estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1465
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    30

estebahn last won the day on September 24

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

2867 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

  • Κλάση
    Πάμε βόλτα;
  • Γενέθλια 03/25/89

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

2062 προβολές προφίλ
  1. Σ’ ευχαριστώ ρε Βασίλη, πολύ το χάρηκα που είδα μήνυμα σου. Να ξέρεις και μένα μου λείπουν εκείνες οι εκδρομές στην ορεινή Ναυπακτία, τα χάζευα τα threads συχνά μέχρι να πέσουν οι φωτό τους. Ελπίζω σε επόμενη κάθοδο να μπορέσουμε να τα πούμε από κοντά! Επανέρχομαι με μερικά συμπεράσματα που ήθελα να συμπληρώσω περί του ταξιδιού, πιο πρακτικά ίσως, ενδεχομένως χρήσιμα και σε άλλους υποψήφιους εκδρομείς, εξ’ άλλου το budget κρίνει κάθε φορά πολλά. Μοτοσυκλέτα Το αγαπημένο μου CBRάκι! Με την πρώτη ματιά και σύμφωνα με το… κατεστημένο φαίνεται εντελώς ακατάλληλο για δικάβαλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν αποδίδεται στην ηλικία ή στα προσωπικά γούστα, αλλά όχι μόνο δεν με κούρασε, αλλά ήταν αρκετά πιο άνετο απ’ ότι και εγώ περίμενα ακόμη και σε 1.100 ημερήσια χιλιόμετρα. Η θέση οδήγησης είναι σκυφτή μεν, αλλά όχι στα πρότυπα των σημερινών SS. Έχεις και περιθώρια κίνησης πάνω στη σέλα για να ξεπιάνεσαι, αν θες ξαπλώνεις και πάνω στο tankbag για να σε καλύπτει η ζελατίνα. Παρόμοια και για την συνεπιβάτη, η ενιαία σέλα δεν την υποχρεώνει να στηρίζεται σώνει και καλά από το τεπόζιτο, ούτε της αφήνει ένα μικρής επιφάνειας τριγωνάκι για να κάθεται. Από χώρους, με μια βάση μπαγκαζιέρας είναι για τις ανάγκες μου ικανοποιητικά τα πράγματα, δεν υπήρξε λόγος για τριβάλιτσο (και για το κόστος του!) Πέρα από πολύ μικρές αποστάσεις δεν έχω καμία εμπειρία από on-off, αλλά έχω την αίσθηση ότι η σχεδόν εκλιπούσα αυτή κατηγορία των sport touring (με τα σημερινά δεδομένα νομίζω εκεί εντάσσεται καλύτερα το 600F μου) θα είναι η τουριστική επιλογή μου και στο μέλλον. Αυτό που θα ζήλευα από τα μαστοδοντέ είναι η αυτονομία, θα ήθελα 50km παραπάνω τουλάχιστον, αλλά δεν ήταν προτεραιότητα των σχεδιαστών. Την αξιοπιστία δεν ξέρω που να την εντάξω για να είμαι αμερόληπτος. Έτυχαν όπως έγραψα στο κείμενο δύο απρόοπτα, το γεγονός ότι εμφανίστηκαν ίσως να μετράει αρνητικά, το γεγονός ότι τα επισκεύασα μόνος ίσως να μετράει θετικά. Θα κρατήσω την αισιόδοξη άποψη. Αν μπει στην εξίσωση ότι πρόκειται για μηχανή 16 ετών που αγοράστηκε όσο… ενάμιση iphone X, μάλλον υποχρεούμαι να κρατήσω αυτή την άποψη! Περί ελαστικών, τα τουριστάδικα Τ30 έδειξαν να μην καταλαβαίνουν τίποτε από φθορά με την παρατεταμένη εθνική, σε επαρχιακούς δρόμους δεν μου έδωσαν την αυτοπεποίθηση των S20, αλλά κρατάω μικρό καλάθι γιατί ίσως είναι απλά placebo. Τους –υγρούς- μήνες που τα οδήγησα στην Αγγλία δεν μου δημιούργησαν κανένα πρόβλημα, αλλά στα λίγα αστικά ελληνικά χιλιόμετρα γλιστρούσαν αρκετά, μάλλον δύσκολα θα τα πρότεινα σε κάποιον που είναι Ελλάδα και δεν κάνει παρατεταμένα Εγνατίες. Διανυκτερεύσεις Σε πολλούς αρέσει να διαλέγουν μέρος να περάσουν το βράδυ λίγο πρωτού σουρουπώσει, σε άλλους αρέσει η χλιδή, σε άλλους να γνωρίζουν κόσμο σε hostels. Δεν θα πάω να μεταπείσω κανέναν, τα δικά μου κριτήρια ήταν (σε σειρά προτεραιότητας) καθαριότητα, πριβέ μπάνιο, χώρος στάθμευσης – όχι απαραίτητα κλειστός, ομορφιά τοπίου. Το έγραψα και πιο πάνω, επιλέγοντας ξενοδοχεία λίγο εκτός τουριστικού κέντρου και διαβάζοντας τις κριτικές στο booking αποφεύγονται οι πατάτες παρά τις οικονομικές επιλογές. Και αν σκεφτεί κανείς ότι μείναμε σε πρωτεύουσες κρατών σε αξιοπρεπέστατα δωμάτια, η μέση τιμή που προκύπτει είναι αστεία χαμηλότερη από τα ‘ξενοδοχεία’ του εντελώς μη τουριστικού Αγρινίου. Πληρωμές Έχοντας την μισθοδοσία μου σε αγγλικό λογαριασμό και κάποια ψίχουλα σε ελληνικό, διαπίστωσα ότι ο καλύτερος τρόπος πληρωμών ήταν η Revolut. Την έχετε ίσως ακουστά, είναι ένα app – υπηρεσία που σου παρέχει κάρτα την οποία φορτίζεις επί τόπου με το κινητό και σου προσφέρει τόσο δυνατότητα ανάληψης μετρητών, όσο και πολύ καλές ισοτιμίες χωρίς προμήθεια. Το σύνολο σχεδόν των συναλλαγών (δωμάτια, βενζίνες, φαγητό) έγιναν μέσω Revolut. Μετρητά χρειάστηκαν μόνο στην Κροατία, για κάποιο λόγο στα μέρη που κινηθήκαμε το πλαστικό χρήμα δεν ήταν πολύ διαδεδομένο. Ακόμη και τα διόδια παντού μπορούν να πληρωθούν με κάρτα, στα Σκόπια δε όπου και θα συναντήσει κανείς τα συχνότερα διόδια δέχονται κέρματα δύο, ενός και μισού ευρώ. Άλλο πλεονέκτημα της Revolut είναι το ότι έχεις άμεση εικόνα του πού ξόδεψες τι, διαχωρίζει μάλιστα αυτόματα τις δαπάνες σε κατηγορίες, φαγητό. Καύσιμα Τα βενζινάδικα έγιναν δεύτερο σπίτι σε αυτό το ταξίδι, γαμώ την αυτονομία μου! Από τα υπερλούξ της Γερμανίας μέχρι τις παράγκες τις Βοσνίας, κράτησα αρχείο του τι και πώς, πρώτα απ΄ όλα με τις διάφορες γλώσσες, νομίσματα και αλφάβητα. Και όταν λέω ‘δεύτερο σπίτι’, σχεδόν σαράντα ανεφοδιασμοί. Οι τιμές; Πολλές και διάφορες. Στην επόμενη εικόνα με την σειρά που τις συνάντησα: Και ίσως το πιο ενδιαφέρον γράφημα για όποιον για τον προγραμματισμό του θέλει να έχει μια εικόνα για τις τιμές καυσίμων, οι μέσοι όροι ανά χώρα: Πρώτη και καλύτερη η Ελλάδα εδώ! Γενικά, υπάρχουν τρία γκρουπάκια όπως βλέπει κανείς: Οι πάμφθηνες χώρες, η μεσαία κατηγορία και ένα άλμα τιμής για τις πέντε ακριβότερες χώρες. Ευτυχώς, οι