estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1522
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    47

estebahn last won the day on December 19 2017

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

3360 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

  • Κλάση
    Πάμε βόλτα;
  • Γενέθλια 03/25/89

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

2339 προβολές προφίλ
  1. Τάφων συγκέντρωση στο σχόλασμα Παρασκευής Η σχετική λιακάδα δεν κράτησε πολύ, μέχρι να φτάσω στο πατρικό του Frodo είχε βαρύνει ο ουρανός. Αααααντε καλό ΣΚ!
  2. Για λαστιχένιες ροδέλες ψάξε στο ebay 'open grommets' στην διασταση που θες, κάπως έτσι είναι: Για κάποιον λόγο σε σιδηροπωλεία Ελλάδα είναι κάπως πιο δύσκολο να βρεις.
  3. Λέτε σε γυναικεία fora να συζητάνε 'με ποιό κραγιόν θα τον ρίξω, maybelline VS clinique' ;
  4. To ninja και το CB είναι τα δύο μη-δικά μου μηχανάκια που έχω οδηγήσει και συνταξιδέψει περισσότερο από κάθε άλλο. Νομικά δεν ξερω τι συμβαίνει με Α2, οπότε προσπερνώντας αυτό έχω να σου πώ τα παρακάτω: Το ninja ΔΕΝ έχει ροπή χαμηλά καθόλου, θα διαφωνήσω εντελώς με τον Dreadrider, ακόμη και με άλλα 250άρια αν το συγκρίνεις είναι πολύ άδειο στα χαμηλά. Από κατανάλωση, όταν είχα το CBF250 και βολτάραμε με ninja250 το Kawa έκαιγε παντού και πάντα λιγότερο. Η τελική του είναι γύρω στα 160 (κοντέρ) που σημαίνει ότι κινείσαι άνετα και σε πιο ανοιχτούς δρόμους. Στα μειονεκτήματα θα βάλω την πολύ πολύ άβολη θέση συνεπιβάτη και το κυριότερο το ότι έχει fairings: Ως άπειρος όλο και κάπου δεν θα εκτιμήσεις το βάρος καλά και θα σου πέσει έστω στατικά με μεγάλο κόστος για της τσέπη σου. Το CB από την άλλη έχει ένα μοτέρ που μπορεί να δουλεύει εντελώς στρωτά και γλυκά στο ρελαντί, αλλά έχει και έναν δαιμονισμένο τετρακύλινδρο ήχο στα ψηλά του. Από σέλα και γωνίες σώματος είναι αναπαυτικό και για τους δυο πιθανούς αναβάτες. Όσο συνταξιδέψαμε μαζί με τον klab που το έχει στα βενζινάδικα μαζί φουλάραμε, καίει δηλαδή συν/πλην όσο το CBR600F μου. Να προσθέσω ότι το να βρεις μάστορα να σου ρυθμίσει σωστά τα καρμπυρατέρ του δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα. Ένα κακό πο έχουν και τα δυο μηχανάκια που κοιτάς είναι ότι ακριβώς την ίδια σκέψη με 'σενα (δλδ 'το κρατάω δυο χρονάκια') είχαν και αρκετοί συνομίλικοι σου με αποτέλεσμα μπόλικα από τα μεταχειρισμένα να έχουν φάει σκίσιμο / ελλειπή συντήρηση, πόσο μάλλον τα CB που όταν ήταν στα ντουζένια τους είχαμε ακόμα Μητσοτάκη
  5. Έπρεπε να πεταχτείς μια βόλτα μέχρι το ΤΕΙ ώσπου να ψωνίσει η κοπέλα
