Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 12/29/19 in all areas

  1. 66 likes
    Kρανος: Μυθοι και πραγματικοτητα Ειδικα για τους εκκολαπτομενους αυριανους μοτοσυκλετιστες Το βαζω εδω γιατι λιγο παραπανω, σε μεγαλυτερες κατηγοριες μοτοσυκλετων δηλαδη, λιγο πολυ εχει συνειδηση ολων η χρηση του. Και το φοραμε σχεδον παντα και για μικρες αποστασεις. Επειδη ομως βλεπω πιτσιρικαδες 16-20 χρονων να γυρνανε με πολυ σβελτα μοτορια χωρις ομως κρανος ειπα να το βαλω και εδω μπας και ανοιξει καποιος τα ματια του. Μαγκες η ζωη ολη δεν ειναι ενα παπι 50-100-150 κυβικα, Υπαρχουν και μεγαλυτερες και καλυτερες μοτοσυκλετες. Και πολλα και ομορφα χιλιομετρα που σας περιμενουν. Μονο που για να πας εκει πρεπει να παραμεινεις ζωντανος και αν δεν φορας κρανος λιγοστευεις σοβαρα την πιθανοτητα να εισαι μοτοσυκλετιστης και στο μελλον!!! Δωστε προσοχη στους μυθους γιατι και εγω οταν πηρα την πρωτη μου παπια αυτες τις μλκιες ακουγα: Μύθος 1: Τα κράνη προκαλούν τραυματισμούς στον αυχένα και το κρανίο. Πραγματικότητα 1: Έρευνες δείχνουν ότι τα κράνη μειώνουν τους τραυματισμούς στο κρανίο και τη συχνότητα σοβαρών τραυματισμών του αυχένα. Τα κράνη ευθύνονται μόνο για τους 4 στους 100 τραυματισμούς κρανίου και αυχένα που είναι συνήθως μικρής βαρύτητας. Η ανάλυση αυτών των τραυματισμών δείχνει ότι η χρήση του κράνους είχε ως αποτέλεσμα την προστασία από ένα θανατηφόρο ατύχημα με μόνο αντάλλαγμα μια απλή θλάση ή μωλωπισμό. Μύθος 2: Τα κράνη μειώνουν την ορατότητα. Πραγματικότητα 2: Τα κράνη που τηρούν τις προδιαγραφές παρέχουν 210 μοιρες ορατότητα, ποσοστό που ισοδυναμεί με τη φυσιολογική περιφερική όραση. Στην πραγματικότητα, λιγότερο από 3% της περιφερική όρασης περιορίζεται από ένα κράνος. Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές απλά στρέφουν το κεφάλι τους λίγο παραπάνω αν χρειαστεί, για να ελέγξουν την κίνηση. Μύθος 3: Τα κράνη μειώνουν την ακουστική οξύτητα. Πραγματικότητα 3: Ένας μοτοσυκλετιστής που φοράει κράνος ακούει το ίδιο καλά ή ακόμα καλύτερα από κάποιον που δεν φοράει. Ο θόρυβος του ανέμου ή της μηχανής είναι ισχυρός και άλλα σημαντικά ηχητικά μηνύματα πρέπει να είναι πιο δυνατά για να ακουστούν από κάποιον που δεν φοράει κράνος. Αυτό σημαίνει ότι, οποιοδήποτε ήχος μπορεί να ακουστεί πάνω από τον αέρα και τη μηχανή χωρίς το κράνος, μπορεί να ακουστεί και αν φοράει κράνος. Μύθος 4: Τα κράνη προστατεύουν μόνο μέχρι την ταχύτητα των 20 χλμ/ώρα, αφού σε αυτή την ταχύτητα γίνονται οι δοκιμασίες σύγκρουσης. Πραγματικότητα 4: Τα κράνη δοκιμάζονται σε αυτή την ταχύτητα, αλλά σχεδιάζονται για να αντέχουν σε μεγαλύτερες ταχύτητες. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα αυτοκίνητα. Οι δοκιμασίες σύγκρουσης γίνονται με ταχύτητα 50 χλμ/ώρα, οι ζώνες ασφαλείας όμως μας προστατεύουν και σε ατυχήματα με μεγαλύτερη ταχύτητα. Μύθος 5: Τα ατυχήματα με μοτοσικλέτες αντιπροσωπεύουν το μικρότερο ποσοστό των ατυχημάτων, αφού οι μοτοσικλέτες αποτελούν το μικρότερο ποσοστό των οχημάτων. Πραγματικότητα 5: Οι μοτοσικλέτες αποτελούν στη χώρα μας το 37% όλων των κυκλοφορούντων οχημάτων (επιβατικά, λεωφορεία, φορτηγά κλπ), ενώ τα θανατηφόρα ατυχήματα με μοτοσικλέτες ξεπερνούν το 20% ποσοστό κατά πολύ μεγαλύτερο σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, ο κίνδυνος θανατηφόρου ατυχήματος υπολογίζεται ότι είναι 20 φορές μεγαλύτερος στους μοτοσικλετιστές από ότι στους επιβάτες αυτοκινήτων. Μύθος 6: Ο νόμος για τη χρήση του κράνους είναι παρέμβαση στην ελευθερία του ατόμου. Πραγματικότητα 6: Στην πραγματικότητα η μη χρήση κράνους δίνει την ελευθερία στο μοτοσικλετιστή να ρισκάρει και να παίζει με το θάνατο και την αναπηρία. Μπορούν όμως οι οικογένειες των τραυματισμένων και η κοινωνία να αντέξουν το τεράστιο οικονομικό, ψυχολογικό και ιατροκοινωνικό κόστος; Πως μπορούμε να ανακουφιστούμε από την αιμορραγία που προκαλεί η απώλεια τόσων ζωών; Από τη στιγμή του ατυχήματος η κοινωνία του παρέχει ιατρική περίθαλψη, του δίνει άδεια από την εργασία για το χρόνο αποκατάστασης της βλάβης και αν ο τραυματισμός του προκαλέσει μόνιμη αναπηρία, έχει ισόβια την ευθύνη. Είναι αδιανόητο λοιπόν να κατανοούμε κάποιον που σκέφτεται ότι ένας τέτοιος νόμος αφορά μόνο αυτόν. Γνωρίζετε ότι: • Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι η κύρια αιτία θανάτου σε ατυχήματα με μοτοσικλέτες. 80% των μοτοσικλετιστών που σκοτώνονται σε τροχαίο ατύχημα υπολογίζεται ότι έχουν υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση. • Μοτοσικλετιστές που δε φορούν κράνος έχουν διπλάσιες πιθανότητες να υποστούν κρανιοεγκεφαλική κάκωση σε μια σύγκρουση σε σχέση με όσους το χρησιμοποιούν. • Περισσότερα από 4 στα 5 ατυχήματα με μοτοσικλέτα καταλήγουν σε τραυματισμό ή θάνατο του μοτοσικλετιστή. • Ο πιο πρόσφατος νόμος για τη χρήση του κράνους είναι ο 2696 και ισχύει από το 1999. • Όταν οι νόμοι για τα κράνη δεν εφαρμόζονται, οι θάνατοι από ατυχήματα με μοτοσικλέτα αυξάνονται κατά 20-30%. • Για κάθε 1,5 χλμ. οδήγησης, ένας μοτοσικλετιστής κινδυνεύει 16 φορές περισσότερο να πεθάνει σε μια σύγκρουση από ότι ο οδηγός ενός άλλου οχήματος. • Όποιος χρησιμοποιεί το κράνος, μειώνει τον κίνδυνο στο 1/3. • Οι μοτοσικλέτες το 1997 ήταν οι διπλάσιες από ότι το 1987, ενώ τα αυτοκίνητα είχαν αυξηθεί μόνο στο μισό. • Όταν αγοράζετε κράνος αναζητείστε πάντοτε το αυτοκόλλητο DOT ή SNELL. ΦΟΡΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΡΑΝΟΣ απο ΕΔΩ
