estebahn

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1855
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    136

estebahn last won the day on December 11

estebahn had the most liked content!

Πόντοι

6808 Excellent

Σχετικά με το μέλος estebahn

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Αγρίνιο

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • myBike: Μοντέλο
    CBR F4i
  • myBike: Κυβισμός
    600

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    AGV K-4

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Honda
  • dreamBike: Μοντέλο
    CBF
  • dreamBike: Κυβισμός
    250

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

3469 προβολές προφίλ
  1. Ξινή η χαρά δυστυχώς: Μέρα πλέον μας βρίσκει στην πόλη της Κέρκυρας να ψάχνουμε ανοικτό φούρνο μετά τα άφτερ. Δεν ξέρω τι κοκτείλ ποντικοφάρμακου, βαλβολίνης άξονα GS και ραγού τάρανδου είχε αυτή η ζαμπονοτυρόπιτα, αλλά όλο το επόμενο πρωινό πεθαίνω από πονόκοιλο, εμετούς και ψήνομαι στον πυρετό. Δυο κουτάκια ήλπιζα να μην χρειαστώ από τις αποσκευές μου σ’ αυτό το ταξίδι, τα εργαλεία και το φαρμακείο. Και το Honda αποδείχτηκε πιο αξιόπιστο από εμένα τον ίδιο! Πέραν της εξάντλησης του πυρετού αυγουστιάτικα είμαι τόσο ξενερωμένος με την όλη κατάσταση, μια φορά συναντιέται μετά από αιώνες αυτό το παρεάκι ανθρώπων και εγώ το περνάω κάπου μεταξύ νιπτήρα και παπλωμάτων. Κατά το βραδάκι έχω μπουχτίσει από την ολοήμερη ξάπλα, έχει πέσει κάπως και ο πυρετός και αποφασίζω να πάρω τη μηχανή να πάω στην πόλη να πάρω κάτι σε φαγώσιμο. Όσο περιμένω να ψηθούν δυο σουβλάκια κοτόπουλο ο μαγαζάτορας με βλέπει με κράνος και αρχίζει να μου μιλάει για το Monster του. Ξαφνικά νιώθω τόσο χάλια, τέτοια σκοτοδίνη, κάτι για ιμάντες λέει, αλλά δεν τον ακούω πια. ‘Σορι αδερφέ’ διακόπτω και βγαίνω τρέχοντας από το μαγαζί. Πρέπει να είμαι ο μόνος στο νησί που ξερνάει γονατιστός στα καντούνια από δηλητηρίαση και όχι μεθύσι. Σκατάάάά!
  2. Να τολμησω πρόβλεψη παρότι μη γνωστης;
  3. Ημέρες 23η -24η, 03-04/08/’19 Κέρκυρα, λίγα km Και να η ‘μεγάλη’ μέρα, σήμερα ΟΝΤΩΣ γάμος γίνεται. Ευτυχώς το πρωινό μου είναι ελεύθερο οπότε προλαβαίνω να πεταχτώ μέχρι τον Ύψο όπου όντως έχει γίνει απόβαση από οριακά ενήλικες ιταλιδούλες. Χρονικά δεν υπάρχει περιθώριο για ιδιαίτερο άραγμα στην παραλία, επιβάλλεται… αφαλάτωση και ώρα να βάλω το πουκάμισο που τόσες και τόσες μέρες έπιανε το κάτω μέρος της μπαγκαζιέρας. Η τελετή καθ’ αυτή όμορφη σ’ ένα μέρος ονόματι ‘παρατηρητήριο του Κάιζερ’ με θέα σε μεγάλο μέρος του νησιού. Δεν είναι να απορείς με το πόσο μπίζνα είναι οι γάμοι εκεί πάνω! Περίεργο