  6. 300 λίτρα / 50 ημέρες = 2190 λίτρα / έτος. Με κατανάλωση 5 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα (δεν ξέρω αν είναι ρεαλιστική τιμή) αυτό μας κάνει 109.500 χιλιόμετρα το χρόνο
  7. Επίλογος Πριν προχωρήσω, να επισυνάψω εδώ τον χάρτη της όλης εκδρομής για να υπάρχει μια γενική εικόνα. Μόλις σήμερα βρήκα τον τρόπο να εισάγω τον χάρτη όχι σαν μια απλή εικόνα, αλλά σαν να βρίσκεται κανείς στο maps με δυνατότητες zoom, pan κλπ. Έβαλα και διαφορετικό χρώμα στην κάθε ημέρα για να υπάρχει μια διάκριση, μακάρι να είχα ανακαλύψει νωρίτερα αυτά τα χαρακτηριστικά. https://drive.google.com/open?id=1atAwGKDn4tszTkJTrWHRUFXh4KeNWBxl&usp=sharing EDIT: Δυστυχώς δεν κατάφερα να κάνω embed τον χάρτη, θα πρέπει να ακολουθήσετε το link για να τον δείτε όπως πρέπει. Βάζω μια ενδεικτική εικόνα του παρακάτω. Βλέποντας κανείς τον χάρτη και μόνο είναι εμφανές ότι υπάρχουν κομμάτια της Σκωτίας που έμειναν έξω, τόσο στην ανατολική ακτή που δεν την πολυακούμπησα, όσο και στα δυτικά. Πράγματι, αρκετά πολύ τρανταχτά ονόματα όπως Loch Ness, John ‘o Groats, Applecross, Skye δεν τα είδα και όχι όλα ηθελημένα. Οι περιορισμοί λόγω εποχής και ο φόβος για πτώση από πάγο μου έκοψαν κανένα εξάωρο χοντρικά οδήγησης ανά ημέρα, αν το καλοσκεφτεί κανείς περίπου 2,5 χιλιάδες χιλιόμετρα για έξι ημέρες δεν είναι και πάρα πολλά. Αν άξιζε να γίνει τέτοια σεζόν το ταξιδάκι; Ναι, σίγουρα άξιζε. Γλιτώνεις τον τουρισμό του καλοκαιριού, βλέπεις τα υπέροχα και μάλλον… ενδημικά πορτοκαλοκαφετιά χρώματα αντί για την πρασινάδα του καλοκαιριού και αθροιστικά βγαίνει μια ακόμη πιο άγρια ομορφιά της φύσης. Αν άξιζε σαν προορισμός η Σκωτία ασχέτως εποχής; Και εδώ η δική μου απάντηση είναι ναι. Ακόμη και αν το μάτι έχει κάπως συνηθίσει την Αγγλία, η Σκωτία είναι πολύ ιδιαίτερη. Αν πάλι αφετηρία είναι η Ελλάδα οι διαφορές (αλλά και η αναγκαία απόσταση ως την Σκωτία) είναι ακόμη μεγαλύτερες. Ο τόπος αυτός έχει πόλεις με χαρακτήρα, χωρίς να μιλάμε για τσιμεντούπολη –στο Εδιμβούργο αναφέρομαι, για την Γλασκώβη δεν γνωρίζω- ενώ ταυτόχρονα η εξοχή είναι τόσο άγρια, ορεινή και αραιοκατοικημένη που σε ταξιδεύει στον χρόνο. Πρόβατα, απότομες πλαγιές και παλίρροιες, αιώνια βουνά και χιονισμένα οροπέδια, μαύρα ποτάμια και Lochs, κάστρα και pubs, κιλτ και ουίσκι, απόλυτη ερημιά, παγωμένοι αέρηδες, όλες αυτές οι έννοιες συνθέτουν μια εικόνα που πραγματικά νιώθω τυχερός που κατάφερα να ζήσω. Περί κόστους, αν ενδιαφέρει, είναι εφικτό να κρατηθεί ο ολικός ημερήσιος λογαριασμός στα βαλκανικά επίπεδα του κατοστάρικου με αξιοπρέπεια σε διαμονή / φαγητό / αξιοθέατα, το νου σας μόνο στα αδέσποτα καρφιά για να μην σας τα φάνε οι εποχικοί βουλκανιζατεράδες! Καλές βόλτες από μένα.
