Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 04/26/18 in all areas

  1. 56 likes
    Το ξέρω, δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα σε βραζιλιάνους και σομπρέροz αλλά έτσι αφηγείται το άσμα. Το λοιπόν, η ώρα εδώ είναι 3:26 το βράδυ και μετά από μια όμορφη βραδιά είπα να γράψω 5! γραμμές. Το εδώ είναι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην Βραζιλία και συγκεκριμένα στο Salvador da Bahia. Πλανο: Υπάρχει αλήθεια! Με τον έτερο φίλο και αναβάτη Βασίλη (ανατρέξατε στο Βαλκανικό ταξιδιωτικό) αποφασίσαμε να παραιτηθουμε από τις δουλειές μας, να έρθουμε εδώ, να αγοράσουμε 2 μηχανές και να γυροβολησουμε στην Νότια Αμερική. Αύριο μάλιστα έχουμε ραντεβού για να δούμε 2 από αυτές! Χρόνος πολύς δεν θα υπάρχει οπότε θα προσπαθώ να postαρω όσο πιο συχνά γίνεται και όσο πιο περιεκτικά. Όλα θα γίνονται από το κινητο το οποίο σημαίνει ότι δεν θα έχει το format που θα ήθελα. Oh well.. Salvador λοιπόν, έχουμε και λέμε. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση φτάνοντας ήταν ο άπειρο ελάχιστος έλεγχος εισόδου στην χώρα. Μια γρήγορη ματιά στο διαβατήριο και αυτό ήταν. Μας συμπαθούν τους Έλληνες εδώ αλλά τόσο πολύ; Next, uber για το σπίτι του φίλου του Βασίλη που μας φιλοξενεί. Τα είδα όλα ε! Οι οδηγοί εδώ ειναι μακράν ότι χειρότερο έχω συναντήσει και ξεπερνάει κατά πολύ το top 3 μου με Αλβανία, Ρουμανία και Μαρόκο (random order). Παρόλα αυτά δεν βλέπεις ατυχήματα στους δρόμους, ειναι κανίβαλοι αλλά οδηγαρες. Στον δρόμο δεν γίνεται να μην παρατηρήσεις τις αντιθέσεις. Από την μία ουρανοξύστες και από την άλλη φαβελες. Καινούρια γήπεδα για το Μουντιάλ που μας πέρασε και ακριβώς απέναντι φτωχοφαβελα. Τράβηξαν πολλά οι ντόπιοι τότε με την διοργανωση και θα τραβήξουν ακόμα περισσότερα με τον ουρακοταγκο που έβγαλαν για πρωθυπουργό οι νότιες πολιτείες της Βραζιλίας. Φτώχεια. Οι φαβελες είναι παντού, σπίτια το ένα πάνω στο άλλο με κάτω του μετρίου υποδομές. Εγκληματικότητα ακόμα δεν έχουμε δει στην πράξη και ελπίζω να μην το δούμε αλλά από ότι μας λένε οι ντόπιοι υπάρχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι μετά τις 10 το βράδυ επιτρέπεται στους οδηγούς να καίνε τα κόκκινα φανάρια γιατί η πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί ότι δεν θα στην πέσει κάποιος όσο είσαι σταματημενος. Παίζοντας bingo με τους ντόπιους με καλαμπόκια σε μια φτωχόγειτονια του κέντρου. Ζέστη και υγρασία! Από τους 0 του Λονδίνου, στα 28 του Salvador. Η πολύ έχει στολίστει και με Χριστούγεννατικα, πόσο περίεργο μας φαίνεται αυτό! Ανθρωποι: Το ζουν ρε παιδι μου. Παντού στον δρόμο θα ακούσεις μουσικές και κάθε μέρα θα έχει κάποιο event με samba. Άπειρο ελάχιστοι μιλούν Αγγλικά και αυτό κάνει λίγο δύσκολη την επικοινωνία αλλά εκεί αναλαμβάνουν τα λιγοστά Ισπανικά που ξέρω και μοιάζουν με τα Πορτογαλικά και η γλώσσα του σώματος. Στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της πόλης γυρίστηκε το αποπαν βιντεοκλίπ. Αθλητισμος: Τελευταία αγωνιστική στο Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα σήμερα και δεν γίνεται να χαναμε την ευκαιρία! Άλλο πράγμα. Οι τύποι δεν σταματούν να χορεύουν και να τραγουδούν, πραγματική γιορτή. Ανάμεσα μας υπήρχαν και σκορπιοι φίλαθλοι της αντίπαλης ομαδας και δεν άνοιξε μύτη. Η αποθέωση ήταν όταν είδα έναν με φανέλα της Αργεντινής. Τίποτα. Ούτε μπινελίκια, ούτε τσαμπουκάδες. Ξελαρυγγιαστηκαμε, αυτοί φώναζαν τα δικά τους και εμείς "ωωωωω ρε Bahia, έχω τρέλα, μες στο μυαλοοοοο". Τιμες: Σε γενικές γραμμές αρκετά πιο φθηνά από Ελλάδα, ειδικά με το Real σε αυτή την ισοτιμία. Σίγουρα ξεχνάω και άλλα πολλά να αναφέρω, σχωρατε με άλλα έχει πάει 4.14. Τις καληνύχτες μου μετά από βραδυνο μπανακι στο port da baha!
  2. 40 likes
    Paso los Libertadores, Cristo Redentor, Άνδεις, σύνορα Αργεντινης-Χιλης, 3850μ υψόμετρο.
  3. 38 likes
    Θα τα πω περιληπτικά (ναι καλά) γιατί πέρασαν μέρες και έγιναν πολλά. Μία ολόκληρη μέρα την φάγαμε στο χώμα. Η άμμος με κέρασε και την πρώτη μου πτώση, γιατί ταξίδι χωρίς πτώση είναι πίτογυρο χωρίς τζατζικι. Από την πτώση έσπασαν οι πλαστικές βίδες που κρατάνε την ζελατίνα. Σωστή η Γιαμαπα που δεν έβαλε σιδερένιες γιατι είχε σπάσει η ζελατινα. Εγώ όμως που είμαι τσιπης έβαλα σιδερένιες με 20 λεπτά. Αφήσαμε την επαρχία της Bahia και μπήκαμε Minas Gerais. Εδώ ήταν τα μεγαλύτερα ορυχεία (Minas Gerais = General Mines) από τα οποία οι νταβαδες Ευρωπαίοι έπαιρναν τα ορυκτά και τα έστελναν σπίτι τους, in the name of Jesus of course. Στην τότε πρωτεύουσα του Minas Gerais, το Ouro Preto, χτίστηκαν 13 εκκλησίες που στην πραγματικότητα χρησίμευαν σαν αποθήκες χρυσού. Κάτι έπρεπε να χτίσουν όμως οι Πορτογάλοι για να δικαιολογησουν τα αδικαιολογητα. Στο Minas Gerais επίσης είναι εκνευριστικά δύσκολο να κάνεις free camping. Όλα τα βουνα και τα λαγκάδια είναι περιφραγμενα και όπου υπάρχει χωματόδρομος, καταλήγει σε μαντρί γελαδίων ή σε σπίτι. 2 μέρες αποτύχαμε, την 3η όμως τα καταφέραμε. Βρήκαμε και κάποια διαμαντάκια στον δρομο: Από Minas Gerais περνάμε στο Rio De Janeiro. Εντυπωσεις: Μεγαλη πόλη και το νιώθεις. ΠΟΛΎ πράσινο μέσα και γύρω γύρω από την πόλη με τους λόφους να την ομορφαίνουν πολύ. Οι άνθρωποι αρκετά χαλαροί. Οι φαβελες σαν να είναι μαζεμένες μεταξύ τους, συνθέτοντας τεράστιες φαβελες. Δεν είναι σαν το Σαλβαδόρ που ειναι σκόρπιες και παντού. Αποπειραθηκαμε να πάμε στο άγαλμα του Χριστού (πόσο πιο τουρίστες) αλλά ήθελε 46 reais για να μας ανοίξει την αγκαλιά του. Αν δεν τα δώσεις, βλέπεις μονο την πλάτη του, δεν μπορείς να πας πιο πάνω στον λόφο. Μονο για έναν λόγο θα τα έδινα. Να βγάλω φώτο με την μηχανή και το άγαλμα λεζάντα "μοτοχριστοσ". Μετά από παρότρυνση φίλης που έχει φάει το Ρίο με την κουτάλα, πήγαμε στην pedra bonita. Θεαρα από δω πάνω. Παμε και στην διάσημη copacabana τώρα. Παιδιά είναι η μακράν η πιο βρώμικη θάλασσα που έχω κολυμπήσει ποτέ. Μιλάμε για επίπεδο Θερμαϊκού. Κατά τα άλλα άπειρος κόσμος. Ναι μη με ρωτήσετε, και κωλους είχε. Πολλούς. Πάρτε έναν. Πήγαμε και στο γηπεδάκι. Σαν φανατικός Αργεντινοποδοσφαιροφιλος δεν θα μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να κάνω αυτο: Αχ ρε @#**@'# Ιγκουαϊν, βαλ'το το τετ α τετ... All in all, το Rio μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, εμένα άνετα για κάποιο διαστημα. Επόμενη στάση το τουριστικό Paraty.. ..ένα ελεύθερο camping σε παραλιαρα.. .. και από σήμερα Sao Paulo. Δεν θα κράξω (ακόμα) γιατί είμαστε μόνο μερικές ώρες εδώ. Ας περάσει και η αυριανή μέρα αν και πρέπει να αλλάξει η γνώμη μου θεαματικά για να μην το κάνω. Αϊντες.