να βλέπεις παιδική σου φίλη να παντρεύεται: Έχετε γνωριστεί παιδάκια στην ίδια αίθουσα, ξεκινάτε με…goodies μετά το διαγώνισμα, έπειτα πρώτες έξοδοι, φοιτητιλίκι, κοινές διακοπές, κάποια στιγμή δουλειά και μπουμ να 'τη με νυφικό μπροστά σου. Ίσως με τον καιρό καθώς όλο και περισσότεροι θα παίρνουν αυτόν τον δρόμο να συνηθίζεται η ιδέα και εικόνα, αλλά μιας και είναι ο πρώτος κοντινός μου άνθρωπος που ζω σε τόσα στάδια της ζωής, η εικόνα με ξαφνιάζει τόσο. Αλλά ας μην μείνω άλλο σ’ αυτά, ώρα για πάρτι σε παρακείμενο μπιτσόμπαρο. Συνεχίζοντας τις υψηλού επιπέδου αναφορές στα μέγιστα καλλιτεχνήματα του ελληνικού μουσικού στερεώματος, επιτρέψτε μου να επιβεβαιώσω το δίδυμο Τσαμπά / Τσαλίκη για ραβασάκια στα γλέντια
  4. Φτάνοντας η υποδοχή είναι θερμή, προτού αρχίσουν τα του γάμου, πού ως γνωστόν είναι δύσκολα, προλαβαίνω ένα καφεδάκι σαν σωστός τουρίστας στο Κανόνι με το Ποντικονήσι πιάτο μαζί με τις προσγειώσεις των charters. Απαλλαγμένο από βαλίτσες, το VFR ελίσσεται στον παραλιακό καθ’ οδόν για παραλία. Α ρε γαμώτο, να μια υπέροχη χρήση μοτοσυκλετών, δικάβαλο για μπανάκι με ψιλοκούβεντο εν κινήσει. Με το νου σου από την θάλασσα στα μπουτάκια και όχι στο αν πας με 52 αντί για 50km/h. Μακάρι να είχα την ευκαιρία για τέτοιου είδους ανάλαφρες βόλτες συχνότερα. Πρώτη βουτιά για φέτος και σταδιακά το τσούρμο αρχίζει να μαζεύεται. Παλιοί συμμαθητές, συμφοιτητές, γείτονες, αλλά στην πλειοψηφία τους νέες σε εμένα φυσιογνωμίες από καμιά εικοσαριά χώρες και τρεις ηπείρους: Όπως προανέφερα, ο γαμπρός είναι Ισπανός και ζουν με τη φίλη μου στη Γερμανία, οπότε ο κύκλος τους είναι… από παντού! Γνωριμίες με νέο κόσμο αλλά και συνάντηση με τους συγκατοίκους μου μετά από καιρό, μοιράζομαι το δωμάτιο με ένα φίλο από την πρώτη Δημοτικού και μια φίλη από το Λύκειο. Τα έχει φέρει έτσι η ζωή που κοντεύουν δέκα καλοκαίρια που δεν έχουμε κάνει παρέα διακοπές, αυτό το τριήμερο είναι πολύ καλή ευκαιρία να αναπληρώσουμε. Το υπόλοιπο της ημέρας κυλά ‘λαϊκ χίαρ νόγουεαρ’, επιτέλους λίγο στερεοτυπικό ελληνικό καλοκαίρι που μου έλειπε: Βόλτα στα καντούνια, παγωτά, ταβερνάκι για βραδινό και ποτά σε ‘καλοκαιρινό’, όπως τα λέγαμε κάποτε, μέχρι να ξημερώσει. La vie est belle.
  5. Σαν να είχε μέρες να μπαρκάρει το VFR! Πιάνω κατάστρωμα και ο καραβίσιος φρέντο δεν συγκρίνεται με του καλύτερου barista. Βαρκούλες αρμενίζουν, με ποιο οικείες σημαίες πλέον. Στην Κέρκυρα έχω από παιδάκι να πάω και οι εικόνες είναι πολύ θολές στο μυαλό μου. Πλησιάζοντας νιώθω ότι από κάπου θα βγει η Βλαχοπούλου! Πανέμορφο το σκηνικό πάντως και γεμάτο (ναυτική και όχι μόνο) κυκλοφορία το κανάλι.
