Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 09/16/19 in Μηνύματα

  1. 22 likes
    Ημέρα 1η, 12/07/’19 Luterbach (CH), Basel (CH), Göttingen (DE), 631km Ξυπνάω αρκετά πριν τις έξι, τόσο για να ξεμπερδεύω με τη δουλειά μια ώρα αρχύτερα, όσο και γιατί δεν με κολλάει ύπνος. Κατεβαίνω να φορτώσω την μηχανή και μιλώντας με την γειτόνισσα κατά το κούμπωμα των βαλιτσών το VFR κυλάει ελαφρώς μπροστά μισοδιπλώνοντας το σταντ του. Παρ’ ολίγον πτώση πριν καν βάλω μπροστά, θα ήταν μάλλον ρεκόρ αυτό! Πακετάρω πρόχειρα στο χταπόδι ένα ζευγάρι πολιτικά παπούτσια για να μην είμαι με τις μπότες στο γραφείο και κλείνω την πόρτα. ΑΝ όλα πάνε καλά θα την ξανανοίξω σε σχεδόν μήνα. Αλλά πολλά μπορούν να συμβούν ως τότε. Πρώτο κλίκ αυτού του ταξιδιού και έφυγα για δουλειά. Στο γραφείο λες και όλοι έχουν μυριστεί ότι θα λείψω και θυμούνται όποιο πιθανό και απίθανο πρόβλημα αποσιωπούσαν εδώ και δυο μήνες. Από εκεί που τα είχα βάλει σε μια σειρά όλα, ξαφνικά χάος. Τηλέφωνα με Ταϊλάνδη που σχολούσε για Σαββατοκύριακο, τηλέφωνα στις ΗΠΑ που τέτοια ώρα κοιμόταν και ένας πανικόβλητος process engineer από την Chiang Mai να μου φωνάζει ‘πικ τολελάν Στεφανόζ, πικ τολελάν’ (ήτοι big tolerance’, τον ρώτησα ‘στην μάνα σου το πες;’ μέχρι να βγάλουμε άκρη). Επίσης συνειδητοποιώ ότι η μόνη προκαταβολική οργάνωση που έχω κάνει, το εισιτήριο του πλοίο από Δανία είναι λάθος ώρα και πρέπει να βγάλω καινούριο. Καλά τα πάω μέχρι στιγμής ε; Παίρνω έναν καφέ και κοιτάω τη βροχή που έχει αρχίσει να πέφτει, στο βάθος η μηχανή με περιμένει. Σε λίγες ώρες τίποτε από τα του γραφείου δεν θα έχει σημασία. Πράγματι, βασανιστικά μεν, αλλά η ώρα περνά. Ιεροτελεστικά φοράω τις μπότες και βάζω το ‘out of office autoreply, you haven’t seen Pantelis’. Μιζάρισμα στο ψιλόβροχο, ο V4 γουργουρίζει. Φύγαμε. Για πού; Σκοπός είναι να μοιράσω την απόσταση ως το λιμάνι του Hirtshalls απ’ όπου αναχωρεί το (σωστό!) πλοίο μου την Κυριακή το πρωί. Οπότε για το μισό της Παρασκευής που απομένει το σχέδιο είναι να φτάσω όσο μακρύτερα στη Γερμανία γίνεται ώστε να ελαφρύνω κατά το δυνατόν την υπόλοιπη διάσχιση της χώρας την Κυριακή. Το Αμβούργο είναι πολύ μακριά και η Φρανκφούρτη πολύ κοντά, ως συμβιβασμό έχω επιλέξει την μικρή πόλη του Göttingen, δείχνει γραφική για μια βραδινή βόλτα και απέχει ‘μόλις’ 631km από την δουλειά, τα οποία σε συνθήκες Autobahn βγαίνουν σ’ ένα απόγευμα, δεν βγαίνουν;
  2. 19 likes
    Το Σ/Κ που μας πέρασε ο Πρόεδρος της ΜΟΤΟΕ και η αφεντιά μου, συμμετείχαμε στο FIM-Europe Club Meeting που φέτος έγινε στην Κροατία, ξεκινώντας από το Σιρκουί του Grobnik και καταλήγοντας στο Σίμπενικ. H Μοτοδυναμική (κατά την άποψή μου η διαχρονικά κορυφαία αντιπροσωπεία μοτοσυκλετών στην Ελλάδα) έκανε πάλι "το θαύμα" της. Έτσι λοιπόν βρέθηκαν στο γκαράζ μου (απ' έξω δηλαδή, μέσα δεν χωράει άλλο) τα παρακάτω εικονιζόμενα μηχανάκια της για να μας πάνε και να μας φέρουν, το SuperTenere 1200 XTZE για τον πρόεδρο (ως παλιός εντουράς και μάλιστα Πρωταθλητής) και το ΝΙΚΚΕΝ GT για τον υποφαινόμενο. Μετά τα περίπου 3.000χλμ που καλύψαμε θα ακολουθήσει αναλυτική παρουσίαση του ΝΙΚΚΕΝ, αλλά, αν έχετε κάναν γνωστό που πιθανόν να ενδιαφέρεται για το SuperTenere μου, κρατήστε τον ζεστό.......... Deza Vu Ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση. Συχνότερα χρησιμοποιείται ο όρος déjà vu (ντέζα βου) που στην γαλλική γλώσσα σημαίνει "ήδη ειδωμένο". Κάπως έτσι ένοιωθα από τα πρώτα χιλιόμετρα με το ΝΙΚΕΝ. Βλέπετε, όπως ίσως κάποιοι θυμούνται, μετά από μια τέτοια παραχώρηση της Μοτοδυνακικής, βρέθηκα με το SuperTenere: A test-ride too far……….. Στο ίδιο έργο θεατές λοιπόν;
  3. 19 likes
    Η εκτίμηση μου είναι καλή, ούτε πέντε χιλιόμετρα μετά ανοίγουν οι ουρανοί. Αρχικά αυτό μου φαίνεται καλό σημάδι, με τόσο έντονη βροχή το σύννεφο θα εκτονωθεί γρήγορα. Ούτε καν. Ρίχνει τουλούμια, σε βαθμό που νιώθεις τις χοντρές σταγόνες μια-μια πάνω σου. Την μεγαλύτερη βροχή που έχω φάει ποτέ μου την έφαγα το καλοκαίρι του ’17 διασχίζοντας πάλι την Γερμανία, οριζοντίως εκείνη τη φορά. Ε και η σημερινή μπόρα δεν μένει πολύ πίσω. Καντάρια. Με την κίνηση και τα έργα έχω χάσει πολύ χρόνο σε σχέση με το πού ήλπιζα να είμαι και πριν καν ξεκινήσει η βροχή είχε αρχίσει να σουρουπώνει, αλλά τώρα με τέτοιο καιρό το φως είναι ελάχιστο. Δεν ισχύει το ίδιο και για την ένταση του νερού! Τα χρόνια που έμενα Αγγλία συνήθισα να καβαλάω με βροχή, δεν με ενοχλεί όσο θυμάμαι να πειράζει παιδιά που βολτάραμε στην Ελλάδα παλιότερα, αλλά το μεγάλο μου πρόβλημα είναι η ορατότητα: Τα φώτα των απέναντι αντανακλώνται σε κάθε μια από τις σταγόνες της ζελατίνας του κράνους, αποπροσανατολιστικό όταν ψάχνεις την χάραξη του δρόμου στο σκοτάδι. Είκοσι χιλιόμετρα, πενήντα χιλιόμετρα και το νερό πέφτει αδιάκοπα. Ανά φάσεις είναι τόσο έντονη η βροχή που ακολουθώ απλά νταλίκες μόνο και μόνο επειδή το περίγραμμα με φώτα γύρω από την καρότσα είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να διακρίνουν τα μάτια μου. Τρομακτικό, επικίνδυνο και εξαντλητικό. Κακή ιδέα να παραμείνω με καλοκαιρινά γάντια, το νερό έχει προφανώς περάσει παντού, να είναι καλά ο πρώην ιδιοκτήτης που έχει βάλει θερμαινόμενα γκριπ στο μηχανάκι. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, υγρασία βρίσκει το δρόμο της ανάμεσα στο πάνω μέρος του pinlock και καθ’ αυτή τη ζελατίνα. Αναγκάζομαι να οδηγώ με τον λαιμό τέρμα γερμένο πίσω ώστε το βλέμμα μου να περνάει από το καθαρό κομμάτι της ζελατίνας, σίγουρα γελοίο θέαμα. Α, και στο πλάι πινακίδες που προειδοποιούν για υδρολίσθηση. Τι να την κάνω αυτή την πληροφορία, να βάλω την κάμερα να γράφει την σαβούρα; Ααααχ περιπετειωδώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμαι ήδη κανένα εξάωρο στη σέλα, σταματώ για βενζίνη και Red bull να το πάρω ίσως λίγο πάνω μου, στο κινητό με περιμένουν κακά μαντάτα από την δουλειά, αλλά διάολε, αυτή η καταιγίδα είναι την δεδομένη στιγμή πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Τσακώνομαι με τον εαυτό μου που δεν διάλεξε να μείνει στο κοντινότερο Kassel, μόνο και μόνο επειδή το Göttingen έδειχνε γραφικότερο. Παραδόξως, μέχρι να τελειώσω τον καυγά η βροχή κόβει ακαριαία, λες και έκλεισε κάνουλα. Τέτοια ώρα ο δρόμος είναι άδειος, οπότε επιτέλους μπορώ να καλύψω τα τελευταία χιλιόμετρα με αξιοπρεπείς ταχύτητες. Στιγμές πριν τα μεσάνυχτα παρκάρω σε κάτι σαν πλατειούλα κοντά στο σημείο που το GPS δίνει για το κατάλυμα μου.
  4. 18 likes
    Εισαγωγή Είναι λίγο περίεργη ηλικία τα τριάντα. Ξαφνικά όλοι συγκατοικούν ή και παντρεύονται, οι εγκυμοσύνες πλέον είναι εκούσιες, τα πάρτυ ηπιότερα και τα hangover συχνότερα, τα μαλλιά λιγότερα και τα κιλά περισσότερα. Προφανώς και υπερβάλλω για να δώσω μια χιουμοριστική διάθεση, αλλά η αλήθεια συχνά δεν απέχει πολύ. Εμένα τα τριάντα με βρήκαν να έχω μόλις μετακομίσει για δουλειά στην Ελβετία δοκιμάζοντας σε τρίτη ξένη χώρα την τύχη μου. Νέος τόπος, νέος περίγυρος, νέος τρόπος δουλειάς, νέος απ’ την αρχή κοινωνικός κύκλος. Επιπλέον ανακατατάξεις: Κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας στην οικογένεια μου, όπως και σε προσωπικό επίπεδο το ότι με την συνταξιδιώτισσα σε προηγούμενα εκδρομικά που έχω καταγράψει χώρισαν οι δρόμοι μας. Εν ολίγοις γύρισε ο κόσμος μου ανάποδα με διπλό άξελ και πιρουέτα. Ψιλοπράγματα. Η παιδική μου φίλη, η Μαρίνα, ακολούθησε κάπως περισσότερο την πεπατημένη και μου ανακοίνωσε κάπου προς το Φλεβάρη ότι το αγόρι της της έκανε πρόταση γάμου. Θα κατέβαιναν τον Αύγουστο από Γερμανία όπου μένουν για να παντρευτούν στην Κέρκυρα. Πέρα από το ότι ήμουν καλεσμένος, μου πρότεινε να περάσουμε και μερικές μέρες η παλιοπαρέα στο νησί πριν το γάμο. Με έναν ζόρικο χειμώνα εν εξελίξει η ιδέα της χαλάρωσης στην Κέρκυρα ήταν πολύ δελεαστική, άσε που θα μπορούσα να δω και τους Παξούς που χρόνια θέλω να επισκεφθώ και δεν το ‘χω καταφέρει. Για μια φορά έκλεισα και ‘γώ νωρίς αεροπορικά και δεν τα βρήκα σε τιμή νεφρού. Έξοχα.
  5. 18 likes
    Σκάρτα διακόσια χιλιόμετρα απομένουν. Χιλιάδες είναι πίσω μου. Το τοπίο αλλάζει, δεν υπάρχουν πια τα όμορφα βουνά, είμαι μακριά από την θάλασσα σε μια λοφώδη περιοχή. Άλλος τόπος. Φυσάει δαιμονισμένα και ξαφνικά πιάνει ένα μπουρίνι. Σταματώ στηρίζοντας με κόπο την μηχανή για να βάλω το πάνω αδιάβροχο. Πολλαπλά ουράνια τόξα, ανεμοβρόχι και γαλάζιος ουρανός, όλα ταυτόχρονα μπροστά από τον φακό μου. Είναι άλλος πλανήτης εδώ. Η μπόρα δεν κρατάει πάρα πολύ, ξαναπιάνω θάλασσα έχοντας την για πρώτη φορά στα δεξιά μου. Πρώτη πινακίδα που αναφέρει τον προορισμό. Εκατόν εικοσιεννιά. Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά, ενέργειες και λοιπά συναφή. Αλλά αυτό το μεσημέρι με έχει πιάσει μια λύσσα να φτάσω. Τόσες μέρες, χώρες, στροφές, ευθείες κυνηγάω αυτόν τον προορισμό και τώρα τον έχω μπροστά μου. Δεν υπάρχει πείνα, κούραση, βροχή, δίψα, τίποτε, κολλημένος στη σέλα οδηγώ σβέλτα προς το Ακρωτήρι. Γέφυρες, ένα μεγάλο υγρό τούνελ, τα αφήνω όλα πίσω μου. Είμαι κοντά. Τελευταία διασταύρωση, αυτός ο δρόμος οδηγεί στο Nordkapp και μόνο. Φυσάει αδιανόητα πολύ, ανά σημεία στα υψίπεδα αναγκάζομαι να βγαίνω ο μισός εκτός μοτοσυκλέτας για να κρατήσω την πορεία που θέλω. Και όσο στρίβεις και η πορεία του ανέμου είναι σταθερή, πρέπει ταυτόχρονα να προσαρμόζεις την θέση του σώματος σου καθώς η γωνία προσβολής του ανέμου αλλάζει. Και ξαφνικά όλα τελειώνουν. Φτάνω. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Κατεβάζω το σταντ, δέος με κατακλύζει. Έχω σχεδόν δακρύσει από την συγκίνηση, ποιός εγώ που τα χλεύαζα αυτά. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Εγώ και το VFR. Μόνοι μας. Ω ρε μάγκα!