  4. 38 likes
    Καλησπέρα σε όλους, Αν και δεν ποστάρω συχνά στο φόρουμ η αλήθεια είναι πως νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ την χαρά μου με άτομα που έχουν εκτεθεί και αυτά στο μικρόβιο του δίτροχου. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν αυτό το παιδάκι που η ματιά του κόλλαγε υποσυνείδητα με οποιοδήποτε δίκυκλο ερχόταν σε επαφή..Η συνήθεια αυτή δεν με άφησε ποτέ... Έτσι σε μία χαλαρή χειμερινή βόλτα με σκοπό να ηρεμήσει και να αδειάσει κάπως το κεφάλι μου,καθώς γυρνούσα σπίτι από την λεωφόρο βουλιαγμένης, είδα δίπλα μου στο φανάρι ένα honda cb1000r και παρά τις έντονες προσπάθειες μου ,δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω του. Αμέσως όταν γύρισα σπίτι μπήκα car.gr και άρχισα να καταστρώνω σχέδια παρά τα προφανή εμπόδια ,όπως έλλειψη διπλώματος,χρόνου,budget. Ένα εξάμηνο μετά και αφού ξεμπέρδεψα με κάποιες υποχρεώσεις που με περιόριζαν χρονικά αλλά και οικονομικά αποφάσισα πως ήταν η ώρα να δώσω εξετάσεις για το απεριόριστο δίπλωμα καθώς και να βάλω αγγελία την μοτοσυκλέτα που είχα τότε στην κατοχή μου (cbr500r). Ανήμερα των γενεθλίων μου χτυπάει το τηλέφωνο (πιθανός αγοραστής),βρισκόμαστε με το παιδί το ίδιο απόγευμα και συμφωνούμε, η μεταβίβαση έγινε το πρωί της επόμενης ημέρας. Πώληση μοτό ,CHECK. Λίγο καιρό μετά δίνω εξετάσεις για το απεριόριστο . Δίπλωμα ,CHECK. Παράλληλα κοιτούσα κάποιες αγγελίες για το cb1000r και αφού τα λεφτά υπήρχαν και το δίπλωμα ήταν στο δρόμο ξεκίνησα να παίρνω τηλέφωνα για να κανονίσω να τα δω από κοντά. Ύστερα από 2-3 συναντήσεις (με σκοπό να αγοράσω ) και κάποιες άλλες αναποδιές,είχα απογοητευτεί κάτι ψιλά,καθώς τα περισσότερα ήταν από κακοσυντηρημένα-ακατάλληλα,εώς για πέταμα . Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε εξ'αρχής ένα συγκεκριμένο cb το οποίο είχα δει στο car και βρισκόταν σε μια κωμόπολη της βορείου εύβοιας. Γενικότερα από τις φωτογραφίες φαινόταν καθαρότατο και βάσει της αγγελίας είχε μόλις 9κ χιλιόμετρα. Έτσι λοιπόν μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με τον ιδιοκτήτη το απόγευμα του σαββάτου,αποφασίσαμε με τον πατέρα μου (συνφορουμίτης και παλιός στον χώρο της μοτοσυκλέτας)να ανέβουμε τρίτη πρωί στην βόρεια εύβοια και αν είναι καθαρό το μηχανάκι να γίνει επιτόπου η μεταβίβαση. Η αλήθεια είναι ότι έπαιζε στο μυαλό μας και η πιθανότητα το μηχανάκι να μην κάνει και να πεταχθούν 200 ευρώ πάνω κάτω εντελώς τσάμπα (μεταφορικά)...aw well anyway. Ξυπνάω λοιπόν δευτέρα πρωί και πάω δουλειά ανακοινώνοντας πως την επόμενη ημέρα θα χρειαστώ άδεια για προσωπικούς λόγους. Η μέρα πέρασε αρκετά αργά....Θυμάμαι χαρακτηριστικά να κοιτάω 10:05 το ρολόι και μισή ώρα μετά να το ξανακοιτάω και να έχει πάει 10:08. Το ίδιο βράδυ και αφού έχω φορτώσει στο αμάξι τον απαραίτητο εξοπλισμό (κράνος,γάντια,μπουφάν,μπότες),προετοιμάζομαι ψυχολογικά και βάζω το ξυπνητήρι για τις 5:30 (ώρα αναχώρησης αφού)αν και ήξερα ότι δεν θα χρειαζόταν αφού δεν υπήρχε περίπτωση να κλείσω μάτι (όπως και συνέβη). Τρίτη 16/10/2018,ώρα 9,είμαστε στον προορισμό μας και μετά από μια μικρής διάρκειας επιθεώρηση της μοτοσυκλέτας,συμφωνήσαμε και πήγαμε να κανονίσουμε την μεταβίβαση. Τρίτη 16/10/2018,ώρα 11,η μοτοσυκλέτα των ονείρων μου ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ. Αφού λοιπόν ήρθε στο καινούριο της σπίτι,μετά από σύντομη μελέτη ξεκίνησαν οι εργασίες.Υγρά συμπλέκτη,υγρά φρένων,παραφλού,λάδια,στοπ δαγκάνας αλλάχτηκαν και τώρα μένουν τα λάστιχα και ένα σέρβις στις μπουκάλες (η αριστερή έχανε λίγο),τα οποία θα γίνουν λίαν συντόμως. ΠΑΤΕΡΑ,ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τον χρόνο σου αλλά και την τεχνική βοήθεια και αναμένω τις βόλτες μας ενός αλλά και εκτός ελλάδος. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, καλές βόλτες σε όλους.
  5. 36 likes
    Τι να πω? Είμαι πανευτυχής! Αυτό τα λέει όλα! Είχα μια καλή πρόταση για το bmw το έδωσα, έψαχνα κάτι κλασσικό ξανά και στριφτερό που να μιλήσει στην καρδιά και να που το πήρα!! Την είχε ένας Ιταλός σε κατάσταση βιτρίνας με 6.500 km 1/2008 τα είπαμε στα ιταλικά, είχε και σχεδόν όλα τα πραγματάκια που ήθελα, ολόσωμη εγκέφαλο κτλ. Και δεν άργησε να γίνει το κακό! Μια βόλτα μόνο την πήγα, περιμένω πως και μια καλή εκτός πόλης! Μερικές φωτογραφίες από την αγγελία στο car για να δείτε την κατάσταση που την είχε. Αυτά!! Όταν πάω μια καλή βόλτα θα γράψω και εντυπώσεις, τώρα μόνο την χαζεύω σαν μικρό παιδί!
  6. 35 likes
    μετα απο αρκετο ψαξιμο τελικα κατεληξα σε μονοκυλινδρο... κατι το οτι δεν εβρησκα sm σε λογικη τιμη-κατασταση, κατι το οτι πιθανων δε θα με καλυπτε (commuting, κοντινες βολτες κτλ), επικρατησε η λογικη και πηρα ενα μικρο μοτοσυκλετακι, ποιο ειναι αυτο? CBR 250r 2012. αριστη η κατασταση του παρα τα χλμ (34κ), καλα λαστιχα, αλλα εχει καιρο να κανει σερβις (το εχω ηδη λυσει ολο για γενικο: λαδι, ψυκτικο, μπουζι, υγρο φρενου). μπορω να πω με σιγουρια πως ειναι πολυ ανωτερο απο αυτο που περιμενα. δυναμη το μοτερ δεν εχει (το ninja ειναι δυνατοτερο), αλλα εχει καλη αναρτηση, πλαισιο και φρενα. μπαινει με οσα του πεις σε οσες μοιρες θελεις. δε φενεται να καιει τιποτα (1 ντεποζιτο εχω καψει, ειπαμε, θελει σερβις), δε τρωει λαστιχο-αλυσιδα και η θεση οδηγησης ειναι πολυ ανετη και ξεκουραστη. χιλιομετροφαγο θα το κανω
  7. 33 likes
    Χάλια το Sao Paulo λοιπόν. Μια τεράστια μεγαλούπολη με πρόβλημα λειψυδρίας. Που να το πεις και να μην γελάσουν ότι πόλη στην Βραζιλία όπου φτύνεις και φυτρώνει ποτάμι έχει πρόβλημα με το νερό. A! @FlyingInADream και @ktm power αν ξεμείνετε ποτέ από δουλειά, για να μην πάνε στράφι τα γράμματα, μπορείτε να λύνετε και εσείς μαθηματικές απορίες επί πληρωμή στον δρόμο. Τις επόμενες μέρες είχαμε: - Ένα φουιτ (μη με πεις δε ξες τι είναι) Ένα σκισμένο λαστιχο (το άλλαξα με το pirelli mt60) καιιιιι καταρράκτες Iguacu! Νταξει τι να λέμε, φοβερό θέαμα και από έξω, και από μέσα με την βάρκα. Απίστευτες ποσότητες νερού χυνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Μπορείς να δεις τους καταρράκτες από την μεριά της Βραζιλίας και της Αργεντινής, εμείς επιλέξαμε το 1ο. Το ζωάκι που βλέπετε λέγεται coati και είναι εξοικειωμένο με τον άνθρωπο εκεί. Το έχουν οργανώσει πολύ καλά το πράγμα, ακριβούτσικο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Στην περιοχή κυκλοφορούν και τζαγκουαρς, μερικές εβδομάδες τουρίστες είχαν την τύχη να δουν μαμά τζαγκουαρα με τα 3 μικρά της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..
  8. 33 likes
    Έτοιμη και είναι πανέμορφη (the beauty is in the eye of the beholder)! Ο κουβάς του συμπλέκτη και το γρανάζι στροφαλου από το 796 λειτουργούν τέλεια, το πείραμα πέτυχε. Καλύτερες αλλαγές, πιο άμεσες. Τα φρένα με το ένα δάχτυλο επιτέλους, το μπροστινό δε κατάλαβε τίποτα. Ο ήχος από τις εξατμίσεις πιο μπάσος και γλυκός με ένα υπέροχο γρυλισμα πάνω στην ροπή στα ανοίγματα, παραδέχομαι.
  9. 33 likes
    Flashback 2 βδομάδες πριν στις 20 Δεκεμβρίου. Ο Βασίλης έχει ήδη αγοράσει την μότο του και έχει κάνει την μεταβίβαση μέσα σε μια ημέρα. Εγώ έχω αγοράσει την δική μου και έχω ραντεβού την επόμενη ημέρα για την μεταβίβαση. Πάμε λοιπόν στο αντίστοιχο συγκοινωνιών και ΩΧ! Το συστημα δεν λειτουργεί γιατί από εκείνη την ημέρα ξεκινάει η αναναθμιση του. Επόμενο ραντεβού στις 26. 26 πρωί πρωί είμαστε εκεί και ενημερωνομαστε ότι λόγω αναβάθμισης του συστήματος, όλες οι μεταβιβασεις συνοδεύονται υποχρεωτικά με έκδοση νέας πινακίδας, σαν τις δικές μας που γράφουν GR πάνω. Σαν να μην έφτανε αυτό πρέπει να μεταφέρω και τα χαρτιά της μηχανής από την εκδοτική αρχή του προηγούμενου κατόχου στην αρχή διεύθυνσης κατοικίας που είχα δηλώσει. Το λοιπόν. Ενώ η απλή μεταβίβαση κόστιζε 300BRL, τώρα είμαστε στα 300 + 80 η αλλαγή αρχής + 180 η νέα πινακίδα. 7 ώρες μετά στην αναμονή μας λένε ότι πρέπει να πάμε να κάνουμε κατάθεση στην τράπεζα το κόστος της πινακίδας. Δεν δέχονται τα λεφτά οι ίδιοι, θα πρέπει να τους πάμε την απόδειξη κατάθεσης. Φευγουμε, νωρίς το πρωί της επόμενης κάνουνε την κατάθεση, παίρνουμε το αποδεικτικό και ξαναπάμε στο συγκοινωνιών. Τώρα μας ενημερώνουν ότι παίρνει μια μέρα να εκδοθεί η πινακίδα. Επόμενη μέρα ξανά εκεί. Πινακίδα πουθενά. Έχει γίνει χαμός με το νέο σύστημα, δεν ξέρουν που πάνε τα 4. Κόσμος να φωνάζει, διαμαρτυρίες κλπ. Ένας πολίτης μίλησε σε έντονο ύφος στον υπάλληλο ο οποίος άρχισε να τον κυνηγάει! Σουρεαλ. Quarta feira μου λέει, Τετάρτη, δηλαδή 4 μέρες μετά. Τεράστια ξενερα, είναι λες και τo Σαλβαδορ δεν θέλει να μας αφήσει να φύγουμε. Την Τετάρτη ξανά εκεί. Αυτή την φορά δεν βρίσκουν το αποδεικτικό πληρωμής μου. Χαμουλης ξανά, η Βραζιλιανα φίλη που με συνόδευε επιστράτευσε τα μεγάλα όπλα, λέγοντας πως είναι εγγυος και δεν θα φύγει παο εκεί μέχρι να βρεθεί μια άκρη. Ανήθικο? Ίσως ναι, αλλά οι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες του Σαλβαδόρ δεν θέλουν να βοηθήσουν ενώ έχουν τα μεσα να το κάνουν. Το αποδεικτικό μου δεν βρέθηκε ποτέ και ο υπάλληλος μας ενημερώνει ότι άλλοι συνάδελφοι του έδιναν λάθος τραπεζικούς λογαριασμούς στον κόσμο για την κατάθεση του κόστους της πινακίδας. Επίτηδες η όχι κάνεις δε ξέρει, αλλά κάποιοι πρέπει να έβγαλαν καλά λεφτά. Τελικά μας εκδόθηκε ένα χαρτί που έλεγε ότι όλα είναι καλά με την πληρωμή ακόμα και αν δεν βρέθηκε. Χαριστικά υπό την απειλή του escalation to the higher ranks. "Αύριο πρωί η πινακίδα σου θα είναι εδώ" "Σιγουρα;" "Ναι σίγουρα" Παρένθεση για ποτ πουρί φωτογραφιών. Πέμπτη 3 Ιανουαρίου. Ξανά στο συγκοινωνιών. Δίνω τα χαρτιά μου καιιιιιι Σαν να πήρα πτυχίο ένιωσα! Άρπαγμα γρήγορα πριν αλλάξουν γνώμη και καρφί για τον τύπο που τις περνάει. Καμία εμπιστοσύνη σε κανέναν μετά από όλο αυτό, κανείς δεν ακουμπάει την πινακίδα μου, φερτη να την περάσω μόνος μου! 1 μήνα + μετά είμαστε έτοιμοι να φύγουμε!!! Σήμερα, Σάββατο 5 Ιανουαρίου. Φορτωμένοι και αναχωρούντες! Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον φίλο Adriano στην μέση που μας φιλοξένησε, μας ανεχτηκε, μας βοήθησε στα ΠΆΝΤΑ και μοιράστηκε μαζί μας τις χαρές και τις λύπες μας αυτό τον 1+ μήνα. Φεύγουμε από το Σαλβαδόρ γεμάτοι μετά από συνεχές roller coaster συναισθημάτων, αλλά στην τελική this is what makes you feel alive, isn't it? ΞΕΚΙΝΆΜΕ!