  6. @klab, πες μας έστω τις πέντε καλύτερες πτώσεις σου του '19
  7. Μια δροσιά την έχει στην Ιόνια, ήλπιζα από ψηλά να δω το χάραμα στον Αμβρακικό, αλλά είναι αφενός πολύ νωρίς, αφετέρου ο δυτικός προσανατολισμός δεν βοηθά ιδιαίτερα. Αφήνω τον αυτοκινητόδρομο στην Φιλιππιάδα, είπαμε, να φύγω νωρίς, αλλά όχι να χάσω και τη βόλτα. Βέβαια με το σκοτάδι και τα πολλά σκυλιά που συναντάω δεν είναι και τα πιο απολαυστικά μου χιλιόμετρα, ευτυχώς μέχρι να βγω στο Κανάλι, στη θάλασσα έχει φέξει λιγάκι. Αγαπημένη διαδρομή από εδώ ως και την Πάργα, μες στο πεύκο με το Ιόνιο δίπλα σου. Πιτσιρίκι με έστελναν κατασκήνωση στη Λούτσα και έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από αυτό το κομμάτι της χώρας, χαμογελάω περνώντας δίπλα από την είσοδο. Στις παρυφές τις Πάργας πετυχαίνω είτε ξενύχτηδες που τρεκλίζουν επιστρέφοντας από ολονυκτία, είτε φιτ μεσήλικες που έχουν βγει για τρέξιμο βγάζοντας βόλτα το σκυλί, διαφορετικές όψεις τουρισμού! Δεν έχει πάει έξι και μισή όταν σβήνω στην σχεδόν έρημη Πάργα. Πόσα καλοκαίρια που έλεγε και ο Δάκης. Αδιαμφισβήτητα εντυπωσιακή η Νορβηγία, αλλά τόσες οι αναμνήσεις σ’ αυτά εδώ τα μέρη, χάραμα στο Ιόνιο! Τη φιδογυριστή διαδρομή ως τα Σύβοτα έχω χρόνια να την κάνω, τον θυμόμουν σε καλύτερη κατάσταση τον δρόμο, αλλά είναι απολαυστική η θέα όπως και να έχει, ειδικά καθώς δειλά ανεβαίνει η θερμοκρασία και αρχίζουν και τα τζιτζίκια. Κάποτε κάποιες πρώτες διακοπές εδώ. Κάποτε. Πες μου πώς να αποφύγεις όλα τα κλισέ περί ‘αθάνατου ελληνικού καλοκαιριού’!
  8. Ημέρα 22η, 02/08/’19 Αγρίνιο – Φιλιππιάδα – Πάργα – Σύβοτα – Κέρκυρα, 220km Το CBR ξαναπαίρνει αποβραδίς τη θέση του πάνω στο paddock stand, λίγο μετά τις τέσσερις το πρωί έχω φορτώσει και αποχαιρετήσει τους δικούς μου. Σπρώχνω σβηστή τη μηχανή από το πάρκινγκ για να μην ξυπνήσει τους πάντες ο αντίλαλος, άντε να δούμε πότε θα ξαναπατήσουν οι τροχοί αυτό το τσιμέντο. Ε ρε γαμώτο, το ‘χει η μοίρα μου να φεύγω! ‘Κλάκ’ πρώτης και ξανά στο δρόμο, απαθανατίζοντας πρώτα το άψογο γκράφιτι της γειτονιάς, ταιριαστό με την ώρα αναχώρησης μου.