  2. 58 likes
    Το ξέρω, δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα σε βραζιλιάνους και σομπρέροz αλλά έτσι αφηγείται το άσμα. Το λοιπόν, η ώρα εδώ είναι 3:26 το βράδυ και μετά από μια όμορφη βραδιά είπα να γράψω 5! γραμμές. Το εδώ είναι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην Βραζιλία και συγκεκριμένα στο Salvador da Bahia. Πλανο: Υπάρχει αλήθεια! Με τον έτερο φίλο και αναβάτη Βασίλη (ανατρέξατε στο Βαλκανικό ταξιδιωτικό) αποφασίσαμε να παραιτηθουμε από τις δουλειές μας, να έρθουμε εδώ, να αγοράσουμε 2 μηχανές και να γυροβολησουμε στην Νότια Αμερική. Αύριο μάλιστα έχουμε ραντεβού για να δούμε 2 από αυτές! Χρόνος πολύς δεν θα υπάρχει οπότε θα προσπαθώ να postαρω όσο πιο συχνά γίνεται και όσο πιο περιεκτικά. Όλα θα γίνονται από το κινητο το οποίο σημαίνει ότι δεν θα έχει το format που θα ήθελα. Oh well.. Salvador λοιπόν, έχουμε και λέμε. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση φτάνοντας ήταν ο άπειρο ελάχιστος έλεγχος εισόδου στην χώρα. Μια γρήγορη ματιά στο διαβατήριο και αυτό ήταν. Μας συμπαθούν τους Έλληνες εδώ αλλά τόσο πολύ; Next, uber για το σπίτι του φίλου του Βασίλη που μας φιλοξενεί. Τα είδα όλα ε! Οι οδηγοί εδώ ειναι μακράν ότι χειρότερο έχω συναντήσει και ξεπερνάει κατά πολύ το top 3 μου με Αλβανία, Ρουμανία και Μαρόκο (random order). Παρόλα αυτά δεν βλέπεις ατυχήματα στους δρόμους, ειναι κανίβαλοι αλλά οδηγαρες. Στον δρόμο δεν γίνεται να μην παρατηρήσεις τις αντιθέσεις. Από την μία ουρανοξύστες και από την άλλη φαβελες. Καινούρια γήπεδα για το Μουντιάλ που μας πέρασε και ακριβώς απέναντι φτωχοφαβελα. Τράβηξαν πολλά οι ντόπιοι τότε με την διοργανωση και θα τραβήξουν ακόμα περισσότερα με τον ουρακοταγκο που έβγαλαν για πρωθυπουργό οι νότιες πολιτείες της Βραζιλίας. Φτώχεια. Οι φαβελες είναι παντού, σπίτια το ένα πάνω στο άλλο με κάτω του μετρίου υποδομές. Εγκληματικότητα ακόμα δεν έχουμε δει στην πράξη και ελπίζω να μην το δούμε αλλά από ότι μας λένε οι ντόπιοι υπάρχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι μετά τις 10 το βράδυ επιτρέπεται στους οδηγούς να καίνε τα κόκκινα φανάρια γιατί η πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί ότι δεν θα στην πέσει κάποιος όσο είσαι σταματημενος. Παίζοντας bingo με τους ντόπιους με καλαμπόκια σε μια φτωχόγειτονια του κέντρου. Ζέστη και υγρασία! Από τους 0 του Λονδίνου, στα 28 του Salvador. Η πολύ έχει στολίστει και με Χριστούγεννατικα, πόσο περίεργο μας φαίνεται αυτό! Ανθρωποι: Το ζουν ρε παιδι μου. Παντού στον δρόμο θα ακούσεις μουσικές και κάθε μέρα θα έχει κάποιο event με samba. Άπειρο ελάχιστοι μιλούν Αγγλικά και αυτό κάνει λίγο δύσκολη την επικοινωνία αλλά εκεί αναλαμβάνουν τα λιγοστά Ισπανικά που ξέρω και μοιάζουν με τα Πορτογαλικά και η γλώσσα του σώματος. Στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της πόλης γυρίστηκε το αποπαν βιντεοκλίπ. Αθλητισμος: Τελευταία αγωνιστική στο Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα σήμερα και δεν γίνεται να χαναμε την ευκαιρία! Άλλο πράγμα. Οι τύποι δεν σταματούν να χορεύουν και να τραγουδούν, πραγματική γιορτή. Ανάμεσα μας υπήρχαν και σκορπιοι φίλαθλοι της αντίπαλης ομαδας και δεν άνοιξε μύτη. Η αποθέωση ήταν όταν είδα έναν με φανέλα της Αργεντινής. Τίποτα. Ούτε μπινελίκια, ούτε τσαμπουκάδες. Ξελαρυγγιαστηκαμε, αυτοί φώναζαν τα δικά τους και εμείς "ωωωωω ρε Bahia, έχω τρέλα, μες στο μυαλοοοοο". Τιμες: Σε γενικές γραμμές αρκετά πιο φθηνά από Ελλάδα, ειδικά με το Real σε αυτή την ισοτιμία. Σίγουρα ξεχνάω και άλλα πολλά να αναφέρω, σχωρατε με άλλα έχει πάει 4.14. Τις καληνύχτες μου μετά από βραδυνο μπανακι στο port da baha!
  3. 40 likes
    Χάλια το Sao Paulo λοιπόν. Μια τεράστια μεγαλούπολη με πρόβλημα λειψυδρίας. Που να το πεις και να μην γελάσουν ότι πόλη στην Βραζιλία όπου φτύνεις και φυτρώνει ποτάμι έχει πρόβλημα με το νερό. A! @FlyingInADream και @ktm power αν ξεμείνετε ποτέ από δουλειά, για να μην πάνε στράφι τα γράμματα, μπορείτε να λύνετε και εσείς μαθηματικές απορίες επί πληρωμή στον δρόμο. Τις επόμενες μέρες είχαμε: - Ένα φουιτ (μη με πεις δε ξες τι είναι) Ένα σκισμένο λαστιχο (το άλλαξα με το pirelli mt60) καιιιιι καταρράκτες Iguacu! Νταξει τι να λέμε, φοβερό θέαμα και από έξω, και από μέσα με την βάρκα. Απίστευτες ποσότητες νερού χυνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Μπορείς να δεις τους καταρράκτες από την μεριά της Βραζιλίας και της Αργεντινής, εμείς επιλέξαμε το 1ο. Το ζωάκι που βλέπετε λέγεται coati και είναι εξοικειωμένο με τον άνθρωπο εκεί. Το έχουν οργανώσει πολύ καλά το πράγμα, ακριβούτσικο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Στην περιοχή κυκλοφορούν και τζαγκουαρς, μερικές εβδομάδες τουρίστες είχαν την τύχη να δουν μαμά τζαγκουαρα με τα 3 μικρά της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..
  4. 35 likes
    Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  5. 32 likes
    Συνέχεια με το Transfagarasan της Βραζιλίας και κλασσικό μοτο-προορισμό, το Serra do Rio do Rastro. 284 kurwas curvas απόλαυσης και καλής ασφάλτου. Από την άσφαλτο στο χώμα την ίδια μέρα, και δη 130 χλμ αυτού. Αν δεν είχαμε βρει πεσμένες γέφυρες και αν δεν είχαμε χαθεί κάμποσες φορές ανάμεσα στα γελάδια θα ήταν λιγότερα, αλλά τα τζιπιέσια δεν λειτουργάν εκεί.
