estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1608
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    62

estebahn last won the day on August 19

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

3975 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

  • Κλάση
    Πάμε βόλτα;
  • Γενέθλια 03/25/89

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3272 προβολές προφίλ
  1. Ολίγη από φλαταδούρα ακολουθεί, αλλά σιγά-σιγά εμφανίζονται οι πινακίδες για Δολομίτες και οι κορυφές κάνουν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Πω ρε φίλε, είμαι εδώ! Ανάμεσα στα βουνά υπάρχει μια μικρή πεδιάδα, προφανώς ο δρόμος περνάει από εκεί, Πολύ μ’ αρέσει που στα μέρη αυτά το τοπίο ορίζει τόσο την χάραξη. Και φυσικά, όταν είσαι ΜΕΣΑ στην πεδιάδα οι όγκοι είναι επιβλητικοί. Τι σχήματα! Σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα, γκαζόν, ποδήλατα, ξύλινες περιφράξεις. Τα σύννεφα συγκρούονται με τις τεράστιες μάζες, πέντε λεπτά να έμενες και να παρατηρούσες την κίνηση τους καταλάβαινες πόσο επηρεάζουν (και) τον καιρό τα βουνά. Στην κορυφή του Passo Tre Croci γίνεται ο κακός χαμός από σταθμευμένα αυτοκίνητα, μάλλον από εδώ ξεκινούν τα πεζοπορικά μονοπάτια. Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες, η ταχύτητα κίνησης είναι πολύ χαμηλή. Η λίμνη της Misurina είναι το κάτι άλλο. Μάλλον κοστίζει πολύ, αλλά κάποια στιγμή μια βραδιά θα ‘θελα πολύ να την περάσω εδώ πάνω. Βέβαια η Cortina d’ Ampezzo είναι ισχυρότατη εναλλακτική! Ερωτευμένοι, εδώ να τις φέρετε!
  2. Η κατάβαση είναι το κάτι άλλο, φοβερή ροή στη χάραξη, μηδέν λακούβες, θέα από αλλό ανέκδοτο. Είναι ώρα για μεσημεριανό και μάλλον οι περισσότεροι τιμούν τα ντόπια πιάτα, οπότε ο SS44 αδειάζει. Όπου SS μην βάλετε ούτε Panigale και την ομήγυρη, ούτε τα ντόπια ΟΥΚ, αλλά Strada Stratale (στράτα στρατούλα; ), δηλαδή τις ιταλικές επαρχιακές οδούς. Εξαιρετικό κομμάτι η ανάβαση για το passo Giovo που προανέφερα. Παίζουμε με ένα Triple 675 (τι μοτοσυκλέτα!) σε όλη την διαδρομή. Έχοντας τον ως λαγό ευχαριστιέμαι πραγματικά οδήγηση. Ο τύπος πηγαίνει χωρίς πολλά πολλά φρένα, προσπερνάει σαν Έλληνας και όχι Ευρωπαίος, το γλεντάμε μια χαρά Προκειμένου να αποκτήσω την φωτό – σουβενιρ στην κορυφή δυστυχώς χωρίζουμε. Η κατάβαση ουδεμία σχέση δυστυχώς. Μπαλώματα και κακοτεχνίες παντού, την δεύτερη φορά που χάνω το μπροστινό από αναπήδηση σε λακούβα στην έξοδο συνειδητοποιώ ότι ώρα είναι να κόψω λιγάκι. Την στάση την έκανα γιατί με εντυπωσίασε το ξύλινο ‘καμπαναριό’, αλλά συμπτωματικά διακρίνονται τα μπαλώματα στον δρόμο.