χώρες με τα φθηνότερα καύσιμα είναι και αυτές με την μεγαλύτερη ομορφιά! H σούμα Η σούμα η οικονομική είναι το ‘πόσο κοστίζει ρε αδερφέ να γυρνάνε δυο άτομα την Ευρώπη δέκα μέρες;’ Με τις επιλογές που εμείς κάναμε σε μέρη και αξιοθέατα η απάντηση είναι ‘ένα χιλιάρικο και κάτι’. Σε μια Ελλάδα που αυτό μπορεί να είναι το μηνιάτικο ενός ζευγαριού ίσως και να ακούγονται πολλά. Μέσα από τις προηγούμενες σελίδες (μόνο το Word που γράφω αυτή την στιγμή είναι στην σελίδα 71 χωρίς φωτογραφίες) προσπάθησα να σας μεταδώσω την υπόλοιπη σούμα, το πώς εγώ βίωσα αυτές τις διακοπές, το τι είδα, τι έμαθα, πώς ένιωσα και μάλλον πόσο ανάγκη είχα αυτό το ταξίδι με προορισμό το Αγρίνιο, ο ορισμός του ‘προορισμός είναι το ταξίδι’. Αν άξιζε η εμπειρία το ποσό είναι στη διάθεση του καθενός να το κρίνει, από την δικιά μου μεριά είναι ένα βέβαιο ‘ναι’ και το εύχομαι και σ’ εσάς ολόψυχα. Όχι το να κάνετε τις διαδρομές αυτές, αλλά το να καταφέρετε να βρείτε τι είναι αυτό που σας γεμίζει και να καταφέρετε να το ζήσετε (ακόμη καλύτερα: να το ζείτε), ότι και αν είναι αυτό. Για εμένα αυτή ήταν η μεγαλύτερη αποκάλυψη και ικανοποίηση αυτού του ταξιδιού. Καλά χιλιόμετρα σε όλους, Στέφανος
  2. Καλησπέρα Γιώργο! Είσαι απόλυτα σίγουρος ότι θέλεις καινούριο; Έχω την αίσθηση ότι ένα ελαφρώς μεταχειρισμένο θα το πάρεις τόσο φθηνότερα που σχεδόν ότι ζημιά και να σου βγάλει θα βγει οικονομικότερο στο σύνολο. Το λέω αυτό γιατί νομίζω ότι τα 300 κυβικά θα είναι οριακά αναβάθμιση σε σχέση με το τωρινό σου μοτό. Ναι μεν τα άλογα είναι τα διπλά, αλλά όπως θα ανακαλύψεις η επιτάχυνση δεν είναι η διπλή. Αν σκεφτείς ότι δεν είσαι και 1.50, ότι πάτε και με την Αγγελική δικάβαλα συχνά, εγώ θα σκεφτόμουν να ανέβω λίγο παραπάνω σε cc. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια που μου μιλούσες για bandit, δεν σου λέω σώνει και καλά να κοιτάξεις προς τα εκεί (δλδ ήπια τετρακύλινδρα), αλλά υπάρχουν μοτό όπως το συγκεκριμένο που μάλλον δεν έχουν φάει σκίσιμο και τα έξοδά τους δεν είναι και αβάσταχτα: Αν σκεφτείς τι παίρνεις με 3 χιλιάδες σήμερα μεχρι να προσθέσεις άλλες 3-4 για να φτάσεις την τιμή εκκίνησης τρακοσαριού-κούτας έχουν περάσει εύκολα δυο χρόνια με βόλτες, ασφάλιση, συντήρηση + τους λιγότερους περιορισμούς εκτός πόλης. Για μενα βάλε μια κάτω τα νούμερα (τι λογιστής είσαι;) πριν αποκλείσεις το μεταχείρω. Καλόβολτο ότι επιλέξεις.
  3. Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας παιδιά, καλές βόλτες εύχομαι σε όλους. Προσπάθησα να γράψω το ταξιδιωτικό με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο. Εκ των προτέρων ήξερα ότι από ποιότητα φωτογραφιών υστερεί και ότι υπήρχαν (κυρίως καθ’ οδόν) κομμάτια άνευ εικόνων. Αυτό προσπάθησα να το εξισορροπήσω με περιγραφές, παρομοιώσεις με ελληνικά μέρη που μας είναι οικεία. Δεν θέλησα να βάλω ξερές σειρές δεκάδων εικόνων, προσπάθησα να δίνω μια περιγραφή (σ’ ένα βαθμό και με μερικές ιστορικές πληροφορίες) για το καθετί με έκανε να σηκώσω το κινητό για ένα καρέ. Απέφυγα επίσης να βάζω τα μούτρα μου (για να μην ζηλεύουν οι γυναίκες σας όχι τίποτε άλλο!), αλλά και πλάνα στα οποία ‘εκβιαστικά’ ποζάρει και το μηχανάκι, νομίζω δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα αυτά. Τέλος, το κομμάτι που μου άρεσε σε ταξιδιωτικά που ανά τα χρόνια διαβάζω και προσπάθησα να ενσωματώσω στο κείμενο μου, είναι τα μικροπράγματα που μου έκαναν εντύπωση στα τοπία, την αρχιτεκτονική και τους ανθρώπους, οι διαφορές και κυρίως οι ομοιότητες και το πώς αυτά σε κάνουν να νιώθεις. Τις δυσκολίες, την κούραση, την αβεβαιότητα, την χαρά της επιτυχίας. Νομίζω στα παραπάνω (ειδικά τα πρώτα) έγκειται η αξία του να διαβάζεις τις ταξιδιωτικές εμπειρίες κάποιου, τα περί αξιοθέατων κλπ βρίσκονται εύκολα και πιο δομημένα σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ξέρω ότι δεν τους βρίσκει όλους σύμφωνους αυτή η άποψη φυσικά. Θα κάνω μερικά posts ακόμη με κάποια συγκεντρωτικά συμπεράσματα, κόστη και λοιπές πληροφορίες που ίσως είναι χρήσιμες σε άλλους που θέλουν να σχεδιάσουν κάτι αντίστοιχο. Χμμ αυτά για την ώρα νομίζω!
  4. Δοκίμασε το postimages.org, δωρεάν είναι.
  5. Ο αστυνομικός στα σύνορα και αυτός ευδιάθετος, για κάποιο λόγο όταν βγάζω και ταυτότητα και διαβατήριο με ρωτά αν είμαστε συνάδελφοι, ίσως φταίει η φάτσα μου, δεν κατάλαβα τον λόγο. Έλα να περνάμε από την δική μας μεριά. Όντας σίγουρος ότι αφού θα είχαμε φτάσει ως εδώ η πλοήγηση θα ήταν παιχνιδάκι, δεν έχω κατεβάσει τον χάρτη της Ελλάδας. Αυτό που δεν γνώριζα όμως είναι ότι οι ταμπέλες εδώ τριγύρω δεν είναι ακριβώς σαφείς. Υπέθετα ότι θα υπάρχει κάτι σαν ‘μάγκες δεξιά για Αθήνα, νότια Ελλάδα κλπ, αριστερά για Θεσσαλονίκη και βόρεια Ελλάδα’. Δυστυχώς αναφέρονται μόνο οι κοντινές πόλεις και αν και ξέρω χοντρικά που βρίσκονται δεν γνωρίζω από ποια βολεύει να πας για Εγνατία. Συμπληρώνοντας το καρέ, τα κινητά νομίζουν ότι βρισκόμαστε Σκόπια ακόμη, άρα ούτε 3G. Ατυχώς τα Σκόπια και η Σερβία είναι οι μόνες χώρες απ’ όσες περάσαμε στις οποίες υφίσταται το roaming, άρα ούτε από εκεί υπάρχει internet. Μπαίνουμε Φλώρινα, θυμάμαι ότι δεν είναι η σωστή κατεύθυνση, αλλά κάποιον θα ρωτούσαμε, τι στο καλό την ίδια γλώσσα μιλάμε. Η πραγματικότητα λίγο διαφορετική, ο καρπουζέμπορας (sic) παρότι σταμάτησα ακριβώς δίπλα του τις δυο πρώτες φορές δεν αντέδρασε στο ‘Συγγνώμη’ μου, αγνοώντας μας. Live your myth in Greece, δεν άργησαν πολύ να μου σβήσουν