estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1732
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    90

estebahn last won the day on October 15

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

5327 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

  • Κλάση
    Πάμε βόλτα;
  • Γενέθλια 03/25/89

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3367 προβολές προφίλ
  1. Και επειδή ίσως πολύ το βάρυνα με τα του Ακρωτηρίου, η καλύτερη καρικατούρα που θα μπορούσε να φτιάξει ο συνήθης ύποπτος!
  2. Είδα καλά; Μου φαίνεται πως εκεί πίσω από την λίμνη κάτι σαλεύει. Ε όχι! Σβήνω την μηχανή για να μην τους τρομάξω. Ένα κοπάδι ταράνδων που βόσκει. Απίστευτη τύχη! Τους παρατηρώ με ζουμ από μακριά για να μην εξαφανιστούν, πρώτη φορά που βλέπω αυτά τα ζώα. Η γούνα τους δείχνει κάπως μαδημένη, δεν ξέρω αν είναι τρόπος να αντιμετωπίσουν την θερινή ζέστη. Και τα κέρατα τους είναι χνουδωτά, δεν έχουν την υφή που έχουν τα ελάφια. Η αγέλη έχει και μερικά μάλλον νεογέννητα μέλη, δεν έχουν αναπτύξει ακόμη κέρατα. Απρόσμενη εικόνα μου φύλαγε το Nordkapp στον αποχαιρετισμό μας. Αφήνω το Honnisnsgvag πίσω, η θάλασσα είναι τόσο ήρεμη, σχεδόν αριτίδιαστη. Πριν τις έξι το πρωί αποχαιρετάω την κοινότητα Nordkapp. Αν άξιζε να έρθει κανείς ως εδώ; Αδιαμφισβήτητα ναι. Αντίο και στην θάλασσα που είχα κάθε μέρα δίπλα μου, επόμενη συνάντηση μας σε 1.500 χιλιόμετρα. Το τοπίο παύει να είναι πια το άγριο, εξωτικό, βραχώδες των προηγούμενων ημερών, πιο ομαλοί λόφοι και χαμηλή βλάστηση το αντικαθιστούν. Ανάμεσα τους ξεπετιούνται θηριώδεις τάρανδοι με κέρατα που ξεπερνάνε το ένα μέτρο τρομάζοντας με πολλές φορές. Γράφω χιλιόμετρα αδιάκοπα, μέχρι που στον ποταμό Anarjohka φτάνω στα σύνορα. Φινλανδία μπροστά μου. Εδώ τελειώνει το πρώτο σκέλος του ταξιδιού.
  3. Ημέρα 11η, 22/07/’19 Honningsvåg (NO) – Norkapp (NO) – Rovaniemi (FI), 741km Το ξυπνητήρι χτυπά στις τρείς το πρωί. Που φυσικά είναι ντάλα ήλιος, αλλά το ερώτημα είναι ‘γιατί’. Το πλάνο μου είναι απλό: Η Ρόζα η Μπουλντόζα χθες είπε πώς μετά τη μια το πρωί ο χώρος στο Ακρωτήρι κλείνει και είναι εφικτό να πλησιάσεις με την μοτοσυκλέτα σου. Έτσι θα μπορέσω να χαρώ τον χώρο με την ησυχία μου και ταυτόχρονα μπορώ να εκμεταλλευτώ το ότι εδώ δεν βραδιάζει ποτέ και οδηγώντας μες στη ‘νύχτα’ να καταπιώ βαρετά Φινλανδικά χιλιόμετρα. Σύντομα βρίσκομαι στην διασταύρωση που οδηγεί στο Ακρωτήρι, δεκατρία