  6. 29 likes
    Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  7. 27 likes
    Όποιος πατρινός ήταν σήμερα στην παραλιακή ζώνη λίγο μετά τις 17:30 είχε βγάλει κινητό και τράβαγε αβέρτα φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα. Αναγκάστηκα να σκουρίνω τις δικές μου για να είναι όσο ποιο κοντά στην πραγματικότητα, γιατί το κινητό ανέβαζε την φωτεινότητα και έβγαιναν ξεπλυμένες. Μαγικό, απίστευτο θέαμα που χάθηκε σε δευτερόλεπτα.
  8. 25 likes
    Δεκαετίες το όνειρο, από μικρό παιδί, άνω των 40 πλέον.... Μετά από ένα διαζύγιο, μετά από 2 χρόνια με συνεχόμενες βλάβες σε μηχανή (cbf250), ζημιές από συνεργεία (που να μην σταυρώσουν πελάτη ξανά στη ζωή τους οι άχρηστοι και επικίνδυνοι) Αλλά και συνεχόμενες βλάβες άλλων συσκευών (κλπ), όπως pc, οθόνη/τηλεόραση, θερμοσίφωνα (δεν είχα βίντεο βλέπεις), με 2 φορές νερά να τρέχουν από το ταβάνι στο σπίτι λόγο βλάβης στο από επάνω διαμέρισμα.... ( Ποια με καταράστηκε ) Και πόσα άλλα δεν θυμάμαι...... Τον Αύγουστο πουλήθηκε το honda Και την Παρασκευή, μετά από πολύ τρέξιμο (για τις διαδικασίες και άλλα), πολύ περπάτημα (δεν μπορούσα τα ΜΜΜ και έπρεπε να εργαστώ), κατάφερα να κάνω το όνειρο πραγματικότητα, έστω αυτό, έστω μεταχειρισμένο.... Απίστευτη χαρά (ακόμα δεν το έχω "νιώσει", δεν το έχω συνειδητοποιήσει) Με την παραλαβή, άμεσα και η 1η επίσκεψη για τον εορτασμό στον κατάλληλο ΝΑΟ, με τον κολλητό, να προσευχηθούμε με άλλους πιστούς, να πιούμε και την σωστή...."σαμπάνια" !!!|
  9. 24 likes
    Ωραιος καιρος, ωραια παρεα και η χαρα του να θετεις ενα στοχο και να τον καταφερνεις.
  10. 22 likes
    Περιμενοντας την αυγη.... ......ο παλιος ειναι αλλιως! GSX 1100EF σε κατασταση καινουργιου,να ναι καλα ο κατοχος για το μερακι του.
  11. 22 likes
    Αφου για βαλιτσα προς το παρον δεν υπαρχει προοπτικη,βγηκε η πισω σχαρα-βαση και μπηκαν χειρολαβες. Ερχεται και η κοντη βαση πινακιδας να δεσει το γλυκο....και στα νερα δωρεαν λουσιμο @Gouky7 δεν τα βγαζω τα ανακλαστικα που να χτυπιεσαι κατω
  12. 21 likes
    Έρωτας είναι λοιπόν.... Νομίζω το παρακανα με τις αλοιφές και τα κεριά και είναι αδύνατον να φωτογραφηθεί, πρέπει να βρω επαγγελματία...!
  13. 20 likes
    Με ξυπνάνε ομιλίες, δεν ήταν για κοπάδι φαλαινών, απλά φτάνουμε και έχουν βγει όλοι στο κατάστρωμα να δούνε την θέα. Να και οι Νορβηγοί με την Goldwing. Το νησάκι μοιάζει εκπληκτικό. Δείτε το νερό πώς ξεκινάει από την κορυφή του βουνού για να καταλήξει στη θάλασσα. Σιγά – σιγά φαίνεται και ο μόλος. Το χωριουδάκι του Gryllefjord δείχνει πραγματικά όμορφο. Ρόμπα τον έκαναν τον Sakte. Από ντοκιμαντέρ με εντυπωσίαζαν τα σκαριά αυτά με το μικρό μήκος και το μεγάλο βύθισμα. Υποθέτω η γεωμετρία αυτή τους δίνει σταθερότητα όταν πιάνει καιρός. Εντελώς άλλης σχεδίασης σε σχέση με ελληνικό καΐκι Κηπάκος με προσωπική προβλητούλα, αυτά είναι.
  14. 18 likes
    Το Σάββατο επιτέλους κατάφερα να πάω, έστω και αυτήν την κοντινή βολτούλα από τη Ζαγορά ως τα Χάνια. Πραγματικά, με την καθημερινή δουλειά και συνεχίζοντας με την σχολή, ο ελεύθερος χρόνος... 0. Ελπίζουμε να βρεθούμε και με τον @ShapeshifterGR98 για καμία βόλτα εδώ και 1 χρόνο τώρα.. που θα πάει θα την κάνουμε...
  15. 18 likes
  16. 17 likes
  17. 16 likes
    Καθάρισμα του κυλίνδρου εξωτερικά, και καθάρισμα της βαλβίδας ροπής (power valve). "Γλύκανα" και λίγο τις θυρίδες. Και αν νομίζετε ότι τα πράγματα ήταν εύκολα... Κάποιος μ@λακας, υποθέτω μάστορας, αποφάσισε για λόγους που είναι πραγματικά αδύνατον να φανταστώ να βάλει εποξική και να μπλοκάρει τα δύο από τα τρία γραναζάκια και στην ουσία να αναιρέσει όλη τη λειτουργία του power valve. Έφαγα δυο ΣΚ και χρειάστηκαν δυο νταλίκες "καντήλια" για να το επαναφέρω στη αρχική του κατάσταση, συν ένα ανταλλακτικό που θα πρέπει να παραγγείλω
  18. 16 likes
    Τραβηγμενη λιγο νωριτερα,στην διασταυρωση προς passo giau εν μεσω ομιχλης μετα απο ενα συντομο μπανακι Κλεισαμε 2 χρονακια...
  19. 16 likes
    Αναπολώντας λίγο το ταξίδι προ μηνών βρήκα αυτή τη φώτο που μου άρεσε το κάδρο.
  20. 15 likes
    Μετά από πλέον 1 χρόνο συμβίωσης ας βάλω μια φωτογραφία από το μικρό. Το έχω χαρεί πολύ μέσα στην πόλη.
  21. 15 likes
    Έκανα την διαδρομή Δράκεια - Χάνια. Πανέμορφος δρόμος ειδικά τώρα που είναι Νοέμβριος.
  22. 15 likes
    Συνεχίζοντας προς το Montevideo πέφτουμε πάνω στο γήπεδο μιας ομάδας που το όνομα της μοιάζει οικείο! Είχα ακούσει ότι οι Ουρουγουανοί είναι πολύ επηρεασμένοι από Ελλάδα και μας συμπαθούν πολύ αλλά δυστυχώς δεν κάτσαμε πολλές μέρες για να το διαπιστώσουμε. Στον δρόμο περνάμε και από το Punta del Este. Παρ'όλο που είναι μια πόλη πάνω στην θάλασσα με μεγάλη παραλία δεν μου άρεσε, μου έβγαζε μια δυτικίλα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παραθαλάσσια πόλη της Florida. Έφτασε και η ώρα για τον πρώτο ανεφοδιασμό στην Ουρουγουάη. 1,50€ (ναι ευρώ) το λίτρο παρακαλώ! Γενικά, την προηγούμενη ημέρα δεν είχαμε αντιληφθεί πόσο ακριβή είναι η χώρα. Φαγητό και διασκέδαση πιο ακριβά από Ελλάδα. Για διαμονή ευτυχώς υπήρχαν χόστελς σε νορμαλ τιμές. Spoiler: Κάμποσους μήνες αργότερα, πίσω στην Βραζιλία, πέτυχα μια παρέα Ουρουγουανών που ήταν εκεί για το Copa America. Πιάσαμε κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν στην Μύκονο το καλοκαίρι (μας), και ότι πέρασαν πολύ ωραία. "Ωραία", τους λέω, "αλλά πανάκριβη η Μύκονος ε;". Η απάντηση ήταν "όχι, πιο φτηνά από την Ουρουγουάη ήταν". Για τέτοια επίπεδα τιμών μιλάμε. Άλλωστε η Ουρουγουάη αποκαλείται "η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής". Τελευταία στάση πριν το Montevideo, το Casapueblo. Πόσο μοιάζει με νησιώτικο Ελληνικό οικισμό; H ιστορία του κτίσματος έχει κάποιο ενδιαφέρον. Σήμερα είναι μουσείο, καφετέρια και ξενοδοχείο αλλά παλιά ήταν το σπίτι του καλλιτέχνη Carlos Páez Vilaró. Όταν το έχτιζε είχε στον νου του την φωλιά του πουλιού hornero και το εσωτερικό του είναι εντελώς χαοτικό, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Χρειάστηκαν 36 χρόνια να ολοκληρωθεί. Κάτι που δεν ήξερα και το έμαθα τώρα ψάχνοντας, είναι ότι ο Vilaró είναι ο πατέρας του Carlos "Carlitos" Miguel Páez Rodríguez, ο οποίος είναι ένας από τους 16 επιζήσαντες της τραγωδίας του 1972 στις Άνδεις. Σίγουρα θα έχετε δει την ταινία.