  3. Οκτώ χιλιόμετρα ως το Timmelsjoch καθ’ αυτό και γίνεται Ο πόλεμος. Ιταλικά supersport αντιλαλούνε παντού, ένα Tuono σαν του Wolf στρίβει πλασαριζόμενο με τον πίσω τροχό, μάχη κανονική! Σ’ ένα σημείο ο δρόμος έχει κλείσει καθώς μια γελάδα αποφασίζει να κοιμηθεί στη μέση αδιαφορώντας για το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων που προκαλεί, τον Snorlax στο Pokemon Red μου θύμισε. Μπροστά μου τριβάλιτσο GS LC σβήνει πέντε ολόκληρες φορές καθώς ο αναβάτης δεν μπορεί με την καμία να ελέγξει το συμπλέκτη και να βγει από την ανηφορική φουρκέτα. Στην έκτη μαρσάρει και αμολάει συμπλέκτη, σπινιάρει πίσω και η συνεπιβάτις του σκάει κουτουλιά με το κράνος. Το καλό με τα ιταλικά είναι ότι δεν χρειάζεται να ακούς τι λέγεται για να βγάλεις νόημα, από τις χειρονομίες καταλαβαίνω ότι η κοπελιά του έσυρε τα εξ’ αμάξης Να και η κορυφή στα δυομιση χιλιόμετρα υψόμετρο. Ο αυστριακός αετός ορίζει το άκρο της χώρας. Μέσα από το πολυγωνικο παρατηρητήριο βλέπει κανείς τον μόχθο για να φτιαχτούν αυτά τα περάσματα πριν σχεδόν αιώνα. Από την τζαμαρία και μετά Ιταλία! Όταν νωρίτερα έγραψα ότι έσκαγε κάθε είδους μοτοσυκλέτα, μέχρι και το batbike Vultus της Honda κάνει εμφάνιση κορνάρωντας διαρκώς με το πιο παιχνιδιάρικο κλάξον που μπορούσε να έχει. Και να η ταμπέλα – όριο, τα πανέμορφα βουνά από ‘δω κάτω είναι ιταλικά. Viva Italia λοιπόν!
  4. Πλέον κοντεύει δέκα και η κίνηση έχει πυκνώσει. Και γίνεται χα-μός από μοτοσυκλέτες, κυριολεκτικά εκατοντάδες συναντώ, ούτε οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι τόση χαιρετούρα! Ανηφόρα ξανά μετά το Sölden με τον δρόμο να περνά μέσα από ένα δάσος κωνοφόρων. Προσπαθώ να συνταξιδέψω με κάτι Βέλγους με Shiver, αλλά διάολε είναι η πρώτη φορά που νιώθω πιο σβέλτος από τους γύρω μου, αφήνω πίσω τα παιδιά για να τους δω να φτάνουν στον αυχένα κανένα τέταρτο μετά από ‘μένα. Πότς γκένεν; Τι υπάρχει στον αυχένα; Αρχικά ένα μπαλκόνι – παρατηρητήριο με όλη την κοιλάδα πιάτο. Fun fact: Στις γύρω πλαγιές κατέπεσε το ’31 αερόστατο του οποίου την καμπίνα οι ντόπιοι πέρασαν για… UFO! Έπειτα, ένα μουσείο μοτοσυκλέτας! Πηγαίνω μόνο στην καντίνα του για να πιω κάτι, ο διάκοσμος εκπληκτικός. Μα τι τελεφερικ υπό κλίμακα! Έξω από το μουσείο αράζουν ό,τι μοτοσυκλέτες μπορεί να διανοηθεί κανείς, ως ρετρολάγνος ξεχώρισα ένα σπάνιο πια Kawasaki Tomcat. Μια παρέα από σβέλτες 911 είναι παρκαρισμένες δίπλα στα διόδια, με λιγότερη κίνηση πρέπει να είναι φανταστικές σ’ αυτή την ανάβαση. Ναι διόδια είπα, απ’ ότι φαίνεται τα 14€ είναι ταρίφα στα Αυστριακά πάσα. Ώσπου να επιστρέψω στο μηχανάκι για να πάρω σειρά για τα διόδια εμφανίζονται ίσως 30 911 cabrio, όλες με ασορτί μεσήλικες οδηγούς με τζόκει. Τρεις τύποι με αγωνιστικές φόρμες (!) τρέχουν στις προαναφερθείσες 911 λες και έχουμε εκκίνηση του Le Mans για να ξεπαρκάρουν σπινιάροντας. Ήθελαν απλά να είναι πρώτοι από το γκρουπάκι στο πέρασμα των διοδίων! Χαμογελάω, πλάκα