την διάθεση ευφορίας. Δε βαριέσαι. Σε κοντινή ισόπεδη διάβαση λακκούβα-καιάδας παρολίγον να ρουφήξει όχι ζάντα, το μηχανάκι ολόκληρο. Η μεγαλύτερη κακοτεχνία του ταξιδιού. Ας τα λέω αυτά, υπερχαρούμενος ήμουν. Ανεφοδιασμός αμέσως πριν την Εγνατία για να μην έχουμε τα χθεσινά με την ρεζέρβα και να ‘μαστε σε εδάφη γνώριμα: Σιάτιστα, Γρεβενά, ελάχιστη ζέστη, μηδαμινή κίνηση, υπέροχα. Μάλιστα το CBR σεληνιάστηκε πρόωρα γεμίζοντας εξάρια το οδόμετρο του. Το κομμάτι της Εγνατίας κοντά στο Μέτσοβο που κινείσαι σε υψόμετρα μες στο δάσος είναι από τα αγαπημένα μου. Θα μπορούσε να είναι ακόμη και στην Σλοβενία αυτά τα έλατα, αλλά είναι εδώ, στην Ήπειρο. Δροσιά στα τούνελ και κατηφορίζουμε βλέποντας δεξιά μας την Παμβώτιδα και τα πάντα αγαπημένα Γιάννενα να λιάζονται στο λιόγερμα. Επιβάλλεται μια στάση, αυτή την πόλη την έχουμε επισκεφθεί μπόλικες φορές με την Άλεξ, έκανα και ένα κομμάτι από το φανταρικό εδώ έξω, έ υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση. Σταματάμε για βενζίνη στην είσοδο της πόλης, τότε συνειδητοποιώ την κλίμακα των αποστάσεων: Αν όλη κι όλη η Εγνατία ήταν σκάρτο ένα ρεζερβουάρ, τι αποστάσεις κάλυπτα την περασμένη βδομάδα στην Γερμανία όταν είχα οδηγήσει όλη μέρα και ήθελα ‘μόλις’ τρια τεπόζιτα ακόμη για το Plsen? Από την χαρά μου ξεχνιέμαι και στρίβω τέρμα το τιμόνι φτάνοντας την αντλία, υπέρ πίστεως άλλη μια ασφάλεια! Η αγαπημένη οδός Δωδώνης είναι σχεδόν άδεια Σάββατο πριν το δεκαπενταύγουστο γαρ. Μια ζεστή ατμόσφαιρα μέσα μου. Προφανέστατα θα πηγαίναμε σε συγκεκριμένο μαγαζί που αγαπάμε να μισούμε παραλίμνια. Ώρα για κάτι άλλο που περίμενα μήνες: Ένα φρέντο εσπρέσο γαμώτη μου! Μιτσικέλι περήφανο στο βάθος, Λιγκίαδες εκτός πλάνου και εγώ να ρουφάω τζούρες καφέ και ελληνικού καλοκαιριού, μου ‘λειψαν και τα δυο τόσο. Μείναμε ως το σούρουπο, οι βάρκες πηγαινοέρχονταν αέναα στο νησάκι, δεν σηκωνόμουν από εκεί πριν χαθεί ο ήλιος προς το Πέραμα. Για την επιστροφή θα παίρναμε για πρώτη φορά την Ιονία, το κομμάτι της αυτό παραδόθηκε πολύ πρόσφατα και δεν το έχω διασχίσει. Μες στο σκοτάδι μου φαίνεται ότι η μηχανή απλά ίπταται στην φρέσκια άσφαλτο πόντους πάνω από το έδαφος. Όμορφα βουνά σαν σκοτεινές σιλουέτες, φωτάκια σε χωριά, δροσιά βραδινή, αλλά δεν φταίει αυτή για την ανατριχίλα μου. Προσπαθώ μες στο σκοτάδι να προσανατολιστώ, να αναγνωρίσω μέρη μες στην καινούρια αυτή χάραξη. Ανοιχτή ζελατίνα, αεράκι, σηκώνω το βλέμμα προς τον ουρανό, ξεφυσάω ανακουφισμένος. Ξέρω, τα γράφω μελό, αλλά ήταν έντονη η χαρά. Ειδικά όταν κοντά στην Αμφιλοχία είδα για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι την θάλασσα, τον Αμβρακικό. Ήταν μισή στιγμή, το φαρδύ πεζοδρόμιο δίπλα στην πλαζ την λεγόμενη και τα φώτα που καθρεφτίζονταν στο νερό. Χαρά όχι μαλακίες. Πιάνω τον εαυτό μου δεν ξέρω πώς να τραγουδά φωναχτά ένα τραγούδι κατασκηνωτικό από τα παιδικά μου χρόνια: ‘Πάλι θα φύγουμε να πάμε μακριά ‘κει που δεν βρίσκεται ανθρώπου πατησιά μακριά από την πόλη και απάνω στα βουνά τραγουδάμε με χαρά’ Δεν μπορώ να αιτιολογήσω το γιατί το συγκεκριμένο αλήθεια, αλλά έπαιζε στο repeat αυτό το στιχάκι. Ιονία τέλος, δρόμοι γνωστοί μέχρι τελευταίας στροφής. Στην Κυψέλη μυρίζουν κοκορέτσια από το χιλιόμετρο, στο Στράτο έχουν γλέντι γάμου, εδώ είναι η ζωή! Περνάμε την γέφυρα του Αχελώου, ποιος Δούναβης τώρα, η καρδιά μου χτυπάει με αγωνία, λες και αμφέβαλλα για το αν θα έβρισκα λίγα χιλιόμετρα μετά την πόλη, λες και ίσως την είχαν μετακινήσει. Να το το-χρόνια κλειστό- κλαμπάκι που έκανε το Γυμνάσιο τις χοροεσπερίδες (ξεχασμένη λέξη!), να τος και ο ΟΑΕΔ που σ’ ένα μακρινό παρελθόν δίναμε Proficiency και να τη η λύτρωση: Χάρηκε μωρέ άνθρωπος ποτέ τόσο που γύρισε στο Αγρίνιο; Αφήνω την Άλεξ στο σπίτι της μαζί με όλες τις αποσκευές, συγκίνηση πρώτη το σπίτι της μετά από καιρό. Το CBR φέρεται αλλιώτικα έχοντας μόνο το δικό μου βάρος. Κόκκινο φανάρι στην αντιπροσωπεία της Yamaha, κοφτιάζω μια πρώτη στην ανηφόρα της Αγίας Τριάδας, το αίμα νερό δεν γίνεται. Να τη η πολυκατοικία μου, το μέρος που μεγάλωσα. Παρκάρω στο γκαράζ, μήνες είχε να μπει εδώ το μηχανάκι. Έφτασα. Αυτό ήταν. Κάθομαι λίγο ακόμη στην σέλα με το μοτέρ να γουργουρίζει αντηχώντας στον μικρό χώρο. Τέσσερις χιλιάδες επτακόσια είκοσι εννέα χιλιόμετρα γι’ αυτή τη στιγμή. Κατεβάζω το στάντ και σβήνω. Χτύπημα στο τεπόζιτο. Το ταξίδι είχε μόλις τελειώσει. Καλές διακοπές!
  6. Αυτό ήταν. Ελλάδα. Πατρίδα. Όταν επιστρέφεις κάπου συνήθως υπάρχει μια στενοχώρια για το ωραίο που τέλειωσε. Όχι αυτή την φορά όμως. Μια ζεστή αίσθηση επίτευξης του στόχου με πλημμυρίζει, μια χαρά, μια ζέση. Ελλάδα ρε γαμώτο, δεκατρείς διαφορετικές χώρες είχα περάσει για να φτάσω ως εδώ, κοντά μια Ευρώπη ολόκληρη. Όταν ζεις στο εξωτερικό καμιά φορά είναι ζόρικο να αποφύγεις τις γραφικότητες τύπου Καζαντζίδη περί ξενιτιάς, εξάλλου δεν γύρισα ούτε μετά από είκοσι χρόνια, ούτε περνώντας τα ζόρια των παππούδων μου που πήραν το βαπόρι για Αμερική. Αλλά αυτό το ‘νόστιμον ήμαρ’ ρε γαμώτο είναι μεγάλο πράγμα, είναι χαρά ξεχωριστή, τόνωση διαφορετική στην ψυχολογία. Και αν είχα γυρίσει αρκετές φορές με αεροπλάνο, αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη, άλλος ο μόχθος, ο σχεδιασμός, η εμπειρία. Να τη η ταμπέλα η πολυπόθητη. Ένα χάδι στο τεπόζιτο το ‘ριξα στα κρυφά. Και αν τα καλοκαίρια τα ελληνικά είναι ηλιόλουστα, αυτό το γαλάζιο μες στη συννεφιά για μένα είχε άλλη αξία.