  9. Το επόμενο διήμερο περνά χαλαρά με φίλους, οικογένεια, αθερίνα Τριχωνίδας και βόλτες τριγύρω με το F4, το αγαπώ τόσο αυτό το μηχανάκι! Τόσο δεμένο, τόσο πρόθυμο να στροφάρει, τόσο στα δικά μου μάτια όμορφο. Του γνώρισα και μια μακρινή θειά του πού παρά τα διπλάσια και βάλε κυβικά της δείχνει παρεμεφερούς όγκου. (Το ‘δείχνει’ είναι εμφανέστερο σε φωτό μεγαλύτερες από διαστάσεις γραμματοσήμου, αλλά το σουβενίρ έφαγε crop, ενώ και εγώ δεν πρόλαβα να φτάσω στο CB εντός του χρόνου του timer.) Α, επίσης θα εκπλαγείτε, αλλά δεν ξέρουν όλοι ότι οι πράσινες πινακίδες υποδηλώνουν αυτοκινητόδρομο! Μετά τα μηχανάκια, σενιάρισμα και σ’ εμένα τον ίδιο, κούρεμα γιατί ο γάμος πλησιάζει και είμαι σαν αγροίκος. Και πράγματι, την προπαραμονή η κουμπάρα με καλεί ‘είναι πολύ σημαντικό για τη νύφη αύριο να είσαι από το πρωί εδώ’. Σε τέτοιες προσταγές συνήθως δεν δίνω μεγάλη σημασία, άσε που το πλάνο μου έλεγε χαλαρή αναχώρηση από Αγρίνιο, μπάνιο στον Όρμο του Οδυσσέα και απόγευμα πέρασμα Κέρκυρα. Αλλά παρα-χάλασα χατίρια και παρα-κοίταξα την πάρτη μου τελευταία. Ας όψεται. Διάλειμμα στα πάτρια τέλος, ξυπνητήρι νωρίς αύριο.
  10. Ημέρες 19η-21η, 30/07/’19 – 01/08/’19 Αγρινιάρα (GR), ελάχιστα km Είναι λίγο αλλόκοτο μετά από τόσες μέρες να μην έχεις να κάνεις τίποτε, να μην έχεις να δεις κάτι νέο, κάπως ανάποδο μετά από κάποιες εβδομάδες συνεχόμενου ταξιδιού! Πίνω το πρώτο καφεδάκι με τους δικούς μου, αν έχεις καιρό να το χαρείς έχει άλλη αξία στο μπαλκόνι μαζί με κουβέντες με δικά σου άτομα. Από τις πρώτες μου έγνοιες να βάλω την μπαταρία στο CBR, την βγάζω από το φορτιστή και κατεβαίνω στο parking. Το άτιμο, με μισή μιζιά παίρνει μπρος. Έχω κατέβει με τις παντόφλες και βερμούδα , σκοπός μου είναι απλά να διαπιστώσω ότι όλα λειτουργούν εντάξει. Αλλά μάταιη προσπάθεια να αντισταθώ σ’ αυτόν τον τετρακύλινδρο ήχο καθώς ξαπλωμένος στο τεπόζιτο αφήνω το μοτέρ να ζεσταθεί. Δεν γαμιούνται όλα, κουμπώνω γλυκά πρώτη και το βγάζω μια βόλτα έτσι χύμα στη γειτονιά. Πόσο μικρότερο δείχνει, πόσο επιθετικότερα τα μαρσπιέ, πόσο ελαφρύτερη αίσθηση ακόμη και στο ξεπαρκάρισμα. Κάνω μια γουργουριστή βόλτα το τετράγωνο, ξαναφτάνω στην πολυκατοικία αλλά αίσθηση να κατέβω δεν μου κάνει. Δεύτερη γύρα. Ε στην τρίτη χουφτώνω το γκάζι με πρώτη, το μοτέρ σελινιάζεται, οι σφυγμοί ανεβαίνουν, ο ήχος με πωρώνει. Το γουστάρω αυτό το μηχανάκι τόσο πολύ. Με στεναχωρεί που κάθεται πια τον περισσότερο καιρό, αλλά το προτιμώ παροπλισμένο, καρδιά να το δώσω δεν μου κάνει. Για στιγμές όπως αυτά τα ακράνωτα χαμόγελα που μου προσφέρει. Το πρωινό το περνάω πηγαίνοντας τις δυο μοτοσυκλέτες διαδοχικά στο βουλκανιζατέρ, η προγραμματισμένη για Χριστούγεννα τράμπα ελαστικών πραγματοποιείται και επίσης η Βέφα αποκτά και νέα λάδια, δυστυχώς αυγουστιάτικα τα ρουλεμάν λαιμού στο Αγρίνιο είναι πιο δυσεύρετα και από μελομακάρονα.