θα έχει μια κατάβαση με τόσες Porsche τριγύρω! Δυστυχώς οι τύποι απλά πάρκαραν σε παράταξη και φωτογράφιζαν το γκρουπ. Α ρε γαμώτο, όσο εντυπωσιακά ικανές και να γίνουν οι 911 είναι καταδικασμένες να κουβαλάνε τη ρετσινιά ‘οδοντίατρος με κρίση μέσης ηλικίας’! @Gouky7 υποθέτω περάσατε πέρσυ από τα μέρη αυτά; Το Passo Giovo να σου πω την αλήθεια με εντυπωσίαση οδηγικά πολύ περισσότερο. Γράψε ντε κάάάποια στιγμή εντυπώσεις
  5. Η ανάβαση για το χιονοδρομικό ξεκινά, οι φουρκέτες είναι αριθμημένες κάθε μια με την ταμπέλα της που σου γράφει και το υψόμετρο σε κάθε στροφή. Ξεκινά η αρίθμηση από το τριαντακάτι μέχρι τον άσσο στην κορυφή. Αποφασίζω να ανέβω μονοκοπανιά μιας και οι ανηφόρες με διασκεδάζουν οδηγικά περισσότερο από τις κατηφόρες και να φωτογραφίσω στην κατάβαση. Το μάτι βέβαια με το ζόρι μένει προσηλωμένο στο δρόμο με τέτοιο τοπίο τριγύρω, αλλά η χάραξη είναι φανταστική. Για πρώτη φορά παρατηρώ οδηγική πρόοδο στον εαυτό μου: Τον Ιούνη που πρωτοβόλταρα στις Ελβετικές Άλπεις το VFR μου ήταν ξένο, βαρύ, μακρύ, δυσκίνητο. Δεκατέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα μετά μπορώ πια να αντιμετωπίζω τις φουρκέτες με μια μικρή αυτοπεποίθηση και να το διασκεδάζω. Μην τα πολυλογώ περεταίρω, φτάνω στην τελευταία φουρκέτα και να σου και το χιονοδρομικό στα 2.750m. Ομολογώ ότι με τον παγετώνα καθ’ αυτόν μια ξενέρα την έφαγα, από την γωνία αυτή μόνο λασπωμένο χιόνι βλέπει κανείς. Μάλιστα κάτω από τα τελεφερίκ (νομίζω δεν υπάγονται στα λιφτ αυτά της φωτό ε; ) έχουν σκεπάσει με λευκούς μουσαμάδες το εναπομείναν χιόνι για να το προστατεύσουν από τον καλοκαιρινό ήλιο. Η γέφυρα με αποχαιρετά και να το ζιγκ ζαγκ που έχω να κατέβω. Από τα ομορφότερα σημεία μια λίμνούλα με υπέροχα γαλάζια σχηματισμένη από τα λιωμένα χιόνια. Κάποιοι μάλιστα έχουν κατασκηνώσει εδώ. Σε πολλά σημεία του δρόμου υπάρχουν ξύλινα αγάλματα, μια ομορφιά πραγματικά. Ίσως από εδώ ο παγετώνας να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Καταρράκτες κυλούν παντού. Από τα λίγα εμπόδια στη διαδρομή είναι οι τεράστιες αγελάδες που περπατούν στο δρόμο. Όσο πράα και ήπια ζώα αν θεωρούνται το να οδηγείς δίπλα από ένα κτήνος 400 κιλών με κέρατα βασιζόμενος στην ηρεμία του είναι κάπως αγχωτικό. Όπως και το να αποφεύγεις τις σβουνιές τους (αγρινιωτιστί τα… περιτώματα) ενώ είσαι πλαγιασμένος μες στη στροφή. Μόνο σε παραθερισμό μπορώ να αποδώσω την παρουσία δύο και μοναδικών emo αγελάδων με φράτζα που συναντά κανείς πολύ πιο βόρεια συνήθως (άλλο throwback από Highlands!) Έχοντας κατέβει κοντά ένα ολόκληρο χιλιόμετρο κατακόρυφα αποκτά κανείς υπέροχη θέα της τεχνητής λίμνης. Αρχικά σκέφτομαι να επιστρέψω από την αριστερή της όχθη για διαφοροποίηση σε σχέση με την ανάβαση και για να περάσω αυτά τα… παραθυράτα τούνελ, αλλά ο δρόμος είναι δυστυχώς κλειστός. Οι αντανακλάσεις υπέροχες! Αρχίζουν όμως να πλακώνουν πεζοπόροι, πρόσω ολοταχώς για Timmelsjoch Pass!