  23. 15 likes
    Βγαίνω στα σβέλτα από το Βανκούβερ και πιάνω τα βουνά, και τα δάση και τις λίμνες. Η ποιότητα της ασφάλτου "εξωπραγματική" για τα δικά μας δεδομένα, η χάραξη σκαρφαλώνει βουνά, διασχίζει δάση και αγκαλιάζει λίμνες. Οι λίμνες.......... μακρόστενες (η ονομασία τους είναι Arrows Lakes - προέρχεται προφανώς από το επίμηκες σχήμα τους), που είτε τις περικυκλώνεις είτε χρησιμοποιείς τα μικρά φέρρυ (σαν μπάριζες, ενίοτε μάλιστα και με συρματόσχοινο) που τις διασχίζουν, και, μιας και αποτελούν μέρος του εθνικού οδικού δικτύου, η διέλευση είναι δωρεάν. Περιμένοντας το φέρρυ για απέναντι: Στον Συμπληρωματικό Κανονισμό της εκδήλωσης μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: Το πρώτο ήταν η υποχρεωτική προμήθεια σπρέυ πιπεριού για αρκούδες, το δεύτερο η επισήμανση πως στα περισσότερα τροχαία εμπλεκόταν ελάφια....... Αρκούδες δεν συνάντησα, αλλά από ελάφια χορτάσαμε. Αραιοκατοικημένος ο Καναδάς, ακόμη πιο αραιοκατοικημένη η ενδοχώρα, μπορεί να οδηγείς για πολλή ώρα χωρίς να συναντήσεις άλλο όχημα.......... μαγεία. Και, κάπου-κάπου, αγροτόσπιτα που οι ιδιοκτήτες "εκθέτουν" τις συλλογές τους: Και εδώ, πραγματικά πόνεσε η ψυχή μου. Παρατηρήστε το σκουριασμένο κουφάρι στα αριστερά, πρόκειται για μια AC Cobra 427........ Κάποτε ήταν (και αν είναι τυχερή ίσως στο μέλλον γίνει) σαν αυτήν: Φτάνω στο Nakusp, τον προορισμό μου, και οι "αμερικανιές" συνεχίζονται: Δεν θα με χαλούσε, μα καθόλου λέμε......
  24. 15 likes
    Φτάνω στις Andenes απ’ όπου θα φύγει το πλοίο μου νωρίτερα της αναχώρησης, κάνω μια μικρή βόλτα και πίνω έναν καφέ. Δεν το συμπάθησα ιδιαίτερα το μέρος, αλλά έμαθα πώς από εδώ ξεκινούν εκδρομές για παρακολούθηση φαλαινών, αν είμαι τυχερός ίσως δω και από το δικό μου δρομολόγιο. Στο λιμάνι παίρνω θέση στην ουρά, ωστόσο το παιδί που κόβει τα εισιτήρια με προτρέπει να περάσω μπροστά στο κομμάτι των μοτοσυκλετών. Εκεί συναντάω ένα ζευγάρι Ελβετών στα 60τόσα τους, ταξιδεύουν με τις δύο Virago τους και μάλιστα στο τιμόνι πέρα από πυξίδα (;) έχουν κάνει και την πιο ελβετική προσθήκη που θα μπορούσα να σκεφτώ: Ένα αναλογικό ρολόι! Δυστυχώς όλες οι φωτογραφίες που έβγαλα με κινητό χάθηκαν, μαζί τους και η συγκεκριμένη. Σύντομα εμφανίζεται και μια μπλε Goldwing με τρέιλερ. Αναβάτης ένας θηριώδης Νορβηγός συνομήλικος των Ελβετών μαζί με την γυναίκα του, την υπερ-γιαγια. Οι μοτοσυκλετιστές είμαστε σαν τα σκυλιά, με το που βλέπουμε κάποια νέα φάτσα πάμε πίσω του και όπως τα σκυλιά μυρίζουν το ένα την ‘ουρά’ του άλλου για αναγνώριση, έτσι και εμείς με την πινακίδα. Η έλλειψη GR στην παλιά μου πινακίδα, αλλά και το πλαίσιο με το όνομα συνεργείου στα ελληνικά δείχνει αυτές τις μέρες να είναι το καλύτερο σπάσιμο πάγου, όλοι από εκεί ξεκινάνε. Έτσι και τώρα, οπότε με το παρεάκι περνά ευχάριστα η ώρα ώσπου να σαλπάρουμε. Πιάνω κατάστρωμα θέλοντας να δω τις φάλαινες, αν όντως διασταυρωθούμε. Παρατηρώ τις μπότες μου, το παντελόνι. Δέκα μέρες τώρα με βροχή, ζέστη από το πρωί μέχρι συνήθως το βράδυ φορεμένα σερί έχουν καταντήσει χιλιοβρώμικα. Αλλά βέβαια ξέρετε τι λένε περί shinny armour. Στο πλοίο συμβαίνει και κάτι ασυνήθιστο: Πετυχαίνω όχι ένα, αλλά δύο ζευγάρια δίδυμων κοριτσιών ντυμένα ασορτί. Τελικά βγαίνει ένας ζεστός ήλιος που με νυστάζει. Ξαπλώνω στον πάγκο με τα σωσίβια με το μπουφάν να μου κάνει σκιά στα μάτια, και αποκοιμιέμαι, αν περάσουν οι φάλαινες όλο και κάποιος θα φωνάξει. Πρέπει να ήταν από τους καλύτερους ύπνους που έκανα. Τόση ξεγνοιασιά και με τον ήλιο να με νανουρίζει κάπου στην κορυφή του πλανήτη. Σχεδόν σαν να είμαι σε πλοίο της γραμμής για διακοπές στο Αιγαίο.