  10. 33 likes
  11. 29 likes
    Και μερικές φώτο από την χθεσινή διαδρομη: Αυτα για τους κακοήθεις που λένε ότι έχω αναφυλαξια στο χώμα
  12. 29 likes
  13. 28 likes
  14. 28 likes
    Καλησπέρα !Ηθελα να γράψω σε αυτή την ενότητα από τότε που διαβάζω στο φόρουμ σαν επισκέπτης ίσως και μικρότερος από 15-16 χρόνων!Επιτελους λοιπόν μετά από 5 περίπου χρόνια να γράψω και εγώ ένα δικό μου ταξιδιωτικό ,όχι τόσο εντυπωσιακό και μακρινό όπως πολύ ταξιδιάριδες από εδώ, αλλά σίγουρα πολύ μεγάλο και εντυπωσιακό σε εμένα.Μετα το πέρας της καλοκαιρινής σεζόν ήταν επιτακτική ανάγκη να κάνω κάτι να πάω κάπου διακοπές.Ειχα σκεφτεί για βουκουρεστι η αλήθεια είναι και είχα κάνει και παρόμοιο θέμα εδώ σχετικά με το τι και πως αλλά ήταν απλά μια σκέψη,ίσως όχι και τόσο σοβαρή.Η αλήθεια είναι ότι με φόβιζε να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι μόνος,πολλα μπορούν να προκύψουν....Πεσγματς που εντός Ελλάδας είναι απλά στο εξωτερικό γίνονται πολύπλοκα.Μερικα από αυτά λύνονται αν έχεις γεμάτο πορτοφόλι αλλά με τα οικονομικά τα δικά μου έβγαινα απλά για να πραγματοποίησω το ταξίδι πράγμα που σημενει απλά ότι αν γινόταν κάτι-παρουσιαζόταν κάποιο σοβαρό πρόβλημα την είχα κάτσει για τα καλά.Αυτος ήταν και ο λόγος που δεν το έψαξα περετερω. Στο θέμα μας λοιπόν και εκ τον υστέρων σορρυ για το μεγάλο σεντόνι αλλά πρώτο ταξίδι ήταν αυτό και ο ενθουσιασμός μεγάλος!Μετα από λίγες μέρες ξεκούρασης από την δουλειά ,ήθελα απλά να φύγω.Το αποφάσισα κανόνισα τις δουλειές μου και είπα στον εαυτό μου και στην δικιά μου φεύγουμε πάμε προς τα πάνω (Θεσσαλονίκη σαν πρώτος στόχος) όπου κουραστουμε σταματαμε ,κάνουμε ένα γύρο ουσιαστικά βόρεια Ελλάδας με κανα 3,4 μαξ 5 διανυκτέρευσης και όταν τελειώσει το χαρτί(το max δηλαδή που με επερνε να χαλάσω για διακοπές) γυρνάμε.Εκκινηση λοιπόν από την πόλη μου το Ναύπλιο με πρώτη στάση την Αθήνα για να πάρω την κοπέλια.Χρημα για tank bag ή σαμάρια δεν περίσσευε(δεν άξιζε κιόλας μιας και το μηχανάκι θα πουληθεί αναγκαστικά τους επόμενους 2 μήνες) όποτε έπρεπε να χωρέσουμε τα πράγματα μας ο καθένας σε μια τσάντα πλάτης.Για εμένα η αλήθεια ήταν ότι αυτό ήταν εύκολο! 5 μπλουζάκια, 5 εσώρουχα, 5 ζευγάρια κάλτσες,ένα τζιν,αποσμητικό-φορτιστής.Για την κοπέλα η αλήθεια είναι όχι και τόσο αλλά αναγκαστικά αρκέστηκε και αυτή στα ίδια με επιπλέον κάποια καλλυντικά και μια ισιωτικη (πάλι καλά)!Συνειχεια λοιπόν από Αθήνα με κατεύθυνση τον βορρά!Πορεια με περίπου 120-130κμ(economy).Οι στάσεις στανταρ κατά κάποιο τρόπο περίπου κάθε 80-100κμ στάση ένα 10αλεπτο για γρήγορο τσιγάρο και ξεμούδιασμα και στα επόμενα 80-100 περίπου χιλιόμετρα στάση μισάωρη να κρυώσει τελείως και το μηχανάκι και φουλάρισμα!Μετα από αρκετές στάσεις λοιπόν φτάνουμε Θεσσαλονίκη,παράδοξος χωρίς να έχουμε κουραστεί καθόλου.Η ώρα είναι περίπου 12 το μεσημερη(ξεκίνησα βράδυ από Ναύπλιο) και πάμε παραλία για καφέ.Οπως είπα και πριν προγραμματισμός δεν υπήρχε όποτε την ώρα του καφέ χάζευα για πιθανούς επόμενους προορισμούς και κύριος για το που θα περάσουμε το βράδυ.Οπως κοιτάω τον χάρτη και σκευτομαι που μπορεί να πάω κάτι με τραβάει να κοιτάξω προς τα πάνω.Χωρις δεύτερη σκέψη της πετάω την σκέψη μου «πάμε βουκουρεστι?» , με το που ακούω το ναι ένα στιγμιαίο ανχος για τον προγραμματισμό αλλά ταυτόχρονα μια ασυγκράτητη χαρά!»Φεύγουμε ,πάμε να βρούμε την ασφαλιστική μου,να πάρω πράσινη κάρτα!»Φεύγουμε λοιπόν κακην κακώς να βρούμε την ασφαλιστική για την πράσινη κάρτα και για το χωριό αγκίστρι Σερρών όπου ήταν και ότι ποιο κοντινό στα σύνορα με διαθέσιμα καταλύματα για να περάσουμε το βράδυ και να έχουμε όλη την μέρα ελεύθερη για να διασχίσουμε την Βουλγαρία!Ο δρόμος μέχρι το χωριό αυτό δεν ήταν και τόσο καλός,αρκετά νερόφαγωματα αρκετές στροφές με όχι και τόσο καλό οδόστρωμα.Το χωριό δεν είναι ακριβώς όπως το περιγράφουν,δεν έχει τίποτα πέρα από αρκετά καταλύματα ,τα διάσημα χαμαμ και 2 ταβέρνες.Η πρώτη μέρα λοιπόν έκλεισε με κάτι λιγότερο απο 800 χιλιόμετρα και όχι τόσο κουραστική. Ημερα 2η Πρωινό ξυπνιμα 06:00 ,ένα γρήγορο πρωινό και πλώρη για τα σύνορα!Περιμενα εξονυχιστικό έλεγχο στα σύνορα αλλά ήταν μόνο στην φαντασία μου μιας και απλά δώσαμε ταυτότητες χωρίς καν να κατέβουμε από το μηχανάκι και να βγάλουμε κράνη και φύγαμε!Ρεβινιετα που διάβαζα παντού δεν χρειάζονται οι μηχανές είναι μόνο για αυτοκινητα-φορτηγά.Κατευθηνση προς Σοφία αρχικά και μετά προς σύνορα Ρουμανία!Στασεις και εδώ όπως στην Ελλάδα.Συνοπτικα μιλώντας οι δρόμοι στην Βουλγαρία κατά κύριο λόγο είναι επαρχιακοί με μικρό μόνο μέρος να είναι εθνικη.Παρολα αυτά οι δρόμοι είναι πολύ καλής ποιοτηητας με απίστευτη πρόσφυση!Δεν έχω ξανανιώσει τόση ασφαλεια στα πλαγιασματα ακόμη και όταν το πίεσα μερικές φορές και πλάγιασα αρκετα τα λάστιχα απλά βεντουζαραν κάτω.Τα όρια ταχύτητας είναι νορμαλ και είναι αυτά που ακολουθούσαμε κύριος με μικρές αποκλησεις.Τα τοπία σε όλη την διαδρομή είναι απίστευτα και σου αποσπούν την προσοχή.Πραγματικα μαγευτικά!Δεν το περίμενα σε καμία περίπτωση!Ειναι βέβαια εξαιρετικά δύσκολο να σταματήσεις όσο είσαι στον επαρχιακό γιατί δεν υπάρχει καθόλου χώρος πέρα από τη λωρίδα!Οι Βούλγαροι οδηγοί είναι απλά 10 φορές χειρότεροι από τους Έλληνες!Μπορει να μην τρέχουν κατά κύριο λόγο όπως οι Έλληνες αλλά κάνουν πραγματικά δολοφονικές -προσπεράσεις αυτοκτονίας!Δεν μιλάω φυσικά για μια περίπτωση αλλά για πολλές!Παρα πολλές προσπεράσεις που δεν έγιναν δυστιχιματα για λίγα μέτρα η λίγα δευτερόλεπτα! Μια παρένθεση γις όσους σκέφτονται να ταξιδέψουν Βουλγαρία Όλα είναι πάμφθηνα! 2 καφέδες 1-2 ευρο,τρώνε του σκασμού 2 άτομα σε στυλ macdonalds 2 μπέργκερ με διπλό μπιφτέκι ,2 πατάτες,δυο κοκακολες με 6 ευρώ!Οσο γις την βενζίνη.....πραγματικά μεγάλη διαφορά σε σχέση με την Ελλάδα!Οχι μόνο στην τιμή που είναι πολύ πολύ φθηνότερη αλλά και στην ποιότητα!Απλα ενημερωτικά: δικαβαλος «φορτωμένος» με ταχύτητες 120-130 σε εθνική είχα κατανάλωση στα 100 κμ μετρημένα από γέμισμα σε γέμισμα περίπου 6-6.5 λίτρα στην Ελλάδα και γενικότερα δεν έχω δει ποτέ κάτω από 6 λίτρα αντε 5μιση στα 100 όσο χαλαρά και αν πάω.Στην Βουλγαρία γις κάποιο περίεργο λόγο δικαβαλος και «φορτωμένος» όπως προείπα με βουλγαρική βενζίνη και ταχύτητες νορμαλ ΣΕ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ με κατεβάσματα και κάποια ξεσπάσματα κατανάλωση 4.2-4.7 στα 100.Οταν το πρώτο είδα λέω απλά έκανα μ@λ@κια και δεν υπολόγισα καλά τα κμ αλλά στην επόμενη το ίδιο!Μου κάνει εντύπωση πως έχει τόσο μεγάλη διαφορά το καλύτερο καύσιμο! Συνεχιζοντας λοιπόν μετά από αρκετές στάσεις για ξεκούραση φτάνουμε στα σύνορα Βουλγαρίας Ρουμανίας.Παρα τις αρκετές στάσεις υπάρχει μια κούραση αλλά απομένουν λιγότερα από 100 χιλιόμετρα πλέον εντός Ρουμανιας για τον τελικό προορισμό το Βουκουρεστι.Να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι δεν χρειάστηκα καθόλου gps μιας και οι ταμπέλες είναι υπεραρκετες για κάποιον που θέλει να κάνει αυτό το ταξίδι.Φτανοντας στην πόλη βέβαια τα πράγματα δυσκόλεψαν μιας και ήταν πολύ μεγαλύτερη και χαοτική από ότι φανταζόμουν και επιβαλλόταν η χρήση gps για να βρούμε το κατάλυμα!Για κακή μου τύχη τα δεδομένα δεν έπιαναν στην Ρουμανία και η εφαρμογή που είχα κατεβάσει γις πλοήγηση χωρίς δεδομένα χρειαζόταν Ίντερνετ για να κατέβασει τον χάρτη και έπειτα μπορούσες να πλοηγηθεις χωρίς δεδομένα .Δεν πτοήθηκαμε όμως και μετά από περίπου 2 ώρες,10-15 άτομα που ρωτήσαμε και περίπου ένα τεπόζιτο βενζίνη φτάσαμε στο πολυπόθητο ξενοδοχείο.η διαμονή μας ήταν 3 μέρες σε ένα πολύ αξιόλογο κατάλυμα με δωρεάν κλειστό πάρκινγκ που παρόλο που το κλείσαμε κυριολεκτικά τελευταία στιγμή κόστιζε μόνο 66 ευρώ(το 3ήμερο)!Σαν γενική εικόνα το βουκουρεστι έχει αρκετά πράγματα να δεις ,έχει ωραία εστιατόρια-καφετέριες αλλά και νυχτερινά μαγαζιά,πολλούς τουρίστες και πολύ ωραίους δρόμους για περπάτημα!θα ξαναπηγαίνα σίγουρα είτε με μηχανή είτε αλλιώς!Οι τιμές εδώ είναι λίγο φθηνότερες από ότι στην Ελλάδα!οχι τρελές διάφορες ενώ η βενζίνη είναι αρκετά ακριβότερη από ότι στην Βουλγαρία!