χιλιόμετρα για το τέρμα. Προφανώς και δεν συναντάω κανέναν, βλέπω σκηνές εδώ και εκεί, αυτοκινούμενα παρκαρισμένα σε μερικά σημεία, άνθρωπος ουδείς. Ευτυχώς φυσάει λιγότερο παλαβά σε σχέση με χθες αναγκάζοντας με λιγότερα ζογκλερικά στη μοτοσυκλέτα. Φτάνοντας στο πάρκινγκ πρέπει κανείς να κάνει λιγάκι endurο για να ξεπεράσει τα εμπόδια, πιστεύω ότι είναι πιθανό το επόμενο καλοκαίρι να μην είναι εφικτή καμία ώρα η πρόσβαση. Το να είσαι στο Ακρωτήρι είναι εμπειρία από μόνο του, προσπάθησα να το εξηγήσω στα της προηγούμενης ημέρας. Αλλά το να είσαι στο Ακρωτήρι μόνος σου, εσύ και ο εαυτός σου είναι άλλο πράγμα. Ξημέρωμα, καθισμένος στο τσιμέντο με την πλάτη γερμένη στην υδρόγειο. Με γυαλιά ηλίου γιατί ο ήλιος που στέκει εκεί πάνω από τον Πόλο στον ορίζοντα είναι εκτυφλωτικός. Με μόνο ήχο τα τσικ τσικ της εξάτμισης που κρυώνει, όσο αυτά ακούγονται μες στο σφύριγμα του αέρα που σου ανακατεύει τα μαλλιά. Μονάχος. Πολύ προσωπική στιγμή. Δεν ξέρω αν την αποδίδω με λέξεις αρκετά έντονα, αν δεν νιώσεις εκεί μικρός δεν θα νιώσεις πουθενά. Στήνω το VFR για μερικές φωτογραφίες. Του Αγίου Δημητρίου, πριν εννέα μήνες το πρωτοαντίκρισα σ’ ένα πεζοδρόμιο στο Γαλάτσι. Και τώρα είμαστε εδώ. Μία και μοναδική φωτογραφία θα βάλω τον εαυτό μου από αυτό το ταξίδι, ένα σουβενίρ. Nordkapp, 22 Ιούλιου 2019, ώρα 4:37 το πρωί. Απλά μετακινήθηκε λίγο πιο δεξιά σε σχέση με το που τον άφησα χθες το βράδυ. Τελευταίες εικόνες, έχω μείνει κοντά μια ώρα εδώ να σκέφτομαι, ώρα για δρόμο όσο και αν δεν το θέλω. Τι τόπος. Εδώ στο άκρο του πλανήτη φαίνονται (ή μου φαίνονται) όλα διαφορετικά.
  4. Περνάω μπόλικη ώρα διαβάζοντας τα διάφορα ιστορικά στοιχεία, το μέρος με μαγνητίζει. Παίρνω κάποια στιγμή απρόθυμα την απόφαση να ξαναβγώ στην επιφάνεια, ακόμη επηρεασμένος από το ιδιαίτερο αυτό μέρος. Καβάλα στην Βέφα, έχω κλείσει ένα hostel στο Honningsvag, καμιά τριανταριά χιλιόμετρα από εδώ. Δεν είμαι μεγάλος φαν αυτών των χώρων, το δωμάτιο μου είναι ένα δίκλινο με δυο κρεβάτια, σκεπάσματα τυλιγμένα σε σελοφάν και έναν νιπτήρα (!). Με τόσες πόρτες αραδιασμένες στον φαρδύ διάδρομο μάλλον με κυριλέ κελιά μοιάζουν οι χώροι. Τα κοινόχρηστα ντουζ είναι σχεδόν της ίδιας λογικής με τον στρατό, μισές πόρτες η μια δίπλα στην άλλη. Πλένομαι και πιέζω τον εαυτό μου να κοιμηθεί πριν τις έντεκα. Το Honningsveg λουσμένο στον … νυχτερινό ήλιο με καλεί από το παράθυρο μου για βόλτα, αλλά έχω τα δικά μου πλάνα.
