζητούν δροσιά στο αυγουστιάτικο μεσημέρι. Να κάθεσαι στην ξύλινη ποτίστρα και απλά να βλέπουν τα μάτια σου τον καταρράκτη να κυλά, νομίζω οι καταρράκτες είναι το ίδιο αποχαυνωτικοί με την φωτιά στο τζάκι χειμώνα. Με ή άνευ κινητήρα τα βουνά σφύζουν από δίκυκλα. Αρκετές φορές, και να μην το θες, σκας χαμόγελο όταν αυθόρμητα χαιρετιέσαι με αγνώστους! Μα πολλά ποδήλατα όμως!
  14. Επανέρχομαι, είχε λιακάδες το ΠΣΚ και δεν μου έκανε καρδιά να μείνω μέσα! Είχα μείνει στην κατάβαση του Stelvio. Πέρασμα των τυπικών συνόρων λοιπόν και να ‘μαι στην Ελβετία. Ευτυχώς την ίδια ιδέα έχει μόνο ένα παρεάκι με δίχρονες Vespa, όλη η υπόλοιπη κυκλοφορία παραμένει Ιταλία αφήνοντας τον δρόμο όλον για πάρτη μου. Στα μισά της κατάβασης ένας πεζός κόβει την κίνηση ενώ ένα CLS βρίσκεται κάθετα στον δρόμο πενήντα μέτρα πιο κάτω. Ω ρε γαμώτο τροχαίο; Όχι, απλά σημείο των καιρών, μια… influencer ποζάρει απλωμένη πάνω στη Μερσέντα την ώρα που φωτογράφος και drone την απαθανατίζουν με το υπόλοιπο crew να κόβει των δρόμο και στους δόλιους λαχανιασμένους ποδηλάτες. Ό,τι να ‘ναι! Πεινασμένος και κυρίως διψασμένος σταματάω στο πολύ γραφικό χωριουδάκι Santa Maria ψάχνοντας λίγη δροσιά. Και την βρίσκω σε αυτό τον υπέροχο φούρνο – νερόμυλο. Σε μόλις πενήντα μέτρα δρόμου το μέρος αυτό έχει μαζεμένη τόση ομορφιά! Και πέραν ομορφιάς περνάει ό,τι όχημα διανοηθεί κανείς, από Lambo Diablo και Panigale V4 μέχρι και επιτέλους παρεάκια με Super Motard. Πού στο καλό εξαφανίστηκε αυτή η κατηγορία, σε τόσο κλειστή διαδρομή αυτά τα μονοκύλινδρα πρέπει να είναι ιδανικά. Τα δυο οχήματα που με κάνουν να σηκώσω τον φακό είναι αυτό το TVR… …και διάολε μια Bimota. Δεν ξέρω πόσο καλά συνεργάζεται με το υπόλοιπο σύνολο, πόσο overengineered είναι αλλά τι κτηνώδες πλαίσιο! Το θέλω
  15. Να ‘μαι λοιπόν και εγώ εδώ! Δυστυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν, δεν είναι μόνο οι παλαβοί μοτοσυκλετιστές που το ‘χουν τάμα το προσκύνημα εδώ, είναι και εκατοντάδες ποδηλάτες που σέρνονται στην ανηφόρα, είναι και αυτοί με τα supercars και είναι και τα καραβάνια των Κινέζων με τα λεωφορεία. Παίζει στη Σαντορίνη ή την Times Square να είναι πιο ερημικά αυτή την Κυριακή. Τουλάχιστον με τη μηχανή προσπερνάς εύκολα τα ποδήλατα, φαντάζεσαι αν έχεις έρθει με το αμάξι ως εδώ και να πρέπει να υπομένεις με πρώτη πατιναριστή στην ανηφόρα; Δεν έχω βέβαια καλύτερη τύχη, καθώς η κοπελίτσα με το F800GS έχει φρικάρει με το κλειστό δασωμένο κομμάτι χαμηλά στο Πάσο. Σε κάθε φουρκέτα μπαίνει με τα πόδια κάτω ως το apex, έπειτα αφήνεται να τσουλήσει πίσω για να μην βγει στο αντίθετο ρεύμα και με την δεύτερη ολοκληρώνει την στροφή. Και η ταμπλέλες δείχνουν ότι έχουμε