estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1875
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    144

estebahn last won the day on February 16

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

7067 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

  • Κλάση
    Πάμε βόλτα;
  • Γενέθλια 03/25/89

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3584 προβολές προφίλ
  1. ...και δεν σας ανέφερε ακόμη ότι η νέα τυλίχτρια στο σαντουιτσάδικο της γωνίας δεν βάζει αρκετή τυροκαυτερή, είναι να μην σου τύχει
  2. Ζώη, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Νομίζω κάνατε φανταστικό ταίδι στις Άλπεις φέτος εσείς, συνέχισε να ποστάρεις πάσα, δεν γίνεται να τα βαρεθεί κανείς ποτέ
  3. Εδώ τελειώνει ουσιαστικά η αφήγηση. Το ξέρω ότι το κείμενο είχε μήκος, μόνο το Word άνευ εικόνων είναι 127 σελίδες. Και σας ευχαριστώ που το διαβάσατε όσο τμηματικά ανέβαινε, προσπαθούσα να είμαι συνεπής στις ενημερώσεις. Ειδικά τον Οκτώβρη αφιέρωσα το σύνολο σχεδόν του ελεύθερου χρόνου μου στην συγγραφή, τώρα προς το τέλος δεν μου άφησε η δουλειά περιθώρια να γράφω συχνότερα. Προσπάθησα να το κάνω όσο μπόρεσα ενδιαφέρον και με στοιχεία χρήσιμα για όποιον ταξιδέψει. Όσο και να προσπάθησα να κρατήσω το προσωπικό στοιχείο έξω, ήταν αδύνατο να το αφαιρέσω εντελώς, θα ήταν μισό βίωμα ταξιδιού αλλιώς. Η όλη εμπειρία του να το μοιραστώ με το φόρουμ με βοήθησε και εμένα να οργανώσω αναμνήσεις και σκέψεις που μέσα στη ροή του ταξιδιού δεν είχα την ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους γι αυτό. Αυτά. Από εμένα μακάρι να μπορέσετε όλοι να γίνετε Fransesco Negri. Καλούς μας δρόμους!
  4. Επίλογος Τι επίλογο, τι απολογισμό να γράψει κανείς για όλο αυτό; Τι να ξεχωρίσεις; Τι να κρατήσεις για πάρτη σου; Να πεις ότι ήταν απλά οδήγηση είναι ψέμα, να πεις ότι είναι εμπειρία ζωής είναι προς το υπερβολή. Να πεις για την μοναξιά ή για την συντροφικότητα; Να πεις ότι κάποια πράγματα παύουν να είναι ‘σίδερα’ κάποια στιγμή; Θα διαλέξω να κλείσω με μια εικόνα από την ημέρα του Ακρωτηρίου, μια εικόνα που όταν έγραφα την διήγηση εκείνης της ημέρας διάλεξα να μην μοιραστώ. Και που για εμένα συνοψίζει την αξία του ταξιδιού, όχι του δικού μου, του ταξιδιού σαν έννοια. Εκεί πάνω στο Νόρντκαπ λοιπόν τα κλικ και τον κόσμο συγκεντρώνει προφανώς και δικαίως η σφαίρα. Κατανοητό. Στο υπόγειο, όπως έγραψα, υπάρχει έκθεση αφιερωμένη στην σημασία και την ιστορία του Βόρειου Ακρωτηρίου. Ένα από τα εκθέματα που δεν το πιάνει το μάτι σου είναι μια επιγραφή, ασήμαντη φαινομενικά. Ο Fransesco Negri θεωρείται ως ο πρώτος τουρίστας του Βορείου Ακρωτηρίου (το 1666 παρακαλώ). Ήταν ιερέας από την Ραβένα της Ιταλίας. Ο Negri ήθελε να ανακαλύψει πώς οι άνθρωποι μπορούσαν να επιβιώνουν τόσο βόρεια. Ταξίδεψε μόνος και κρατούσε αρχείο των εμπειριών του. Όταν επιτέλους έφτασε τον προορισμό του δήλωσε ‘Στέκομαι εδώ, στο Βόρειο Ακρωτήρι – το πιο απόμακρο προπύργιο του πολιτισμού- και μπορώ να πω ότι η δίψα μου για γνώση έχει ικανοποιηθεί. Τώρα μπορώ να ταξιδέψω ευτυχής για το σπίτι, Θεού θέλοντος.’ Ο άνθρωπος πήγε τον 17ο αιώνα ως εκεί για κορέσει την δίψα του, βρήκε αυτό που αποζητούσε και ευχαριστημένος επέστρεψε πίσω. Εγώ; Εγώ δυο βδομάδες μετά ξανέφυγα για Δολομίτες.
