Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 01/29/19 in all areas

  1. 42 likes
    Paso los Libertadores, Cristo Redentor, Άνδεις, σύνορα Αργεντινης-Χιλης, 3850μ υψόμετρο.
  2. 40 likes
    Χάλια το Sao Paulo λοιπόν. Μια τεράστια μεγαλούπολη με πρόβλημα λειψυδρίας. Που να το πεις και να μην γελάσουν ότι πόλη στην Βραζιλία όπου φτύνεις και φυτρώνει ποτάμι έχει πρόβλημα με το νερό. A! @FlyingInADream και @ktm power αν ξεμείνετε ποτέ από δουλειά, για να μην πάνε στράφι τα γράμματα, μπορείτε να λύνετε και εσείς μαθηματικές απορίες επί πληρωμή στον δρόμο. Τις επόμενες μέρες είχαμε: - Ένα φουιτ (μη με πεις δε ξες τι είναι) Ένα σκισμένο λαστιχο (το άλλαξα με το pirelli mt60) καιιιιι καταρράκτες Iguacu! Νταξει τι να λέμε, φοβερό θέαμα και από έξω, και από μέσα με την βάρκα. Απίστευτες ποσότητες νερού χυνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Μπορείς να δεις τους καταρράκτες από την μεριά της Βραζιλίας και της Αργεντινής, εμείς επιλέξαμε το 1ο. Το ζωάκι που βλέπετε λέγεται coati και είναι εξοικειωμένο με τον άνθρωπο εκεί. Το έχουν οργανώσει πολύ καλά το πράγμα, ακριβούτσικο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Στην περιοχή κυκλοφορούν και τζαγκουαρς, μερικές εβδομάδες τουρίστες είχαν την τύχη να δουν μαμά τζαγκουαρα με τα 3 μικρά της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..
  3. 38 likes
    μετα απο αρκετο ψαξιμο τελικα κατεληξα σε μονοκυλινδρο... κατι το οτι δεν εβρησκα sm σε λογικη τιμη-κατασταση, κατι το οτι πιθανων δε θα με καλυπτε (commuting, κοντινες βολτες κτλ), επικρατησε η λογικη και πηρα ενα μικρο μοτοσυκλετακι, ποιο ειναι αυτο? CBR 250r 2012. αριστη η κατασταση του παρα τα χλμ (34κ), καλα λαστιχα, αλλα εχει καιρο να κανει σερβις (το εχω ηδη λυσει ολο για γενικο: λαδι, ψυκτικο, μπουζι, υγρο φρενου). μπορω να πω με σιγουρια πως ειναι πολυ ανωτερο απο αυτο που περιμενα. δυναμη το μοτερ δεν εχει (το ninja ειναι δυνατοτερο), αλλα εχει καλη αναρτηση, πλαισιο και φρενα. μπαινει με οσα του πεις σε οσες μοιρες θελεις. δε φενεται να καιει τιποτα (1 ντεποζιτο εχω καψει, ειπαμε, θελει σερβις), δε τρωει λαστιχο-αλυσιδα και η θεση οδηγησης ειναι πολυ ανετη και ξεκουραστη. χιλιομετροφαγο θα το κανω
  4. 37 likes
    Πετάχτηκα μέχρι την Αθήνα σήμερα το πρωί. Στον γυρισμό για Πάτρα σταμάτησα 3 φορές στα ουρητήρια της Ολυμπίας οδού (πρώην κωλόδρομος με κολονάκια) για να καθαρίσω με νεράκι......... την ζελατίνα....... του CB......... του 1300 ντε Μια αναζήτηση 2 χρόνων έλαβε τέλος σήμερα. Ξεκινήσαμε για Αγία Παρασκευή κατά τις 7:00 με το αμάξι του Γιώργου και τον κοπέλα του και εγώ ήμουν τόσο χαλαρός (παραδόξως) λες και πήγαινα να αγοράσω σώβρακα και σουτιέν. Αφού τελειώσαμε τα διαδικαστικά και τους καφέδες, χαιρετηθήκαμε και ξεκίνησα για Πάτρα. Είχα στο μυαλό να πεταχτώ σε 2-3 φίλους και να αγοράσω ένα σετ για σαμάρια, αλλά που μυαλό. Μόλις πήρε μπρος η "ραπτομηχανή" βγήκα αμέσως στην αττική οδό, χέστα όλα πάμε να οδηγήσουμε. Σταματώ να φουλάρω βενζίνη και αμολιέμαι. Βάζω πέμπτη και απλά ανοιγοκλείνω το γκάζι σε όλη την διαδρομή, το τερατάκι ροπής απλά γουργουρίζει. Και ξαφνικά εκεί κοντά στα διυλιστήρια, με τη κλασσική μπόχα του θειαφιού αρχίζω να γελάω, να τραγουδάω, να κλαίω με λυγμούς, να συνέρχομαι και πάλι από την αρχή. Κάθε 4-5 λεπτά το ίδιο μέχρι περίπου το Ζευγολατιό Κορινθίας που στάνιαρα, σαν άντρακλας που είμαι. Δεν περίμενα ποτέ να συγκινηθώ έτσι. Ακόμα βουρκώνω τώρα που τα γράφω. Τέλος πάντων ας συγκροτηθώ. Μόλις έφτασα Πάτρα την πήγα για φώτο στην παραλία εδώ κοντά με την συννεφιά και το αεράκι, βενζινούλα και βουρ στο πάρκινγκ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω ΠΑΡΑ πολύ τον @FlyingInADream για το τρέξιμο, τον έλεγχο, τις φωτογραφίες, τις συνεννοήσεις, τον μάστορα κλπ Σιγά που θα γλίτωνες από τα ευχαριστήρια Τον "γιόκα" μου τον @Avatar για την μεταφορά, την παρέα, τα γέλια στο αυτοκίνητο, την εξυπηρέτηση με την τράπεζα, hot spot κλπ. Και τον @estebahn για την ώθηση-πίεση να πάρω το CB. Μάλλον αυτός το ήθελε το CB, βασικά πρέπει να είναι πιο καυλωμένος εεεε χαρούμενος από εμένα ΑΛΛΑ μην ξεχνιόμαστε. Τώρα την έχω μεγαλύτερη. Την μηχανή ΥΓ Πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα από χθες με όλα αυτά.
  5. 36 likes
    Έτοιμη και είναι πανέμορφη (the beauty is in the eye of the beholder)! Ο κουβάς του συμπλέκτη και το γρανάζι στροφαλου από το 796 λειτουργούν τέλεια, το πείραμα πέτυχε. Καλύτερες αλλαγές, πιο άμεσες. Τα φρένα με το ένα δάχτυλο επιτέλους, το μπροστινό δε κατάλαβε τίποτα. Ο ήχος από τις εξατμίσεις πιο μπάσος και γλυκός με ένα υπέροχο γρυλισμα πάνω στην ροπή στα ανοίγματα, παραδέχομαι.
  6. 35 likes
    Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  7. 34 likes
    Ουδεμία σχέση ο καιρός σήμερα με μόλις επτά μέρες πριν, βουρ για το πρώτο πάσο της ημέρας, Grosse Scheidegg. Θεόστενος δρόμος μέσα στο δάσος, μια διαρκής ανηφόρα. Από τα μέσα της διαδρομής πληρώνεις προκαταβολικά 8 φράγκα για το γεγονός ότι κάπου θα παρκάρεις και συνεχίζεις για τα σαλέ πριν την κορυφή. Ήλπιζα ότι εδώ πάνω θα συναντούσα μόνο ποδηλάτες και περιπατητές τέτοια ώρα, Ξέχασα το αναθεματισμένο το Postbus, τα αντίστοιχα ΚΤΕΛ που οι Ελβετοί έχουν βάλει σε κάθε ορεινή διαδρομή και έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι άλλων οχημάτων, όπως νευριασμένα μου υπενθύμισε ένας οδηγός τους. Μα πώς μπορείς να έχεις νεύρα εδώ πάνω με αυτή τη θέα; Και άνευ Βέφας στο πλάνο, νομίζω αυτή η κορυφή αξίζει έξτρα φωτό. Χαρά στα πνευμόνια σου αδερφέ! (Για τον ποδηλάτη λέω). Το σύρμα είναι ελαφρώς ηλεκτροφόρα περίφραξη αγελάδων. Να που χρησίμευσε και η προϋπηρεσία στη limbo! Στην κορυφή του Πάσου κάτι σαν πολύ πρωινός αρραβώνας / γάμος δεν κατάλαβα ακριβώς. Ωραία η Τριχωνίδα που παντρεύτηκε φίλη μου προσφάτως, αλλά τούτη εδώ η νύφη έκανε μάλλον καλύτερα κουμάντα. Από εδώ που η κορυφή είναι πιο κοντά συνειδητοποιείς τα μεγέθη του χιονιού, εκείνοι οι κατακόρυφοι όγκοι που περιμένουν να πέσουν μπορεί να είναι και 30 μέτρα σε ύψος.
  8. 32 likes
    Συνέχεια με το Transfagarasan της Βραζιλίας και κλασσικό μοτο-προορισμό, το Serra do Rio do Rastro. 284 kurwas curvas απόλαυσης και καλής ασφάλτου. Από την άσφαλτο στο χώμα την ίδια μέρα, και δη 130 χλμ αυτού. Αν δεν είχαμε βρει πεσμένες γέφυρες και αν δεν είχαμε χαθεί κάμποσες φορές ανάμεσα στα γελάδια θα ήταν λιγότερα, αλλά τα τζιπιέσια δεν λειτουργάν εκεί.
  9. 29 likes
    Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  10. 27 likes
    Όποιος πατρινός ήταν σήμερα στην παραλιακή ζώνη λίγο μετά τις 17:30 είχε βγάλει κινητό και τράβαγε αβέρτα φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα. Αναγκάστηκα να σκουρίνω τις δικές μου για να είναι όσο ποιο κοντά στην πραγματικότητα, γιατί το κινητό ανέβαζε την φωτεινότητα και έβγαιναν ξεπλυμένες. Μαγικό, απίστευτο θέαμα που χάθηκε σε δευτερόλεπτα.