καμια 40αρια πέταλα για πάνω. Το VFR υποφέρει βεντιλατεριασμένο με τετοιους ρυθμούς καρέτα – καρέτα. Με το χειμερινό μπουφάν ίσως εγώ να υπερθερμαίνομαι περισσότερο από τον V4. Μόνα αξιοσημείωτα γεγονότα το ότι διασταυρώνομαι με το νέο Tenere 700 και ότι μια παρεα 5-6 κεντρομήχανων Α3 (λέγε με R8) δεν ξερει τι σημαίνει ‘μένω στο ρεύμα μου’ και παραλίγο να μας μαζέψει 5-6 μηχανάκια. Καμία διασκέδαση, στάση για θέα και καφέ. Πέρα από σκιουράκια το κατάστημα δεν είχε POS και εγώ δεν είχα μετρητά ευρώ πάνω μου, οπότε άκυρος ο κόφι. Τουλάχιστον το πάνω μέρος του πάσου (το γνωστό από τις φωτό) έχει μεγαλούτσικες ευθείες ανάμεσα στις φουρκέτες, οπότε προσπερνά κανείς και δεν είναι ανάγκη να υπομένει τον ρυθμό άλλων. Επιτέλους φτάνω στο parking λίγο πριν τον αυχένα, η θέα από εδώ πολυφωτογραφημένη! Καλή φάση να βρίσκεσαι σε μέρος ομώνυμο με το όχημα σου. Για αυτή την φορά και μόνο, θα υπερτερούσε ένα Varadero. Αντιπροσωπευτική εικόνα της ανάβασης! Τελευταία πινακίδα από Sud Tirol, στη στροφή αυτή λίγο μετά το κλικ μια κοπέλα σχεδόν στατικά ξάπλωσε Tiger 800 της και μάλιστα άρχισε να χάνει και παραφλού. Μιλάω με δυο φίλους που είναι στο Como μήπως και συναντηθούμε στο Ticino, αλλά ήδη υπάρχουν τέσσερα χιλιόμετρα ουράς στο τούνελ του Gottard, οπότε το σχέδιο πάει άπατο. Σόλο συνέχεια της ημέρας που σημαίνει μετά την κορυφή στροφή δεξιά για Ελβετία. Στην κορυφή πολυκοσμία φουλ, σχεδόν ελληνικό πανηγύρι μου θύμησε με τόσους πάγκους και τόση τσίκνα. Μην έχοντας σεντ τσακιστό στην τσέπη, αποφασίζω να μην αφήσω την μυρωδιά να μου σπάσει την μύτη, αλλά να τα πληρώσω όλα τριπλά με ελβετικά φράγκα λίγο πιο κάτω. Αντίο Stelvio, ciao Italia.
  16. Καλά να περάσεις ΓΙώργο! Αν σε βγάλει ο δρόμος, δες και την περιοχή κοντά στο Tscheirv, λιγότερο γνωστή, αλλά άξιζε Κυριακή λοιπόν, το σαββατοκύριακο μέχρι στιγμής έχει πάει θεσπέσια. Χιλιομετρικά για σήμερα το πρόγραμμα είναι χαλαρό, το πλάνο λέει διάσχιση του πολυδιαφημισμένου Stelvio και έπειτα πέρασμα Ελβετία όπου έχω χαζοπροσδιορίσει μερικά σημεία μάλλον άξια επίσκεψης προτού επιστρέψω σχετικά νωρίς το απόγευμα σπίτι. Το πρωινό στον ξενώνα ξεκινάει ‘αργά’ στις οκτώ, αλλά αφού δεν με βιάζει τίποτα, ευκαιρία να μην φάω για μια φορά σάντουιτς σε βενζινάδικο. Ψιλοπιάνουμε την κουβέντα με το παιδί που δείχνει να ‘ναι ιδιοκτήτης. Την προηγούμενη ημέρα μου είχε κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι πινακίδες με τα ονόματα των χωριών ήταν δίγλωσσες, πρώτα γερμανικά και έπειτα ιταλικά. Επίσης η βενζινού μου είχε μιλήσει στα γερμανικά, αλλά υπέθεσα ότι είδε μη ιταλική πινακίδα και δεν ήξερε κάποια άλλη γλώσσα. Ο Herbert μου εξηγεί ότι πράγματι είναι γερμανόφωνοι