  6. 18 likes
    Η Βασιλεία και τα σύνορα δεν είναι ιδιαίτερα μακριά, υπό κανονικές συνθήκες σε σκάρτη ώρα είσαι εκεί. Αλλά σχόλασμα Παρασκευής Ιουλίου δεν είναι ακριβώς κανονικές συνθήκες. Είμαι ακόμη ψαρωμένος με τον όγκο των βαλιτσών και το βάρος της φορτωμένης μοτοσυκλέτας, οπότε η έτσι και αλλιώς δύσκολη διήθηση στις ελβετικές εθνικές οδούς είναι ακόμη πιο ζόρικη. Δεν είναι λίγα τα σημεία που η κίνηση είναι ακινητοποιημένη εντελώς, ιδρώνω μες στο χειμερινό μου μπουφάν σε αυτές τις ταχύτητες. Παραδόξως είμαι ο μόνος με μοτοσυκλέτα που συναντώ και στα δυο ρεύματα. Λίγο πριν την Βασιλεία πετυχαίνω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι σε δυο Harley, από άποψη στυλ το ζουν με πέτσινα, κρόσια, καρώ πουκάμισα, ωστόσο περιμένουν σταματημένοι πίσω από τα αυτοκίνητα. Τους προσπερνώ και συνεχίζω να κινούμαι ανάμεσα στα αμάξια όταν παρατηρώ ότι η σύζυγος με ακολουθεί στο μποτιλιάρισμα ενώ ο μουσάτος παραμένει στην αναμονή! Σε φανάρι με ρωτά αν πηγαίνω και εγώ για το φεστιβάλ μοτοσυκλέτας της Βασιλείας. Τα πλάνα μου είναι αλλιώτικα, στις παρυφές της πόλης βρίσκονται τα σύνορα με Γερμανία. ‘Δυστυχώς’ είναι τυπικά σύνορα, καμία σημαία, κανένας σταθμός, μόνο μια ταμπέλα. Αλλά ευκαιρία για ξεκάπνισμα στην Autobahn άνευ ορίων ταχύτητας, έχω πολλά χιλιόμετρα να καλύψω. Ξινή η χαρά. Η κίνηση είναι πυκνή και τα έργα πυκνότερα στην Autobahn 5, σε βαθμό που κάνω πάρτι όποτε μπορώ να κρατήσω 140 για πάνω από μισό λεπτό. Παρεμπιπτόντως, η αρίθμηση των Autobahn δεν είναι τυχαία, οι έχουσες μονό αριθμό διασχίζουν την χώρα από Βορρά σε Νότο και οι περιττό από Ανατολή σε Δύση. Έξυπνος μνημονικός κανόνας. Αδιάφορα χιλιόμετρα που το VFR καταπίνει αβίαστα. Επίσης δείχνει πολύ πιο ανεπηρέαστο στο φόρτωμα σε σχέση με το CBR. Βεβαίως με το 600 τις περισσότερες φορές ήμουν δικάβαλος. Με κάτι τέτοιες σκέψεις περνάει ο Δεληβοριάς από το μυαλό μου ‘θέλω να σε ξεπεράσω’, μπρρρρρ…. Και τα χιλιόμετρα τσουλούν, από τα ελάχιστα αξιοθέατα η Φρανκφούρτη και η θέα στους ‘ουρανοξύστες’ της. Έχω βρεθεί μόνο στο αεροδρόμιο για μια πτήση με ανταπόκριση και από τότε θυμάμαι το skyline (όχι το R34!) της προσγείωσης, και από τον δρόμο είναι εξίσου όμορφα. (φωτό από το google) Η ζέστη και ο ιδρώτας του Ελβετικού κομματιού είναι πια παρελθόν, ώρες τώρα έχει βαρυσυννεφιά και μπροστά μου εμφανώς βρέχει. Τουλούμια. Σε μια σπάνια κρίση προνοητικότητας σταματώ για αδιάβροχα. Στάση πρώτη σε parking Εθνικής οδού. Ξέρω πώς τις επόμενες μέρες έρχονται μπόλικα τέτοια μέρη. Και πώς το VFR θα είναι η μόνη παρέα. Ανυπομονώ!
  7. 17 likes
    Το αναμμένο φως στην σοφίτα είναι το δωμάτιο μου, με μια πρώτη ματιά η παλιά πόλη έχει χρώμα και χαρακτήρα. Αρκετά μπαράκια εδώ και εκεί, για περασμένα μεσάνυχτα στην Γερμανία τα πράγματα δεν είναι εντελώς νεκρά. Ο καθεδρικός δεσπόζει στην κεντρική πλατεία, εντάξει, δεν είναι ο ομορφότερος ναός που έχω δει, αλλά έχει μια παρουσία. Ειρωνεία: Εστιατόριο Μπίσμαρκ και δίπλα κατάστημα με αμερικανικό στρατιωτικό ρουχισμό. Ποιος έχασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο είπαμε; Περπατάω κάθε στενάκι του κέντρου, ξέρω ότι όσο καθυστερώ τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να βρω μόνο κανένα παρακμιακό κεμπάμπ ανοικτό και το στομάχι διαμαρτύρεται. Εν τέλει καταλήγω σε μια βαυαρική μπυραρία. Από συνήθεια τους μιλάω ελβετογερμανικά και με κοιτούν απορημένοι, ευτυχώς συνεννοούμαι και απολαμβάνω μια θεσπέσια (για την πείνα μου) πατατοσαλάτα και μια από τις αγαπημένες μου θολές μπύρες. Γεια μας και καλό δρόμο! Περασμένες μια βρίσκω τον δρόμο για το δωμάτιο, το VFR αράζει με κάτι άλλες παλιόγριες εκεί γύρω.
  8. 17 likes
    Πριν λύσω καν το tankbag με πλησιάζει ένας μαυρούλης σκάρτα πενήντα κιλά. ‘Αστυνομικός είσαι;’, ρωτά στα Γερμανικά. Τι σκατά, δεν την περίμενα την ερώτηση! ‘ Τουρίστας αδερφέ'. Όταν στην επόμενη ερώτηση απαντώ ότι είμαι από Ελλάδα αφήνει την σκυθρωπή έκφραση και σκάει χαμογελάρα. ‘Griechenland, orthodox Bruder!’, ήταν από την Ερυθραία (όχι της Αττικής, την άλλη!) και για κάποιο λόγο ξετρελάθηκε. Na so was που λένε και οι Γερμανοί. Υπό μάλης τα μουσκεμένα μπαγκάζια και πάμε να δούμε τι είναι το δωμάτιο. Μιας και ταξιδεύω χωρίς κοπέλα, ελάχιστα με απασχολεί το πού θα μείνω. Πριβέ τουαλέτα, ανέσεις, αισθητική χώρου, αποφασίζω πώς σε αυτό το ταξίδι για ‘πρώτη’ φορά δεν με απασχολούν στο ελάχιστο. Βεβαίως το αποψινό δωμάτιο είναι… ιδιαίτερο. Ένα παλιό ξύλινο σπίτι, πραγματικά παλιό. Η ξύλινη σκάλα θυμίζει άπειρα την αντίστοιχη από την τελική ενέδρα στη διάσωση του στρατιώτη Ράιαν. Μετά τον ημιόροφο ο διάκοσμος γίνεται ακόμη πιο creepy και οι φωτό δεν μεταδίδουν την μυρωδιά! Από την άλλη άκρη του σκοτεινού χωλ ακούγεται θόρυβος, απ΄ ότι φαίνεται έχω και συγκατοίκους. Αφήνω κράνος και αποσκευές στο γραφειάκι, παρά την δουλειά και την ζόρικη 600άρα χιλιομέτρων έχω άπειρη ενέργεια και όρεξη για βόλτα. Αλλαγή σε πολιτικό παντελόνι και με δικαιολογία την πείνα, φωτογραφική ανά χείρας και πάμε να δούμε τι λέει αυτό το Göttingen επιτέλους!
  9. 16 likes
    Με ξυπνάνε ομιλίες, δεν ήταν για κοπάδι φαλαινών, απλά φτάνουμε και έχουν βγει όλοι στο κατάστρωμα να δούνε την θέα. Να και οι Νορβηγοί με την Goldwing. Το νησάκι μοιάζει εκπληκτικό. Δείτε το νερό πώς ξεκινάει από την κορυφή του βουνού για να καταλήξει στη θάλασσα. Σιγά – σιγά φαίνεται και ο μόλος. Το χωριουδάκι του Gryllefjord δείχνει πραγματικά όμορφο. Ρόμπα τον έκαναν τον Sakte. Από ντοκιμαντέρ με εντυπωσίαζαν τα σκαριά αυτά με το μικρό μήκος και το μεγάλο βύθισμα. Υποθέτω η γεωμετρία αυτή τους δίνει σταθερότητα όταν πιάνει καιρός. Εντελώς άλλης σχεδίασης σε σχέση με ελληνικό καΐκι Κηπάκος με προσωπική προβλητούλα, αυτά είναι.
  10. 16 likes
    Διαλέγω να πάω προς την γέφυρα που πέρασα μπαίνοντας στο χωριό, ίσως από τις αγαπημένες μου εικόνες όλου του ταξιδιού. Τα χρώματα, τα σχήματα, η θάλασσα, τα σπίτια, το χιονάκι, απ΄ όπου και να το πιάσω είναι απλά υπέροχα. Μάλιστα ο μικρός μόλος σχεδόν μοιάζει με ψεύτικο παιχνίδι, βγήκε σχεδόν tilt shift αυτή η φωτογραφία. Εντάξει, δεν είναι Atlantic Road, αλλά εντυπωσιακές όλες αυτές οι γέφυρες που ενώνουν τα συμπλέγματα των νησιών. Ατέλειωτη ομορφιά σ’ αυτά τα μέρη. Και κάτι που δεν περίμενα, μια μεγάλη παραλία στο Ramberg με λευκή άμμο, γαλάζια νερά και κόσμο να κάνει μπάνιο. Δεν είχα διανοηθεί την ανάγκη να φέρω μαγιώ, φάση θα είχε να βουτούσα. Νομίζοντας ότι έχω αφήσει τα fjord αρκετά πιο νότια, η πινακίδα προς το Nusfjord με κάνει να αλλάξω πορεία. Η διαδρομή άξιζε, το φιορδ όχι.
  11. 16 likes
    Ώρα για επίθεση στο εστιατόριο! Τόσες μέρες δεν βρήκα ευκαιρία, τώρα που μου δίνεται η δυνατότητα θα δοκιμάσω κάτι τοπικό. Ραγού τάρανδου! Όση ώρα περιμένω το πιάτο μου δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι… τα αποφάγια της μερίδας μου κοσμούν τον τοίχο. Δεν είμαι φαν του να φωτογραφίζεις το γεύμα σου, αλλά εδώ αλλάζει κάπως το πράγμα. Για την ιστορία γευστικότατος και ναι είναι μαρμελάδα στην πάνω γωνία. Έξω καλοκαίρι, ποιος Αρκτικός; Το διάλειμμα μου επέτρεψε να αφήσω το τρακάρισμα κάπως πιο πίσω στο κεφάλι μου, με ανανεωμένη όρεξη συνεχίζω τη διαδρομή μου. Αλήθεια εδώ πάνω ξαφνικά σπάνισαν τα Tesla, μάλλον το δίκτυο φόρτισης δεν έχει αναπτυχθεί στον αρκτικό ακόμη. Σιδηρόδρομος ακριβώς πάνω στο νερό και βουνάρες στον ορίζοντα. Τελικά η διαδρομή δεν ήταν απλά μια πληκτική Εθνική Οδός. Με τα πολλά καταφτάνω στην κωμόπολη του Bodø, τον προορισμό μου γι’ απόψε. Έχω κλείσει ένα δωματιάκι στο σπίτι του Jorgen, ενός συνταξιούχου Νορβηγού. Καλοσυνάτος άνθρωπος, απ’ ότι κατάλαβα τον έχει φάει η μοναξιά και γι’ αυτό νοικιάζει φθηνά ένα δωμάτιο με την ελπίδα πως θα ξεπέφτει κανένας άνθρωπος να λένε καμιά κουβέντα. Οι Χειμώνες εδώ του είναι ανυπόφοροι γ’ αυτό και περνάει έξι μήνες το χρόνο στην Ταϋλάνδη με το που σκοτεινιάζει στο Bodø. Για να με ευχαριστήσει, με το που μπαίνω σπίτι έχει βάλει και βλέπει στην δορυφορική ελληνικό ποδόσφαιρο! Πιάνουμε κουβέντα, του ζητάω να μάθει για το τρακάρισμα, τα ελικόπτερα έφεραν τους τραυματίες σο νοσοκομείο της πόλης. Στα τοπικά νέα γράφουν πώς δεν διατρέχουν κίνδυνο. Με προειδοποιεί να προσέχω φορτηγά από Λιθουανία και Πολωνία καθώς συχνά οι νταλικιέρηδες ανηφορίζουν μονοκοπανιά από τις χώρες τους για να φορτώσουν ψάρι και αποκοιμιούνται στο τιμόνι από την εξάντληση. Τα λέω αρκετά με τον Jorgen, ωστόσο θέλω να δω την μικρή πόλη και απαρνούμαι την πρόταση του να καθίσουμε σπίτι. Να σημειώσω ότι ακόμη και τώρα, σχεδόν τρεις μήνες μετά, ακόμη πού και πού μου στέλνει στο whatsapp αυτές τις εικόνες που μόνο 60χρονοι χρησιμοποιούν και δεν ξέρω ποιος σχεδιάζει τύπου ‘have a good Wednesday!!!!!’ με γκλιτερ στα γράμματα και ένα τριαντάφυλλο στο φόντο. Creepy?
  12. 16 likes
    Θέλει δυστυχώς λίγο ζουμ ή μεγάλη οθόνη για να φανεί καλύτερα το σπίτι στο νησάκι. Είναι τρελή αυτή η χώρα, τόσο από το φυσικό τοπίο, όσο και από τα μέρη που διαλέγουν να χτίσουν είτε σπιτάκια είτε δομικά έργα. Επόμενο παράδειγμα επί του 520, ενός δευτερεύοντος δρόμου που οδηγεί στη Sauda: Τούνελ με έξοδο σε γέφυρα. Στο Transport Fever, ένα παιχνίδι κατασκευής δικτύου μεταφορών έκανα τέτοιες υπερβολές όταν είχα αχρείαστα πολλά χρήματα στις τελευταίες πίστες. Ε, κάτι παρεμφερές συμβαίνει και εδώ πάνω. Η Sauda (κάτι μεταξύ Σούδας και Σαουδικής Αραβίας στο μυαλό μου!) βρίσκεται στο τέρμα του φιορδ. Πρωτού περάσω την τουνελογέφυρα έχω διασταυρωθεί με ένα πλοίο με containers που δεν μπορεί παρά να έχει διαφορετικό προορισμό από εμένα. Ξεκινάω μια άτυπη… κόντρα μαζί του. Πρέπει να διασχίσω δυο όχθες φιδογυριστού επαρχιακού για να το κερδίσω ενώ αυτός έχει απλά να πάει ευθεία. Ο δρόμος είναι απόλαυση, αρχίζω μετά από περίπου μισό χρόνο που το έχω στην κατοχή μου να ξεθαρρεύω πάνω στο VFR και να χαίρομαι την ροπή του. Το μέρος με αναγκάζει σε στάσεις, ο καταρράκτης Svandalsfossen (fossen σημαίνει βασικά καταρράκτης, πλεονασμός από μέρους μου!) αξίζει ένα μικρό περίπατο. Το σύμβολο πάνω αριστερά συναντάται παντού στην Νορβηγία σε αξιοθέατα, σαν τις δικές μας καφέ πινακίδες. Δεν μοιάζει πολύ με το σήμα στα πληκτρολόγια της Apple; Έχουν κατασκευάσει κάτι σαν μικρή μεταλλική εξέδρα παρατήρησης, δυστυχώς δεν δίνει την καλύτερη οπτική του νερού να κυλά. Η θάλασσα πάντως κατά τόπου ιδιαίτερα γαλανή. Ευτυχώς έχω χτίσει απόσταση ασφαλείας από τον… αντίπαλο και τώρα πλησιάζει. Διάκοσμος παντού, στο βάθος αχνοφαίνεται η Sauda.