  11. Σαν υπνωτισμένος μηχανικά διαλέγω τη διαδρομή μες στην πόλη, το μυαλό μου δεν το πολυχωράει ότι είμαι εδώ, είναι τέτοια η εναλλαγή των εικόνων, σαν ψέμα! Φτάνω σπίτι, ο πατέρας μου χαμογελαστός με περιμένει να μου ανοίξει το parking. Αγκαλιαζόμαστε και παρκάρω, πρέπει να είναι το πιο τελετουργικό γύρισμα κλειδιού έβερ καθώς σβήνω το μοτέρ. Μικρά ‘τσικ τσικ’ της εξάτμισης που κρυώνει καθώς ξεκουμπώνω τις βαλίτσες, στην γωνία το CBR σαν παραπονεμένο να λέει ‘μαζί πότε;’ Χαρές και από την μάνα μου, ρωτούν, θέλουν να μάθουν, αλλά δεν είναι τώρα η ώρα, ώρα για ύπνο. Ξαπλωμένος στο εφηβικό μου κρεβάτι με τα πόδια κλασσικά κρεμασμένα από το παράθυρο κοιτώ με υπερένταση το ταβάνι. Πόσα δωμάτια, πόσα κρεβάτια, πόσες χώρες, πόσες εικόνες για να βρεθώ εδώ; Μεγάλη η κούραση, αλλά το μάτι γαρίδα. Αγρίνιο!
  12. Ωωωωωω Θωμά! Πολύ χαίρομαι που ξαναβλέπω μήνυμα σου στο mybike, έστω και στην δημοτική! Μια πατουσια εκδρομή έκανα Ελπίζω να 'σαι γερός και να έχεις ακόμη το RST, σε θυμήθηκα όταν πέτυχα ένα στο Ταλίν!
  13. Ένα πράγμα με χαλούσε με αυτή τη μοτοσυκλέτα, δεν την ένιωθα δικιά μου. Καλή, χρυσή, τεχνικά θαυμαστή, αλλά δεν ήταν ‘μου’. Το CBF ήταν η πρώτη, αυτή με τις ατέλειωτες φοιτητικές παρεïστικες βόλτες, το CBR η πρώτη με την οποία ταξίδεψα εκτός Ελλάδος, η καθημερινή συντροφιά στην Αγγλία, ένα σωρό βιώματα, μαστορέματα, βόλτες με παρέα στην ίδια ή σε διπλανές σέλες. Το VFR; ίσα που πρόλαβα λίγες βδομάδες να το βολτάρω πριν μετακομίσω Ελβετία, έπειτα για μισό χρόνο δεν το είδα και έκτοτε το καβαλάω πάντα μονάχος. Δεν ‘πα να πήγαμε στο Νορντκαπ, στη Βαλτική ή τα Τάτρα, η φορά που το ένιωσα πρώτη φορά δικό μου – δικό μου είναι σ’ αυτόν τον Μαραθώνιο απόψε. Παιδάκι, προ ίντερνετ, λιμπιζόμουν το φρέσκο τότε PlayStation 2 και διάβαζα και ξαναδιάβαζα μανιωδώς ένα περιοδικό με τα παιχνίδια του λανσαρίσματος του. Από τότε θυμάμαι ένα παιχνίδι με σαμουράι και το άρθρο να μιλάει για Jinba ittai ήτοι το δέσιμο μεταξύ αναβάτη και αλόγου, ε ένα τέτοιο πράγμα συνέβη απόψε, διάολε μέχρι και τα αντίβαρα ξέβαψαν από τις άπειρες ώρες που καβαλάω τελευταία το VFR ΜΟΥ. Άρτα, Αμφιλοχία και να η πρώτη πινακίδα που γράφει ‘Αγρίνιο’ . Παίρνω την έξοδο, κομμένα τα αστεία, σε λίγο θα είμαι στην πόλη μου. Αφήνω τις λίμνες πίσω μου, μαζί τους και την τεχνητή του Στράτου. Κάθε στροφή γνωστή από εδώ και πέρα. Στην ίδια είσοδο, στην ίδια ταμπέλα είχα ανεβάσει φωτογραφία από το ταξίδι του ’17 στο Αγγλία – Ελλάδα. Αγρίνιο φίλε, λίγο πριν τη μια το πρωί με 1.300 χιλιόμετρα (συν εντουράδα) μες στην ημέρα και εννιά ακόμη χιλιάδες επιπλέον από το ξεκίνημα. Κάπου εκεί στα αυτιά τελειώνει το χαμόγελο.