  6. Έχω αφήσει επίτηδες ανοικτά τα στόρια το προηγούμενο βράδυ και ο ήλιος με ξυπνά λίγο μετά τις έξι. Από τα αγαπημένα μου είδη εγερτηρίου, νέοι τόποι και μια γεμάτη μέρα στην σέλα μπροστά μου. Ο καιρός δεν πολυκάνει το χατίρι, αλλά αν μείνει στις συννεφιές και δεν βρέξει ευχαριστημένος θα είμαι. Φορτώνω τα πράγματα και παίρνω δρόμο. Το φιλόδοξο σχέδιο για σήμερα έχει πέρασμα των συνόρων ως την Ιταλία και σουλάτσο στα Δολομιτικά πάσα μέχρι να βραδιάσει. Ανυπομονώ! Πρώτος στόχος της ημέρας ο παγετώνας του Kaunetral. Είχα διαβάσει στο internet ότι πρόκειται για την μικρότερη απόσταση που μπορεί να βρεθεί κανείς σε παγετώνα άνευ πεζοπορίας, αρκετά δελεαστική περιγραφή που δικαιολογεί το ότι η ανάβαση είναι αδιέξοδη και πρέπει να γυρίσει κανείς πίσω, όπως φαίνεται στον χάρτη της ημέρας. Πρωί – πρωί δεν υπάρχει ψυχή στον δρόμο, ο ήλιος δεν έχει ανέβει ακόμη αρκετά ψηλά για να περάσει το φως πάνω από τις κορυφές και έτσι η θερμοκρασία παλεύει να κρατηθεί σε διψήφια νούμερα. Πάλι καλά που δεν υπάρχουν οι μισητές γλιστερές υγρασίες στο δρόμο. Από την άλλη κινδυνεύεις από… τσουνάμι στα ποταμάκια. Στην είσοδο του ‘πάρκου’ πρέπει κανείς να πληρώσει είσοδο, το είχα διαβάσει αλλά δεν ήξερα ότι κοστίζει 14€! Τα αυτοκολλητάκια που σου δίνουν για να διακοσμήσεις τις πλαϊνές βαλίτσες και να πουλάς μούρη δεν αντισταθμίζουν το κόστος, ελπίζω το μέρος καθ’ αυτό να αξίζει. Και οι πρώτες εικόνες είναι κάτι πάνω από ενθαρυντικές. Σύμβολο του πάρκου είναι η … αλπική κατσίκα, εξ’ ου και το γλυπτό με τα κέρατα. Αυτό που μοιάζει με σχάρα υπονόμου είναι ουσιαστικά πύλη που εμποδίζει τα αιγοπρόβατα να περάσουν, καθώς τα πόδια τους μπλέκονται ανάμεσα στις δοκούς. Απλό κολπάκι, το είχα συναντήσει και στην Σκωτία. Τέτοια ώρα είμαι μόνος στο δρόμο, οι μόνοι που συναντώ μια παρέα ορειβατών ντυμένη με παραδοσιακές αλπικές φορεσιές μάλιστα. Τα μονοπατάκια μες στο πράσινο μοιάζουν ιδανικά για την βόλτα τους. Στη μέση της κοιλάδας υπάρχει φράγμα και αναμενόμενα πίσω του τεχνητή λίμνη. Η ομορφιά της άλλο πράγμα. Καταρράκτες, λουλουδάκια και ένα σταθερά ασυνήθιστο για Ελλάδα χρώμα νερού, υπέροχο σκηνικό.