  5. @innova 04, Θανάση τι να πω, όντως μπορεί να μην το ήξερα Ευτυχώς άφησα στην άκρη το κομμάτι της ξεροκεφαλιάς μου, εν τέλει είναι δυνατή εμπειρία! @kpapageo χαχαχα εντάξει εσύ έφτασες τις απρόσμενες συναντήσεις πολλά επίπεδα παραπάνω! Και δεν καταχράζεσαι καθόλου, ίσα - ίσα δεν θέλω να είναι ένας μονόλογος το ταξιδιωτικό
  6. Ώρα να δω την υπόλοιπη έκθεση στο υπόγειο. Απ’ ότι φαίνεται η πλειοψηφία των τουριστών παραμένει στην σφαίρα, εδώ δεν υπάρχουν ούτε δέκα άτομα, έτσι ο χώρος παραμένει ατμοσφαιρικός. Βοηθάει βέβαια και το ότι είσαι κάτω από το έδαφος. Υπάρχει ένα διόραμα με όσα ζώα καταφέρνουν να ζήσουν εδώ πάνω, απ΄ ότι φαίνεται υπάρχουν και puffins, αλλά δεν είχα την τύχη να τα συναντήσω. Έπειτα, ένα ημισκοτεινό δωμάτιο που επεξηγεί την σημασία της κλίσης του άξονα περιστροφής της γης και τις επιπτώσεις αυτής όταν είσαι στους πόλους. Ακόμη και αν από φυσική δεν τα πας ιδιαίτερα καλά, ο τρόπος που εξηγείται το βόρειο σέλας και ο ήλιος του μεσονυκτίου γίνεται κατανοητός. Σε αρκετά σημεία σου υπενθυμίζεται το πόσο βόρεια είσαι, 71 μοίρες, 10 πρώτα λεπτά και 21 δεύτερα. Είναι σχεδόν βέβαιο πως στην ζωή μου αυτό το ρεκόρ δεν θα σπάσει. Στο άλλο άκρο του διαδρόμου υπάρχει αίθουσα σινεμά, το δεκαπεντάλεπτο φιλμ που προβάλλεται δεν είναι εκπαιδευτικού χαρακτήρα, πιο πολύ καλλιτεχνικό με υπέροχα πλάνα που απεικονίζουν κόσμο να έρχεται μες στο χειμώνα στο Ακρωτήρι με κάθε μέσο, από τάρανδο μέχρι μοτοσυκλέτα και εκχιονιστικό μηχάνημα. Αισθητικά άψογη παραγωγή, πολύ κρίμα που δεν λαμβάνει προσοχής από τους τουρίστες. Για το τέλος έχω αφήσει τον διάδρομο με την ιστορική εξέλιξη του σημείου. Υπάρχουν κάποιες μάλλον κωμικές φιγούρες (μου θύμισαν κουκλοθέατρο στην ΕΤ1 αρχές δεκαετίας ‘90) με τους… πιονιέρους να φτάνουν εδώ. Οι πραγματικές φωτογραφίες είναι πολύ εντυπωσιακότερες, είναι αξιοθαύμαστο να βλέπεις τον κόσμο πριν εκατό, διακόσια χρόνια να φτάνει εδώ χωρίς goretex ή οτιδήποτε πέραν τον καθημερινών του ρούχων. Μάλιστα, καθώς δεν υπήρχε οδική πρόσβαση, για την άφιξη του βασιλιά και την ανέγερση του μνημείου της πρώτης φωτογραφίας (το επισκέφθηκα αν θυμάστε αμέσως μόλις πάρκαρα), αναγκάστηκαν να φτιάξουν ένα ανηφορικό μονοπάτι φτάνοντας ως εδώ δια θαλάσσης. Μόχθος όχι ψέματα. Για έναν συμβολισμό. Και εκεί έγκειται, όπως εγώ το ερμηνεύω, η αξία του να βρεθείς εδώ.
