Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 03/08/19 in all areas

  1. 58 likes
    Καλημέρα σας Οπως καταλαβαίνετε τα λόγια είναι περιττά..πήγα και την πήρα από την αντιπροσωπεία χωρίς να την έχω οδηγήσει καθόλου και έχοντας ένα πραγματικό άγχος για το αν θα είμαι οκ επάνω της, αν θα φτάνω ικανοποιητικά τα πόδια κάτω, αν θα μου αρέσει η θεση οδηγησης, αν αν αν... Ταιριάζεις επάνω της λες και την εφτιαξαν για εσένα.. Έκανα μία μικρή βόλτα μέχρι σαρωνίδα, νίωθεις ότι με την σκεψη σου στρίβει.. Ο θόρυβος που κάνει ο κινητήρας είναι απλά εκπλητικός!!! Όπου και να σταματήσω, κάθομαι σαν χαζός και την χαζεύω.. Ασυνάρτητες σκέψεις γραμμένες, δεν είμαι καλός στο γράψιμο και ο ενθουσιασμός της στιγμής το κάνει ακόμα χειρότερο.. Υ.Γ. ξεκίνησα το στρώσιμο, θέλω να της το κάνω σε μία μέρα να μπορέσω να ακουσω πως κάνει ο κινητήρας σε ψηλότερες στροφές
  2. 42 likes
    Paso los Libertadores, Cristo Redentor, Άνδεις, σύνορα Αργεντινης-Χιλης, 3850μ υψόμετρο.
  3. 39 likes
    Έπαιξες μεγάλο ρόλο στην τελική απόφαση, το ξέρεις ήδη Η συνέχεια του φωτορεπορτάζ... Πρώτη σωστή βόλτα στην Πάρνηθα. "Δυστυχώς" πήγα δικάβαλος οπότε δεν είχα όση ελευθερία ήθελα στις εξόδους των στροφών... Η φράση στρίβει με το μυαλό αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματικότητα. Και δεν έχω παίξει ακόμα με ρυθμίσεις ανάρτησης. Ο κινητήρας μου φαίνεται ότι ροπιάζει από τις 1000 στροφές, λειτουργησε το traction control με 6η σε ψιλογλυστερο δρόμο (θυμίζω έχω όριο τις 5500-6000 στροφές).. Θα επανέλθω δριμύτερος! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές
  4. 37 likes
    Πετάχτηκα μέχρι την Αθήνα σήμερα το πρωί. Στον γυρισμό για Πάτρα σταμάτησα 3 φορές στα ουρητήρια της Ολυμπίας οδού (πρώην κωλόδρομος με κολονάκια) για να καθαρίσω με νεράκι......... την ζελατίνα....... του CB......... του 1300 ντε Μια αναζήτηση 2 χρόνων έλαβε τέλος σήμερα. Ξεκινήσαμε για Αγία Παρασκευή κατά τις 7:00 με το αμάξι του Γιώργου και τον κοπέλα του και εγώ ήμουν τόσο χαλαρός (παραδόξως) λες και πήγαινα να αγοράσω σώβρακα και σουτιέν. Αφού τελειώσαμε τα διαδικαστικά και τους καφέδες, χαιρετηθήκαμε και ξεκίνησα για Πάτρα. Είχα στο μυαλό να πεταχτώ σε 2-3 φίλους και να αγοράσω ένα σετ για σαμάρια, αλλά που μυαλό. Μόλις πήρε μπρος η "ραπτομηχανή" βγήκα αμέσως στην αττική οδό, χέστα όλα πάμε να οδηγήσουμε. Σταματώ να φουλάρω βενζίνη και αμολιέμαι. Βάζω πέμπτη και απλά ανοιγοκλείνω το γκάζι σε όλη την διαδρομή, το τερατάκι ροπής απλά γουργουρίζει. Και ξαφνικά εκεί κοντά στα διυλιστήρια, με τη κλασσική μπόχα του θειαφιού αρχίζω να γελάω, να τραγουδάω, να κλαίω με λυγμούς, να συνέρχομαι και πάλι από την αρχή. Κάθε 4-5 λεπτά το ίδιο μέχρι περίπου το Ζευγολατιό Κορινθίας που στάνιαρα, σαν άντρακλας που είμαι. Δεν περίμενα ποτέ να συγκινηθώ έτσι. Ακόμα βουρκώνω τώρα που τα γράφω. Τέλος πάντων ας συγκροτηθώ. Μόλις έφτασα Πάτρα την πήγα για φώτο στην παραλία εδώ κοντά με την συννεφιά και το αεράκι, βενζινούλα και βουρ στο πάρκινγκ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω ΠΑΡΑ πολύ τον @FlyingInADream για το τρέξιμο, τον έλεγχο, τις φωτογραφίες, τις συνεννοήσεις, τον μάστορα κλπ Σιγά που θα γλίτωνες από τα ευχαριστήρια Τον "γιόκα" μου τον @Avatar για την μεταφορά, την παρέα, τα γέλια στο αυτοκίνητο, την εξυπηρέτηση με την τράπεζα, hot spot κλπ. Και τον @estebahn για την ώθηση-πίεση να πάρω το CB. Μάλλον αυτός το ήθελε το CB, βασικά πρέπει να είναι πιο καυλωμένος εεεε χαρούμενος από εμένα ΑΛΛΑ μην ξεχνιόμαστε. Τώρα την έχω μεγαλύτερη. Την μηχανή ΥΓ Πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα από χθες με όλα αυτά.
  5. 34 likes
    Ουδεμία σχέση ο καιρός σήμερα με μόλις επτά μέρες πριν, βουρ για το πρώτο πάσο της ημέρας, Grosse Scheidegg. Θεόστενος δρόμος μέσα στο δάσος, μια διαρκής ανηφόρα. Από τα μέσα της διαδρομής πληρώνεις προκαταβολικά 8 φράγκα για το γεγονός ότι κάπου θα παρκάρεις και συνεχίζεις για τα σαλέ πριν την κορυφή. Ήλπιζα ότι εδώ πάνω θα συναντούσα μόνο ποδηλάτες και περιπατητές τέτοια ώρα, Ξέχασα το αναθεματισμένο το Postbus, τα αντίστοιχα ΚΤΕΛ που οι Ελβετοί έχουν βάλει σε κάθε ορεινή διαδρομή και έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι άλλων οχημάτων, όπως νευριασμένα μου υπενθύμισε ένας οδηγός τους. Μα πώς μπορείς να έχεις νεύρα εδώ πάνω με αυτή τη θέα; Και άνευ Βέφας στο πλάνο, νομίζω αυτή η κορυφή αξίζει έξτρα φωτό. Χαρά στα πνευμόνια σου αδερφέ! (Για τον ποδηλάτη λέω). Το σύρμα είναι ελαφρώς ηλεκτροφόρα περίφραξη αγελάδων. Να που χρησίμευσε και η προϋπηρεσία στη limbo! Στην κορυφή του Πάσου κάτι σαν πολύ πρωινός αρραβώνας / γάμος δεν κατάλαβα ακριβώς. Ωραία η Τριχωνίδα που παντρεύτηκε φίλη μου προσφάτως, αλλά τούτη εδώ η νύφη έκανε μάλλον καλύτερα κουμάντα. Από εδώ που η κορυφή είναι πιο κοντά συνειδητοποιείς τα μεγέθη του χιονιού, εκείνοι οι κατακόρυφοι όγκοι που περιμένουν να πέσουν μπορεί να είναι και 30 μέτρα σε ύψος.
  6. 34 likes
    Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  7. 30 likes
    Όταν έγραψες on-off, σκέφτηκα να απαντήσω πως δεν το θεωρώ σε αυτή την κατηγορία όταν φοράει λάστιχο 100% δρόμου αλλά μετά μου έτυχε αυτό... Πήγα Μάντρα-Ερυθρές-Θήβα-Αλίαρτο και από εκεί έκοψα αριστερά και ανέβηκα το βουνό ώστε να πάω προς Κυριάκι από κάτι που στο google maps μου είχε φανεί ωραία στριφτερή διαδρομή. Εν τέλει από Ευαγγελίστρια μέχρι Κορώνεια (9χλμ) έκανα χωματόδρομο σχετικά πατημένο με αρκετά νεροφαγώματα που με άγχωσαν ανα διαστήματα.. Απόζημιώθηκα τελειώνοντας τον χωματόδρομο όταν βγήκα σε αυτή την όαση.. Έκανα την καθιερωμένη βόλτα από Δίστομο-Αράχωβα-Χ.Κ. και συνέχισα προς Τιθορέα. Από την Αράχωβα μέχρι το Λιβάδι επίσης καινούργια άσφαλτος, ήταν σαν να μου έλεγε στρίψε... Ο καιρός ιδανικός για βόλτα, συννεφιά με διαστήματα ηλιοφάνειας, στον Παρνασσό είχε 15 βαθμούς. Συμπλήρωσα τα 1000χλμ , Δευτέρα πάω για το πρώτο σέρβις.. Αντιλήφθηκα σήμερα ότι κάηκε το πίσω δεξιά φλας, ελπίζω να μην ξεκινήσουν από τώρα οι αβαρίες..
  8. 29 likes
    Συνεχίζοντας την συμβίωση, μετά το πρώτο σέρβις έφυγα ξανά για βόλτα το σκ επ ευκαιρία ενός γάμου στην Λαμία. Εννοείται πήγα από την κλασσική βόλτα του Παρνασσού όπου και την έκανα στον 2πλασιο χρόνο γιατί σταματούσα για φωτογραφίες. Από εντυπώσεις...ξεκίνησα να χρησιμποιώ το quickshifter. Για την ομολογουμένως μικρή μοτοσυκλετιστική ζωή μου, είναι ότι πιο κ@υλωτικό έχω ζήσει επάνω σε μηχανή. Ήθελα να μου πείτε και εσείς γνώμη, εάν είναι νωρίς να το χρησιμοποιώ όταν ακόμα είμαι σε φάση στρωσίματος. Το εγχειρίδιο δεν αναφέρει τίποτα, το όριο στροφών που έχω είναι πλέον οι 11κ μέχρι τα 2500 χλμ. Κάηκε και το αριστερό φλας, δεν δίνω σημασία, προχωράμε.
  9. 28 likes
    Συνέχεια με το Transfagarasan της Βραζιλίας και κλασσικό μοτο-προορισμό, το Serra do Rio do Rastro. 284 kurwas curvas απόλαυσης και καλής ασφάλτου. Από την άσφαλτο στο χώμα την ίδια μέρα, και δη 130 χλμ αυτού. Αν δεν είχαμε βρει πεσμένες γέφυρες και αν δεν είχαμε χαθεί κάμποσες φορές ανάμεσα στα γελάδια θα ήταν λιγότερα, αλλά τα τζιπιέσια δεν λειτουργάν εκεί.
  10. 28 likes
    Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  11. 27 likes
    Εδώ και λίγες μέρες είμαι κάτοχος ενός Sym Cruisym 300. Αγοράστηκε καινούριο και έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε. Ειμαι πολύ ευχαριστημένος με την επιλογή μου τελικά, γιατί παρόλο που το έκλεισα για αγορά, κρατούσα μια επιφύλαξη. Ολα καλα λοιπον. Νομίζω ότι θα τα πάμε καλά. Πάρτε και μερικές φωτογραφίες. Special thanks @r3negade για το τρέξιμο και γενικότερα το support
  12. 26 likes
    Μετά απο 4 μήνες με το KLE 500 και 5.000χμ σε όλα τα τεραίν εκτός απο το χώμα (που ήταν ένας απο τους λόγους που το πήρα) αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να πάρω ένα πιο ασφάλτινο μηχανάκι, κατά προτίμηση injection, αν έχει και τίποτα ουσιαστικά extra ακόμα καλύτερα. Πέφτουμε με τα μούτρα λοιπόν στο car και ΠΑΠΑΡΔΕΛΕΣ! Ο καθένας τον μακρύ του και τον κοντό του, βαφτισμένα μηχανάκια, βαφτισμένα χιλιόμετρα, βαφτισμένα μοντέλα, οι δε σοβαροί πωλητές που πουλάνε σωστό μηχανάκι στον κόσμο τους. Τρανό παράδειγμα κάτι vstrom 650 με 70-80 χιλιάδες χιλιόμετρα στα 4 χιλιάρικα (15 χρονών χωρίς abs κλπ). Κάπου εκεί το παίρνω απόφαση και εγώ και λέω τέλος, με το KLE θα γεράσουμε (ή τέλος πάντων θα βγάλουμε μαζί το καλοκαίρι και βλέπουμε για το επόμενο). Έλα όμως που η μοίρα έπαιξε τα παιχνίδια τους και βρίσκω BANDITARA! (ναι αυτόν τον βαρύ τάφο που δεν πάει βήμα και δεν κάνει για τίποτα) σε τιμή παρόμοια με crypton x, με ABS, πολύ κάτω απο 30.000χμ και πρώτο χέρι. Αφού λοιπόν το είδα απο κοντά και τράβαγα τα μαλλιά μου (ή τελος πάντων ότι έχει μείνει) απο την χαρά το πήρα. Δεν ξέρω τι να πώ. Εντυπώσεις απο την μετάβαση; Απο τα αλόνια στα σαλόνια. Πολύ ωραία λειτουργία κινητήρα με δύναμη παντού (σε σχέση με το kawasaki που αν και δικύλινδρο ήθελε να σηκώσεις στροφές για να τσουλήσει αξιοπρεπώς). Φρένα; Δεν ξέρω! Μου έφταναν και αυτά του κλε αν και στα πολλά χιλιόμετρα τράβαγε λόγω της μονής τεράστιας δισκόπλακας. Πάντως αυτό έχει δύο τετραπίστονες δαγκάνες μπροστά και ABS, μερικές δοκιμές που έκανα με χιλιόμετρα (ακόμα και στα 180+) μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Φώτα; Πολύ καλή δέσμη με τις εργοστασιακές λάμπες και στις δύο σκάλες, μοιάζουν πολύ με αυτοκινήτου. Εμφάνιση; Για πολλούς (για τους περισσότερους), για μένα είναι εδώ και χρόνια ίσως στην θέση του dreambike μου, το μεγάλο του αδερφάκι, ο γορίλας το 1250, οπότε πιστεύω να σας κάλυψα. Πάμε στα αρνητικά τώρα; Πάμε! Η εξάτμιση του που ενώ είναι τέλεια και δεν κάνει θόρυβο, είναι ογκώδης και με ρωτάνε όλοι αν είναι χιλιάρι, ΑΛΛΑ, όποιος ανεβαίνει πάνω (ή κατεβαίνει) καίγεται, επίσης όταν το σβήνω σκάνε τα ποπ κορν αλλά θα δούμε τι θα κάνουμε, θα πάρει πόδι ενδεχομένως. Αυτά, φωτογραφία δεν έχει.