  7. Άσε Νικόλα, χρυσό τον έχω κάνει να αφήσει την μαμά. Και που να ακούσεις την επίσημη δικαιολογία, ότι την αλλάζει για να μην καίγεται το πόδι του
  8. Ο προορισμός μου γι’ απόψε δεν είναι χωριουδάκι, αλλά κωμόπολη, το Landeck. Τακτοποιούμαι στο AirBnB (που έχει θέα στρατώνες και στίβο μάχης!) και φεύγω κουτρουβαλώντας σχεδόν για το κέντρο: Συνηθισμένος από τα ωράρια της Ελβετίας φοβήθηκα ότι εννέα το βράδυ άντε να βρω ανοιχτό κανένα κεμπαμπτζίδικο της κακιάς ώρας. Πόσο λάθος έκανα, τα πάντα ανοικτά ως τα μεσάνυκτα. Ωρε λες οι Αυστριακοι να έχουν πάθος για τη ζωή όσο το εκφράζουν στα ΚΤΜ τους; Εστιατόριο με μπαλκόνι και τιμές στο 1/3 της Ελβετίας, κοντά στις εληνικές. Με χορτάτο στομάχι βολτούλα στην πόλη. Χασάπικο με στυλ! Το κάστρο δεσπόζει φωταγωγημένο στην γωνία, το νερο του ποταμιού όσα πειράματα και αν έκανα με διάφραγμα και ISO δεν το αποτύπωσα καλά, είχε ένα χρώμα ίδιο με… νερωμένο ούζο! Στο βάθος, στο βουνό κρέμεται ένα καμπαναριό, με προσπάθεια ίσως φαίνεται. Μπράβο στην Αυστρία, ήρθα με μικρότερες προσδοκίες γι’ αυτό το ‘εισαγωγικό’ κομμάτι, αλλά έκανα λάθος. Αύριο βέβαια είναι τα καλά! (Aύριο ξέρω προκαταβολικά ότι δεν θα ‘χω χρόνο να γράψω, Τρίτη βράδυ η συνέχεια)
  9. Όπως κάθε φορά, οι ελβετικοί αυτοκινητόδρομοι είναι χάλι μαύρο. Οι οδηγοί απρόσεκτοι και με τεράστια δυσκολία στο ποια-λωρίδα-χρησιμοποιώ’, ο δρόμος καθαυτός με εξόδους ανά δέκα χιλιόμετρα που προκαλούν μποτιλιάρισμα και με μεταβλητά όρια ταχύτητας που παίζουν από 80 (!) μέχρι μέγιστο 120. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν έχω τις πλαϊνές βαλίτσες και ελίσσομαι ευκολότερα ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα τριγύρω από τη Ζυρίχη. Η θέα γύρω από την λίμνη Walensee είναι φανταστική, τουλάχιστον το τοπίο μου κρατά το ενδιαφέρον ώσπου να φύγουν τα 200 χιλιόμετρα ως τα σύνορα. Στάση για αγορά αυστριακής βινιέτας και άσε την Ελβετική σημαία να κρέμεται ξέπνοη στη νηνεμία. Βουνάρες πάντως ε; Η Βέφα στο φυσικό της περιβάλλον, βολτάροντας ‘κάπου’. Την γέφυρα από πάνω δεν ήταν ανάγκη την φτιάξουν ξύλινη. Αλλά πόσο πιο όμορφη έτσι; Κάνω λιγάκι αυστριακή Autobahn, αλλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, κοντά στο Stallehr παίρνω τον επαρχιακό. Κινείται παράλληλα κατά μήκος της κοιλάδας με τον αυτοκινητόδρομο, αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον οδηγικά και περνά από φανταστικά χωριουδάκια. Ψοφάω για την αισθητική και την αρχιτεκτονική αυτών των μερών. Σπιτάκια σπαρμένα στα πράσινα λιβάδια, απόκρημνα βουνά από πάνω και