Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content on 11/18/19 in all areas

  1. 10 likes
    Ανοίγουν οι μπάρες και επιστρέφω Σερβία, πρέπει οι περισσότερες σφραγίδες στο διαβατήριο μου να είναι από αυτή τη χώρα. Αμέσως μετά την αλλαγή χώρας σταματάω να φορέσω το στεγνό πια καλοκαιρινό μου μπουφάν. Βαθιά αναπνοή, ααααχ βαλκανική σκουπιδίλα. Το φαινόμενο το παρατήρησα και λίγα λεπτά πριν, φαίνεται πώς οι πολύωρες αναμονές είναι συχνές σε τούτα τα σύνορα και για ένα – δυο χιλιόμετρα πριν το σημείο ελέγχου στα άκρα του δρόμου υπάρχουν κυριολεκτικά βουναλάκια σκουπιδιών από όσους βαριεστημένα περιμένουν στα αυτοκίνητα τους. Σύμφωνα με την παραπάνω εικόνα και κάδο να περίμεναν, μικρή διαφορά θα έκανε. Α, δεν ανέφερα τις γόπες, τα λάστιχα μου πατούν 80% άσφαλτο, 20% γόπα. Ακούγεται γκρίνια η παράγραφος, αλλά μου βγάζει και μια οικειότητα η όλη κατάσταση. Έχω σχεδόν βάλει το μπουφάν όταν ένα παρεάκι τριων κατάμαυρων AMG με φασαριόζικες εξατμίσεις ξεκινά μαρσάροντας, εδώ είμαστε! Κρίνοντας από την τριάδα που ακολουθώ, αλλά και από το σύνολο της κυκλοφορίας, τα όρια ταχύτητας είναι χεμ… λιγότερο περιοριστικά στις Εθνικές της Σερβίας, οι 160αρες είναι ο κανόνας. Εξαίρεση του τα μπόλικα Skoda Felicia που σέρνονται με 80 στην αριστερή. Δεν ξέρω αν φταίνε οι κάπως πιο παρατεταμένα υψηλές ταχύτητες, αλλά σταματώντας για νερό παρατηρώ ότι το πλαστικό καπάκι της αριστερής μπαγκαζιέρας έχει κάνει φτερά! Μάλιστα μες στον Οκτώβρη εξαφανίστηκε και της άλλης βαλίτσας, απογοητευτικό λίγο για καινούριες βαλίτσες. Κατά τ’ άλλα το σκηνικό παρόμοιο, ρόκες καλαμποκιού παντού. Α ρε VFRακι, χιλιόμετρα και εμπειρίες που γράφουμε!
  2. 9 likes
    Συνεχίζοντας προς το Montevideo πέφτουμε πάνω στο γήπεδο μιας ομάδας που το όνομα της μοιάζει οικείο! Είχα ακούσει ότι οι Ουρουγουανοί είναι πολύ επηρεασμένοι από Ελλάδα και μας συμπαθούν πολύ αλλά δυστυχώς δεν κάτσαμε πολλές μέρες για να το διαπιστώσουμε. Στον δρόμο περνάμε και από το Punta del Este. Παρ'όλο που είναι μια πόλη πάνω στην θάλασσα με μεγάλη παραλία δεν μου άρεσε, μου έβγαζε μια δυτικίλα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παραθαλάσσια πόλη της Florida. Έφτασε και η ώρα για τον πρώτο ανεφοδιασμό στην Ουρουγουάη. 1,50€ (ναι ευρώ) το λίτρο παρακαλώ! Γενικά, την προηγούμενη ημέρα δεν είχαμε αντιληφθεί πόσο ακριβή είναι η χώρα. Φαγητό και διασκέδαση πιο ακριβά από Ελλάδα. Για διαμονή ευτυχώς υπήρχαν χόστελς σε νορμαλ τιμές. Spoiler: Κάμποσους μήνες αργότερα, πίσω στην Βραζιλία, πέτυχα μια παρέα Ουρουγουανών που ήταν εκεί για το Copa America. Πιάσαμε κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν στην Μύκονο το καλοκαίρι (μας), και ότι πέρασαν πολύ ωραία. "Ωραία", τους λέω, "αλλά πανάκριβη η Μύκονος ε;". Η απάντηση ήταν "όχι, πιο φτηνά από την