  13. 25 likes
    #pappoudiera_racing_team Ειναι πολλα τα αλογα μαγκες. Σηκωνεται στην αλλαγη απο τεταρτη σε πεμπτη το ατιμο...
  14. 25 likes
    Ο κύβος ερρίφθη Οσονούπω φωτογραφικό υλικό..
  15. 24 likes
    Με την ευκαιρία της παρουσίας του καινούργιου Daytona moto2 765 limited edition της Triumph για το δρόμο και για την πίστα βρήκα αφορμή για να κάτσω να μαζέψω όλες τις αλλαγές που χρειάστηκε να γίνουν ώστε να μετατραπεί ένα 675 του 14 από street bike σε καθαρόαιμο track bike (οι αλλαγές έγιναν βάση των κανονισμών της κατηγορίας supersport του ελληνικού πρωταθλήματος) και να γίνει μια σύγκριση στο τέλος ανάμεσα στα δυο μηχανάκια. 765 moto2 limited edition Περιορισμένη παραγωγή στα 765 κομμάτια για Αμερική κ Καναδά και άλλα τόσα για τον υπόλοιπο κόσμο. 765 cc, 128 άλογα (+2 σε σχέση με τα 126 του 675 '13+) τα οποία δεν διευκρινίζουν αν είναι τροχό ή στρόφαλο, αλλά επειδή η πλειοψηφία των κατασκευαστών αναφέρεται στο στρόφαλο παίρνουμε ως δεδομένο ότι και σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για στρόφαλο, κόφτης αυξημένος κατά 600 στροφές σε σχέση με το street triple 765 στις 13250, ride by wire και traction control και καινούργια Brembo Stylema φρένα/τακάκια σε σχέση με το 675R του '13. Ανθρακονημάτινα fairings, καινούργια ECU και dash, ride by wire με riding modes και κάπου εδώ είναι που τελειώνουν οι διαφορές με το 675 του 13+ έχοντας την ίδια γεωμετρία, πλαίσιο και αναρτήσεις και όπως και το προηγούμενο μοντέλο έτσι και το 765 δεν είναι Euro 5 compliant. Αναφορικά οι τιμές για το απλό 675 ήταν 8.899 Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 13.500 ευρώ ενώ για το 675R ήταν 10599 λίρες Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 15.500 ευρώ. Το 765 moto2 στην Αγγλία είναι στις 15.765 λίρες, μια διαφορά των 5.000 λιρών σε σχέση με το 675R '13+. Dayton 675 14' (non ABS) track bike conversion Bodywork Sebimoto body και Pro Fiber tail: €540 Motoholders Subframe: €410 Triumph Cover protector kit: €252 Triumph frame sliders: €260 Triumph Decals: €150 Triumph chainguard: €45 Seat pad: €34 Double Bubble Screen: €26 SES Rearset : €437 Race fuel cap: €71 Dzeus fasteners: €19 Levers guard: €16 Handlebar aluminum 3 buttons switch: €11 Engine Triumph kit Arrow Titanium exhaust: €1800 BDK Race kit Generator: €976 Triumph kit Exhaust cam: €580 Triumph kit valve springs: €430 Triumph kit Titanium exhaust valves: €300 Arrow Titanium tail pipe: €310 Ventury Systems velocity stucks: €280 Triumph kit Camchain tensioner: €150 DNA Air filter: €96 Triumph kit idle adjuster: €87 Triumph Kit head gasket: €67 Sai blanking kit: 25 Triumph Quick action throttle body: €20 Suspension K-Tech DDS Pro: €1650 K-Tech RDS: €1190 Transmission AFAM aluminum sprockets (-1 +1): €50 DID X'Ring ERV3 G&G 520 chain conversion: €195 Electronics Triumph Race ECU: €1500 Triumph Race Harness: €711 Gripone Leone Traction control: €960 Bazzaz (ZFI k Z-AFM): €650 Full Spectrum Pulse P2 Lithium Battery: €308 Triumph Race Quickshifter: €281 Μαμά το μηχανάκι με Arrow τελικό και το αντίστοιχο πρόγραμμα της Triumph είχε μετρηθεί σε Dynojet δυναμόμετρο στα 115 τροχό (126 άλογα στρόφαλο δίνει ο κατασκευαστής, που σημαίνει περίπου 10% απώλειες λόγω μετάδοσης), μετά τις αλλαγές δυναμομετρήθηκε σε Fuchs δυναμόμετρο (χωρίς το race generator και τα velocity stucks) στα 124 τροχό, με τις τελευταίες αλλαγές περιμένω να έχει πάρει 2-3 άλογα ακόμα άρα πάμε κοντά στα 127 άλογα τροχό (που αντιστοιχούν σε περίπου 140 άλογα στρόφαλο). Θα μπορούσε να πάρει και άλλα 2-3 άλογα αν αυξηθεί πιο πολύ η συμπίεση (πχ 14.0:1) με πλανάρισμα της κεφαλή και αλλαγής της φλάτζας στη βάση του κινητήρα, αλλά θεωρώ ότι δεν αξίζει το ρίσκο. Ο χρονισμός των εκκεντροφόρων έγινε με γνώμονα το όριο στροφών και συγκεκριμένα να πέφτει η ιπποδύναμη στο προηγούμενο όριο στις 14.400 αντί να στοφάρει μέχρι τις 15.500 που είναι ο κόφτης τώρα με τον αγωνιστικό εγκέφαλο ούτως ώστε να διατηρηθεί η αξιοπιστία και η συχνότητα ανακατασκευής του κινητήρα στα προηγούμενα επίπεδα. Τώρα όσον αφορά το 765 , η εντύπωση μου είναι ότι η Triumph εκμεταλλευόμενη τη δημοσιότητα λόγω moto2 προσπαθεί να ξεστοκάρει ότι δεν πούλησε όλα αυτά τα χρόνια με το 675 απλά κοτσάροντας στο παλιό μηχανάκι έναν καινούργιο κινητήρα και χρεώνοντας ένα premium 5000 λιρών. Δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να επενδύσει στους αγώνες και φαίνεται από το line up των καινούργιων μοντέλων της. Το μηχανάκι, λογικό μεν, είναι φιμωμένο λόγω ρύπων και για χάρη της αξιοπιστίας δε, μιας και είναι κατά κύριο λόγω μηχανάκι δρόμου και χρειάζεται να διατηρήσει την ίδια συχνότητα service όπως και το προηγούμενο μοντέλο. Απευθύνεται σε πολύ περιορισμένο κοινό όχι τόσο λόγω τιμής, αλλά κυρίως λόγω κυβισμού. Επίσης η βελτίωση ενός 675 με το αγωνιστικό κιτ για να φτάσει σε απόδοση στα επίπεδα που μπορεί να φτάσει ένα 765 με πρόγραμμα, φίλτρο και ολόσωμη εξάτμιση είναι πιο ακριβή και δεν αξίζει, αυτό που ίσως αξίζει για κάποιον που θέλει ένα Daytona 765 αλλά δεν πρόλαβε να δώσει την προκαταβολή είναι να αγοράσει κινητήρα, εγκέφαλο, πλεξούδα και να τα βάλει σε ένα 675 που μπορεί πλέον να βρει αρκετά φθηνά. Επίσης υπάρχει και η επιλογή του F3 800 που για μένα είναι πιο όμορφο μηχανάκι (αλλά ολίγον τι ζημιάρικο...) :D
  16. 24 likes
    Την έπλυνα, την γυάλισα και την λάδωσα σήμερα Αλλά το Σάββατο είχε ρύθμιση του sag από τον μάστερ του είδους ksino1100 με τις απαραίτητες δοκιμές κατά το σετάρισμα των αναρτήσεων. Γαμήθηκε ο πούστης άφησε το μισό λάστιχο στην άσφαλτο και μου δήλωσε ότι δουλεύει το ABS Αλλά μετά αλλάξαμε και τις λάμπες $%@#&#@$%^&*$$**@*((%$ Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε βάλει led H4 με δυνατό φως αλλά είχε χάλια δέσμη. Μετά από την σχετική αναζήτηση βρήκα λάμπα που είναι κοντά στο σχεδιασμό με τις Η4 αλογόνου και ήταν ευκαιρία να τις αλλάξουμε. Έλα που δεν χώραγε να βγει η λάμπα και φάγαμε πολλές ώρες, βγάλαμε όλη την μούρη, βίδες που ήταν στραβωβιδωμένες, εργαλεία που κλώτσαγαν...... ............ζήσαμε ένα όνειρο μέσα στην κωλοζέστη Και σαν αν μην φτάνει αυτό σταμάτησε να δουλεύει η αντλία βενζίνης λόγω immobilizer............ΚΑΥΛΑΑΑΑΑ Εδώ οι σκλάβοι της kawasaki παλεύουν να δουν πως σκατά θα ξεβιδώσουν το σύμπαν και αναρωτιούνται πόσα κιλά μπλε μπογιά χρειάζονται για να κάνει μπλουμ στην θάλασσα το CB. Αλλά το team Honda lovers τα κατάφερε και μόλις βράδυασε έκανα μια μικρή τσάρκα να δω τα φώτα. Πριν ήταν έτσι η μικρή και η μεγάλη σκάλα. Και βρεθήκαμε με την νέα λάμπα στο παρακάτω. με αλφάδι δέσμη και ακόμα περισσότερο φως. ΠΡΟΣΟΧΗ Έχω πειράξει τις φωτογραφίες για να τις φέρω όσο πιο κοντά στο πραγματικό, γιατί από το πολύ φως ο αισθητήρας της κάμερας τα έκανε όλα υπέρλαμπρα σαν μέρα. Το κουφό της υπόθεση είναι ότι βάλαμε την παλιά λάμπα στο YBR του Γιάννη και η πουτάνα της κενωνίας κάθησε ΤΕΛΕΙΑ με εξαιρετική δέσμη. Οπότε τώρα το yamapa έχει λάμπα honda και ο ksino μετάνοιωσε που έμπλεξε με τα μπουρδέλα της Kawasaki. Σκλάβε Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για όλα όπως και τον σκλάβο Κυριάκο, το μηχανάκι στην στροφή της τριών Ναυάρχων έδωσε ρέστα από την εξωτερική και επιπλέον είναι απίστευτα smooth με τις ανωμαλίες του δρόμου από 0χλμ. Βάλε μια φωτογραφία τα φώτα του YBR πως είναι τώρα. ΥΓ O Shoichiro σε περιμένει στην αγκαλιά του.
  17. 24 likes
    Σήμερα δοκιμάσαμε το βούνο ως πηγή δροσιάς.