  11. 27 likes
    Εδώ και λίγες μέρες είμαι κάτοχος ενός Sym Cruisym 300. Αγοράστηκε καινούριο και έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε. Ειμαι πολύ ευχαριστημένος με την επιλογή μου τελικά, γιατί παρόλο που το έκλεισα για αγορά, κρατούσα μια επιφύλαξη. Ολα καλα λοιπον. Νομίζω ότι θα τα πάμε καλά. Πάρτε και μερικές φωτογραφίες. Special thanks @r3negade για το τρέξιμο και γενικότερα το support
  12. 26 likes
    Ημέρα 1η, 12/07/’19 Luterbach (CH), Basel (CH), Göttingen (DE), 631km Ξυπνάω αρκετά πριν τις έξι, τόσο για να ξεμπερδεύω με τη δουλειά μια ώρα αρχύτερα, όσο και γιατί δεν με κολλάει ύπνος. Κατεβαίνω να φορτώσω την μηχανή και μιλώντας με την γειτόνισσα κατά το κούμπωμα των βαλιτσών το VFR κυλάει ελαφρώς μπροστά μισοδιπλώνοντας το σταντ του. Παρ’ ολίγον πτώση πριν καν βάλω μπροστά, θα ήταν μάλλον ρεκόρ αυτό! Πακετάρω πρόχειρα στο χταπόδι ένα ζευγάρι πολιτικά παπούτσια για να μην είμαι με τις μπότες στο γραφείο και κλείνω την πόρτα. ΑΝ όλα πάνε καλά θα την ξανανοίξω σε σχεδόν μήνα. Αλλά πολλά μπορούν να συμβούν ως τότε. Πρώτο κλίκ αυτού του ταξιδιού και έφυγα για δουλειά. Στο γραφείο λες και όλοι έχουν μυριστεί ότι θα λείψω και θυμούνται όποιο πιθανό και απίθανο πρόβλημα αποσιωπούσαν εδώ και δυο μήνες. Από εκεί που τα είχα βάλει σε μια σειρά όλα, ξαφνικά χάος. Τηλέφωνα με Ταϊλάνδη που σχολούσε για Σαββατοκύριακο, τηλέφωνα στις ΗΠΑ που τέτοια ώρα κοιμόταν και ένας πανικόβλητος process engineer από την Chiang Mai να μου φωνάζει ‘πικ τολελάν Στεφανόζ, πικ τολελάν’ (ήτοι big tolerance’, τον ρώτησα ‘στην μάνα σου το πες;’ μέχρι να βγάλουμε άκρη). Επίσης συνειδητοποιώ ότι η μόνη προκαταβολική οργάνωση που έχω κάνει, το εισιτήριο του πλοίο από Δανία είναι λάθος ώρα και πρέπει να βγάλω καινούριο. Καλά τα πάω μέχρι στιγμής ε; Παίρνω έναν καφέ και κοιτάω τη βροχή που έχει αρχίσει να πέφτει, στο βάθος η μηχανή με περιμένει. Σε λίγες ώρες τίποτε από τα του γραφείου δεν θα έχει σημασία. Πράγματι, βασανιστικά μεν, αλλά η ώρα περνά. Ιεροτελεστικά φοράω τις μπότες και βάζω το ‘out of office autoreply, you haven’t seen Pantelis’. Μιζάρισμα στο ψιλόβροχο, ο V4 γουργουρίζει. Φύγαμε. Για πού; Σκοπός είναι να μοιράσω την απόσταση ως το λιμάνι του Hirtshalls απ’ όπου αναχωρεί το (σωστό!) πλοίο μου την Κυριακή το πρωί. Οπότε για το μισό της Παρασκευής που απομένει το σχέδιο είναι να φτάσω όσο μακρύτερα στη Γερμανία γίνεται ώστε να ελαφρύνω κατά το δυνατόν την υπόλοιπη διάσχιση της χώρας την Κυριακή. Το Αμβούργο είναι πολύ μακριά και η Φρανκφούρτη πολύ κοντά, ως συμβιβασμό έχω επιλέξει την μικρή πόλη του Göttingen, δείχνει γραφική για μια βραδινή βόλτα και απέχει ‘μόλις’ 631km από την δουλειά, τα οποία σε συνθήκες Autobahn βγαίνουν σ’ ένα απόγευμα, δεν βγαίνουν;
  13. 26 likes
    Μετά απο 4 μήνες με το KLE 500 και 5.000χμ σε όλα τα τεραίν εκτός απο το χώμα (που ήταν ένας απο τους λόγους που το πήρα) αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να πάρω ένα πιο ασφάλτινο μηχανάκι, κατά προτίμηση injection, αν έχει και τίποτα ουσιαστικά extra ακόμα καλύτερα. Πέφτουμε με τα μούτρα λοιπόν στο car και ΠΑΠΑΡΔΕΛΕΣ! Ο καθένας τον μακρύ του και τον κοντό του, βαφτισμένα μηχανάκια, βαφτισμένα χιλιόμετρα, βαφτισμένα μοντέλα, οι δε σοβαροί πωλητές που πουλάνε σωστό μηχανάκι στον κόσμο τους. Τρανό παράδειγμα κάτι vstrom 650 με 70-80 χιλιάδες χιλιόμετρα στα 4 χιλιάρικα (15 χρονών χωρίς abs κλπ). Κάπου εκεί το παίρνω απόφαση και εγώ και λέω τέλος, με το KLE θα γεράσουμε (ή τέλος πάντων θα βγάλουμε μαζί το καλοκαίρι και βλέπουμε για το επόμενο). Έλα όμως που η μοίρα έπαιξε τα παιχνίδια τους και βρίσκω BANDITARA! (ναι αυτόν τον βαρύ τάφο που δεν πάει βήμα και δεν κάνει για τίποτα) σε τιμή παρόμοια με crypton x, με ABS, πολύ κάτω απο 30.000χμ και πρώτο χέρι. Αφού λοιπόν το είδα απο κοντά και τράβαγα τα μαλλιά μου (ή τελος πάντων ότι έχει μείνει) απο την χαρά το πήρα. Δεν ξέρω τι να πώ. Εντυπώσεις απο την μετάβαση; Απο τα αλόνια στα σαλόνια. Πολύ ωραία λειτουργία κινητήρα με δύναμη παντού (σε σχέση με το kawasaki που αν και δικύλινδρο ήθελε να σηκώσεις στροφές για να τσουλήσει αξιοπρεπώς). Φρένα; Δεν ξέρω! Μου έφταναν και αυτά του κλε αν και στα πολλά χιλιόμετρα τράβαγε λόγω της μονής τεράστιας δισκόπλακας. Πάντως αυτό έχει δύο τετραπίστονες δαγκάνες μπροστά και ABS, μερικές δοκιμές που έκανα με χιλιόμετρα (ακόμα και στα 180+) μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Φώτα; Πολύ καλή δέσμη με τις εργοστασιακές λάμπες και στις δύο σκάλες, μοιάζουν πολύ με αυτοκινήτου. Εμφάνιση; Για πολλούς (για τους περισσότερους), για μένα είναι εδώ και χρόνια ίσως στην θέση του dreambike μου, το μεγάλο του αδερφάκι, ο γορίλας το 1250, οπότε πιστεύω να σας κάλυψα. Πάμε στα αρνητικά τώρα; Πάμε! Η εξάτμιση του που ενώ είναι τέλεια και δεν κάνει θόρυβο, είναι ογκώδης και με ρωτάνε όλοι αν είναι χιλιάρι, ΑΛΛΑ, όποιος ανεβαίνει πάνω (ή κατεβαίνει) καίγεται, επίσης όταν το σβήνω σκάνε τα ποπ κορν αλλά θα δούμε τι θα κάνουμε, θα πάρει πόδι ενδεχομένως. Αυτά, φωτογραφία δεν έχει.
  14. 25 likes
    Δεκαετίες το όνειρο, από μικρό παιδί, άνω των 40 πλέον.... Μετά από ένα διαζύγιο, μετά από 2 χρόνια με συνεχόμενες βλάβες σε μηχανή (cbf250), ζημιές από συνεργεία (που να μην σταυρώσουν πελάτη ξανά στη ζωή τους οι άχρηστοι και επικίνδυνοι) Αλλά και συνεχόμενες βλάβες άλλων συσκευών (κλπ), όπως pc, οθόνη/τηλεόραση, θερμοσίφωνα (δεν είχα βίντεο βλέπεις), με 2 φορές νερά να τρέχουν από το ταβάνι στο σπίτι λόγο βλάβης στο από επάνω διαμέρισμα.... ( Ποια με καταράστηκε ) Και πόσα άλλα δεν θυμάμαι...... Τον Αύγουστο πουλήθηκε το honda Και την Παρασκευή, μετά από πολύ τρέξιμο (για τις διαδικασίες και άλλα), πολύ περπάτημα (δεν μπορούσα τα ΜΜΜ και έπρεπε να εργαστώ), κατάφερα να κάνω το όνειρο πραγματικότητα, έστω αυτό, έστω μεταχειρισμένο.... Απίστευτη χαρά (ακόμα δεν το έχω "νιώσει", δεν το έχω συνειδητοποιήσει) Με την παραλαβή, άμεσα και η 1η επίσκεψη για τον εορτασμό στον κατάλληλο ΝΑΟ, με τον κολλητό, να προσευχηθούμε με άλλους πιστούς, να πιούμε και την σωστή...."σαμπάνια" !!!|
  15. 25 likes
    #pappoudiera_racing_team Ειναι πολλα τα αλογα μαγκες. Σηκωνεται στην αλλαγη απο τεταρτη σε πεμπτη το ατιμο...
  16. 24 likes
    Ωραιος καιρος, ωραια παρεα και η χαρα του να θετεις ενα στοχο και να τον καταφερνεις.
  17. 24 likes
    Σκάρτα διακόσια χιλιόμετρα απομένουν. Χιλιάδες είναι πίσω μου. Το τοπίο αλλάζει, δεν υπάρχουν πια τα όμορφα βουνά, είμαι μακριά από την θάλασσα σε μια λοφώδη περιοχή. Άλλος τόπος. Φυσάει δαιμονισμένα και ξαφνικά πιάνει ένα μπουρίνι. Σταματώ στηρίζοντας με κόπο την μηχανή για να βάλω το πάνω αδιάβροχο. Πολλαπλά ουράνια τόξα, ανεμοβρόχι και γαλάζιος ουρανός, όλα ταυτόχρονα μπροστά από τον φακό μου. Είναι άλλος πλανήτης εδώ. Η μπόρα δεν κρατάει πάρα πολύ, ξαναπιάνω θάλασσα έχοντας την για πρώτη φορά στα δεξιά μου. Πρώτη πινακίδα που αναφέρει τον προορισμό. Εκατόν εικοσιεννιά. Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά, ενέργειες και λοιπά συναφή. Αλλά αυτό το μεσημέρι με έχει πιάσει μια λύσσα να φτάσω. Τόσες μέρες, χώρες, στροφές, ευθείες κυνηγάω αυτόν τον προορισμό και τώρα τον έχω μπροστά μου. Δεν υπάρχει πείνα, κούραση, βροχή, δίψα, τίποτε, κολλημένος στη σέλα οδηγώ σβέλτα προς το Ακρωτήρι. Γέφυρες, ένα μεγάλο υγρό τούνελ, τα αφήνω όλα πίσω μου. Είμαι κοντά. Τελευταία διασταύρωση, αυτός ο δρόμος οδηγεί στο Nordkapp και μόνο. Φυσάει αδιανόητα πολύ, ανά σημεία στα υψίπεδα αναγκάζομαι να βγαίνω ο μισός εκτός μοτοσυκλέτας για να κρατήσω την πορεία που θέλω. Και όσο στρίβεις και η πορεία του ανέμου είναι σταθερή, πρέπει ταυτόχρονα να προσαρμόζεις την θέση του σώματος σου καθώς η γωνία προσβολής του ανέμου αλλάζει. Και ξαφνικά όλα τελειώνουν. Φτάνω. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Κατεβάζω το σταντ, δέος με κατακλύζει. Έχω σχεδόν δακρύσει από την συγκίνηση, ποιός εγώ που τα χλεύαζα αυτά. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Εγώ και το VFR. Μόνοι μας. Ω ρε μάγκα!
  18. 24 likes
    Με την ευκαιρία της παρουσίας του καινούργιου Daytona moto2 765 limited edition της Triumph για το δρόμο και για την πίστα βρήκα αφορμή για να κάτσω να μαζέψω όλες τις αλλαγές που χρειάστηκε να γίνουν ώστε να μετατραπεί ένα 675 του 14 από street bike σε καθαρόαιμο track bike (οι αλλαγές έγιναν βάση των κανονισμών της κατηγορίας supersport του ελληνικού πρωταθλήματος) και να γίνει μια σύγκριση στο τέλος ανάμεσα στα δυο μηχανάκια. 765 moto2 limited edition Περιορισμένη παραγωγή στα 765 κομμάτια για Αμερική κ Καναδά και άλλα τόσα για τον υπόλοιπο κόσμο. 