μια διαδρομή μούρλια, αφήστε με εδώ! Ο ήλιος χάνεται νωρίς και μένεις στην σκιά των κορυφών, αλλά δεν πειράζει ιδιαίτερα. Να ‘μαι στο Stuben. Και αν το γενικό πλάνο δεν μπορεί να αποδώσει την εικόνα, ιδού ο λόγος που σταμάτησα για φωτογραφία: Αριστερά κατεβαίνουν οι γαλαρίες το βουνό και δεξιά η ανάβαση που έχω να κάνω. Ε ρε γλέντια! Ξύλινα καλυβάκια αγνώστου χρήσης, κόκκινα καμπαναριά και το τελευταίο (άμεσο) φως στην βουνοκορφή. Πρώτη φορά με μοτοσυκλέτα στην Αυστρία και η θεωρητικά ‘διαδικαστική’ διαδρομή με έχει κερδίσει. Η διαδρομή μες στο έλατο συνεχίζεται, κοντά στο χιονοδρομικό θέρετρο του St Anton πέτυχα μια εικόνα που θεωρούσα ότι θα είναι η καλύτερη του ΣΚ, αλλά δυστυχώς η φωτογραφία που έβγαλα είναι μέτρια: Η χαράδρα με το ποτάμι και τον δρόμο χαμηλά, μια τεράστια μεταλλική γέφυρα με πέτρινες αψίδες που οδηγεί σε κάστρο και βουνά πίσω. Ακούγεται υπέροχο. Κάποιοι στο google το απεικόνισαν και υπέροχα, Wiesberg Castle.
  10. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο να παίρνουν όλοι άδειες μέσα Αυγούστου. Έτσι και εδώ, από την περασμένη βδομάδα ένας-ένας (ή μάλλον πέντε – πέντε!) συνάδελφοι και παρέα σκόρπισαν. Βοήθησε το ότι και της Παναγίας (Maria Himmelfahrt στα ντόπια) έπεφτε Πέμπτη, οπότε κολλώντας από μια μέρα μέχρι δυο βδομάδες απομείναμε τρεις και ο κούκος. Αυτό σήμαινε από την μία ότι οι εναπομείναντες τρεις στο γραφείο έπρεπε να βγάλουμε δουλειά για δώδεκα, αλλά ακόμη χειρότερα σήμαινε ότι και στο σχόλασμα δεν υπήρχε ψυχή για να κάνεις το παραμικρό. ‘Αν κάνει καλό καιρό το ΣΚ βουτάω το VFR και έφυγα για διήμερο’ σκέφτηκα την Τρίτη. Την Τετάρτη βαριόμουν τόσο που αφαίρεσα την προϋπόθεση του καιρού! Για πού όμως; Ένα από τα μεγάλα καλά του να μένεις στην κεντρική Ευρώπη είναι το ότι μέρη που από την Ελλάδα αποτελούν προορισμούς διακοπών, εδώ βρίσκονται… ένα ντεπόζιτο μακριά. Νταξ, όχι ντεπόζιτο innova, αλλά ούτε και GS Adventure. Μέρος λοιπόν που είχα σταμπάρει από καιρό ήταν η περιοχή Tyrol. Αυτή μοιράζεται μεταξύ Αυστρίας (βόρεια ή Nord Tyrol) και Ιταλίας (νότια ή Süd Tyrol). Η βόρεια Tyrol λοιπόν βρίσκεται στο δυτικότερο κομμάτι της Αυστρίας, δηλαδή το πλησιέστερο στην Ελβετία. Βολικό. Πακετάρω λοιπόν δυο αλλαξιές και αδιάβροχα στο σάκο και βουρ αρματωμένος στην δουλειά την Παρασκευή. Κατά τις τέσσερις χαιρέτησα (τον εαυτό μου, όλοι είχα εξαφανιστεί!) και vamos a la Austria. Πλάνο για την μισή μέρα που απέμενε να φτάσω κατά το δυνατόν κοντινότερα στα ενδιαφέροντα μέρη ώστε να έχω όλο το Σάββατο δικό μου για ενδιαφέρουσες διαδρομές.