Ιταλοί σ’ αυτά τα μέρη. Ομολογώ ότι το αγνοούσα αυτό και με εντυπωσίασε. Δύο εσπρεσάκια και ένα λάδωμα αλυσίδας μετά είμαι στον δρόμο. Όπως έγραψα, το χωριουδάκι βρίσκεται πάνω από το Bolzano, ψιλοδιακρίνεται η πόλη χαμηλά στην συννεφιασμένη πεδιάδα. Ο τύπος στα δεξιά έχει κάνει φανταστική κατάσταση, πόσο όμορφη εικόνα το κτίριο με τον κήπο και το περιποιημένο θερμοκήπιο μπροστά! Η κατάβαση γίνεται από τον SS508, θεόστενο δρομάκι στη λαγκαδιά, τόσο στενό που έχει καθρέφτες σε κάθε κλειστή στροφή. Στο αγουροξυπνημένο Bolzano με το ζόρι βρίσκω βενζίνη, μνημεία για το ομώνυμο θεώρημα είχαν μπόλικα όμως H SS38 δείχνει έρημη, δάση και κάστρα που τεμπέλικα δεν φωτογράφησα όπως και κάμερες ταχύτητας μέσα σε κάθε χωριό. Όσο όμως αυξάνουν οι ταμπέλες που δείχνουν Stelvio, τόσο αρχίζει να πήζει ο δρόμος. Κακή ιδέα το να έρθω εδώ το ΣΚ του δεκαπενταύγουστου. Πλέον ο δρόμος είναι ένα ατέλειωτο μποτιλιάρισμα αυτοκινήτων με άπειρες μοτοσυκλέτες να ελίσσονται ανάμεσα τους. Αρχικά προσπερνάω επιφυλακτικά, μάλιστα εντός των τούνελ δεν κάνω καν διήθηση. Μέχρι που στους καθρέφτες μου βλέπω να χώνεται μια… νηοπομπή από Goldwing. Ε, αν οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν ενοχλούνται από τα Ποτέμκιν θα ενοχληθούν από το καϊκάκι το VFR; Ντου λοιπόν! Βρίσκομαι να κινούμαι μαζί με μια παρέα παλιακών μοτοσυκλετιστών, τόσο οι μοτοσυκλέτες τους (CBR1000F και VFR750 μεταξύ άλλων) όσο και κάτι πολύχρωμα δερμάτινα dainese προδίδουν ότι έχουν χρόνια και χιλιόμετρα στις ρόδες τους. Οι τύποι προσπερνάνε πραγματικά πιεσμένα για τόσο μποτιλιάρισμα και επηρεαζόμενος τους ακολουθώ. Μιλάμε προσπεράσεις με τέρμα γκάζι και την Δευτέρα στα κόκκινα για να αποφύγουμε την μετωπική με τα απέναντι φορτηγά. Κάποιοι μας κορνάρουν και έχουν δίκιο, είναι λίγο αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά είχε τόση πλάκα. Γελάω μέσα από το κράνος μου σκεπτόμενος ότι αν για το 1% των μαλακιών που κάνουμε μας τσιμπούσε η ελβετική τροχαία θα κινδυνεύαμε τουλάχιστον με δήμευση περιουσίας και διαπόμπευση με πίσσα και φοντού. Πρωτοπήρα μηχανάκι εντός κρίσης, οπότε το Μπράλλος GP είχε ατονήσει, αναρωτιέμαι τι συνέβαινε εκεί πάνω! Το κυνηγητό με τις προσπεράσεις συνεχίζεται για μπόλικη ώρα ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα με τους carabinieri, το παρεάκι Ιταλών, Γερμανών και Έλληνα ( η θεια μου η Λίτσα η Πόντια λείπει για να συμπληρώσουμε ανέκδοτο τρίτης δημοτικού!) χωρίζει όταν οι υπόλοιποι σταματούν σε κάτι σαν πηγή στην ρίζα του Στέλβιο. Γιάννη, τελίκιασε στα 30 δεύτερόλεπτα η μηχανή, δεν είναι DSLR Απαντώντας και στον Γαβριήλ, μια bridge της Sony είναι, ολόκληρη κοστίζει όσο ένα mid range κινητό.
  17. Το Sella ήταν το τελευταίο πάσο αυτής της γεμάτης μέρας. Είμαι ήδη γεμάτο δωδεκάωρο στη σέλα, ώρα να κατευθυνθώ προς το κατάλυμα καθώς σουρουπώνει. Διαρκής κατηφόρα και πραγματικά νιώθεις την διαφορά στη θερμοκρασία κατεβαίνοντας. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί με μόλις ένα κοντομάνικο μέσα από το μπουφάν αρχίζω να μην την παλεύω πάνω από τα 2.000 υψόμετρο. Ο ξενώνας που έχω κλείσει είναι πάνω από την πόλη του Bolzano, η περιοχή δεν δείχνει τουριστική, μικρά δρομάκια που χωρά ένα αυτοκίνητο να περάσει, φάρμες και γραφικά χωριουδάκια. Είναι από αυτά τα κτίσματα με την έντονη σκεπή και τα λουλουδάκια σε ξύλινα μπαλκόνια, πανέμορφος. Δυστυχώς την ώρα που φτάνω η κουζίνα έχει κλείσει, οπότε το βραδινό είναι τοπική μπύρα και παγωτάκι. Οι υπόλοιποι θαμώνες είναι ζευγάρια στα εβδομήντα που παίζουν ένα παιχνίδι με ζάρια σ’ ένα ποτήρι, σασπένς μιλάμε. Βαρέθηκα να πάω με το μηχανάκι ως το επόμενο χωριό απ’ όπου αντηχούσε μέταλ, οπότε μικρή βόλτα ποδαράτη (με φούτερ!) τριγύρω για φωτογραφίες. Έχουν σφηνώσει ένα φανάρι μέσα σ’ αυτή τη ρίζα φτιάχνοντας ένα ιδιαίτερο φωτιστικό. @ΓιωργοςΤΤ, αυτή είναι με τρίποδα, ISO80 και 30’’ ανοικτό διάφραγμα. Με γυμνό μάτι ήταν απόλυτο σκοτάδι πέραν του φράχτη. Παραέβαλε ψύχρα, πάω για βουνίσιο ύπνο με πάπλωμα, καληνύχτα!
  18. Το Passo di Sella είναι μια παράκαμψη σκάρτων δέκα χιλιομέτρων, αμαρτία να μην ανέβω, όχι τίποτε άλλο, να δω και συγκριτικά με τα πατρινά Σελλά πώς συγκρίνεται! Ντάξ, καλά τα πάει. Και είμαι ακόμη στη βάση του χιονοδρομικού. Κορυφή; Η θέα σταθερά για χάζεμα. Τρια άτομα είμαστε όλα κι όλα, κουμπώνομαι ως πάνω για το κρυο που ‘χει βάλει και πιάνω ένα παγκάκι. Τα σύννεφα παλεύουν να περάσουν από τα βουνά, είναι τόσο χαλαρωτικό να τα βλέπεις να τυλίγονται τριγύρω. Κατακόρυφος, λείος βράχος που στη χαράδρα γινόταν μαύρος σε ένα χάσμα ίσως εκατό μέτρων. Η εικόνα από το τελεφερίκ που διακρίνεται πρέπει να κόβει την ανάσα είσαι δεν είσαι υψοφοβικός. Τόσο έχει γεμίσει το μυαλό μου εικόνες μες στην ημέρα που καβαλώντας χαμένος στις σκέψεις μου ούτε που κατάλαβαίνω πως κατεβαίνω από την λάθος μεριά του πάσου αντί να γυρίσω πίσω. Ωρύεται το tomtom στα ακουστικά και εγώ εκεί χαμένος να προσπαθώ να χωνέψω πού είμαι αγνοώντας το για πολλά χιλιόμετρα. Πριν πάνω από πενταετία ο Tranten (χρόνια έχω να τον δω να γράφει) παραμιλούσε για την ομορφιά των Δολομιτών. Άδικο δεν του δίνω του ανθρώπου.