  13. 16 likes
    Εκτός του κυρίως μονοπατιού, ανακαλύπτω ένα σημείο απ΄ όπου ο βράχος δεν έχει την οικεία ‘Lion King’ οπτική του, αλλά είναι πιο ήσυχα. Πόσο διαφορετικό γρασίδι σε σχέση με τα ελληνικά βουνά! Ξανά στον ορίζοντα τα ‘υγρά’ βουνά. Πάμε προς τα κάτω; Να η πράσινη λίμνη που ψιλοέδειξα ανηφορίζοντας. Τόσο αλλόκοτο χρώμα. Μπορείς τουλάχιστον εδώ να είσαι βέβαιος ότι δεν οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Μιας και πλέον μεσημεριάζει, τα χρώματα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με το πρωί και σε λιμνούλες που είχα περάσει. Να και γυρίνοι! Οι βραχόκηποι ανά σημεία είναι απότομοι, μια ισπανίδα πιτσιρίκα γλιστρά και ανοίγει την μύτη της στα βράχια, με εντυπωσιάζει το πόσο ψύχραιμα οι γονείς της την βοηθούν. Δυστυχώς, έχω πάνω μου μόνο νερό και τα μωρομάντηλα για την ζελατίνα του κράνους να τους προσφέρω. Όσο την μπαντάρουν, να για τρίτη φορά οι Σουηδοί μοτοσυκλετιστές. Συνεχίζω μαζί τους, ο ένας είναι πιο άνετος με τα αγγλικά και τα λέμε περισσότερο. Έχει έναν γιο λίγο μικρότερο μου που δεν μπορεί να τον ξεκολλήσει από το ίντερνετ μου αναφέρει με παράπονο. Νομίζω σταματώντας γι’ αυτή την τελευταία φωτογραφία χάνομαι οριστικά μαζί τους. Τελικά, ακόμη και για εμένα τον αγύμναστο δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η διαδρομή, ώρα για ένα ακόμη πέρασμα από το μπαλκόνι της καντίνας πριν πάω στο VFR. Τα πάντα από τα πράγματά μου με περιμένουν ανέγγιχτα στην μηχανή. Ένα μικρό στριπτιζάκι στο parking και να ‘μαι ξανά στον δρόμο
  14. 16 likes
    Μικρή στάση στην καντίνα προτού πάρω τον ανήφορο, η… νηστεία της τελευταίας ημέρας δεν μου έχει αφήσει αρκετή ενέργεια. Τα τοπικά hot dog με το λουκάνικο να είναι τυλιγμένο σε μπέικον σπάζουν μύτες. Ξέρω προκαταβολικά πως μάλλον θα με φουσκώσει, αλλά αδύνατον να αντισταθώ. Σνακ λοιπόν στην ξύλινη βεράντα που αρχίζει να λούζεται από έναν υπέροχο ήλιο. Το πρώτο κομμάτι είναι μια έντονης κλίσης ανάβαση με φυσικά σκαλοπάτια. Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκομαι αρκετά ψηλότερα από τον χώρο που άφησα την μηχανή. Μάλιστα στον ορίζοντα διακρίνεται και μια πόλη, σχεδόν έχω ξεχάσει ότι υπάρχουν πόλεις στη Νορβηγία, έχω δει μόνο δάση. Η διαδρομή είναι πολύ προσεγμένη, πχ στα βαλτώδη κομμάτια έχουν κατασκευάσει ξύλινους διαδρόμους για να μην χώνεσαι στην λάσπη. Αλλά ακόμη και στους βραχόκηπους που ακολουθούν, πολλές από τις πέτρες έχουν εγκοπές με τροχό για να γλιστράνε λιγότερο. Η φύση κλέβει την παράσταση. Λιμνούλες, βράχια, πολύ ξεχωριστός τόπος. Ωπ να σου και οι Σουηδοί από το parking!Πιάνουμε ξανά το πιρι-πιρι, μου λένε για το ταξίδι τους, έχουν κλείσει ένα σπιτάκι στο βουνό εδώ και με ορμητήριο αυτό κάνουν ημερήσιες εκδρομές, μόνο που στην πεζοπορία συμμετείχε η μισή ομάδα. Ενάντια στις προσδοκίες μου, στην ανηφόρα βαδίζω ανετότερα από αυτούς και ξανασκορπίζουμε. Περίμενα να μου έχει γίνει η γλώσσα γραβάτα, για κάποιο λόγο κρατάω καλό ρυθμό σταματώντας βέβαια για να χαζέψω το τοπίο. Να και το άκρο του φιορδ, το Lysebotn απ’ όπου υπολόγιζα να έχω ξεκινήσει την ημέρα μου. Το μάτι τραβάει η πράσινη λίμνη, ωστόσο αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτό το κάδρο είναι τα διάφορα επίπεδα του νερού: Δυο λίμνες ψηλότερα, καταρράκτες που διακρίνονται ανάμεσα στ έλατα να κατηφορίζουν την πλαγιά, καταλήγοντας σε έταιρη λίμνη. Ώρες θα μπορούσα να κοιτάω το νερό να κυλάει εδώ. Να και ο αυχένας, το ξύλινο πέρασμα αποκαλύπτει τα πρώτα σημεία με καλή θέα. Δεν έχει εστιάσει τέλεια η κάμερα, αυτό που θέλω να τονίσω είναι οι όγκοι απέναντι, κάθε βράχος γυαλίζει βρεχόμενος από νερά. Και κάτω βέβαια το χάος, παιχνιδίσματα του ήλιου στο νερό που θυμίζουν ελληνικό καλοκαίρι. Το ανάγλυφο Βέβαια, ειδικά στο φόντο απέχει από τα δικά μας γνώριμα. Ευτυχώς, η καθυστέρηση του πλοίου μου βγήκε σε καλό: Εν πλω έβλεπα τον βράχο να είναι κρυμμένος στην αντάρα, πλέον μια υπέροχη ημέρα ανοίγεται μπροστά μου.
  15. 16 likes
    Ημέρα 3η, 14/07/’19 Løkken (DK) – Hirtshals (DK) – Evje (NO) – Høle (NO) - Songesand kai (NO), 371km Ιδιαίτερος λόγος για πρωινό ξύπνημα δεν υπάρχει, αλλά η αγωνία δεν με αφήνει να κοιμηθώ ιδιαίτερα αργά: Σήμερα το απόγευμα θα βρίσκομαι Νορβηγία. Μάγκα μου, μέχρι πριν πολύ λίγα χρόνια όλο αυτό ήταν αδιανόητο. Αλλά να ‘μαι, θα γίνει η σημερινή μου πραγματικότητα! Πληρώνω τα χθεσινοβραδινά τεφτέρια και βγάζω την μηχανή από την αποθήκη. Βαρυσυννεφιά αλλά ποιος νοιάζεται; Πρώτο βήμα της ημέρας η άφιξη στο λιμάνι του Hirtshals, κάτι σαν μισή ώρα μακριά. Άλογα βόσκουν κοντά στον φάρο, μάλιστα ένας παππούς βάζει το (τρομαγμένο) εγγονάκι να τα χαϊδέψει. Πριν καν το καταλάβω βρίσκομαι στις παρυφές του χωριού, ένα βαπόρι έχει ήδη σαλπάρει γι’ απέναντι. Πρώτος εφησυχασμός: Δεν έχει κύμα. Μετά από ένα παρ’ ολίγον ναυάγιο (υπερβάλλω) στα Κύθηρα με τον klab έχω πάρει φόβο με τα βαπόρια. Αλλά απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα σήμερα δεν θα αφήσω τα έντερα μου στους νιπτήρες. Αν μη τι άλλο καλό αυτό! Κάνω την βόλτα του χωριού, δεν λέει και πολλά είναι η αλήθεια. Ευτυχώς βρίσκω κάτι σαν φούρνο για να τσιμπήσω κάτι, να πιω έναν καφέ για να περάσει κάπως η ώρα ως την άφιξη. Πιάνω κάτι σαν πάσο στην τζαμαρία, το VFR απέναντι, μόνη συντροφιά εδώ πάνω. Και πού ‘σαι ακόμα μάστορα!
  16. 16 likes
    Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω ακόμη μπόλικο δρόμο επί της ΕΟ 7 ως τα σύνορα. Συν μια έξοδος που πήρα λάθος, είναι περασμένο μεσημέρι μέχρι να πλησιάσω προς Flensburg με το GPS όλο και να μεταθέτει χρονικά την άφιξη μου. Στο τελευταίο βενζινάδικο επί γερμανικού εδάφους επικρατεί Ο συνωστισμός, μπορεί και να περίμεναν δέκα αυτοκίνητα ανά αντλία. Έχοντας ελάχιστη αμόλυβδη στο ρεζερβουάρ υπομένω την ουρά κάνοντας την τελευταία μου συναλλαγή σε ευρώ για πολλές ημέρες. Και αυτά τα σύνορα είναι μια τυπικότητα, χωρίς ούτε καν μια σημαιούλα, ένα κάτι! Αλλά ρε φίλε, είμαι σε σκανδιναβική χώρα! Και επιτέλους η αλλαγή είναι αισθητή: Μεταξύ Ελβετίας και Γερμανίας ακόμη και ο σχεδιασμός των πινακίδων στον δρόμο είναι πανομοιότυπος, πέραν της ‘κοινής’ γλώσσας. Ε εδώ καταλαβαίνω ότι είμαι όντως κάπου καινούρια. Κόκκινα γράμματα και χαρακτήρες που συναντάς μόνο όταν παίζεται πρόβλημα με το Unicode. Αρχίζω να μπαίνω σε ταξιδιωτικό mood! Έχω φάει άπειρο καπέλο στην πηγμένη Γερμανία, αλλά άπειρο είναι και το μπούχτισμα μου από την εθνική οδό δυο μέρες σερί, αποφασίζω να μην ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο για τον βορρά της χώρας, αλλά να κάνω κάτι πιο ενδιαφέρον. Βουρ για επαρχιακό. Το τοπίο είναι αρκετά όμορφο, αν και πολύ επίπεδο. Απελπιστικά επίπεδο. Τουλάχιστον χρωματικά είναι όμορφες οι αντιθέσεις του πράσινου με τα σπαρτά.
  17. 16 likes
    Προετοιμασία Πήρα τη σωστή απόφαση, το ήξερα, έβλεπα πόσο με γέμιζε η προετοιμασία του ταξιδιού σε σχέση με την (μη) προσμονή των Παξών. Διάβασα ταξιδιωτικά άλλων, οδηγούς και τουριστικές πληροφορίες και έβγαλα ένα χοντρικό πλάνο με μέρη που ήθελα να δω. Προσπάθησα να το αφήσω αρκετά φλου γιατί αφενός δεν ήθελα να ξέρω κάθε λεπτομέρεια ενός τόπου προτού καν τον δω και αφετέρου πολλά μπορεί να ανατραπούν όταν ταξιδεύεις μέρες. Έκλεισα μόνο το καράβι από Δανία για Νορβηγία και το Ηγουμενίτσα – Ανκόνα της επιστροφής. Ενδιάμεσα τους ό,τι ήθελε προκύψει. Το VFR δεν ήθελε πολλά πράγματα. Πρόσφατα είχα αγοράσει πλαϊνές βαλίτσες (πρώτη φορά χωρίς σαμάρια!), τον λοιπό εξοπλισμό τον είχα από άλλα ταξίδια, μόνη προσθήκη η αγορά GPS επίσης για πρώτη φορά. Επέλεξα το Rider 550 της Tomtom, κάποια στιγμή θα του γράψω και ένα review. Παρέα με ένα συνάδελφο εγκαταστήσαμε το σύστημα φόρτισης του μαζί με ένα βολτόμετρο (αν καείς με το χυλό, εεε τον ανορθωτή….) και αυτό ήταν όλο. Φρέσκα λαδάκια και έτοιμοι για δρόμο. Το πακετάρισμα ήθελε μια στρατηγική, τι πάει πού για να είναι εύκολα προσβάσιμο και αποθηκευμένο με σχετικά αντικείμενα, δεν έχει νόημα σε άλλη βαλίτσα να είναι τα αδιάβροχα και σε άλλη οι γκέτες. Προσπάθησα να σκεφτώ οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά και πώς να το αποφύγω: Μοίρασα έξτρα κλειδιά, λίγα μετρητά και τραπεζικές κάρτες σε κάθε σημείο ώστε να υπάρχει backup, πακέταρα από βερμούδα ως ισοθερμικά και περίσσεψε και άπειρος χώρος στα μπαγκάζια. Πάντα χρήσιμος όταν παύουν να είναι τακτοποιημένα τα περιεχόμενα μετά από μερικές μέρες! Και φυσικά ως αντίσταση- καπρίτσιο στους οργανωτικούς Ελβετούς όλα αυτά έγιναν μια μέρα πριν την αναχώρηση η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 12 Ιουλίου.
  18. 16 likes
    Περνούσε ο καιρός και μέσα μου κάτι με έτρωγε. Το περασμένο καλοκαίρι δεν είχε roadtrip το πρόγραμμα, αφού δύο διαδοχικά σουκού παντρεύτηκε φίλη μου και φίλη της τότε κοπέλας μου, αφήνοντας το ενδιάμεσο πενθήμερο ως τις εν Ελλάδι μέρες μου για διακοπές. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνει από ‘δω και πέρα; Πλάνα άλλων θα καθορίζουν τα καλοκαίρια μου; Η καθημερινότητα σ’ αυτή την νέα χώρα κυλούσε αρκετά καλά δεδομένου του πόσο φρέσκος είμαι στην κλειστή αυτή κοινωνία, όμως μια επιθυμία για ταξίδι μ’ έτρωγε, μια τάση φυγής. Από την άλλη, με δεδομένο τον γάμο στην Κέρκυρα οριακά έμενε καμια βδομάδα άδειας για ταξίδι, που φτάνει και περισσεύει όταν οι Άλπεις φαίνονται από το παράθυρο της δουλειάς, όμως εμένα δεν με χωρούσε ο τόπος. Ήθελα να πάω κάπου μακριά. Φαγώθηκα με τα λυσσακά μου ένα διάστημα, ώσπου το πήρα απόφαση. Η φάση ήταν σ’ ένα βαθμό now or never, καθώς για να κάνει κανείς ένα πολυήμερο ταξίδι, πέραν της όρεξης, χρειάζονται και ορισμένοι άλλοι παράγοντες: Χρόνος και για πρώτη φορά ήμουν σε δουλειά που επέτρεπε συνεχόμενη άδεια. Οικονομικά επίσης με έπαιρνε. Τέλος παρέα. Ε, αυτή δεν υπήρχε με τη μορφή φίλων ή κοπέλας, αλλά μαζί της δεν υπήρχε και η ανάγκη να συγχρονίσεις τους παραπάνω δύο παράγοντες. Solo λοιπόν. Και κάπου το είχα ανάγκη αυτό. Στις καλένδες λοιπόν οι Παξοί και το αραλίκι εκεί, ο δρόμος με καλεί. Στράφι τα αεροπορικά και άντε να ανακοινώσεις τα καθέκαστα σε μαινόμενη μέλλουσα νύφη! Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε… Μην τα πολυλογώ παραπάνω, το χοντρικό πλάνο είχε αναχώρηση από Ελβετία, ταξίδι στο άγνωστο, γάμο στσι Κορφού (sic) και επιστροφή στο γραφείο. Κολλώντας ότι άδεια είχα ως τα Χριστούγεννα έβγαιναν 17 εργάσιμες ήτοι 3.5 βδομάδες. Δεν έχω λείψει ποτέ από δουλειά τόσο!
  19. 15 likes
    Χθες πουλήθηκε και το gs οπως ήτανε με τη ζημιά Ήρθε ενα παλληκάρι απο την Αθήνα,το πήρε και θα το φτιάξει σιγά σιγά,όποτε μπορεί. Τέλος εποχής και για το gs μετά από 2,5 χρόνια.Πάμε γι άλλα!!