Οι Ρουμάνοι οδηγοί δε είναι απίστευτοι !Πραγματικα Ευρωπαίοι!Μου έκανε τρομερή εντύπωση το ποσό προσεχτικοί είναι ,το ότι πάντα σταματαγανε σε όλες τις διαβάσεις σαν να ήταν φανάρι για να περάσουν οι πεζοί.Μεγσλυτερη εντύπωση μου έκανε βέβαια το γεγονός ότι στο μποτιλιαρισμένο κέντρο παρόλο που δεν κυκλοφορούν σχεδόν καθόλου μηχανές-μηχανάκια όλοι έβλεπαν καθρευτες όντας σταματημένη περιμένοντας το φανάρι και έκαναν τιμόνι δεξιά η αριστερά αντίστοιχα γις να κάνουν χώρο να βγω μπροστά στο φανάρι.Δεν το έκανε ένας η δυο.το έκαναν όλοι!Πραγμστικα ένιωθα σαν ασθενοφόρο σε πολιτισμένη χώρα! Η επιστροφή ήταν πολύ ποιο εύκολη και ξεκούραστη από ότι περίμενα αλλά και από το πήγαινε!Ξεκινησαμε πρωί ώστε το βράδυ να είμαστε στο αγκιστρο Σερρών όπως και όταν ερχόμασταν μιας και ήταν το σημείο που μοίραζε ουσιαστικά την διαδρομή στα δυο.Διανυκτερευση εκεί και επιστροφή στην κάθημερινοτητα. Ένα πράγμα που θα ήθελα οπωσδήποτε να αναφέρω είναι ότι μετά λύπης μου όσο ταξίδευα στην Ελλάδα ενώ είδα πάνω από 20-30 μοτοσυκλετιστες και ενώ χαιρέτισα κανονικά ,δεν ανταποκρίθηκε κανένας ,σε αντίθεση με τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους που αν και είδα πολύ λιγότερους από 20 όλοι χαιρετούσαν πριν καν προλάβω εγώ να αφήσω χέρι από το τιμόνι για να χαιρετίσω!Ισως στην Ελλάδα πρέπει να έχω κανα gs 1200 με 80λιτρα βαλίτσες γις να με χαιρετίσουν δεν ξέρω αλλά δεν πειράζει . Λιγο πριν την Θεσσαλονίκη.. Θεσσαλονίκη.. Βουλγαρία Λίγη κούραση... Πλοήγηση στο κέντρο!Πάλι καλά που υπήρχε η μονοτικη στα εργαλεία κάτω από την σέλα Βουκουρεστι,Ρουμανία Βουκουρεστι by night Η επιστροφή Και για τελευταία άφησα την ποιο καλλιτεχνική Φωτό από όλο το ταξίδι κατα την γνώμη μου Ευχαριστω πολύ για το χρόνο σας,καλά χιλιόμετρα σε όλους !
  15. 27 likes
    Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  16. 27 likes
    Λοιπόν σπαμμέρια, εντυπώσεων συνέχεια από το Salvador. Φαϊ: Έχουν τα πάντα. Από θαλασσινά, μέχρι deep fried ταπανταολα, φασόλια με κοψίδια, σούπες με βοδινό κλπ. Τα τελευταία δεν τα λες και ελαφριά για μια περιοχή που έχει μόνιμα καλοκαίρι. Αποκορύφωμα για μένα όμως είναι τα άπειρα τροπικά φρούτα και οι χυμοί που φτιάχνουν με αυτά. Ειδικά αυτό το maracuja... Εγκληματικότητας update: Απόπειρα φαγωματος κινητού μέσα από την τσέπη πριν 2 βδομάδες μέσα στο πλήθος, απετράπη. Απειλή ημιτρελου με όπλο (και καλά, δεν νομίζω ότι ήταν) για τον τσαμπουκά του πράγματος, απετραπη επίσης. Θέλει προσοχή γενικά. Κάτι άλλο που στην μεγάλη φτωχομάνα δεν έχουμε είναι το εξής. Εδώ βγαίνεις από το σπίτι, περπατας και σε 5' είσαι σε παραλιάρα με καθαρα νερά. Μέσα στην πόλη. Εκτός από τις παραλίες μέσα στην πόλη, σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται και νησάκια στα οποία μπορείς να πας με καϊκια-βαρκουλες. Τιμήσαμε το ένα από αυτά, το ilha de Mare. Χάλια περνάμε λεμε! Μουσική: Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει ημέρα χωρίς να έχει κάποιο live ή να δεις μουσικούς του δρόμου. Οι άνθρωποι ζουν για αυτό, είτε είναι samba, είτε reggae, είτε forro, είτε κάτι άλλο. Εντύπωση μου έκανε επίσης ότι τα περισσότερα κλασσικά τους τραγούδια είναι αρκετά τοπικιστικα, αναφέροντας συνεχώς στους στίχους την Bahia, το Salvador κλπ. Κάτι έπρεπε να κάνουμε και εμείς όμως για να γνωρίσουν την ελληνική μουσική. Ναι ναι ναι ναι ξέρω ξέρω, δεν πήγαμε εκεί για να μείνουμε μόνο στο Salvador, έχουμε να αγοράσουμε και τις μηχανές. Αύριο τα νεότερα όμως. Προς το παρόν boa noite!
  17. 26 likes
    Εδώ και λίγες μέρες είμαι κάτοχος ενός Sym Cruisym 300. Αγοράστηκε καινούριο και έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε. Ειμαι πολύ ευχαριστημένος με την επιλογή μου τελικά, γιατί παρόλο που το έκλεισα για αγορά, κρατούσα μια επιφύλαξη. Ολα καλα λοιπον. Νομίζω ότι θα τα πάμε καλά. Πάρτε και μερικές φωτογραφίες. Special thanks @r3negade για το τρέξιμο και γενικότερα το support
  18. 26 likes
    Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  19. 25 likes
    Πήρα και καινούργιο κρανάκι σήμερα... ..για να πάει με το παρακάτω νέο απόκτημα..
  20. 25 likes
    Είσοδος: Ότι χλευάζεις το βρίσκεις μπροστά σου Είμαι από τους ανθρώπους που ότι κοροϊδεύουν το βρίσκουν, πάντα, μπροστά τους. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η ιστορία με τα ελαστικά Heidenau τα οποία όταν πριν πολλά χρόνια όταν τα είχα πρωτοακούσει τα θεωρούσα…κινέζικα! Περνώντας τα χρόνια και διαπιστώνοντας ότι στο εξωτερικό, και σιγά-σιγά και σ’ εμάς, είχαν αποκτήσει πολύ καλές κριτικές, δεν περίμενα την στιγμή για να τα δοκιμάσω. Αρχικά με προβλημάτισε το γεγονός ότι δεν έβρισκα ούτε ένα άτομο που να τα έχει δοκιμάσει. Βέβαια σ’ αυτό οφείλονταν και το γεγονός ότι για ένα διάστημα ήταν δυσεύρετα – σ’ αυτό οφείλεται και το γεγονός ότι έμενα στο Βόλο. Για άλλη μια φορά η ζωή με ανάγκασε να αλλάξω πόλη και έτσι ήρθε η μεγάλη ευκαιρία επιτέλους να τα βρω και να τα δοκιμάσω – μάλιστα ο έμπορος που τα αγόρασα ήταν ακριβώς δίπλα από το διαμέρισμα που νοίκιαζα. Αρχικά μόνο και μόνο ότι τα χλεύαζα, και δεδομένου ότι όπως προανέφερα σίγουρα αυτό θα το έβλεπα μπροστά μου, είπα μέσα μου ότι αυτό είναι καλός οιωνός, αυτό είναι η συνταγή της επιτυχίας. Έλεγα μέσα μου τα ελαστικά θα βγουν λαστιχάρες και κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι τζάμπα τα χλεύαζα. Έλα όμως που στα Heidenau είδα πρώτη φορά την εξαίρεση στον κανόνα. Όπως θα δείτε παρακάτω, τα ελαστικά δεν θα φορεθούν ξανά και οι λόγοι είναι πολλοί όπως θα εξηγήσω. Φιλοσοφία ελαστικού Ως λάτρεις των ον-οφ ελαστικών που έχουν αναλογίες 70/100 ή 80/100 όπως η συγκεκριμένη έκδοση των Ηeidenau K76, έψαχνα διακαώς να βρω ελαστικό με το λατρεμένο πέλμα και τον χαρακτήρα των metzeler tourance. Μέχρι πριν να γίνει η αλλαγή φορούσα τα metzeler tourance, προσοχή εδώ τα απλά και όχι τα exp, και έψαχνα κάτι στο ίδιο επίπεδο αλλά με λίγο πιο μαλακή γόμα. Αρχικά είδα ότι στην Γερμανία, διορθώστε με αν δεν ισχύει πλέον, τα μεγάλα gs έρχονται με το συγκεκριμένο ελαστικό εργοστασιακά. Στην συζήτηση που έκανα με τον έμπορο του είπα τον προβληματισμό μου – ότι δεν έχω δει μεσαίου κυβισμού μοτοσυκλέτες με αυτά τα ελαστικά και μήπως η αρχιτεκτονική τους είναι για βαρύτερες μηχανές. Πόσο δίκιο είχα. Ο έμπορος, λάτρης των bmw όπως μου δήλωσε, άρχισε να μου αναλύει για το πόσο εξαιρετικό ελαστικό είναι και λοιπές θεωρίες μάρκετινγκ. Κοιτώντας το πέλμα τους, το οποίο είναι πανομοιότυπο με τα metzeler, δεν χρειάστηκα από ψυχολογικής άποψης τίποτα περισσότερο. Η αναλογία είναι στο 80-100, η τιμή σχετικά καλή, έτσι η παραγγελία έγινε. Σ’ αυτό το σημείο δώστε ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός ότι η μετάβαση έγινε από τα προαναφερθέντα metzeler tourance τα οποία είχαν συμπληρώσει 20.000 χλμ. Συμπεριφορά ελαστικού: Πόλη, ταξίδι και στεγνό Η αλλαγή έγινε τον Ιανουάριο για να μπορέσω να έχω αυτόν τον ομαλό καιρικό κύκλο στη φθορά τους. Όπως όλοι το αισθανόμαστε κάθε φορά, αυτή την αίσθηση ότι παίρνεις άλλη μοτοσυκλέτα και σχεδόν πάντα ακολουθείτε από ένα πολιτισμό σοκ πρόσφυσης, εδώ, ήταν η πρώτη φορά που αυτό το ευχάριστο σοκ δεν ήρθε ποτέ. Καταρχήν θα ξεκινήσω με το πιο βασικό, ας το πούμε πρόβλημα, που ευθύνεται για πάρα πολλά ζητήματα κατά την οδήγηση μέσα στην πόλη. Τόσο σκληρή γόμα δεν έχω συναντήσει ποτέ ξανά σε κανένα ελαστικό. Δεν έχω αλλάξει δεκάδες εταιρείες αλλά με αυτά που έχω δοκιμάσει σε αυτή την κατηγορία –Dunlop TR91, tourance απλά και exp, anakee 3– τα Heidenau έχουν την πιο σκληρή ακόμα και από τα απλά tourance που έρχονται δεύτερα σε σκληρότητας. Δεύτερο πιο σημαντικό είναι το απίστευτο φαινόμενο ότι τα ελαστικά δεν ζεσταίνονται με τίποτα. Τόσο αργούς χρόνους ζεστάματος δεν έχω ξαναδεί ποτέ και ας ακούγεται υπερβολικό. Πιο συγκεκριμένα σε καθημερινά συνεχή 50χλμ. κατά το εργασιακό δρομολόγιο δεν τα είδα ποτέ να φτάνουν στην θερμοκρασία τους. Όλος παραδόξως, αυτό δεν είχε ιδιαίτερες επιπτώσεις στο φρενάρισμα που θα δούμε παρακάτω. Η κατάσταση όμως δυσκολεύει ακόμα περισσότερο με την αργή κορώνα. Εντάξει, μιλάμε για ένα ον-οφ ελαστικό αλλά εδώ έχουμε την πιο αργή κορώνα απ’ όλα τα υπόλοιπα της κατηγορίας. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά εμένα μου έδωσε ξεκάθαρα την εντύπωση ότι “τσοπερίζει” σε φιλοσοφία. Είναι δηλαδή για φορτώματα και μεγάλα ταξίδια χωρίς πολλές πιέσεις σε στροφές και πλαγιάσματα – δεν θα πω ότι είναι μόνο για ευθείες γιατί εδώ όντως θα ήταν υπερβολικό. Αυτό μέχρι και σήμερα που έχει σχεδόν 10.000 χλμ. μου το επιβεβαιώνει με την άτσαλη συμπεριφορά στα πλαγιάσματα. Γενικά η πρόσφυση στην περιοχή των “μαγουλων” δεν μου άρεσε καθόλου. Όσες φορές και αν πλάγιαζα την μοτοσυκλέτα λίγο παραπάνω από την κλίση που δουλεύουν καλά, και αυτή η κλίση δυστηχώς είναι πολύ μικρή,τις περισσότερες φορές είχα μικρογλιστρήματα. Στα ταξίδια τα δεδομένα αλλάζουν, και σε μερικές περιπτώσεις είναι σαν να μιλάμε για άλλο ελαστικό – τρόπος του λέγειν. Οφείλω να πω πως εδώ έχουμε πολύ καλή συμπεριφορά με κάτι που θα φανεί παράδοξο σύμφωνα με όσα έχω πει μέχρι τώρα. Όταν η μηχανή είναι φορτωμένη και βαριά, σε μικρές κλίσεις το ελαστικό σε κάνει να νιώθεις ότι κυριολεκτικά βεντουζάρει και κρατά πολύ σταθερά την πορεία/κλίση. Εδώ λοιπόν έρχεται να επιβεβαιωθεί ο αρχικός προβληματισμός μου ότι είναι ένα ελαστικό φτιαγμένο για βαρύτερες μοτοσυκλέτες. Αυτή την αίσθηση, μονοκάλαβαλος και την μοτοσυκλέτα χωρίς επιπρόσθετα βάρη, την βίωσα μόνο στα πρώτα 1000-1500 χιλιόμετρα. Μετά αυτή η σιγουριά της σταθερότητας άρχισε να χάνεται. Ένα ακόμα παράδοξο που μπορεί να δώσει βαθμούς υπέρ της ταξιδιωτικής φύσης του, είναι ότι σε πολύ μικρές ταχύτητες το ελαστικό δίνει μια αίσθηση ότι είναι “τακουνάτο”. Δεν ξέρω αν το εξηγώ καλά αλλά έχει αυτό το ελαφρύ τρακτερωτό κοσκίνισμα στο τιμόνι το οποίο οφείλεται στον σχεδιασμό του πέλματος – αν και οπτικά δεν προδιαθέτει για κάτι τέτοιο. Αυτό φυσικά χάνεται στις μεγαλύτερες ταχύτητες. Σαν γενικό συμπέρασμα μέχρι εδώ, για πόλη χάνει κατά κράτος σε σχέση με τις συνθήκες ταξιδιού όπου έχουμε ένα παράγοντα που ταυτόχρονα αυτό το απορρίπτει και το ενισχύει Συμπεριφορά σε βρεγμένο Δεν εμπιστεύομαι ποτέ τυφλά οποιοδήποτε ελαστικό και αν φοράω στο βρεγμένο. Πάντα όμως προσπαθώ να τα πιέζω αρχικά με την πρώτη ευκαιρία για να δω χοντρικά την συμπεριφορά τους. Θα σας πω μόνο ένα περιστατικό και θα καταλάβετε γιατί θεωρώ ότι το ελαστικό δεν αγαπάει το βρεγμένο, αλλά συγκεκριμένα το βρεγμένο οδόστρωμα μέσα στην πόλη – καθώς στο ταξίδι και τα μεγαλύτερα φορτώματα αλλάζει συμπεριφορά. Σε μια από τις πιο δυνατές βροχές της χρονιάς, ήταν Σάββατο το θυμάμαι πολύ καλά αυτό γιατί πήγαινα στη δουλειά, αποφάσισα να τα πιέσω λίγο παραπάνω στην παραλιακή λίγο μετά το Μακεδονία Palace. Πρώτη φορά φοβήθηκα τόσο πολύ. Ανοίγοντας το γκάζι, μέσα στα πλαίσια των οδηγικών μου δυνατοτήτων και με μια μοτοσυκλέτα που δεν φημίζεται καθόλου για την σπιρτάδα της, νιώθω να χάνω το πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας. Το πίσω ελαστικό όχι μόνο έχασε πρόσφυση προσφέροντάς μου ένα απίστευτο δίπλωμα που από τύχη το κράτησα, αλλά το πιο σημαντικό απ’ όλα, άργησε πάρα πολύ να επαναφέρει. Τέτοια έλλειψη πρόσφυσης δεν είχα συναντήσει ούτε καν με τα metzeler που είχαν φτάσει τα 20.000 χλμ. Έφτασα στο σημείο να νιώθω ασφαλέστερα με τα προηγούμενα ελαστικά παρά με αυτά, που τότε είχαν συμπληρώσει περίπου 2.500 χλμ. Ούτε κεριά λοιπόν, ούτε άστρωτα, απλά καθαρή αστοχία. Παρά αυτή την πολύ δυσάρεστη εμπειρία, το ίδιο δεν συμβαίνει στα ταξίδια που η μηχανή φορτώνεται και αποκτά μεγαλύτερο συνολικό βάρος. Εδώ δεν συνάντησα ποτέ πρόβλημα και γενικότερα εμπνέουν εμπιστοσύνη ακόμα και σε πολύ δυνατές βροχές. Πόλη και βροχή όμως, φαίνεται πως είναι ένας συνδυασμός που αυτό το ελαστικό δεν το αγαπάει ιδιαίτερα. Η αρνητική επίδραση όμως στην ψυχολογία, όπως και να το κάνουμε, είναι ένας σημαντικός παράγοντας για να σε κάνει να αποστασιοποιείσαι από τις δυνατότητες του ελαστικού, ακόμα και αν πραγματικά μπορεί να προσφέρει περισσότερα. Χωμάτινο έδαφος Αυτό που πάντα με αγχώνει σε αυτά τα ελαστικά είναι η συμπεριφορά του μπροστινού. Έχω αυτή την φοβία ότι μπορεί να γλιστρήσει και να μου διπλώσει το τιμόνι. Με τα Heidenau έκανα μια ακρότητα και μου απέδειξαν ότι το χώμα φαίνεται σαν πιο φυσικό τους έδαφος απ’ ότι το στεγνό ή το βρεγμένο οδόστρωμα. Το καλοκαίρι λοιπόν που μας πέρασε, και ενώ ψάχναμε δικάβαλο με μια φίλη μου μια συγκεκριμένη παραλία στην Επανομή, χαθήκαμε γιατί ακολούθησα λάθος χωματόδρομο. Ήταν το μέρος μετά το εγκαταλελειμμένο κάμπινγκ της Αγίας Τριάδας – νομίζω πως έτσι ονομάζεται. Χωρίς να το καταλάβω, γιατί οπτικά φαινόταν ενιαίο το χώμα, πάτησα πάνω σε μαλακή άμμο. Το μπροστινό άρχισε να χορεύει δεξιά-αριστερά σαν δαιμονισμένο αλλά χωρίς να μου γλιστρήσει ή να μου διπλώσει έντονα ώστε να μας ρίξει. Αυτό σίγουρα μπορεί να λέγεται και παράγοντας τύχη, αλλά θεωρώ πως σαν ελαστικό βοήθησε ώστε να μην κολλήσει ή να χάσει τελείως την πορεία του. Εξίσου πολύ καλή εντύπωση έδωσε και σε εδάφη με απότομες κλίσεις, πέτρες κ.λπ. Ίσως να έβγαζε πιο έντονα μικρά τινάγματα από άλλα ελαστικά, αλλά γενικά στις διαδρομές που έκανα δεν με τρόμαξαν καθόλου. Φρένα και πληροφόρηση Η πρώτη εστίαση που κάνει το μυαλό μου, κατά τα πρώτα χιλιόμετρα, είναι πάντα στο φρενάρισμα και την πληροφόρηση που προσφέρει το ελαστικό. Εδώ, ήταν και πάλι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι το ελαστικό πραγματικά δεν διαβάζει τίποτα, δεν μεταδίδει καμία πληροφορία. Πολύ ξερή και σκληρή αίσθηση σε σημείο που σε κάνει να νιώθεις ότι το ελαστικό είναι τελείως άκαμπτο, δεν έχει καθόλου προσαρμοστικότητα/ελαστικότητα στις ποιότητες του εδάφους. Δεν θέλω να φανταστώ πόσο μεγαλύτερο θα ήταν το σοκ αν αντί από τα metzeler που είχα πριν φορούσα τα anakee 3 που είναι ο “βασιλιάς” της πληροφόρησης. Ευτυχώς, όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, αυτό δεν δημιουργεί προβλήματα στο φρενάρισμα. Σε σχέση με τα προηγούμενα ελαστικά που είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο του, δεν είδα μια διαφορά χαοτική που θα μπορούσε να μου επιβεβαιώσει ότι φοράω καινούργια ελαστικά. Αυτό σημαίνει ότι από άποψη επιπρόσθετης βελτίωσης στο φρενάρισμα, όπως νιώθουμε και ίσως όντως συμβαίνει κατά τα πρώτα εκατοντάδες χιλιόμετρα, εδώ δεν υπήρχε. Εδώ βέβαια υπάρχει μια παρατήρηση που συνδέεται άμεσα με την ποιότητα φρεναρίσματος. Εφόσον τα ελαστικά είναι άκαμπτα στο έδαφος, μεταφέρουν αυτή την σκληρή αίσθηση και στις αναρτήσεις. Επειδή λόγω δουλειάς κινούμαι κάθε μέρα από συγκεκριμένους δρόμους τους οποίους έχω βιώσει και με άλλα ελαστικά, γνωρίζω πολύ καλά το πως αντιδρά το καθένα. Με τα K76 είχα μικρά τινάγματα σαν να μην έκαναν καλή απόσβεση κραδασμών οι αναρτήσεις. Αυτό νομίζω πως στην πράξη έχει έναν βαθμό επίπτωσης στην ποιότητα του φρεναρίσματος. Εν κατακλείδι Τα Ηeidenau K76 δεν είναι για μοτοσυκλέτες μεσαίου κυβισμού, ή πιο σωστά, για μοτοσυκλέτες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οτιδήποτε άλλον πέραν από βαριές. Είμαι σίγουρος ότι κάτοχοι των συγκεκριμένων ελαστικών με βαριές μοτοσυκλέτες, όπως το μεγάλο gs, θα έχουν σίγουρα τελείως αντίθετη άποψη. Προσωπικά όμως, σύμφωνα με αυτά που βίωσα, δεν θα τα πρότεινα για μοτοσικλετιστές που βρισκόμαστε σ ‘αυτή την κατηγορία. Ένα μόνο πολύ καλό μπορώ να πω που μάλλον κανένα άλλο ελαστικό δεν έχει. Η φθορά τους είναι πάρα πολύ ομαλή και δίνουν την αίσθηση ότι όσο περνάει ο καιρός έχουν μια μικρή σταδιακή βελτίωση. Εκεί δηλαδή που στα άλλα μειώνεται σε αυτά ελαφρώς αυξάνεται. Αυτό βέβαια μπορεί να οφείλεται και σε καθαρό ψυχολογικό παράγοντα γιατί σε αναγκάζουν να είσαι πολύ πιο προσεκτικός και να μην αφήνεσαι τελείως –καταλαβαίνεται πως το εννοώ– όπως μπορείς να συμβεί με άλλα ελαστικά. Επιπρόσθετα, στην τιμή που βγαίνουν, χίλιες φορές να στραφεί κάποιος στις “κλασικές” συνταγές όπως τα αξεπέραστα metzeler και τα anakee 3.