  19. Άσφαλτος ξανά αψεγάδιαστη, ευκαιρία να πάει λίγο κάτω το σαντουιτσάκι! Χαμένο μες στους υλοτόμους το VFR. Η ανάβαση ως εδώ πάνω, δεν πα’ να λέει ο Keith Code ‘look where you are going ‘cause you’re going where you’re looking’, η ματιά ξεφεύγει τριγύρω. Βράχια- πριόνια, sierra Nevada σου λέει μετά! Και να ‘μαι στο Passo di Gardena. Κάθισαν όλα υπέροχα εκεί, η πολυκοσμία που έπαψε, το φως που χαμήλωσε, όλα άψογα στο αγαπημένο μου πέρασμα όλης της ημέρας. Επιτρέψτε μου να σπαμάρω μαζεμένες μπόλικες εικόνες, ειλικρινά δεν μπορώ να διαλέξω μία ή δύο. Το τρέχον μου wallpaper. Τριχρωμία αποχρώσεων. Παρεάκια χαίρονται το τοπίο. Μου έλειψε η Ελλάδα και η θάλασσα φέτος το καλοκαίρι, αλλά από βουνά άλλο τίποτα!
  20. Συνέχεια προς Passo di Giau, καταλαβαίνεις την φήμη του από τον ‘στολισμό’ με αυτοκόλλητα που έχει η πινακίδα, μόνο το υψόμετρο έχει επίτηδες αφεθεί ακάλυπτο. Το πάσο αυτό έχει μια χαρακτηριστική πυραμιδοειδή κορυφή, υπάρχει μονοπατάκι για να την δει κανείς από πιο κοντά. Τα παραπάνω ελάχιστα συγκινούν βέβαια τις αγελάδες που γυρνούν πλάτη και αγναντεύουν τον ορίζοντα. Σχεδόν… POV τους πανοραμικό τραβηγμένο από το εκκλησάκι της κορ’φής. Καταλαβαίνω την ανάγκη πολλών να υπάρχουν εκκλησάκια σ’ αυτά τα μέρη, νιώθεις τόσο μικρός μπροστά σ’ αυτά τα μεγαθήρια της φύσης. Αν ο πίσω βράχος φαίνεται ξεπλυμένος, δεν είναι από λάθος έκθεση στην φωτογραφία, ΕΤΣΙ τον έβλεπε και το γυμνό μάτι, γι’ αυτό και καδράρισα προς τα εκεί. Ο βολικότερος δρόμος για να συνεχίσω προς Passo di Falzarego είναι να γυρίσω από εκεί που ήρθα. Όμως ο βραχόκηπος αυτός προς την άλλη κατεύθυνση είναι ενδιαφέρων, αλλαγή στο GPS και πράγματι ήταν τυχαία καλή επιλογή, το χωριουδάκι Colle Santa Lucia αξίζει. Πετυχαίνω και την εξής καντίνα, ευκαιρία για μια στάση, είναι πέντε και έχω να φάω από το περασμένο βράδυ. Ωραία θέα για να απολαύσεις κάτι γρήγορο! Ιταλικό φαγητό ρε φίλε, πώς το καταφέρνουν αυτοί οι άνθρωποι να σου πετάνε τα πιο απλά υλικά σ’ ένα πιάτο και να ‘ναι τόσο γευστικά! Στην Ελβετία δυο μπουκάλια νερό αγοράζεις με τα ίδια χρήματα. Ψηλά κρατάει αυγουστιάτικα χιόνι, πώς να μην υπάρχουν παντού λίμνες μετά; Στον συγκεκριμένο τόπο πέτυχα κάτι παράξενο, πλαγιές ολόκληρες έστεκαν με τα δέντρα πεσμένα ξερά στο έδαφος, μιλάμε για στρέμματα. Δεν κατάλαβα τον λόγο, τα δέντρα έχασκαν με τις ρίζες στο έδαφος. Δεν ήταν ούτε ανθρώπινο πριόνι ούτε ο αέρας που το προκάλεσαν αυτό. Δεν μπόρεσα να βρω αιτία, άσχημο θέαμα όμως. Από την άλλη, χειρότερα δεν είναι τα καμένα εντός και εκτός Ελλάδας; Στην ανάβαση για Falzaregο πέφτω σε άπειρους ποδηλάτες