  20. 15 likes
    Διαλέγω να κινηθώ βόρεια και να βγω από τον κύριο δρόμο των Lofoten,αυτό σημαίνει φερι για Melbu. Σε αντίθεση με τον νότο δεν υπάρχει ψυχή από προσωπικό, είναι και η απόσταση πιο μεγάλη οπότε τα δρομολόγια έχουν μικρότερη συχνότητα. Εμφανίζονται τρεις Γάλλοι με ένα αυτοκινούμενο. Η κυρία ψιλοταραγμένη με ρωτάει αν ξέρω πόσο κοστίζει να περάσει απέναντι. Δεν έχω ιδέα, αλλά αν έχεις φτάσει ως εδώ πάνω πώς μπορεί να είναι αυτό καθοριστικός παράγοντας; Με αρχίζει στην κουβέντα για το πόσο έχουν αλλάξει τα νησιά, πριν δέκα χρόνια που πρωτοήρθε δεν υπήρχε τουρισμός εδώ πάνω. Ταυτόχρονα ο άντρας της με τον φίλο του παίρνουν τα καλάμια και λένε σε χαλαρή πως πάνε να βγάλουν κανένα ψάρι για το βραδινό στο μισάωρο μέχρι να έρθει το καράβι. Βρίσκω και εγώ ευκαιρία και πάω από την άλλη μεριά του μόλου να βάλω τα πόδια μου μες στο νερό, δεν είναι αγαπημένη μου αίσθηση αυτή του να νιώθω τον ιδρώτα να στεγνώνει πάνω μου. Μαζεύω και τρία πολύχρωμα σαλιγκάρια από τα βραχάκια, ώσπου βλέπω το βαπόρι να πλησιάζει, οπότε και πάω προς τη μηχανή. Σαλιγκάρια εγώ; Ε ο Γάλλος δεν υπερέβαλλε έβγαλε αυτό το κτήνος και δεν έδειξε και καθόλου εντυπωσιασμένος από το κατόρθωμα του! Έχω πιάσει πρώτο τραπέζι πίστα στο καράβι και έτσι βλέπω επιτέλους από πολύ κοντα την πλώρη να ανοίγει προς τα πάνω ενώ πάμε να δέσουμε. Ήρεμος επαρχιακός ως το Sortland με τα νερά να έχουν κατέβει σε στάθμη. Το δωμάτιο είναι απογοήτευση δυστυχώς. Το σπίτι ανήκει στον Τούρκο κεμπαμπτζη της περιοχής, έχει βάλει τρια μαστόρια από την Λευκορωσία να δουλεύουν και ως τις έντεκα ακούς μόνο τροχούς, πριόνια και μπλιέτ. Καβαλάω το μηχανάκι για να βρω τίποτε σε φαγάδικο ανοικτό, στο δρόμο σκέφτομαι πως από άποψη εικόνων και ομορφιάς μάλλον ή σημερινή ήταν η ομορφότερη ημέρα του ταξιδιού. Πριν ξεκινήσω το ταξίδι αναρωτιόμουν αν συνηθίζοντας την φύση της Ελβετίας, των Άλπεων, θα κατάφερνε η Νορβηγία να με εντυπωσιάσει. Ήταν αφελής η αμφιβολία μου. Λοφότεν λοιπόν, αξίζουν ένα ταξίδι μόνα τους.
  21. 15 likes
    Γυρνάω προς τα μαγαζάκια, μια μπυρίτσα τώρα θα είναι ότι πρέπει. Να σου και ένα όχημα του Google Street View, χρόνια θέλω να δω ένα και τώρα το βρίσκω παρκαρισμένο! Στα περισσότερα μαγαζιά τρώω χυλόπιτα όταν ζητάω μια μπύρα. -Συγγνώμη κλείσαμε -Μα από τώρα; Ντάλα ήλιο; -Είναι 11:30 κύριε! Πόσο μπερδεύεται ο οργανισμός με όλο αυτό, απλά αναβάλλεται η κούραση, η υπνηλία. Βρίσκω ευτυχώς ένα…after για να πιω την μπύρα μου, ευτυχώς έχω μαζί μου γυαλιά ηλίου γιατί ο ήλιος είναι φάτσα φόρα στον ορίζοντα. Να κάτι που αξίζει τα μάτια να δουν, ο ήλιος του μεσονυκτίου. Αδιανόητες έννοιες. Περπατάω μπερδεμένος προς το σπίτι κοιτώντας διαρκώς το ρολόι, πώς να μην αμφιβάλλεις όταν από το μπαλκόνι βλέπεις αυτό; Μου στέλνουν μήνυμα κάτι φιλαράκια από Ελλάδα για το πού είμαι. Λοιπόν, από κινητό προκειμένου να χωρέσουν και αυτοί και εγώ στην οθόνη πρέπει να κάνεις το μέγιστο επιτρεπτό ξεζουμάρισμα στο google maps! Κοιτάζω ξανά έξω από το παράθυρο. Δηλαδή τώρα λέμε καληνύχτα;
  22. 15 likes
    Σε δέκα λεπτά με τα πόδια είμαι στο κέντρο, δεν υπάρχουν πολύ περισσότερα από μια μαρίνα είναι η αλήθεια. Από την άλλη, το μικρό λιμανάκι έχει τόσα να δεις. Κύριο αξιοθέατο για μένα είναι ο ήλιος. Ανάλογα με το τι υπάρχει ανάμεσα σ’ εσένα και τον ορίζοντα, τον χάνεις στιγμιαία, ωστόσο έχει καρφωθεί σ’ ένα ύψος και αρνείται να κατηφορίσει περισσότερο, το διάχυτο φως παραμένει σταθερό και ισοδύναμο με 7-8 το απόγευμα σε δεδομένα ελληνικού καλοκαιριού. Πιάνω να περπατάω τον λιμενοβραχίονα μην χορταίνοντας τα παιχνίδια του φωτός. Τα νερά γαλανά με μπλε μέδουσες να κολυμπούν ανάμεσα στα φύκια. Αυτή η ανάμειξη μυτερών βουνών με θάλασσα με έχει εντυπωσιάσει τόσο σ’ αυτήν την χώρα. Η πιτσιρικαρία μαζεύεται γύρω από την σημαία για κανένα τσιγάρο στα κλεφτά. Από την εξωτερική μεριά του λιμανιού τα νερά δεν είναι στάσιμα, πηγαίνω προς τα βράχια που ψαρεύει ο τύπος και βγάζω τα παπούτσια για να βρέξω τα κουρασμένα πόδια μου. ΟΚ δεν είναι πάγος το νερό, κάθε άλλο. Όσο χαλαρώνω εκεί παρατηρώ ένα μικρό ελικοφόρο να προσγειώνεται, δεν είχα πάρει πρέφα ότι υπάρχει αεροδρόμιο. Τι γαλήνη.
  23. 15 likes
    Η σημερινή ημέρα όπως προανέφερα δεν έχει τόσο αξιοθέατα, όσο ορόσημα. Πρώτο ήταν η ‘Βόρεια Νορβηγία’ την οποία εδώ και λίγες ώρες διασχίζω. Το δεύτερο είναι ακριβώς μπροστά μου: Ο Αρκτικός Κύκλος. Πω ρε φίλε, αλήθεια δεν το περίμενα ότι θα έβλεπα ποτέ τούτα τα μέρη, πόσο μάλλον με μοτοσυκλέτα! Πριν αρχίσω να δουλεύω δυο επισκέψεις στην Μακεδονία ήταν το βορειότερο που είχα ποτέ μου βρεθεί και τώρα είμαι στον Αρκτικό Κύκλο. Πώς ορίζεται ο Αρκτικός Κύκλος; Είναι το νοτιότερο σημείο στο οποίο κατά τo θερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος είναι ορατός για 24ωρες. Σε απλά ελληνικά; Από εδώ και πάνω το καλοκαίρι ο ήλιος απλά χαμηλώνει στον ορίζοντα, αλλά δεν νυχτώνει. Αλλά όλα αυτά επεξηγούνται καλύτερα στο Κέντρο, ας το εξερευνήσω. Πέριξ του κυρίως κτηρίου υπάρχουν τρία μνημεία. Το 66ο 33’ είναι το γεωγραφικό πλάτος. Ναι, είναι βόρεια ο Αρκτικός! Το μακρινότερο εκ των μνημείων είναι και το εντυπωσιακότερο, ο πιτσιρικάς συμφωνεί. Τονίζεται παντού ο πλανήτης ως σφαίρα, όταν φτάνεις προς τους πόλους της Γης αρχίζει να αποκτά άλλη σημασία στο μυαλό! Και να μην ανέμιζαν σημαίες, και να μην υπήρχε η ξανθούλα, το σκηνικό έχει εντυπωθεί ως Νορβηγικό στο μυαλό μου. Πέρα από τις απαραίτητες πετρούλες (duh!)το κυρίως κτήριο είναι ενδιαφέρον στο μάτι. Σύμφωνα με την εικόνα της εισόδου, το Χειμώνα θάβεται στο χιόνι! Πέραν του εκτενούς gift shop, υπάρχουν ταριχευμένα ζώα της περιοχής, όπως και επεξήγηση της τροχιάς του ήλιου. Μάλιστα, παραδίπλα στο σινεμά παίζει και ένα σύντομο φιλμ που επεξηγεί το φαινόμενο. Τα γραφικά του ήταν ωραία, ωστόσο όση ώρα κάθισα δεν έπαιξε σε κάποια γλώσσα που κατανοώ.
  24. 15 likes
    Δρόμος, δρόμος και πάλι δρόμος στον Νορβηγικό βορρά. Όταν αποζητώ βενζίνη συναντώ δίπλα στο βενζινάδικο και επονομαζόμενο μουσείο μοτοσυκλέτας, βέβαια απ΄έξω μια μικρογραφία Diablo και ένα στρατιωτικό τζιπ είχε. Δεν πήρα την απόφαση να μπω μέσα, τράβηξα προς την αντλία. Κλασσικά νηστικός πίνω ένα Red Bull στο γρασίδι του βενζινάδικου, περιεργάζομαι τα ντόπια αυτοκίνητα, έχουν όλα ένα ζευγάρι προβολέων αλογόνου τουλάχιστον 8-10 ιντσών στη μάσκα, πρέπει να είναι απαραίτητοι για την χειμερινή ορατότητα ή μάλλον την έλλειψη της. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω ένα ζεύγος εξηντάρηδων με ένα RV, ξέρετε, αυτά τα πολύ πολύ μακριά αυτοκινούμενα. Ο τύπος προβληματισμένος κοιτάζει έναν τροχό και παλεύει με τον αέρα. Βλέπω την γερμανική πινακίδα, οπότε του προσφέρω μιλώντας στην γλώσσα του το πιεσομετράκι. Ενθουσιάζεται υπέρ του δέοντος που κάποιος του μίλησε γερμανικά και που διαπίστωσα το πρόβλημα και προσφέρθηκα να βοηθήσω. ‘Βέβαια, στις μηχανές σας χρειάζεται περισσότερο αυτό το μαραφέτι. Αλλά που είναι οι υπόλοιποι; Δεν ήθελαν βενζίνη;’ Υπόλοιποι; Ποιοί υπόλοιποι; Γουρλώνει τα μάτια: ‘Allein? Bist du ganz verrückt?’ που σε ξηρομερίτικα μεταφράζεται σε ‘Μονάχος σ’; Το ‘ι΄ς μπιτ χαμένο;’
  25. 15 likes
    Ναι, να ‘τη η πιο γνωστή απ΄όλες τις γέφυρες, θυμάμαι πιτσιρικάς στο Top Gear να την βλέπω. Γέφυρα Storseisundet λοιπόν, από μακριά και υπό γωνία έχει αυτή την περίεργη καμπή. Αν προσεγγίσεις, το σχήμα σχεδόν βγάζει νόημα, καταλαβαίνεις ότι φτιάχτηκε προκειμένου να μπορούν μεγάλα πλοία να περνούν από κάτω της. Πράγματι, αν καταστήσεις ένα κομμάτι αυτών των δαιδαλωδών ακτογραμμών μη-πλεύσιμο ο κύκλος για τα καράβια μπορεί να γίνει τεράστιος, κάτι σαν να μπαζώσεις τον ισθμό στην Κόρινθο. Ίσως διακρίνεται στην φωτογραφία, τα ρεύματα εδώ είναι πολύ δυνατά, φαίνεται η έντονη ροή προς την ακτή . Περπατώντας μάλιστα βλέπω ίσως τα μεγαλύτερα φύκια που έχω δει να ‘ανεμίζουν’ με την ροή του νερού. Η εικόνα δεν αποδίδει την κλίμακα, εύκολα ξεπερνούσαν τα γιούκα των ελληνικών μπαλκονιών αυτά τα υποθαλάσσια θηρία. Από την άλλη, το εσωτερικό του κόλπου μάλλον είναι προστατευμένο από το κύμα, δεν εξηγείται αλλιώς το πώς στέκει ακόμη αυτό το θεόστραβο κτίσμα.
  26. 15 likes
    Και το θέαμα σταδιακά ξετυλίγεται: Δεξιά εκατοντάδες μέτρα καταρράκτη. Από κάτω τα πάντα γαλανά νερά των ποταμών εδώ πέρα. Και μπροστά η πράσινη πεδιάδα περιστοιχισμένη από ψηλά βουνά. Δύσκολα το αποτυπώνουν οι φωτογραφίες, τόση η δύναμη της φύσης. Το συννεφάκι που ίπταται απλά συμπληρώνει την εικόνα. Πάνω από το σημείο που τα νερά κατρακυλούν σχηματίζεται ένα νέφος, εδώ ίσως και να είναι ενδιαφέρον στοιχείο του κάδρου το πυργάκι! Πόση ώρα χρειάζομαι για το επόμενο μεταλλικό μπαλκόνι; Δύο λεπτά; Τρία; Ε, σε αυτόν τον χρόνο πέφτει από το πουθενά μια αντάρα άλλο πράγμα. Το πάσο τυλίγεται στην καταχνιά. Πλέον ο καταρράκτης ίσα που διακρίνεται, αν δεν ήταν το κατάλευκο αυτοκινούμενο δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς ότι εκεί υπάρχει δρόμος, γεφύρι. Μέχρι να ξαναπιάσω την ανηφόρα βγαίνω από το πούσι , οι φουρκέτες φαίνονται μια χαρά. Απερίγραπτη ξανά η τύχη μου, μέσα σε λίγα λεπτά κατάφερα να δω το μέρος και γαλήνιο και ανταριασμένο! Κάθιδρος αφού περπατάω με τα αδιάβροχα γυρνάω στο VFR. Αφού ρίξω μια μάταιη ματιά για ελληνικές πινακίδες στα παρκαρισμένα βάζω μπρος, θέλω να οδηγήσω αυτό το πάσο.
  27. 15 likes
    Μέσα από τη βλάστηση διακρίνω κάτι σαν καμινάδα εργοστασίου, πλησιάζοντας αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για μνημείο, οπότε σταματάω να το εξερευνήσω. Είναι ένα τεράστιο γλυπτό – στήλη, καμια τριανταριά μέτρα σε ύψος. Δυστυχώς οι Νορβηγοί έχουν την κακή συνήθεια να έχουν τις πινακίδες μόνο στην γλώσσα τους. Γραπτώς τα νορβηγικά θυμίζουν έντονα γερμανικά, έχεις πιθανότητες ένα γενικό νόημα να το βγάλεις. Καταλαβαίνω πως ο έφιππος στην κορυφή είναι ο βασιλιάς που ένωσε την χώρα και οι υπόλοιπες γραμμές απεικονίζουν ιστορικές στιγμές. Η φρουρά είναι σχεδόν σε 1:1 κλίμακα. Και η γραφή πιο κάτω ρούνοι. Πράγματα που έβλεπα σε ιστορικά βιβλία ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μου. Τον χώρο πλαισιώνει ένα δρομάκι με αγάλματα πτηνών. Και από το άλλο άκρο κάτι σαν ιστορικό χωριό με τα χαρακτηριστικά σκουρόχρωμα ξύλα σε τοίχους και σκεπές. Συνεχίζω την πορεία μου παράλληλα με τον ποταμό Bøvra, τα νερά του παρότι ρηχά είναι τόσο γαλανά! Έχει πια πάει έξι και το στομάχι μου είναι άδειο. Το μεγαλύτερο μέρος που συναντώ λέγεται Fossbergom. Μάλλον τουριστικό, πρέπει να είναι βάση για σκιερ το χειμώνα και περιπατητές το καλοκαίρι. Έχει ωστόσο μπόλικα μέρη για φαγητό, πιάνω θέση δίπλα στον καταρράκτη και καταβροχθίζω το πιάτο μου λαίμαργα. Δεν είναι το πιο σύνηθες να φωτογραφίζεις τουαλέτες, αλλά αυτό το ξύλινο καλυβάκι νομίζω το άξιζε! Λες και είναι ποστιασμένα καυσόξυλα που περιμένουν τον χειμώνα για να πάρουν θέση στο τζάκι.