  18. 23 likes
  19. 22 likes
    Εδώ και ένα χρόνο... λάλησα καθώς το περσινό καλοκαίρι πούλησα την Transalp που είχα αγοράσει το προπέρσινο! Όταν είχα πάρει αυτή την Transalp 600 που ήταν η τελευταία μου μηχανή, έψαχνα (με μικρότερο βέβαια διαθέσιμο μπάτζετ απ' αυτό που είχα τώρα - τότε ήταν ως 1.500 ευρώ ενώ τώρα ως 3.500 βαριά) για... δυο μήνες περίπου! Είχα δει τότε ΑΠΕΙΡΕΣ μηχανές, κυρίως BMW F 650, Suzuki Freewind και Honda Transalp, οι οποίες στις φωτογραφίες ήταν... ολόφρεσκες και λαχταριστές και αυτοί που τις πούλαγαν έγραφαν ΟΛΟΙ ότι ήταν "σε άριστη κατάσταση", "δε θέλει τίποτα" κλπ., κλπ. Όταν όμως τις έβλεπες από κοντά... σου ερχόταν να βάλεις τα κλάματα! Με μεγάλη δυσκολία κατέληξα σε εκείνη την Transalp που τελικά αγόρασα, η οποία πραγματικά ήταν προσεγμένη σε σχέση με τις άλλες που είχα δει! Κι όμως μου έβγαλε κάμποσα μικρά αλλά σπαστικά θεματάκια, μια που κάηκε ο ανορθωτής (διότι ήταν κινέζικος καθώς αυτόν είχε τοποθετήσει ο προηγούμενος όταν του κάηκε κάποια στιγμή ο εργοστασιακός...), μια που διαπίστωσα διαρροή λαδιού από κάπου και χρειάστηκε επισκευή, μια που ήθελε αλλαγή μπροστινής δισκόπλακας, μια που άλλαξα λάστιχα επειγόντως - συν κάτι μικροβαψίματα και επισκευές που κόστισαν μόνο αυτά 250 ευρώ κλπ.! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΚΑΛΟΥ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΟΥ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ/ΜΕΤΡΙΟ ΜΠΑΤΖΕΤ! Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, επειδή όλο κάτι ήθελε αλλά και επειδή έκαιγε χειρότερα από αυτοκίνητο, τελικά την πούλησα... Όταν πουλήσεις όμως μια μηχανή... δεν είναι καθόλου απλό στις συνθήκες της κρίσης να αγοράσεις άλλη! Μόνο τώρα έγινε δυνατό! - αφού στο μεταξύ είχα φτάσει να βλέπω στο δρόμο τις μοτοσυκλέτες και να απελπίζομαι! Αν και είχα αποφασίσει μέσα μου ότι δεν θα ξανααγόραζα μεταχειρισμένη, είπα παρ' όλα αυτά να ξανακοιτάξω και τώρα για καμιά "καλή ευκαιρία" (εμένα μου λες...) - και οι πρώτες μοτοσυκλέτες που έτυχε να δω ήταν μια Aprilia Mana GT του 2011 με 22.000 χιλιόμετρα κι μια Honda Hornet 650S του 2005 με 30.000 χιλιόμετρα. Για άλλη μια φορά στις φωτογραφίες έλαμπαν και στην πράξη... αφήστε καλύτερα (ειδικά η Honda ήταν πραγματικά για τον παλιατζή... απορώ με το θράσος του μαγαζιού που ήθελε και 2.600 ευρώ!!!). Αν και οπαδός των νεορετρό και προσανατολισμένος στη Daytona Rockstar 400, διάβασα όλα αυτά που γράφατε (και όσα γράφτηκαν και σε άλλο φόρουμ) για τις κινεζοκινέζικες μηχανές όπως αυτή και διαπίστωσα κιόλας ότι ο Γκοργκόλης... την παράτησε, δεν θα την ξαναφέρει! Είναι και αμφίβολο αν υπάρχει κάποια διαθέσιμη - σε όσα καταστήματα ήταν ανοιχτά και ρώτησα, δεν την είχαν παρόλο που υπήρχε στις αγγελίες τους! Ίσως βέβαια κάπου να υπάρχει ακόμα. Αφού λοιπόν είδα και την τελευταία μεταχειρισμένη, κατάλαβα ότι... θα ξαναπερνούσα τα ίδια με πρόπερσι το καλοκαίρι αν επέμενα και έτσι, μετά απ' όλα αυτά, κατέληξα... ... ΣΤΗ BENELLI BN 251!!! Έχοντας και το παράδειγμα ενός προσωπικού φίλου μου ο οποίος έχει τη Benelli BN 302 και δεν του έχει βγάλει ΤΙΠΟΤΑ (και δεν είναι κι ο καλύτερος χρήστης πρέπει να πω)! Στα λεφτά που κόστιζε... τη θεωρώ ευκαιρία. Με 2.990 ευρώ δεν βρίσκεις "κανονική" και επώνυμη μηχανή - ίσως όχι Honda, Yamaha, Suzuki, Kawasaki αλλά ένα κλικ αμέσως πιο κάτω απ' αυτές και σίγουρα πιο πάνω από τη Daytona! Επίσης στην απόφασή μου με οδήγησε... το δικό μου παράδειγμα, δηλαδή ότι σε κάποια άλλη στιγμή είχα αγοράσει, πάλι με χαμηλό μπάτζετ, τη Yamaha YBR 125 καινούρια για να αποφύγω τα μεταχειρισμένα και δεν το μετάνοιωσα καθόλου! Όταν την πάρω στα χέρια μου (την άλλη Τετάρτη διότι στο μεταξύ θα απουσιάσω... ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ;;;;;;;;; ), θα ανεβάσω και φωτό και θα γράψω και εντυπώσεις!
  20. 22 likes
  21. 21 likes
    Το τρομπόνι ήρθε χθες και τοποθετήθηκε σήμερα με την βοήθεια του Θεού. Ωραίο είναι i love it
  22. 21 likes
    Περιμενοντας την αυγη.... ......ο παλιος ειναι αλλιως! GSX 1100EF σε κατασταση καινουργιου,να ναι καλα ο κατοχος για το μερακι του.
  23. 21 likes
  24. 21 likes
    Μιχάλη, επέτρεψέ μου να επαναλάβω τα λόγια μου, αυτά των πμ. Σαφώς διανθισμένα όμως Μόνο και μόνο για να βοηθήσουμε και κάποιους άλλους, που πιθανότατα θα σκέφτονται όπως εσύ, αλλά δε βρίσκουν πληροφορίες. Οπότε: MV Agusta Turismo Veloce Νομίζω δε χρειάζεται να μιλήσουμε για εμφάνιση. Τα λόγια είναι περιττά. Και αν κάποιος εντυπωσιάζεται από την εμφάνιση της από τις φωτογραφίες, ειλικρινά, από κοντά το πράγμα ξεφεύγει. Είναι μια λουσάτη ντίβα, μια ερωτική κυρία, γεμάτη καμπύλες και λεπτομέρειες να σου κλειδώνουν το βλέμμα. Αν το target fixation το αποφεύγουμε όσο μπορούμε, εδώ απλά δε γίνεται. Κάθε στρίψιμο της ματιάς μας, είναι και ένα νέο κλείδωμα στις απίστευτες λεπτομέρειές της. Παντού στο κορμί της βασανίζεσαι. Ακόμα και οι άχαρες βίδες που βλέπουμε σε κάθε μηχανάκι, εδώ υπάρχουν σα πινελιές του Μικελάντζελο, που δε μπήκαν από λάθος ή κατά τύχη. Αλλά βρίσκονται σε αυτόν τον μεταλλικό καμβά να ανεβάζουν τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη για κάθε κατασκευαστή. Πολλά μηχανάκια θα γίνουν κλασικά στο μέλλον. Κάποια άλλα θα αναπαλαιωθούν για να ξαναζωντανέψουν. Κάποια άλλα για να παρκάρουν σε μουσεία. Και κάποια άλλα πρέπει να παραμείνουν όπως είναι για να τα θαυμάζουν σε 20 και 40 και 100 χρόνια γιατί απλά μας τίμησαν με την ύπαρξή τους. Και η Turismo Veloce είναι άνετα στις επικρατέστερες υποψίες για το θρόνο. Τελεία. Θα ακολουθήσουν μερικές φωτογραφίες της, αφενός γιατί τα λόγια μου είναι φτωχά για να περιγράψουν την τέχνη αυτής της ιταλίδας. Με μια επισήμανση: στην πραγματικότητα η μοτοσυκλέτα είναι πολύ καλύτερη!!! Και αφού εν τέλει ηρεμήσει λίγο η αναστάτωση στη βουβωνική χώρα, αφού γέμισαν τα μάτια, το μυαλό και τα ακροδάκτυλα από εικόνες και αφές, για να δούμε τι άλλο κάνει... Ανεβαίνεις στο...μπιμπελό. Πως είναι? Πληρώνεις 15Κ μεταχειρισμένο / 20(φεύγα)Κ για καινούριο, μόνο για την κ@ύλα? Το θεαθήναι? Ή έχει ουσία? Τόση ώστε να πεις...χαλάλι ρε σατανά.... Εύκολο, λεπτό στα πόδια, καλοζυγισμένο, καλό σε ύψος. Με σούπερ σέλα, στενή εμπρός για να πατάνε γερά τα πόδια ακόμα και μεσαία αναστήματα. Καλοζυγισμένο, ελαφρύ. Λίγη προσοχή παρακαλώ στο ανέβασμα στο αλογάκι. Είναι κρίμα να πληγώσουμε εκείνη την υπέροχη ουρά με τις μπότες μας. Εργονομία σωστή και προσεγμένη. Με ποιοτικούς διακόπτες, εύκολους στην πρόσβαση, στη σωστή θέση. Δε δείχνει ούτε είναι ογκώδης. Η ζωή θα είναι εύκολη, είτε στην πόλη, είτε περιαστικά είτε στην εθνική. Και οι καθρέπτες στη σωστή θέση, έχουν ικανοποιητικό εύρος κάλυψης. Το κλειδί στον διακόπτη (ανάμεσα στην τάπα και το κεντρικό παξιμάδι της τιμονόπλακας), κλικ, να η οθόνη να δίνει άπειρες πληροφορίες. Πλούσια, πολλή πληροφορία, θέλει συνήθεια και χρόνο για να δέσει στα μάτια του αναβάτη. Πολλά μπλιμπλίκια και ρυθμίσεις, θέλει χρόνο και υπομονή. Δεν είναι κακό βέβαια, θέλει τα...προκαταρκτικά της η γυναίκα. Να της αφιερώσεις ώρες και κουβεντούλες (και κανένα μπινελίκι που και που) Να ακούσουμε την καρδιά της. Πατάς τη μίζα και, ωωωω, εντυπωσιακό. Η γυναίκα είναι γκόμενα βαρβάτη. Δεν είναι ψιψίνα. Έχει άγριο δούλεμα, τραχύ αλλά συνάμα γλυκό. Πως είναι εκείνες οι ωραίες γυναίκες, που σου μιλούν με λίγη βραχνάδα, τόσο όσο, που γαργαλάει αυτιά και...βουβωνική? Ε κάπως έτσι. Την έπλασε ο θεός να σε μαγεύει με την εμφάνισή της αλλά και τις κουβέντες της. Είναι δεδομένο πως σε κάθε φανάρι μερικές χαλαρές ξερογκαζιές θα είναι μαζί σου στην καθημερινή ρουτίνα της αναμονής του πράσινου! Αρκετά λίτρα και κιλά CO2 θα απελευθερώνονται μόνο και μόνο για να την ακούς να σου γλυκομιλάει. Χμμμμμ Αφήνω τα μέλια. Βάζω πρώτη. Το παράκανα με τα προκαταρκτικά. Πως είναι στο σεεεε......στο δρόμο? Μήπως είναι μια ακόμα ντίβα κρύα και άχαρη? Πρώτη στο σασμάν, με μεγάλη ευκολία τόσο από τον (υδραυλικό) συμπλέκτη, όσο και από τον λεβιέ. Όλα μαλακά και χαλαρά. Και τσουπ...έφυγες! Ελαφριά, τόσο σε μανούβρες όσο και στο δρόμο. Έχει μια ανάλαφρη αίσθηση που την κάνει πολύ ευχάριστη στην οδήγηση. Δε κόβει πολύ το τιμόνι για επιτόπου αναστροφές αλλά δε θα προβληματίσει κιόλας. Τουλάχιστον όχι όσο τα Triumph (πχ 675SF, Tiger 1050) πχ Δε κοπανάει, δε χαζολογάει, ακούγεται όμορφα, σε κοιτούν πάααρα πολλοί!!! Όποιος θέλει να βολτάρει σε χαμηλούς τόνους, είναι ακατάλληλη συνοδός. Λογικό. Δε πας για καφέ με τη Μπελούτσι και περιμένεις να μη σε κοιτούν!! Πολύ καλή σε αναρτήσεις και φρένα. Στη συγκεκριμένη υπάρχει ηλεκτρονική ρύθμιση αναρτήσεων που γενικά δουλεύουν πολύ καλά και βοηθούν πολύ στην άνεση χωρίς να χάνουν σε απόδοση στην αθλητική οδήγηση. Δεν υπάρχουν αναπηδήσεις, ούτε χαζογλιστρήματα, ίσως να τις ήθελα λίγο πιο σφικτές αλλά μάλλον υπερβάλλω. Τα φρένα είναι απλά σούπερ....