765 cc, 128 άλογα (+2 σε σχέση με τα 126 του 675 '13+) τα οποία δεν διευκρινίζουν αν είναι τροχό ή στρόφαλο, αλλά επειδή η πλειοψηφία των κατασκευαστών αναφέρεται στο στρόφαλο παίρνουμε ως δεδομένο ότι και σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για στρόφαλο, κόφτης αυξημένος κατά 600 στροφές σε σχέση με το street triple 765 στις 13250, ride by wire και traction control και καινούργια Brembo Stylema φρένα/τακάκια σε σχέση με το 675R του '13. Ανθρακονημάτινα fairings, καινούργια ECU και dash, ride by wire με riding modes και κάπου εδώ είναι που τελειώνουν οι διαφορές με το 675 του 13+ έχοντας την ίδια γεωμετρία, πλαίσιο και αναρτήσεις και όπως και το προηγούμενο μοντέλο έτσι και το 765 δεν είναι Euro 5 compliant. Αναφορικά οι τιμές για το απλό 675 ήταν 8.899 Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 13.500 ευρώ ενώ για το 675R ήταν 10599 λίρες Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 15.500 ευρώ. Το 765 moto2 στην Αγγλία είναι στις 15.765 λίρες, μια διαφορά των 5.000 λιρών σε σχέση με το 675R '13+. Dayton 675 14' (non ABS) track bike conversion Bodywork Sebimoto body και Pro Fiber tail: €540 Motoholders Subframe: €410 Triumph Cover protector kit: €252 Triumph frame sliders: €260 Triumph Decals: €150 Triumph chainguard: €45 Seat pad: €34 Double Bubble Screen: €26 SES Rearset : €437 Race fuel cap: €71 Dzeus fasteners: €19 Levers guard: €16 Handlebar aluminum 3 buttons switch: €11 Engine Triumph kit Arrow Titanium exhaust: €1800 BDK Race kit Generator: €976 Triumph kit Exhaust cam: €580 Triumph kit valve springs: €430 Triumph kit Titanium exhaust valves: €300 Arrow Titanium tail pipe: €310 Ventury Systems velocity stucks: €280 Triumph kit Camchain tensioner: €150 DNA Air filter: €96 Triumph kit idle adjuster: €87 Triumph Kit head gasket: €67 Sai blanking kit: 25 Triumph Quick action throttle body: €20 Suspension K-Tech DDS Pro: €1650 K-Tech RDS: €1190 Transmission AFAM aluminum sprockets (-1 +1): €50 DID X'Ring ERV3 G&G 520 chain conversion: €195 Electronics Triumph Race ECU: €1500 Triumph Race Harness: €711 Gripone Leone Traction control: €960 Bazzaz (ZFI k Z-AFM): €650 Full Spectrum Pulse P2 Lithium Battery: €308 Triumph Race Quickshifter: €281 Μαμά το μηχανάκι με Arrow τελικό και το αντίστοιχο πρόγραμμα της Triumph είχε μετρηθεί σε Dynojet δυναμόμετρο στα 115 τροχό (126 άλογα στρόφαλο δίνει ο κατασκευαστής, που σημαίνει περίπου 10% απώλειες λόγω μετάδοσης), μετά τις αλλαγές δυναμομετρήθηκε σε Fuchs δυναμόμετρο (χωρίς το race generator και τα velocity stucks) στα 124 τροχό, με τις τελευταίες αλλαγές περιμένω να έχει πάρει 2-3 άλογα ακόμα άρα πάμε κοντά στα 127 άλογα τροχό (που αντιστοιχούν σε περίπου 140 άλογα στρόφαλο). Θα μπορούσε να πάρει και άλλα 2-3 άλογα αν αυξηθεί πιο πολύ η συμπίεση (πχ 14.0:1) με πλανάρισμα της κεφαλή και αλλαγής της φλάτζας στη βάση του κινητήρα, αλλά θεωρώ ότι δεν αξίζει το ρίσκο. Ο χρονισμός των εκκεντροφόρων έγινε με γνώμονα το όριο στροφών και συγκεκριμένα να πέφτει η ιπποδύναμη στο προηγούμενο όριο στις 14.400 αντί να στοφάρει μέχρι τις 15.500 που είναι ο κόφτης τώρα με τον αγωνιστικό εγκέφαλο ούτως ώστε να διατηρηθεί η αξιοπιστία και η συχνότητα ανακατασκευής του κινητήρα στα προηγούμενα επίπεδα. Τώρα όσον αφορά το 765 , η εντύπωση μου είναι ότι η Triumph εκμεταλλευόμενη τη δημοσιότητα λόγω moto2 προσπαθεί να ξεστοκάρει ότι δεν πούλησε όλα αυτά τα χρόνια με το 675 απλά κοτσάροντας στο παλιό μηχανάκι έναν καινούργιο κινητήρα και χρεώνοντας ένα premium 5000 λιρών. Δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να επενδύσει στους αγώνες και φαίνεται από το line up των καινούργιων μοντέλων της. Το μηχανάκι, λογικό μεν, είναι φιμωμένο λόγω ρύπων και για χάρη της αξιοπιστίας δε, μιας και είναι κατά κύριο λόγω μηχανάκι δρόμου και χρειάζεται να διατηρήσει την ίδια συχνότητα service όπως και το προηγούμενο μοντέλο. Απευθύνεται σε πολύ περιορισμένο κοινό όχι τόσο λόγω τιμής, αλλά κυρίως λόγω κυβισμού. Επίσης η βελτίωση ενός 675 με το αγωνιστικό κιτ για να φτάσει σε απόδοση στα επίπεδα που μπορεί να φτάσει ένα 765 με πρόγραμμα, φίλτρο και ολόσωμη εξάτμιση είναι πιο ακριβή και δεν αξίζει, αυτό που ίσως αξίζει για κάποιον που θέλει ένα Daytona 765 αλλά δεν πρόλαβε να δώσει την προκαταβολή είναι να αγοράσει κινητήρα, εγκέφαλο, πλεξούδα και να τα βάλει σε ένα 675 που μπορεί πλέον να βρει αρκετά φθηνά. Επίσης υπάρχει και η επιλογή του F3 800 που για μένα είναι πιο όμορφο μηχανάκι (αλλά ολίγον τι ζημιάρικο...) :D
  19. 24 likes
    Την έπλυνα, την γυάλισα και την λάδωσα σήμερα Αλλά το Σάββατο είχε ρύθμιση του sag από τον μάστερ του είδους ksino1100 με τις απαραίτητες δοκιμές κατά το σετάρισμα των αναρτήσεων. Γαμήθηκε ο πούστης άφησε το μισό λάστιχο στην άσφαλτο και μου δήλωσε ότι δουλεύει το ABS Αλλά μετά αλλάξαμε και τις λάμπες $%@#&#@$%^&*$$**@*((%$ Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε βάλει led H4 με δυνατό φως αλλά είχε χάλια δέσμη. Μετά από την σχετική αναζήτηση βρήκα λάμπα που είναι κοντά στο σχεδιασμό με τις Η4 αλογόνου και ήταν ευκαιρία να τις αλλάξουμε. Έλα που δεν χώραγε να βγει η λάμπα και φάγαμε πολλές ώρες, βγάλαμε όλη την μούρη, βίδες που ήταν στραβωβιδωμένες, εργαλεία που κλώτσαγαν...... ............ζήσαμε ένα όνειρο μέσα στην κωλοζέστη Και σαν αν μην φτάνει αυτό σταμάτησε να δουλεύει η αντλία βενζίνης λόγω immobilizer............ΚΑΥΛΑΑΑΑΑ Εδώ οι σκλάβοι της kawasaki παλεύουν να δουν πως σκατά θα ξεβιδώσουν το σύμπαν και αναρωτιούνται πόσα κιλά μπλε μπογιά χρειάζονται για να κάνει μπλουμ στην θάλασσα το CB. Αλλά το team Honda lovers τα κατάφερε και μόλις βράδυασε έκανα μια μικρή τσάρκα να δω τα φώτα. Πριν ήταν έτσι η μικρή και η μεγάλη σκάλα. Και βρεθήκαμε με την νέα λάμπα στο παρακάτω. με αλφάδι δέσμη και ακόμα περισσότερο φως. ΠΡΟΣΟΧΗ Έχω πειράξει τις φωτογραφίες για να τις φέρω όσο πιο κοντά στο πραγματικό, γιατί από το πολύ φως ο αισθητήρας της κάμερας τα έκανε όλα υπέρλαμπρα σαν μέρα. Το κουφό της υπόθεση είναι ότι βάλαμε την παλιά λάμπα στο YBR του Γιάννη και η πουτάνα της κενωνίας κάθησε ΤΕΛΕΙΑ με εξαιρετική δέσμη. Οπότε τώρα το yamapa έχει λάμπα honda και ο ksino μετάνοιωσε που έμπλεξε με τα μπουρδέλα της Kawasaki. Σκλάβε Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για όλα όπως και τον σκλάβο Κυριάκο, το μηχανάκι στην στροφή της τριών Ναυάρχων έδωσε ρέστα από την εξωτερική και επιπλέον είναι απίστευτα smooth με τις ανωμαλίες του δρόμου από 0χλμ. Βάλε μια φωτογραφία τα φώτα του YBR πως είναι τώρα. ΥΓ O Shoichiro σε περιμένει στην αγκαλιά του.
  20. 24 likes
    Σήμερα δοκιμάσαμε το βούνο ως πηγή δροσιάς.
  21. 23 likes
    Εισαγωγή Είναι λίγο περίεργη ηλικία τα τριάντα. Ξαφνικά όλοι συγκατοικούν ή και παντρεύονται, οι εγκυμοσύνες πλέον είναι εκούσιες, τα πάρτυ ηπιότερα και τα hangover συχνότερα, τα μαλλιά λιγότερα και τα κιλά περισσότερα. Προφανώς και υπερβάλλω για να δώσω μια χιουμοριστική διάθεση, αλλά η αλήθεια συχνά δεν απέχει πολύ. Εμένα τα τριάντα με βρήκαν να έχω μόλις μετακομίσει για δουλειά στην Ελβετία δοκιμάζοντας σε τρίτη ξένη χώρα την τύχη μου. Νέος τόπος, νέος περίγυρος, νέος τρόπος δουλειάς, νέος απ’ την αρχή κοινωνικός κύκλος. Επιπλέον ανακατατάξεις: Κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας στην οικογένεια μου, όπως και σε προσωπικό επίπεδο το ότι με την συνταξιδιώτισσα σε προηγούμενα εκδρομικά που έχω καταγράψει χώρισαν οι δρόμοι μας. Εν ολίγοις γύρισε ο κόσμος μου ανάποδα με διπλό άξελ και πιρουέτα. Ψιλοπράγματα. Η παιδική μου φίλη, η Μαρίνα, ακολούθησε κάπως περισσότερο την πεπατημένη και μου ανακοίνωσε κάπου προς το Φλεβάρη ότι το αγόρι της της έκανε πρόταση γάμου. Θα κατέβαιναν τον Αύγουστο από Γερμανία όπου μένουν για να παντρευτούν στην Κέρκυρα. Πέρα από το ότι ήμουν καλεσμένος, μου πρότεινε να περάσουμε και μερικές μέρες η παλιοπαρέα στο νησί πριν το γάμο. Με έναν ζόρικο χειμώνα εν εξελίξει η ιδέα της χαλάρωσης στην Κέρκυρα ήταν πολύ δελεαστική, άσε που θα μπορούσα να δω και τους Παξούς που χρόνια θέλω να επισκεφθώ και δεν το ‘χω καταφέρει. Για μια φορά έκλεισα και ‘γώ νωρίς αεροπορικά και δεν τα βρήκα σε τιμή νεφρού. Έξοχα.
  22. 23 likes
    Η Βασιλεία και τα σύνορα δεν είναι ιδιαίτερα μακριά, υπό κανονικές συνθήκες σε σκάρτη ώρα είσαι εκεί. Αλλά σχόλασμα Παρασκευής Ιουλίου δεν είναι ακριβώς κανονικές συνθήκες. Είμαι ακόμη ψαρωμένος με τον όγκο των βαλιτσών και το βάρος της φορτωμένης μοτοσυκλέτας, οπότε η έτσι και αλλιώς δύσκολη διήθηση στις ελβετικές εθνικές οδούς είναι ακόμη πιο ζόρικη. Δεν είναι λίγα τα σημεία που η κίνηση είναι ακινητοποιημένη εντελώς, ιδρώνω μες στο χειμερινό μου μπουφάν σε αυτές τις ταχύτητες. Παραδόξως είμαι ο μόνος με μοτοσυκλέτα που συναντώ και στα δυο ρεύματα. Λίγο πριν την Βασιλεία πετυχαίνω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι σε δυο Harley, από άποψη στυλ το ζουν με πέτσινα, κρόσια, καρώ πουκάμισα, ωστόσο περιμένουν σταματημένοι πίσω από τα αυτοκίνητα. Τους προσπερνώ και συνεχίζω να κινούμαι ανάμεσα στα αμάξια όταν παρατηρώ ότι η σύζυγος με ακολουθεί στο μποτιλιάρισμα ενώ ο μουσάτος παραμένει στην αναμονή! Σε φανάρι με ρωτά αν πηγαίνω και εγώ για το φεστιβάλ μοτοσυκλέτας της Βασιλείας. Τα πλάνα μου είναι αλλιώτικα, στις παρυφές της πόλης βρίσκονται τα σύνορα με Γερμανία. ‘Δυστυχώς’ είναι τυπικά σύνορα, καμία σημαία, κανένας σταθμός, μόνο μια ταμπέλα. Αλλά ευκαιρία για ξεκάπνισμα στην Autobahn άνευ ορίων ταχύτητας, έχω πολλά χιλιόμετρα να καλύψω. Ξινή η χαρά. Η κίνηση είναι πυκνή και τα έργα πυκνότερα στην Autobahn 5, σε βαθμό που κάνω πάρτι όποτε μπορώ να κρατήσω 140 για πάνω από μισό λεπτό. Παρεμπιπτόντως, η αρίθμηση των Autobahn δεν είναι τυχαία, οι έχουσες μονό αριθμό διασχίζουν την χώρα από Βορρά σε Νότο και οι περιττό από Ανατολή σε Δύση. Έξυπνος μνημονικός κανόνας. Αδιάφορα χιλιόμετρα που το VFR καταπίνει αβίαστα. Επίσης δείχνει πολύ πιο ανεπηρέαστο στο φόρτωμα σε σχέση με το CBR. Βεβαίως με το 600 τις περισσότερες φορές ήμουν δικάβαλος. Με κάτι τέτοιες σκέψεις περνάει ο Δεληβοριάς από το μυαλό μου ‘θέλω να σε ξεπεράσω’, μπρρρρρ…. Και τα χιλιόμετρα τσουλούν, από τα ελάχιστα αξιοθέατα η Φρανκφούρτη και η θέα στους ‘ουρανοξύστες’ της. Έχω βρεθεί μόνο στο αεροδρόμιο για μια πτήση με ανταπόκριση και από τότε θυμάμαι το skyline (όχι το R34!) της προσγείωσης, και από τον δρόμο είναι εξίσου όμορφα. (φωτό από το google) Η ζέστη και ο ιδρώτας του Ελβετικού κομματιού είναι πια παρελθόν, ώρες τώρα έχει βαρυσυννεφιά και μπροστά μου εμφανώς βρέχει. Τουλούμια. Σε μια σπάνια κρίση προνοητικότητας σταματώ για αδιάβροχα. Στάση πρώτη σε parking Εθνικής οδού. Ξέρω πώς τις επόμενες μέρες έρχονται μπόλικα τέτοια μέρη. Και πώς το VFR θα είναι η μόνη παρέα. Ανυπομονώ!