  7. Ο αρχικός σχεδιασμός έλεγε να συνεχίσουμε εκτός του κυρίου δρόμου με σκοπό να δούμε άλλο ένα μνημείο, το ακόμη πιο alien Makedonium, αλλά τελικά δεν ακολουθήσαμε αυτό το πλάνο. Να μια εικόνα του Makedonium, σε περίπτωση που θέλετε να το περιλάβετε στις διαδρομές σας. Από το επόμενο κομμάτι της διαδρομής ουδέν άξιο λόγου, μέτριος δρόμος, ταμπέλες που σε προειδοποιούν για έργα, ξυσμένη άσφαλτος, πας φυλαγμένος γιατί δεν το έχουν σε τίποτε μετά την στροφή να υπάρχει χωματόδρομος. Εν τέλει ουσιαστικότερα έργα πουθενά, απλά μένεις στην τσίτα. Λίγο πριν το Prilep υπάρχει ένα ενδιαφέρον με λατομεία να χάσκουν στο άκρο του δρόμου, αλλά κυρίως με ένα ζεύγος σημαιών με διαστάσεις που αρμόζουν σε ναυαρχίδα: Μια σκοπιανή και παρεάκι της μια αμερικανική. Δεδομένου ότι πριν μόλις δεκαπέντε χρόνια οι αμερικανοί βομβάρδιζαν την Σερβία, ίσως και η εικόνα αυτή να είναι ενδεικτική των εσωτερικών διεργασιών στην ΠΓΔΜ. Ίσως και όχι. Μεσημεράκι φτάνουμε στην Bitola. Θυμόμουν από πέρσι την γεμάτη ελληνικές επιγραφές αυτή πόλη, αποφασίζουμε να κάνουμε στάση για φαγητό αφού έχει μεσημεριάσει. Κάνουμε μια γύρα με το μηχανάκι να δούμε τι και πώς, την δεύτερη φορά που διασταυρωνόμαστε με ντόπιο καβάλα σε VStrom μας σταματάει και προθυμοποιείται να βοηθήσει, προτείνει ακόμη και να πάμε σπίτι του να παρκάρουμε. Μας συνιστά ένα εστιατόριο και μας λέει να παρκάρουμε στον πεζόδρομο, επιμένοντας ότι είναι ασφαλές. Δεν ξέρω αν ήταν αφελές από μέρους μας να αφήσουμε το μηχανάκι φορτωμένο τόσο εκτός προσοχής μας, αλλά δεν το ένιωσα επίφοβο. Βολτούλα στην Bitola επομένως. Το μαγαζάκι ήταν όντως τιμιότατο με τιμές ανέκδοτο, 3 ευρώ η ποικιλία; Μάλιστα πετύχαμε και τραπέζι βάφτισης, όλα τα δικά μας κλισέ: Τον βαριεστημένο πεθερό, την πεταχτούλα αδελφή της μαμάς, τα μαλλιά κομμωτηρίου, ακόμη και τις νεοπλουτέ ματαιοδοξίες μας είχαν όπως την ντεκορατέρ που έστηνε και ξέστηνε κιτς διακοσμήσεις. Στο ίδιο κλίμα εν τέλει ήταν και ο πρωινός γάμος στο φαράγγι που αποδείχτηκε ότι αποτελούσε ‘next day’, αυτή την ιστορία που το ζεύγος ξαναστολίζεται κάποια στιγμή μετά την τελετή και φωτογραφίζεται (για ποιόν;) Από το ψευτοκυριλέ κλίμα απείχε ευτυχώς ο σερβιτόρος που ξεκαρδιστικά έσπρωχνε τον τροχήλατο δίσκο κάνοντας ξερόγκαζα με το στόμα όποτε περνούσε μπροστά από τα κράνη μας. Πάμε προς τα πίσω, μιναρέδες πλαισιώνουν τον πεζόδρομο, ίσως διακρίνεται και την μηχανή να μας περιμένει. Ανέγγιχτη ναι. Καβάλα όμως, γιατί ο ορίζοντας είναι ελληνικός! Μέχρι τα σύνορα ένας μανιακός με golf πήγε να σκοτώσει και να σκοτωθεί τουλάχιστον δύο φορές οδηγώντας σαν παρανοϊκός. Οι τραγελαφικές εικόνες ολοκληρώνονται στα σύνορα, αφού από τον Πουγουδουμιανό σταθμό βγαίνουν όχι συνοριακοί, αλλά παγώνια! Γενικά η έννοια της 'ασφάλειας' είναι αρκετά αφηρημένη τόσες χώρες τριγυρνάμε, και όχι όλες εντός Σένγκελ, κάλλιστα θα μπορούσα ανενόχλητος να μεταφέρω όπλα ή ναρκωτικά. Ελευθερία μετακινήσεων, ταχύτητα διέλευσης από τα σύνορα και εγκληματικότητα, άντε να τα ισορροπήσεις όλα αυτά. Ίσως τα παγώνια να 'ναι ο τρόπος, τι να πω. Όταν επισκεφθήκαμε την Οχρίδα το προηγούμενο καλοκαίρι η χώρα αυτή μου είχε αφήσει πολύ θετικότερες εντυπώσεις. Αλλά δεν θα με απασχολήσει πολύ την δεδομένη στιγμή αυτό, μια σημαία πολύ γνώριμη ανεμίζει εκεί στο βάθος.
  8. 12/08/17 Ημέρα 9η Matka (MK), Bitola (MK), Ioannina (GR), Agrinio(GR) 600km Μην έχοντας δει τον περιβάλλοντα χώρο χθες βράδυ ξυπνήσαμε με περιέργεια να δούμε το φαράγγι της Matka. Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής ξυπνήσαμε για το πρωινό, αλλά η θέα ήταν εντυπωσιακή με το που έβγαινες από το δωμάτιο. Καταπράσινα νερά και βαρκούλες με τον ήλιο ανάμεσα στα βράχια, πιο πολύ για ανατολική Ασία κάνει η φωτό, νομίζω ορθώς δεν μείναμε στην πόλη των Σκοπίων. Μπροστά από τον χώρο του πρωινού η απόσταση ανάμεσα στις δυο όχθες είναι κάπως μεγαλύτερη και στην λιμνούλα που σχηματίζεται έχουν χώρο για κωπηλασία, πέρα από τις βαρκούλες μπορείς να ενοικιάσεις κανώ και να εξερευνήσεις το πέρασμα του ποταμού. Το Red Bull να μην είχε! Όμορφη θέα για να πίνεις το καφεδάκι σου, ανέλπιστη επιτυχία το μέρος. Να και μια από τις χθεσινοβραδινές πεταλούδες, απ’ ότι μου είπαν είναι σκώρος, με την εντομολογία δεν είμαι πολύ καλός! Όταν η σερβιτόρα τίναξε ένα τραπεζομάντηλο χιλιάδες φιλαράκια του από πάνω πέταξαν σε ένα πυκνό νέφος, μάλλον τέλος το καφεδάκι, ας πάμε μια βόλτα στο φαράγγι. Μα τι σχηματισμοί στα βράχια, σαν να βλέπεις τις τάσεις που τα σχημάτισαν πριν χιλιάδες (λίγα πρέπει να λέω) χρόνια. Θέαμα. Αν παρατηρήσατε στην φωτό με το Red Bull έναν τεράστιο κρίκο, αποτελεί μνημείο για κάποιον αναρριχητή που έχασε την ζωή του εκεί, εάν διάβασα σωστά την επιγραφή. Κατά το checkout πέρα από το κρασί μας έκαναν δώρο και ένα μαγνητάκι ψυγείου, προσπαθούν έντονα να αφήσουν καλές εντυπώσεις. Και φαίνεται το πετυχαίνουν, τουλάχιστον με τους Σκοπιανούς, αφού κάποιοι διάλεξαν να κάνουν τον γάμο τους εκεί. Να ζήσουν τα παιδιά. Επ’ ώμου οι αποσκευές μας και πάμε προς το parking, είχα περιέργεια να δω από πού περάσαμε στα σκοτεινά χθες. Και αν νομίζαμε αρχικά ότι χάσαμε αρκετά, η συνέχεια ήταν καλύτερη: Δρομάκι λαξευμένο στον βράχο, και βαρκούλες σε μικρούς κόλπους. Τελικά το σημείο που το νερό ακουγόταν χαμηλά κάτω μας χθες ήταν φράγμα. Μετά τον καταρράκτη – υπερχείλιση το νερό αποκτούσε ορμή και έπαυε να είναι πράσινο, φαίνεται στα δυο άκρα της φωτό. Στο parking ο ιμάντας που έδενε τον σάκο αποχαιρέτησε κατά το φόρτωμα, δύο ταξίδια παρά ένα φόρτωμα έζησε. Αποχαιρετούμε και εμείς το φαράγγι. Στο επόμενο χωριό οι μιναρέδες που πέρασα για βιομηχανία το περασμένο βράδυ. Δεν έχουν υιοθετήσει τα υπόγεια καλώδια σ’ αυτά τα μέρη. Τυπικό δείγμα ασφάλτου επίσης. On off είπατε;