  7. Με το που μπαίνω μέσα βλέπω να περιφέρεται στο βάθος ο Γερανός με το GS που είχα πετύχει την πρώτη μέρα στο καράβι από Δανία και τις προάλλες στο καράβι για Lofoten. Σκασμένος στα γέλια περιμένω να με δει. Αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Του σφίγγω το χέρι. ’Τόσες μέρες δεν συστηθήκαμε, Στέφανος. Κάτσε να σε κεράσω μια μπύρα να τα πούμε’. Προτιμάει κόκα κολα, τον κερνάω και πιάνουμε την κουβέντα για ώρα πολλή. Τον λένε Russel, είναι Γερμανός μεγαλωμένος στη Σκωτία και είναι μεγαλοστέλεχος σε εταιρεία ΙΤ. Ενδιαφέρων άνθρωπος στην κουβέντα, λέμε ιστορίες για αυτό και τα περασμένα ταξίδια μας για ώρα. Μου εξηγεί πώς βιώνοντας (κατά τα λεγόμενα του) κρίση μέσης ηλικίας αποφάσισε να αγοράσει το GS και να κάνει αυτό το ταξίδι. Βλέποντας πόσες Χαρλει κυκλοφορούν μετανιώνει για το ότι δεν το έκανε με το Χαρχαρ του. Αλλά ίσως του χρόνου έρθουν με την γυναίκα με το αυτοκινούμενο. Ως εικόνα προφιλ στο whatsapp έχει ένα quad, απ’ ότι φαίνεται έχει ένα τουλάχιστον όχημα από κάθε κατηγορία. Και δεν περιορίζεται στα επίγεια, έχει και ένα drone Mavic Pro μαζί του. Μάλιστα μου λέει ότι δεν το έχει πετάξει ακόμη εδώ γύρω, οπότε επ’ ευκαιρίας προτείνει να του κάνω παρέα σε μια πτήση. Δεν είχα ξαναδεί κάποιο ακριβό drone, είναι εντυπωσιακό το πόσα πράγματα μπορούν να κάνουν τα εξελιγμένα μοντέλα. Χάρη σ’ αυτό έχω και μερικές αεροφωτογραφίες από τον βράχο. Μάλιστα όσο είμαστε έξω φτάνουν και οι Ιταλοί με τα GS, ποιος το περίμενε ότι θα έβρισκα γνωστούς στο Nordkapp! Η μπαταρία τελειώνει μετά από δέκα λεπτά και επιστρέφουμε στο καφέ. Μια νταρντανογυναίκα στέκεται δίπλα μας. Έχοντας την ευκαιρία να την γνωρίσει το πρωί, ο Russel μου εξηγεί ότι είναι η χειρίστρια της μπουλντόζας του παρκινγκ, αυτή έχει βάλει την επιγραφή ότι όποια μοτοσυκλέτα περνάει την κορδέλα θα κάνει βουτιά στο νερό. Προσπαθώντας να είναι χαριτωμένη μου λέει πώς μετά τη μια το πρωί που κλείνει το μέρος δεν την πειράζει να περνάει κανείς την κορδέλα. Μπίνγκο! Πάω να αλλάξω κουβέντα ρωτώντας πώς είναι να οδηγείς μια τέτοια μπουλντόζα. Δεν της κάνει αίσθηση το παιχνιδάκι λέει, μέχρι πρόσφατα δούλευε σε ανθρακωρυχεία και χειριζόταν το αντίστοιχο του μετροπόντικα για την διάνοιξη των στοών. Αφροδίιιιιιτη μου! (Η απεικόνιση των troll είναι αυτή, δεν είναι σέλφι με το κοράσιο) Ο Russel θέλει να γυρίζει στην σκηνή του που είναι καμια 150αρια χιλιόμετρα μακριά, οπότε χαιρετιόμαστε έχοντας ανταλλάξει αριθμούς με σκοπό να συναντηθούμε το επόμενο απόγευμα στην Φινλανδία.
  8. Παρατηρώ και αυτή την επιγραφή. Μααααααλλον πλέον δεν επιτρέπονται πλέον μοτοσυκλέτες εδώ. Αλλά θα επανέλθω. Το μνημείο ‘τα παιδιά της Γης’. Τριγύρω του υπάρχει σύμπλεγμα δίσκων με παραστάσεις, ωστόσο ένα γκρουπ από παιδάκια με ειδικές ανάγκες φωτογραφίζεται εκεί, θεώρησα σωστό να μην ενοχλήσω. Πάω να βρω ένα σημείο να καθίσω, να χορτάσει το μυαλό μου τον χώρο. Κοντά στη περίφραξη βλέπει κανείς ότι ο βράχος έχει σημαντικό ύψος σε σχέση με το νερό. Και συνεχίζω το χούι να κάνω κόσμο instafamous. Κάθομαι αρκετή ώρα κατάχαμα και απλά χαζεύω το άπειρο που είναι εντυπωσιακό ακριβώς επειδή από εδώ συνειδητοποιείς πόσο πεπερασμένο είναι! Κάποια στιγμή παίρνω την απόφαση να σηκωθώ, θέλω να δω την έκθεση.