  23. 23 likes
    Εδώ και ένα χρόνο... λάλησα καθώς το περσινό καλοκαίρι πούλησα την Transalp που είχα αγοράσει το προπέρσινο! Όταν είχα πάρει αυτή την Transalp 600 που ήταν η τελευταία μου μηχανή, έψαχνα (με μικρότερο βέβαια διαθέσιμο μπάτζετ απ' αυτό που είχα τώρα - τότε ήταν ως 1.500 ευρώ ενώ τώρα ως 3.500 βαριά) για... δυο μήνες περίπου! Είχα δει τότε ΑΠΕΙΡΕΣ μηχανές, κυρίως BMW F 650, Suzuki Freewind και Honda Transalp, οι οποίες στις φωτογραφίες ήταν... ολόφρεσκες και λαχταριστές και αυτοί που τις πούλαγαν έγραφαν ΟΛΟΙ ότι ήταν "σε άριστη κατάσταση", "δε θέλει τίποτα" κλπ., κλπ. Όταν όμως τις έβλεπες από κοντά... σου ερχόταν να βάλεις τα κλάματα! Με μεγάλη δυσκολία κατέληξα σε εκείνη την Transalp που τελικά αγόρασα, η οποία πραγματικά ήταν προσεγμένη σε σχέση με τις άλλες που είχα δει! Κι όμως μου έβγαλε κάμποσα μικρά αλλά σπαστικά θεματάκια, μια που κάηκε ο ανορθωτής (διότι ήταν κινέζικος καθώς αυτόν είχε τοποθετήσει ο προηγούμενος όταν του κάηκε κάποια στιγμή ο εργοστασιακός...), μια που διαπίστωσα διαρροή λαδιού από κάπου και χρειάστηκε επισκευή, μια που ήθελε αλλαγή μπροστινής δισκόπλακας, μια που άλλαξα λάστιχα επειγόντως - συν κάτι μικροβαψίματα και επισκευές που κόστισαν μόνο αυτά 250 ευρώ κλπ.! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΚΑΛΟΥ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΟΥ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ/ΜΕΤΡΙΟ ΜΠΑΤΖΕΤ! Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, επειδή όλο κάτι ήθελε αλλά και επειδή έκαιγε χειρότερα από αυτοκίνητο, τελικά την πούλησα... Όταν πουλήσεις όμως μια μηχανή... δεν είναι καθόλου απλό στις συνθήκες της κρίσης να αγοράσεις άλλη! Μόνο τώρα έγινε δυνατό! - αφού στο μεταξύ είχα φτάσει να βλέπω στο δρόμο τις μοτοσυκλέτες και να απελπίζομαι! Αν και είχα αποφασίσει μέσα μου ότι δεν θα ξανααγόραζα μεταχειρισμένη, είπα παρ' όλα αυτά να ξανακοιτάξω και τώρα για καμιά "καλή ευκαιρία" (εμένα μου λες...) - και οι πρώτες μοτοσυκλέτες που έτυχε να δω ήταν μια Aprilia Mana GT του 2011 με 22.000 χιλιόμετρα κι μια Honda Hornet 650S του 2005 με 30.000 χιλιόμετρα. Για άλλη μια φορά στις φωτογραφίες έλαμπαν και στην πράξη... αφήστε καλύτερα (ειδικά η Honda ήταν πραγματικά για τον παλιατζή... απορώ με το θράσος του μαγαζιού που ήθελε και 2.600 ευρώ!!!). Αν και οπαδός των νεορετρό και προσανατολισμένος στη Daytona Rockstar 400, διάβασα όλα αυτά που γράφατε (και όσα γράφτηκαν και σε άλλο φόρουμ) για τις κινεζοκινέζικες μηχανές όπως αυτή και διαπίστωσα κιόλας ότι ο Γκοργκόλης... την παράτησε, δεν θα την ξαναφέρει! Είναι και αμφίβολο αν υπάρχει κάποια διαθέσιμη - σε όσα καταστήματα ήταν ανοιχτά και ρώτησα, δεν την είχαν παρόλο που υπήρχε στις αγγελίες τους! Ίσως βέβαια κάπου να υπάρχει ακόμα. Αφού λοιπόν είδα και την τελευταία μεταχειρισμένη, κατάλαβα ότι... θα ξαναπερνούσα τα ίδια με πρόπερσι το καλοκαίρι αν επέμενα και έτσι, μετά απ' όλα αυτά, κατέληξα... ... ΣΤΗ BENELLI BN 251!!! Έχοντας και το παράδειγμα ενός προσωπικού φίλου μου ο οποίος έχει τη Benelli BN 302 και δεν του έχει βγάλει ΤΙΠΟΤΑ (και δεν είναι κι ο καλύτερος χρήστης πρέπει να πω)! Στα λεφτά που κόστιζε... τη θεωρώ ευκαιρία. Με 2.990 ευρώ δεν βρίσκεις "κανονική" και επώνυμη μηχανή - ίσως όχι Honda, Yamaha, Suzuki, Kawasaki αλλά ένα κλικ αμέσως πιο κάτω απ' αυτές και σίγουρα πιο πάνω από τη Daytona! Επίσης στην απόφασή μου με οδήγησε... το δικό μου παράδειγμα, δηλαδή ότι σε κάποια άλλη στιγμή είχα αγοράσει, πάλι με χαμηλό μπάτζετ, τη Yamaha YBR 125 καινούρια για να αποφύγω τα μεταχειρισμένα και δεν το μετάνοιωσα καθόλου! Όταν την πάρω στα χέρια μου (την άλλη Τετάρτη διότι στο μεταξύ θα απουσιάσω... ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ;;;;;;;;; ), θα ανεβάσω και φωτό και θα γράψω και εντυπώσεις!
  24. 23 likes
  25. 22 likes
    Το τρομπόνι ήρθε χθες και τοποθετήθηκε σήμερα με την βοήθεια του Θεού. Ωραίο είναι i love it
  26. 22 likes
  27. 22 likes
    Περιμενοντας την αυγη.... ......ο παλιος ειναι αλλιως! GSX 1100EF σε κατασταση καινουργιου,να ναι καλα ο κατοχος για το μερακι του.
  28. 22 likes
    Αφου για βαλιτσα προς το παρον δεν υπαρχει προοπτικη,βγηκε η πισω σχαρα-βαση και μπηκαν χειρολαβες. Ερχεται και η κοντη βαση πινακιδας να δεσει το γλυκο....και στα νερα δωρεαν λουσιμο @Gouky7 δεν τα βγαζω τα ανακλαστικα που να χτυπιεσαι κατω
  29. 21 likes
    Μάλλον ερείπια εδώ, ο δρόμος στο βάθος γεμάτος ταβέρνες και μπυραρίες, καρφίτσα δεν πέφτει καθώς τα στομάχια όλων αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Τρώω μερικές απορρίψεις, αλλά βρίσκω μια αυλή στον ξύλινο πάγκο της οποίας απολαμβάνω ένα κότσι και μερικές παγωμένες μπύρες, ντόπιες, μαύρες. Όπως τρώω παίζει στο βάθος Rolling Stones, το πιάνει το αυτί μου: ‘How does it feel, how does it feel? To be on your own, with no direction home A complete unknown, like a rolling stone’ Ε, λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση είναι ‘καθόλου άσχημα’. Έγραψα ήδη για το σωματικό κομμάτι, ότι προτού φύγω με προβλημάτιζε αν θα μπορώ να κάνω back to back 600-700 χιλιόμετρα κάθε μέρα. Το άλλο κομμάτι για το οποίο δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος είναι ψυχολογικά πώς θα ανταπεξερχόμουν σε ένα τόσο μοναχικό ταξίδι. Τον τελευταίο μισό μήνα τριγυρνάω τον Βορρά μιλώντας μόνο περιστασιακά με τυχαίους ταξιδιώτες ή με όσους μου παραχωρούν ένα δωμάτιο σπίτι τους. Αλλά το 90+% του χρόνου μου είμαι ολομόναχος. Πριν κάποια χρόνια αυτό θα μου ήταν βαρετό, στενάχωρο, ίσως και αβάσταχτο. Αλλά τη δεδομένη στιγμή είναι κάτι που αφενός επιζήτησα και αφετέρου ως τώρα απολαμβάνω: Έχει κάτι το λυτρωτικό το να βουτάς τη μηχανή και να είναι μόνη σου έγνοια το τομάρι σου, το ποια χώρα / πόλη / τόπο θα διαλέξεις να δεις μες στη μέρα σου, όλα αποφασισμένα στην στιγμή. Να κοιμάσαι σε μέρη πολύ έξω του comfort zone σου, να γεμίζεις το 24ωρο σου εντελώς αλλιώτικα από την εκτός ταξιδιού ζωή, θα ‘θελα να το αποκαλέσω ‘ελευθερία’ το κυρίαρχο συναίσθημα, αλλά παρα-τείνει στο κλισέ. Και όσο και αν η οδήγηση, η πλοήγηση, τα μέρη γύρω σου να σε αποσπούν, στην τελική είσαι εσύ και οι σκέψεις σου, μόνοι. Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που αποζήτησα την συντροφιά, οποιασδήποτε μορφής: Φιλαράκια, κοπέλα, συνταξιδίωτη. Ήταν λιγότερες απ’ ότι υπέθετα αυτές οι στιγμές. Πιο πολύ απ’ όλα με τρομάζει το γεγονός ότι οι η μοναξιά δεν με ενόχλησε. Αντιθέτως μάλλον.
  30. 21 likes
    Η εκτίμηση μου είναι καλή, ούτε πέντε χιλιόμετρα μετά ανοίγουν οι ουρανοί. Αρχικά αυτό μου φαίνεται καλό σημάδι, με τόσο έντονη βροχή το σύννεφο θα εκτονωθεί γρήγορα. Ούτε καν. Ρίχνει τουλούμια, σε βαθμό που νιώθεις τις χοντρές σταγόνες μια-μια πάνω σου. Την μεγαλύτερη βροχή που έχω φάει ποτέ μου την έφαγα το καλοκαίρι του ’17 διασχίζοντας πάλι την Γερμανία, οριζοντίως εκείνη τη φορά. Ε και η σημερινή μπόρα δεν μένει πολύ πίσω. Καντάρια. Με την κίνηση και τα έργα έχω χάσει πολύ χρόνο σε σχέση με το πού ήλπιζα να είμαι και πριν καν ξεκινήσει η βροχή είχε αρχίσει να σουρουπώνει, αλλά τώρα με τέτοιο καιρό το φως είναι ελάχιστο. Δεν ισχύει το ίδιο και για την ένταση του νερού! Τα χρόνια που έμενα Αγγλία συνήθισα να καβαλάω με βροχή, δεν με ενοχλεί όσο θυμάμαι να πειράζει παιδιά που βολτάραμε στην Ελλάδα παλιότερα, αλλά το μεγάλο μου πρόβλημα είναι η ορατότητα: Τα φώτα των απέναντι αντανακλώνται σε κάθε μια από τις σταγόνες της ζελατίνας του κράνους, αποπροσανατολιστικό όταν ψάχνεις την χάραξη του δρόμου στο σκοτάδι. Είκοσι χιλιόμετρα, πενήντα χιλιόμετρα και το νερό πέφτει αδιάκοπα. Ανά φάσεις είναι τόσο έντονη η βροχή που ακολουθώ απλά νταλίκες μόνο και μόνο επειδή το περίγραμμα με φώτα γύρω από την καρότσα είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να διακρίνουν τα μάτια μου. Τρομακτικό, επικίνδυνο και εξαντλητικό. Κακή ιδέα να παραμείνω με καλοκαιρινά γάντια, το νερό έχει προφανώς περάσει παντού, να είναι καλά ο πρώην ιδιοκτήτης που έχει βάλει θερμαινόμενα γκριπ στο μηχανάκι. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, υγρασία βρίσκει το δρόμο της ανάμεσα στο πάνω μέρος του pinlock και καθ’ αυτή τη ζελατίνα. Αναγκάζομαι να οδηγώ με τον λαιμό τέρμα γερμένο πίσω ώστε το βλέμμα μου να περνάει από το καθαρό κομμάτι της ζελατίνας, σίγουρα γελοίο θέαμα. Α, και στο πλάι πινακίδες που προειδοποιούν για υδρολίσθηση. Τι να την κάνω αυτή την πληροφορία, να βάλω την κάμερα να γράφει την σαβούρα; Ααααχ περιπετειωδώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμαι ήδη κανένα εξάωρο στη σέλα, σταματώ για βενζίνη και Red bull να το πάρω ίσως λίγο πάνω μου, στο κινητό με περιμένουν κακά μαντάτα από την δουλειά, αλλά διάολε, αυτή η καταιγίδα είναι την δεδομένη στιγμή πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Τσακώνομαι με τον εαυτό μου που δεν διάλεξε να μείνει στο κοντινότερο Kassel, μόνο και μόνο επειδή το Göttingen έδειχνε γραφικότερο. Παραδόξως, μέχρι να τελειώσω τον καυγά η βροχή κόβει ακαριαία, λες και έκλεισε κάνουλα. Τέτοια ώρα ο δρόμος είναι άδειος, οπότε επιτέλους μπορώ να καλύψω τα τελευταία χιλιόμετρα με αξιοπρεπείς ταχύτητες. Στιγμές πριν τα μεσάνυχτα παρκάρω σε κάτι σαν πλατειούλα κοντά στο σημείο που το GPS δίνει για το κατάλυμα μου.