  9. Ανακουφισμένοι που η δεύτερη παρ’ ολίγον περιπέτεια για σήμερα πέρασε αναίμακτα επανερχόμαστε στην κατεύθυνση μας. Κινούμενοι τόση ώρα σαν Harley αργά, τα 160 μου φαίνονται 2Mach! Κάπου περάσαμε και ένα ελληνικό fazer δικάβαλο, αλλά ήταν τόση η χαρά του να… έχεις καύσιμο που δεν έκοψα να συνταξιδέψουμε. Προχωρημένη η ώρα, τα πάντα λούζονται σ’ ένα πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, σαν αυτά που άλλοτε έβλεπα στην Αραβική. Άλλη μια πυρκαγιά φόντο, δεν είναι προνόμιο του ελληνικού καλοκαιριού οι φωτιές. Έργα στον δρόμο μπόλικα, η προσπέραση είναι ζόρικη, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι σε χωριουδάκια αντί για τροχαία συναντούμε ένοπλους με παραλλαγή, για στρατός μου κάνει! Αλλά η έκταση των έργων είναι εντυπωσιακή, ολόκληρες πλαγιές βουνών έχουν δεθεί με τσιμέντο και ένα τεράστιο πλέγμα από δοκούς που σχηματίζουν τετράγωνα ίσως και 5x5 μέτρα είναι απλωμένο ακολουθώντας το ανάγλυφο του εδάφους. Σουρουπώνει όταν περνάμε τα σύνορα. Αντίο Σερβία, απόλαυσα το πέρασμα μου από αυτή τη χώρα για άλλη μια φορά (ναι θα το φτιάξω το φλας!) Επόμενη χώρα στην λίστα μας τα Σκόπια, απ’ ότι φαίνεται δεν είναι μόνο το ‘Σκόπια’ όρος που χρησιμοποιούμε αποκλειστικά οι Έλληνες, είναι και το Federal Yugoslavian, εδώ κρατάνε μόνο το ‘ROM’ του FYROM. Ο δρόμος έχει όνομα ‘Alexander of Macedon’, το αεροδρόμιο ‘Alexander the Great’, γενικά πιάνετε το μοτίβο. Διόδια επίσης κουραστικά συχνά, τόσες μέρες είχαμε ξεμάθει από αυτό το σύστημα. Προσεγγίζουμε εφαπτομενικά την πόλη των Σκοπίων, ένας φωτεινός σταυρός στέκει στο απέναντι βουνό, έμπνευση από Rio de Janeiro αυτό; Κρίνοντας από τα φώτα και μόνον δείχνει μικρή πόλη, αλλά μάλλον υπερέβαλλαν στις εκτιμήσεις τους για την ανάπτυξη της: Ο περιφερειακός περνάει χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, σε αναλογία η Αττική οδός να έπιανε την Λιβαδειά. Ελάχιστα θυμίζει βέβαια Αττική οδό αυτός ο δρόμος: Ο φωτισμός διακόπτεται πάνω στις στροφές, σε διάφορα σημεία ξαφνικά με δυο πινακιδούλες μόνο στο σκοτάδι σε εκτρέπουν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας αναγκάζοντας σε να κάνεις ελιγμούς ενενήντα μοιρών. Μετά τον περιφερειακό τα πράγματα ζορίζουν περισσότερο, ένα δρομάκι ξεχασμένο με λακκούβες – κρατήρες και τούβλινα σαμαράκια. Θυμάμαι εκείνη την ώρα τα γραπτά του @Gouky7, ότι αποφεύγει να τον πιάνει η νύχτα στο δρόμο στα Βαλκάνια. Γατάκι! Ελπίζω μόνο να μην έχει κλείσει η κουζίνα του καταλύματος, πεινάμε σαν λύκοι αλλά δεν έχω ουδεμία όρεξη να ξανακάνω την διαδρομή σε αναζήτηση φαγητού. Δυο φωτισμένες πράσινες βιομηχανικές καμινάδες μπροστά με κάνουν να πιστεύω ότι είμαστε κοντά σε εργοστάσιο, εν τέλει το σκοτάδι ξεγελά και είναι μιναρέδες. Φτάνουμε στο τέλος του δρόμου, ξενοδοχείο πουθενά. Ρωτάμε δυο περαστικούς, δείχνουν τουρίστες. Για το ξενοδοχείο κατ’ αυτούς αφήνουμε τα οχήματα εδώ και συνεχίζουμε με τα πόδια για κανένα δεκάλεπτο. Φορτωμένοι με κράνη, σαμάρια και μπαγκάζια ξεκινάμε στο σχεδόν μονοπάτι. Κάπου χαμηλότερα μας ακούγεται νερό, αλλά δεν βλέπεις τίποτα μες στο σκοτάδι. Αυτό που βλέπεις σίγουρα στις λιγοστές λάμπες είναι πεταλούδες της νύχτας. Και δεν μιλάμε για μια και δύο, με μασέτα ανοίγεις δρόμο ανάμεσα στα νέφη τους, μιλάμε για κιλά ολόκληρα να γυρνάνε γύρω από κάθε φως. Και μας εξηγούσαν το ηλεκτρονιακό νέφος με σφαιρίδια, να live παραδειγματάρα! Η Άλεξ σκέφτεται να φορέσει το κράνος για να τις αποφύγει, τέτοια πυκνότητα! Με τα πολλά φτάνουμε στο ξενοδοχείο (Canyon Matka Hotel, 32€/ δίκλινο) ευτυχώς προλαβαίνοντας το εστιατόριο ανοιχτό. Είναι ακριβώς πάνω στα νερά της λίμνης και δείχνει όμορφος χώρος, αν και έχουν κάνει μια περιττή προσπάθεια να το πλασάρουν ως κυριλέ. Είναι ευγενέστατοι και φιλόξενοι, μας ενημερώνουν ότι στην τιμή της διανυκτέρευσης περιλαμβάνεται και ένα μπουκάλι ντόπιο κρασί για κατανάλωση επί τόπου ή στα πάτρια εδάφη αν θέλουμε. Καθόλου άσχημα! Επιτέλους χορταίνουμε την πείνα μας και δίνουμε ραντεβού με το γκαρσόνι, εεεε γκρουμ για πρωινό. Μεγάλη ημέρα και σήμερα, η βόλτα στο κάστρο του Βελιγραδίου μοιάζει πιο μακρινη από το σημερινό πρωινό. Το λέω επιτυχία για τις διακοπές αυτό.
  10. Συνέχεια επί της Εθνικής με πορεία προς την Νις. Την πόλη την είχαμε επισκεφτεί το περασμένο καλοκαίρι περνώντας μάλιστα και μια βραδιά σουλατσάροντας στους δρόμους της. Είχαμε μάλιστα όλο τον περασμένο χειμώνα με την Άλεξ μια ‘διαμάχη’ για το αν η πρώτη ταμπέλα που βλέπεις για Θεσσαλονίκη είναι έξω από την Νις ή έξω από τη Σόφια. Σίγουρος ότι είναι μετά τα διόδια της Νις, με το που βλέπω την επιγραφή την δείχνω στην Άλεξ, αλλά πάνω στην χαρά της δικαίωσης χάνω την έξοδο για το βενζινάδικο. Μικρό το κακό, ως τώρα ανά πεντάλεπτο συναντούσαμε από ένα, θα σταματούσαμε στο επόμενο. Αλλά ας εξηγήσω πώς λειτουργεί το θέμα ‘αυτονομία’ στο 600F, ένα από τα κουσούρια του όταν το χρησιμοποιείς σαν τουριστικό: Το μηχανάκι δεν έχει δείκτη βενζίνης, αυτό σημαίνει ότι σε κάθε ανεφοδιασμό πρέπει να μηδενίζεις τον μερικό χιλιομετρητή. Από εμπειρία γνωρίζω ότι σε αυτές τις συνθήκες στα ~160km μπαίνει στην ρεζέρβα, οπότε από τα περίπου 120km πρέπει να αρχίζω να έχω τον νου μου για ανεφοδιασμό, δεδομένου το ότι στην εθνική τα βενζινάδικα είναι σκόρπια. Και αν η Honda δεν φρόντισε να βάλει δείκτη βενζίνης για τον κυρίως όγκο καυσίμου, παραδόξως το έκανε για την ρεζέρβα: Από την στιγμή που αρχίζεις να την καταναλώνεις στα όργανα εμφανίζεται μια μπάρα με τέσσερις παύλες που καταναλώνονται διαδοχικά δείχνοντας σου πόση βενζίνη μένει στο τεπόζιτο. Αψήφιστα λοιπόν περνάμε την Nis (λες και είχαμε την δυνατότητα αναστροφής στον αυτοκινητόδρομο; ) αναζητώντας το επόμενο πρατήριο. Μπαίνουμε στην ρεζέρβα και βενζινάδικο πουθενά, στάση ψιλοανήσυχος στην άκρη και το GPS λέει πως το επόμενο βενζινάδικο βρίσκεται σε 12km, απόσταση εντός ακτίνας δράσης, ειδικά κόβοντας λίγο ρυθμό. Περνάνε τα 12, κόβω στα 70 πλέον, περνάνε και άλλα 5 χιλιόμετρα, ήδη η πρώτη από τις τέσσερις παύλες της ρεζέρβας έχει σβήσει, με τα φίδια να με ζώνουν σταματάω να δω πάλι το Sygic: Έχει αλλάξει γνώμη, δείχνοντας πως το επόμενο βενζινάδικο είναι τώρα τριάντα τέσσερα ολόκληρα χιλιόμετρα μακριά, στην έξοδο του Leskovac! Απελπισία, δεν είχαμε με τίποτε καύσιμο για τέτοια απόσταση. Τώρα; Προσπαθώ να κρύψω την ταραχή μου από την Άλεξ, ξεκινάμε κινούμενοι στην ΛΕΑ με καμιά 30αρια, προσπαθώ να κρατάω το μοτέρ με την υψηλότερη δυνατή σχέση χωρίς να κρεμάει για να εξοικονομήσω σταγόνες βενζίνης. Φανταστείτε σκηνή ζεν: Ένα φορτωμένο μηχανάκι να κουτσαίνει στην άκρη της εθνικής, απόγευμα στον κάμπο της Σερβίας. Όχι ακριβώς ιδανικό σκηνικό! Σβήνει και η τελευταία παύλα της ρεζέρβας, ανάβει η ένδειξηプば (σπρώχνε μαλάκα)στα όργανα, κουνάω αριστερά δεξιά το κεφάλι στην Άλεξ, δεν θα τα καταφέρουμε. Σκέφτομαι ενδεχόμενα: Να την αφήσω μαζί με το μηχανάκι στην άκρη του δρόμου, να πηδήξω τον φράχτη που χωρίζει τα διπλανά χωράφια και να ζητήσω από τους εργάτες ένα μπουκαλάκι βενζίνη; Θυμάμαι τον πατέρα μου και τον μακαρίτη τον πατέρα του, και οι δυο με την συνήθεια να γεμίζουν το αυτοκίνητο όταν άδειαζε πάνω από το ¼, ‘μην χρειαστεί να πάνε πουθενά’. Πόσες φορές αμφισβήτησα τον πατέρα μου γι’ αυτό και να ‘μαι τώρα έτοιμος να τσεκάρω πόσο άνετες για σπρώξιμο είναι οι ‘μηχανικές μπότες’ μου πού είχε πει και ένα πιτσιρίκι. Στόχος να μας βγάλει η βενζίνη ως την έξοδο της εθνικής, σε μικρότερο δρόμο μπορείς με τα πόδια ή με όποιο μέσο τελοσπάντων φτάσεις στο βενζινάδικο να κάνεις αναστροφή και να επιστρέψεις στο στεγνωμένο μηχανάκι σου. Η ταμπέλα λέει πώς η έξοδος είναι πέντε βασανιστικά χιλιόμετρα μακριά, θα τα καταφέρουμε; Με την δύναμη της θέλησης (μην ακούσω ότι δεν έχει!) το CBRακι μας βγάζει ως την έξοδο, το Leskovac φαίνεται στο βάθος. Από εδώ και πέρα όπου φτάσουμε φτάσαμε. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η άσφαλτος για ανεξήγητο λόγο δίνει την θέση της σε πλακόστρωτο, μες στα χωράφια όλα αυτά. Μας προσπερνάει τροχήλατο κάρο, τόσο αργά τσουλάμε. Ώσπου στο βάθος το είδα. Τέτοια χαρά για καύσιμο ούτε ο Bush στο Ιράκ: Αχαρτογράφητο μικροβενζινάδικο ευθεία μπροστά! Αν ήταν και ανοιχτό σωθήκαμε. Ήταν ανοιχτό. Ο υπάλληλος ρωτάει αν θα πληρώσουμε με ευρώ ή δινάρια. Μωρέ βενζίνη να ήταν και πλήρωνα και με μνες! Όσο ανακριβής και αν είναι η μέτρηση της αντλίας, απ’ ότι απεδείχθη είχαν απομείνει 200ml (ένα κρασοπότηρο) βενζίνης. Πολύ φθηνά την γλιτώσαμε!
  11. Μεσημεράκι λοιπόν αφήνουμε το Βελιγράδι μέσω του αυτοκινητόδρομου Α1. Έχω εντοπίσει ένα ‘αξιοθέατο’ που μας οδηγεί σύντομα σε έξοδο: Για κάποιο λόγο αυτά τα κολοσσιαία, τσιμεντένια μνημεία της κουμμουνιστικής εποχής με τα εξωγήινα σχήματα με τραβάνε, είναι τόσο απόκοσμα, τόσο ξένα στη δυτική αρχιτεκτονική, με κάποιον τρόπο μου προκαλούν δέος, βγαλμένα λες από sci-fi ταινία του ‘70. Και υπάρχει ένα τέτοιο σχετικά στο δρόμο μας. Στο δρομάκο που οδηγεί στην Senaja όλοι κινούνται ύποπτα αργά, ίσως και με σαράντα ή λιγότερα. Το να παραδειγματίζομαι από τους ντόπιους με έσωσε, κρυμμένοι μέσα σε μια στάση λεωφορείου (!) δυο της τροχαίας πετάγονται έξαφνα κραδαίνοντας εκνευρισμένα κάτι σαν γκλόμπ με λαμπάκι, παγώνω αρχικά, αλλά ευτυχώς κάνουν σινιάλο στο Audi ακριβώς πίσω μου. Ανηφορίζουμε σε ξεχασμένα χωριουδάκια, θυμίζουν ίσως Θεσσαλία όπως στέκουν σε λόφους με χαμηλή βλάστηση και τον κάμπο να καίγεται στην μεσημεριανή ζέστη. Δυστυχώς τίποτε που να αξίζει μια στάση για μεσημεριανό. Πλησιάζουμε τον στόχο μας, το Kosmaj. Στη βάση του μνημείου υπάρχει δασάκι, για κάποιον λόγο μια μεγαλοκυρία έχει αράξει κατάχαμα στις πευκοβελόνες στην σκιά και κοιμάται (γιατί ηλιοθεραπεία στην σκιά δεν το λες!) με μαγιώ. Στο αντίστοιχο του Παλαμά Καρδίτσας αυτό! Ψάχνουμε που να παρκάρουμε σκιερά όταν κατά την αναστροφή το CBR ξαφνικά σβήνει. Κάτι ηλεκτρολογικό σίγουρα, αφού στο γύρισμα του διακόπτη δεν ακούγεται η αντλία. Ξεφόρτωμα τα σαμάρια, έλεγχος οι ασφάλειες, η ύποπτη δεν είναι καμμένη. Δοκιμή ξανά και παίρνει μπρος. Ξανά φόρτωμα, άντε να τελειώσουμε εκείνη την ριμάδα την αναστροφή και ξανασβήνει. Πλέον είναι προφανές ότι γυρνώντας τέρμα αριστερά το τιμόνι κάτι βραχυκυκλώνει. Φλασιά, βδομάδες αφού το μηχανάκι πέρασε στα χέρια μου, στην στερνή Πανελλήνια mybike στην Πάλαιρο είχε συμβεί ακριβώς το ίδιο και ο αλήτης ο @HLIAS είχε σπεύσει να το απαθανατίσει. Ε, κόντευε επέτειος τριων ετών από τότε, συγκινήθηκε το Hondακι και το ξαναθυμήθηκε. Ευτυχώς είχα spare αρκετές δεκάρες ασφάλειες, καθ’ αυτή η επισκευή δεν ήταν κόπος, αλλά ήμουν κάθιδρος από τα αλλεπάλληλα φορτώματα με 30+ βαθμούς. Αλλάζω την κόκκινη ασφάλεια, η Άλεξ νομίζει ότι είμαι ο Μαγκάιβερ και με λίγη προσοχή κατά τις μανούβρες επιτέλους ώρα να δούμε το μνημείο του Komsaj. Τι είναι λοιπόν το περίφημο μνημείο; Ανεβαίνουμε ένα καλντερίμι και αποκαλύπτεται μπροστά μας: Πέντε σαραντάμετρα γλυπτά από μπετόν που όλα μαζί σχηματίζουν κάτι σαν αστέρι. Ανεγέρθηκε για να τιμήσει τους χιλιάδες νεκρούς παρτιζάνους του δευτέρου παγκοσμίου που αντιστάθηκαν στην Γερμανική κατοχή. Το κίνημα τους ξεκίνησε στην περιοχή, οπότε έκριναν σκόπιμο να ανεγείρουν το μνημείο εδώ. Από το κέντρο του αστεριού οι επιφάνειες εντυπωσιάζουν καθώς αποκλίνουν προς τον ουρανό. Το σχήμα τους αποτελεί συμβολισμό αφενός του αστεριού που αποτελεί εθνικό σύμβολο, αφετέρου καθώς από απόσταση δείχνει ενιαίο, αλλά στην πράξη είναι ανεξάρτητοι όγκοι θέλει να δείξει ότι όλοι μαζί (οι αντιστασιακοί) από μακριά δείχνουν ενωμένοι, αλλά στην πράξη είναι μονάδες που συνεργάζονται. Επιβλητικό στα μάτια μου, το χαζεύω αρκετή ώρα. Και τεχνικά κοιτώντας το είναι αξιοθαύμαστο, οι καμπύλες, η συμμετρί, η στατικότητα και όλα αυτά από καλουπωμένο μπετό στα 70s. Υπάρχουν ηλιοκαμμένα στεφάνια στο κέντρο του, αλλά δείχνει εμφανώς παρατημένο, στις βάσεις των κατασκευών γκράφιτι τύπου Κωστάκης + Σβετλάνα = LFE δείχνουν πώς αποτελεί σημείο για ραντεβουδάκια για την πιτσιρικαρία του δίπλα χωριού. Έτυχε να περάσουν και κάποιοι άλλοι την ίδια ώρα (μάλλον παράδοξο με τόση εικόνα εγκατάλειψης), οπότε ίσως έχετε μια καλύτερη εικόνα για την κλίμακα του μνημείου. Κατηφορίζουμε για τα χωριουδάκια του κάμπου ξανά, στους καθρέπτες μου το Spomenik Borcima Kosmajskog Odreda, όπως είναι το πλήρες όνομα του, τρυπάει την βλάστηση ξεπροβάλλοντας απόκοσμα ανάμεσα στα πεύκα.