και αυτοκινούμενα, αν ήμουν με αμάξι θα είχα απηυδήσει να ανεβαίνω με 3 χιλιόμετρα την ώρα έχοντας ένα λευκό κουτί 3x3 ως μοναδική θέα μπροστά μου. Στα πεταχτά για να μην με προλάβουν όσοι προσπέρασα έβγαλα την παρακάτω φωτογραφία, τούνελ αλα Γαλαξίδι (ένας πολιτικός μηχανικός να με διαφώτιζε για το όνομα τους!), αψιδωτή πετρόχτιστη υποστήριξη του δρόμου και ναι στην δεξιά γωνία τούνελ – φουρκέτα λαξευμένο στον βράχο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι! Η κορυφή ήταν λιγότερο εντυπωσιακή από άλλες, δεν με τράβηξε ιδιαίτερα. Πιο ενδιαφέρουσα η αρχιτεκτονική με το χτιστό κατώι και τον ξύλινο πάνω όροφο. Ειδικά με φόντο την μάχη καιρού – γης.
  21. Γαβρηίλ, το πρωί σε μεγάλα υψόμετρα είχε 7-8 βαθμούς. Μεσημεριάζοντας μιας και πέτυχα λιακάδα στα πεδινά έπαιζε κοντά στους 25. Αυτά με το θερμόμετρο του VFR, οπότε μην τα παίρνεις απόλυτα τις μετρητοίς. Στη λιακάδα καθόσουν με κοντομάνικο, στην μηχανή με το χειμερινό μπουφάν δεν έβραζες. Ε θα πάς με το Versys να δεις Ακόμη χρωστάω την Furka να γυρέψω τον χρυσοδάκτυλο Ωραίος, έπιασες πολύ καλά στην πρώτη φωτογραφία και αυτό το χαρακτηριστικό χρώμα που έχουν οι λίμνες τους. Άχτι το είχα να πετύχω μοτοσυκλέτα με ελληνικές πινακίδες όλο του ΣΚ, δυστυχώς δεν συνάντησα κανέναν! Το βραδάκι πέτυχα λίγη αντάρα, αλλά να σου πω νομίζω ομορφότερα τα έκανε όλα. Ήμουν κωλόφαρδος όντως, από το βράδυ της Κυριακής βρέχει ανελέητα!
  22. Νικόλα σηκώθηκες, όλα καλά;
  23. Ολίγη από φλαταδούρα ακολουθεί, αλλά σιγά-σιγά εμφανίζονται οι πινακίδες για Δολομίτες και οι κορυφές κάνουν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Πω ρε φίλε, είμαι εδώ! Ανάμεσα στα βουνά υπάρχει μια μικρή πεδιάδα, προφανώς ο δρόμος περνάει από εκεί, Πολύ μ’ αρέσει που στα μέρη αυτά το τοπίο ορίζει τόσο την χάραξη. Και φυσικά, όταν είσαι ΜΕΣΑ στην πεδιάδα οι όγκοι είναι επιβλητικοί. Τι σχήματα! Σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα, γκαζόν, ποδήλατα, ξύλινες περιφράξεις. Τα σύννεφα συγκρούονται με τις τεράστιες μάζες, πέντε λεπτά να έμενες και να παρατηρούσες την κίνηση τους καταλάβαινες πόσο επηρεάζουν (και) τον καιρό τα βουνά. Στην κορυφή του Passo Tre Croci γίνεται ο κακός χαμός από σταθμευμένα αυτοκίνητα, μάλλον από εδώ ξεκινούν τα πεζοπορικά μονοπάτια. Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες, η ταχύτητα κίνησης είναι πολύ χαμηλή. Η λίμνη της Misurina είναι το κάτι άλλο. Μάλλον κοστίζει πολύ, αλλά κάποια στιγμή μια βραδιά θα ‘θελα πολύ να την περάσω εδώ πάνω. Βέβαια η Cortina d’ Ampezzo είναι ισχυρότατη εναλλακτική! Ερωτευμένοι, εδώ να τις φέρετε!