  28. 15 likes
    Κατά κανόνα ακολουθώ την διαδρομή ‘13’ με παρεκκλίσεις εδώ και εκεί. Η εικόνα με τις γελάδες να βόσκουν στο λιβάδι θα μπορούσε να είναι Ελβετία, αν το νερό στο φόντο δεν ήταν αλμυρό. Και αυτό το καρέ πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι από το ταξίδι του ’16 στο Κοτορ του Μαυροβουνίου: Τα χρώματα, η θερμοκρασία, τα πάντα εδώ θυμίζουν Δαλματικές, είμαι απίστευτα κωλόφαρδος με τον καιρό, ιδιαίτερα σε σχέση με τις βροχές που έφαγα στη Γερμανία τις πρώτες δύο μέρες. Ο δρόμος είναι ευχάριστο επαρχιακός κι έχει ένα χαρακτηριστικό απ’ ότι φαίνεται σύνηθες σ’ αυτή τη χώρα: Τα φερι. Εκεί που οδηγείς, ξαφνικά σου πετάει το GPS ‘σε 500 μέτρα πάρε το φέρι για απέναντι’ με μια φυσικότητα! Περιμένοντας το εδώ, βλέπω τα χαριτωμένα παιδάκια να πουλάνε φράουλες. Αν είχα κέρματα πάνω μου θα τιμούσα το εμπόρευμα. Παρεμπιπτόντως, δεν χρησιμοποίησα ως εδώ ούτε ευρώ, ούτε δανέζικες ή νορβηγικές κορώνες, κάθε συναλλαγή με κάρτα, να είναι καλά η Revolut. Τι υπέροχη μεσημεριανή λιακάδα! Σχεδόν Μεσόγειος. Να σημειώσω ότι η διαχωριστική λωρίδα σε όλη την χώρα είναι κίτρινη, υποθέτω αυτό την καθιστά πιο ευδιάκριτη όταν χιονίζει σε σχέση με λευκή. Καθώς είναι νωρίς και το περπάτημα δεν με έχει κουράσει, αποφασίζω να μην πάω προς το δωμάτιο ακόμη, υποεκτίμησα την αντοχή μου και μάλλον θα μπορούσα να έχω ταξιδέψει μακρύτερα. Η περιοχή που πέρασα την χθεσινή βραδιά λέγεται Songesand και από ώρα παρατηρώ ως προορισμό στις πινακίδες το Sand. Στον χάρτη δείχνει μεγαλούτσικο και είναι παραθαλάσσιο, ας του δώσω μια ευκαιρία. Δεν έπεσα έξω, το λιμανάκι είναι γραφικό, κόσμος ψαρεύει και απολαμβάνει τον ήλιο. Τα γουστάρω τα σπίτια τους! Στο κέντρο της κωμόπολης βρίσκω ένα γλυκό καφέ με λουλούδια στα παράθυρα. Δυστυχώς τέτοια ώρα δεν σερβίρουν στην αυλίτσα. Και στη σκιά βέβαια το καφεδάκι και η ομελέτα είναι ότι πρέπει. Περιέργως η αισθητική εντός είναι ετερόκλητη, δολάρια, ισλαμικά στοιχεία, τουρλουμπούκι που λέμε στα μέρη μου. Βγαίνοντας ξανά στην πλατεία, δυστυχώς το στάντ με τις φράουλες έχει κλείσει. Στο συγκεκριμένο δεν δούλευαν παιδάκια, αλλά μια 20χρονη νοστιμούλα. Με πιάνουν τα γέλια όταν θυμάμαι τους κακομοιραίους που πουλάνε φράουλες στον δρόμο για Αμφιλοχία.
  29. 15 likes
    Μια στροφή ακόμη και ω να σου γα! Νατος! Ο βράχος του Preikestolen είναι μπροστά στα μάτια μου. Δέος! Τι όγκος, τι σχήμα, τι μέγεθος! Αλλά για στάσου ένα λεπτό, τι παίζει εκεί; Οι τουρίστες σχηματίζουν ουρά και ποζάρουν όσο πιο αυτάρεσκα γίνεται για να τους φωτογραφίσει κάποιος τρίτος. Αλματάκια, σηκωμένα χέρια, χαριτωμενιές, φασώματα. Οντισιόν του Next Top Model εδώ πάνω. Μα ουρά; Ουρά; Μάστιγα αυτές οι influencers. Τρώω μια ξενέρα, μου κακόπεσε αυτή η ουρά τόσο πολύ. Πιάνω έναν βράχο πριβέ για να ξεϊδρώσω, η δερματίνη άριστα προστατεύει το τεπόζιτο, αλλά όταν ακουμπάει την πλάτη σου σ΄ όλη την ανάβαση δεν είναι ότι καλύτερο. Υποθέτοντας ότι θα είμαι εξαντλημένος μετά την πεζοπορία κλείνω δωμάτιο σχετικά κοντά και με την διανυκτέρευση τακτοποιημένη απλά αφήνω τα μάτια και τον φακό να γεμίσουν εικόνες. Δίπλα μου ένα ζευγάρι από το Manchester παλεύει με το τρίποδο, προσφέρομαι να τους φωτογραφίσω και μου πιάνουν την κουβέντα. Στο άκουσμα της καταγωγής μου, μου λένε ότι το περασμένο καλοκαίρι ήταν στην Σαντορίνη. Μισό ύψος σε σχέση μ’ εδώ η καλντέρα, δεκαπλάσιοι τουρίστες. Δεν έχω πάει Σαντορίνη, δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω. Δεν έχω και λόγο να πάω ως την άκρη του βράχου βέβαια, αλλά η περιέργεια με τρώει, μα έχει αρνητική κλίση σε μερικά σημεία! Αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι αυτό εκεί κάτω είναι η θάλασσα και ότι η απόσταση αυτή είναι 600m, μιλάμε ότι βρίσκεσαι σε υψόμετρα ορεινής Ευρυτανίας! Curiosity killed the cat λένε και πράγματι μερικοί έχουν πέσει από ατύχημα από εδώ πάνω, αλλά πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που διαλέγουν να αυτοκτονήσουν βουτώντας στο κενό. Και τι κενό. Προσπαθώντας να δώσω μια αίσθηση του ύψους: Αυτό είναι ένα μεγαλούτσικό σκάφος. Και αυτή είναι η εικόνα του από την κορυφή άνευ ζουμ! Είμαι αρκετή ώρα εδώ, την απόφαση να προχωρήσω την παίρνω όταν σκάει και ελικόπτερο (διακρίνεται σαν… λιβελούλα) που κάνει τον γύρο του βράχου για όσους δεν αρέσκονται στο περπάτημα. Και βέβαια οι της ουράς των χαβά τους. Σκάνε σιγά σιγά και ορδές κινέζων, κοριτσάκια με αέρινα φορεματάκια με λαχανιασμένους sugar daddies να τις απαθανατίζουν με τις DSLR.
  30. 15 likes
    Άγνωστο πόση ώρα μετά με ξυπνάνε φωνές, απ΄ ότι φαίνεται φτάνουμε και ο κόσμος βγαίνει έξω να δει την θέα. Όση ώρα ήμουν στο σαλόνι ο καιρός ξαναχάλασε, ποσώς με ενδιαφέρει όμως αυτή τη στιγμή, φιλαράκι μπροστά μου η πραγματική Σκανδιναβία! Τεράστιες γέφυρες, άγριες βραχώδεις ακτές, άλλος τόπος λέμε! Το λιμάνι το βλέπω μόνο από μακριά καθώς ανακοίνωση στα μεγάφωνα καλεί τους οδηγούς στα αμπάρια. Όταν η πόρτα του διαδρόμου ανοίγει δεκάδες καστάνιες ακούγονται ταυτόχρονα ενώ λύνουμε τα μηχανάκια. Αποβίβαση προσεκτικά στις γλιστερές μπουκαπόρτες και οι ρόδες μου κυλούν επί Νορβηγικού εδάφους. Με το που βγαίνουμε από το λιμάνι κάνω το πρώτο λάθος στην πλοήγηση και χάνομαι ήδη. Τσακώνομαι λίγο με το Tomtom και το πείθω ότι όντως θέλω να κινηθώ μέσω της γραφικής διαδρομής ‘9’’. Χάρις στο λάθος μου βρίσκομαι να οδηγώ στην ανατολική όχθη του ποταμού Ottra,πολύ όμορφη διαδρομή. Απορροφημένος από τις πρώτες εικόνες Νορβηγίας ούτε που διανοούμαι να καταγράψω τις λίμνες και τους καταρράκτες οπουδήποτε αλλού πέραν της μνήμης μου. Υπάρχει μια άλφα κυκλοφορία στον επαρχιακό δρόμο, προσπαθώ να οδηγώ κατά το δυνατόν κόσμια, αλλά σε μερικές προσπεράσεις ξεφεύγω. Έχω διαβάσει για το πλήθος καμερών και τα τσουχτερά πρόστιμα, μάλιστα σε κάποια fora μοτοσυκλετιστές ανέφεραν πώς έχασαν τα διπλώματα τους. Θέλοντας μια υπενθύμιση, έχω αναθέσει στο GPS να μου τραβάει το αυτί όποτε ξεχνιέμαι και πράγματι κάνει ακριβώς αυτό με ένα ενοχλητικό ‘μπιπ μπιπ’ στα ακουστικά. Το πρόβλημα είναι το εξής: Έστω ότι το όριο είναι 80. Το ξεπερνάς, σε ειδοποιεί, σταματάει και εσύ κινείσαι πχ με 100. Όταν πέσεις στα 85 σε ειδοποιεί ξανά. Οπότε, φρενάρεις για την στροφή, ντιν ντιν ότι έκοψες αλλά παραμένεις εντός ορίου, πέφτεις στα πχ 78 και ανοίγεις το γκάζι για να βγεις από την στροφή οπότε ξανά καμπανάκι. Ίσως εκνευριστικό, αλλά σωτήριο σε κάποιες περιστάσεις. Οι ντόπιοι βέβαια μάλλον δεν κάθονται πάντα τόσο Παναγίες, με εντυπωσιάζει πάρα πολύ το πόσα σημάδια από παντηλίκια συναντώ στην άσφαλτο σε δρόμους μακριά από πολιτισμό. Μιλάμε για δεκάδες αν όχι εκατοντάδες τέτοια σημεία με φιδίσιες γραμμές ελαστικών για πολλά μέτρα. Αντ’ αυτών χάρη στο γυμνασιακό μου χιούμορ φωτογράφισα μόνο την παρακάτω επιγραφή.
  31. 15 likes
    Στο χάρτη –τουλάχιστον- η διαδρομή έδειχνε ενδιαφέρουσα με δυο – τρεις λιμνοθάλασσες να χωρίζονται από τη θάλασσα με μια μικρή λωρίδα γης. Στην μεγαλύτερη από αυτές τις λιμνοθάλασσες βρίσκεται χτισμένο το Hvide Sande, ακριβώς γύρω από το κανάλι που ενώνει την λιμνοθάλασσα με την Βόρεια Θάλασσα. Πέριξ του καναλιού βρίσκεται η πιο καταθλιπτική ιχθυόσκαλα που έχω συναντήσει ποτέ μου. Χιλιάδες γλάροι να κράζουν αδιάκοπα, έντονη μυρωδιά ψαριού, τσιμέντο, το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμουν ποτέ να κάνω θα ήταν… πικνικ! Δεν ξέρω αν η ταχύτητα περιστροφής της ανεμογεννήτριας είναι ο λόγος που τρομάζει τα γλαροπούλια, πάντως δεκάδες από αυτά διαλέγουν να κουρνιάσουν στα ριζά της. Ευτυχώς το ‘χωριό’ καθ’ αυτό είναι συμπαθητικότερο, η σκανδιναβική αισθητική κάνει την εμφάνισή της. Στο λιμανάκι βρίσκεται μάλιστα και ένα ξύλινο ιστιοφόρο, για τουριστικούς σκοπούς. Αποφασίζω να σταματήσω για φαγητό σ’ ένα μαγαζάκι και μιας και είμαι παραθαλάσσια λίγο ψάρι επιβάλλεται. Προς απογοήτευσή μου, το πιάτο μου είναι φτυστό με εγγλέζικα fish and chips. Αυτό που οι ντόπιοι δείχνουν να τιμούν παραδόξως είναι το παγωτό, με τέτοια βαρυσυννεφιά κουμπωμένος στο χειμερινό μου μπουφάν δεν το λιγουρεύομαι στο ελάχιστο. Καβάλα όμως, είναι ήδη επτά παρά και έχω ένα γεμάτο τρίωρο ως το κατάλυμα που μόλις έκλεισα.
  32. 15 likes
  33. 14 likes
    Βγαίνω στα σβέλτα από το Βανκούβερ και πιάνω τα βουνά, και τα δάση και τις λίμνες. Η ποιότητα της ασφάλτου "εξωπραγματική" για τα δικά μας δεδομένα, η χάραξη σκαρφαλώνει βουνά, διασχίζει δάση και αγκαλιάζει λίμνες. Οι λίμνες.......... μακρόστενες (η ονομασία τους είναι Arrows Lakes - προέρχεται προφανώς από το επίμηκες σχήμα τους), που είτε τις περικυκλώνεις είτε χρησιμοποιείς τα μικρά φέρρυ (σαν μπάριζες, ενίοτε μάλιστα και με συρματόσχοινο) που τις διασχίζουν, και, μιας και αποτελούν μέρος του εθνικού οδικού δικτύου, η διέλευση είναι δωρεάν. Περιμένοντας το φέρρυ για απέναντι: Στον Συμπληρωματικό Κανονισμό της εκδήλωσης μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: Το πρώτο ήταν η υποχρεωτική προμήθεια σπρέυ πιπεριού για αρκούδες, το δεύτερο η επισήμανση πως στα περισσότερα τροχαία εμπλεκόταν ελάφια....... Αρκούδες δεν συνάντησα, αλλά από ελάφια χορτάσαμε. Αραιοκατοικημένος ο Καναδάς, ακόμη πιο αραιοκατοικημένη η ενδοχώρα, μπορεί να οδηγείς για πολλή ώρα χωρίς να συναντήσεις άλλο όχημα.......... μαγεία. Και, κάπου-κάπου, αγροτόσπιτα που οι ιδιοκτήτες "εκθέτουν" τις συλλογές τους: Και εδώ, πραγματικά πόνεσε η ψυχή μου. Παρατηρήστε το σκουριασμένο κουφάρι στα αριστερά, πρόκειται για μια AC Cobra 427........ Κάποτε ήταν (και αν είναι τυχερή ίσως στο μέλλον γίνει) σαν αυτήν: Φτάνω στο Nakusp, τον προορισμό μου, και οι "αμερικανιές" συνεχίζονται: Δεν θα με χαλούσε, μα καθόλου λέμε......