  8. Ανοίγω εδώ μια παρένθεση σχετικά με το συμβάν. Όπως συζητήσαμε και σε άλλο thread αποφάσισα να το αλλάξω το λάστιχο για λόγους ίσως και ψυχολογικούς σ’ ένα βαθμό, αν και εδώ πάνω η πατέντα ειδικά σε ότι έχει να κάνει με το αγαπημένο τους health & safety έκανε απίθανο να βρω κάποιον να δεχτεί να κάνει θερμοκόλληση και τα λοιπά στο λάστιχο. Αυτό που δεν περίμενα ήταν η δυσκολία στο να βρω κάποιον απλά να τοποθετήσει ένα καινούριο ελαστικό. Τα βουλκανιζατέρ στην κωμόπολη που μένω, αλλά και στο κοντινό Coventry των 300.000+ κατοίκων, ασχολούνται αποκλειστικά με αυτοκίνητα πλην ενός ο οποίος κάνει την αλλαγή μόνο αν του πας τον τροχό εκεί, όχι ολόκληρη την μηχανή. Ο καλύτερος δε, που μου τον συνέστησαν συνάδελφοι μοτοσυκλετιστές, μου είπε την επική ατάκα ότι τον χειμώνα απολύει τον υπάλληλο που κάνει τοποθετήσεις στα μηχανάκια γιατί δεν υπάρχει ζήτηση. Κάτι σαν τους εποχικούς πυροσβέστες στην Ελλάδα. Ή ισοδύναμο του να δουλεύεις σεζόν Μύκονο, εδώ δουλεύεις σεζόν σε λαστιχάδικο. Δεν είναι μάλλον και το πιο φιλικό περιβάλλον προς τα δίκυκλα απ’ ότι αντιλαμβάνεστε. Παρένθεση τέλος, επιστροφή στην διαδρομή. Με αργούς ρυθμούς και πυκνές στάσεις για έλεγχο / συμπλήρωμα αέρα το σούρουπο με βρήκε κάπου προς το Liverpool. Έργα για είκοσι μίλια με ακινητοποιημένα τα αυτοκίνητα εκεί. Η πλοήγηση δεν ήταν τίποτε το σπουδαίο, απλά τον Μ6 south ακολουθούσες, μόνη δυσκολία οι χαοτικές διασταυρώσεις του Birmingham. Στο κομμάτι αυτό έσβησε το κινητό από μπαταρία, αλλά το κατάλαβα μόνο όταν περίμενα να ακούσω στα ακουστικά οδηγίες για το ποια έξοδο να πάρω και αντ’ αυτού νεκρική σιγή. Τελικά αφού έμπλεξα σε άλλο ένα μποτιλιάρισμα κατάφερα να προσανατολιστώ άνευ πλοηγού και να κατευθυνθώ προς Leamington. Μόνο αξιοσημείωτο η αλατιέρα που με έλουσε με το περίφημο grit salt καθώς την προσπερνούσα. Αργά το βράδυ έφτανα στο σπίτι κουρασμένος, πενταβρώμικος μετά από τόσες μέρες στον δρόμο, αλλά γεμάτος εικόνες από την μαγική Σκωτία και – γιατί να το κρύψωμεν;- ανακουφισμένος που όλα κύλησαν ομαλά. Ήταν εκδρομή για να την θυμάσαι αυτή. Έπρεπε να προλάβω να σενιαριστώ λιγάκι, να κοιμηθώ και μερικές ώρες γιατί με περίμενε το γραφείο και τα ηλίθια πουκάμισα το πρωί. Θα γράψω και έναν επίλογο, αλλά με μια λέξη το ρεζουμέ ήταν άξιζε.
  9. Πού στο καλό βρέθηκε τέτοια δεκάποντη βίδα και πώς στο καλό είχε τρυπήσει έτσι το λάστιχο; Έχοντας δει αρκετά ουέστερν, ήξερα πώς δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση το να τραβάς το βέλος των Ινδιάνων από την πληγή, αντιστάθηκα επομένως στην ενστικτώδη αντίδραση να την αφαιρέσω. Μέτρηση και το λάστιχο έχει 35psi ζεστό από τα ονομαστικά 42 κρύο. Είχα μαζί μου κιτ επισκευής (σε αντίθεση με το WD40 του πρωινού!), αλλά έκρινα ότι ήταν καλύτερο να μην δοκιμάσω να βάλω κορδόνι τόσο λόγο της διαμέτρου της τρύπας όσο και του ότι έσκισε το προφίλ επίσης. Αυτό που έκανα ήταν να βάλω κόλλα από το κιτ περιμετρικά του καρφιού για να το στεγανοποιήσω όσο μπορούσα. Δοκίμασα να ψιλοκόψω ένα κορδόνι σε κομματάκια και να τα κολλήσω γύρω από τις τρύπες, αλλά δεν έπιασε. Έβαλα 45psi και τσέκαρα ότι το επόμενο βενζινάδικο ήταν σε λιγότερα από 20 χιλιόμετρα, μέχρι εκεί κινήθηκα με χαμηλές ταχύτητες γιατί δεν είχα ιδέα πώς θα συμπεριφερόταν το ελαστικό. Ο έλεγχος έδειξε ότι έχασε 2psi, οπότε με ένα πρόχειρο risk assessment που αρέσκεται να λέει και ο manager μου έκρινα ότι μπορούσα να συνεχίσω το ταξίδι σταματώντας συχνά – πυκνά για επανέλεγχο. Έθεσα ως –αυθαίρετη- μέγιστη ταχύτητα τα 120 (χιλιόμετρα, όχι μίλια!) και συνέχισα τον δρόμο μου, έμεναν τρεις –τέσσερις εκατοντάδες χιλιομέτρων ακόμη. Αθροίζοντας την καθυστέρηση λόγω κιβωτίου, παράκαμψης, ελαστικού είχε πάει ήδη μια το μεσημέρι και ήμουν ακόμη ψηλά στην Σκωτία, ο χρονοπρογραμματισμός για την κρύα νύχτα είχε πάει στα σκουπίδια. Αυτό δεν με εμπόδισε να κάνω μια στάση για να απαθανατίσω τις εβδομήντα χιλιάδες χιλιόμετρα του CBR. Ως γνωστόν η 70αρα είναι σαν τρεις εικοσάρες συν τα ψιλά, πιπινάκι το F4 λοιπόν! Αποχαιρετιστήριο βουνίσιο κάδρο, προφανώς με προβατάκια, από αύριο και μετά με περίμενε φλαταδούρα και μόνον.