  11. Έρως το κομπιούτερ (ναι ρε έτσι τα λένε) στο νάιλο <3
  12. @kouler για μπάλες και βαρίδια ακούω, ξυπνά μετατραυματικό στρες; @kogi να πας για καφέ με τα παιδιά, έπεφτε πάρα πολύ γέλιο το πάλαι ποτέ που σπούδαζα και εγώ εκεί. Καλές βόλτες ό,τι και αν επιλέξεις :)
  13. @pitapolaΚαι σε θυμήθηκα όσo έβλεπα το show! Ευχαριστώ για τις πληροφορίες, ο χώρος μου είναι άγνωστος. Αν και να σου πω την αλήθεια, μου φαίνεται ακόμη εντυπωσιακότερο το ότι κάποιοι έχουν φτάσει να πουλάνε σχεδόν σαν bolt on kit τα εξαρτήματα που χάζευα, ωραίαες δουλειές! Πάω να τσεκάρω και τα κανάλια που παρέθεσες @ΓιωργοςΤΤ δυστυχώς η δεσποινίδα ήταν εξαιρεσάρα,μετριότατες οι ντόπιες εδώ πάνω I love GR
  14. Από την απέναντι όψη, την παράσταση κλέβει το τεράστιο γρανάζι, σχεδόν ίδια διάμετρος με τροχό σκούτερ! Στο υποπλαίσιο αναφέρθηκα ήδη, εδώ φαίνεται πόσο ενισχυμένα είναι και τα πίσω μαρσπιέ (δεν θα τα πώ 'συνεπιβάτη'!) Στην σέλα συνεπιβάτη, όπως συνηθίζεται, υπήρχε σκάψιμο για την μπότα όταν το μηχανάκι είναι λαμπάδα. Λεπτομέρειες που μου τράβηξαν το μάτι: Ασφάλεια αλυσίδας με συρματάκι (πόσους κρίκους να 'χει άραγε; ) Συρματασφάλιση στο φίλτρο λαδιού και (φθαρμένη) αντιολισθιτική επένδυση στα κάγκελα. Ομολογώ με παραξένεψε που δεν έχουν ξηλώσει / αντικαταστήσει το κάλυμμα εμπρος γραναζιού. Κάτω από τα πλαστικά είναι εμφανές το πόση δουλειά έχει γίνει στο υποπλαίσιο, ούτε σε τουριστάδικα τέτοιες ενισχύσεις, κτήνος Και φυσικά, ένα stuntbike χρειάζεται κάτι παραπάνω στο πίσω φρένο. Πέρα από το πεντάλ, προφανώς απαιτείται και μανέτα για το πίσω φρένο για καλύτερο έλεγχο στις σούζες Η οποία μανέτα ελέγχει άλλη δαγκάνα πέραν αυτής του ποδόφρενου. Και τι δαγκάνες είναι αυτές; Τετραπίστονα ακτινικά τερατάκια μάλλον από yamaha! Μα τι δουλειά έχει κάνει ο άνθρωπος στα πλακάκια για να καθίσουν στο ψαλίδι; Και έχει και αναμονή και για τρίτη δαγκάνα. Το ψαλίδι στο σύνολο του μου δίνει την εντυπωση ότι έχει δεχτεί ενισχύσεις στις ραφές, αλλά δεν κόβω και το κεφάλι μου. Κάτω από την μονωτική ταινία διακρίνεται και η τρόμπα. Αυτά τα ολίγα! Με εντυπωσίασε αυτό το μηχάνημα, τόσο με την απόδοση στα χέρια του παλαβού, όσο και με την φιλοσοφία του 'λειτουργικό να είναι και ας δείχνει προχειροδουλειά στις λεπτομέρειες'. Και μια φωτό για φινάλε με τον λόγο που πήγα στο show, αν και δεν πρόλαβα να δω εν πτήσει, P 38 Lightning Thanks βρε Γιάννη, άρα έκανα τελείως λάθος και δεν ήταν δεκάρι. Το κομμάτι του πλαισίου είχε σημάδια από φρέζα και υπέθεσα ότι ήταν εξαρχης φτιαγμένο από το μηδέν, δεν σκέφτηκα ότι είναι κάτι 'μαμά' τροποποιημένο.