  34. 14 likes
    Να 'μαι λοιπόν να προσγειώνομαι στο Βανκούβερ με Α.Σ. να πάρω το νοικιασμένο μηχανάκι που με περίμενε (περισσότερα επί του θέματος παρακάτω) και να κατευθυνθώ στο Nakusp (https://goo.gl/maps/xQn86Wjafrs), μια μικρή κωμόπολη 730 χιλιόμετρα, δυο οροσειρές και πέντε λίμνες παραπέρα, όπου εδώ και λίγα χρόνια διοργανώνεται το Monashees Mountain Madness. Η ενοικίαση μηχανής στον Καναδά είναι μια δύσκολη (και ακριβή) υπόθεση, πολύ μικρή η μοτοσυκλετιστική σεζόν (δύο μήνες με το ζόρι), ακριβές οι μηχανές, μικρό το ενδιαφέρον, και έτσι, αν και ψαχνόμουνα από έξι μήνες πριν, βρίσκομαι να οδηγώ αυτό: ...που παραδόξως, όχι μόνον δεν μου χάλασε το όνειρο, αλλά έδωσε μια "παλιακή" αίσθηση στην όλη φάση, σαν την εποχή πριν την εξειδίκευση και "κατηγοριοποίηση" των μηχανών, τότε που μηχανές σαν αυτήν έκαναν τα πάντα.Στα Καναδικά βουνά με Bony, λοιπόν.
  35. 14 likes
    Ακόμη βέβαια δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω το εμπορικό κέντρο της πόλης, κάπου με ζωή. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται από την απέναντι πλευρά του καναλιού, αλλά μπα, μάλλον 'κακόφημα' είναι εδώ. Προς τα εδώ δείχνει να ζωντανεύει το πράγμα. Τα μοντέρνα μαγαζάκια αραδιασμένα το ένα δίπλα στο άλλο είναι πολύ κοντά στο μάτι με το Bristol. Hipsterιες παντού, το παλιό καρνάγιο είναι γεμάτο gluten free και τα συναφή εστιατόρια. Αλλά το λιμάνι έχει ζωή. Έχουν διατηρήσει στοιχεία της παλιάς του χρήσης, όπως τους γερανούς ή αυτό το βαρούλκο. Εργασία εξαμήνου στο τρίτο έτος ήταν ο σχεδιασμός ενός τέτοιου, χαβαλές που είχε πέσει! Ήλπιζα να βρω ντόπια κουζίνα να δοκιμάσω, ατύχησα, την έχουν απαρνηθεί για πιο δυτικά φαγητά: Μπέργκερ με γλυκοπατάτες. Απ’ όλα τα πράγματα που θα μπορούσαν να αντιγράψουν από τους Άγγλους, επέλεξαν την Indian Pale Ale, μια ζεστή εκδοχή πικρής μπύρας. Καθρέπτης κανονικός. Η ώρα είναι δέκα το βράδυ ε; Ένας περίπατος ακόμη, μιας και έχει τόσο φως. Το λες και περίτεχνο το καπάκι του υπονόμου. Σ’ ένα από αυτά τα ξύλινα μένω απόψε. Δεν μπορώ με τίποτε να χωνέψω το πόσο φως έχει βραδιάτικα.
  36. 14 likes
    Παρά την επιμονή του GPS, αποφασίζω να μην στρίψω δεξιά για Geirnager και χώνομαι στο τούνελ που οδηγεί στην Folva. Όμορφη ορεινή κατάβαση παρέα με ένα ζευγάρι με δύο Z650 (ER6n που λέγαμε δηλαδής!), αυτοί πάνε να πιάσουν τον Ε39 (την ‘Εθνική’), εγώ παίρνω το δρομάκι ‘60’ και έτσι δεν συνταξιδεύουμε πολύ. Σ’ αυτό το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής είμαι ολομόναχος, άντε τίποτε γελάδες πού και πού. Η ποιότητα του δρόμου παραμένει εξαιρετική και το χαίρομαι παραπάνω, σιγά μην παραφυλάει η τροχαία εδώ πέρα. Το speed warning στα αυτιά μου βαράει υπερωρίες, ντιν ντιν ΝΤΙΙΙΙΙΝ, πώς βλέπεις σε ταινίες με αερομαχίες όταν σε έχουν σε radarlock; Τελικά η περιστροφή της γκαζιέρας δεν είναι ο τρόπος για φωτοβολίδες και αντίμετρα, ο εκνευριστικός ήχος μου κάνει παρέα ως το Hellesylt. AN είχα πάει από Geiranger εδώ θα με άφηνε το βαπόρι. Το γεγονός πώς το βλέπω αγκυροβολημένο, μάλλον σημαίνει πώς δέκα παρά που περνάω (μην σας ξεγελάει το φως, εδώ πάνω δεν σκοτεινιάζει εύκολα!) έχουν τελειώσει τα δρομολόγια. Στο τούνελ έξω από το χωριό κάνουν έργα και περνά ένα –ένα ρεύμα κυκλοφορίας. Μες στο φωσφοριζέ γιλέκο της μια πανέμορφη χαμογελαστή κοπελίτσα μου εξηγεί τα καθέκαστα στα νορβηγικά. Της εξηγώ ότι δεν καταλαβαίνω και σε άψογα αγγλικά με ενημερώνει ότι ένα βανάκι ανεβοκατεβαίνει την σήραγγα συνοδεύοντας ένα – ένα ρεύμα κυκλοφορίας. Επειδή κάνει κανένα πεντάλεπτο να επιστρέψει, αν θέλω μπορώ να σβήσω τον κινητήρα και χίλια συγγνώμη για την καθυστέρηση. Σα χαμένος την ακούω να μιλάει, στο μυαλό μου 600 εκατομμύρια lumens φωτίζουν τα ξανθά της μαλλιά, δεν ‘πα να μου έλεγε να περιμένω ως τον δεκαπενταύγουστο, ‘ευχαρίστως’ θα απαντούσα. Τι καλοσυνάτο πλάσμα, να ξεροσταλιάζει σ’ ένα υγρό τούνελ βραδιάτικα. Έχω κακομάθει από τις μη μου άπτου Ελληνίδες! Τελευταία χιλιόμετρα και προσεγγίζω ορεινά την… Στράτζα. Η σοφιτούλα με περιμένει, τα κουτσολέω με τον παθιασμένο ψαρά σπιτονοικοκύρη για το πόσο γευστικά είναι τα καβούρια εδώ πάνω (ε; ορίστε;), μπανάκι και άραγμα. Μιας και πόλεις για σουλάτσο δεν υπάρχουν ή παρέα για κουβεντούλα, σκοπός μου είναι να περνάω όλη την ημέρα στο δρόμο σπαμάροντας εικόνες (…και σκέψεις) το μυαλό μου. Ναι έχασα κάποια σημαντικά αξιοθέατα σήμερα, αλλά από την άλλη είδα τόσα απρογραμμάτιστα σε μια μέρα φαινομενικά ‘κενή’ θεαμάτων. Αύριο τι κάνουμε;
  37. 14 likes
    Εντός του Lustrafjorden συναντώ ένα περίεργο φαινόμενο, λες και υπάρχει κάποια υποθαλάσσια παροχή νερού και αφρίζει σχηματίζοντας κύκλους, τι αλλόκοτο φαινόμενο! Από την φωτογραφία είναι εμφανές το πόσο τυχερός παραμένω με τον καιρό. Προς το Skjolden συναντώ άλλον έναν καταρράκτη. ‘Σιγά το πρωτότυπο’ θα έλεγε κανείς. Ε το πρωτότυπο είναι η ξυλοκατασκευή που έχουν φτιάξει για τον νυχτερινό φωτισμό του! Από εδώ ο δρόμος ανηφορίζει διαρκώς, το ξύλινο χέρι βρίσκεται κάπου εκεί στην πεδιάδα. Λατρεύω αυτά τα εκκλησάκια μες στο πράσινο! Η ανάβαση συνεχίζεται διαρκώς και το τοπίο αποκτά ενδιαφέρον, εδώ υπάρχουν βουνά, κανονικά βουνά! Τι ομορφιά! Προς την κορυφή υπάρχει και εξέδρα παρατήρησης, δεν χάνεται η ευκαιρία. Το οροπέδιο έχει αρκετά σημεία για στάση, πλέον το χιόνι έχει κάνει την εμφάνισή του. Και τι υφή! Στο βάθος διακρίνονται μεγάλες μάζες πάγου, μιλάμε για κυβικά που δεν λιώνουν ποτέ. Τι απρόσμενο ορεινό πέρασμα! Κατηφορίζοντας σιγά σιγά, ένας μοναδικός τόπος κατασκήνωσης. Το γαλάζιο του ουρανού, το καταπράσινο του ρυακιού κοντά μου, αλλά πάνω απ’ όλα το θολό γαλάζιο καθώς ο καταρράκτης χύνεται στην λιμνούλα. Αξίζει και κοντινότερο, τι απόκοσμο χρώμα, σαν…Smirnoff north! (Ευχαριστώ την ΔΕΗ Νορβηγίας για το καλώδιο!) Σε χαμηλότερα υψόμετρα οι θερμοκρασίες επιστρέφουν σε υψηλότερα επίπεδα. Οι πλαγιές παραμένουν γεμάτες αγροικίες, το μάτι μου τράβηξε αυτός ο ξύλινος στάβλος (;), έτοιμος να πάρει την κατιούσα.
  38. 14 likes
    Αρκετές πλαγιές, κοπάδια, ανηφόρες, ferist και κατηφόρες μετά, βλέπω ένα καλύβι με τον αριθμό 200 κάτι. Ααααα πες έτσι. Δεν υφίσταται χωριό, τα οικόπεδα όόόόλης αυτή της διαδρομής έχουν απλά έναν αύξοντα αριθμό. Κάποια στιγμή με τα πολλά φτάνω στο Songesand Camping. Η Ellen με το ένα βλέφαρο κλειστό με περιμένει, παίρνω τα κλειδιά για το δωματιάκι μου και την αφήνω να ξαπλώσει. Το camping καθ’ αυτό είναι το παλιό σχολείο της περιοχής (ποιάς περιοχής, πού βρεθήκαν παιδιά εδώ; ), το ισόγειο είναι καφέ και στα τριγύρω κτηριάκια έχουν κατασκευάσει δωμάτια. Το δικό μου είναι σκάρτα 15 τετραγωνικά. Πρέπει να στρώσεις το κρεβάτι σου και φυσικά ούτε λόγος για internet. Η εικόνα απ’ έξω στα μάτια μου αστεία και γραφική, πρέπει να πάω στο δίπλα κτήριο για να κάνω ένα μπανάκι. To VFR κρατάει τσίλιες έξω από το δωμάτιο. Όταν γυρνάω έχει πάει δέκα μισή και δεν λέει τα σκοτεινιάσει. Κλείσιμο οι κουρτίνες και νάνι νηστικός από το πρωί στον φούρνο στη Δανία . Ρε το γουστάρω φουλ αυτό το ταξίδι!
  39. 14 likes
    Δεν το κρύβω, ένιωθα ανακουφισμένος, ισχύει το ‘με το ζόρι παντρειά δε γίνεται’. Απομένει να ορίσει κανείς το πού είναι το ‘μακρινό ταξίδι’. Αρχική μου σκέψη δυτική Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και επιστροφή Ελλάδα κάνοντας της ακτογραμμή της Μεσογείου. Δεν είχα δει ποτέ την Ιβηρική και ευκαιρία να συναντούσα φιλαράκια μου στα Πυρηναία και την Μασσαλία. Άλλη ιδέα τα αγαπημένα Βαλκάνια, δυο ταξίδια εκεί και τα μέρη με είχαν εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Και ίσως μπορούσα να δω για πρώτη φορά την Ρουμανία και την Μαύρη Θάλασσα. Μπα, σκέφτηκα, μεγάλε, αν είναι να πας μακριά, πήγαινε ΠΟΛΥ μακριά. Όσο πάει ο δρόμος. Να δεις αν εκεί σε χωράει ο τόπος. Κοίταξα βόρεια στο χάρτη. Σκανδιναβία here I come!
  40. 14 likes
    Θες κάτι με sidecar, όπως είχε ο παππούς σου στα SS. Ταυτόχρονα, σου την σπάει που στα περισσότερα μηχανάκια αλλάζεις δυο πίσω - ένα εμπρός τα λάστιχα. Θεωρείς το τηλεσκοπικό μπροστινό παρωχημένο. Οι φίλοι σου σου λένε ότι τα KTM είναι γκομενοπαγίδες. Πώς μπορεί να συνδυαστούν όλα τα παραπάνω; Εθεάθη στο Annecy. Επίσης οι ντόπιες με ρωτούσαν για 2 Honda μαζί με μια ιταλική λαδιέρα και ένα enduro 675 που άφησαν εποχή στην νυχτερινή ζωή
  41. 14 likes
    Το klr εδώ και λίγο καιρό ανεβαζει θερμοκρασία ανεξηγητα,προχθές βγήκα μια διαδρομή και στα 10 χλμ η βελονα βάρεσε κόκκινο χωρις να πέφτει ρουπι! Γυρνάω πίσω άρον άρον για έλεγχο,αντλία νερού λέω μέσα μου γιατί το είχε ξανακάνει παλιά.Αδειάζω τα νερά που ζεματάγανε,λυνω το καπακι της τρομπας όμως η φτερωτή ήταν ακίνητη στη θέση της στερεωμένη γερά στον άξονα.Όμως τα νερά που άδειασα νωριτερα ήταν ανακατωμένα με λάδι γιατί έχει διαρροή η φλάτζα και περνάνε λάδια στι ψυγειο και τούμπαλιν νερα στο κάρτερ Μπήκε τοτε η παράξενη ιδεα μηπως οι κυψελες του ψυγειου ηταν 'μπουκωμενες' με λάδι και δεν απεδιδαν οπως θα πρεπε..Βούλωσα λοιπον τις τρυπες του με φελό και το γεμισα πετρελαιο! Περιμενα κανά μισάωρο,το αδειασα και το γεμισα.παλι με βενζίνη.Στα 5 λεπτα την εχυσα κι αυτη και ακολουθως στην επανω τρυπα του ψυγειου αδειασα μισο μπουκαλι ava και κατοπιν νερο!Περιτό να σας πω ότι πηξαμε στη σαπουνάδα!Κατοπιν εχωσα το λαστιχο της βρυσης στη μια τρυπα και αμολησα τη βρυση,στα δυο λεπτα ειχε γινει λαμπικο!Εν συνεχεια τα μονταρισα παλι ολα και βγηκα μια βολτα με αρκετη εθνικη αλλα και πολλα φαναρια.Το αποτελεσμα ηταν ο δεικτης να ειναι κολημενος στη δεύτερη γραμμη λιγο πιο πάνω απο το κρυο δηλ και καμμια σχεση με τις τρελες θερμοκρασίες!