  10. Πλησιάζοντας την Γλασκώβη συνειδητοποιούσα ότι το καλό κομμάτι αυτής της εκδρομής έφτανε στο τέλος του. Ναι μεν μέχρι το Lake District της Αγγλίας το τοπίο ήταν όμορφο, αλλά δεν έπαυε να είναι αυτοκινητόδρομος από εδώ μέχρι και το Leamington, το ‘σπίτι’. Διαδικαστικά χιλιόμετρα δηλαδή. Στο τελευταίο βενζινάδικο πριν αφήσω πίσω μου τους επαρχιακούς παρατηρώ το μήνυμα στην αντλία, μια επίκληση στο -Σκωτσέζικο- συναίσθημα: ‘Get caught speeding on your way home and you can add £100 to your petrol bill’. Δεν με ανησύχησε ιδιαίτερα αυτή η προειδοποίηση, καμιά 150αρια χιλιόμετρα παρακάτω όμως με περίμενε σκωτσέζικο ντουζ που θα μου κόστιζε περισσότερες από τις εκατό αναγραφόμενες λίρες: Ότι spares έμειναν στους Ρωμαίους από τον Γολγοθά μάλλον τα είχαν απλώσει στην σκωτσέζικη άσφαλτο. Όχι που θα ήταν διαδικαστικά χιλιόμετρα!
  11. Αμέσως μετά πιάνει μια καταρρακτώδης βροχή και εκτός αυτού υπήρχαν σημεία που η κυκλοφορία ρυθμιζόταν από φανάρι αφού λόγω έργων υπήρχε μόνο μια λωρίδα και για τις δυο κατευθύνσεις. Καθώς η απόσταση από φανάρι σε φανάρι ήταν ίσως και χιλιόμετρο καθόσουν σταματημένος στο κόκκινο περιμένοντας το τίποτα (σιγά μην διασταυρωνόσουν με αμάξι!), ενώ η παγωμένη βροχή έπεφτε πάνω στα μέταλλα της μηχανής εξατμιζόμενη σε ένα νέφος ατμού. Το μεγαλύτερο αξιοθέατο του δεδομένου κομματιού ήταν άλλο ένα κάστρο μες στο νερό, το κατάμαυρο Kilchurn Castle. Ήταν τόση η βλάστηση που με δυσκολία το φωτογράφησα. Και ενώ έβγαζα την φωτό γύρισα πίσω μου για να δω το CBR να με περιμένει καρτερικά μες στην βροχή. Είναι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές που σε (με) κάνουν να δένεσαι με το μηχανάκι σου και με τα τελευταία 2-3 ταξίδια συνέβη αυτό με το CBR, ήταν το στοιχείο που του έλειπε σε σχέση με την πρώην. Και βεβαίως το κάστρο αν πετύχαινες ξέφωτο και ίσως λιγότερη θολούρα θα ξεδίπλωνε την ομορφιά του αλλιώς. Η διαδρομή που είχα σχεδιάσει να ακολουθήσω, η Α82, για λόγους που δεν διευκρίνιζαν οι πινακίδες ήταν κλειστή την δεδομένη ημέρα. Πολύ κρίμα γιατί το Εθνικό Πάρκο της Loch Lommond ήταν κάτι που ήθελα να δω. Η διαθέσιμη εναλλακτική, πέραν του ότι ήταν ψιλοκύκλος, περνούσε από το Queen Elizabeth Forest Park. Για να έχει το όνομα της Αυτού Μεγαλειότητος, ε κάτι θα έλεγε από ομορφιά! Και πράγματι, ήταν δρόμος μες στα δάση με τα βουνά στα πλάγια, πολύ ωραία ροή και ορατότητα. Για αποχαιρετισμό βγήκε και ο πιο λαμπρός ήλιος που είχα δει αυτές τις ημέρες σε βαθμό που κατέβασα τα εσωτερικά ‘γυαλιά’ του κράνους για να μην θαμπώνομαι.