Ουρουγουάη ήταν". Για τέτοια επίπεδα τιμών μιλάμε. Άλλωστε η Ουρουγουάη αποκαλείται "η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής". Τελευταία στάση πριν το Montevideo, το Casapueblo. Πόσο μοιάζει με νησιώτικο Ελληνικό οικισμό; H ιστορία του κτίσματος έχει κάποιο ενδιαφέρον. Σήμερα είναι μουσείο, καφετέρια και ξενοδοχείο αλλά παλιά ήταν το σπίτι του καλλιτέχνη Carlos Páez Vilaró. Όταν το έχτιζε είχε στον νου του την φωλιά του πουλιού hornero και το εσωτερικό του είναι εντελώς χαοτικό, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Χρειάστηκαν 36 χρόνια να ολοκληρωθεί. Κάτι που δεν ήξερα και το έμαθα τώρα ψάχνοντας, είναι ότι ο Vilaró είναι ο πατέρας του Carlos "Carlitos" Miguel Páez Rodríguez, ο οποίος είναι ένας από τους 16 επιζήσαντες της τραγωδίας του 1972 στις Άνδεις. Σίγουρα θα έχετε δει την ταινία.
  3. 8 likes
    Το ξενοδοχείο είναι πολύ κεντρικά και έχει και υπόγειο parking, αλλά με δυσκολεύει πολύ στο να το βρω. Παρκάρω πρόχειρα τη μηχανή και αρχίζω με τα πόδια την αναζήτηση του. Βέβαια, δεν θα ήταν η καλύτερη ιδέα να αφήσω όλα μου τα πράγματα αλα-Νορβηγία πάνω στο μηχανάκι, οπότε ζώνομαι σάκο και tankbag. Αυτό σημαίνει ότι αφού κάνω το check in και πάω έπειτα να παρκάρω δεν έχω μαζί μου τίποτε από GPS ή κινητό, γεγονός που δεν αποτελεί συνήθως θέμα. Ωστόσο, δεν βρίσκω σημείο για αναστροφή στη λεωφόρο, πέφτω και σε μονόδρομους, οπότε καταλήγω μπλεγμένος στα στενά αντιδιαμετρικά του δρόμου που με έφερε μες στην πόλη, δηλαδή σε μέρη που δεν έχω ξαναβρεθεί. Ευτυχώς με τον προσανατολισμό τα πάω καλά, θα ήταν αστείο να χαθώ με τέτοιο τρόπο! Το δωμάτιο μου έχει θέα στο δρόμο, πόσο πιο οικείες εικόνες: Το γρασίδι δεν είναι καθόλου ομοιόμορφο, οι διαγραμμίσεις είναι σβησμένες, η άσφαλτος καθρέφτης, το λεωφορείο ύποπτα θυμίζει τα σαραβαλάκια τη γραμμής 6 στην Πάτρα. Μαγαζάκια παντού, άναρχη δόμηση και κόσμος να κυκλοφορεί. Κάθε φορά στη Σερβία νιώθω σχεδόν σαν να είμαι πίσω στην Ελλάδα. Βέβαια η θέα στον ορίζοντα απέχει από τα ελληνικά δεδομένα. Και κάτι σαν γέφυρα αλα-Σύδνεϋ εκεί πίσω πίσω. Για να δούμε.
  4. 7 likes
    Έχοντας πια βραδιάσει, τα μέρη που είδα το σούρουπο είναι αλλιώτικα, όπως πχ το δημαρχείο. Στο όμορφο ντεκόρ συντελούν και οι Σέρβες, η συγκεκριμένη με τα ρολερς φέρνει έναν αέρα Δυτικής Ακτής. Αλλά και πιο απλές σαν την πατριώτισσα της δεν εγείρουν σίγουρα παράπονα. Επιστροφή σε πιο αθώα θεματολογία με τα φωτισμένα κτήρια να έχουν άλλη χάρη. Μιας και δεν είμαι προς τα… Μανάβικα ζορίζομαι να βρω εστιατόριο, τελικά διαλέγω ένα, αλλά το μενού είναι τόσο ιταλικό που παίρνω ποτό αντί φαγητού. Καθώς απολαμβάνω τις γουλιές καθισμένος έξω παρατηρώ από το μπαλκόνι το τυπικό βαλκανικό σύστημα ασφαλείας, γιαγιά που έχει κρεμάσει το λαιμό από το παράθυρο και δεν της ξεφεύγει χιλιοστό.