  15. Όσο έκανε ο άνθρωπος λοιπόν το show του (και ήταν από τα καλύτερα που έχω δει live), προσπαθούσα να καταλάβω τι στο καλό μοτοσυκλέτα ήταν αυτή. ΤΟ ψαλίδι κάτι πήγαινε να μου πει, αλλά το χωροδικτύωμα και ο ήχος του τετρακύλινδρου με μπέρδευαν. Ευτυχώς προς το φινάλε ο Boemi αποφάσισε να χτυπάει για κανένα λεπτό κόφτες με το μονοθέσιο της F1 του. Αυτό τράβηξε όόόλο τον κόσμο προς τα εκεί αφήνοντας άδεια μια τέντα της Kawasaki κάτω από την οποία άραζε μονάχο το stuntbike. Άρα για κάποιο ninja επρόκειτο; Το περιεργάστηκα αρκετά, οπότε είπα να μοιραστώ μερικές φωτογραφίες με τις λεπτομέρειες του. Αρχικα το πλαίσιο. Παραδείχνει καλοφτιαγμένο για να συγκολλήθηκε όπως-όπως σε γκαράζ, αλλά εργοστασιακό δεν είναι. Εξαιρετική δουλειά όποιος το κατασκεύασε, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως είναι 'υβριδικό', στο κομμάτι που περνάει ο άξονας του ψαλιδιού είναι μασιφ πλάκα αλουμινίου κατεργασμένη σε CNC (το αυτοκόλλητο κόκκινο carbon τι το θελε; ) Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι στο κατακορυφο λαμάκι κοντά στο λαιμό έχει χτυπημένο αριθμό πλαισίου! Το χρυσαφί κομμάτι είναι το καθ' αυτό ρεζερβουάρ, το airbox έχει φύγει ώστε αυτό που θα λέγαμε τεπόζιτο να είναι επίπεδο για τα stunts. Τελευταία λεπτομέρεια από αυτή την όψη η 'κάλτσα' στο καλάμι παρόμοια με αυτές που βλέπεις σε χωμάτινες κατασκευές, δεν κατάλαβα τον λόγο ύπαρξης της. Κοντινότερη λήψη από την ίδια γωνία. Φαίνεται καλύτερο τόσο ο αριθμός πλαισίου, όσο και το λάστιχο στο τεπόζιτο για να συγκτατείται το... κεφάλι του αναβάτη στα κατακόρυφα! Γύρω από το τιμόνι είναι τυλιγμένο το σωληνάκι των φρένων, το δοχείο φώλιαζε σε τρύπα στην τιμονόπλακα, μάλλον για να μην ενοχλεί. Τα 'κάγκελα' (crash bars) τα χω αφήσει προς το παρον ασχολίαστα, βλέπετε με τι τεράστια κομμάτια λάστιχο είναι ντυμένα. Από εδώ φαίνεται το κτηνώδες CNC υποπλαίσιο, απαραίτητο καθώς ο αναβάτης στηρίζεται συνεχώς στο πίσω πίσω τμήμα. Επίσης, kill switch και κλειδαριά πίσω απο τον τεντωτήρα ααααα ρε τι επιβάλουν τα Πσεκαστά!