  9. Συνέρχομαι, παίρνω την φωτογραφική και περπατάω το πάρκιγκ. Το πρώτο FI που πετυχαίνω αυτές τις ημέρες, ασήμαντο γεγονός. Εκτυφλωτικός ήλιος λάμπει, μου έκανε το χατίρι. Πρώτο μνημείο, του 1873 παρακαλώ, ο βασιλιάς Όσκαρ ο δεύτερος το ανήγειρε για να συμβολίσει το που φτάνει το βασίλειο της Νορβηγίας. Και εκεί στο βάθος στέκει ο βράχος. Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι είμαι εδώ. Στο τέλος του δρόμου. Απέραντο γαλάζιο, από εδώ δεν πάει πιο πάνω. Δεν ξέρω αν στο δικό μου μυαλό είναι αυτό τόσο μεγάλο, δεν θέλω να πω ‘πρέπει να πας για να το καταλάβεις’, αλλά το γεγονός ότι στον πλανήτη (με αστερίσκους έστω) αυτό είναι το όριο το βρίσκω σχεδόν συγκλονιστικό. ‘Sense of achievement’σου λέει μετά, αυτό δυστυχώς πρέπει να το νιώσεις στο πετσί σου για να το καταλάβεις, για να αποκτήσει ένα νόημα. Ξεκούραστα έρχεσαι με αεροπλάνο εδώ με τις Χαβαγιάνας σου. Αλλά είναι μισή και βγάλε εμπειρία σε σχέση με το να πιάσεις μια σέλα και όλες τις σκέψεις σου και να έρθεις εδώ. Ή μάλλον ΩΣ εδώ, αυτά τα δυο γράμματα κάνουν την διαφορά. Επίτηδες άφησα την σκιά μου στο κάδρο. Από εκεί που δείχνει το βέλος υπάρχει μόνο θάλασσα. Ο βόρειος πόλος είναι μόλις 3.000 χιλιόμετρα από εδώ. Κάπου εκεί στον υγρό ορίζοντα. Την δεδομένη στιγμή, η ‘σιδεριά’ καθ’ αυτή έχει έναν κάποιο κόσμο. Είναι απλό μνημείο και όμως τόσο συμβολικό. 71ο 10’ 21”, η εσχατιά.
  10. Σκάρτα διακόσια χιλιόμετρα απομένουν. Χιλιάδες είναι πίσω μου. Το τοπίο αλλάζει, δεν υπάρχουν πια τα όμορφα βουνά, είμαι μακριά από την θάλασσα σε μια λοφώδη περιοχή. Άλλος τόπος. Φυσάει δαιμονισμένα και ξαφνικά πιάνει ένα μπουρίνι. Σταματώ στηρίζοντας με κόπο την μηχανή για να βάλω το πάνω αδιάβροχο. Πολλαπλά ουράνια τόξα, ανεμοβρόχι και γαλάζιος ουρανός, όλα ταυτόχρονα μπροστά από τον φακό μου. Είναι άλλος πλανήτης εδώ. Η μπόρα δεν κρατάει πάρα πολύ, ξαναπιάνω θάλασσα έχοντας την για πρώτη φορά στα δεξιά μου. Πρώτη πινακίδα που αναφέρει τον προορισμό. Εκατόν εικοσιεννιά. Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά, ενέργειες και λοιπά συναφή. Αλλά αυτό το μεσημέρι με έχει πιάσει μια λύσσα να φτάσω. Τόσες μέρες, χώρες, στροφές, ευθείες κυνηγάω αυτόν τον προορισμό και τώρα τον έχω μπροστά μου. Δεν υπάρχει πείνα, κούραση, βροχή, δίψα, τίποτε, κολλημένος στη σέλα οδηγώ σβέλτα προς το Ακρωτήρι. Γέφυρες, ένα μεγάλο υγρό τούνελ, τα αφήνω όλα πίσω μου. Είμαι κοντά. Τελευταία διασταύρωση, αυτός ο δρόμος οδηγεί στο Nordkapp και μόνο. Φυσάει αδιανόητα πολύ, ανά σημεία στα υψίπεδα αναγκάζομαι να βγαίνω ο μισός εκτός μοτοσυκλέτας για να κρατήσω την πορεία που θέλω. Και όσο στρίβεις και η πορεία του ανέμου είναι σταθερή, πρέπει ταυτόχρονα να προσαρμόζεις την θέση του σώματος σου καθώς η γωνία προσβολής του ανέμου αλλάζει. Και ξαφνικά όλα τελειώνουν. Φτάνω. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Κατεβάζω το σταντ, δέος με κατακλύζει. Έχω σχεδόν δακρύσει από την συγκίνηση, ποιός εγώ που τα χλεύαζα αυτά. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Εγώ και το VFR. Μόνοι μας. Ω ρε μάγκα!