  21. 25 likes
    Τα μεγάλα τιμόν.... πνεύματα συναντώνται στη Δημητσάνα.
  22. 25 likes
  23. 24 likes
    Ευχαριστουμε τον Ωρίωνα για την ωραία και βατή εκδρομή που διοργάνωσε,μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες.Γιάννη είσαι λεβεντιά. Είδα παλιές φάτσες του ΜΒ που είχα πεθυμήσει! (το βλέπω να ρχεται το ban) Κώστας Gagarin Που είναι ο ρημαδοκαφές??
  24. 24 likes
    δεν τραβηξα φωτο εκτος απο τo κοριτσι του Gouky7 που φυλαει τις μηχανες ...
  25. 23 likes
    Σήμερα ξύπνησα με διάθεση, οπότε καλό ντύσιμο και φύγαμε. Τα τοπία ότι φαινόταν τουλάχιστον ήτανε μαγευτικό με όλη αυτήν την μυστηριακή ομίχλη. Λίγη παραπάνω προσοχή για παγωνιές και είμαστε κομπλέ. Ο Τίγρης στα καλύτερα του μου προσέφερε για ακόμη μία φορά ένα απίστευτο χαμόγελο σε κάθε γύρισμα του καρπού. Πάντα τέτοια παιδιά και πάντα όρθιοι.
  26. 23 likes
    Καλησπέρα κι απο μένα. Καλώς (ξανα)ήρθες. Τα παλιότερα χρόνια με περισσότερο χρήμα στην τσέπη (έστω και μέσω δανείων/καρτών) ο κόσμος ψώνιζε πολύ παραπάνω. Τα πάντα. Είτε μηχανάκια, είτε αξεσουάρ, είτε εξοπλισμό. Από Ελλάδα κ εξωτερικό. Οπότε είχε τη διάθεση να κάνει έρευνα αγοράς ΠΡΙΝ ψωνίσει, να ακούσει γνώμες και εμπειρίες, να ανακαλύψει προσφορές, να μάθει συμπεριφορές υπαλλήλων σε καταστήματα και after sales καταστάσεις. Οπότε τι καλύτερο να ρωτήσει στα moto fora. Μετά τις αγορές του, ήθελε να κάνει τις βόλτες του, τις εκδρομές του, τα καφεδάκια του. Γιατί όχι με τα μέλη που διάβαζε και αισθανόταν οικείος? Και να πως έπαιζαν συναντήσεις και ανακύκλωση διαλόγων και θεμάτων. Και μετά έρχεται η κρίση. Οι τσέπες αδειαζουν τάχιστα (μειώσεις μισθών/αυξήσεις άμεσων κ έμμεσων φόρων) και η αγορά κωλοκάθεται. Τι να ρωτήσει το κάθε μέλος πια? Που να πάει εκδρομή όταν εντός 10 ετών η βενζινη εκτινάχθηκε απο τα 0.70€/λίτρο στα 1.70€/λίτρο? Πολλοί απέφευγαν να διαβάζουν για να μη πικραινονται που έχασαν τόσα πολλά. Συμπληρωματικά, το σοκ που έπαθαν οι περισσότεροι, οδηγούσε περισσότερο σε πολιτικού περιεχομένου συζητήσεις που κατέληγαν με υψίστη ακρίβεια σε καυγάδες/μπινελικια και κακές συμπεριφορές. Από τεράστιο πλήθος πολιτικών trolls που ήθελαν και καλά να κάνουν την επανάσταση από τον καναπέ τους, αλλά περισσότερο να σπρώξουν πολιτικές πεποιθήσεις. Αν προσθέσουμε στον συλλογισμό πως οι περισσότεροι δεν ειχαν πλέον το μυαλό να σκέφτονται τα μηχανάκια τους αλλα πως θα βγάλουν το μήνα τους (και δε γούσταραν να χαλάνε την ψυχολογία τους με εξτρα καυγάδες) και είναι αντιληπτά τα πράγματα. Συνυπολογίζω ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ και μια περίοδο λαθών της πλατφόρμας μας που καθήλωσε τις ταχύτητές μας στο ναδίρ, ήρθε και έδεσε.... Αν σε όοοολα τα παραπάνω, σκεφτείς πως όλοι μας δεν έχουμε σταθερή διάθεση στις συμπεριφορές μας (τώρα γουστάρουμε τρελά, σε ένα 6μηνο βαριόμαστε κοκ), είναι λογικό να εμφανίζεται κοιλιά. Και επειδή οι περισσότεροι γράφτηκαν χοντρικά την ίδια περίοδο, λογικό είναι να κάνουν οι περισσότεροι την ίδια κοιλιά σε παραπλήσια χρονική περίοδο Δεν ισχύει μόνο στα moto fora αλλά σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας μας. Οπότε μετα από μια περίοδο κάμψης, πιστεύω θα μπούμε σε άνοδο. Περιμένουμε το τσαφ. Ας βάλουμε και από μόνοι μας ένα χεράκι.
  27. 23 likes
  28. 21 likes
    Υψόμετρο, check Βουνό, kind of Παντελόνι, μπουφάν, γάντια, nope Χιόνι, εχμμμμμ Στην έρημο Atacama στην Χιλή! Μου έφυγε και η απορία αν μπορείς να δέσεις το σανίδι στην σέλα!
  29. 21 likes
    Βολτούλα στον Βόλο. Την πρώτη μέρα είχα την διαδρομή Θεσ/νίκη Λάρισα και απο εκεί Βόλο. Την δεύτερη μέρα ξεκίνησα απο Βόλο πέρασα απο καλά νερά ανέβηκα Μηλιές και απο εκεί Βυζίτσα και όλο πίσω για Βόλο, απο εκεί Λάρισα, Νεράιδα Κοζάνης και πίσω, το τελευταίο κομμάτι ήταν όμορφο σε πολλά σημεία και αρκετά βαρετό σε άλλα. Πάμε και στα ωραία μας τώρα. Ωραίος καφές και πολύ νόστιμη ντοματοτυρόπιτα στις Μηλιές. Μία τελευταία για κλείσιμο
  30. 21 likes
    Όντως Γιώργο.Ήθελα όμως μια αλλαγή σε κατηγορία. Ή κατασκευαστή. Ή κάτι πιο πρόσφατο. Ή κάτι πιο δυνατό.Και έτσι πήρα πρόσφατα VFR800FI (Και κάπως έτσι μπαίνεις στην μαύρη λίστα του Gouky, τρίτο Honda στη σειρά, @Χ )
  31. 21 likes
    Καλησπέρα σε όλα τα παιδιά του φόρουμ. Είμαι στο φόρουμ αρκετά χρόνια. Είχα κάποια ζόρια σε μια φάση και έκανα μια τεράστια βλακεία. Πούλησα το SV. Το σκότωσα 800€. Δεν θέλω να πω πολλά αλλά είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει και το μετάνιωσα τόσο πολύ. Έμεινα αμήχανος και όλο έλεγα να αγοράσω μηχανή αλλά όλο το ανέβαλα. Τα χρόνια περνούσαν, άλλαξαν πολλά στη ζωή μου και έφτασε μια μέρα που είπα "μέχρι εδώ ήταν... ή θα πάρεις τώρα μηχανή ή δεν θα πάρεις ποτέ. Διάλεξε." Ε λοιπόν το πήρα απόφαση και αγόρασα το dreambike μου (daytona 675) από ένα παιδί στην θεσσαλονίκη. Το κυκλοφορώ σχεδόν κάθε μέρα και τώρα λέω "τι βλακεία έκανα τόσο καιρό που δεν αγόραζα μηχανή". Να είστε όλοι πάντα όρθιοι παιδιά. Χαίρομαι που σας ξαναβρήκα. Θάνος
  32. 21 likes
    Σεντονέξ post προειδοποιώ: Πριν 20 μέρες αποφάσισα να στείλω το CBR πίσω στην Ελλάδα. Οδήγησα λοιπόν κανένα δίωρο, προφανώς υπό βροχή, το κρατάμε αυτό, μέχρι τις αποθήκες τις μεταφορικής στο Ανατολικό Λονδίνο. Η περιοχή αυτή ουδεμία σχέση με τις insta-selfies στο Big Ben, περισσότερο του Άθλιους του Ουγκώ θύμιζε. Αμπαλάρισα το μηχανάκι, έβαλα τον εξοπλισμό σε αδιάβροχη τσάντα στην σχάρα και το κράνος δέθηκε στην σέλα. Με τα πολλά μόλις προχθές εδέησε ο μεταφορέας να με ενημερώσει ότι το μηχανάκι είναι στην Ελλάδα και παρά τα συμφωνηθέντα το κοντινότερο που θα μπορούσε να μου το φέρει ήταν το Ξυλόκαστρο. Βουρ στο ΚΤΕΛ λοιπόν, παραλαμβάνω από το βανάκι τους κάπου σε μια αλάνα, τσεκάρω για γρατσουνιές, πάει στο καλό του ο άνθρωπος και ώρα να ντυθώ να φύγω. Ο σάκος της Motoraid είναι πραγματικά αδιάβροχος, γεγονός που σημαίνει πώς δεν αφήνει νερά να μπουν.... αλλά ούτε και να βγουν! Ιδού τα γάντια μου λοιπόν, καλλιέργεια πλευρώτους μετά από 20 μέρες νωπά. Φθινοπωρινοί τόνοι κίτρινου και πράσινου στους αντίχειρες, εξαιρετικά γκουρμέ. Και το κράνος ροκφόρ της HJC. Τέτοια σαπίλα μόνο σε Αγγλίδα είχα δει, η δε μπόχα θύμισε αποθήκες υλικού στον στρατό. Μη έχοντας άλλη λύση, φόρεσα την μπλούζα μου ως μπούργκα για να μην βγάλω τρίτο αυτί από την αποικία μυκήτων στο κρανίο. Κάντε εικόνα, ένας τύπος με ένα t-shirt να ανεμίζει πίσω από το κράνος, topless μέσα από το μπουφάν μηχανής να διασχίζει την Ολυμπια Οδό με ανοιχτή ζελατίνα για να βρωμάει λιγότερο το blue cheese. (υπάρχει και φωτό αλλά δεν την δίνω άνευ ανταλλάγματος) Αυτά τα ολίγα, πάω να ξεφορτώσω την παλέτα Detol που παρήγγειλα
  33. 21 likes
    Βολτούλα στο δάσος της Νυμφαίας και τον περίγυρο του
  34. 21 likes
  35. 21 likes
  36. 20 likes