  25. 15 likes
    Να 'μαι λοιπόν να προσγειώνομαι στο Βανκούβερ με Α.Σ. να πάρω το νοικιασμένο μηχανάκι που με περίμενε (περισσότερα επί του θέματος παρακάτω) και να κατευθυνθώ στο Nakusp (https://goo.gl/maps/xQn86Wjafrs), μια μικρή κωμόπολη 730 χιλιόμετρα, δυο οροσειρές και πέντε λίμνες παραπέρα, όπου εδώ και λίγα χρόνια διοργανώνεται το Monashees Mountain Madness. Η ενοικίαση μηχανής στον Καναδά είναι μια δύσκολη (και ακριβή) υπόθεση, πολύ μικρή η μοτοσυκλετιστική σεζόν (δύο μήνες με το ζόρι), ακριβές οι μηχανές, μικρό το ενδιαφέρον, και έτσι, αν και ψαχνόμουνα από έξι μήνες πριν, βρίσκομαι να οδηγώ αυτό: ...που παραδόξως, όχι μόνον δεν μου χάλασε το όνειρο, αλλά έδωσε μια "παλιακή" αίσθηση στην όλη φάση, σαν την εποχή πριν την εξειδίκευση και "κατηγοριοποίηση" των μηχανών, τότε που μηχανές σαν αυτήν έκαναν τα πάντα.Στα Καναδικά βουνά με Bony, λοιπόν.
  26. 15 likes
    Χιλιόμετρα μετά, το βλέμμα μου τραβάει μια αλλόκοτη εκκλησία, σίγουρα δεν την λες βασιλική με τρούλο. Γελάδια βόσκουν με τον ουρανό μονάχα πίσω τους, ωστόσο το πιο περίεργο είναι αυτό το επίμηκες καλύβι. Επιστρέφω στον κεντρικό για να δω περί τίνος πρόκειται. Μάλιστα, μουσείο Viking. Και δεν το επισκέπτομαι; Η αρχική αίθουσα με τα ευρήματα στα γύρω χωράφια είναι απογοήτευση, ο χάρτης που μου έδωσαν ωστόσο λέει ότι το ‘καλύβι’ που είδα είναι αντίγραφο του σπιτιού φύλαρχου βικινγκ, ίσως εκεί έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η είσοδος μάλιστα είναι διακοσμημένη με τους γνωστούς δράκους του πολιτισμού αυτού. Μέσα στο κτήριο υπάρχουν ‘διαμερίσματα' καθένα από τα οποία εργαζόμενοι με παραδοσιακές φορεσιές παριστάνουν τους τεχνίτες, άλλος είναι κτηνοτρόφος, άλλος βυρσοδέψης. Και να από κοντά τα alien αποξηραμένα πλάσματα της θάλασσας που πέτυχα και νωρίτερα. Οι δεσποινίδες απ’ έξω στο πνεύμα του cosplay και αυτές κάνουν ότι μαγειρεύουν. Η ξανθιά δεν ειχε απίστευτα λευκό χρώμα μαλλιών και δέρματος. Στο δεύτερο μισό του κτίσματος βρίσκονται οι ας πούμε κοινόχρηστοι χώροι του χωριού. Πραγματοποιούν και ξενάγηση στα νορβηγικά, οπότε δεν κατάλαβα γρυ. Ο δράκος δεσπόζει στη μέση (ναι ρε γι’ αυτό έβγαλα την φωτογραφία!) Ξυλόγλυπτα και φαντά στους τοίχους με την χαρακτηριστική Norsk νοοτροπία, πόσο μ’ αρέσουν αυτά! Για την μυθολογία της Kαλεβάλα έμαθα ως παιδί μέσα από τα περιοδικό ΚΟΜΙΞ που δημοσίευσε μια πολύ καλή μετάφραση ιστορίας του Ντον Ρόσα που σε έβαζε στο για τα καλά στο κλίμα. Προσοχή στην λεπτομέρεια: Στην έξοδο κινδύνου δεν υπάρχει ένα απλό ανθρωπάκι από γραμμούλες, αλλά ένας Βίκινγκ!
  27. 15 likes
    ουτε ταξιδευουν ουτε στριβουν τα 250αρια λενε, @@ μπλε! κανει και τα 2 πολυ καλα!
  28. 14 likes
    Ρεμαλόπαιδα, χρόνια πολλά και καλά. Πάντα με υγεία και ευτυχία. Το 2020 να μπει με το καλό και να φέρει σε όλους μας ό,τι καλύτερο. Υγεία και αγάπη αρχικά. Και λεφτά βεβαίως, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ευκολότερη ολοκλήρωση στις προσπάθειες και τα θέλω μας. Όρθιοι στις ευθείες και ξυστοί στις στροφές για τους γρήγορους. Χαλαροί και άνετοι για τους κουλ. Πολλά χιλιόμετρα και ωραία μέρη για τους τουρίστες. Και πάντα να θυμόμαστε πως με ένα χαμόγελο πάντα οι πόρτες ανοίγουν, σε κάποιον δίπλα μας θα κάνουμε πιο όμορφη τη μέρα!!!!
  29. 14 likes
    Στο Montevideo καθίσαμε 2 ημέρες. Ήταν ευκαιρία να ρυθμίσω και τις βαλβίδες των 2 μοτοριών. Το είχα λίγο άγχος γιατί δεν το είχα ξανακάνει αλλά τελικά ήταν πάρα πολύ εύκολο. Μόνο μία βαλβίδα εξαγωγής και μία εισαγωγής και φυσικά κοκοράκια. Όλες βρέθηκαν υπερβολικά κλειστές, να χαρώ εγώ τα βραζιλιάνικα μαστόρια. Οι εργασίες έγιναν στο πεζοδρόμιο έξω από το hostel που μέναμε, πόσο βολικό να έχεις μεκανάκι με εύκολη πρόσβαση στα πάντα! Η πρωτεύουσα της Ουρουγουάης είναι όμορφη, με Ευρωπαϊκό αέρα. Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο να εξερευνήσουμε τις Ελληνικές επιρροές που όλοι λένε ότι έχει. Και ένα γκραφίτι στήριξης στην Βενεζουέλα. Το παραλιακό τμήμα της πόλης είναι πολύ ωραίο για περίπατο και ποδήλατο αλλά η θάλασσα είναι χειρότερη από τον Θερμαϊκό. Το καφέ χρώμα οφείλεται στα ποτάμια που χύνονται στον κόλπο αλλά τα σκουπίδια θα μπορούσαν να λείπουν. Θα πήγαινα ξανά στο Montevideo; Χμμ, μάλλον όχι, δεν με κέρδισε τόσο ώστε να θυσιάσω έναν νέο προορισμό για αυτό.
  30. 14 likes
    Από εδώ το Chuy (η νοτιότερη πόλη της Βραζιλίας) στα σύνορα με Ουρουγουάη απέχει 240 χλμ μονότονης ευθείας. Όμως, είχαμε την ευκαιρία να δούμε capybaras στον δρόμο! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μεγάλα, κάποια είχαν μέγεθος αρνιού. Στην φωτο δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου, είναι οι μαύρες κουκκίδες. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται καλή κάμερα με καλό ζουμ και όχι κινητό των 150€. Άφιξη στα σύνορα, προσπερνάμε την Βραζιλιάνικη πλευρά και πάμε στης Ουρουγουάης. Πρώτα σύνορα που περνάμε εκστασιασμένοι αλλά και newbies. Εκεί αρχικά μας ζητάνε χαρτί που να αποδεικνύει την διεύθυνση κατοικίας μας στην Βραζιλία. Κουλό, φυσικά δεν έχουμε και μετά από λίγο ο υπάλληλος εγκαταλείπει. Επόμενο, έχουμε ξεχάσει να πάρουμε την στάμπα εξόδου στο διαβατήριο από την Βραζιλιάνικη πλευρά. Ξανά πίσω λοιπόν, την παίρνουμε και επιστρέφουμε. Ο υπάλληλος τώρα μας ζητάει ασφάλιση μοτο για να μπορέσουμε να μπούμε στην Ουρουγουάη. Πράσινη κάρτα την λένε και εκεί (carta verde). Δεν πουλάνε εκεί επιτόπου αλλά μπορούμε να βρούμε λέει πίσω στο Chuy σε ένα βενζινάδικο. Άιντε ξαναμανα πίσω. Βρίσκουμε το βενζινάδικο και μας ζητάνε 390 reais (85€) για 30 ημέρες. Δεν πάτησαν απλώς, σκαρφάλωσαν στην ανάγκη μας. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως. Πόσο είναι η φτηνότερη; 90 reais (20€) για 3 ημέρες. Θα την πάρουμε και ελπίζουμε να βρούμε πιο λογικές τιμές στην Ουρουγουάη. Bingo! Δείχνοντας την πράσινη κάρτα άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της Ουρουγουάης. Με το που περάσαμε τα σύνορα, σαν να υπήρχε ένα νοητό όριο κλίματος, η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Προορισμός μας τώρα το Punta del Diablo, ένα χίπικο/τουριστικό θέρετρο πάνω στην θάλασσα. Όμορφο μέρος με πολύ ιδιαίτερα σπίτια. Στο χόστελ που μείναμε πετύχαμε και τους πρώτους Έλληνες του ταξιδιού, 2 κοπέλες που δούλευαν εκεί, η μια μάλιστα Σαλονικιά!