  5. 7 likes
    Σουρουπώνει και εγώ χαμένος σε κάτι στενάκια. Τα βήματα μου με βγάζουν στο πάρκο Dunavski, του Δούναβη δηλαδή. Είναι ατμοσφαιρικά στο μισοσκόταδο με την λιμνούλα στο κέντρο. Ίσως και ελαφρώς τρομακτικά με αυτό τον μοναχό και το παιδάκι να αιωρείται στη μέση του. Κάτω από τις λάμπες το άγαλμα χρυσαφίζει, στα παγκάκια τριγύρω νεαρά ζευγαράκια ανταλλάσσουν φιλιά την ώρα που άστεγος κοιμάται δίπλα τους. Το δρομάκι με βγάζει σε μια από τις ωραιότερες εικόνες. Ένα ξύλινο κιόσκι τέσσερα σκαλάκια ψηλό. Στο κέντρο του τρεις μουσικοί με βιολιά και κοντραμπάσο (;) να παίζουν φανταστικές μελωδίες. Τριγύρω τους καμια εικοσαριά κόσμου, όλοι καλοντυμένοι, η αστική τάξη να τους χειροκροτεί. Δυο κοριτσάκια μικρά χαρούμενα να χορεύουν. Κάθομαι σ’ έναν κορμό και απολαμβάνω τα έγχορδα. Τι ομορφιά! Πιάνω ένα παγκάκι δίπλα στο ανθοστολισμένο σιντριβάνι, η γλυκιά μουσική αντηχεί ακόμη πίσω μου. Τελευταία βραδιά απόψε. Από αύριο μέρη οικεία. Είτε στη διαδρομή για Ελλάδα, είτε στην ίδια την Ελλάδα, είτε μεθαύριο σπίτι. Με πιάνει μια μικρή μελαγχολία, το ομολογώ. Δεκαοκτώ ολόκληρες ημέρες μόνος, πάει μια βδομάδα από το Ακρωτήρι και μια αιωνιότητα από την δουλειά και τις έγνοιες της. Αλλά μου ταίριαξε όμορφα αυτή η μοναξιά, αυτός ο τεράστιος αριθμός νέων βιωμάτων, αυτές οι ατελείωτες ώρες καβάλα, τα βραδάκια με μια φωτογραφική στον ώμο και το ίδιο εξάτσεπο παντελόνι τρεις βδομάδες σερί. Ο κύκλος σχεδόν κλείνει. Δικοί μου άνθρωποι με περιμένουν, δικά μου μέρη. Αλλά μια μικρή στενοχώρια για τον ταξιδιωτικό εαυτό παραμένει.