  31. 21 likes
    Προετοιμασία Πήρα τη σωστή απόφαση, το ήξερα, έβλεπα πόσο με γέμιζε η προετοιμασία του ταξιδιού σε σχέση με την (μη) προσμονή των Παξών. Διάβασα ταξιδιωτικά άλλων, οδηγούς και τουριστικές πληροφορίες και έβγαλα ένα χοντρικό πλάνο με μέρη που ήθελα να δω. Προσπάθησα να το αφήσω αρκετά φλου γιατί αφενός δεν ήθελα να ξέρω κάθε λεπτομέρεια ενός τόπου προτού καν τον δω και αφετέρου πολλά μπορεί να ανατραπούν όταν ταξιδεύεις μέρες. Έκλεισα μόνο το καράβι από Δανία για Νορβηγία και το Ηγουμενίτσα – Ανκόνα της επιστροφής. Ενδιάμεσα τους ό,τι ήθελε προκύψει. Το VFR δεν ήθελε πολλά πράγματα. Πρόσφατα είχα αγοράσει πλαϊνές βαλίτσες (πρώτη φορά χωρίς σαμάρια!), τον λοιπό εξοπλισμό τον είχα από άλλα ταξίδια, μόνη προσθήκη η αγορά GPS επίσης για πρώτη φορά. Επέλεξα το Rider 550 της Tomtom, κάποια στιγμή θα του γράψω και ένα review. Παρέα με ένα συνάδελφο εγκαταστήσαμε το σύστημα φόρτισης του μαζί με ένα βολτόμετρο (αν καείς με το χυλό, εεε τον ανορθωτή….) και αυτό ήταν όλο. Φρέσκα λαδάκια και έτοιμοι για δρόμο. Το πακετάρισμα ήθελε μια στρατηγική, τι πάει πού για να είναι εύκολα προσβάσιμο και αποθηκευμένο με σχετικά αντικείμενα, δεν έχει νόημα σε άλλη βαλίτσα να είναι τα αδιάβροχα και σε άλλη οι γκέτες. Προσπάθησα να σκεφτώ οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά και πώς να το αποφύγω: Μοίρασα έξτρα κλειδιά, λίγα μετρητά και τραπεζικές κάρτες σε κάθε σημείο ώστε να υπάρχει backup, πακέταρα από βερμούδα ως ισοθερμικά και περίσσεψε και άπειρος χώρος στα μπαγκάζια. Πάντα χρήσιμος όταν παύουν να είναι τακτοποιημένα τα περιεχόμενα μετά από μερικές μέρες! Και φυσικά ως αντίσταση- καπρίτσιο στους οργανωτικούς Ελβετούς όλα αυτά έγιναν μια μέρα πριν την αναχώρηση η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 12 Ιουλίου.
  32. 21 likes
  33. 21 likes
    Αφήνοντας το Interlaken με τον κακό τουρισμό του πίσω μου μπαίνω σε πιο μικρές διαδρομές επιτέλους, η παραλίμνια διαδρομή της Brienersee είναι το κάτι άλλο. Ακολουθεί το επίπεδο του νερού, περνάει από χωριουδάκια με ξύλινες καλύβες και από θέα; Αρκετά καλά νομίζω! Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη καταρράκτες που πέφτουν συχνά από πολλές δεκάδες μέτρα ψηλά, ο ορίζοντας είναι γεμάτος Το περασμένο (βροχερό) Σαββατοκύριακο επισκέφθηκα το γειτονικό Lauterbrunnen με το φαράγγι και τους καταρράκτες του να είναι από τα εντυπωσιακότερα θεάματα που έχουν δει τα μάτια μου.
  34. 21 likes
    Υψόμετρο, check Βουνό, kind of Παντελόνι, μπουφάν, γάντια, nope Χιόνι, εχμμμμμ Στην έρημο Atacama στην Χιλή! Μου έφυγε και η απορία αν μπορείς να δέσεις το σανίδι στην σέλα!
  35. 21 likes
    Καλημέρα, Μετά από αρκετά χρόνια, ένα απωθημένο, γίνεται αποτραβημένο, γίνεται αποκτημένο, και είναι ότι πιο ωραίο έχω οδηγήσει μέχρι τώρα.
  36. 21 likes
  37. 21 likes
    Έρωτας είναι λοιπόν.... Νομίζω το παρακανα με τις αλοιφές και τα κεριά και είναι αδύνατον να φωτογραφηθεί, πρέπει να βρω επαγγελματία...!
  38. 21 likes
    Βολτούλα στον Βόλο. Την πρώτη μέρα είχα την διαδρομή Θεσ/νίκη Λάρισα και απο εκεί Βόλο. Την δεύτερη μέρα ξεκίνησα απο Βόλο πέρασα απο καλά νερά ανέβηκα Μηλιές και απο εκεί Βυζίτσα και όλο πίσω για Βόλο, απο εκεί Λάρισα, Νεράιδα Κοζάνης και πίσω, το τελευταίο κομμάτι ήταν όμορφο σε πολλά σημεία και αρκετά βαρετό σε άλλα. Πάμε και στα ωραία μας τώρα. Ωραίος καφές και πολύ νόστιμη ντοματοτυρόπιτα στις Μηλιές. Μία τελευταία για κλείσιμο
  39. 20 likes
    Ένα πράγμα με χαλούσε με αυτή τη μοτοσυκλέτα, δεν την ένιωθα δικιά μου. Καλή, χρυσή, τεχνικά θαυμαστή, αλλά δεν ήταν ‘μου’. Το CBF ήταν η πρώτη, αυτή με τις ατέλειωτες φοιτητικές παρεïστικες βόλτες, το CBR η πρώτη με την οποία ταξίδεψα εκτός Ελλάδος, η καθημερινή συντροφιά στην Αγγλία, ένα σωρό βιώματα, μαστορέματα, βόλτες με παρέα στην ίδια ή σε διπλανές σέλες. Το VFR; ίσα που πρόλαβα λίγες βδομάδες να το βολτάρω πριν μετακομίσω Ελβετία, έπειτα για μισό χρόνο δεν το είδα και έκτοτε το καβαλάω πάντα μονάχος. Δεν ‘πα να πήγαμε στο Νορντκαπ, στη Βαλτική ή τα Τάτρα, η φορά που το ένιωσα πρώτη φορά δικό μου – δικό μου είναι σ’ αυτόν τον Μαραθώνιο απόψε. Παιδάκι, προ ίντερνετ, λιμπιζόμουν το φρέσκο τότε PlayStation 2 και διάβαζα και ξαναδιάβαζα μανιωδώς ένα περιοδικό με τα παιχνίδια του λανσαρίσματος του. Από τότε θυμάμαι ένα παιχνίδι με σαμουράι και το άρθρο να μιλάει για Jinba ittai ήτοι το δέσιμο μεταξύ αναβάτη και αλόγου, ε ένα τέτοιο πράγμα συνέβη απόψε, διάολε μέχρι και τα αντίβαρα ξέβαψαν από τις άπειρες ώρες που καβαλάω τελευταία το VFR ΜΟΥ. Άρτα, Αμφιλοχία και να η πρώτη πινακίδα που γράφει ‘Αγρίνιο’ . Παίρνω την έξοδο, κομμένα τα αστεία, σε λίγο θα είμαι στην πόλη μου. Αφήνω τις λίμνες πίσω μου, μαζί τους και την τεχνητή του Στράτου. Κάθε στροφή γνωστή από εδώ και πέρα. Στην ίδια είσοδο, στην ίδια ταμπέλα είχα ανεβάσει φωτογραφία από το ταξίδι του ’17 στο Αγγλία – Ελλάδα. Αγρίνιο φίλε, λίγο πριν τη μια το πρωί με 1.300 χιλιόμετρα (συν εντουράδα) μες στην ημέρα και εννιά ακόμη χιλιάδες επιπλέον από το ξεκίνημα. Κάπου εκεί στα αυτιά τελειώνει το χαμόγελο.
  40. 20 likes
    Με ξυπνάνε ομιλίες, δεν ήταν για κοπάδι φαλαινών, απλά φτάνουμε και έχουν βγει όλοι στο κατάστρωμα να δούνε την θέα. Να και οι Νορβηγοί με την Goldwing. Το νησάκι μοιάζει εκπληκτικό. Δείτε το νερό πώς ξεκινάει από την κορυφή του βουνού για να καταλήξει στη θάλασσα. Σιγά – σιγά φαίνεται και ο μόλος. Το χωριουδάκι του Gryllefjord δείχνει πραγματικά όμορφο. Ρόμπα τον έκαναν τον Sakte. Από ντοκιμαντέρ με εντυπωσίαζαν τα σκαριά αυτά με το μικρό μήκος και το μεγάλο βύθισμα. Υποθέτω η γεωμετρία αυτή τους δίνει σταθερότητα όταν πιάνει καιρός. Εντελώς άλλης σχεδίασης σε σχέση με ελληνικό καΐκι Κηπάκος με προσωπική προβλητούλα, αυτά είναι.
  41. 20 likes
    Ο προορισμός μου γι’ απόψε δεν είναι χωριουδάκι, αλλά κωμόπολη, το Landeck. Τακτοποιούμαι στο AirBnB (που έχει θέα στρατώνες και στίβο μάχης!) και φεύγω κουτρουβαλώντας σχεδόν για το κέντρο: Συνηθισμένος από τα ωράρια της Ελβετίας φοβήθηκα ότι εννέα το βράδυ άντε να βρω ανοιχτό κανένα κεμπαμπτζίδικο της κακιάς ώρας. Πόσο λάθος έκανα, τα πάντα ανοικτά ως τα μεσάνυκτα. Ωρε λες οι Αυστριακοι να έχουν πάθος για τη ζωή όσο το εκφράζουν στα ΚΤΜ τους; Εστιατόριο με μπαλκόνι και τιμές στο 1/3 της Ελβετίας, κοντά στις εληνικές. Με χορτάτο στομάχι βολτούλα στην πόλη. Χασάπικο με στυλ! Το κάστρο δεσπόζει φωταγωγημένο στην γωνία, το νερο του ποταμιού όσα πειράματα και αν έκανα με διάφραγμα και ISO δεν το αποτύπωσα καλά, είχε ένα χρώμα ίδιο με… νερωμένο ούζο! Στο βάθος, στο βουνό κρέμεται ένα καμπαναριό, με προσπάθεια ίσως φαίνεται. Μπράβο στην Αυστρία, ήρθα με μικρότερες προσδοκίες γι’ αυτό το ‘εισαγωγικό’ κομμάτι, αλλά έκανα λάθος. Αύριο βέβαια είναι τα καλά! (Aύριο ξέρω προκαταβολικά ότι δεν θα ‘χω χρόνο να γράψω, Τρίτη βράδυ η συνέχεια)
  42. 20 likes
    Όπως κάθε φορά, οι ελβετικοί αυτοκινητόδρομοι είναι χάλι μαύρο. Οι οδηγοί απρόσεκτοι και με τεράστια δυσκολία στο ποια-λωρίδα-χρησιμοποιώ’, ο δρόμος καθαυτός με εξόδους ανά δέκα χιλιόμετρα που προκαλούν μποτιλιάρισμα και με μεταβλητά όρια ταχύτητας που παίζουν από 80 (!) μέχρι μέγιστο 120. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν έχω τις πλαϊνές βαλίτσες και ελίσσομαι ευκολότερα ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα τριγύρω από τη Ζυρίχη. Η θέα γύρω από την λίμνη Walensee είναι φανταστική, τουλάχιστον το τοπίο μου κρατά το ενδιαφέρον ώσπου να φύγουν τα 200 χιλιόμετρα ως τα σύνορα. Στάση για αγορά αυστριακής βινιέτας και άσε την Ελβετική σημαία να κρέμεται ξέπνοη στη νηνεμία. Βουνάρες πάντως ε; Η Βέφα στο φυσικό της περιβάλλον, βολτάροντας ‘κάπου’. Την γέφυρα από πάνω δεν ήταν ανάγκη την φτιάξουν ξύλινη. Αλλά πόσο πιο όμορφη έτσι; Κάνω λιγάκι αυστριακή Autobahn, αλλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, κοντά στο Stallehr παίρνω τον επαρχιακό. Κινείται παράλληλα κατά μήκος της κοιλάδας με τον αυτοκινητόδρομο, αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον οδηγικά και περνά από φανταστικά χωριουδάκια. Ψοφάω για την αισθητική και την αρχιτεκτονική αυτών των μερών. Σπιτάκια σπαρμένα στα πράσινα λιβάδια, απόκρημνα βουνά από πάνω και μια διαδρομή μούρλια, αφήστε με εδώ! Ο ήλιος χάνεται νωρίς και μένεις στην σκιά των κορυφών, αλλά δεν πειράζει ιδιαίτερα. Να ‘μαι στο Stuben. Και αν το γενικό πλάνο δεν μπορεί να αποδώσει την εικόνα, ιδού ο λόγος που σταμάτησα για φωτογραφία: Αριστερά κατεβαίνουν οι γαλαρίες το βουνό και δεξιά η ανάβαση που έχω να κάνω. Ε ρε γλέντια! Ξύλινα καλυβάκια αγνώστου χρήσης, κόκκινα καμπαναριά και το τελευταίο (άμεσο) φως στην βουνοκορφή. Πρώτη φορά με μοτοσυκλέτα στην Αυστρία και η θεωρητικά ‘διαδικαστική’ διαδρομή με έχει κερδίσει. Η διαδρομή μες στο έλατο συνεχίζεται, κοντά στο χιονοδρομικό θέρετρο του St Anton πέτυχα μια εικόνα που θεωρούσα ότι θα είναι η καλύτερη του ΣΚ, αλλά δυστυχώς η φωτογραφία που έβγαλα είναι μέτρια: Η χαράδρα με το ποτάμι και τον δρόμο χαμηλά, μια τεράστια μεταλλική γέφυρα με πέτρινες αψίδες που οδηγεί σε κάστρο και βουνά πίσω. Ακούγεται υπέροχο. Κάποιοι στο google το απεικόνισαν και υπέροχα, Wiesberg Castle.