    Ξεκινάω κι εγώ να γράψω δύο λόγια δίνοντας πρώτα συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που τρέχουν το Οδοιπορικό όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως μια μικρή ομάδα ανθρώπων καταφέρνει κάθε χρόνο και κατεβάζει εκατοντάδες κόσμου τόσο για την πίτα όσο και για το οδοιπορικό. Είστε ωραίοι και μάγκες. Πολύ σημαντικό κι αυτό που είπε ο Ζώης πιο πάνω, ότι δηλαδή υπάρχουν αγνές προθέσεις και τίποτα πίσω από την κουρτίνα. Στα του αγώνα τώρα, η 5άδα που συμμετείχαμε ήταν όλοι Mybikeίτες και απαρτιζόταν από τους @johni41, @kouler, @Alex_cbr , Χάρη κι εμένα. Οι τρεις μας έχουμε κάνει μαζί χιλιάδες χιλιόμετρα στην κυριολεξία. Με τα άλλα δύο παιδιά είναι η πρώτη βόλτα αλλά η φήμη τους προηγείται. Το πρωί του Σαββάτου βρεθήκαμε με τους @Ravendark και @Wolf1138 και όλοι μαζί αναχωρήσαμε πρώτα για Άργος και μετά για Λεωνίδιο υπό την συνοδεία τόνων νερού. Άφιξη στο καφέ Δίπορτο και δήλωση ονόματος ομάδας στη γραμματεία προκειμένου να πάρουμε ώρα εκκίνησης για την Κυριακή. Η αλήθεια είναι πως το είχαμε ξεχάσει το κομμάτι της ονομασίας της ομάδας και μας έπιασαν απροετοίμαστους. Τα υπόλοιπα παιδιά, για κάποιον λόγο που ποτέ δεν θα καταλάβω, αποφάσισαν να πουν την ομάδα << Οι 5 Γκούκυ >> το οποίο ακόμα και τώρα το βρίσκω άκυρο αλλά οι Δημοκρατικές διαδικασίες δεν επέτρεψαν αντίλογο. Αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, πήγαμε δωμάτια, τακτοποιηθήκαμε και βουρ για φαγητό. Η ώρα είχε πάει 6+ και σε δύο ώρες θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να παραλάβουμε τα roadbook προκειμένου να φτιάξουμε χάρτες και gps. Βγαίνοντας έξω να πάρουμε τις μηχανές, άρχισα την κλάψα στον Ζώη για το πόσο μπουρδέλο είναι το Μουλτιστράντα και πόσο γαμάτο το Tuono και τελικά με λυπήθηκε και κάναμε την τράμπα μέχρι τα ξενοδοχεία μας. Ο καιρός είχε μαλακώσει αρκετά αλλά είχε κρατήσει φουλ υγρασίες οι οποίες σε συνδυασμό με τα supercorsa του καυλακίου και τα 170+ άλογα δεν έφτιαχναν ωραία κατάσταση για τρέλες με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να χαθούμε μέχρι να φτάσουμε στα δωμάτια. Ευτυχώς ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χάθηκα σε αυτό το οδοιπορικό. Οκτώ και κάτι ψιλά παρκάρω έξω από την Φάμπρικα και μέσα σε ένα εικοσάλεπτο έχουμε παραλάβει το roadkit και έχουμε φύγει καρφί για το ξενοδοχείο προκειμένου να ξεκινήσει ο σχεδιασμός. Η σωστή πορεία της διαδρομής κρίνει εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα κι επειδή ως τίμιοι που είμαστε είχαμε δηλώσει εξ αρχής πως πάμε να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε βάθρο, αποφασίζουμε να κάψουμε λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις και να αφοσιωθούμε στο στόχο. Αράζουμε λοιπόν στη reception, ανοίγουμε laptop, χάρτες , gps και ό,τι άλλο είχαμε και πάμε να συνδεθούμε στο δίκτυο. Σοκ πρώτο, το Ίντερνετ είναι κάτω. Το Λεωνίδιο αντιμετώπισε λόγω κακοκαιρίας (;) σοβαρά προβλήματα τόσο με την ύδρευση όσο και με την ηλεκτροδότηση και ξαφνικά το πλάνο πάει στα σκουπίδια πριν καν ξεκινήσουμε. Ο Χάρης τελικά προσφέρεται να κάνει hotspot με το κινητό του και συνδέουμε το laptop εκεί και τα κινητά μας με 4g. Το πλάνο είναι να φτιάξουμε αναλυτική διαδρομή τόσο στο Garmin όσο και στο Maps. Η διαδικασία ξεκινάει 9 παρά και κατά τη 1 το βράδυ έρχεται το δεύτερο σοκ. "Παιδιά πρέπει να κλείσω τη reception "μας ενημερώνει ο κυριούλης και μένουμε μαλάκες. Τα φορτώνουμε όλα όπως ήταν και φεύγουμε καρφί για το πιο ευρύχωρο δωμάτιο που έπαιζε στην παρέα όπου ξαναστήνουμε το αρχηγείο και τελειώνουμε τελικά τα πάντα γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Δεν κρύβω πως εκείνη την ώρα ένιωσα ένα μάγκωμα. Αφενός είχαμε χάσει όλη την καυλάντα σε ταβέρνα και μπαράκι με τα παιδιά της Μοτοπαρέας αλλά και με τους υπόλοιπους. Αφετέρου, αν κάτι πήγαινε στραβά με το γαμώGPS , όλος ο κόπος θα πήγαινε χαμένος και τελικά θα είχαμε κάνει και μια τρύπα στο νερό. Ήταν η πρώτη από τις δύο στιγμές στο οδοιπορικό που ξύπνησαν μνήμες από την "καταστροφική" περσινή συμμετοχή μας. Ευτυχώς ο ψόφος ήρθε άμεσα Κυριακή ξυπνητήρι 8:30 για πρωινό, μάζεμα πραγμάτων και αναχώρηση προς το σημείο εκκίνησης. Φεύγουμε πρώτοι εγώ και ο Άλεξ και πάμε στο βενζινάδικο να γεμίσουμε και θα ακολουθούσαν και οι άλλοι 3 όταν τελείωναν με τις πληρωμές των ξενοδοχείων κτλπ. Καβαλάω, βάζω μπρος κι έχω φορέσει γάντια χωρίς να φορέσω κράνος ενώ έχω ξεχάσει να δώσω στον σκουτερά της παρέας και τα γυαλιά ηλίου που φοράω. Γάμα το λέω, θα πάω χωρίς κράνος μέχρι το βενζινάδικο. Τι να πάθω για λίγα μέτρα; Το πολύ πολύ να φασώσω και καμία με το Ντουκάτι Ε, 200μ πριν το βενζινάδικο με τσιμπάει σφήκα στο λαιμό και μου αφήνει μέσα το κεντρί. Το βγάζει ο Άλεξ αμέσως κι εγώ έχω μπει σε mood αναμονής για κάποια αλλεργία διότι δεν μου είχε συμβεί ξανά. Αράζουμε για καφέ και περιμένουμε είτε την εκκίνηση είτε την διακομιδή. Η ώρα περνάει πάρα πολύ γρήγορα , ο Μανώλης μας ανακοινώνει να ετοιμαστούμε , εγώ σταυρώνω το GPS και δίνω όρκο πως αν αρχίσει και φέτος τα δικά του θα φάει πέταμα στον πρώτο κάδο σκουπιδιών μαζί με τη βάση - άρα μαζί και με το Μούλτι. Η εκκίνηση δίνεται και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία. Ο τερματισμός μας βρήκε στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης έχοντας συγκεντρώσει το απόλυτο των βαθμών, έχοντας φτάσει 10 λεπτά από τον τερματισμό μιάμιση ώρα πριν το προβλεπόμενο 8ωρο κι έχοντας παράλληλα αναγκαστεί να επισκευάσουμε ένα σκασμένο λάστιχο. Οδήγηση και ρυθμός για σεμινάριο απ όλα τα παιδιά. Μου είπαν όλοι πως κατευχαριστήθηκαν την βόλτα κι αυτό είναι που μετράει. Εγώ προσωπικά χάρηκα πολύ για τον @kouler γιατί πέρσι τα σκάτωσα και χάσαμε εξαιτίας μου την διάκριση. Φέτος νομίζω πως τα έκανα σχεδόν όλα σωστά ως πλοηγός αλλά και πάλι, χωρίς τον @johni41 ,δεν θα υπήρχε ούτε φέτος πρώτη θέση. Αυτά κι από εμένα.
  37. 20 likes
    Καλημέρα, Μετά από αρκετά χρόνια, ένα απωθημένο, γίνεται αποτραβημένο, γίνεται αποκτημένο, και είναι ότι πιο ωραίο έχω οδηγήσει μέχρι τώρα.
  38. 20 likes
    Επιτελους βολτα μετα απο κανα 4μηνο, ξεχασα να οδηγαω...
  39. 20 likes
  40. 20 likes
    Έρωτας είναι λοιπόν.... Νομίζω το παρακανα με τις αλοιφές και τα κεριά και είναι αδύνατον να φωτογραφηθεί, πρέπει να βρω επαγγελματία...!
  41. 20 likes
    Αφου για βαλιτσα προς το παρον δεν υπαρχει προοπτικη,βγηκε η πισω σχαρα-βαση και μπηκαν χειρολαβες. Ερχεται και η κοντη βαση πινακιδας να δεσει το γλυκο....και στα νερα δωρεαν λουσιμο @Gouky7 δεν τα βγαζω τα ανακλαστικα που να χτυπιεσαι κατω
  42. 20 likes
    Yamaha Tenere 250 τα εκλεκτά.. Μονοκυλινδρο, 21 άλογα, injection, 18/21 τροχοί, full specs εδω. Μπουρδελακι γενικώς, τα έχει τα θεματακια του, όπως κάθε μηχανάκι made in Brasil. Αυτά συμβαίνουν άμα πάνω στην γραμμή παραγωγής πίνεις καϊπιρινιες (ναι ρε κλίνεται κανονικά). Που να δείτε το Honda XRE 300. Το δικό μου το μπλε το ονόμασα Odoya από το όνομα της τοπικής θεάς της θάλασσας. Δε χρειάζεται να αναλύσω περαιτέρω το γιατί, είναι μπλε και έτσι και κάνει κάνα αστείο και σπάσει θα πάρει την θέση του στο υγρό στοιχείο όπως του αρμόζει.