  42. 14 likes
    Ένα χρόνο μετά την περσινή μου εκδρομή για τον αγώνα, αποφάσισα να επαναλάβω το ταξίδι, με διαφορετική παρέα αυτή τη φορά και εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Η ιδέα έπεσε στα μέσα του καλοκαιριού. Ένας φίλος και εγώ. Στην πορεία βέβαια γίναμε 4! Η δε οργάνωση έγινε τόσο οριακά ώστε να κλείσουμε το προτελευταίο διαθέσιμο αξιοπρεπές δωμάτιο, στην δεύτερη επιλογή μας για τόπο διαμονής, το Πέσαρο. Τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς θα κάνετε ένα παρόμοιο ταξίδι μπορείτε να βρείτε εδώ. Το καλό με το να επισκέπτεσαι ένα μέρος δεύτερη φορά, είναι ότι ξέρεις τα κατατόπια και δεν ψάχνεσαι. Είναι σαν ταινία που την βλέπεις δεύτερη φορά. Ξέρεις πού είναι η δράση ώστε να παρακολουθήσεις και πού έχει βαρετούς διαλόγους ώστε να πεταχτείς στο ψυγείο για μπύρα. Στο θέμα αυτό, θα κάνω μια συνοπτική περιγραφή του ταξιδιού και θα παραθέσω μερικές εικόνες από το ταξίδι. Εικόνες από μέρη, ανθρώπους και φυσικά μηχανές. Το ραντεβού δόθηκε στην Θεσσαλονίκη. Φουλάρισμα και ξεκινήσαμε για Ηγουμενίτσα. Αφού φτάσαμε, σταματήσαμε σε ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο, όπου έφαγα το δεύτερο καλύτερο παστίτσιο στη ζωή μου (μην ρωτάτε, το πρώτο είναι από τη μαμα). Διαχρονική ομορφιά! !! 15 χρόνια έχουν περάσει, αλλά είναι λες και σχεδιάστηκαν χτες! Το ταξίδι με το πλοίο βαρετό και κουραστικό χωρίς κάποιο γεγονός άξιο αναφοράς. Το καλό είναι ότι γνωρίζεις άλλους μοτοσυκλετιστές, συζητάς, μαθαίνεις από πρώτο χέρι για διάφορα μοντέλα και κάπως έτσι περνάνε οι 16 ώρες ταξιδιού. Αποβίβαση, 40 λεπτά οδήγηση στην εκπληκτικής ποιότητας Ιταλική autostrada, άφιξη στο ξενοδοχείο, μπάνιο και βόλτα στην πόλη. Όπως προανέφερα, σε μέρος που έχεις ξαναπάει, δεν χρειάζεται να ψάχνεις. Πού καλύτερα λοιπόν να δειπνήσεις πριν από αγώνα Moto GP από την αγαπημένη πιτσαρία του VR46! Άποψη του δρόμου μπροστά από το κατάστημα. Στην συνέχεια βόλτα για μερικές ακόμα φωτογραφίες: Πολύ όμορφοι πλακόστρωτοι δρόμοι. Τους οποίους μια όμορφη γυναίκα διασχίζει με το ποδήλατο. Το συντριβάνι στην Piazza de Popolo. Σε εξαιρετική κατάσταση το KLR! Καλή επιλογή αυτοκινήτου! Για το χρώμα δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ακόμα και με κλειστά τα μαγαζιά, η κίνηση δεν μειώνεται! Αν φοβάστε τα ύψη, ξανασκεφτείτε το. Την επόμενη μέρα, πήγαμε στο San Marino για μερικά δώρα. Αυτή τη φορά μπήκα από την πύλη του Αγίου Φραγκίσκου. Μεσαιωνική αρχιτεκτονική. Από εδώ ξεκινάνε τα καταστήματα. Ακολουθεί πολύ ανηφόρα..... ...που κάποια στιγμή σε βγάζει εδώ. Piazza della Liberta. Το κτήριο με το καμπαναριό είναι το Δημαρχείο. Palazzo Pubblico. Το Άγαλμα της Ελευθερίας. Το καμπαναριό λειτουργεί κανονικά! Όπου και να γυρίσεις, η θέα κόβει την ανάσα. Στα Δυτικά οι λόφοι σχηματίζουν ένα ωραίο τοπίο. Προσωπικά, προτιμώ την Ανατολική πλευρά που έχει θέα στη θάλασσα. Τα σπίτια φαίνονται σαν να τα βλέπεις από ελικόπτερο. Κατηφορίζοντας προς το Ριτσόνε για να επισκεφτώ ένα φίλο, έκανα μια παράκαμψη και βρέθηκα στην Ταβουλία. Ο κόσμος ετοιμάζεται για την μεγάλη γιορτή. Η μασκότ της πόλης! Κανένα αυτοκόλλητο παίζει; Το απόγευμα ακολούθησε ξανά βόλτα στο Πέσαρο και ξεκούραση για τη μέρα που περιμέναμε ένα χρόνο! Η πίστα γεμίζει από νωρίς. Ανυπόμονοι οπαδοί περιμένουν την έξοδο του γιατρού... ...που φυσικά δεν τους χαλάει χατήρι... ....και αυτοί από την χαρά τους ανάβουν τα καπνογόνα! Οι ηλεκτρικές μηχανές άνοιξαν την μέρα. Ακολούθησαν τα Moto 3... ...και τα Moto 2! Καλλίγραμμη κοπέλα, παρακολουθεί την εξέλιξη του αγώνα. Το περίπτερο της Ducati αξίζει μια επίσκεψη. Τελικά καμία γυναίκα δεν μπορεί να αντισταθεί στον φακό μια φωτογραφικής μηχανής! Ο GOAT κατά την διάρκεια του αγώνα. Την Δευτέρα ήρθε το μήνυμα που δεν ήθελα να δω....6 Ώρες καθυστέρηση το πλοίο.....Η αλλαγή έγινε απρόοπτα και δεν προλάβαμε να οργανωθούμε ώστε να εκμεταλλευτούμε τον έξτρα διαθέσιμο χρόνο. Παρόλα αυτά κάναμε μια επίσκεψη στους Adreani και μία διέλευση τον SP44, που ενώνει το Πεζαρο με την Κατόλικα. Εκεί, ο πιτσιρικάς Ρόσι και τα άλλα παιδιά κάνανε κόντρες με σκούτερ! Αρκετές ώρες τις περάσαμε σε αυτό το καφέ λίγο πριν το λιμάνι. Νυχτώσαμε....Ευκαιρία για βραδινή φώτο από το λιμάνι της Ανκόνα! Κάπως έτσι έφτασε το ταξίδι στο τέλος του. Τα χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι, διαδικαστικά. Οι εμπειρίες και οι φίλοι όμως μένουν για πάντα. Να περνάτε καλά και να έχετε καλές βόλτες!
  43. 13 likes
    Μετά την έξοδο, επιγραφή ενημερώνει πως υπάρχει Drakkar, το γνωστό πλοίο με το οποίο οι Βίκινγκ διέσχιζαν τον Ατλαντικό αραγμένο στην δίπλα λίμνη. Απόσταση 1.5 χιλιόμετρο με την επιστροφή να είναι ανηφόρα. Μην έχοντας αυτό το δεδομένο υπ’ όψη έχω έρθει ως εδώ με παντελόνι cordura και μπότες. Ναι, ΟΚ, δεν έχω να σέρνω μπουφάν και κράνος (χύμα αφημένα στην μηχανή, I love Norway), αλλά και πάλι θα με φάει η ζέστη. Η περιέργεια νικά, ανοίγω τα φερμουάρ του παντελονιού πιο ψηλά από σκισίματα σε φόρεμα αοιδού σε σκυλάδικο και ξεκινάω. Στην πορεία υπάρχουν σημεία για τοξοβολία ή ρίψη τσεκουριού σε στόχο, σημεία για ιππασία, αλλά και μια καλύβα σιδηρουργού. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους του πιο πριν που θεωρητικά και μόνο μαγείρευαν, αυτός έχει όντως καμίνι και σφυρηλατεί πυρωμένο σίδερο, τον λυπήθηκα μες στην ζέστη. Από παρουσιαστικό όμως, είναι σίγουρα απόγονος των… προγόνων του. Όχι δεν είναι αυτό το ντράκαρ, απλά έδειχνε όμορφο. Το σκάφος καθ’ αυτό είναι σε κλίμακα 1:2, παρατηρώ ότι έχει κινητήρα Honda, ειρωνικό το ‘you meet the nicest people on a Honda’ αν σκεφτεί κανείς το ότι οι συγκεκριμένοι είναι γνωστοί ως βίαιοι κατακτητές. Ένα πανύψηλο παλικάρι με ξανθιά γενειάδα μας λέει πώς αν μαζευτούμε έξι τουλάχιστον θα πάμε βόλτα στην λίμνη. Δεν είχα ιδέα ότι γίνεται αυτό, γαμώ. Εν τέλει μαζευόμαστε, φοράμε σωσίβια και περιμένω να βάλει μπρος να κάνουμε ρομαντζάδα. Αμ δεν κατάλαβα καλά! Το μοτέρ υπάρχει για έκτακτη ανάγκη, η βόλτα κανονικά γίνεται με πανί. Αλλά σήμερα έχει νηνεμία, οπότε μια λύση μένει: Να τραβήξουμε κουπί! Ω ρε φίλε! Μα που να πάμε με αυτά τα κουπάκια; Να για ποιο λόγο απαιτούνται τουλάχιστον έξι άτομα για να ξεκινήσει η βόλτα. Μας μοιράζει τα κουπιά και ξεκινάμε να κωπηλατούμε. Δίνει τον ρυθμό, ταυτόχρονα μας αναφέρει και ιστορικά στοιχεία για τις περιπέτειες των προγόνων του. Είναι κουραστικό, αλλά έχει την πλάκα του. Σύμφωνα με το GPS του η μεγαλύτερη ταχύτητα που πιάσαμε είναι 1.5 χιλιόμετρο την ώρα. Κανένα μισάωρο μετά επιστρέφουμε για να πάρουν σειρά οι επόμενοι. Και τώρα ανάβαση ως το parking. Πρέπει να έχασα ένα κιλό σε ιδρώτα λόγω παντελονιού και μόνο. Κάποιοι πιο προνοητικοί έθαψαν το TDM τους κάτω από πράγματα και λογικά τριγυρνούσαν ανάλαφροι.
  44. 13 likes
    Βλέπω αυτό το κόκκινο καφέ, ωραίο θα ήταν ένα καφεδάκι στην λιακάδα τώρα. Απ΄ έξω αποξηραίνουν ψάρια, σαν πλάσματα από 3.000 μέτρα βάθος είναι με τα στόματα έτσι ανοικτά. Εντός του καφέ η διακόσμηση είναι ευχάριστη επίσης. Μου ετοιμάζουν στο μπαρ τον καφέ και μου λένε ‘άστο πληρώνεις μετά, τα βρίσκουμε’. Το πόσο παραξενεύτηκα μάλλον ήταν εμφανές, ένας πελάτη δίπλα μου λέει ότι ‘Amazing, they are so sympatisch!’ Σε απ’ ευθείας μετάφραση στα ελληνικά αυτό θα σήμαινε ‘συμπαθητικός’, δεν είναι όμως δόκιμη φράση στα αγγλικά. Ωπ τον τσάκωσα, ‘συγγνώμη, μήπως είστε Ελβετός;’. Ψοφάει στα γέλια που τον κατάλαβα και επιμένει να με προσκαλέσει στο τραπέζι του απ’ έξω. Είναι ένα ζευγάρι από την Λουκέρνη (δηλαδή καμια ώρα από εδώ που μένω), γύρω στα 35 και έχουν αφήσει τις δουλειές τους για ένα εξάμηνο προκειμένου να ταξιδέψουν ως το Nordkapp. Με ποδήλατα. Ναι με ποδήλατα! Να σου πέφτει το σαγόνι. Όταν με το καλό φτάσουν θα επιστρέψουν με καράβι ως την Ολλανδία, όπου μένει κάποιος ποδηλάτης με τον οποίον γνωρίστηκαν στον δρόμο. Εντυπωσιακό! Σε ερώτηση περί τι τους λείπει περισσότερο η κοπέλα σχεδόν σπαρακτικά μου απαντάει ‘το μπανάκι μουυυ’.’ Τελειώνοντας τον καφέ, οι ποδηλάτες μου έχουν συστήσει τον αρχαίο φούρνο του χωριού ως κάτι που δεν πρέπει να χάσω. Άδικο δεν είχαν. Και αν δεν πολυφαίνεται, η επιγραφή αυτή προειδοποιεί για το Kraken, το μυθικό τέρας που κατασπαράζει καράβια. Με την μπουνάτσα σήμερα είναι λιγότερο απειλητικό. Επόμενος σταθμός η Reine. Ψαροχώρι και εδώ, παραδόξως τα θαλασσινά στον ήλιο βρωμούσαν λιγότερο απ΄ ότι φανταζόμουν. Ωραία εικόνα πάντως, λες και βλέπεις… αμπέλι σχεδόν. Με το που παρκάρω στο κέντρο σταματά μια κοπέλα με F800GS δίπλα μου, όπως και όλοι τελικά έχει πάει στα ελληνικά νησιά και αναπολεί το πόσο πλάκα είχε να βολτάρεις με νοικιάρικο σκουτεράκι στην Κεφαλονιά. Το χωριό έχει μερικά σοκάκια για περπάτημα, είναι η ώρα τέτοια όμως που οι περισσότεροι προτιμούν τους πάγκους για φαγητό.
  45. 13 likes
    Επτακόσια χιλιόμετρα με περιμένουν χωρίς πολλά αξιοθέατα και μάλλον χωρίς πολλές διαδρομές για συγκινήσεις. Παλιότερα θα με τρόμαζε μια τέτοια απόσταση, μάλλον πια έχει μάθει ο κώλος μου και με απασχολεί πιο πολύ η βαρεμάρα. Λάδωμα αλυσίδας, φόρτωμα και δρόμο. Να ‘ταν αυτή ακόμη η ρουτίνα μου. Εθνική οδός Ε6 λοιπόν, για πρώτη φορά όσο βρίσκομαι στη Νορβηγία πετυχαίνω δρόμο σχεδόν σαν την Κορίνθου – Πατρών με διάζωμα και πάνω από μια λωρίδα ανά κατεύθυνση. Και βέβαια η τροχαία τιμά το γεγονός δεόντως με ένα γενναιόδωρο όριο πρώτη φορά τριψήφιο. Μιλάμε τελικιάσματα, σε Mach έπρεπε να μετράται η ταχύτητα! Παραδόξως, οι Νορβηγοί έχουν εδώ άλλη μια παραξενιά: Σε αρκετές πινακίδες κάτω από το όριο γράφουν και μονάδες. Γιατί; Υπήρχε περίπτωση να μιλάμε για γιάρδες το δευτερόλεπτο; Για στάδια την ώρα; Και μάλιστα γράφουν km/t. Ότι; Στη μονάδα του χρόνου, όποια έχετε ευχαρίστηση; Λογικά στη γλώσσα τους σημαίνει ‘ώρα’, περιττό πλήρως όμως. (φωτό από το ιντερνετ) Οι ώρες και τα χιλιόμετρα απλά περνούν. Μόνη έγνοια οι κάμερες ταχύτητας, ευτυχώς το Tomtom με προειδοποιεί όχι μόνο για ατές, αλλά και για τα σημεία μέτρησης μέσης ωριαίας. Εκεί καταγράφουν την στιγμή που περνάς ένα σημείο και ξανά το ίδιο μετά από μια απόσταση πχ 10 χιλιόμετρα. Γνωρίζοντας πόσο χρόνο σου πήρε να διασχίσεις το κομμάτι αλλά και το μήκος του υπολογίζουν την μέση ωριαία και σου λένε ‘κύριος έτρεχες’. Ο πλοηγός είναι αρκετά καλά φτιαγμένος ώστε να μου δείχνει το όριο αλλά και την μέση ταχύτητα όσο κινούμαι στο επικίνδυνο κομμάτι για να μπορώ να κρίνω αν πρέπει να κόψω ή αν με παίρνει να κάνω και καμια προσπέραση. Βγάζω το καπέλο. Όσο ανεβαίνω, τόσο ο δρόμος επανέρχεται σε απλά μια λωρίδα ανά κατεύθυνση άνευ νησίδας. Πετυχαίνω ένα Harley δικάβαλο, το να τους ακολουθώ με βοηθά να μην ξεχνιέμαι και περνάω το όριο έτσι συνταξιδεύουμε αρκετά. Ο τύπος μου κάνει αρκετές φορές νόημα να προσπεράσω, του γνέφω αρνητικά και έτσι πορευόμαστε παρέα προσπερνώντας ταυτόχρονα τα αυτοκίνητα. Συναντούμε την ταμπέλα – σύνορο χαίρομαι που βγάζει και αυτός φλας για στάση. Nord Norge ή Βόρεια Νορβηγία, από εδώ και πάνω σοβαρεύει το πράγμα. Όνειρο μου φαίνεται ότι είμαι εδώ πέρα. Όσο φωτογραφίζω το ζευγάρι με την Χάρλει έχει παρκάρει πιο πέρα και έρχεται προς το μέρος μου. Χαμογελαστός τους δίνω το χέρι και πιάνουμε κουβέντα, είναι Σουηδοί που τριγυρνάνε με την μηχανή, σκόπευαν να πάνε στα μέρη που ήμουν στις αρχές της εβδομάδας, αλλά η κακοκαιρία τους έσπρωξε βόρεια. Ποια κακοκαιρία; Τόσο τυχερός, πέτυχα το μόνο παράθυρο καλοκαιριού; Στο άκουσμα του ταξιδιού μου ο τύπος μου αποκρίνεται ‘Which demon brings you up here?’. Τώρα μας γάμησες μεγάλε! Αποφασίζουμε να προχωρήσουμε παρέα αν και η σύζυγος πεινάει, οπότε μου εξηγούν πώς με την πρώτη ευκαιρία θα σταματήσουν για φαγητό. Προχωράμε, αλλά πάμπολα έργα μας καθυστερούν, σε πολλά σημεία υπάρχει και φανάρι ώστε να περνάνε ένα ένα ρεύμα. Τουλάχιστον βγήκε μια φωτογραφία με τα παιδιά! Πράγματι, στο πρώτο ας το πω ταβερνάκι βγάζουν φλας, αλληλοκορνάρουμε και οι δρόμοι μας χωρίζουν. Το τοπίο είναι δασικό, αν και πλέον έχει αλλάξει πολύ σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες, δεν βλέπεις πια απόκρημνα βράχια, όλα είναι 'κάπως' πιο λεία. Από λίμνες άλλο τίποτε βέβαια. Καιρός μπόμπα, πεντακάθαρη ατμόσφαιρα. Όχι όμως μέσω της ζελατίνας, έχει μαζέψει νεκρά έντομα από χιλιάδες χιλιόμετρα. Εγώ, το φορτωμένο VFR και η άσφαλτος, το τιμ των ημερών.