  12. Το κάστρο του Βελιγραδίου προσφέρει φανταστική θέα προς όλη την γύρω περιοχή. Στο κάτω μέρος των τειχών μια ομάδα δρομέων κάνει προπόνηση με φόντο πίσω τους τον Δούναβη που τόσα χιλιόμετρα μετά την Μπρατισλάβα και την Βουδαπέστη ξανασυναντούμε. Στις όχθες δεμένα πλωτά ξενοδοχεία, clubs, υπάρχει ακόμη και ολόκληρη παραλία στον Δούναβη. Ο Sava, ο ποταμός που ακολουθούσαμε χθες συμβάλλει με τον Δούναβη στο σημείο αυτό και οι δυο υδάτινοι όγκοι συνεχίζουν μαζί. Φανταστικό αυτό το μπαλκονάκι, χαζεύεις τα κτίρια στο Νέο Βελιγράδι, χαζεύεις τα δυο ποτάμια, όλη την περιοχή, πολύ όμορφο σημείο της πόλης. Πολύ μ' αρέσουν τα σημεία με θέα! Δυσδιάκριτο στην φωτό, αλλά στον λόφο μπροστά στην βάση του (καλλίγραμμου!) αγάλματος για άλλη μια φορά ένας πύργος όπως πολλάκις έχω αναφέρει. Γερανοί, επιγραφές Huawei, ανάπτυξη και ‘ανάπτυξη’, ο ντόπιος απολαμβάνει την εφημερίδα του στην σκιά των πεύκων με τον Sava και την πόλη πιάτο. Απόλαυση! Πάμε προς την έξοδο του κάστρου, περιστέρι γίνεται ένα με την σύνθεση του συντριβανιού, όσο ζεσταίνει τόσο θέλουμε ένα σιντριβάνι και εμείς. Αντ’ αυτού περιπλανιόμαστε κι άλλο στο κέντρο, μικρά στιγμιότυπα παντού τριγύρω, όπως το μικρό κουρείο με τις ανοιχτές πόρτες. Μου έλειψαν αυτά τα απλά μικρά μαγαζάκια. Πόσα κεφάλια έχει περιποιηθεί η κυρία στα τόσα της χρόνια; Καφεδάκι στους πεζόδρομους πριν πιάσει ο ήλιος και εδώ, σούρουπο ήταν πιο ευχάριστη η βόλτα.Θυμίζει ίσως Ελλάδα η εικόνα εξαιρώντας το χρυσοκίτρινο κτίριο και τα κυριλλικά. Νιώθεις μια οικειότητα για κάποιον λόγο με αυτό το λαό και σίγουρα δεν είναι το θρησκευτικό δόγμα η αιτία. Σχεδιάζαμε να περάσουμε και από τα μισογκρεμισμένα κτίρια από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς του ’90 – σοκαριστικό το πόσο πρόσφατα!- αλλά η θερμοκρασία έχει ανέβει ήδη πολύ, η ιδέα να είμαστε με φουλ εξοπλισμό καταμεσήμερο κολλημένοι στην κίνηση δεν είναι πολύ θελκτική. Καιρός να πάρουμε δρόμο. Δυστυχώς.
  13. 11/08/17 Ημέρα 8η Beograd (SRB), Nemenikuće (SRB), Leskovac(SRB), Skopje (MK), Matka (MK) 523km Από εδώ και πέρα η πορεία θα είναι νότια και μόνο. Απόψε σκοπεύουμε να διανυκτερεύσουμε στο φαράγγι Μάτκα, έξω από την πόλη των Σκοπίων. Μιας και δεν έχουμε στα πλάνα να δούμε την πρωτεύουσα της FYROM, προτιμότερο είναι να φτάσουμε βραδάκι, άρα με την αναχώρηση να τοποθετείται μεσημέρι έχουμε όλο το πρωινό δικό μας για να δούμε λίγο ακόμη το Βελιγράδι. Δικαίως χαρακτήρισα την περιοχή μας ‘Εξάρχεια’, οι παλιές πολυκατοικίες, τα μικρομάγαζα φέρνουν πολύ στην αθηναϊκή γειτονιά. Αυτό το γκρι της τσιμεντούπολης είναι παντού. Τα κτίρια του Πανεπιστημίου που βρίσκονται στο κέντρο ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Τα χαζεύω αυτά πηγαίνοντας να πληρώσω για το δωμάτιο. Πιάνω κουβέντα με τον Bojan, τον νεαρό που δουλεύει εκεί. Είναι φοιτητής οικονομικών, μου λέει πως παίρνει μισθό 300€ με καθημερινές 10ωρες βάρδιες, με το νοίκι στα προάστια να είναι 100€. Σε απόλυτα νούμερα ο μισθός μοιάζει ψίχουλα, αλλά αν αναλογιστεί κανείς ότι στην Ελλάδα το νοίκι είναι συχνά ο μισός μισθός ίσως και να μην είναι άσχημα. Μου λέει ότι όνειρο το ‘χει να πάρει ένα δυομισάρι μηχανάκι να κινείται, στην προσφορά μου να τον πετάξω κάπου με το CBR ενθουσιάζεται και χαιρετάει αβέρα περαστικούς κατά το δικάβαλο. Ξαναβρίσκω την Άλεξ και μετά από ανεφοδιασμό σε ΠΕΚΑΡΑ πάμε προς το κέντρο. Είδε καλύτερες ημέρες σίγουρα αυτό το κτήριο και σίγουρα είδε αλλαγές πολλές στο Βελιγράδι. Στα μάτια μου αυτό το μπαλκονάκι εξακολουθεί να φαντάζει υπέροχο. Κατευθυνόμαστε προς το κάστρο του Βελιγραδίου, αυτός ο χώρος έχει μπόλικα πράγματα που περιμένω να δω. Αυτό που δεν περίμενα είναι μια έκθεση… δεινοσαύρων με όνομα μάλιστα Τζούρα avantura. Αρκετά ρεαλιστικές οι φιγούρες, ο δεκάχρονος εαυτός μου που ήθελε να γίνει παλαιοντολόγος (από μικρό είχα πετριά έλεγαν όλοι, ήτοι ιδιοτροπία), στο παρών μέρος που κολλάνε οι δεινόσαυροι δεν κατάλαβα, αλλά ας προχωρήσουμε στα ενδότερα. Υπάρχουν μπόλικες επιγραφές που εξηγούν την ιστορία των οχυρώσεων, την εξέλιξη τους στα διάφορα στάδια της ιστορίας, αλλά αυτή την φορά δεν δείχνω ενδιαφέρον, έχω έρθει να δω κάτι πολύ πιο συναρπαστικό: Στον περίβολο του κάστρου υπάρχει μόνιμη υπαίθρια έκθεση αρμάτων. Για να ακριβολογώ υπάρχουν και μπόλικοι όλμοι ή και στοιχεία πυροβολικού, όπως και ένα – δυο σκάφη, η προσοχή μου όμως είναι στα άρματα. Περνάμε αρκετή ώρα εκεί περιεργαζόμενοι τις λεπτομέρειες τους, τα ιδιαίτερα στοιχεία της κάθε χώρας. Τα έχουν σταθμεύσει μάλιστα σχεδόν σε χρονολογική σειρά, οπότε παρατηρείς την εξέλιξη των όπλων, της θωράκισης, της πολυπλοκότητας και –εμφανέστερο όλων- του μεγέθους τους. Δεν θα κουράσω παραθέτοντας πολλά στοιχεία ή φωτογραφίες, μόνο ενδεικτικά: Blitzkrieg? Panzer? Αν σας λένε κάτι αυτές οι δύο έννοιες, μάλλον αναγνωρίζετε περί τίνος πρόκειται. Δεν είχα ξαναδεί από κοντά, πότε το περιεργάστηκα αρκετά. Πέρα από την αναμενόμενη φθορά αφού είναι εκτεθειμένο έξω κακή εντύπωση μου έκανε το πόσα σκουπίδια, κυρίως μπουκάλια, υπήρχαν πάνω στα τεθωρακισμένα. Λεπτομέρεια που μου είπε ο πολύ πιο ενημερωμένος αδερφός μου: Παρατηρείτε τους αντιαεροπορικούς πυραύλους στο βάθος; Όμοιος τους κατέρριψε το 1999 αμερικανικό F117 (το ξέρετε ως ‘το Στελθ’), το φαινομενικά αόρατο υπερυψηλής τεχνολογίας αεροσκάφος της USAF. Αυτό το ημιφορτηγό δεν είναι ότι έχει κάτι συναρπαστικό να επιδείξει, το παραθέτω μόνο και μόνο επειδή όποιος έχει παίξει video games σχετικά με τον Δεύτερο Παγκόσμιο το έχει συναντήσει. Το εντυπωσιακό; Το μέγεθός του. Πάντοτε νόμιζα ότι είναι τουλάχιστον 30% μεγαλύτερο απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, είναι μικρότερο και από βανάκι. Σιγά τον μύθο που κατέρριψα! Εδώ το αγαπημένο μου! Ένα σοβιετικό Τ34 με τον πανέμορφο χυτό πύργο του. Τεχνολογικά ήταν τρακτέρ απέναντι στα γερμανικά τεθωρακισμένα, αλλά είχε τις χάρες του. Ξάπλωσα σχεδόν στο έδαφος για την φωτό αλλά η κάνη δεν χώρεσε όλη στο πλάνο δυστυχώς. Σε περιφραγμένο χώρο πιο πέρα είδα ένα katyusha, το σοβιετικό φορτηγό που μετέφερε συστοιχία ρουκετών και καταρράκωνε το γερμανικό ηθικό με τον ήχο τους. Δυστυχώς δεν με άφησαν να μπω στο στρατιωτικό μουσείο όσο και αν επέμεινα καθώς άλλαζαν τις πλάκες στο πεζοδρόμιο της εισόδου! Αρκετά όμως με τα μιλιταριστικά,δεν ήρθαμε μόνο για αυτά ως εδώ πάνω.