Σωστό δάγκωμα, εξ αρχής, θα το ήθελα λίιιγο πιο δυνατό για φουλ απόδοση στην αθλητική οδήγηση. Αλλά επίσης υπερβάλλω. Η συνεργασία τους με τις αναρτήσεις είναι άριστη, το πίσω απλά κάνει την τυπική διαδικασία του. Από τα πρώτα 500μ οδήγησης τα ξέχασα συνολικά. Κάτι που σημαίνει πως κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Τελεία. Βέβαια, έχει πολλά ηλεκτρονικά. Πέρα από αναρτήσεις έχει και Traction control που το ρυθμίζεις εσύ σε σκαλοπάτια (πολλά), πόσο θες να επεμβαίνει. Το ίδιο και το abs. Το ίδιο και η χαρτογράφηση του κινητήρα (αν θυμάμαι εδώ έχουμε 3 επιλογές). Γενικά μέσω ηλεκτρονικών το φέρνεις στα μέτρα σου. Αφενός για να καλύψεις τις οδηγικές σου προτιμήσεις (ή αδυναμίες), αφετέρου τις συνθήκες περιβάλλοντος (ποιότητα ασφάλτου, κίνηση δρόμου, βροχή κοκ). Το καλό είναι πως είναι δίπλα σου αλλά χωρίς να αποτελούν εμπόδιο στην οδήγηση. Ένας φύλακας άγγελος, αλλά διακριτικός. Γίνονται αντιληπτά αλλά είναι διακριτικά, δεν ενοχλούν. Και θα βοηθήσουν πάρα πολύ τον άπειρο αναβάτη. Οδηγείς και απολαμβάνεις και σκέφτεσαι πόσο ωραία και γλυκά γίνονται όλα. Μέχρι που θυμάσαι πως μπορείς να τα απενεργοποιήσεις. Και.....ωωωωω....πήρε φωτιά το κρεβάαα......ο δρόμος!!! Και τέλος οι γλύκες, τα σουξουμουξου, ο έρωτας. Καιρός για...αεροπλανικά. Και ναι, τα κάνει όλα, όμορφα και αβίαστα. Το μοτέρ ακούγεται διαβολικά όμορφα, στροφάρει και γαζώνει, σουζάρει, φρενάρει, ροπιάζει... Ακούς το φιλτρόκουτο να μπασάρει, να συντονίζει και να συντονίζεται με την εξάτμιση και τα κεφάλια να γυρίζουν να δουν τι είναι αυτό που έρχεται έτσι!! Γλιστράει γλυκά, προοδευτικά, μπορείς να προσληφθείς από το δήμο να καθαρίζεις τους δρόμους και ταυτόχρονα να παίζεις την μουσική του i3 για να χαμογελούν οι δημότες! Πλασάρεται εύκολα, μπορείς όλη μέρα να κάνεις σφήνες, να φρενάρεις οριακά, να χαστουκίζεις την καρατιμόνα, να χώνεσαι, να σουζάρεις και να αλλάζεις λωρίδα, να παίζεις συνεχώς με το σασμάν χωρίς να ασχολείσαι με συμπλέκτη και τα αυτιά να ακουν τα σκασίματα, να φουσκώνεις από αδρεναλίνη, να ανεβάζεις παλμούς, να στεγνώνει το στόμα, να ιδρώνεις. Όλη μέρα. Να σβήνεις στο βενζινάδικο, να ακούς τα μέταλλα να τραγουδούν λόγω συστολών όσο η αντλία γεμίζει χημική ενέργεια το ρεζερβουάρ και εσύ εκεί, να ανυπομονείς να φύγεις και πάλι. Για τα ίδια... Ουφ. Σταμάτα. Πάμε χαλαρά. Να ηρεμήσει το μηχανάκι. Κι εμείς... Mode commuting... Να μιλήσουμε για τα απλά, τα καθημερινά. Με τσιγαράκι, χαμένο βλέμμα, after... Γενικά είναι ένα οικονομικό εργαλείο στη καθημερινή οδήγηση, προσωπικά θα έλεγα πως απαιτεί κλειστό χώρο στάθμευσης τόσο στο σπίτι όσο και στη δουλειά. Τραβάει βλέμματα γιατί είναι μια καρακουκλάρα. Και όχι πάντα τα βλέμματα θαυμασμού...... Θα του έβαζα asap ένα supersport ελαστικό (πχ S21/S22) κ θα έστριβα του θανατά. Έχει το στήσιμο και τα περιφερειακά για να το κάνει. Και θα το κάνει. Το μοτέρ του είναι πολύ εύστροφο και με τρομερό...soundtrack. Δεν ειναι βελούδινο σα του tracer πχ αλλά έχει μια αγριάδα/τραχύτητα που προκαλεί τον αναβάτη να παίζει. Βοηθά και το σασμάν βελούδο, με στάνταρ το quickshifter που κάνει τις αλλαγές χωρίς συμπλέκτη παιχνιδάκι. Θα ήθελα λίγο μεγαλύτερο πίνακα οργάνων. Έχει πάρα πολλή πληροφορία και χανόμουν. Αν και είναι θέμα συνήθειας, ώστε το βλέμμα να ξέρει που κοιτάει και που θα βρει ό,τι αναζητά. Απλά σκέψου πως έχει δεκάδες ενδείξεις και μέχρι να γίνει συνήθεια χάνεται το βλέμμα (bluetooth, θερμαινόμενα γκριπ, καταναλώσεις, αυτονομία, χάρτης μοτέρ, αναρτήσεις, tc, abs κλπ κλπ) Ταξιδεύει καλά εν τέλει? Ωωω ναι. Δυστυχώς δοκίμασα και ως συνοδηγός και ακόμα πονάω. Όχι. Δε φταίει το μηχανάκι. Φταίω εγώ (1.90μ γορίλας) που καθόμουν πίσω από τον ιδιοκτήτη κατηγορίας φτερού και 10++ πόντους μικρότερο ανάστημα. Βάλτε και υψομετρική διαφορά. Βάλτε και την μη ύπαρξη βαλίτσας για στήριξη και....άντε γεια. Όσοι θέλετε να ταξιδέψετε με συνεπιβάτη, βάλτε βαλίτσα. Τέλος. Αν θέλετε να σας αγαπάει ο συνεπιβάτης, αν θέλετε να οδηγήσετε και αν δε θέλετε να νιώσετε στους ώμους σας την υγρασία από τα δάκρυα πόνου ενός ανθρώπου που κάθεται πίσω σας. Παρένθεση τέλος. Στο ταξίδι οι αναρτήσεις δείχνουν μαγικό χαλί. Σχεδόν άριστες αποσβέσεις και σκληρότητα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω απόσβεση συμπίεσης, λογικά με λίγο ψάξιμο παραπάνω θα βρεθεί. Ακούραστη, εύκολη, πολύ ωραία προστασία από τον αέρα (λεπτομέρεια: ΔΕΝ είμαι υπέρμαχος των μεγάλων παρμπρίζ τύπου φλορέττα του παππού κολλημένη στο μούτρο του GS για προσομοίωση αυτοκινήτου σε ρυθμούς 130km/h. Μου αρκεί ο αέρας να έρχεται στρωτά στο κεφάλι και τους ώμους, να με βοηθά ο αέρας στο να με βοηθά να μη ρίχνω βάρος στα χέρια, να μη στροβιλίζει και κουνάει και εμένα και τον συνεπιβάτη στην ξεροκεφάλα μας). Ωραία φώτα, θα ήθελα κάπως πιο παχιά/γεμάτη δέσμη σε γρήγορη νυχτερινή οδήγηση. Στο ταξίδι που έκανα, δικάβαλος, όταν οδήγησα εγώ (200+χλμ), ήταν απολαυστικό, ξεκούραστο, πούπουλο στο στρίψιμο, τα φρένα στο ύψος τους, το σασμάν σωστό σε αίσθηση και κλιμάκωση. Θέλει προσοχή με μπότες, να ρυθμιστεί σωστά ο λεβιές. Γιατί είχα 3-4 χαμένες αλλαγές γιατί η μπότα ήταν κοντά στο λεβιέ και κάτι το σίφτερ, κάτι οι μπότες....τσουπ....γραααπππ.... Με το κοντέρ σταθερά στα 160-->180km/h όλα ήταν πολύ εύκολα. Ο συνοδηγός δε παραπονέθηκε (δείγμα πως εγώ είμαι περίεργος με όσα έγραψα παραπάνω), ούτε φοβήθηκε σε όλη τη φάση, ακόμα και σε κάτι περίεργα στριψίματα με 200+ που δε πήρε είδηση ευτυχώς (μου είχε βάλει απαγορευτικό να μείνω σε σταθερά 160...) Πάντως, σε άλλη βόλτα, μόνος, το μηχανάκι μπαίνει εύκολα με πάααρα πολλά σε καμπές και με μπόλικη κλίση. Σταθερό, δοκιμασμένο ακόμα και με κοφτές εγκάρσιες ανωμαλίες / σαμαράκια, όσο το γκάζι παραμένει ανοικτό (δε ξέρω αν κλείσει τι θα κάνει, αν και λογικά θα τα πάει μια χαρά). Εν τέλει, είναι μουλτιμίξερ. Τα κάνει όλα πάρα πολύ καλά, χωρίς να ζορίζεται ή να ζορίζει τον αναβάτη!!! Shut up and take my money? Ακριβό? Σαφώς. Αλλά πληρώνεις μοναδικότητα, υπεργαμάτο design, πολύ σοβαρή κατασκευή σε κάααααθε σημείο της, απίστευτη ποιότητα κατασκευής (λεπτομέρειες σε κάθε σημείο, πιθανό και απίθανο) και εντυπωσιακή ποιότητα υλικών. Τα αξίζει? Δε ξέρω/δεν απαντώ. Αυτό εξαρτάται από την τσέπη και τα θέλω του υποψήφιου...εραστή. Ναι, σαν καινούριο, είναι κάπου 7Κ πάνω από το tracer gt. Στην πραγματικότητα είναι 50% ακριβότερο, έτσι είναι καλύτερα αντιληπτό. Αλλά στη ζωή το χαμόγελο δεν έχει κοστολόγιο. Και ευτυχώς το συγκεκριμένο είναι φτιαγμένο για να σε κάνει να χαμογελάς. Πάντα? Δε το ξέρω. Ούτε μπορώ να ξέρω αν η ποιότητα των υλικών θα δώσει αξιοπιστία και σε βάθος χρόνου. Αλλά σε ποια ερωτική σχέση ξέρεις αν θα βρεις αξιοπιστία? Και εδώ μιλάμε για ερωτική σχέση. Καθαρά..... Θέμα με τη συντήρηση θα έχεις αν σκεφτείς να κάνεις σε άλλο εκτός εξουσιοδοτημένου. Γιατί χρειάζεται κάποια περίεργα εργαλεία κ λόγω ηλεκτρονικών θα θέλει οπωσδήποτε σύνδεση στο lap top για ελεγχο κοκ Άρα θα είναι κάπως ακριβότερο το πακέτο συντήρησης.... Σίγουρα θα παίξουν κ καθυστερήσεις σε κανένα περίεργο ανταλλακτικό. Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε πως θα ρολλάρει το θέμα. Ακριβότερα αλλά θα ρολλάρει. Το ρίσκο? Σαφέστατα η πιθανότητα βλάβης. Ιδιαίτερα με τόσα ηλεκτρονικά πάνω της. Ιδιαίτερα πχ με ηλεκτρονικές αναρτήσεις (που αν πχ χαλάσει κάποια ηλεκτροβαλβίδα δε ξέρω κόστος επαναφοράς. Τρέμω δε, στην ιδέα κόστους κομπλέ αμορτισέρ......) αλλά και έγχρωμη οθόνη κλπ Τρέμω επίσης στο αν σπάσει κάποιο πλαστικό, αν χτυπήσει η εξάτμιση-έργο τέχνης που παίζει να κοστίζει κανένα 2χιλιαρο, τρέμω αν παραβιάσει κάποιος μλκς στοπ και έπεφτα πάνω του και χωρίς δικό μου τραυματισμό έπρεπε να αντικαταστήσω μούτρο/led φαναρι/πιρούνι/ψυγείο/όργανα/ζάντα/δισκόπλακα κλπ. Που θα φτάνουν ΑΝΕΤΑ το 6χιλιαρο κ η ασφαλιστική του μλκ θα μου λέει πάρε 3.5 και καλά να λες.... Την αναφορά μου στο ατύχημα δεν την έκανα για να αγχώσω και να μην οδηγήσεις. Αλλά σκέψου πως ένα λουλούδι τύπου Turismo Veloce Lusso θέλει κάθε μέρα να είναι πένα. Πάντα πλυμένο κ καλογυαλισμένο, ακόμα κ οι ζάντες πεντακάθαρες, το μοτέρ κλπ κλπ Είναι τόσο μπιμπελό που οφείλεις να το έχεις έτσι κάθε μέρα. Επομένως και σε κάθε μικρή πιθανότητα χαζοατυχήματος θα πρέπει να αλλάξεις ανταλλακτικά που θα πληρώσεις πολλά και ίσως δε βρεις. Και ίσως περιμένεις 5 κ 6 μήνες και θα αναρωτιέσαι "μα η πουτάνα η Ιταλία δίπλα είναι....Wtf? Να πάω ρε παιδιά να τα πάρω μόνος μου". Χώρια που 5 κ 6 μήνες θα ντρέπεσαι να την κυκλοφορείς γρατσουνισμένη ή με σπασμένο πλαστικό κοκ Επιπλέον, αμφιβάλω πόσο μεγάλη database εμπειρίας έχουν σε θέματα βλαβών στο συνεργείο της. Πρόσεξε: ΣΤΟ συνεργείο της. Και καλά να μένεις κάπου σε λογική απόσταση. Αλλά φαντάσου να σου βγάλει κάποια στιγμή ένα check engine και να πρέπει να επισκεφθείς 4 κ 5 φορές την αντιπροσωπεία επειδή το lap top δε βρίσκει βλάβη όταν συνδεθεί με την ecu του μηχανήματος. Και επιπλέον, είναι τόσο λίγες οι πωλήσεις της που δεν υπάρχει βάση δεδομένων για προβλήματα/εργονομικά λάθη κλπ κλπ Έ ολα αυτά, σε μηχανάκι των 20+Κ€ μου βγάζουν ρίσκο. Και στοχεύουν περισσότερο έναν αναβάτη που έχει γερό και υπέρβαρο πορτοφόλι ώστε να έχει στο γκαράζ του άλλα 3 και 4 μηχανάκια και αγοράζει την MV για μπιμπελό. Στην MV του φίλου μου δεν είχε κάνει κιχ. Αλλά είχε λίγα χιλιόμετρα. Είναι πολύ ήπιος αναβάτης και βεβαίως είναι πολύ νωρίς για να είμαστε βέβαιοι αν θα βγάλει κάτι ή όχι. Έχει κ πολλά ηλεκτρονικά...... Να την κυκλοφορείς λιγότερο? Ή παράλληλα με κάποιο (πχ) scooter? Αν είναι να πάρεις τον έρωτά σου για να φοβάσαι να τον κυκλοφορείς, μη τον πάρεις. Είναι σα να παντρευτείς τη γυναίκα των ονείρων σου, που είναι και κουκλάρα κ καλό παιδί και νοικοκυρά, αλλά εσύ τα βράδια να κοιμάσαι στο σαλόνι..... Κακό. Πολύ κακό.... Να βάλουμε στη κουβέντα αξιοπιστία? Πως? Πολύ μικρό στατιστικό δείγμα η 3ετία. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει πουλήσει, πόσα? 5 κομμάτια στην Ελλάδα? 200 στην Ευρώπη? Στατιστική δημοτικού θα κάνουμε με τέτοια νούμερα. Τα υπόλοιπα μηχανάκια έχουν πολλές παραπάνω πωλήσεις. Οι bmw έχουν πολύ σοβαρή αντιπροσώπευση (ιδιαίτερα after sales εντός εγγύησης) και η Ducati έχει πολλά μαστόρια να ασχολούνται και μια συνέχεια σε βάθος ετών, ώστε να ξέρεις από πριν τι προβλήματα βγάζουν και τι πρέπει να προσέξεις. Και στις bmw ομοίως. Στις MV μιλάμε για λευκή επιταγή. Ελάχιστα μηχανάκια, ελαχιστότερα στο παρελθόν, ένα συνεργείο+αντιπρόσωπος στην Αττική, άγνωστη υποστήριξη, παρακαταθήκη ανταλλακτικών κλπ κλπ. Ναι, η turismo veloce είναι μια κούκλα, είναι πολύ ευχάριστη στο δρόμο, τρέχουν τα σάλια όσων τη βλέπουν. Ναι, θα σε καυλώνει κάθε μέρα μέχρι να έρθει η πρώτη ξενέρα, δεν ξέρουμε από που θα σου έρθει (προβληματάκι? Πρόβλημα? έλλειψη υποστήριξης? έλλειψη ανταλλακτικών? επανάληψη ηλεκτρονικού προβλήματος που αδυνατεί η αντιπροσωπία να βρει?). Aπό την άλλη, η αγάπη, ο έρωτας, λευκή επιταγή απαιτούν. Αντιλαμβάνομαι πως το βλέπεις. Βλέπεις την κουκλάρα και ΔΕ σκέφτεσαι τα λεφτά, αλλά πως θα την κάνεις δική σου!!! Και οφείλω να πω πως είτε στατικά, είτε απλά με το μοτέρ να γουργουρίζει στο ρελαντί, είτε με σένα να βολτάρεις πάνω της, το συγκεκριμένο μηχανάκι είναι απολύτως ερωτεύσιμο, απολύτως καυλωτικό και το κυριότερο είναι ΚΑΙ αποτελεσματικό χωρίς ανάγκη να κάνεις υποχωρήσεις σε κάτι. Win Win δηλαδή...... ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ θα σου έλεγα οπωσδήποτε να οδηγήσεις ένα Tracer GT 2018 (Τονίζω το GT λόγω καλύτερου εξοπλισμού και κυρίως αναρτήσεων) που θα αγοράσεις καινούριο, με τις εγγυήσεις του και την καύλα του καινούριου. Το μηχανάκι είναι υπεργαμάτο, υπερευχάριστο, δε σπάει, δε χαλάει, κάνει τα πάντα παντού και πάντα. Αν μάλιστα θέλεις κι άλλα, πήγαινε οπωσδήποτε να δεις το MT10 touring edition (και SP) που είναι εξαιρετικό στο δρόμο!!!! Θα σου έλεγα και για άλλο ένα εξαιρετικό μηχανάκι, το Tuono V4R 1100, αλλά νομίζω ξεφύγαμε στα λ7. ΚΑΝΕΝΑ από αυτά δεν είναι Turismo Veloce. Κυρίως σε εμφάνιση. Και κανένα δεν είναι η λαχτάρα σου, ναι έχεις απόλυτο δίκιο. Απλά προτιμώ να σου δώσω και εναλλακτικές ώστε αν τελειώσει η μέρα της κρίσης σου, να καταλήξεις συνειδητά στην Turismo!!! Και πριν σας ξενερώσω. ΔΕΝ ξέρουμε ΑΝ χαλάσει ή ΌΧΙ. Μπορεί απλά να υπάρχει η ανησυχία και τελικά να είναι όντως μαλακία που το σκεφτόμαστε έτσι. Ποιοτικά το μηχανάκι είναι σούπερ ουάου. Το έχω δει άπειρες φορές από κοντά και τα πάντα πάνω του είναι εξαιρετικά. Από πλαστικά και φινίρισμα μέχρι και την τελευταία βίδα. Και μάλιστα την τελευταία βίδα σε κρυφά σημεία, όχι απλά στα εμφανή. Όσο την είχε ο κολλητός μου, το μηχανάκι δεν είχε κάνει κιχ. Τυπικά σερβις είχε κάνει, μόνο μια εξαέρωση πίσω φρένου χρειάστηκε έξτρα στο τελευταίο σέρβις. Όλα ακούγονταν και φαίνονταν άψογα. Στατιστικά δε μπορώ να πω κάτι. Δε θέλω να χαϊδέψω αυτιά αλλά και ούτε να αποτρέψω. Και για τα καλύτερα ιαπωνικά (MADE in Japan) έχουμε ακούσει βλάβες και περίεργες πανάκριβες ζημιές. Το μηχανάκι αξίζει τα λεφτά του, σαφώς. Απλά μη περιμένουμε να πω πως δε θα χαλάσει ή πως θα χαλάσει. Είναι άγνωστο. Τα μέχρι τώρα δείγματα είναι εξαιρετικά. Λογικά και η συνέχεια. Αυτά τα λίγα... Ακολουθεί φωτορομάντζο!!! ALBUM
  25. 21 likes
    Αφήνοντας το Interlaken με τον κακό τουρισμό του πίσω μου μπαίνω σε πιο μικρές διαδρομές επιτέλους, η παραλίμνια διαδρομή της Brienersee είναι το κάτι άλλο. Ακολουθεί το επίπεδο του νερού, περνάει από χωριουδάκια με ξύλινες καλύβες και από θέα; Αρκετά καλά νομίζω! Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη καταρράκτες που πέφτουν συχνά από πολλές δεκάδες μέτρα ψηλά, ο ορίζοντας είναι γεμάτος Το περασμένο (βροχερό) Σαββατοκύριακο επισκέφθηκα το γειτονικό Lauterbrunnen με το φαράγγι και τους καταρράκτες του να είναι από τα εντυπωσιακότερα θεάματα που έχουν δει τα μάτια μου.
  26. 21 likes
    Υψόμετρο, check Βουνό, kind of Παντελόνι, μπουφάν, γάντια, nope Χιόνι, εχμμμμμ Στην έρημο Atacama στην Χιλή! Μου έφυγε και η απορία αν μπορείς να δέσεις το σανίδι στην σέλα!
  27. 21 likes
    Καλημέρα, Μετά από αρκετά χρόνια, ένα απωθημένο, γίνεται αποτραβημένο, γίνεται αποκτημένο, και είναι ότι πιο ωραίο έχω οδηγήσει μέχρι τώρα.
  28. 21 likes
  29. 20 likes
    Ο προορισμός μου γι’ απόψε δεν είναι χωριουδάκι, αλλά κωμόπολη, το Landeck. Τακτοποιούμαι στο AirBnB (που έχει θέα στρατώνες και στίβο μάχης!) και φεύγω κουτρουβαλώντας σχεδόν για το κέντρο: Συνηθισμένος από τα ωράρια της Ελβετίας φοβήθηκα ότι εννέα το βράδυ άντε να βρω ανοιχτό κανένα κεμπαμπτζίδικο της κακιάς ώρας. Πόσο λάθος έκανα, τα πάντα ανοικτά ως τα μεσάνυκτα. Ωρε λες οι Αυστριακοι να έχουν πάθος για τη ζωή όσο το εκφράζουν στα ΚΤΜ τους; Εστιατόριο με μπαλκόνι και τιμές στο 1/3 της Ελβετίας, κοντά στις εληνικές. Με χορτάτο στομάχι βολτούλα στην πόλη. Χασάπικο με στυλ! Το κάστρο δεσπόζει φωταγωγημένο στην γωνία, το νερο του ποταμιού όσα πειράματα και αν έκανα με διάφραγμα και ISO δεν το αποτύπωσα καλά, είχε ένα χρώμα ίδιο με… νερωμένο ούζο! Στο βάθος, στο βουνό κρέμεται ένα καμπαναριό, με προσπάθεια ίσως φαίνεται. Μπράβο στην Αυστρία, ήρθα με μικρότερες προσδοκίες γι’ αυτό το ‘εισαγωγικό’ κομμάτι, αλλά έκανα λάθος. Αύριο βέβαια είναι τα καλά! (Aύριο ξέρω προκαταβολικά ότι δεν θα ‘χω χρόνο να γράψω, Τρίτη βράδυ η συνέχεια)
  30. 20 likes
    Όπως κάθε φορά, οι ελβετικοί αυτοκινητόδρομοι είναι χάλι μαύρο. Οι οδηγοί απρόσεκτοι και με τεράστια δυσκολία στο ποια-λωρίδα-χρησιμοποιώ’, ο δρόμος καθαυτός με εξόδους ανά δέκα χιλιόμετρα που προκαλούν μποτιλιάρισμα και με μεταβλητά όρια ταχύτητας που παίζουν από 80 (!) μέχρι μέγιστο 120. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν έχω τις πλαϊνές βαλίτσες και ελίσσομαι ευκολότερα ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα τριγύρω από τη Ζυρίχη. Η θέα γύρω από την λίμνη Walensee είναι φανταστική, τουλάχιστον το τοπίο μου κρατά το ενδιαφέρον ώσπου να φύγουν τα 200 χιλιόμετρα ως τα σύνορα. Στάση για αγορά αυστριακής βινιέτας και άσε την Ελβετική σημαία να κρέμεται ξέπνοη στη νηνεμία. Βουνάρες πάντως ε; Η Βέφα στο φυσικό της περιβάλλον, βολτάροντας ‘κάπου’. Την γέφυρα από πάνω δεν ήταν ανάγκη την φτιάξουν ξύλινη. Αλλά πόσο πιο όμορφη έτσι; Κάνω λιγάκι αυστριακή Autobahn, αλλά δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, κοντά στο Stallehr παίρνω τον επαρχιακό. Κινείται παράλληλα κατά μήκος της κοιλάδας με τον αυτοκινητόδρομο, αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον οδηγικά και περνά από φανταστικά χωριουδάκια. Ψοφάω για την αισθητική και την αρχιτεκτονική αυτών των μερών. Σπιτάκια σπαρμένα στα πράσινα λιβάδια, απόκρημνα βουνά από πάνω και μια διαδρομή μούρλια, αφήστε με εδώ! Ο ήλιος χάνεται νωρίς και μένεις στην σκιά των κορυφών, αλλά δεν πειράζει ιδιαίτερα. Να ‘μαι στο Stuben. Και αν το γενικό πλάνο δεν μπορεί να αποδώσει την εικόνα, ιδού ο λόγος που σταμάτησα για φωτογραφία: Αριστερά κατεβαίνουν οι γαλαρίες το βουνό και δεξιά η ανάβαση που έχω να κάνω. Ε ρε γλέντια! Ξύλινα καλυβάκια αγνώστου χρήσης, κόκκινα καμπαναριά και το τελευταίο (άμεσο) φως στην βουνοκορφή. Πρώτη φορά με μοτοσυκλέτα στην Αυστρία και η θεωρητικά ‘διαδικαστική’ διαδρομή με έχει κερδίσει. Η διαδρομή μες στο έλατο συνεχίζεται, κοντά στο χιονοδρομικό θέρετρο του St Anton πέτυχα μια εικόνα που θεωρούσα ότι θα είναι η καλύτερη του ΣΚ, αλλά δυστυχώς η φωτογραφία που έβγαλα είναι μέτρια: Η χαράδρα με το ποτάμι και τον δρόμο χαμηλά, μια τεράστια μεταλλική γέφυρα με πέτρινες αψίδες που οδηγεί σε κάστρο και βουνά πίσω. Ακούγεται υπέροχο. Κάποιοι στο google το απεικόνισαν και υπέροχα, Wiesberg Castle.