  14. Τη Δωροθέα την αγνοούσα! Είχα γεμίσει έξω από Σόφια και υπολόγιζα να φτάσω Αγρίνιο με έναν (αντί δύο) ανεφοδιασμών, περιττό ρίσκο! Αν ήξερα καλύτερα τα μέρη στο Βορρά θα μπορούσα να είχα πάει Γρεβενά όπως λες, αλλά επαναπαύτηκα στις πινακίδες που λένε ότι το επόμενο βενζινάδικο είναι σε πχ 40km, δεν φαντάστηκα το μπέρδεμα. Στερνή γνώση! ____________________________________ Δε βαριέσαι. Σάμπως αυτά τα άγχη και οι διορίες είναι τίποτε άλλο από περιορισμοί που ο ίδιος αυθαίρετα έβαλα; Με αυτή τη σκέψη ηρεμώ, ξαπλώνω πίσω από τα fairing και ανοίγω τη ζελατίνα να με χτυπήσει βραδινό αεράκι. Τα μέρη αρχίζουν και γίνονται οικεία, όσο και αν το σκοτάδι κρύβει τα βουνά, όλο και κάτι θυμίζουν τα πάντα γύρω μου. Τα τούνελ της Εγνατίας, άλλοτε ότι μεγαλύτερο είχα διασχίσει, πλέον δύσκολα συγκρίσιμα με τα νορβηγικά, σχετικά πάντοτε τα μεγέθη. Παρατηρώ κάτι περίεργο στα διόδια: Παρόλο που υπάρχουν δύο ή τρεις σταθμοί άδειοι, οι νταλίκες διαλέγουν να κάνουν ουρά πίσω από έναν σταθμό ο οποίου δεν είναι ούτε e-pass ούτε καν ακριανός. Κάτι θα ξέρουν σκέφτομαι και στοιχίζομαι μαζί τους, ίσως ο δίπλα σταθμός να δείχνει ανοικτός αλλά να μην είναι. Μα όχι, ξεκάθαρα βλέπω τον υπάλληλο στο κουβούκλιο. Η απορία μου λύνεται όταν έρχεται η ώρα να πληρώσω: Η υπάλληλος είναι μια ξανθούλα πιτσιρίκα και έχει πέσει σύρμα μεταξύ των συναδέλφων! Από το Μέτσοβο και μετά όλα γνωστά, νιώθω πως οι ρόδες μου κυλούν σε ‘δικά μου’ μέρη. Κατηφορίζοντας βλέπω τα φώτα των Ιωαννίνων να καθρεφτίζονται στην Παμβώτιδα. Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει να σταματήσω, αλλά διάολε είναι γλυκό το συναίσθημα. Τα χιλιόμετρα της ημέρας έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα χίλια, αλλά πια δεν με νοιάζει. Δεν υπάρχει κούραση, δεν υπάρχει πιάσιμο, δεν υπάρχει αέρας, δεν υπάρχει μοτέρ. Λες και στην απόλυτη ησυχία της νύχτας το VFR έχει κλειδώσει εκεί στα 170 και πλαγιάζει αριστερά – δεξιά στην Ιόνια ρέοντας στο τοπίο.