  31. 14 likes
  32. 14 likes
    Βοηθάω τον Νορβηγό να κοτσάρει το τρέιλερ, με βοηθάει και αυτός να κάνουμε όπισθεν το VFR που με ανάγκασαν να παρκάρω με τη μούρη, έτοιμοι για έξοδο. Δυστυχώς, η Ελβετίδα μπλέκει τον τροχό της σε αυτά τα τεράστια μπουλόνια στο δάπεδο των πλοίων και πέφτει στατικά το Virago πάνω της. Ευτυχώς ούτε η ίδια, ούτε το μηχανάκι έπαθαν κάτι, ωστόσο αποφασίζουν να πάρουν δυο ανάσες στο λιμάνι. Το ζεύγος της Goldwing με ενημερώνει ότι θα πηγαίνει χαλαρά, ωστόσο κάθε άλλο παρά βιάζομαι, οπότε συνταξιδεύουμε, ίδιο προορισμό έχουμε έξαλλου. Στην πρώτη διασταύρωση οι απόψεις διίστανται, το GPS μου και του συζύγου λέει αριστερά, η υπερ-γιαγιά με τον χάρτη στο χέρι επιμένει πως δεξιά είναι η σωστή πορεία. Ποιόν θα ακούγαμε; Φυσικά αυτήν. Κάναμε λάθος και γυρίσαμε πίσω ξανά; Φυσικά! Ο δρόμος δεν έχει σχέση με τις άψογες οδούς της υπόλοιπης χώρας, είναι παρατημένος με μπόλικες λακκούβες. Το τρέιλερ μπροστά μου χορεύει καρσιλαμά, σπάνια πατάνε και οι δύο τροχοί του κάτω. Σταματάω μόνο πριν κατηφορίσουμε για μια φωτό του παρατηρητηρίου. Με κόπο προσπερνάω στο σπασμένο δρόμο τα αυτοκίνητα που ξεφόρτωσε μαζεμένα το καράβι, με λίγη… μεσογειακή διάθεση ξαναφτάνω την παρέα. Σε όλη την διαδρομή, καθισμένη στον θρόνο της πίσω σέλας η γιαγιά βγάζει σέλφι και μου κάνει και νόημα να χαμογελάσω σε μερικές. Το εξακύλινδρο έχει σχεδόν μείνει από βενζίνη, ευτυχώς βρίσκουμε στο Botnhamn. Δεν βρίσκουμε ωστόσο το παραμικρό σε φαγάδικο και θέλουμε και καμιά ώρα μέχρι να έρθει το καράβι μας. Θυμάμαι τα ροδάκινα και τα digestive που έχω στo tankbag μέέέρες τώρα, από το μακρινό Aurland και τα μοιράζομαι μαζί τους, εκτίμησαν περισσότερο απ’ ότι περίμενα την χειρονομία. Μου λένε για τα ταξίδια τους, έχουν γυρίσει την Ευρώπη όλη με τη μηχανή. Παλιότερα είχαν ένα Bandit 1200, αλλά ‘too fast, he was travelling at above 150 aaaaalll the time’, με το GL έχουν κατέβει ως την Ιταλία. Στο τρέιλερ κουβαλάνε σκηνή, αλλά δεν την έχουν χρησιμοποιήσει, μένουν σε δωμάτια. Κλείνοντας μου το μάτι μου εξομολογείται πώς κουβαλάει και δυο πεντόλιτρα βαρελάκια μπύρας σε ψυγειάκι για τα βράδια. Ο σύζυγος ήταν μηχανικός σε εξέδρες άντλησης πετρελαίου, έχει φάει τα νιάτα του στον Περσικό και τώρα απολαμβάνει την σύνταξη ταξιδεύοντας. Θαύμασα την ενέργεια τους, το κέφι τους, συχνά στην Ελλάδα βλέπω πώς το τρίπτυχο πρέφα – καφενείο – Αυτιάς είναι το χόμπι του συνταξιούχου συχνά, αυτό το ζευγάρι απέχει αισθητά. Με ρωτούν για το δικό μου ταξίδι, όταν τους αφηγούμαι το πλάνο η γιαγιά μου λέει ‘you are keeping the flame alive young man’, από τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα που μου έχουν κάνει. Μου δίνει και μια συμβουλή για ένα μέρος στη Φινλανδία όπου σου δίνουν κόσκινο και μπορείς να ψάξεις για ψήγματα χρυσού στο ποτάμι, μάλιστα αν βρεις, τα μπαρ έχουν ζυγαριά ακριβείας για να πληρώσεις την μπύρα σου με… χρυσό! Με την κουβέντα και τις ιστορίες η ώρα περνά και το καράβι μας φτάνει. Επιμένω στα ανεμοδαρμένα καταστρώματα. Ανεμογεννήτριες λοιπόν και εδώ. Και η πιο λεία, λεπτή λωρίδα χιονιού που έχω δει. Άλλος ένας instafamous in the making.