  24. Η κατάβαση είναι το κάτι άλλο, φοβερή ροή στη χάραξη, μηδέν λακούβες, θέα από αλλό ανέκδοτο. Είναι ώρα για μεσημεριανό και μάλλον οι περισσότεροι τιμούν τα ντόπια πιάτα, οπότε ο SS44 αδειάζει. Όπου SS μην βάλετε ούτε Panigale και την ομήγυρη, ούτε τα ντόπια ΟΥΚ, αλλά Strada Stratale (στράτα στρατούλα; ), δηλαδή τις ιταλικές επαρχιακές οδούς. Εξαιρετικό κομμάτι η ανάβαση για το passo Giovo που προανέφερα. Παίζουμε με ένα Triple 675 (τι μοτοσυκλέτα!) σε όλη την διαδρομή. Έχοντας τον ως λαγό ευχαριστιέμαι πραγματικά οδήγηση. Ο τύπος πηγαίνει χωρίς πολλά πολλά φρένα, προσπερνάει σαν Έλληνας και όχι Ευρωπαίος, το γλεντάμε μια χαρά Προκειμένου να αποκτήσω την φωτό – σουβενιρ στην κορυφή δυστυχώς χωρίζουμε. Η κατάβαση ουδεμία σχέση δυστυχώς. Μπαλώματα και κακοτεχνίες παντού, την δεύτερη φορά που χάνω το μπροστινό από αναπήδηση σε λακούβα στην έξοδο συνειδητοποιώ ότι ώρα είναι να κόψω λιγάκι. Την στάση την έκανα γιατί με εντυπωσίασε το ξύλινο ‘καμπαναριό’, αλλά συμπτωματικά διακρίνονται τα μπαλώματα στον δρόμο.
  25. Οκτώ χιλιόμετρα ως το Timmelsjoch καθ’ αυτό και γίνεται Ο πόλεμος. Ιταλικά supersport αντιλαλούνε παντού, ένα Tuono σαν του Wolf στρίβει πλασαριζόμενο με τον πίσω τροχό, μάχη κανονική! Σ’ ένα σημείο ο δρόμος έχει κλείσει καθώς μια γελάδα αποφασίζει να κοιμηθεί στη μέση αδιαφορώντας για το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων που προκαλεί, τον Snorlax στο Pokemon Red μου θύμισε. Μπροστά μου τριβάλιτσο GS LC σβήνει πέντε ολόκληρες φορές καθώς ο αναβάτης δεν μπορεί με την καμία να ελέγξει το συμπλέκτη και να βγει από την ανηφορική φουρκέτα. Στην έκτη μαρσάρει και αμολάει συμπλέκτη, σπινιάρει πίσω και η συνεπιβάτις του σκάει κουτουλιά με το κράνος. Το καλό με τα ιταλικά είναι ότι δεν χρειάζεται να ακούς τι λέγεται για να βγάλεις νόημα, από τις χειρονομίες καταλαβαίνω ότι η κοπελιά του έσυρε τα εξ’ αμάξης Να και η κορυφή στα δυομιση χιλιόμετρα υψόμετρο. Ο αυστριακός αετός ορίζει το άκρο της χώρας. Μέσα από το πολυγωνικο παρατηρητήριο βλέπει κανείς τον μόχθο για να φτιαχτούν αυτά τα περάσματα πριν σχεδόν αιώνα. Από την τζαμαρία και μετά Ιταλία! Όταν νωρίτερα έγραψα ότι έσκαγε κάθε είδους μοτοσυκλέτα, μέχρι και το batbike Vultus της Honda κάνει εμφάνιση κορνάρωντας διαρκώς με το πιο παιχνιδιάρικο κλάξον που μπορούσε να έχει. Και να η ταμπέλα – όριο, τα πανέμορφα βουνά από ‘δω κάτω είναι ιταλικά. Viva Italia λοιπόν!