  14. Και αν τα ως τώρα μέρη ήταν το Κολωνάκι του Βελιγραδίου, ανακαλύψαμε και το ανάλογο του Ψυρρή. Το όνομα, Skadarska, δεν εμπνέει, αλλά αυτός ο κατηφορικός πεζόδρομος με τα νεοκλασσικά είναι γεμάτος με ταβερνάκια ολόιδια με τα δικά μας, μουσική, χρώμα και κόσμο, πολύ οικείο μέρος, ακούγοντάς μας να μιλάμε ελληνικά αρκετοί μας μιλούν στη γλώσσα μας. Όσο και αν στα ταξίδια αποζητάς το διαφορετικό, είναι μερικές φορές ευχάριστο να παρατηρείς ομοιότητες με άλλους λαούς. Από την ταμπέλα στο τέλος του δρόμου δεν λείπει η Πλάκα της Αθήνας, ούτε και η Σελήνη. Είναι πια αργά, συνεχίζουμε να περπατάμε κάθε δρόμο και σοκάκι, πλέον έχουν αμολήσει τις Σέρβες. Πανύψηλες, περιποιημένες γυναίκες, καμιά φορά ελαφρώς μπουζουκέ ντυμένες με κοθόρνους, αλλά πάντοτε εντυπωσιακές. Από αυτές που αν καμιά φορά περνούν και τις χαζεύει ο κόσμος όλος, ε δεκάδες τέτοιες σε γκρουπ. Όσο τους μιλήσαμε για να βρούμε μια οδό ήταν άκρως φιλικές και πρόθυμες να μας βοηθήσουν με το πώς διαβάζονται οι πινακίδες. Κακές οι γενικεύσεις, αλλά στην Ελλάδα οι όμορφες γυναίκες είναι νομίζω απρόσιτα μπλαζέ. Κάποια Σέρβα μάλιστα ήταν μάλλον ανατομικά τόσο ξεχωριστή που το όνομά της γράφτηκε με χρυσά γράμματα σε ρεστοράν. Επειγόντως μήνυμα σε ιταλό μπάκουροσυνάδελφο που νόμιζε ότι έχει bug το tinder και του έβγαζε μόνο χοντρές στην Αγγλία! Γυρνάμε προς την περιοχή του διαμερίσματος μας, στο ενδιάμεσο ο χώρος της λαϊκής δείχνει περιποιημένος. Σε κάποιο απώτερο μέλλον το φεγγάρι δεν θα δείχνει λεκές στις φωτογραφίες μου και θα είναι πιο ατμοσφαιρικές. Εν τέλει, η γειτονιά μας βράδυ ζωντανεύει, μαγαζάκια στα ισόγεια των πολυκατοικιών βγάζουν τραπεζάκια έξω, μπυρούλες. Και για να συνεχίσω τις Αθηναϊκές παρομοιώσεις, Εξάρχεια ένα πράγμα. Έ, να μην πιούμε ένα ποτό πριν επιστρέψουμε; Είδαμε πολλά, παρατηρήσαμε τις διαφορετικές όψεις του Βελιγραδίου, χαρήκαμε την κεφάτη ζωή του, θαυμάσαμε (πληθυντικός εδώ, ναι!) τις ντόπιες, οι λοιπές εκκρεμότητες της πόλης αύριο.лаку ноћ
  15. Ο αυτοκινητόδρομος συνεχίζεται ακόμη και εντός της πόλης του Βελιγραδίου, περνάμε την δυτική είσοδο της πόλης και συνεχίζουμε. Όλα βγάζουν μια εικόνα τσιμεντούπολης του ανατολικού μπλοκ εδώ που είμαστε, προσωπικά το βρίσκω θεαματικό, αντιλαμβάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε πρωτεύουσα, πράγματι, από εδώ διοικούταν μια χώρα που άρχιζε ψηλά στην Ουγγαρία που βολτάραμε την Δευτέρα έως τα σύνορα με την Ελλάδα. Περνάμε και το εντυπωσιακό πύργο της Zepter, χρόνια τον χάζευα, σε χειμερινή φωτό από το ίντερνετ εδώ, έτσι τον έβλεπα πάντοτε. Περνάμε την μεγάλη γέφυρα του Δούναβη, ναι το ίδιο ποτάμι που πρωτοπέρασα στην Μπρατισλάβα ρέει ως εδώ. Βλέπουμε και τον Άγιο Σάββα, τον τρίτο ναό μετά τον Άγιο Ανδρέα της Πάτρας και τον Saint Alexandar Nievsky στη Σόφια για τον οποίο οι ντόπιοι περηφανεύονται ότι είναι ο μεγαλύτερος των Βαλκανίων. Για απόψε σπάσαμε τον κανόνα του να μένουμε εκτός κέντρου και κλείσαμε ένα διαμέρισμα στην καρδιά της πόλης. Τα διαφήμιζαν ως τετράστερο με μπαλκόνι. Τρώμε τρια τέταρτα στήσιμο μέχρι να μας φέρουν τα κλειδιά, όχι ότι καλύτερο μετά την ζέστη που έχουμε φάει. Χαζεύω με τις γραμμές του τρόλλεϋ όσο περιμένουμε. Εν τέλει επρόκειτο για ένα διαμέρισμα σε πολυκατοικία του ’60, καμια σχέση με τέτράστερο, πιο πολύ συνοικία- μπαρούτι της Κυψέλης θύμιζε. Αν η πρόσοψη δεν εμπνέει καθόλου, που να βλέπατε την είσοδο με τα μεταλλικά πλέγματα. Ζήσε και εσύ το σιδηρούν παραπέτασμα, μπορείς! Ο σπιτονοικοκύρης απορεί γιατί είχα κλείσει και κλειστό parking αφού είχα disclock… Δυσκολεύτηκα να του απαντήσω. Με τις αναμονές και τα λοιπά χάσαμε μπόλικη ώρα, πάμε λοιπόν για απογευματινό Βελιγράδι! Ξεκινάμε από Studenski Park, οι Σέρβες κάνουν σιγά – σιγά την εμφάνισή τους. Τα κτίρια στο ιστορικό κέντρο είναι πανέμορφα, ξεκινάμε χάζι και περιπλάνηση. Ωπ! Πόσες μοίρες γεωγραφικού πλάτους είχα να δω air condition στους τοίχους; Όμορφες λεπτομέρειες παντού. Και από κόσμο; Στην Kneza Mihaila, τον εμπορικό πεζόδρομο, κόσμος και κοσμάκης απολαμβάνει το δειλινό. Κυριλλικό αλφάβητο παντού, γυναίκες από άλλο πλανήτη. Στην συγκεκριμένη πλατεία είχαν στήσει κάτι σαν milonga, μάζωξη που χορεύουν λάτιν δηλαδή και γινόταν πανηγύρι με τις ντόπιες να λικνίζονται... 'θεαματικά'. Το άγαλμα στο εθνικό μουσείο ήταν σημείο συνάντησης για τους ντόπιους απ΄ ότι έδειχνε. Το δίπλα κτήριο μου τράβηξε το μάτι Αλλά ώσπου να περάσουμε απέναντι άναψε ο φωτισμός του και έγινε δέκα φορές καλύτερο Σουλάτσο από εδώ και από εκεί, ένα ιδιαίτερο εστιατόριο με ζωντανή μουσική. Μα τι να 'ναι άραγε αυτό το κατάστημα; Χτίζουν και εμπορικό κέντρο. Κομμουνισμός είπατε; Llllast year! O πιτσιρικάς θα ‘ταν δεν θα ‘ταν 12 χρονών έκανε το βιολί να κελαηδάει, δεν ήταν ο μόνος που έπαιζε μουσική, η όλη ατμόσφαιρα όσο βράδιαζε υπέροχη.