  33. 14 likes
    Συναντάω κάτι σαν μνημείο, από περιέργεια αποφασίζω να περπατήσω ως τον φάρο. Η ησυχία δεν περιγράφεται. Κάτι μαύρα πουλιά πετούν, αυτά και το νερό. Και απεραντοσύνη της θάλασσας. Από αυτές τις ακτές ξεκινούσαν οι Βίκινγκ για την άγνωστη δύση μέσα σ’ ένα βαρκάκι λίγο μεγαλύτερο από το της χθεσινής μου κωπηλασίας, cojones όχι αστεία. Φίλε η επόμενη στεριά από εδώ ευθεία είναι η Γροιλανδία. Η οποία αυτή την στιγμή μάλλον είναι πιο κοντά από το πατρικό μου. To Anchorage της Αλάσκα είναι επίσης σημαντικά πιο νότια από εμένα. Διάολε, ΠΟΥ είμαι; Καθώς έχω αρχίσει να αγριεύομαι με προσεγγίζουν μερικά ντόπια πρόβατα, απ’ ότι φαίνεται δεν πολυφοβούνται τους ανθρώπους. Δεν τους βλέπουν και συχνά θα μου πεις! Λεπτομέρειες από την χλωρίδα της περιοχής. Δεν υπάρχει απλά γρασιδάκι, αλλά όλα αυτές οι πιο ιδιαίτερες πόες. Ο ουρανός βαραίνει, ακόμη και τα σύννεφα μου φαίνονται απειλητικά. Τούνελ λαξευμένα στο βράχο, ούτε τσιμέντο ούτε τίποτε. Σε ένα από αυτά έχω την πρώτη μου συνάντηση με τάρανδο. Το τεράστιο ζώο απλά κάθεται στην έξοδο του τούνελ αγέρωχο, απ’ ότι έμαθα το συνηθίζουν για να τους δροσίζει το ψυχρό ρεύμα αέρα. Εννοείται πώς αν τρακάρεις με τάρανδο λίγα πράγματα θα βρούνε να μαζέψουν, ακόμη και αν οδηγείς αυτοκίνητο. Άλλο απρόσμενο: Διαστημικό Κέντρο, κοινοπραξία αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Τι άλλο θα βρω;
  34. 14 likes
    Ημέρα 9η, 20/07/'19 Sortland (NO) – Andøya (NO) – Torsken (NO) – Brensholmen (NO) – Tromsø (NO) , 314km Από το Sortland όπου βρίσκομαι έχω σκοπό να περάσω το βράδυ στο Tromsø που είναι η τελευταία πόλη του βορά. Ως εκεί φτάνει κανείς σχετικά εύκολα, μάλιστα παρότι είμαι ακόμη στα νησιά είναι εφικτό να περάσεις στην στεριά μέσω γεφυρών. Αλλά παρά είναι απλό αυτό το σχέδιο. Βλέπω στον χάρτη πως υπάρχουν ακτοπλοϊκές συνδέσεις στα βόρεια, αυτές θα μου επιτρέψουν να δω άλλα τρια νησιά και να κάνω και καλύτερη βόλτα. Μάλιστα επειδή τα δρομολόγια αυτά εκτελούνται μόνο καλοκαίρι και όχι τώρα που γράφω, το Google Maps δεν εμφανίζει την πορεία που ακολούθησα ως επιλογή, εξ’ ου και ο χάρτης από το TomTom. Αναχώρηση λοιπόν με το Πολεμικό Ναυτικό να έχει δέσει κοντά στο σπίτι! Μόνο ποδηλάτες συναντώ στο δρόμο μου, ξεκινούν νωρίς για να γλιτώσουν όση ζέστη γίνεται. Επιτέλους καταφέρνω να φωτογραφίσω τις περίφημες νορβηγικές πινακίδες που προειδοποιούν για πέρασμα ταράνδου. Έχουν γίνει μέχρι και σουβενίρ αυτές οι πινακίδες, βέβαια μόνο την προειδοποίηση έχω δει μέχρι στιγμής και όχι τα ζώα καθ’ αυτά. Εντοπίζω εναν υπερκυριλέ ξενώνα που διαφημίζει ότι σερβίρει πρωινό. Γιατί όχι; Χρόνος υπάρχει. Σε μέρος που υπάρχει τζακούζι στην αυλή, το ‘γδύσιμο’ στον λογαριασμό είναι δεδομένο, τουλάχιστον ο ξενοδόχος μου δίνει συμβουλές για την διαδρομή: Είναι προτιμότερο κατά τα λεγόμενα του να κινηθώ από την δυτική ακτή αν με ενδιαφέρει το τοπίο. Χρόνο έχω μπόλικο, μιας και το καράβι φεύγει μεσημέρι, οπότε γιατί όχι; Πόσα χρώματα στα λουλούδια. Και πόσο καμένος ο ουρανός.
  35. 14 likes
    Το τριπάκι ‘γέφυρα από νησάκι σε νησάκι’ συνεχίζεται σταθερά, που και που τα βουνά βέβαια καλύπτουν με την σκιά τους το τοπίο. Και επρόκειτο όντως για ψηλά βουνά, δεν σου πάει στο μυαλό ότι βρίσκεσαι σε νησάκια. Η μάσκα του VFR πλέον έχει περιέλθει σε σιχαμένη κατάσταση από τα μυγάκια, υποθέτω ότι με τόσο περπάτημα βρωμάω το ίδιο. Σιχτιρίζω την ώρα και την στιγμή που δεν πήρα μαγιώ, από γεμάτες παραλίες άλλο τίποτε. Και τα χρώματα δεν τα λες πολύ μακριά από Ιόνιο.
  36. 14 likes
    Μετά την έξοδο, επιγραφή ενημερώνει πως υπάρχει Drakkar, το γνωστό πλοίο με το οποίο οι Βίκινγκ διέσχιζαν τον Ατλαντικό αραγμένο στην δίπλα λίμνη. Απόσταση 1.5 χιλιόμετρο με την επιστροφή να είναι ανηφόρα. Μην έχοντας αυτό το δεδομένο υπ’ όψη έχω έρθει ως εδώ με παντελόνι cordura και μπότες. Ναι, ΟΚ, δεν έχω να σέρνω μπουφάν και κράνος (χύμα αφημένα στην μηχανή, I love Norway), αλλά και πάλι θα με φάει η ζέστη. Η περιέργεια νικά, ανοίγω τα φερμουάρ του παντελονιού πιο ψηλά από σκισίματα σε φόρεμα αοιδού σε σκυλάδικο και ξεκινάω. Στην πορεία υπάρχουν σημεία για τοξοβολία ή ρίψη τσεκουριού σε στόχο, σημεία για ιππασία, αλλά και μια καλύβα σιδηρουργού. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους του πιο πριν που θεωρητικά και μόνο μαγείρευαν, αυτός έχει όντως καμίνι και σφυρηλατεί πυρωμένο σίδερο, τον λυπήθηκα μες στην ζέστη. Από παρουσιαστικό όμως, είναι σίγουρα απόγονος των… προγόνων του. Όχι δεν είναι αυτό το ντράκαρ, απλά έδειχνε όμορφο. Το σκάφος καθ’ αυτό είναι σε κλίμακα 1:2, παρατηρώ ότι έχει κινητήρα Honda, ειρωνικό το ‘you meet the nicest people on a Honda’ αν σκεφτεί κανείς το ότι οι συγκεκριμένοι είναι γνωστοί ως βίαιοι κατακτητές. Ένα πανύψηλο παλικάρι με ξανθιά γενειάδα μας λέει πώς αν μαζευτούμε έξι τουλάχιστον θα πάμε βόλτα στην λίμνη. Δεν είχα ιδέα ότι γίνεται αυτό, γαμώ. Εν τέλει μαζευόμαστε, φοράμε σωσίβια και περιμένω να βάλει μπρος να κάνουμε ρομαντζάδα. Αμ δεν κατάλαβα καλά! Το μοτέρ υπάρχει για έκτακτη ανάγκη, η βόλτα κανονικά γίνεται με πανί. Αλλά σήμερα έχει νηνεμία, οπότε μια λύση μένει: Να τραβήξουμε κουπί! Ω ρε φίλε! Μα που να πάμε με αυτά τα κουπάκια; Να για ποιο λόγο απαιτούνται τουλάχιστον έξι άτομα για να ξεκινήσει η βόλτα. Μας μοιράζει τα κουπιά και ξεκινάμε να κωπηλατούμε. Δίνει τον ρυθμό, ταυτόχρονα μας αναφέρει και ιστορικά στοιχεία για τις περιπέτειες των προγόνων του. Είναι κουραστικό, αλλά έχει την πλάκα του. Σύμφωνα με το GPS του η μεγαλύτερη ταχύτητα που πιάσαμε είναι 1.5 χιλιόμετρο την ώρα. Κανένα μισάωρο μετά επιστρέφουμε για να πάρουν σειρά οι επόμενοι. Και τώρα ανάβαση ως το parking. Πρέπει να έχασα ένα κιλό σε ιδρώτα λόγω παντελονιού και μόνο. Κάποιοι πιο προνοητικοί έθαψαν το TDM τους κάτω από πράγματα και λογικά τριγυρνούσαν ανάλαφροι.