  15. Η τελευταία παύλα στο βενζινόμετρο δεν απέχει πολύ, δεξί φλας στην Σιάτιστα. Κατά το GPS, το βενζινάδικο είναι δίπλα στην έξοδο, το πετυχαίνω κλειστό. Το google λέει ότι έπρεπε να είναι ανοικτό, αλλά τουλάχιστον υπάρχει άλλο ανοικτό σε λίγα χιλιόμετρα, μικρό το κακό. Έλα που αυτό το άλλο δείχνει να είναι κλειστό από χρόνια. Τι κακόγουστο αστείο είναι αυτό; ΟΚ, αναγκαστικά πάμε για το κέντρο της Σιάτιστας, υπάρχουν άλλα δύο εκεί. Τζίφος, το πρώτο κλειστό. Με ζώνουν τα φίδια σιγά – σιγά. Πρώτη φορά που θα χρησιμοποιήσω ελληνικά και από τα καντήλια μου μου φαίνεται πως θα μετατραπούν σε γαλλικά: Ρωτάω έναν περαστικό για το αν είναι ανοικτό το τελευταίο βενζινάδικο στην άλλη άκρη της κωμόπολης το οποίο είναι πια και ύστατη επιλογή. ‘Α μπορεί και να το προλάβεις ανοικτό. Αλλά μην ανησυχείς, ανοίγει πολύ πρωί ο μπαρμπα Σώτος’. Μα είναι απάντηση τώρα αυτή; Βράζω και δεν μπορώ να χαρώ το γεγονός ότι επιτέλους είμαι σε ελληνική πόλη με την όμορφη καλοκαιρινή βραδινή ζωή της. Στα νεύρα μου επάνω κάνω ακούσια και ένα παντιλίκι στην κεντρική πλατεία, λίγο ακόμη και θα είχαμε sequel του Ξουράφη! Για καλή μου τύχη το βενζινάδικο είναι ανοικτό, αν δεν ήταν πραγματικά θα έπρεπε να ψάξω για ξενώνα στο χωριό, η βενζίνη δεν θα επαρκούσε για τίποτε. Άντε πάμε πάλι Εγνατία. Αλλά πού ‘ντη η Εγνατία οέο; Η είσοδος στον αυτοκινητόδρομο προς Ιωάννινα είναι κλειστή! Όχι απλά κλειστή, οριακά κατεδαφισμένη! Χωρίς κάποια ενημέρωση ή προειδοποίηση. Αν είναι δυνατόν! Τρέμοντας από νεύρα ψάχνω εναλλακτική στον χάρτη, αν πάρω μικρότερους δρόμους μες στη νύχτα μέχρι την επόμενη είσοδο θα χάσω ακόμη περισσότερο χρόνο. Η λύση είναι μια: Να πάρω την Εγνατία προς τα πίσω. Έξαλλος γυρίζω προς Κοζάνη διακοσαρισμένος μες στο σκοτάδι. Η μόνη επαφή που είχα ως τώρα με τη Σιάτιστα ήταν ένα κωλόπαιδο στο στρατό, η δεύτερη επαφή δεν είναι καθόλου καλύτερη, τα καντήλια πάνε σύννεφο μέσα στο κράνος. Με πιάνει το παράπονο μέσα από το θυμό, ρε γαμώτο τη μισή Ευρώπη διέσχισα, γιατί τόσο καψώνι στη χώρα μου; Ήρεμος καθώς τα γράφω τώρα μου φαίνεται τουλάχιστον υπερβολική η αντίδραση μου, αλλά την ώρα που το βιώνω μου κακοφαίνεται πολύ. Το καπέλο που έχω φάει είναι γύρω στα πενήντα χιλιόμετρα και περίπου το ίδιο σε λεπτά της ώρας. Για να γλιτώσω κάτι λεπτά ξεκίνησα και βρίσκομαι με το πλάνο στον κουβά.