  5. Τα φώτα όλο και πλησιάζουν, τελευταίο σημάδι οι καμινάδες από το (άοσμο) εργοστάσιο καύσης σκουπιδιών στις παρυφές τις πόλης. Δεξί φλας, έξοδος Solothurn. Είκοσι έξι ημέρες μετά παρκάρω κάτω από το σπίτι την ώρα που το καμπαναριό χτυπάει έντεκα. Ο V4 κρατάει τον αγαπημένο μου ήχο του ρελαντί καθώς βγάζω την τελευταία του φωτογραφία. Γύρισμα το κλειδί. Τέλος. Ξεκαβαλάω και φορτώνομαι τις βαλίτσες, πού να είναι ξεχασμένα τα κλειδιά του σπιτιού. Με το πόδι ανοίγω την πόρτα του διαμερίσματος φορτωμένος όπως είμαι. Κοιτάζω τριγύρω, σχεδόν ξέχασα πώς είναι αυτός ο χώρος. Αλλά είναι λίγο πιο οικείος απ’ ότι το ν άφησα. Ακουμπάω τα πάντα στο πάτωμα και πέφτω ξεθεωμένος στον καναπέ. Ξεκαρδίζομαι έτσι ξαφνικά στα γέλια, ‘ρε μαλάκα το έκανα!’, λέω δυνατά πνιγμένος στα γέλια! Δεκαέξι χώρες. Εικοσιέξι ημέρες. Κατά το οδόμετρο εντεκάμιση χιλιάδες χιλιόμετρα, κατά το GPS έξι ολάκερες ημέρες στη σέλα. ‘Ρε μαλάκα το έκανα’
  6. Το Solothurn όπου μένω είναι χτισμένο σε πεδιάδα στις όχθες του ποταμού Aare. Τα κτίρια ανηφορίζουν προς την οροσειρά των Jura με την κορυφή Weissenstein να στέκει κάποιες εκατοντάδες μέτρα πάνω από την πόλη. Στην κορυφή αυτή υπάρχει εστιατόριο το οποίο κάθε βράδυ φωτίζεται με τρια κοκκινομώβ φώτα. Καθώς γύρω από το ποτάμι ο έδαφος είναι κατά κανόνα πεδινό, αυτά τα φώτα είναι σαν φάρος, ορατά από πολύ μακριά δείχνουν μες στο σκοτάδι προς τα πού είναι η πόλη. Ένας αναστεναγμός βγαίνει στην θέα τους, ο προορισμός, ο τελικός και όχι κάποιος ενδιάμεσος είναι κοντά. Ναι το ταξίδι τελειώνει μόνο αφού κατεβάσεις σταντ στο σπίτι και όχι νωρίτερα, αλλά έναν απολογισμό μπορώ να αρχίσω να τον κάνω. Πριν φύγω είχα θέσει κάποιους στόχους: Ο πρώτος να επιστρέψω γερός. Ο δεύτερος να περάσω καλά, να δω αυτά που θέλω, να σκεφτώ και να γεμίσω εικόνες. Ο τρίτος να επιστρέψω με το VFR…in one piece που λέμε στο χωριό μου. Α ναι και ο τέταρτος να παραστώ στον γάμο προφανώς. Ε, όλοι τους επετεύχθησαν. Δεν το λες λίγο;
  7. Η βροχή δυναμώνει και οι σπαστικές αντανακλάσεις από τα φώτα στις σταγόνες της ζελατίνας είναι πολύ κουραστικές, περιμένω ανυπόμονα τα τούνελ της Λουκέρνης για καταφύγιο: Ο δρόμος περνάει ολόκληρη την πόλη από κάτω, αν δεν στο έλεγαν δεν θα υποπτευόσουν ότι προσπέρασες μεγάλη πόλη. Βέβαια μάλλον παραείμαι ανυπόμονος, αφού σε κάποιο από τα τούνελ παίρνω λάθος (υπόγεια) έξοδο και βρίσκομαι εκτός πορείας. Συνήθως λάθος έξοδος σε Εθνική σημαίνει μεγάλο καπέλο μέχρι της επόμενη έξοδο, είμαι κάπως πιο τυχερός ευτυχώς. Τελευταίος ανεφοδιασμός. Πόσες δεκάδες φορές σταμάτησα σε βενζινάδικα όλης της Ευρώπης και αυτή είναι η τελευταία φορά αυτού του ταξιδιού. Το μυαλό μου σιγά σιγά χωνεύει ο τι ο κύκλος πάει να κλείσει.