  11. Ξεκινώντας, πιάνουμε ρυθμό πολύ πάνω από τα όρια ταχύτητας, τα δυο GS, εγώ και το B-King. Από την σύντομη κουβέντα μας ο Suzukαίος της παρέας είναι από την περιοχή, οπότε ξέρει που μπορούμε να τρέξουμε χωρίς φόβο αστυνομίας. Δεν προσπερνάει βέβαια… μεσογειακά, όπως οι Ιταλοί, με αποτέλεσμα να τρέχουμε να τους προλάβουμε. Πρώτη φορά στις μέχρι τώρα ημέρες είδα 180 στο κοντέρ. Η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα είναι υπέροχη, αλλά δεν θέλω να χάσω την παρέα και έτσι αποφασίζω να κάψω μερικά καρέ σταματώντας μόνο όπου σταματάμε οι τέσσερις μοτοσυκλέτες. Και η θέα αξίζει, ω αξίζει πολύ! Ακόμη και τα σύννεφα έχουν έναν δυναμισμό σ’ αυτό το κάδρο. Άλλο ένα παρεάκι που θα ‘θελα να του δώσω την φωτογραφία! Το B-King χαιρετά στην Alta, λίγα χιλιόμετρα μετά τα GS χρειάζονται βενζίνη. Τους περιμένω στον ανεφοδιασμό, αποφασίζουν να μείνουν και φαγητό, οπότε αποχαιρετώ.
  12. Είμαι μόνος όταν ξυπνάω στο σπίτι της Κατερίνα. Κατά τα γνωστά πλέον, λάδωμα αλυσίδας και φόρτωμα, η αγαπημένη μου ρουτίνα. Καβάλα λοιπόν, σε πέντε λεπτά διασχίζω την έντονα ανηφορική γέφυρα για τα κρουαζιερόπλοια που φωτογράφιζα χθες. Η απλούστερη διαδρομή θα ήταν να ακολουθήσω τον Ε8 πριν πέσω στον Ε6. Αλλά μπαααα ο επαρχιακός πάντα έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Ο ‘91’ κινείται σε μια μικρή κοιλάδα μεταξύ βουνών πρoτού καταλήξει στο λιμανάκι του Breivikeidet.Φτάνοντας εδώ, μου κάνει εντύπωση πόσο χαμηλά είναι το νερό, από την πλευρά που έχω ορατότητα έστω. Τι στο καλό, πού θα περάσει καράβι από εδώ; Ο έρωτας δεν κρύβεται βέβαια ούτε στην άμπωτη. Παρατηρώ από τις πινακίδες ότι το βανάκι μπροστά μου είναι από το διπλανό καντόνι στην Ελβετία, είκοσι λεπτά μακριά μου. Χαρούμενα χαιρετώ τους γείτονες, αλλά εισπράττω πολύ χλιαρή απόκριση, μάλλον ενόχλησα, οπότε τους αφήνω και πάω να δω το λιμάνι. Από την αντίθετη μεριά του κυματοθραύστη, όντως υπάρχει επαρκές βάθος νερό, νταξ’ δεν θα προσαράξουμε. Εν πλω χαζεύω την καγκούρικη χρυσοτάμπελη εξάτμα του πλοίου, δεν έχω ξαναπετύχει τόσο γυαλιστερή. Τα γλαροπούλια για κάποιο λόγο έχουν meeting στη μέση του τίποτα. Βλέπω ότι άπαξ και φτάσουμε απέναντι έχουμε σύμφωνα με τα νορβηγικά όρια ταχύτητας ελάχιστο χρόνο για να προλάβουμε το επόμενο καράβι. Το να το χάσουμε σημαίνει αναμονή 2 ώρες ή οδήγηση ελάχιστα λιγότερο για τον γύρο του