  43. 20 likes
  44. 20 likes
  45. 20 likes
    Πρόλογος Μου αρέσουν πολύ οι τετρακύλινδροι κινητήρες. Πιο πολύ κι από τους τρίκύλινδρους, πιο πολύ και από τον boxe. Ο σπορ χαρακτήρας κι ας είμαι κουλός. Να χουφτώνω το γκάζι και να επιταχύνει δυνατά. Όχι με κτηνώδη δύναμη, αλλά οπωσδήποτε να υπάρχει ζωντάνια. Δε μου αρέσουν τα φαίρινγκ και τα πλαστικά. Δε μου αρέσει η καινούρια τάση στις περισσότερες γυμνές μοτοσυκλέτες που δεν έχουν κώλο, ουρά, όπως θέλετε πείτε την. Δε μου αρέσει που τα περισσότερα μοντέλα αντί για κοντέρ έχουν ένα τάμπλετ. Δε μου αρέσουν τα φανάρια γιατί είτε είναι σα μύγες (mt 10) και από την άλλη όσο κι αν μου αρέσουν τα πιο κλασσικά σχήματα, έχω αρχίσει να σιχαίνομαι και τις νεορετρό κατασκευές. Ειδικά τις φτηνές. Το R9T είναι από τα αγαπημένα μου. Δεν είναι τετρακυλινδρο όμως και δεν είναι τόσο πρακτικό. Ίσως ένας καλός συμβιβασμός να είναι το R1200R , θέλω να το κάνω μια βόλτα κάποτε. Τελοσπάντων, αν έπαιρνα τώρα μηχανή, μάλλον θα βολευόμουν με κανένα Cb1000R (όχι αυτό που αναμένεται, το προηγούμενο). Η κανένα fazer γυμνό από τα τελευταία. Αν και σε αυτό δε χωράνε βαλίτσες, αλλά τι να κάνεις. Λένε ότι η τεχνολογία στα συστήματα στήριξης σε βαλίτσες έχει προοδέψει. Προς το παρόν (και το μέλλον δηλαδή) βολεύομαι και γουστάρω με μια στρογγυλοφάναρη 15ετίας, 4κυλινδρη αερόψυκτη, Κawasaki ZR7 που μου κάνει όλα τα χατίρια, μα όλα. Το μόνο που θα ήθελα ουσιαστικά ήταν καμία 20ρια παραπάνω άλογα (να φτάνει τα 100 δηλαδή) abs, πιο δυνατά φρένα και σφιχτή ανάρτηση μπροστά. Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Για να καταλάβετε την απογοήτευση μου όταν είδα πως είναι το μοντέλο που βγήκε εν τέλει στη παραγωγή. Περίμενα κάποιο πιο επιθετικό σχήμα – η Χόνδα με το καινούριο CB1000R το έκανε σωστά- και δεδομένης της συγγένειας με τη δική μου, φοβόμουν ότι θα έψαχνα νεφρό να πουλήσω. Έστω αυτό με τις πέτρες. Από τις εικόνες όμως, δεν ένοιωσα καμία επιθυμία να αποχωριστώ το βασικότερο όργανο παραγωγής ούρου στο σώμα μου. Η Δοκιμή Τυχαία τελείως, μου στέλνει ένας φίλος για το test ride. Aντε λέω, πάμε να δούμε από κοντά αν αξίζει τελικά τίποτα. Θα πήγαινα για το τεστ το Σάββατο. Δουλεύω κοντά όμως και τη προηγούμενη μέρα είχε πάρει το μάτι μου να ανεβαίνει μια σε χρώματα που δεν είχα ξαναδεί, χρώματα άκρως ενδιαφέροντα. Σάββατο πρωί. Κατηφορίζω τη Κλεισθένους και βλέπω από μακριά δυο γνώριμες φάτσες. Ακούγονται καλά πράγματα. Χωρίς πολλά λόγια και ευχολόγια, ο υπάλληλος απλά μου ρυθμίζει το τρακσιον στη δεύτερη θέση, που δε ξέρω τι σημαίνει αυτό, αλλά χαίρομαι που υπάρχει. Ανεβαίνω πάνω. Είναι ψηλή!!! Τι σκατά, το ποδι μου ανασηκώνεται ελαφρώς από το δρόμο. Σελα φαρδιά και ένα ωραίο ξεδιάντροπο ελατήριο της πίσω ανάρτησης που μου θυμίζει βερσις ξεπροβάλει από τα δεξιά μου! Eπιτέλους, ένα Γιαπωνέζικο που δεν έχει αυτό το σιχαμένο ασημένιο στενο τιμόνι που βλέπεις συνέχεια. Ένα ωραίο φαρδύ μαύρο τιμόνι. Θέση οδήγησης όπως την εχω συνηθήσει: Ελαφριά κλίση μπροστά, με απλετη θέα χωρις πλαστικά και ζελατίνες να παρεμβάλλονται ανάμεσα σε εσένα και το τοπίο. Το κοντέρ φυσικά αναλογικό πανέμορφο, με ηλεκτρονική οθόνη στη μέση με άσπρα ψηφία και μαύρο φόντο στο μέσον με ό,τι χρειάζεσαι. Το βρήκα ωραιότερο από της R9T. Ο συμπλέκτης απίστευτα μαλακός, σχεδόν σαν να μη συνδέεται με τίποτα. Στο δεξί χέρι, η μανέτα του φρένου από την άλλη ήθελε ένα δάχτυλο, και ελάχιστα χιλιοστά διαδρομής για να αρχίσει να φρενάρει. H αίσθηση άψογη, η δύναμη επαρκής, και τελικά τα tociko παρόλο που δεν σου γεμίζουν το μάτι αποδίδουν άψογα. Η ανάρτηση σφιχτή, όχι άβολη όμως, δεν είδα καν αν ρυθμίζεται και πως. Τα χειριστηρια έχουν επιτέλους αλλάξει λιγο στα καβασάκι, με το μπουτον για τον έλεγχο του αντισπιν στο δεξί σου χέρι. Τιποτα που να σε μπερδέυει όμως. Το κιβώτιο σε πρώτη φάση, δε κρύβει την συγγένεια του από το ανεκδιήγητο της δικής μου. Σαφώς και μπαίνουν εύκολα οι ταχύτητες στα ανεβάσματα, αλλά στα κατεβάσματα δε τη πολυβρίσκεις ευκολα τη πρώτη, είναι και λίγο θορυβώδες. Βεβαια αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες! Μέχρι να δω αυτά, είχα ανέβει τη Κλεισθένους και άρχιζα να ανεβαίνω στη Πεντέλη. Στην ανηφόρα εκεί που είναι το μέγαρο της Πλακεντίας, διαπιστώνω ότι δεν έχω ιδέα τι ταχύτητα έχω στο κιβώτιο, τραβάει άνετα. Ήμουν σίγουρα μια μη σας πω δύο πάνω. Κανένα πρόβλημα από τον ελαστικό κινητήρα. Λίγο πριν την πλατεία, είναι η πρώτη ευθεία με καλή άσφαλτο και ορατότητα. Εκει που δεξιά έχει μια άσχημη εκκλησία υπο (μόνιμη) ανέγερση. Κατέβασμα μια προσπέρασμα με δυνατή επιτάχυνση. Σίγουρα δεν ήταν το ίδιο όπως με τον 1.2 boxer της gs, ούτε με τον λυσσασμένο χιλιάρη της ΧR, αλλά με το δικό του τρόπο εξίσου απολαυστικό: Στις χαμηλές ακούς το πορωτικό σφυριγμα, και όσο ανεβαίνουν οι στροφές αρχίζει και η μελωδία. Είναι ολοφάνερο εδώ ότι είναι αρκετά φιμωμένος ο κινητήρας. Με άλλη σπορ εξάτμιση θα γίνεται πάρτι. Η δύναμη χαμηλά δε τρομάζει καθόλου, με αρκετή ροπή (ειμαι σίγουρος ότι τα μονο 115 αλογα από 900 κυβικά ευθύνονται γιαυτο) και μετά τις 5κ στροφές νοιώθεις αρκετή δύναμη, που σε πετάει αξιοπρεπέστατα μπροστά. Κραδασμοί φυσικά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως τα φρένα και οι σφιχτές αναρτήσεις να επαναφέρουν τα πάντα σε τάξη. Φτάνουμε στη πλατεία, στροφή δεξιά προσεχτικά γιατί πάντα έχει νερά και η μηχανή δεν είναι δική μας. Ξεκινάμε τις στροφές. Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι της μηχανής, δεν έχω πολύ χρόνο ακόμα. Μερικές στροφές και τη μεγάλη ευθεία που έχει στην αρχή τα προλαβαίνω όμως. Η μηχανή στρίβει ουδέτερα, ούτε κάτι το πολεμικό, ούτε μαούνα, σφιχτή και σβέλτη θα την έλεγα. Φτάνει η ευθεία που μετράω και τις δικές μου ικανότητες. 120 είχα πιάσει με το R9t, 160 με άσπρα μαλλιά με το XR και με τούτη ορκίζομαι ότι είδα 140. Ίσως φτάiει ότι ήμουν αρκετά άνετος με δαυτη, αλλά διάολε, ετουτο το μοτέρ είναι μεταμφιεσμένος λύκος σε αρνάκι. Έχει δύναμη ψηλά, που νοιώθεις ότι τη βγάζει αβίαστα. Πολύ ωραίος κινητήρας, επαρκέστατη δύναμη. Μάλιστα. Που να αλλάξεις και εξάτμιση ξανασκέφτομαι. Γυρισμός προς τα πίσω, δοκιμή να φρενάρω στην απαίσια γλιστερή Κλεισθένους. Μπήκε το abs, πολύ διακριτικά όμως. Λίγο παρακάτω δοκίμασα και το αντισπίν. Κάνω ένα ωραιότατο παντιλίκι, που χάρις το μεγάλο μεταξόνιο και τη προοδευτική απόδοση της δύναμης, ούτε καν εγώ δε τρόμαξα. Ρε σίγουρα έχει αντισπιν ενεργό; Εχω μια υποψια ότι έκοψε ο κινητήρας αλλά και πάλι μόλις είχα βγεί στην ευθεία. Ξαναδοκιμάζω λίγο παρακάτω. Ναι οκ, σε αυτή τη θέση επεμβαίνει πολύ διακριτικά, ακριβώς όταν αρχίζεις να το παρακάνεις. Τέλος βόλτας. Παρκάρω τη δική μου μπροστά της, τις βάζω μούρη με μούρη. Ω ρε γαμώτο. Είναι η δική μου με αναβολικά σκέφτομαι. Είναι η τελειότερη βελτίωση που θα μπορούσε να κάνει κάποιος. Αν την έπαιρνα τώρα, θα την είχα τουλάχιστον για άλλα δέκα χαρούμενα χρόνια. Δε σας είπα για την εμφάνιση, επίτηδες. Καθώς την άφησα, είδα και άλλη μια που είχε με το κλασσικό μαύρο – πορτοκαλί χρωματισμό. Είναι πολύ πιο όμορφη από κοντά. Μυώδης, γεμάτη μοτοσυκλέτα, χωρίς –υπερβολικές- εξάρσεις. Το χρώμα της πολύ ωραίο, ματ, με μόνη παραφωνία το «900» στα πλαϊνά της. Δε θα την έλεγα νέο-ρετρό όπως τις scrambler, που κάτι έχουν χάσει κατά τη γνώμη μου, φαίνεται να προσπαθούν πολύ να συνδυάσουν παλιά με νέα στοιχεία, ανεπιτυχώς. Μοιάζει με μια λιγότερο κραυγαλέα R9Τ με σαφώς αρκετά ρετρό στοιχεία. Παράδειγμα τα καπάκια του κινητήρα που είναι παρόμοια με τον δικό μου αρχαίο αερόψυκτο. Οι ραβδώσεις στο πλάι, που θυμίζουν τις ψήκτρες του παλιού, άλλα επίσης δίνουν ένα όγκο στον κινητήρα. Τελικά οι φωτογραφίες την αδικούν πολύ. Επίλογος Ξέρετε τι είναι το πολύ ωραίο με αυτή; Δε διατυμπανίζει ότι είναι γρήγορη αλλά σίγουρα είναι, όπως επίσης και διασκεδαστική. Έχει χώρους να φορτώσεις βαλίτσες και να γυρίσεις την Ευρώπη άμα γουστάρεις. Είναι μια σύγχρονη UJM. Ακόμα κι αν δεν είχε στρογγυλό φανάρι.
  46. 20 likes
    Μια με ξηλωμενη (προσωρινα μαλλον) την βαση της πινακιδας, την πινακιδα την εχω βιδωσει κατω απο την ουρα και ειναι εμφανεστατη
  47. 19 likes
  48. 19 likes
  49. 19 likes
  50. 19 likes
    Απο το προχθεσινό ταξίδι στην Βουλγαρία.