  8. Άξιο αναφοράς κομμάτι που ακολουθεί είναι το τούνελ του St Gottard με μήκος 15 ολόκληρα χιλιόμετρα. Στα άκρα του υπάρχουν φανάρια που επιτρέπουν μικρές κάθε φορά ομάδες οχημάτων να περάσουν για λόγους ασφαλείας. Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο οι ουρές ξεπερνούν το μήκος του τούνελ, οι αναμονές επικές. Ευτυχώς απογευματάκι Τρίτης που περνάω είναι ήπια τα πράγματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι η θερμοκρασία: Λόγω μήκους της γαλαρίας είναι αδύνατος ο εξαερισμός της. Έτσι η θερμότητα που εκλύουν τα αυτοκίνητα μαζί με τα καυσαέρια τους δημιουργούν ένα καυτό, βρωμερό νέφος που με μοτοσυκλέτα είναι τουλάχιστον δυσάρεστο. Ακόμη και χειμώνα, με χιόνι και θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν στο μέσο του τούνελ έχεις θερμοκρασία μεσημεριού του Ιούλη. Πόσο μάλλον σήμερα. Με φορεμένα τα βρεγμένα αδιάβροχα σκάω και ιδρώνω, το άνοιγμα της ζελατίνας ελάχιστα βοηθάει. Στην δουλειά μου σχεδιάζουμε εξαρτήματα αυτοκινήτων, πριν μπει οποιοδήποτε εξάρτημα σε παραγωγή πρέπει να περάσει ορισμένα τεστ, ένα εκ των οποίων είναι το θερμικό σοκ όπου το κομμάτι περνάει από τους -40 Κελσίου στους +80 και ξανά σκωτσέζικο ντουζ. Ε διασχίζοντας το Γκόταρντ καταλαβαίνεις μια από τις χρησιμότητες αυτού του τεστ. Δυστυχώς το θερμόμετρο του VFR δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί σε τέτοια ταχύτητα και εύρος αύξησης θερμοκρασίας, αλλά είναι ανυπόφορα. Ακόμη χειρότερα, με το που βγαίνω στο άλλο άκρο μέσα σε δευτερόλεπτα με χτυπάει παγωμένος αέρας και ανεμοβρόχι των Άλπεων ενώ έχει πια σκοτεινιάσει εντελώς. Πνευμονία κανείς;
  9. Βέβαια με τον καιρό αυτό πέφτει ο ρυθμός, οπότε είναι ομαλότερη η μετάβαση στα γελοία ελβετικά όρια ταχύτητας: Στον ίδιο ακριβώς δρόμο με το που περνάς έναν συνοριακό σταθμό πρέπει να ρίξεις την ταχύτητα σου στα 80. Σε Εθνική. Άδεια. Θέλει τρομερή αυτοσυγκέντρωση για να μην αφαιρεθεί το μυαλό σου και από συνήθεια ανοίξει ελάχιστα η γκαζιέρα, δεν μιλάμε για ακρότητες, αλλά για κάτι σαν 100 χιλιόμετρα, νούμερο που μπορεί να σε οδηγήσει σε πανάκριβα πρόστιμα. Τουλάχιστον το Τιτσίνο, το ιταλόφωνο αυτό καντόνι είναι πανέμορφο με τον δρόμο να περνάει από κοιλάδες στις ρίζες των Άλπεων με επιμήκεις λίμνες ανάμεσα στα πράσινα λιβάδια. Σε καλές ημέρες αυτά, σήμερα καταχνιά και ψιλόβροχο. Γυρεύω κανένα σημείο να σταθώ για καμιά φωτογραφία, δυστυχώς τα parking είναι σε λιγότερο γραφικά σημεία, οπότε δεν καταφέρνω πολλά.