φιορδ. Μάλιστα. Μας και μας έχουν βάλει μπροστά, τα μηχανάκια ξεκινάμε πριν τα αυτοκίνητα. Μπροστά δυο Φιλανδοί με Fazer και κάτι άλλο, πίσω δυο Ιταλικά GS, ένας Νορβηγός με B-King και τελευταίος εγώ. Οι πρώτοι του γκρουπ πάνε σαν κότες και φρενάρουν και υπερβολικά πολύ στις στροφές. Είναι ίσως κάπως αγενές, αλλά δεν έχω όρεξη να περιμένω άνευ λόγου ένα δίωρο στο λιμάνι. Κατεβάζω δυο, προσπερνάω όλο το γκρουπ και εξαφανίζομαι. Ακολουθώ το κόλπο που έμαθα την πρώτη ημέρα στην χώρα από τους ντόπιους κόβοντας μόνο εντός κατοικημένων περιοχών. Σέρνομαι λοιπόν με 50 σ’ ένα χωριό όταν το ένα εκ των δύο ιταλικών GS με περνάει με διπλάσια χιλιόμετρα. Una fatsa, una ratsa, μέχρι το λιμάνι παίζουμε κυνηγητό. Φτάνοντας, του ζητάω συγγνώμη που τον πέρασα καθώς δεν ήθελα να χάσουμε το πλοίο. Είναι εκεί γύρω στα 50, θυμίζει ελαφρώς back to the future και δεν καταλαβαίνει γρυ αγγλικά. Ο φίλος του, δικάβαλος με το αερόψυκτο είναι στην ηλικία μου και ευτυχώς το έχει με τις γλώσσες. Επιβιβαζόμαστε και πιάνουμε κουβέντα. Έρχονται από την Ρώμη, μάλιστα ο τρελός επιστήμονας είχε ξαναέρθει Νορβηγία, αλλά έβρεχε καθημερινά, οπότε ξανακάνει το ταξίδι για να χαρεί τα μέρη. Μα πόσο τυχερός ήμουν πια με τον καιρό! Τους αφήνω για να ανέβω πιο ψηλά να δω την θέα, εξάλλου είναι το τελευταίο από τα δεκάδες φέρι αυτών των ημερών. Το ιταλικό τιμ δεξιά στην πλώρη.
  13. Ημέρα 10η, 21/07/’19 Tromsø (NO) – Svensby (NO) – Nordkapp (NO) – Honningsvåg (NO), 567km OK, κομμένα τα ψέματα. Ολόκληρο ταξίδι έχω αποφύγει να μιλήσω για τα πλάνα μου και την διαδρομή μου. Αλλά ως εδώ που έφτασα δεν θέλει πια ιδιαίτερη φαντασία. Βόρειο Ακρωτήρι. Nordkapp. Αυτό το μέρος έχει αποκτήσει τεράστια φήμη τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που έχω διαβάσει να έχουν φτάσει να το αποκαλούν ‘το προσκύνημα του ευρωπαίου μοτοσυκλετιστή’ και άλλα κλισέ. Έχω διαβάσει για πολλούς που πήγαν ως εκεί μόνο και μόνο για την φωτό, για το τικ στην bucket list. Όλα αυτά τα ‘must’ αρκούν για να τσιγκλήσουν την ξεροκεφαλιά μου και να πω ότι δεν πρόκειται να πατήσω το πόδι μου ποτέ. Και πράγματι, μέχρι μερικούς μήνες αυτή την γνώμη είχα. Διάφοροι παράγοντες με έκαναν το τελευταίο διάστημα να μην με χωράει ο τόπος. Και η ιδέα του να φτάσω στο Άκρο, στο Τέρμα του δρόμου άρχισε να γίνεται δελεαστική. Πολλά είπα όμως για τώρα, πίσω στην αφήγηση.