  31. 20 likes
    Χαιρετώ το (χαχααχαα) φόρουμ. Σκέφτηκα να προσφέρω στην κοινότητα και κάτι άλλο εκτός από τρολλάρισμα οπότε είπα να γράψω ένα θεματάκι για ένα κομμάτι που εμένα προσωπικά με ταλαιπώρησε αρκετά μέχρι να βρω το σωστό setup για τα θέλω μου. Εξοπλισμός για camping λοιπόν που να μπορεί μεν να φορτωθεί εύκολα κι από την άλλη να είναι σε θέση να προσφέρει και κάποια Χ άνεση. Οι θερμοκρασίες που έχει δοκιμαστεί ο εξοπλισμός αναγράφονται στον τίτλο και δεν προτείνονται σε καμία περίπτωση για μικρότερες ή μεγαλύτερες αυτών. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσει κανείς την ανάγνωση αν : 1) Σκοπεύει να κάνει περιορισμένη χρήση. Το κόστος δεν είναι μικρό για να γίνει απόσβεση μέσα σε μια βδομάδα διακοπών 2) Ψάχνει για τις top vfm επιλογές. Δεν είναι ένα τόπικ που θα απαντήσει στο ποιος τελικά είναι ο αριθμός που δίνει επαρκή αδιαβροχοποίηση σε μια σκηνή αλλά θα απαντήσει στο ποια σκηνή αγοράστηκε, χρησιμοποιήθηκε σε τρελό νερό και τελικά δεν έμπασε. 3) Ταξιδεύουν κι έχουν αυστηρό / στενό πρόγραμμα. Το κάμπινγκ θέλει χρόνο. Σίγουρα ο σωστός εξοπλισμός αλλάζει δραματικά τον χρόνο του στήσε / ξέστησε αλλά σε κάθε περίπτωση θα φας καλό χρονικά καπέλο σε σχέση με ένα ξενοδοχείο. Αν συνυπολογίσεις παράγοντες όπως ζέστη, βροχή και κούραση - πολλές φορές αυτά τα τρία συνυπάρχουν - τότε το πράγμα περιπλέκει περισσότερο κι από το τι σκουτεράκι θα πάρει όταν μεγαλώσει ο @mavroe. 4) Ψάχνει τον ultimate οδηγό περί κάμπινγκ. Κάτι που δουλεύει για μένα δεν θα δουλέψει για κάποιον άλλον. Με λίγα λόγια είναι ένα θρεντ που κάλλιστα επιδέχεται παρατηρήσεις / διορθώσεις αλλά σίγουρα θα προσφέρει και λύσεις. Πολλές. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ Ξεκινάμε από το βασικότερο όλων που δεν είναι άλλο από το αν πρόκειται το ταξίδι να είναι Α) μονοκάβαλο ή Β) δικάβαλο. Α) Μονοκάβαλο : Εδώ τα πράγματα , όσον αφορά τον διαθέσιμο χώρο φορτώματος , είναι άνετα καθώς η θέση του συνεπιβάτη θα φιλοξενήσει ΟΛΟ τον κατασκηνωτικό εξοπλισμό. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι έναν αδιάβροχο σάκο ή λουκάνικο τουλάχιστον 40 λίτρων και ιμάντες για να τον δέσουμε. Το θετικό με τον σάκο είναι πως άπαξ και ανοίξει, έχουμε πρόσβαση σε όλο τον εξοπλισμό σε αντίθεση με το λουκάνικο όπου όταν κάτι πάει στον πάτο μένει και στον πάτο. Από την άλλη όμως ο σάκος προκειμένου να κλείσει καλά και να μην μπάσει νερό θα χρειαστεί τουλάχιστον δύο περιστροφές στην κορυφή του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μειώνονται τα διαθέσιμα λίτρα. Ο σάκος έχει συνήθως περισσότερα σημεία για να τον δέσεις αλλά από την άλλη τα λουκάνικα έχουν συνήθως βαλβίδα εξαέρωσης. Εγώ χρησιμοποιώ σάκο 90 λίτρων, με βολεύει αλλά νομίζω πως τελικά θα προτιμούσα ένα μικρότερο λουκάνικο με βαλβιδούλα. Είτε με σάκο, είτε με λουκάνικο, το backpack αποκλείεται διότι βρίσκει πίσω οπότε προσοχή εδώ. Όσον αφορά τους ιμάντες εδώ η επιλογή είναι μονόδρομος. Rok straps με κλειστά μάτια. Υπάρχουν διάφορα μεγέθη αλλά νομίζω πως το μεγαλύτερο για το δέσιμο του σάκου είναι και το καλύτερο. Κοστίζουν κάτι παραπάνω αλλά αξίζουν. Όταν βγει ο σάκος αυτοί μένουν πάνω στη μηχανή και χρησιμοποιούνται για να δέσουμε βρεγμένα γάντια για να στεγνώσουν, μπουφάν όταν κάνει ζέστη , μπύρες ( 6άδα ) και ό,τι άλλο θελήσει κανείς. Β) Δικάβαλο: Εδώ ζορίζει το πράγμα. Δεν το έχω κάνει ποτέ αλλά ο μόνος τρόπος για να γίνει είναι τα πράγματα του camping να πάνε στις πλαϊνές και τα ρούχα κάπου αλλού. Το θεωρώ άκρως ρεαλιστικό ως σενάριο σε όσους έχουν μεταλλικές βαλίτσες. ΒΑΛΙΤΣΕΣ Χοντρικά μιλώντας , βαλίτσα > σαμάρι. Μπαινοβγαίνουν χαρακτηριστικά πιο εύκολα, είναι αδιάβροχες , κλειδώνουν. Τέλος. Το θέμα τώρα είναι πλαστική ή μεταλλική και φυσικά αναφέρομαι σε μηχανές που μπορούν να υποστηρίξουν και τις δύο επιλογές. Μεταλλική λοιπόν. Τέλος. Πλεονεκτήματα: 1) Στέκονται όρθιες και ανοίγουν από πάνω άρα φορτώνονται ευκολότερα σε σχέση με τις πλαστικές. 2) Έχουν μονοκόμματο σχήμα άρα δεν χάνεις καθόλου χώρο 3) Είναι επίπεδες με σημεία δεσίματος στην κορυφή συνεπώς φορτώνεις μπόλικο πράγμα και εξωτερικά. Άνετα δηλαδή μπαίνουν εξωτερικά όλα τα ρούχα ενός ζευγαριού πλην των παπουτσιών. Στην πίσω βαλίτσα πχ έχω μονίμως δεμένα δύο μικρότερα rok strap όπου εκεί πάνω μπορούν να μπουν τα πάντα ακόμα και με τον σάκο φορτωμένο. 4) Το σχήμα τους βολεύει στο να χρησιμοποιηθούν και ως τραπέζι για το camping, ως ψυγείο αν τις γεμίσεις με πάγο κτλπ. Το μοναδικό τους μειονέκτημα είναι πως λόγω του ότι ανοίγουν προς τα πάνω, δεν μπορούν να ανοίξουν όταν είναι φορτωμένος ο σάκος ( του δικού μου μεγέθους τουλάχιστον ) διότι αυτός ουσιαστικά πάει και εδράζει πάνω στις βαλίτσες. Μικρό το κακό όμως επειδή εκεί μπαίνουν πράγματα που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις αν δεν στήσεις πρώτα σκηνή. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ CAMPING 1. Σκηνή : Τα είδη πολλά αλλά εδώ δεν θα αναλύσουμε τι σκηνές υπάρχουν αλλά τι βολεύει να έχουμε μαζί μας όταν ταξιδεύουμε με μοτοσυκλέτα. Οι προτάσεις μου με σειρά προτίμησης είναι : Salewa Sierra Leone 2 και Salewa Litetrek 2. Τύπος : Free standing με ενσωματωμένο το πανί αδιαβροχοποίησης Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η σκηνή μπορεί να σταθεί όρθια χωρίς να πρέπει να καρφώσεις πασσάλους κάτω. Βρέχει και θες να στήσεις; Πας κάτω από ένα υπόστεγο, στήνεις , μεταφέρεις , μπήκες μέσα. Θες να την μεταφέρεις στον ήλιο να στεγνώσει πριν φύγεις; Βγάζεις πασσαλάκια, μεταφέρεις , στεγνώνεις. Βαριέσαι απλά να καρφώσεις ή είναι νύχτα και δεν πρέπει να κάνεις φασαρία; Στήνεις και κοιμάσαι. Έχει υπερβολικά πετρώδες έδαφος κάτω; Στήνεις, κοιμάσαι. Τι παίζει τώρα με τα πανιά. Εδώ εγώ γνωρίζω δύο τύπους. Είναι οι σκηνές στις οποίες στήνεις πρώτα το σώμα και μετά δένεις ( αν θες ) το πανί της αδιαβροχοποίησης και είναι και αυτές που έρχονται με ενσωματωμένο το πανί ( 2 σε 1 ) στο σώμα. Ουσιαστικά δηλαδή το σώμα της σκηνής είναι δεμένο με πολλά κλιψάκια με το εξωτερικό πανί. Μπορείς να αποσυνδέσεις τα κλιψάκια για να καθαρίσεις πχ το πανί αλλά δεν μπορεί να μείνει όρθιο το σώμα της σκηνής. Για εμάς, το ενσωματωμένο πανί είναι καλύτερο διότι γλιτώνει χρόνο, στήνεις με βροχή και ξεστήνεις με βροχή και προσφέρει περισσότερη ζέστη. Μειονεκτήματα υπάρχουν κι εδώ με σημαντικότερο πως μια καλή βραδιά δεν μπορείς να κοιμηθείς cabrioμένος. Μέγεθος : Εδώ τα πράγματα είναι εντελώς ξεκάθαρα. Αν γίνει χρήση solo τότε αγοράζουμε two person σκηνή ενώ αν παίζει δικάβαλο παμε για three person. Εκτός των εσωτερικών χώρων, ζωτικής σημασίας είναι και οι εξωτερικοί κι αναφέρομαι στους προθαλάμους. Η ιδανική συνθήκη είναι να αναζητήσουμε σκηνή με δύο προθαλάμους - άρα και δύο εισόδους - αντί για έναν ώστε στη μία πλευρά να αποθηκεύουμε τις αποσκευές μας αλλά και μπουφάν/παντελόνι/μπότες κι από την άλλη να μπαινοβγαίνουμε άνετα. Δύο προθάλαμοι ισούνται και με καλύτερο αερισμό της σκηνής άρα λιγότερη υγρασία. Τέλος, προσοχή χρειάζονται και οι διαστάσεις της σκηνής όντας αυτή πακεταρισμένη. Αδιαβροχοποίηση : Και οι δύο σκηνές που προτείνω έχουν δοκιμαστεί σε σοβαρό νερό για αρκετή ώρα και δεν έκαναν κιχ. 10/10 σε αυτό το κομμάτι. Εξωτερικό πάτωμα: Long story short, το πανί που βάζουμε κάτω από τη σκηνή κυρίως για να μην τραυματίσουμε το πάτωμά της από κλαδιά, πέτρες κτλπ. Οι επιλογές είναι βασικά δύο και καθορίζονται κυρίως από το οικονομικό του θέματος. Η μία είναι το κλασσικό πανί που μαζεύουμε τις ελιές ( 6 ευρώ περίπου ) και η άλλη το footprint (περίπου 40 ευρώ ) που δίνει η εταιρεία για την συγκεκριμένη σκηνή. Το footprint δίνει μικρότερο όγκο, έτοιμα πιασίματα και το σημαντικότερο όλων μικρότερες διαστάσεις από τη σκηνή άρα σε περίπτωση βροχής δεν επιτρέπει στο νερό να λιμνάσει. Αν επιλέξουμε το πανί, θα πρέπει να το γυρίζουμε κάθε φορά κάτω από τη σκηνή ώστε να μην μαζεύει το νερό. Και στις δύο περιπτώσεις , το χρησιμοποιώ ως πάτωμα στη σέλα ώστε να πατήσει πάνω ο σάκος γλιτώνοντας έτσι χώρο ενώ παράλληλα το έχω έτοιμο για στήσιμο πριν καν ανοίξω σάκο. 2. Υπόστρωμα: Η πρότασή μου είναι ο Klymit Static V2 Luxe. Το στρώμα στο οποίο ξαπλώνουμε για να κοιμηθούμε. Πονεμένη ιστορία το συγκεκριμένο αξεσουάρ καθώς πριν δύο χρόνια που ψαχνόμασταν, στην Ελλάδα δεν έπαιζε τι-πο-τα που να είναι στοιχειωδώς βολικό και μαζεμένο σε όγκο. Εδώ η κατηγορίες χωρίζονται σε φουσκωτά και αυτοφούσκωτα στρώματα. Επιλέγουμε με κλειστά μάτια την πρώτη κατηγορία καθώς το μειονέκτημα του φουσκώματος με το στόμα εξανεμίζεται από τον πολύ μικρότερο όγκο και το μεγαλύτερο πλάτος που αυτοί προσφέρουν. Το υπόστρωμα που προτείνω χρειάζεται περίπου 20-30 εκπνοές για να φουσκωθεί πλήρως, προσφέρει άπειρο χώρο καθώς και ικανοποιητικότατο ύψος ενώ παράλληλα δίνει μια από τις υψηλότερες τιμές μόνωσης κατά του κρύου ( R 4,4). Το μειονέκτημά του είναι πως όταν κουνιέσαι κάνει σχετικό θόρυβο. 3. Υπνόσακος: Οι προτάσεις μου είναι ο Millet Baikal 1500 και ο Kelty Cosmic Down 20. Χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα το σχήμα τους, το μέγεθός τους , το υλικό τους , το θερμοκρασιακό τους εύρος κοκ αλλά εδώ θα σταθώ κυρίως στο υλικό τους καθώς και στο σχήμα τους. To υλικό της γέμισης μπορεί να είναι είτε συνθετικό , βλ πολυεστέρας είτε από πούπουλα. Το συνθετικό υλικό δίνει μεγαλύτερη αντοχή στην καταπόνηση, χαμηλότερο κόστος κτήσης και συντομότερο χρόνο στο να στεγνώσει σε περίπτωση που βραχεί ενώ από την άλλη έχει σημαντικά λιγότερη διαπνοή , μικρότερα περιθώρια συμπίεσης και χειρότερα επίπεδα μόνωσης. Προτιμώ προσωπικά τα πούπουλα. Όσον αφορά το σχήμα οι επιλογές είναι είτε μούμια είτε ορθογώνιος όπου ξεκάθαρα λόγω μεγαλύτερης άνεσης κατά τον ύπνο επιλέγουμε την δεύτερη κατηγορία ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντά υπάρχει σε αυτό το σχήμα. Εννοείται πως αν δεν παίζει το σενάριο χειμερινής διαβίωσης, ένα σεντονάκι κι ένα κουβερτάκι κάνουν ίδια και καλύτερη δουλειά χωρίς κόστος. Συνεχίζεται...