  10. Τα πρώτα χιλιόμετρα μέχρι την autostrada ειδικά είναι όμορφη παραθαλάσσια διαδρομή. Την έχω κάνει σχετικά πρόσφατα, το Πάσχα, οπότε λίγη αίσθηση μου κάνει. Μέχρι να σκορπίσουμε από την Ανκόνα μου κάνουν παρέα και ελληνικά φορτηγά που έφυγαν μπροστά την ώρα που έκανα στριπτίζ στις λιμενάρχεις. Αλλά δεν κρατάει πολύ, πια ανηφορίζω στην Autostrada που καίγεται στο αυγουστιάτικο λιοπύρι του καταμεσήμερου. Το ‘καίγεται’ είναι λίγο πιο κυριολεκτικό για ορισμένους: Με την άκρη του ματιού μου βλέπω στην ΛΕΑ ένα Brutale του οποίου τα σαμάρια έχουν πάρει φωτιά, πιθανώς από την θερμότητα της εξάτμισης. Μέχρι να επεξεργαστώ το τι βλέπουν τα μάτια μου έχω ήδη προσπεράσει και δεν μπορώ να κάνω κάτι, εντελώς απρόσμενο θέαμα. Σε μεγάλες πληκτικές διαδρομές προσπαθώ να σπάω το ταξίδι σε επιμέρους κομμάτια για αν μην φαντάζει μακρινός και δυσεπίτευκτος ο στόχος. Έτσι λοιπόν πρώτο waypoint η Μπολόνια. Την περασμένη φορά δεν είχα ακόμη GPS και ταξίδευα με το κινητό να με οδηγεί φωνητικά μέσα από την τσέπη μπλέκοντας άσχημα σε κάτι δρομάκια εδώ γύρω, τεράστια αναβάθμιση η τωρινή κατάσταση. Ο λόγος που είχα μπλέξει με παράδρομους τότε ήταν το καθολικό Πάσχα, η autostrada ήταν πηγμένη και το google με εξέτρεπε σε παράδρομους. Ιδιαίτερο χώσιμο είχα φάει στα διόδια έξω από το Μιλάνο, ουρές επί ουρών. Σήμερα δεν περιμένω καθόλου, το μόνο ίδιο είναι τα σταθερά ακριβά διόδια. Επίσης αν απορείτε που μια ηχογραφημένη φωνή σας τσιρίζει στα ιταλικά ‘τέσσερα’ με επιμονή, δεν σας μετράει τα πιστόνια, η πιστωτική κάρτα στα ιταλικά λέγεται έτσι. Η έλλειψη κίνησης μαζί με τα τουριστάδικα λάστιχα σημαίνουν ότι μπορώ να κινούμαι επιτέλους με κάπως υψηλές ταχύτητες αφήνοντας το Μιλάνο πίσω μου. Αρχίζει να βαραίνει ο καιρός βέβαια, η ζέστη της Ανκόνα είναι ήδη 450 χιλιόμετρα πίσω μου. Μέχρι να φτάσω στο Como βρέχει κανονικά, τι κατάρα αυτή, μέσα στο ’19 έξι φορές βρέθηκα στην λίμνη και τις έξι ρίχνει καρέκλες. Νισάφι!
  11. Αχ, αυτό το αυλάκι μας χωρίζει γεωγραφικά και πολιτιστικά Αλλά τουλάχιστον μας ενώνει με τα Επτάνησα! Μπαϊλισιμα: Η εκ τη εκθέσεως σε έντονη ηλιοφάνια κατατονία Τσάφι: Η υγρασία που συγκεντρώνεται στις πόες τα ψυχρά χειμερινά πρωϊνά. Μτφ: Η ιδιαίτερα επιθυμητή το καλοκαίρι μπύρα που έχει συγκρατήσει υγρασία στο εξωτερικό της φιάλης, απόρροια της παραμονης της επί μακρόν στον καταψύκτη. Ακόμη δροσερότερη εκδοχή η 'φτερωτή', ήτοι η μπύρα που φυλάσσεται κοντά στον ανεμιστήρα του ψυγείου.