  12. Να 'σαι καλά Παναγιώτη, σ' ευχαριστώ και χαίρομαι που το διάβασες. Δεν το χώρεσα στις αποσκευές το WD, έκτοτε κάτω από το μαξιλάρι το έχω μόνιμα
  13. Έχω την αίσθηση οτι μπερδεύεις / σου μπερδεύουν τα βελονοειδή με τα κωνικά ρουλεμάν;
  14. Προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Τα ενδεχόμενα διάφορα: Να μην μπορέσω να κάνω κάτι για το κιβώτιο και να ψάξω για μάστορα εδώ. Ναι μεν δεν είμαι στις ερημιές των Highlands των προηγούμενων ημερών, αλλά οι μοτοσυκλέτες εδώ πάνω είναι πλοίο στον Ψηλορείτη και τα καρνάγια δεν ευδοκιμούν στις κορυφές του. Άσε που το επόμενο πρωί πρέπει να είμαι στην δουλειά. Να μην μπορέσω να κάνω κάτι και να ξεκινήσω την κάθοδο με δευτέρα. Με το γρανάζωμα του CBR η Δευτέρα βγάζει 160km/h, άρα θεωρητικά θα μπορούσα κούτσα – κούτσα στην αριστερή λωρίδα (μην ξεχνάτε, οδηγούν ανάποδα εδώ!) να φτάσω κινούμενος με πχ 80 χωρίς να πάρω το μοτέρ στο χέρι. Αλλά ανέφικτο να είμαι στο γραφείο την επομένη. Να καταφέρω να κάνω κάτι Μετά από ένα meeting με τον εαυτό μου αποφασίζω ότι το τρίτο ενδεχόμενο είναι η καλύτερη εναλλακτική. Ψυχραιμία και επιστροφή στο βενζινάδικο όπου γέμισα. Αν υπάρχει ένα εύκολο πράγμα να κάνω αυτό είναι να καθαρίσω τον μηχανισμό του λεβιέ ελπίζοντας πώς το πρόβλημα είναι εξωτερικό και όχι στα ενδότερα σε κάποια φουρκέτα ή κάτι άλλο. Το βενζινάδικο είχε τρια διαφορετικά αρώματα υγρού υαλοκαθαριστήρων, είχε λάδι για δίχρονα, αλλά WD 40 όχι. Με λίίίγα νεύρα αφήνω το μηχανάκι και μπαίνω στα Lidl απέναντι. Μεξικάνικη εβδομάδα, εικοσιπέντε είδη τσίλι και φαχίτας, μαγικό ζωμό όμως όχι. Κάθιδρος μες στα αδιάβροχα πηδάω τις γραμμές του τρένου για το επόμενο super market, ευτυχώς βρίσκω ένα μικροσκοπικό σπρει, παίρνω και ένα ρολό κουζίνας και επιστροφή στο μηχανάκι. Η μπίχλα που αποτύπωσα στις χθεσινές φωτογραφίες όντως έχει πάει παντού και το σχεδόν ADV spec μάλλον δεν ήταν στην λίστα των σχεδιαστών της Honda. Ψεκάζω όσο μπορώ, καθαρίζω με το χαρτί και δουλεύω το λεβιέ με το χέρι. Δεν δείχνει να έχει αποτέλεσμα, μάλλον εξαντλούνται τα πράγματα που θα μπορούσα εύκολα να κάνω. Ω ρε γαμώτο, ξαφνικά νιώθω μια πολύ μικρή κουκίδα πολύ, πολύ μακριά από τα πάντα. Αφήνω να περάσουν πέντε λεπτά να δράσει το WD, ξαναψεκάζω μια γερή και κάνω μια μάλλον ύστατη δοκιμή με την μηχανή εν κινήσει. Ω ναι, η τρίτη μπαίνει λουκούμι! Όταν το σκέφτομαι από την άνεση του σπιτιού μου όλο αυτό φαντάζει προφανής πρώτη αντιμετώπιση, εκείνη την στιγμή με την ένταση της όμως νιώθεις λίγο Μαγκάιβερ. Ή από μηχανής θεός, εξαρτάται πόσο κακό είναι το χιούμορ σου. Με το ηθικό αναπτερωμένο ξεκινάω την διαδρομή μου ανεβοκατεβάζοντας διαρκώς όλες τις σχέσεις για να βεβαιωθώ ότι όλα καλά. Με την όλη ιστορία έφαγα τουλάχιστον μιας ώρας καπέλο στο ήδη βεβαρημένο δρομολόγιο μου, οπότε μια φωτό ας πούμε για την παλίρροια και την γέφυρα και όχι για το Blue Oyster Inn και βουρ!