  32. 20 likes
    Το ΣΚ τελείωσες ο πρώτος κύκλος εργασιών. Συνολικά έγιναν οι παρακάτω εργασίες : Αλλάχτηκαν σχεδόν όλα τα ρουλεμάν, τσιμούχες αποστάτες, τροχών, ψαλιδιού, μπλα μπλα μπλα. Καθαρισμός καρμπ. Καθαρισμός φούσκας και κολλήσεις όπου χρειάζονταν. Καθαρισμός "αυλού" και νέος "βάμβακας" Κόλληση πλαστικών και αυτοκόλλητα. Επιδιόρθωση καλωδιώσεων (α' φάση). Καθαρισμός και πολυ τρίψιμο γενικότερα... και διάφορα ψιλό-συμμαζέματα. Μπορώ να πω, πως από τριμπούρδελο τώρα είναι σκέτο μπ@υρδέλο. ΣΚ ελπίζω λαδόξυδα και βουρ, πάμε να τσακίσουμε κάνα πλευρό να γουστάρουμε...
  33. 20 likes
    Το μαγαζάκι κλειστό, δυο περίεργοι πύργοι έρημοι, εγώ, ένας τσοπερας και τρεις γαλλιδούλες που φωτογραφίζονταν ανασηκώνοντας τις φουστίτσες τους, σουρεάλ σκηνικό. Στο πεντάλεπτο είχαν εξαφανιστεί άπαντες, είπα να τεστάρω τις μπότες μου στο χιόνι και περπάτησα λίγο τριγύρω. Δεν σταματάει να με εκπλήσσει αυτή η χώρα με τα διαφορετικά είδη ομορφιάς της. Πόσο γαλανό μπορεί να είναι αυτό το ρυακι; Ησυχία απόλυτη, μαγεία. Χάζεψα λίγο ακόμη, ο ήλιος ζέσταινε λιγότερο στο βάθος και πλέον χρειαζόμουν και επένδυση, έκανε ψόφο εδώ πάνω. Κατηφορίζοντας προς υψόμετρα πολιτισμού ένιωσα εντελώς ακαριαία τις δυνάμεις μου να με αφήνουν. Ήμουν πάνω από δώδεκα ώρες στο δρόμο έχοντας καταναλώσει μόνο έναν καφέ βενζινάδικου και μισό λίτρο νερό. Επίσης είχα προσπεράσει φανταστικό ιταλικό φαγητό και τέτοια ώρα στην Ελβετία δεν έπαιζε να βρω ανοικτό στην εξοχή ούτε βενζινάδικο. Καλά τα κανόνισα! Τελευταία φωτογραφία της βόλτας, μετά απλά έβαλα τον αυτόματο πιλότο ώσπου να βρω μια σοκολάτα σε βενζινάδικο με κανένα τρίωρο οδήγησης να με περιμένει. Σε τέτοιες περιστάσεις εκτιμώ άπειρα το VFR, ναι δεν είναι ότι πιο σπορ υπάρχει, αλλά καλύπτει ξεκούραστα μεγάλες αποστάσεις με μικρή ‘συμμετοχή’ από τον αναβάτη του και σε νυκτερινή οδήγηση είναι απολαυστικότατο. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι, περίπου 850 χιλιόμετρα σε κατά κανόνα ορεινά τεραίν, χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά. Μας περιμένει καλό καλοκαίρι! Ελπίζω και εσάς το ίδιο.
  34. 20 likes
    Λίγο μετά τις έξι ο ήλιος με είχε ξυπνήσει, καμιά ώρα μετά τα πάντα φορτωμένα, σπρώξιμο το VFR στο στενάκι να μην ξυπνήσω την σπιτονοικοκυρά και φύγαμε! Ο καιρός θεσπέσιος, αυτή η χώρα ομορφαίνει απίστευτα αυτή την εποχή, γρασίδι στα λιβάδια, τα δέντρα δεν είναι πια γυμνά από φύλλα, οι αρχές καλοκαιριού είναι η αγαπημένη μου περίοδος. Κάπου προς την Βέρνη χάζεμα για την πρώτη φωτογραφία της ημέρας. Ο ουρανός πίσω μου γεμάτος αερόστατα, ο κόντρα ήλιος δεν επέτρεψε απεικόνιση τους. Δεν υπήρξε το ίδιο πρόβλημα με τα βουνά στο βάθος! Για αρχή κινούμαι στην Εθνική για να βγει η απόσταση από την περιοχή μου ως τα πρώτα ‘καλά’ κομμάτια. Οι ελβετικές autobahn είναι βασανιστικές, το μέγιστο όριο είναι 120 απαράβατα (αν σε πιάσουν προβλέπεται μέχρι και κατάσχεση, συνάδελφος έχασε το ER6F του, εκτός των 2 ετών χωρίς δίπλωμα), ενώ σε πολλά κομμάτια το όριο πέφτει στα 100 ή και τα 80 για μεγάλες αποστάσεις. Πλήξη. Για καλή μου τύχη πέτυχα μια κατακίτρινη Alfa 4C, οπότε κάτι όμορφο για τα αυτιά και τα μάτια ενώ σέρνομαι χωρίς καν να σηκώνουν οι ταχύτητες μια 6η. Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για κάποιο meeting των απανταχού alfisti στο Interlaken. Από τις αναρίθμητες GTA ή 4C πιο πολύ ξεχώρισα ένα κομβόι με προπομπό μια Giulia Quadrifoglio με αυτοκόλλητα, αεροτομές και τα συναφή, στο κέντρο καμιά δεκαριά από τις παλιές Giulia (καμμένο λάδι αλα NSR!) και για σκούπα ένα καθημερινό αυτοκινητάκι, μια 8C Competizione. Πρώτη υπενθύμιση της ημέρας για το ποια είναι τα μεγέθη σ’ αυτή τη χώρα! Ο κύριος @ksino1100 να μαζέψει τα σαλάκια παρακαλώ! Στέλιο δεν ήξερα ότι είσαι (σχεδόν) κοντά. Πέθανα με το Bombardier που έχεις βάλει
  35. 20 likes
    Μια και εδώ είναι ακόμα forum μοτοσυκλέτας, άρα συναφές προς τους αγώνες, ακόμα και την παλιά F1 κι ας μην είναι μοτοσυκλέτα, δεν μπορούσα να μην ποστάρω κάτι για το θάνατο του Niki Lauda προχθές. Εξαιρετικό κείμενο, από τον Dimitris Vasilipoulos που εγώ απλά αντέγραψα εδώ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΓΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕ ΜΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ. Ο Νίκι την 1η μέρα που μεταγράφηκε στην "πολύ" Ferrari και οδήγησε την 312Τ άγνωστος, άσημος, το πολύ φέρελπις όταν ρωτήθηκε από τον ίδιο τον Ενζο Φεραρι πώς του φάνηκε το αμάξι, απάντησε με αυτοπεποίθηση και θράσος μεγατόνων: "βαρύ, δυσκίνητο, βασικά σκουπίδι". Όταν 25 χρονών στην 1η σου επαφή με τον πατριάρχη του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αντί να κάνεις "κοκοκο" λες αυτό που πιστεύεις ή είσαι τρελός ή επρόκειτο να γίνεις θρύλος του σπόρ. Προφανώς στην περίπτωση του Νικι Λάουντα πραγματώθηκε το 2ο. Βέβαια επειδή η ζωή ζητάει πάντα λύτρα για την επιτυχία, ο Νικι Λάουντα ανήκε σε αυτούς που πλήρωσαν από τα ακριβότερα. Τον Αύγουστο του 1976 μέσα στο Νιρμπουργκριν ή Πράσινη Κόλαση για τους μυημένους, χάνει τον έλεγχο, καρφώνεται στις μπάρες και η Φεραρι του αναφλέγεται άμεσα. Ο ίδιος παλεύει για σχεδόν 10 λεπτά με τις φλόγες πριν τον βγάλουν απο το κοκπιτ οι άλλοι πιλότοι. Όσοι έχετε δει το ακριβέστατο "Rush" ξέρετε τι επακολούθησε. Πέραν των εγκαυμάτων που τον παραμόρφωσαν, δυστυχώς ανέπνευσε πριν απεγκλωβιστεί αναθυμιάσεις εκατοντάδων βαθμών Κελσίου από την φλεγόμενη βενζίνη με αποτέλεσμα να πάθουν εγκαύματα εσωτερικά οι πνεύμονες του. Οι γιατροί είπαν οτι θα ήταν δυνατόν να σταθεί στα πόδια του σε κάνα χρόνο. Ο Νίκι όμως 4 μήνες μετά ξαναμπήκε και οδήγησε την Φεραρι. Χάνοντας στο νήμα το Πρωτάθλημα από τον Θρυλικό Τζειμς Χάντ. Κανείς δεν ξέρει πως το έκανε. Κάθε φορά που έβαζε και έβγαζε το κράνος του η μπαλακλάβα ήταν κοκκινη από το αίμα μιας και τα εγκαύματα στο κεφάλι του και ειδικά στα αυτιά του δεν είχαν επουλωθεί. Μετά βέβαια πήρε 2 πρωταθλήματα στην F1 και έγινε μύθος πραγματικός. Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα, "από τί ήταν φτιαγμένος ο Νικι Λάουντα ;; ". Προφανώς όχι από το υλικό που φτιαχτήκαμε εμείς που μας στεναχωρεί αν το ποστάρισμα μας δεν πήρε τα likes που έπρεπε.. Ο Νίκι Λάουντα ήταν ένας από τους τελευταίους σκληρούς καριόλιδες - σοφούς δασκάλους - ατρόμητους μαχητές - παρανοϊκά γρήγορους και συγχρόνως απόλυτα ψυχρούς και εγκρατείς ήρωες μιας εποχής που περνάει ανεπιστρεπτί και στις οποίας το πτώμα ασελγεί πια η νέα τάξη πραγμάτων τoυ Politically correctness υποκριτικού καθωσπρεπισμού με νιφάδες σοσιαλμιντικής αποδοχής. Η αδυναμία που του είχα οφείλεται στην εξής ατάκα του - βιοθεωρία του : "Θα προσπαθήσω να βγω 1ος οδηγώντας όσο πιο αργά γίνεται". Αν δεν έχεις νιώσει το Need for Speed μπορείς εύκολα να παρερμηνεύσεις την φράση αυτή ως ένδειξη μαλθακότητας και δειλίας. Βέβαια η πραγματική μετάφραση της είναι πολύ πιο βαθειά. Ο Λάουντα ανήκε στο πολύ κλειστό κλάμπ των οδηγών όπου πήγαινε "μπάλα - έκοβε τα μάρμαρα" χωρίς να ασελγεί πάνω στο αμάξι του. Ήταν ευγενής με το μέσο. Ήταν κύριος ακόμα και με το τελευταίο μικρό γρανάζι. Δεν ήταν σιδεροφάγος. Δεν αντλούσε χαρά και ηδονή μεταχειριζόμενος το αυτοκινητό του σαν σάκο του μποξ. Συνεργαζόταν με αυτό για να πάει όσο πιο γρήγορα και με ασφάλεια γίνεται. Ο Σένα ήταν έτσι και μαζί και ο Σουμάχερ και ο Τζιμι Κλαρκ. Πάρα πολλοί που δεν ήταν έτσι χάθηκαν στην αφάνεια. Ο Μικελ Αλμπορέτο πχ ήταν πανγρηγορος (πιο γρήγορος από τον Σουμαχερ οι φήμες λένε στις δόκιμες) αλλά τον ξέρω μόνο εγώ και η μάνα του γιατί διέλυε το αυτοκίνητο μέσα σε 2 ώρες.