  6. 7 likes
    Λέω στο GPS ότι νταξ’ μετά το μπουγέλο δεν με πειράζει να με πάει μέσω αυτοκινητοδρόμων πλέον. Κάπου όμως κάνω πατατιά και αφαιρώ την Timisoara από ενδιάμεσο προορισμό, το αντιλαμβάνομαι πια όταν είμαι σε Εθνική χωρίς δυνατότητα αναστροφής. Και ήμουν τόσο μα τόσο κοντά πια! Το χειρότερο είναι ότι με πηγαίνει μέσω Ουγγαρίας, στα σύνορα το αδιαχώρητο από ουρές. Ευτυχώς πια δεν βρέχει, αλλά έχει βγάλει αυτή την αποπνικτική κουφόβραση μετά από καλοκαιρινή βροχή. Δυσανασχετεί εξίσου και το VFR, δεν νομίζω ότι φταίνε τα διαμήκως τοποθετημένα ψυγεία του, αλλά στο σταμάτα – ξεκίνα των συνόρων το βεντιλατέρ δουλεύει αδιάκοπα και πάραυτα ζορίζεται να ρίξει την θερμοκρασία. Ξενερωμένος που έχασα την όμορφη Timisoara διανύω τα λίγα χιλιόμετρα που με χωρίζουν από τον τέταρτο συνοριακό σταθμό για σήμερα. Αντίο Ουγγαρία, καλώς με στην αγαπημένη Σερβία. Το ‘καλώς με’ είναι ευφημισμός κα μόνον, μιας και πρόκειται για κυριότερη οδό, η ουρά είναι πολλές φορές μεγαλύτερη. Τρίτη φορά που έρχομαι προς τα εδώ, πλέον δεν με εκπλήσσουν καθόλου οι ουρές MPV/ wagon με γερμανικές πινακίδες και μπαγκαζιέρες, πενήντα κουτσούβελα και μαντηλοφορούσα συνοδηγό: Τούρκοι της Γερμανίας που επιστρέφουν για διακοπές. Και πάντα αναρωτιόμουν για το target group οχημάτων σαν το πληκτικό Sharan της Volkswagen ή το ακόμη πιο άχρωμο αδερφάκι του από την Seat. Λόγω γκαντεμιάς (;) ο υπάλληλος στη λωρίδα μου αποφασίζει να κατεβάσει την μπάρα και να εξαφανιστεί για κανένα τέταρτο, τώρα για τσιγάρο πήγε, είχε κάποιο θέμα δεν ξέρω, αλλά το κάνει ενώ είμαι τρίτος στην ουρά για να περάσω, οπότε αλλαγή λωρίδας δεν παίζει λόγω μπαριερών. Εμφανίζεται ένα τηλεοπτικό συνεργείο, κάτι πιτσιρίκια κρεμασμένα από τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων να κλαίνε, ζέστη από τα δεκάδες μοτέρ στο ρελαντί… Σύνορα δεν ήθελες μεγάλε; Λούσου τα τώρα! Τουλάχιστον έχω κάτι περισσότερο από άπλετο χρόνο για να φωτογραφίσω τις σημαίες.
  7. 6 likes
    Υπέροχο το πάρκο του Δούναβη, αλλά θέλω να δω και τον ξεχωριστό ποταμό καθαυτόν. Άιντε πάμε. Ξεφεύγοντας από το πολύ φροντισμένο κέντρο, συναντά κανείς και πιο φθαρμένα κτήρια, χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και να ‘τος, ο τεράστιος ποταμός, αυτός που τόσο άλλαξε την ιστορία των πόλεων που χτίστηκαν δίπλα του. Κρίνοντας από το μεγάλο κάστρο / παλάτι απέναντι, πίσω από τη φωτισμένη γέφυρα, το ίδιο συνέβη και εδώ. Παίζω με το διάφραγμα δίνοντας όγκο στα νερά, ο νωχελικός ρυθμός που κυλάνε είναι το κάτι άλλο. Να και η γέφυρα που είδα από το ξενοδοχείο, σχεδόν τυχαία αλλά φαίνεται λες και το πλεούμενο έχει εξοκείλει στη μάντρα. Άλλα βαρκάκια είναι κάπως πιο… dodgy, αλλά συνθέτουν όμορφες φωτογραφίες. Ένα τους μάλιστα είναι και κάτι σαν πλωτό μπιτσόμπαρο, έχουν ρίξει και άμμο γύρω από τις καρέκλες. Από τη μια θέλω να περάσω απέναντι, από την άλλη η απόσταση δεν είναι μικρή και είμαι όλη μέρα νηστικός. Χαζεύω λίγο ακόμη τα νερά και παίρνω τον δρόμο μου για το κέντρο, απόψε πρέπει να βρω μια από τις αγαπημένες μου σαλάτες Σόπσκα.