  43. 20 likes
    Χαιρετώ το (χαχααχαα) φόρουμ. Σκέφτηκα να προσφέρω στην κοινότητα και κάτι άλλο εκτός από τρολλάρισμα οπότε είπα να γράψω ένα θεματάκι για ένα κομμάτι που εμένα προσωπικά με ταλαιπώρησε αρκετά μέχρι να βρω το σωστό setup για τα θέλω μου. Εξοπλισμός για camping λοιπόν που να μπορεί μεν να φορτωθεί εύκολα κι από την άλλη να είναι σε θέση να προσφέρει και κάποια Χ άνεση. Οι θερμοκρασίες που έχει δοκιμαστεί ο εξοπλισμός αναγράφονται στον τίτλο και δεν προτείνονται σε καμία περίπτωση για μικρότερες ή μεγαλύτερες αυτών. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσει κανείς την ανάγνωση αν : 1) Σκοπεύει να κάνει περιορισμένη χρήση. Το κόστος δεν είναι μικρό για να γίνει απόσβεση μέσα σε μια βδομάδα διακοπών 2) Ψάχνει για τις top vfm επιλογές. Δεν είναι ένα τόπικ που θα απαντήσει στο ποιος τελικά είναι ο αριθμός που δίνει επαρκή αδιαβροχοποίηση σε μια σκηνή αλλά θα απαντήσει στο ποια σκηνή αγοράστηκε, χρησιμοποιήθηκε σε τρελό νερό και τελικά δεν έμπασε. 3) Ταξιδεύουν κι έχουν αυστηρό / στενό πρόγραμμα. Το κάμπινγκ θέλει χρόνο. Σίγουρα ο σωστός εξοπλισμός αλλάζει δραματικά τον χρόνο του στήσε / ξέστησε αλλά σε κάθε περίπτωση θα φας καλό χρονικά καπέλο σε σχέση με ένα ξενοδοχείο. Αν συνυπολογίσεις παράγοντες όπως ζέστη, βροχή και κούραση - πολλές φορές αυτά τα τρία συνυπάρχουν - τότε το πράγμα περιπλέκει περισσότερο κι από το τι σκουτεράκι θα πάρει όταν μεγαλώσει ο @mavroe. 4) Ψάχνει τον ultimate οδηγό περί κάμπινγκ. Κάτι που δουλεύει για μένα δεν θα δουλέψει για κάποιον άλλον. Με λίγα λόγια είναι ένα θρεντ που κάλλιστα επιδέχεται παρατηρήσεις / διορθώσεις αλλά σίγουρα θα προσφέρει και λύσεις. Πολλές. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ Ξεκινάμε από το βασικότερο όλων που δεν είναι άλλο από το αν πρόκειται το ταξίδι να είναι Α) μονοκάβαλο ή Β) δικάβαλο. Α) Μονοκάβαλο : Εδώ τα πράγματα , όσον αφορά τον διαθέσιμο χώρο φορτώματος , είναι άνετα καθώς η θέση του συνεπιβάτη θα φιλοξενήσει ΟΛΟ τον κατασκηνωτικό εξοπλισμό. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι έναν αδιάβροχο σάκο ή λουκάνικο τουλάχιστον 40 λίτρων και ιμάντες για να τον δέσουμε. Το θετικό με τον σάκο είναι πως άπαξ και ανοίξει, έχουμε πρόσβαση σε όλο τον εξοπλισμό σε αντίθεση με το λουκάνικο όπου όταν κάτι πάει στον πάτο μένει και στον πάτο. Από την άλλη όμως ο σάκος προκειμένου να κλείσει καλά και να μην μπάσει νερό θα χρειαστεί τουλάχιστον δύο περιστροφές στην κορυφή του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μειώνονται τα διαθέσιμα λίτρα. Ο σάκος έχει συνήθως περισσότερα σημεία για να τον δέσεις αλλά από την άλλη τα λουκάνικα έχουν συνήθως βαλβίδα εξαέρωσης. Εγώ χρησιμοποιώ σάκο 90 λίτρων, με βολεύει αλλά νομίζω πως τελικά θα προτιμούσα ένα μικρότερο λουκάνικο με βαλβιδούλα. Είτε με σάκο, είτε με λουκάνικο, το backpack αποκλείεται διότι βρίσκει πίσω οπότε προσοχή εδώ. Όσον αφορά τους ιμάντες εδώ η επιλογή είναι μονόδρομος. Rok straps με κλειστά μάτια. Υπάρχουν διάφορα μεγέθη αλλά νομίζω πως το μεγαλύτερο για το δέσιμο του σάκου είναι και το καλύτερο. Κοστίζουν κάτι παραπάνω αλλά αξίζουν. Όταν βγει ο σάκος αυτοί μένουν πάνω στη μηχανή και χρησιμοποιούνται για να δέσουμε βρεγμένα γάντια για να στεγνώσουν, μπουφάν όταν κάνει ζέστη , μπύρες ( 6άδα ) και ό,τι άλλο θελήσει κανείς. Β) Δικάβαλο: Εδώ ζορίζει το πράγμα. Δεν το έχω κάνει ποτέ αλλά ο μόνος τρόπος για να γίνει είναι τα πράγματα του camping να πάνε στις πλαϊνές και τα ρούχα κάπου αλλού. Το θεωρώ άκρως ρεαλιστικό ως σενάριο σε όσους έχουν μεταλλικές βαλίτσες. ΒΑΛΙΤΣΕΣ Χοντρικά μιλώντας , βαλίτσα > σαμάρι. Μπαινοβγαίνουν χαρακτηριστικά πιο εύκολα, είναι αδιάβροχες , κλειδώνουν. Τέλος. Το θέμα τώρα είναι πλαστική ή μεταλλική και φυσικά αναφέρομαι σε μηχανές που μπορούν να υποστηρίξουν και τις δύο επιλογές. Μεταλλική λοιπόν. Τέλος. Πλεονεκτήματα: 1) Στέκονται όρθιες και ανοίγουν από πάνω άρα φορτώνονται ευκολότερα σε σχέση με τις πλαστικές. 2) Έχουν μονοκόμματο σχήμα άρα δεν χάνεις καθόλου χώρο 3) Είναι επίπεδες με σημεία δεσίματος στην κορυφή συνεπώς φορτώνεις μπόλικο πράγμα και εξωτερικά. Άνετα δηλαδή μπαίνουν εξωτερικά όλα τα ρούχα ενός ζευγαριού πλην των παπουτσιών. Στην πίσω βαλίτσα πχ έχω μονίμως δεμένα δύο μικρότερα rok strap όπου εκεί πάνω μπορούν να μπουν τα πάντα ακόμα και με τον σάκο φορτωμένο. 4) Το σχήμα τους βολεύει στο να χρησιμοποιηθούν και ως τραπέζι για το camping, ως ψυγείο αν τις γεμίσεις με πάγο κτλπ. Το μοναδικό τους μειονέκτημα είναι πως λόγω του ότι ανοίγουν προς τα πάνω, δεν μπορούν να ανοίξουν όταν είναι φορτωμένος ο σάκος ( του δικού μου μεγέθους τουλάχιστον ) διότι αυτός ουσιαστικά πάει και εδράζει πάνω στις βαλίτσες. Μικρό το κακό όμως επειδή εκεί μπαίνουν πράγματα που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις αν δεν στήσεις πρώτα σκηνή. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ CAMPING 1. Σκηνή : Τα είδη πολλά αλλά εδώ δεν θα αναλύσουμε τι σκηνές υπάρχουν αλλά τι βολεύει να έχουμε μαζί μας όταν ταξιδεύουμε με μοτοσυκλέτα. Οι προτάσεις μου με σειρά προτίμησης είναι : Salewa Sierra Leone 2 και Salewa Litetrek 2. Τύπος : Free standing με ενσωματωμένο το πανί αδιαβροχοποίησης Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η σκηνή μπορεί να σταθεί όρθια χωρίς να πρέπει να καρφώσεις πασσάλους κάτω. Βρέχει και θες να στήσεις; Πας κάτω από ένα υπόστεγο, στήνεις , μεταφέρεις , μπήκες μέσα. Θες να την μεταφέρεις στον ήλιο να στεγνώσει πριν φύγεις; Βγάζεις πασσαλάκια, μεταφέρεις , στεγνώνεις. Βαριέσαι απλά να καρφώσεις ή είναι νύχτα και δεν πρέπει να κάνεις φασαρία; Στήνεις και κοιμάσαι. Έχει υπερβολικά πετρώδες έδαφος κάτω; Στήνεις, κοιμάσαι. Τι παίζει τώρα με τα πανιά. Εδώ εγώ γνωρίζω δύο τύπους. Είναι οι σκηνές στις οποίες στήνεις πρώτα το σώμα και μετά δένεις ( αν θες ) το πανί της αδιαβροχοποίησης και είναι και αυτές που έρχονται με ενσωματωμένο το πανί ( 2 σε 1 ) στο σώμα. Ουσιαστικά δηλαδή το σώμα της σκηνής είναι δεμένο με πολλά κλιψάκια με το εξωτερικό πανί. Μπορείς να αποσυνδέσεις τα κλιψάκια για να καθαρίσεις πχ το πανί αλλά δεν μπορεί να μείνει όρθιο το σώμα της σκηνής. Για εμάς, το ενσωματωμένο πανί είναι καλύτερο διότι γλιτώνει χρόνο, στήνεις με βροχή και ξεστήνεις με βροχή και προσφέρει περισσότερη ζέστη. Μειονεκτήματα υπάρχουν κι εδώ με σημαντικότερο πως μια καλή βραδιά δεν μπορείς να κοιμηθείς cabrioμένος. Μέγεθος : Εδώ τα πράγματα είναι εντελώς ξεκάθαρα. Αν γίνει χρήση solo τότε αγοράζουμε two person σκηνή ενώ αν παίζει δικάβαλο παμε για three person. Εκτός των εσωτερικών χώρων, ζωτικής σημασίας είναι και οι εξωτερικοί κι αναφέρομαι στους προθαλάμους. Η ιδανική συνθήκη είναι να αναζητήσουμε σκηνή με δύο προθαλάμους - άρα και δύο εισόδους - αντί για έναν ώστε στη μία πλευρά να αποθηκεύουμε τις αποσκευές μας αλλά και μπουφάν/παντελόνι/μπότες κι από την άλλη να μπαινοβγαίνουμε άνετα. Δύο προθάλαμοι ισούνται και με καλύτερο αερισμό της σκηνής άρα λιγότερη υγρασία. Τέλος, προσοχή χρειάζονται και οι διαστάσεις της σκηνής όντας αυτή πακεταρισμένη. Αδιαβροχοποίηση : Και οι δύο σκηνές που προτείνω έχουν δοκιμαστεί σε σοβαρό νερό για αρκετή ώρα και δεν έκαναν κιχ. 10/10 σε αυτό το κομμάτι. Εξωτερικό πάτωμα: Long story short, το πανί που βάζουμε κάτω από τη σκηνή κυρίως για να μην τραυματίσουμε το πάτωμά της από κλαδιά, πέτρες κτλπ. Οι επιλογές είναι βασικά δύο και καθορίζονται κυρίως από το οικονομικό του θέματος. Η μία είναι το κλασσικό πανί που μαζεύουμε τις ελιές ( 6 ευρώ περίπου ) και η άλλη το footprint (περίπου 40 ευρώ ) που δίνει η εταιρεία για την συγκεκριμένη σκηνή. Το footprint δίνει μικρότερο όγκο, έτοιμα πιασίματα και το σημαντικότερο όλων μικρότερες διαστάσεις από τη σκηνή άρα σε περίπτωση βροχής δεν επιτρέπει στο νερό να λιμνάσει. Αν επιλέξουμε το πανί, θα πρέπει να το γυρίζουμε κάθε φορά κάτω από τη σκηνή ώστε να μην μαζεύει το νερό. Και στις δύο περιπτώσεις , το χρησιμοποιώ ως πάτωμα στη σέλα ώστε να πατήσει πάνω ο σάκος γλιτώνοντας έτσι χώρο ενώ παράλληλα το έχω έτοιμο για στήσιμο πριν καν ανοίξω σάκο. 2. Υπόστρωμα: Η πρότασή μου είναι ο Klymit Static V2 Luxe. Το στρώμα στο οποίο ξαπλώνουμε για να κοιμηθούμε. Πονεμένη ιστορία το συγκεκριμένο αξεσουάρ καθώς πριν δύο χρόνια που ψαχνόμασταν, στην Ελλάδα δεν έπαιζε τι-πο-τα που να είναι στοιχειωδώς βολικό και μαζεμένο σε όγκο. Εδώ η κατηγορίες χωρίζονται σε φουσκωτά και αυτοφούσκωτα στρώματα. Επιλέγουμε με κλειστά μάτια την πρώτη κατηγορία καθώς το μειονέκτημα του φουσκώματος με το στόμα εξανεμίζεται από τον πολύ μικρότερο όγκο και το μεγαλύτερο πλάτος που αυτοί προσφέρουν. Το υπόστρωμα που προτείνω χρειάζεται περίπου 20-30 εκπνοές για να φουσκωθεί πλήρως, προσφέρει άπειρο χώρο καθώς και ικανοποιητικότατο ύψος ενώ παράλληλα δίνει μια από τις υψηλότερες τιμές μόνωσης κατά του κρύου ( R 4,4). Το μειονέκτημά του είναι πως όταν κουνιέσαι κάνει σχετικό θόρυβο. 3. Υπνόσακος: Οι προτάσεις μου είναι ο Millet Baikal 1500 και ο Kelty Cosmic Down 20. Χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα το σχήμα τους, το μέγεθός τους , το υλικό τους , το θερμοκρασιακό τους εύρος κοκ αλλά εδώ θα σταθώ κυρίως στο υλικό τους καθώς και στο σχήμα τους. To υλικό της γέμισης μπορεί να είναι είτε συνθετικό , βλ πολυεστέρας είτε από πούπουλα. Το συνθετικό υλικό δίνει μεγαλύτερη αντοχή στην καταπόνηση, χαμηλότερο κόστος κτήσης και συντομότερο χρόνο στο να στεγνώσει σε περίπτωση που βραχεί ενώ από την άλλη έχει σημαντικά λιγότερη διαπνοή , μικρότερα περιθώρια συμπίεσης και χειρότερα επίπεδα μόνωσης. Προτιμώ προσωπικά τα πούπουλα. Όσον αφορά το σχήμα οι επιλογές είναι είτε μούμια είτε ορθογώνιος όπου ξεκάθαρα λόγω μεγαλύτερης άνεσης κατά τον ύπνο επιλέγουμε την δεύτερη κατηγορία ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντά υπάρχει σε αυτό το σχήμα. Εννοείται πως αν δεν παίζει το σενάριο χειμερινής διαβίωσης, ένα σεντονάκι κι ένα κουβερτάκι κάνουν ίδια και καλύτερη δουλειά χωρίς κόστος. Συνεχίζεται...