  12. Κάποια στιγμή αρχίζουν να φαίνονται οι ιταλικές ακτές στον ορίζοντα, χρησιμοποιώντας το οπτικό ζουμ εν είδη κιαλιών παρατηρώ την πόλη ενόσω η πλειοψηφία συνωστίζεται στις σκάλες για τα γκαράζ. Κρουαζιερόπλοια υπό ανακατασκευή, βιομηχανικοί γερανοί και μια πιο παραδοσιακή αρχιτεκτονική, η μικρή αυτή πόλη φαίνεται να έχει λίγο απ’ όλα. Κοντεύει τρεις μέχρι να δέσουμε, τραβάω ένα τελευταίο στερεοτυπικό καρέ με τα αφρισμένα νερά, η αλήθεια είναι ότι θα περάσει καιρός μέχρι να ξαναδώ την θάλασσα. Ξεμπαρκάρω και είμαι ακόμη με βερμούδα, βρίσκω μια γωνά απόμερη για να αλλάξω στα μοτοσυκλετιστικά. Ενώ είμαι ξυπόλυτος και παλεύω να φορέσω το παντελόνι, συνειδητοποιώ ότι έχω παρκάρει έξω από το λυόμενο του λιμεναρχείου και δυο ένστολες με κοιτάνε γελώντας. Εχμμμμ άλλο ένα fail στη συλλογή!
  13. Την τελευταία φορά που πήρα αυτό το καράβι, την Άνοιξη, η άφιξη ήταν κάποια στιγμή πριν το μεσημέρι. Το εισιτήριο μου γράφει μόνο ώρα επιβίβασης, στα ανοικτά δεν έχω ιντερνετ για να το ελέγξω, αλλά βλέποντας από το GPS πόσο μεσοπέλαγα είμαστε, μάλλον η ώρα άφιξης είναι διαφορετική. Έχω και ένα γεμάτο δεκάωρο οδήγησης μέχρι την Ελβετία, χμμμ δεν τα υπολόγισα πάρα πολύ καλά. Ήλπιζα ανεβαίνοντας να κάνω ένα πέρασμα από το πάσο του Γκόταρντ για να σπάσει η μουντίλα του αυτοκινητόδρομου, αλλά όπως πάει το πράγμα, μάλλον δεν με παίρνει χρονικά. Δε βαριέσαι, θα ήταν αχαριστία να πω ότι δεν περιπλανήθηκα τελευταία. Βέβαια, ο κακός υπολογισμός μου αυτός σημαίνει ταυτόχρονα ότι έχω περισσότερες νεκρές ώρες να περάσω στο καράβι. Σέρνομαι από εδώ και από εκεί ακούγοντας τους τσακωμούς και τις ιστορίες των νταλικέρηδων, πλάκα – πλάκα δεν αναμένεται να ακούσω άλλα ελληνικά πέρα από τα δικά τους για το επόμενο διάστημα.
  14. Βρίσκω ευτυχώς μια καρέκλα στην πρύμνη. Ναι έχει ντάλα ήλιο, φασαρία και καυσαέρια, αλλά αραχτός με τα πόδια στην σιδερένια κουπαστή δεν έχω καλύτερο. Πάνε πια τρεις βδομάδες απ’ όταν προσπερνούσα σουβλάκι τις ορδές αυτοκινούμενων κοντά στο Praikestolen. Οι προπέλες δίνουν νωχελικά τον ρυθμό, το ίδιο νωχελικά βυθίζομαι στην καρέκλα αφήνοντας τον ήλιο να με μπαϊλίσει (sic) πάνω από τα όχι και τόσο σκούρα γυαλιά. Στην ανοικτή θάλασσα, μη έχοντας κανένα σημείο αναφοράς, μόνο με νερό στον ορίζοντα ούτε η ταχύτητα ούτε ο χρόνος έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν ξέρω πόση ώρα χάνομαι σε κάτι μεταξύ σκέψεων και ύπνου. Τελευταία ημέρα σήμερα, Για τους περισσότερους αυτά τα καράβια σημαίνουν την αρχή του ταξιδιού, για ‘μενα τον ανάποδο είναι το φινάλε. Φέρνω στο μυαλό μου εικόνες, μέρη, στιγμές, χιλιόμετρα, πρόσωπα αυτών των ημερών. Είναι τόσες πολλές, τόσες πυκνές οι πληροφορίες και τέτοιο το τέμπο εναλλαγής τους που δεν έχω προλάβει τις τελευταίες εβδομάδες να τα καλοσκεφτώ, να τα τακτοποιήσω λίγο στο κεφάλι μου. Και σίγουρα έχω βγάλει από το μυαλό μου την δουλειά, σε μεγάλο βαθμό ακόμη και τις παρέες της Ελβετίας, την πόλη ολόκληρη. Ζητούμενο διακοπών αυτό ε;