  8. 6 likes
    Δεν ξέρω αν υπέφερε λιγότερο σε σχέση με το Βελιγράδι την δεκαετία του ’90, από τον πόλεμο, αλλά το κέντρο τουλάχιστον δείχνει σε άριστη κατάσταση, παράδειγμα πχ ότι υπάρχει μέχρι και ολόκληρη πανοπλία στη …ζωφόρο. Αλλά ανεξάρτητα από το αν καταστράφηκαν ή όχι τα κτήρια, διάολε ο πόλεμος δεν είναι καθόλου μακρινή ανάμνηση μισού αιώνα εδώ πέρα, ξεκάθαρα θυμάμαι να φιλοξενούνται στην πόλη μου παιδάκια από την Σερβία όταν ήμουν Δημοτικό. Αλλά αυτό το δεδομένο απόγευμα εδώ στο Novi Sad είναι όλα άψογα. Και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στην μανούλα που φωτογραφίζει το πιτσιρίκι! Δίπλα ο καθεδρικός του Αγίου Γεωργίου, μου αρέσει η αρχιτεκτονική των ναών εδώ. Το καμπαναριό μάλιστα έχει και χρυσές νότες εδώ και εκεί. Αρχικά υποθέτω ότι η πρόσοψη αναφέρεται στον δικό μας Πλάτωνα, μια επιγραφή όμως μάλλον με διορθώνει. Έχω φύγει από το πλακοστρωμένο ιστορικό κέντρο, αυτή η γειτονιά θυμίζει σ’ ένα βαθμό τα Μανάβικα στα Τρίκαλα, όπως και εκεί, έτσι και εδώ φαγάδικα, μπαράκια. Τα χειρόγραφα στον τοίχο πολύ μου αρέσουν. Οι μυρωδιές από τις κουζίνες πολύ γνώριμες, υπάρχουν μάλιστα και ελληνικά σουβλατζίδικα. Κρατάω την όρεξη μου για την αγαπημένη μου σέρβικη κουζίνα. Απ΄ όλες τις σημαίες στον τοίχο του χόστελ, μονάχα το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα αποτελέσει κομμάτι αυτού του ταξιδιού!
  9. 6 likes
    Η πρώτη εντύπωση βολτάροντας και η μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με μάλλον το σύνολο των μερών που είδα τις τελευταίες εβδομάδες είναι το πόσος κόσμος είναι έξω και κάνει απλά την βόλτα του αυτό το τυχαίο απόγευμα καθημερινής. Την νοσταλγώ αυτή τη βαλκανική ζωή που το σχόλασμα δεν σημαίνει κλείδωμα στο σπίτι μέχρι το επόμενο πρωί. Συναντώ και αρκετές αντιθέσεις, όπως το ξεχαρβαλωμένο κτίσμα με την γιγαντοοθόνη να κοστίζει μάλλον περισσότερο από διαμέρισμα και τα κινητά που διαφημίζει να κοστίζουν μάλλον πάνω από μηνιάτικο. Ή αυτό το φανταστικό κτίσμα, πώς έχει συνδυαστεί η κλασσική πρόσοψη με το γυάλινο μοντέρνο κομμάτι. Η επιγραφή της Conti δεν είναι ούτε διαφήμιση ούτε εναλλακτική του VOVOS, πρόκειται για κέντρο R&D του τεράστιου αυτού προμηθευτή αυτοκινητοβιομηχανιών. Να ‘χαμε και στην Ελλάδα ένα τέτοιο, μπορεί η καθημερινότητα μου να ήταν άλλη. Αν δεν κάνω λάθος, η γραφή είναι εβραϊκά; Συναντάω και πιο χριστιανικές εκκλησίες, η ύπαρξη τους είναι μόνο πρόφαση για χάζεμα των καλοκαιρινά ντυμένων δεσποινίδων. Ξεκινάω το πεζοδρομημένο κέντρο, πρώτα συναντώ το Εθνικό Θέατρο. Η καμένη λάμπα απλά προσδίδει χαρακτήρα! Στο βάθος διακρίνεται ο ναός Градско језгро, το ‘θρησκευτικό’ ενδιαφέρον αυξάνεται. Η πλατεία αυτή είναι πραγματικά όμορφο μέρος να βρίσκεσαι. Στο άλλο άκρο της υπάρχει και το –αν κατάλαβα καλά- δημαρχείο της πόλης. Από την μια κυριλλικό αλφάβητο, από την άλλη μοντέρνες αυτοκινητοβιομηχανίες και ανάμεσα η Σερβία. Να χωρέσουμε λιγάκι και την Ελλάδα παρακαλώ;
  10. 3 likes
    https://www.car.gr/24918229-yamaha-mt-09-special-edition https://www.car.gr/24894810-honda-cb-1000-r-cb-1000-r-abs
  11. 2 likes
    Παράγγειλα εξάτμιση TERMIGNONI μαζί με τον καταλύτη της, φίλτρο αέρα DNA και ξεκίνησα να συζητώ με γνωστό "βελτιωτή" για να κάνω custom flash στην ECU. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα είναι όλα πάνω στο ΜΤ. Έχω ακόμα δεύτερες σκέψεις για το αν θα χρησιμοποιήσω τον καταλύτη. Ανυπομονώ για το αποτέλεσμα.