  44. 20 likes
    Το ΣΚ τελείωσες ο πρώτος κύκλος εργασιών. Συνολικά έγιναν οι παρακάτω εργασίες : Αλλάχτηκαν σχεδόν όλα τα ρουλεμάν, τσιμούχες αποστάτες, τροχών, ψαλιδιού, μπλα μπλα μπλα. Καθαρισμός καρμπ. Καθαρισμός φούσκας και κολλήσεις όπου χρειάζονταν. Καθαρισμός "αυλού" και νέος "βάμβακας" Κόλληση πλαστικών και αυτοκόλλητα. Επιδιόρθωση καλωδιώσεων (α' φάση). Καθαρισμός και πολυ τρίψιμο γενικότερα... και διάφορα ψιλό-συμμαζέματα. Μπορώ να πω, πως από τριμπούρδελο τώρα είναι σκέτο μπ@υρδέλο. ΣΚ ελπίζω λαδόξυδα και βουρ, πάμε να τσακίσουμε κάνα πλευρό να γουστάρουμε...
  45. 20 likes
    Το μαγαζάκι κλειστό, δυο περίεργοι πύργοι έρημοι, εγώ, ένας τσοπερας και τρεις γαλλιδούλες που φωτογραφίζονταν ανασηκώνοντας τις φουστίτσες τους, σουρεάλ σκηνικό. Στο πεντάλεπτο είχαν εξαφανιστεί άπαντες, είπα να τεστάρω τις μπότες μου στο χιόνι και περπάτησα λίγο τριγύρω. Δεν σταματάει να με εκπλήσσει αυτή η χώρα με τα διαφορετικά είδη ομορφιάς της. Πόσο γαλανό μπορεί να είναι αυτό το ρυακι; Ησυχία απόλυτη, μαγεία. Χάζεψα λίγο ακόμη, ο ήλιος ζέσταινε λιγότερο στο βάθος και πλέον χρειαζόμουν και επένδυση, έκανε ψόφο εδώ πάνω. Κατηφορίζοντας προς υψόμετρα πολιτισμού ένιωσα εντελώς ακαριαία τις δυνάμεις μου να με αφήνουν. Ήμουν πάνω από δώδεκα ώρες στο δρόμο έχοντας καταναλώσει μόνο έναν καφέ βενζινάδικου και μισό λίτρο νερό. Επίσης είχα προσπεράσει φανταστικό ιταλικό φαγητό και τέτοια ώρα στην Ελβετία δεν έπαιζε να βρω ανοικτό στην εξοχή ούτε βενζινάδικο. Καλά τα κανόνισα! Τελευταία φωτογραφία της βόλτας, μετά απλά έβαλα τον αυτόματο πιλότο ώσπου να βρω μια σοκολάτα σε βενζινάδικο με κανένα τρίωρο οδήγησης να με περιμένει. Σε τέτοιες περιστάσεις εκτιμώ άπειρα το VFR, ναι δεν είναι ότι πιο σπορ υπάρχει, αλλά καλύπτει ξεκούραστα μεγάλες αποστάσεις με μικρή ‘συμμετοχή’ από τον αναβάτη του και σε νυκτερινή οδήγηση είναι απολαυστικότατο. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι, περίπου 850 χιλιόμετρα σε κατά κανόνα ορεινά τεραίν, χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά. Μας περιμένει καλό καλοκαίρι! Ελπίζω και εσάς το ίδιο.
  46. 20 likes
    Λίγο μετά τις έξι ο ήλιος με είχε ξυπνήσει, καμιά ώρα μετά τα πάντα φορτωμένα, σπρώξιμο το VFR στο στενάκι να μην ξυπνήσω την σπιτονοικοκυρά και φύγαμε! Ο καιρός θεσπέσιος, αυτή η χώρα ομορφαίνει απίστευτα αυτή την εποχή, γρασίδι στα λιβάδια, τα δέντρα δεν είναι πια γυμνά από φύλλα, οι αρχές καλοκαιριού είναι η αγαπημένη μου περίοδος. Κάπου προς την Βέρνη χάζεμα για την πρώτη φωτογραφία της ημέρας. Ο ουρανός πίσω μου γεμάτος αερόστατα, ο κόντρα ήλιος δεν επέτρεψε απεικόνιση τους. Δεν υπήρξε το ίδιο πρόβλημα με τα βουνά στο βάθος! Για αρχή κινούμαι στην Εθνική για να βγει η απόσταση από την περιοχή μου ως τα πρώτα ‘καλά’ κομμάτια. Οι ελβετικές autobahn είναι βασανιστικές, το μέγιστο όριο είναι 120 απαράβατα (αν σε πιάσουν προβλέπεται μέχρι και κατάσχεση, συνάδελφος έχασε το ER6F του, εκτός των 2 ετών χωρίς δίπλωμα), ενώ σε πολλά κομμάτια το όριο πέφτει στα 100 ή και τα 80 για μεγάλες αποστάσεις. Πλήξη. Για καλή μου τύχη πέτυχα μια κατακίτρινη Alfa 4C, οπότε κάτι όμορφο για τα αυτιά και τα μάτια ενώ σέρνομαι χωρίς καν να σηκώνουν οι ταχύτητες μια 6η. Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για κάποιο meeting των απανταχού alfisti στο Interlaken. Από τις αναρίθμητες GTA ή 4C πιο πολύ ξεχώρισα ένα κομβόι με προπομπό μια Giulia Quadrifoglio με αυτοκόλλητα, αεροτομές και τα συναφή, στο κέντρο καμιά δεκαριά από τις παλιές Giulia (καμμένο λάδι αλα NSR!) και για σκούπα ένα καθημερινό αυτοκινητάκι, μια 8C Competizione. Πρώτη υπενθύμιση της ημέρας για το ποια είναι τα μεγέθη σ’ αυτή τη χώρα! Ο κύριος @ksino1100 να μαζέψει τα σαλάκια παρακαλώ! Στέλιο δεν ήξερα ότι είσαι (σχεδόν) κοντά. Πέθανα με το Bombardier που έχεις βάλει
  47. 20 likes
    Μια και εδώ είναι ακόμα forum μοτοσυκλέτας, άρα συναφές προς τους αγώνες, ακόμα και την παλιά F1 κι ας μην είναι μοτοσυκλέτα, δεν μπορούσα να μην ποστάρω κάτι για το θάνατο του Niki Lauda προχθές. Εξαιρετικό κείμενο, από τον Dimitris Vasilipoulos που εγώ απλά αντέγραψα εδώ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΓΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕ ΜΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ. Ο Νίκι την 1η μέρα που μεταγράφηκε στην "πολύ" Ferrari και οδήγησε την 312Τ άγνωστος, άσημος, το πολύ φέρελπις όταν ρωτήθηκε από τον ίδιο τον Ενζο Φεραρι πώς του φάνηκε το αμάξι, απάντησε με αυτοπεποίθηση και θράσος μεγατόνων: "βαρύ, δυσκίνητο, βασικά σκουπίδι". Όταν 25 χρονών στην 1η σου επαφή με τον πατριάρχη του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αντί να κάνεις "κοκοκο" λες αυτό που πιστεύεις ή είσαι τρελός ή επρόκειτο να γίνεις θρύλος του σπόρ. Προφανώς στην περίπτωση του Νικι Λάουντα πραγματώθηκε το 2ο. Βέβαια επειδή η ζωή ζητάει πάντα λύτρα για την επιτυχία, ο Νικι Λάουντα ανήκε σε αυτούς που πλήρωσαν από τα ακριβότερα. Τον Αύγουστο του 1976 μέσα στο Νιρμπουργκριν ή Πράσινη Κόλαση για τους μυημένους, χάνει τον έλεγχο, καρφώνεται στις μπάρες και η Φεραρι του αναφλέγεται άμεσα. Ο ίδιος παλεύει για σχεδόν 10 λεπτά με τις φλόγες πριν τον βγάλουν απο το κοκπιτ οι άλλοι πιλότοι. Όσοι έχετε δει το ακριβέστατο "Rush" ξέρετε τι επακολούθησε. Πέραν των εγκαυμάτων που τον παραμόρφωσαν, δυστυχώς ανέπνευσε πριν απεγκλωβιστεί αναθυμιάσεις εκατοντάδων βαθμών Κελσίου από την φλεγόμενη βενζίνη με αποτέλεσμα να πάθουν εγκαύματα εσωτερικά οι πνεύμονες του. Οι γιατροί είπαν οτι θα ήταν δυνατόν να σταθεί στα πόδια του σε κάνα χρόνο. Ο Νίκι όμως 4 μήνες μετά ξαναμπήκε και οδήγησε την Φεραρι. Χάνοντας στο νήμα το Πρωτάθλημα από τον Θρυλικό Τζειμς Χάντ. Κανείς δεν ξέρει πως το έκανε. Κάθε φορά που έβαζε και έβγαζε το κράνος του η μπαλακλάβα ήταν κοκκινη από το αίμα μιας και τα εγκαύματα στο κεφάλι του και ειδικά στα αυτιά του δεν είχαν επουλωθεί. Μετά βέβαια πήρε 2 πρωταθλήματα στην F1 και έγινε μύθος πραγματικός. Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα, "από τί ήταν φτιαγμένος ο Νικι Λάουντα ;; ". Προφανώς όχι από το υλικό που φτιαχτήκαμε εμείς που μας στεναχωρεί αν το ποστάρισμα μας δεν πήρε τα likes που έπρεπε.. Ο Νίκι Λάουντα ήταν ένας από τους τελευταίους σκληρούς καριόλιδες - σοφούς δασκάλους - ατρόμητους μαχητές - παρανοϊκά γρήγορους και συγχρόνως απόλυτα ψυχρούς και εγκρατείς ήρωες μιας εποχής που περνάει ανεπιστρεπτί και στις οποίας το πτώμα ασελγεί πια η νέα τάξη πραγμάτων τoυ Politically correctness υποκριτικού καθωσπρεπισμού με νιφάδες σοσιαλμιντικής αποδοχής. Η αδυναμία που του είχα οφείλεται στην εξής ατάκα του - βιοθεωρία του : "Θα προσπαθήσω να βγω 1ος οδηγώντας όσο πιο αργά γίνεται". Αν δεν έχεις νιώσει το Need for Speed μπορείς εύκολα να παρερμηνεύσεις την φράση αυτή ως ένδειξη μαλθακότητας και δειλίας. Βέβαια η πραγματική μετάφραση της είναι πολύ πιο βαθειά. Ο Λάουντα ανήκε στο πολύ κλειστό κλάμπ των οδηγών όπου πήγαινε "μπάλα - έκοβε τα μάρμαρα" χωρίς να ασελγεί πάνω στο αμάξι του. Ήταν ευγενής με το μέσο. Ήταν κύριος ακόμα και με το τελευταίο μικρό γρανάζι. Δεν ήταν σιδεροφάγος. Δεν αντλούσε χαρά και ηδονή μεταχειριζόμενος το αυτοκινητό του σαν σάκο του μποξ. Συνεργαζόταν με αυτό για να πάει όσο πιο γρήγορα και με ασφάλεια γίνεται. Ο Σένα ήταν έτσι και μαζί και ο Σουμάχερ και ο Τζιμι Κλαρκ. Πάρα πολλοί που δεν ήταν έτσι χάθηκαν στην αφάνεια. Ο Μικελ Αλμπορέτο πχ ήταν πανγρηγορος (πιο γρήγορος από τον Σουμαχερ οι φήμες λένε στις δόκιμες) αλλά τον ξέρω μόνο εγώ και η μάνα του γιατί διέλυε το αυτοκίνητο μέσα σε 2 ώρες.Ο Αντρέα Ντε Τσέζαρις επίσης. Άνεμος πλην όμως καταστροφέας. Ακόμα και ο Ναιτζελ Μάνσελ στερησε από τον εαυτό του αλλά 2-3 πρωταθλήματα διότι συμπεριφερόταν στα μονοθέσια του όπως τα πιτσιρίκια στην Βουτα που αν δεν ακούσουν τον κοφτη 25 φορές δεν την αλλάζουν την ταχύτητα. Αυτό βεβαια ειναι χουλιγκανισμός και συμπλέγματική διαταραχή και όχι αγάπη προς τον μηχανοκίνητο αθλητισμό ακριβώς. Από σήμερα το πρωί ο Νικι Λάουντα, ο άνθρωπος που φτιάχτηκε από πάγο και του έλαχε να καταπιεί μια πυρκαγιά και να επιβιώσει, δεν είναι πια μαζί μας. Τελικά η πυρκαγιά νίκησε μετά από 2 μεταμοσχεύσεις νεφρών και μια πνεύμονα. Της πήρε της καριολας όμως 43 ολόκληρα χρόνια να γονατίσει έναν από τους τελευταίους παιδικούς μου ήρωες εν ζωή. Νίκι, ο Τζειμς Χαντ σε περιμένει πως και πως να σε πειράξει μετά από χρόνια βαρεμάρας. Πες του Αϊρτον οτι μας λείπει, πες του Κολιν Μακρει οτι μας λείπει επίσης, πες του Ζιλ Μπιανκί του Ριτσαρντ Μπέρνς και του Μάρκο Σιμονσέλι οτι βιάστηκαν να φύγουν γαμώτο. Όλοι εμείς, οι ζώντες υπό την παράνοια και την ηδονή της μόνης που μπορεί να κερδίσει τον χρόνο, της ταχύτητας, σε χαιρετούμε. Ήταν τιμή μας να είσαι το είδωλό μας.