  37. 14 likes
  38. 14 likes
  39. 13 likes
  40. 13 likes
    Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε από το Salvador γνωρίσαμε μέσω κοινού φίλου τον Jordao, ο οποίος μένει στο Porto Alegre. Πολύ συμπαθητικό παιδί, είχαμε δεν είχαμε 1 ώρα που γνωριζόμασταν και αμέσως μας κάλεσε στο σπίτι του αν και όταν θα περνούσαμε από εκεί. Μιας και ήμασταν κοντά λοιπόν, τα κανονίσαμε και τραβήξαμε για εκεί. Μπαίνοντας στο Porto Alegre και όσο μείναμε εκεί, δεν έχω βιώσει περισσότερη ζέστη. Δεν ξέρω τι θερμοκρασία είχε αλλά η αίσθηση ήταν ανυπόφορη. Ήταν η πρώτη φορά που ήταν προτιμότερο να έχω την ζελατίνα του κράνους κλειστή γιατί διαφορετικά ο καυτός αέρας μου έκαιγε το πρόσωπο. Δεν είναι τυχαίο που οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν την πόλη Forno Alegre. Για τον Jordao ότι και να πω θα είναι λίγο, τέτοια φιλοξενία σε αγνώστους ουσιαστικά δεν ξέρω αν θα την ξαναβρώ. Ο άνθρωπος σηκώθηκε νωρίτερα πριν πάει στην δουλειά να μας φτιάξει πρωινό να το βρούμε έτοιμο όταν ξυπνήσουμε. Παρέα μας έκανε ο Nano (το όνομα βγαλμένο από το "nanotechnology"!). Μας είχαν ανατεθεί και οι ημερήσιες βόλτες του. Το απόγευμα ο Jordao δανείστηκε από φίλους τους άλλα 2 ποδήλατα για εμάς και πήγαμε βόλτα στην πόλη. Φοβερό όνομα ο κύριος! Μουσικές και εδώ φυσικά. Το στυλ αυτό ονομάζεται chorinho και χοντρικά είναι μια μίξη samba και jazz. Ήταν ό,τι καλύτερο σε μουσική άκουσα στο ταξίδι, απόλαυση για τα αυτιά να τους βλέπεις και να τους ακούς ξαπλωμένος στο γρασίδι. Η παραλία της πόλης σε συνδυασμό με την ποδηλατάδα μου θύμισε την Σαλόνικα, άλλωστε ο συνδυασμός αυτός ήταν το μοναδικό πράγμα που μου είχε λείψει όσο έλειπα από την τσιμεντούπολη. Έχουν τρέλα με το ποδοβόλεϊ! All in all, συμπαθητικό το Porto Alegre, δεν είναι ατυχής η ονομασία του καθώς είναι πολύ πιο χαλαρό και εύκολο από τα φρενήρη Sao Paolo και Rio. Θα μπορούσα να ζήσω για κάμποσο εδώ.
  41. 13 likes
    Το έχω ήδη αναφέρει, από τα μέρη αυτά είναι σημαντικό να περνούν μεγάλα πλοία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μερικές φορές οι γέφυρες να έχουν μορφή ράμπας απογείωσης! Τα μικρά πιξελ στην κορυφή είναι μια παρέα με τουριστικά BMW. Αναμνήσεις αλυκών Μεσολογγίου, να έρχονται και εδώ τα ΚΑΠΗ για ιαματικά μπάνια στην μούτελη; (ήτοι η λάσπη της λιμνοθάλασσας) Απ’ ότι φαίνεται, οι νησιώτες δεν είναι ιδιαίτερα εφευρετικοί με τα ονόματα των χωριών, αρκεί ένα από τα πρώτα γράμματα της αλφαβήτας και πετάνε και ένα κυκλάκι κάπου εκεί γύρω να υπάρχει. Πιάνοντας θάλασσα το τοπίο αγριεύει, η πρωινή συννεφιά βοηθάει στην μουνταμάρα. Όσο και να μας καλωσορίζει στο Voss η επιγραφή, δεν ανοίγει και η καρδιά σου! Αμμουδεροί κολπίσκοι εδώ και εκεί με γαλανά νερά, η απόλυτη ερημιά. Λες και δεν υπάρχει διάβρωση, τα βράχια παραμένουν πριονωτά ώσπου χάνονται στον ωκεανό.
  42. 13 likes
    Καφές με θέα στο Σαν Μαρίνο!
  43. 12 likes
    Mία μηλιά και Chelsea FC λαιμούς
  44. 12 likes
  45. 12 likes
    Το επόμενο πρωί, η πρώτη εικόνα έξω από την πανσιόν μου: Μαζευόμαστε στο κλειστό γήπεδο χόκεϊ για ενημέρωση, με "οδηγίες προς ναυτιλομένους", μοίρασμα Road Books και χαρτών, έλεγχο εξοπλισμού. Οι ομάδες πέφτουν με τα μούτρα στους χάρτες για την επιλογή στρατηγικής και διαδρομών: Οι χάρτες, με την συνεργασία της Δασικής Υπηρεσίας, λεπτομερέστατοι: Οι κυρίες της οργανωτικής ομάδας παρακολουθούν στις οθόνες τους το στίγμα όλων των συμμετεχόντων, τόσο την τήρηση του κανονισμού (που απαγορεύει την απομάκρυνση των μελών της ίδιας ομάδας πάνω από 500 μέτρα ο ένας από τον άλλον) όσο για την ασφάλειά τους. Μια ματιά στο πάρκινγκ, να δούμε τί παίζει από μηχανάκια: .............και έλεγχος για το σπρέι πιπεριού και τους αναμεταδότες (transponders) πριν την εκκίνηση: "My" Dream team σε μία στιγμή ξεκούρασης πάνω σε ένα φέρρυ, σε διέλευση λίμνης Ανεφοδιασμός βενζίνης στην μέση του πουθενά: Οι "παλαίουρες" ίσως θυμηθούν τις αντίστοιχες αντλίες ανάμειξης βενζίνης με διχρονόλαδο. Σε άλλη μια "μέση του πουθενά" βρίσκω αυτό: .... που διαθέτει ΑΥΤΟ: Ο μόνος καλός καφές που ήπια στον Καναδά, και που μόλις η ιδιοκτήτρια ακούει πως είμαι από Ελλάδα, κερασμένος.
  46. 12 likes
  47. 11 likes
    O Άι Νικόλας ήρθε νωρίς φέτος με τρόμπα δισκόπλακες και χούφτες.
  48. 11 likes
  49. 11 likes
    Αν το πουλάει μην ασχοληθείς, κράτα αυτό που έχεις. Φέτος γίνεσαι 20, περίμενε να τα κλείσεις, μάζεψε και κάνα φράγκο και τράβα βγάλε δίπλωμα Α2 να πάρεις καμιά μοτοσυκλέτα της προκοπής μπας και ξεκολλήσεις από τις πάπιες και τις χήνες.
  50. 10 likes
    The Bucket list, το καλάθι με τις επιθυμίες, τα πράγματα που θες να κάνεις στην ζωή σου. Όχι τα "τυποποιημένα", τα "μαζικά", "τα 10 μέρη που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις" και παρόμοια γλυκανάλατα, αλλά αυτά που βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής σου, οι μύχιες επιθυμίες σου. (Θα έχετε δεί φαντάζομαι το ομώνυμο φίλμ με τον Jack Nicholson και τον Morgan Freeman - αν όχι, δείτε το). Ψηλά λοιπόν στην δικιά μου λίστα, ήταν το να βολτάρω με μηχανάκι στα ατελείωτα δάση και τις λίμνες της Βρετανικής Κολούμπια, εκεί στην Δυτική Ακτή του Καναδά...........Αν και γενικά "το έχω" με τις περιγραφές, δυσκολεύομαι ακόμη να μεταφέρω στο χαρτί τα συναισθήματα που μου γέννησε η πραγματοποίηση αυτής της "ευχής" μου.Το "όνειρο" είχε δημιουργηθεί από εικόνες, βιβλία και αφηγήσεις για ψηλά βουνά και απέραντα δάση, κοιλάδες και φαράγγια με ατελείωτες λίμνες, πυκνή βλάστηση, παρθένα φύση και άγρια ζωή.