  12. 2 likes
    Μια παρένθεση γιατί ξέχασα να το αναφέρω. Το καλύτερο πρωινό μακράν σε ξενοδοχεία/χόστελ το είχε η Βραζιλία. Χυμούς, φρούτα, τοστ, χοτ ντογκ (!), κέικ όλων των ειδών, μπισκότα κλπ προσφέρονταν (σχεδόν) σε όλα τα καταλύματα. Στις υπόλοιπες χώρες το πρωινό μέσα στην τιμή έγινε πιο σπάνιο και όταν υπήρχε ήταν ψωμί με μαρμελάδα..
  13. 1 like
    Κυρίως το τερραιν που πηγενω τις βολτουλες μου όπως τα εξηγείς μου φαίνεται πως πρέπει να προτιμήσω την σκληρή γόμα. Το μηχανακι μου φόραει κάτι ντουαλ σπορτ της Wanda που δεν την ξέρω καν σαν μάρκα και το είχα καθημερινό το μηχανακι και δεν κινδεψα ποτέ και πήγα Αθήνα Καλαμάτα και μακρινές διαδρομές κτλπ. Τελικά εμένα φαγώθηκε στο κέντρο το λάστιχο το πίσω μιας και όταν είχε νερο ο δρόμος έκανα καμία μαλακιουλα χαχαχα. Γενικά θέλω ψηλό προφυλ γιατί στις διαδρομές που έκανα εκτός οι κοντες ντακουνες δεν με άφηναν να περάσω με ταχύτητα κάποια μονοπάτια και μου φαινόταν ότι θα φάω γλιστρά και θα χυθω οπότε πηγενα με 10-20 χλμ. Γενικά δεν θέλω κάτι εξειδικευμένο σαν ελαστικό προς θεού ένα ψευτοεντουρακι οδηγαω απλώς θέλω να είναι κατά κύριο λόγο καινούργιο (απορρυπτω τελείως τα μεταχειρισμένα δεν ξέρω δεν μου κάθεται καλά) ψηλο ντακουνι στις διαστάσεις του εργοστασίου. Το να βάλω μεγαλύτερο λάστιχο μόνο αρνητικό όπως προ είπες θα νε. Γενικά από εργοστάσιο έρχεται με pirelli scorpion mt90 αλλά τελευταίο καιρό κοιτάζω τα x40 battlecross της Bridgestone. Παραθέτω και διαστάσεις μήπως έχει κάποιος να προτείνει κάτι καλύτερο η κάτι πιο vfm... Μπροστά 80/90-21M/C 48 P και πίσω τροχός 110/80-18M/C 58P Υ. Σ. Θα ανεβάσω σχετικό ποστ με το καλό όταν γυρίσω με φωτό μιας και έχω στο μυαλό μου να το κάνω κούκλα. Δυστυχώς ακόμα και να δώσω το WR τα λεφτά που χω στην άκρη ακόμα δεν με φτάνουν να πάρω το wrf 450 του 15+. Επίσης βγάζω και απεριόριστο και θα χω το οικογενειακό βαραντερο και θα χω έξτρα εξοδακια και εκεί.
  14. 1 like
    Το εχω κανει και εισαι τελειως εκτος. Επειδη διαβασες κατι καπου δε σημαινει οτι ισχυει κι' ολας.