  48. 20 likes
    Ξεκινάω κι εγώ να γράψω δύο λόγια δίνοντας πρώτα συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που τρέχουν το Οδοιπορικό όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως μια μικρή ομάδα ανθρώπων καταφέρνει κάθε χρόνο και κατεβάζει εκατοντάδες κόσμου τόσο για την πίτα όσο και για το οδοιπορικό. Είστε ωραίοι και μάγκες. Πολύ σημαντικό κι αυτό που είπε ο Ζώης πιο πάνω, ότι δηλαδή υπάρχουν αγνές προθέσεις και τίποτα πίσω από την κουρτίνα. Στα του αγώνα τώρα, η 5άδα που συμμετείχαμε ήταν όλοι Mybikeίτες και απαρτιζόταν από τους @johni41, @kouler, @Alex_cbr , Χάρη κι εμένα. Οι τρεις μας έχουμε κάνει μαζί χιλιάδες χιλιόμετρα στην κυριολεξία. Με τα άλλα δύο παιδιά είναι η πρώτη βόλτα αλλά η φήμη τους προηγείται. Το πρωί του Σαββάτου βρεθήκαμε με τους @Ravendark και @Wolf1138 και όλοι μαζί αναχωρήσαμε πρώτα για Άργος και μετά για Λεωνίδιο υπό την συνοδεία τόνων νερού. Άφιξη στο καφέ Δίπορτο και δήλωση ονόματος ομάδας στη γραμματεία προκειμένου να πάρουμε ώρα εκκίνησης για την Κυριακή. Η αλήθεια είναι πως το είχαμε ξεχάσει το κομμάτι της ονομασίας της ομάδας και μας έπιασαν απροετοίμαστους. Τα υπόλοιπα παιδιά, για κάποιον λόγο που ποτέ δεν θα καταλάβω, αποφάσισαν να πουν την ομάδα << Οι 5 Γκούκυ >> το οποίο ακόμα και τώρα το βρίσκω άκυρο αλλά οι Δημοκρατικές διαδικασίες δεν επέτρεψαν αντίλογο. Αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, πήγαμε δωμάτια, τακτοποιηθήκαμε και βουρ για φαγητό. Η ώρα είχε πάει 6+ και σε δύο ώρες θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να παραλάβουμε τα roadbook προκειμένου να φτιάξουμε χάρτες και gps. Βγαίνοντας έξω να πάρουμε τις μηχανές, άρχισα την κλάψα στον Ζώη για το πόσο μπουρδέλο είναι το Μουλτιστράντα και πόσο γαμάτο το Tuono και τελικά με λυπήθηκε και κάναμε την τράμπα μέχρι τα ξενοδοχεία μας. Ο καιρός είχε μαλακώσει αρκετά αλλά είχε κρατήσει φουλ υγρασίες οι οποίες σε συνδυασμό με τα supercorsa του καυλακίου και τα 170+ άλογα δεν έφτιαχναν ωραία κατάσταση για τρέλες με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να χαθούμε μέχρι να φτάσουμε στα δωμάτια. Ευτυχώς ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χάθηκα σε αυτό το οδοιπορικό. Οκτώ και κάτι ψιλά παρκάρω έξω από την Φάμπρικα και μέσα σε ένα εικοσάλεπτο έχουμε παραλάβει το roadkit και έχουμε φύγει καρφί για το ξενοδοχείο προκειμένου να ξεκινήσει ο σχεδιασμός. Η σωστή πορεία της διαδρομής κρίνει εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα κι επειδή ως τίμιοι που είμαστε είχαμε δηλώσει εξ αρχής πως πάμε να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε βάθρο, αποφασίζουμε να κάψουμε λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις και να αφοσιωθούμε στο στόχο. Αράζουμε λοιπόν στη reception, ανοίγουμε laptop, χάρτες , gps και ό,τι άλλο είχαμε και πάμε να συνδεθούμε στο δίκτυο. Σοκ πρώτο, το Ίντερνετ είναι κάτω. Το Λεωνίδιο αντιμετώπισε λόγω κακοκαιρίας (;) σοβαρά προβλήματα τόσο με την ύδρευση όσο και με την ηλεκτροδότηση και ξαφνικά το πλάνο πάει στα σκουπίδια πριν καν ξεκινήσουμε. Ο Χάρης τελικά προσφέρεται να κάνει hotspot με το κινητό του και συνδέουμε το laptop εκεί και τα κινητά μας με 4g. Το πλάνο είναι να φτιάξουμε αναλυτική διαδρομή τόσο στο Garmin όσο και στο Maps. Η διαδικασία ξεκινάει 9 παρά και κατά τη 1 το βράδυ έρχεται το δεύτερο σοκ. "Παιδιά πρέπει να κλείσω τη reception "μας ενημερώνει ο κυριούλης και μένουμε μαλάκες. Τα φορτώνουμε όλα όπως ήταν και φεύγουμε καρφί για το πιο ευρύχωρο δωμάτιο που έπαιζε στην παρέα όπου ξαναστήνουμε το αρχηγείο και τελειώνουμε τελικά τα πάντα γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Δεν κρύβω πως εκείνη την ώρα ένιωσα ένα μάγκωμα. Αφενός είχαμε χάσει όλη την καυλάντα σε ταβέρνα και μπαράκι με τα παιδιά της Μοτοπαρέας αλλά και με τους υπόλοιπους. Αφετέρου, αν κάτι πήγαινε στραβά με το γαμώGPS , όλος ο κόπος θα πήγαινε χαμένος και τελικά θα είχαμε κάνει και μια τρύπα στο νερό. Ήταν η πρώτη από τις δύο στιγμές στο οδοιπορικό που ξύπνησαν μνήμες από την "καταστροφική" περσινή συμμετοχή μας. Ευτυχώς ο ψόφος ήρθε άμεσα Κυριακή ξυπνητήρι 8:30 για πρωινό, μάζεμα πραγμάτων και αναχώρηση προς το σημείο εκκίνησης. Φεύγουμε πρώτοι εγώ και ο Άλεξ και πάμε στο βενζινάδικο να γεμίσουμε και θα ακολουθούσαν και οι άλλοι 3 όταν τελείωναν με τις πληρωμές των ξενοδοχείων κτλπ. Καβαλάω, βάζω μπρος κι έχω φορέσει γάντια χωρίς να φορέσω κράνος ενώ έχω ξεχάσει να δώσω στον σκουτερά της παρέας και τα γυαλιά ηλίου που φοράω. Γάμα το λέω, θα πάω χωρίς κράνος μέχρι το βενζινάδικο. Τι να πάθω για λίγα μέτρα; Το πολύ πολύ να φασώσω και καμία με το Ντουκάτι Ε, 200μ πριν το βενζινάδικο με τσιμπάει σφήκα στο λαιμό και μου αφήνει μέσα το κεντρί. Το βγάζει ο Άλεξ αμέσως κι εγώ έχω μπει σε mood αναμονής για κάποια αλλεργία διότι δεν μου είχε συμβεί ξανά. Αράζουμε για καφέ και περιμένουμε είτε την εκκίνηση είτε την διακομιδή. Η ώρα περνάει πάρα πολύ γρήγορα , ο Μανώλης μας ανακοινώνει να ετοιμαστούμε , εγώ σταυρώνω το GPS και δίνω όρκο πως αν αρχίσει και φέτος τα δικά του θα φάει πέταμα στον πρώτο κάδο σκουπιδιών μαζί με τη βάση - άρα μαζί και με το Μούλτι. Η εκκίνηση δίνεται και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία. Ο τερματισμός μας βρήκε στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης έχοντας συγκεντρώσει το απόλυτο των βαθμών, έχοντας φτάσει 10 λεπτά από τον τερματισμό μιάμιση ώρα πριν το προβλεπόμενο 8ωρο κι έχοντας παράλληλα αναγκαστεί να επισκευάσουμε ένα σκασμένο λάστιχο. Οδήγηση και ρυθμός για σεμινάριο απ όλα τα παιδιά. Μου είπαν όλοι πως κατευχαριστήθηκαν την βόλτα κι αυτό είναι που μετράει. Εγώ προσωπικά χάρηκα πολύ για τον @kouler γιατί πέρσι τα σκάτωσα και χάσαμε εξαιτίας μου την διάκριση. Φέτος νομίζω πως τα έκανα σχεδόν όλα σωστά ως πλοηγός αλλά και πάλι, χωρίς τον @johni41 ,δεν θα υπήρχε ούτε φέτος πρώτη θέση. Αυτά κι από εμένα.
  49. 20 likes
    Επιτελους βολτα μετα απο κανα 4μηνο, ξεχασα να οδηγαω...
  50. 19 likes
    Απίστευτο το πόσο μπορεί να σε εντυπωσιάσει κάτι φαινομενικά τόσο μα τόσο σύνηθες! Πόσο μπορεί να μην είναι πια δεδομένο ότι ο ήλιος θα δύσει! Ευτυχώς παραμένει δεδομένο ότι θα ανατείλει αύριο το πρωί. Η Σκανδιναβία είναι πια παρελθόν, από αύριο Βαλτική. Νύχτα πια μπαίνουμε στο Ταλίν. Στο μουσκεμένο αμπάρι ευχαριστώ τους Εσθονούς για τις πληροφορίες και ένα- ένα τα μηχανάκια παίρνουν μπρος (το ninja κάνοντας τους μεταλλικούς τοίχους να αντηχούν!) και οι ρόδες κυλούν για πρώτη φορά επί Εσθονικού εδάφους, μιας χώρας την οποία δεν αναγνωρίζεις πάντα στον χάρτη. Σε κάθε διασταύρωση όλο και κάποιος από το κονβόι βγάζει φλας και χάνεται στην νύχτα, έρχεται και η δική μου σειρά. Μην ξέροντας τι να περιμένω από αυτή τη χώρα, διαλέγω για πρώτη φορά στο ταξίδι να εμπιστευτώ το booking έναντι του Airbnb ευελπιστώντας να μην πετύχω καμια τρώγλη. Α, και κάτι με parking. Πόσο έξω μπορεί να πέσει κανείς! Κανένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα παρκάρω το VFR σε ένα ξύλινο (!) χαμόσπιτο ενός χωματόδρομου σε κάτι σαν εργατικές κατοικίες από τα κομμουνιστικά χρόνια. Άριστα τα κατάφερα.