  46. 13 likes
    Ποδαράτη βόλτα και η πόλη λοιπόν σαν πρώτη εικόνα δεν είναι καθόλου άσχημη. Κοντά στο ποτάμι μάλιστα τα χρωματιστά σπιτάκια συνθέτουν όμορφη εικόνα. Παρατηρείστε τις ξύλινες βάσεις τους, είτε επειδή τον χειμώνα ανεβαίνει η στάθμη του ποταμιού είτε επειδή ανεβαίνει η θάλασσα με την πλημμυρίδα. Στην πλατειούλα υπάρχει παιδότοπος με άμμο για να πειραματίζονται οι εκκολαπτόμενοι πολιτικοί μηχανικοί, ακόμη και στο άγαλμα υπάρχει κουβαδάκι! Τείνει να γίνει συνηθισμένος διάκοσμος το κρέμασμα ομπρελών, κάπως πιο στοιχισμένα εδώ σε σχέση πχ με το Βελιγράδι. Από κόσμο επικρατεί ηρεμία, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους γλάρους, δεκάδες από αυτούς κροάζουν παντού, σχεδόν σε κουραστικό βαθμό. Πέτυχα έναν να εποπτεύει τα μπαλέτα. Πολύ διαφορετική η αισθητική των κτηρίων, τείνει να μου αρέσει αυτό το κοκκινόασπρο που υπάρχει παντού, ξεκινώντας από την σημαία τους. Και προσπάθειες να ομορφύνει η καθημερινότητα: Αυτή θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη σκάλα. Αλλά την έκαναν σχεδόν τέχνη. Αν περισσεύει το μπάτζετ θα μου πεις.. Κάπου εδώ λέρωσα την γωνία του φακού μου. Το αντιλήφθηκα σχετικά γρήγορα, αλλά οι επόμενες φωτογραφίες θα έχουν μια μουτζούρα. Πιο κοντά στο νερό, αντανακλάσεων συνέχεια. Το κανώ δείχνει να είναι δημοφιλής ασχολία, ίσα που ξεχωρίζει μες στο κόκκινο. Άλλο παιχνίδι που πέτυχα αρκετές φορές είναι ισορροπία σε κάτι τέτοια κατασκευάσματα, είδα και μερικές σαβούρες, η χαρά του οδοντοτεχνίτη! Σχεδόν China Town θυμίζει η γέφυρα, τι χρήση έχουν οι τροχαλίες δεν κατάλαβα ομολογώ. Ω, CRF250L rally, σπάνιο κομμάτι ε;
  47. 13 likes
    Ημέρα 6η, 17/07/’19 Stranda (NO) - Trollstigen (NO) – Vevang (NO) – Tustna (NO) – Trondheim (NO) 433km Τόσες μέρες στη Νορβηγία ο καιρός μου έκανε το χατίρι, η σημερινή βαρυσυννεφιά είναι μάλλον περισσότερο αναμενόμενος καιρός εδώ πάνω. Το φιορδ δείχνει φανταστικό ακόμη και μ’ αυτό το φως. Ωπ, να και ένα πρωινό φέρι, φτάνει στο λιμάνι και έχει σηκώσει ήδη την πλώρη για να φορτώ…. ΡΕ ΒΛΑΚΑ! ΑΥΤΟ το φέρι πρέπει να πάρεις και το χαζεύεις από ψηλά; Του σκοτωμού στο λιμάνι να προλάβω, παρά την αφηρημάδα τα καταφέρνω. Εντός του είναι λες και έχει νυχτώσει, σκοτάδι μιλάμε. Πλέον έχω μάθει τον τρόπο που λειτουργούν αυτά τα καραβάκια και κυρίως τον τρόπο που δένουν: Φτάνοντας στη στεριά ‘αγκιστρώνουν’ με τρόπο που δεν κατανόησα σε κατακόρυφες κολώνες αντί να δένουν. Άπαξ και το κάνουν αυτό όλο το σκάφος λες και σηκώνεται στιγμιαία προς τα πάνω, αν είσαι χαλαρός στη μηχανή με διπλωμένο σταντ και χωρίς χέρια στο τιμόνι σε ταρακουνά για τα καλά. Το επόμενο βήμα είναι μέσω ενός κουμπιού μες στο καράβι ο ναύτης της πλώρης να σηκώσει την μπάρα στο λιμάνι. Μάλιστα στα λιμάνια υπάρχει επιγραφή που σου λέει σε πόση ώρα φτάνουν τα επόμενα δύο δρομολόγια. Ψιλοφαίνονται όλα αυτά παρακάτω. Απέναντι ένα επίπεδο συννεφάκι γεφυρώνει τις πλαγιές. Η άσφαλτος βρεγμένη, στροφές και χιλιόμετρα ατέλειωτα κάτω από τις ρόδες μου. Μια από τις ελάχιστες μεγάλες ευθείες, σπάνιο θέαμα εδώ. Σήμερα τα πρωί το φιορδ του Geiranger είναι τόσο γαλήνιο. Μια μια ακούς τις πιστονιές καθώς τα απόνερα ψιλοτσαλακώνουν τις αντανακλάσεις. Ηρεμία, χαλαρώνει η ψυχή σου. Δείτε διαύγεια και γαλήνη το νερό. Τι χώρα!
  48. 13 likes
    Αρχική μου πρόθεση ήταν να περάσω την βραδιά στο Geiranger, είναι γνωστό αραξοβόλι για κρουαζιερόπλοια λόγω της φυσικής ομορφιάς του φιόρδ του. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι είναι και δημοφιλές, οπότε δωμάτιο προς τα εκεί γιοκ αν δεν ψάχνεις κάτι υπερπολυτελές. Στο χωριουδάκι Stranda ωστόσο βρίσκω κάτι. Το χωριό βρίσκεται παραθαλάσσια, στο μέσο του φιορδ και μπορείς να το φτάσεις είτε με φέρι από Geiranger είτε… ολόδρομα. Ίσως έπρεπε να κάνω το αντίθετο, αλλά μη θέλοντας να βιάζομαι για το καραβάκι ακολουθώ την στεριανή διαδρομή, γύρω στις δυόμιση ώρες δρόμος. Η περιοχή είναι αγροτική, καλλιέργειες και γελάδια παντού. Μάλιστα, συναντώ μια πανέξυπνη ιδέα. Κάποιος έχει αντικαταστήσει το απλό λευκό πλαστικό από τις μπάλες με τις ζωοτροφές με κίτρινο, σχηματίζοντας κεφάλια Lego! Τις γουστάρω αυτές τις μικρές δημιουργικές κινήσεις που ομορφαίνουν την καθημερινότητα ένα τόσο δα τσικ. Βέβαια η προσοχή στην λεπτομέρεια φαίνεται και σε άλλα σημεία. Για να σηματοδοτήσεις την φάρμα σου με όνομα και αριθμό μπορείς να γράψεις με λαδομπογία σε τσίγκο, πινελάκι και έτοιμος. Ή μπορείς να έχεις αυτό το ξυλόγλυπτο γραμματοκιβώτιο. Συνεχίζω να κινούμαι σ’ έναν τόπο γεμάτο νερά: Λίμνες, ποτάμια, καταρράκτες σε αφθονία γύρω μου. Καθώς ο ήλιος γέρνει σταδιακά, το βουνό στον ορίζοντα δείχνει τόσο λείο, τόσο νωπό. Και όλο και ζυγώνω. Αντιλαμβάνομαι ξαφνικά την θερμοκρασία να βουτά έντονα καθώς πλησιάζω. Τι στο καλό, ούτε έδυσε ο ήλιος, ούτε τρέχω τόσο, από πού κατεβαίνει αυτός ο παγωμένος αέρας; Τότε αντιλαμβάνομαι ότι το δεξί μέρος του βράχου είναι το άκρο παγετώνα. Λόγω της διαδρομής που ακολούθησα δεν τον είδα στην πλήρη του έκταση, αλλά οι επιπτώσεις του είναι αισθητές. Εντελώς πρωτόγνωρο συναίσθημα, σαν να άφησε κανείς την κατάψυξη ανοικτή μες στο κατακαλόκαιρο. Διαρκές μου πρόβλημα στη Νορβηγία είναι το ότι ο δρόμος δεν έχει πλατώματα στις άκρες. Θέλω να απαθανατίσω τον φωτισμό των γυαλιστερών βράχων ωστόσο και σταματάω στην άκρη, τι στο καλό, δεν έχω δα και κανένα Scania. Και η διαδικασία γίνεται πλέον πολύ γρήγορα, τσακ μπαμ ακουμπάω γάντι στο φέρινγκ (έχουν ασυνήθιστα μεγάλο πλάτος στο Fi), η μηχανή είναι πάνω πάνω στο τανκμπαγκ, αφαιρώ το κάλυμμα του φακού και έτοιμος. Όόόόχι κύριος, τα αυτοκίνητα πίσω μου θα σταματήσουν καθώς έρχονται άλλα δυο αυτοκίνητα (αυτά που έπιασε ο φακός) και δεν θέλουν να κάνουν την μανούβρα να με προσπεράσουν ενώ είμαι σύριζα με το χώμα. Υπερπροστατευτική η κίνησή τους, ένιωσα μαλάκας που εντελώς άθελα μου παρεμπόδισα τόσο την κυκλοφορία.
  49. 13 likes
    Η διαδρομή που ακολουθώ λέγεται 520, δεν την έχω δει να αναφέρεται πουθενά, την ακολουθώ απλά επειδή βολεύει σε σχέση με την αφετηρία μου, αλλά αξίζει και με το παραπάνω, άγρια, στριφτερή και έρημη. Μάχη ανθρώπου – φύσης, όλη αυτή η κατασκευή για την στήριξη του αγωγού. Μάχης συνέχεια με το φράγμα. Ο δρόμος περνάει από πάνω του, στ’ αριστερά σου η λίμνη, στα δεξιά πεδιάδα. Υπέροχα τοπία αυτό το πρωινό, πολλά σημεία δεν τα έχει πάρει καν ο ήλιος ακόμη. Δεν ξέρω που να πρωτοσταματήσω για φωτογραφίες. Από τις βέργες στην άκρη του δρόμου καταλαβαίνει κανείς πόσο χιόνι πιάνει εδώ πάνω. Αλλά αυτή η θέα, οι αντανακλάσεις. Ξαναπιάνω την χθεσινή διαδρομή ‘13’ που είναι κυριότερος δρόμος, πριν το καταλάβω βρίσκομαι στον γνωστό καταρράκτη låtefossen. Δεν είναι ότι το νερό πέφτει από μεγάλο ύψος, αλλά το ότι χτυπάει σε πολλούς βράχους μέχρι να φτάσει χαμηλά. Δημιουργείται έτσι ένα μεγάλο σπρέι, σε πιτσιλίζει όταν περνάς από μπροστά. Έχω φτάσει μάλλον ακατάλληλη ώρα, αφού ο ήλιος μόλις που σκάει πάνω από την κορυφή και σε τυφλώνει μην επιτρέποντας σου να απολαύσεις το θέαμα. Βέβαια έλλειψη καταρρακτών δεν έχει η Νορβηγία, χιλιόμετρα μακριά ένας ‘άσημος’, αλλά εντυπωσιακότατος αποζημιώνει για τον låte.
  50. 13 likes
    Αυτό που δεν είναι καθόλου όμορφο, είναι η αρχιτεκτονική των σπιτιών, αν απλά μου έδειχναν τον τόπο θα έβαζα στοίχημα ότι βρίσκομαι κάπου στη νότια Αγγλία. Αν το καλοσκεφτείς, σαν απόσταση είναι κάπως κοντά, ωστόσο τα χωριουδάκια στερούνται χαρακτήρα αποτελούμενα από πανομοιότητα σπίτια από τούβλο, μικρά παράθυρα και ένα πρόχειρο βάψιμο σε λερωμένο λευκό. Μπλιαξ! Ενδιαφέρουσα ιδέα μου φάνηκε η εξής για να βεβαιώνονται ότι στις εισόδους των οικισμών φρενάρεις στο όριο των 50: Μαζί με την πινακίδα με το όνομα του χωριού σε κάθε ρεύμα εισόδου κοτσάρουν και κάτι σαν νησίδα που δημιουργεί… chicane. Ακριβώς όπως στις πίστες της Formula 1 όταν ήθελαν να κάνουν κάποιες ευθείες λιγότερο γρήγορες! Αναγκάζομαι σε στάση στο χωριουδάκι Nymindegab (ονοματάρα; ) για να χαζέψω το μουσείο του. Σ’ ένα βαθμό το βλέμμα τραβάει αρχικά ο μαύρος ανεμόμυλος, αλλά με μια προσεκτική ματιά βλέπει κανείς ότι πίσω από την τζαμαρία κρύβεται ένας ολόκληρος σκελετός φάλαινας! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο θηριώδες θηλαστικό ποτέ, μένω να το χαζεύω. Δυστυχώς οι αντανακλάσεις του γυαλιού δεν επιτρέπουν να φανεί όσο εντυπωσιακά το είδαν τα μάτια μου. Και φτάνω στον λόγο της παράκαμψης μου από την Δανέζικη (Δανική ακούεται αδόκιμο!) ενδοχώρα: Πίσω από το… σημαιοστολισμένο ανάχωμα βρίσκεται η Βόρεια Θάλασσα, πρώτη μου επαφή με την θάλασσα σ’ αυτό το ταξίδι. Τελευταία φορά την αντίκρισα από το μακρινό Essex της Αγγλίας και η εικόνα παραμένει ολόιδια, ο ίδιος δαιμονισμένος αέρας φυσάει αδιάκοπα. Για τους φαν του kite surfing πολύ καλά νέα. Στην Sony μου φάνηκαν αξιότερα εστίασης τα χόρτα βεβαίως!