  14. Λαμβάνω μήνυμα ότι οι σπιτονοικοκύρηδες είναι σπίτι, οπότε ανηφορίζω για να τους συναντήσω. Καθόμαστε στο ξύλινο μπαλκόνι, απ’ ότι μου λένε όλο αυτό είναι θαμμένο στο χιόνι τον χειμώνα. Περιχαρής που μιλάω μετά από τόσες μέρες ελληνικά, ακούω την ιστορία τους. Ροδίτης αυτός, σεζόν στην Ρόδο η κυρία, γνωρίστηκαν, ξεκίνησαν να είναι μαζί μέχρι που αποφάσισαν να αφήσουν την Ελλάδα και να έρθουν εδώ. Απ’ ότι μαθαίνω υπάρχει μεγάλη κοινότητα Ελλήνων εδώ, τριψήφιος αριθμός, οι περισσότεροι δουλεύουν σε φαγάδικα. Μου λένε ιστορίες για τους Νορβηγούς, το πρόβλημα του αλκοολισμού, τους μήνες με το σκοτάδι τον Χειμώνα. Κάποια στιγμή εμφανίζεται και ένα παλικάρι που μένει στο σπίτι, μάγειρας και αυτός από Κρήτη. Μου κάνει μάλιστα ένα σχόλιο που δεν περίμενα, ότι φαίνεται πως μένω χρόνια εκτός Ελλάδας γιατί είναι περίεργη η προφορά μου. Κουζουλέ, δεν είναι σπαστά, είναι Αγρινιώτικα! Θες το σκοτάδι που δεν έπεφτε, θες η όρεξη όλων για κουβέντα, όσο και να μην πολυταιριάζαμε μας πήρε δύο με το πίτσι- πίτσι. Ώρα για ύπνο όμως, αυτοί δουλεύουν το πρωί και εγώ έχω δρόμο. Πολύ συγκεκριμένο δρόμο.
  15. Δυο τσιγάρα είναι το Tromso, βρίσκω το γουστόζικο σπίτι, αλλά οι ιδιοκτήτες θα δουλεύουν ως αργά. Βόλτα στην πόλη λοιπόν! Υπάρχουν όμορφες λεπτομέρειες διάσπαρτες. Στο βάθος διακρίνω και τον ναό της πόλης που είναι φημισμένος για το ιδιαίτερο σχήμα του. Πράσινο παντού. Φλερτ και χαριτωμενιές στην πλατειούλα. Υπάρχουνε ένας – δυο δρόμοι που πάνε να σου δώσουν εικόνα μεγάλης πόλης. Αυτό που ξεχωρίζει ωστόσο είναι η παραθαλάσσια ζώνη. Απ’ ότι έμαθα αργότερα, η γέφυρα είναι τόσο ψηλή καθώς συχνά έρχονται κρουαζιερόπλοια εδώ, ειδικά για να δουν το Βόρειο Σέλας τον Χειμώνα. Στην απέναντι όχθη ο ναός που προανέφερα. Πόσο να με κρατήσουν τα digestive που μοιράστηκα με τους Νορβηγούς, πεινασμένος ψάχνω κάπου να τσιμπήσω. Ωπ, πώς το είπατε αυτό; Δεν ήξερα καν ότι σερβίρεται νόμιμα: Το μενού έχει φιλέτο φάλαινας! Εννοείται πως το παραγγέλνω. Αν δεν το ανέφερε κανείς, δεν σου περνούσε από το μυαλό ότι αυτό δεν είναι μοσχάρι! Χορτάτος συνεχίζω τον περίπατο, καμία βιασύνη, έτσι κι αλλιώς ξέρω προκαταβολικά ότι δεν πρόκειται να νυχτώσει ούτε απόψε. Αυτό είναι σε βιτρίνα ανθοπωλείου. Τελικά είναι… τάση τα περίτεχνα καπάκια υπονόμων. Και το ΔΑ (Δήμος Αγρινίου) το είχα για μεγάλη customια! (και μια γόπα κάτω από τον τάρανδο, έτσι για να μην πιστεύουμε ότι οτιδήποτε εκτός συνόρων είναι αγγελικά πλασμένο!)