Ο Αντρέα Ντε Τσέζαρις επίσης. Άνεμος πλην όμως καταστροφέας. Ακόμα και ο Ναιτζελ Μάνσελ στερησε από τον εαυτό του αλλά 2-3 πρωταθλήματα διότι συμπεριφερόταν στα μονοθέσια του όπως τα πιτσιρίκια στην Βουτα που αν δεν ακούσουν τον κοφτη 25 φορές δεν την αλλάζουν την ταχύτητα. Αυτό βεβαια ειναι χουλιγκανισμός και συμπλέγματική διαταραχή και όχι αγάπη προς τον μηχανοκίνητο αθλητισμό ακριβώς. Από σήμερα το πρωί ο Νικι Λάουντα, ο άνθρωπος που φτιάχτηκε από πάγο και του έλαχε να καταπιεί μια πυρκαγιά και να επιβιώσει, δεν είναι πια μαζί μας. Τελικά η πυρκαγιά νίκησε μετά από 2 μεταμοσχεύσεις νεφρών και μια πνεύμονα. Της πήρε της καριολας όμως 43 ολόκληρα χρόνια να γονατίσει έναν από τους τελευταίους παιδικούς μου ήρωες εν ζωή. Νίκι, ο Τζειμς Χαντ σε περιμένει πως και πως να σε πειράξει μετά από χρόνια βαρεμάρας. Πες του Αϊρτον οτι μας λείπει, πες του Κολιν Μακρει οτι μας λείπει επίσης, πες του Ζιλ Μπιανκί του Ριτσαρντ Μπέρνς και του Μάρκο Σιμονσέλι οτι βιάστηκαν να φύγουν γαμώτο. Όλοι εμείς, οι ζώντες υπό την παράνοια και την ηδονή της μόνης που μπορεί να κερδίσει τον χρόνο, της ταχύτητας, σε χαιρετούμε. Ήταν τιμή μας να είσαι το είδωλό μας.
  36. 20 likes
    Ξεκινάω κι εγώ να γράψω δύο λόγια δίνοντας πρώτα συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που τρέχουν το Οδοιπορικό όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως μια μικρή ομάδα ανθρώπων καταφέρνει κάθε χρόνο και κατεβάζει εκατοντάδες κόσμου τόσο για την πίτα όσο και για το οδοιπορικό. Είστε ωραίοι και μάγκες. Πολύ σημαντικό κι αυτό που είπε ο Ζώης πιο πάνω, ότι δηλαδή υπάρχουν αγνές προθέσεις και τίποτα πίσω από την κουρτίνα. Στα του αγώνα τώρα, η 5άδα που συμμετείχαμε ήταν όλοι Mybikeίτες και απαρτιζόταν από τους @johni41, @kouler, @Alex_cbr , Χάρη κι εμένα. Οι τρεις μας έχουμε κάνει μαζί χιλιάδες χιλιόμετρα στην κυριολεξία. Με τα άλλα δύο παιδιά είναι η πρώτη βόλτα αλλά η φήμη τους προηγείται. Το πρωί του Σαββάτου βρεθήκαμε με τους @Ravendark και @Wolf1138 και όλοι μαζί αναχωρήσαμε πρώτα για Άργος και μετά για Λεωνίδιο υπό την συνοδεία τόνων νερού. Άφιξη στο καφέ Δίπορτο και δήλωση ονόματος ομάδας στη γραμματεία προκειμένου να πάρουμε ώρα εκκίνησης για την Κυριακή. Η αλήθεια είναι πως το είχαμε ξεχάσει το κομμάτι της ονομασίας της ομάδας και μας έπιασαν απροετοίμαστους. Τα υπόλοιπα παιδιά, για κάποιον λόγο που ποτέ δεν θα καταλάβω, αποφάσισαν να πουν την ομάδα << Οι 5 Γκούκυ >> το οποίο ακόμα και τώρα το βρίσκω άκυρο αλλά οι Δημοκρατικές διαδικασίες δεν επέτρεψαν αντίλογο. Αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, πήγαμε δωμάτια, τακτοποιηθήκαμε και βουρ για φαγητό. Η ώρα είχε πάει 6+ και σε δύο ώρες θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να παραλάβουμε τα roadbook προκειμένου να φτιάξουμε χάρτες και gps. Βγαίνοντας έξω να πάρουμε τις μηχανές, άρχισα την κλάψα στον Ζώη για το πόσο μπουρδέλο είναι το Μουλτιστράντα και πόσο γαμάτο το Tuono και τελικά με λυπήθηκε και κάναμε την τράμπα μέχρι τα ξενοδοχεία μας. Ο καιρός είχε μαλακώσει αρκετά αλλά είχε κρατήσει φουλ υγρασίες οι οποίες σε συνδυασμό με τα supercorsa του καυλακίου και τα 170+ άλογα δεν έφτιαχναν ωραία κατάσταση για τρέλες με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να χαθούμε μέχρι να φτάσουμε στα δωμάτια. Ευτυχώς ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χάθηκα σε αυτό το οδοιπορικό. Οκτώ και κάτι ψιλά παρκάρω έξω από την Φάμπρικα και μέσα σε ένα εικοσάλεπτο έχουμε παραλάβει το roadkit και έχουμε φύγει καρφί για το ξενοδοχείο προκειμένου να ξεκινήσει ο σχεδιασμός. Η σωστή πορεία της διαδρομής κρίνει εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα κι επειδή ως τίμιοι που είμαστε είχαμε δηλώσει εξ αρχής πως πάμε να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε βάθρο, αποφασίζουμε να κάψουμε λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις και να αφοσιωθούμε στο στόχο. Αράζουμε λοιπόν στη reception, ανοίγουμε laptop, χάρτες , gps και ό,τι άλλο είχαμε και πάμε να συνδεθούμε στο δίκτυο. Σοκ πρώτο, το Ίντερνετ είναι κάτω. Το Λεωνίδιο αντιμετώπισε λόγω κακοκαιρίας (;) σοβαρά προβλήματα τόσο με την ύδρευση όσο και με την ηλεκτροδότηση και ξαφνικά το πλάνο πάει στα σκουπίδια πριν καν ξεκινήσουμε. Ο Χάρης τελικά προσφέρεται να κάνει hotspot με το κινητό του και συνδέουμε το laptop εκεί και τα κινητά μας με 4g. Το πλάνο είναι να φτιάξουμε αναλυτική διαδρομή τόσο στο Garmin όσο και στο Maps. Η διαδικασία ξεκινάει 9 παρά και κατά τη 1 το βράδυ έρχεται το δεύτερο σοκ. "Παιδιά πρέπει να κλείσω τη reception "μας ενημερώνει ο κυριούλης και μένουμε μαλάκες. Τα φορτώνουμε όλα όπως ήταν και φεύγουμε καρφί για το πιο ευρύχωρο δωμάτιο που έπαιζε στην παρέα όπου ξαναστήνουμε το αρχηγείο και τελειώνουμε τελικά τα πάντα γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Δεν κρύβω πως εκείνη την ώρα ένιωσα ένα μάγκωμα. Αφενός είχαμε χάσει όλη την καυλάντα σε ταβέρνα και μπαράκι με τα παιδιά της Μοτοπαρέας αλλά και με τους υπόλοιπους. Αφετέρου, αν κάτι πήγαινε στραβά με το γαμώGPS , όλος ο κόπος θα πήγαινε χαμένος και τελικά θα είχαμε κάνει και μια τρύπα στο νερό. Ήταν η πρώτη από τις δύο στιγμές στο οδοιπορικό που ξύπνησαν μνήμες από την "καταστροφική" περσινή συμμετοχή μας. Ευτυχώς ο ψόφος ήρθε άμεσα Κυριακή ξυπνητήρι 8:30 για πρωινό, μάζεμα πραγμάτων και αναχώρηση προς το σημείο εκκίνησης. Φεύγουμε πρώτοι εγώ και ο Άλεξ και πάμε στο βενζινάδικο να γεμίσουμε και θα ακολουθούσαν και οι άλλοι 3 όταν τελείωναν με τις πληρωμές των ξενοδοχείων κτλπ. Καβαλάω, βάζω μπρος κι έχω φορέσει γάντια χωρίς να φορέσω κράνος ενώ έχω ξεχάσει να δώσω στον σκουτερά της παρέας και τα γυαλιά ηλίου που φοράω. Γάμα το λέω, θα πάω χωρίς κράνος μέχρι το βενζινάδικο. Τι να πάθω για λίγα μέτρα; Το πολύ πολύ να φασώσω και καμία με το Ντουκάτι Ε, 200μ πριν το βενζινάδικο με τσιμπάει σφήκα στο λαιμό και μου αφήνει μέσα το κεντρί. Το βγάζει ο Άλεξ αμέσως κι εγώ έχω μπει σε mood αναμονής για κάποια αλλεργία διότι δεν μου είχε συμβεί ξανά. Αράζουμε για καφέ και περιμένουμε είτε την εκκίνηση είτε την διακομιδή. Η ώρα περνάει πάρα πολύ γρήγορα , ο Μανώλης μας ανακοινώνει να ετοιμαστούμε , εγώ σταυρώνω το GPS και δίνω όρκο πως αν αρχίσει και φέτος τα δικά του θα φάει πέταμα στον πρώτο κάδο σκουπιδιών μαζί με τη βάση - άρα μαζί και με το Μούλτι. Η εκκίνηση δίνεται και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία. Ο τερματισμός μας βρήκε στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης έχοντας συγκεντρώσει το απόλυτο των βαθμών, έχοντας φτάσει 10 λεπτά από τον τερματισμό μιάμιση ώρα πριν το προβλεπόμενο 8ωρο κι έχοντας παράλληλα αναγκαστεί να επισκευάσουμε ένα σκασμένο λάστιχο. Οδήγηση και ρυθμός για σεμινάριο απ όλα τα παιδιά. Μου είπαν όλοι πως κατευχαριστήθηκαν την βόλτα κι αυτό είναι που μετράει. Εγώ προσωπικά χάρηκα πολύ για τον @kouler γιατί πέρσι τα σκάτωσα και χάσαμε εξαιτίας μου την διάκριση. Φέτος νομίζω πως τα έκανα σχεδόν όλα σωστά ως πλοηγός αλλά και πάλι, χωρίς τον @johni41 ,δεν θα υπήρχε ούτε φέτος πρώτη θέση. Αυτά κι από εμένα.
  37. 20 likes
    Επιτελους βολτα μετα απο κανα 4μηνο, ξεχασα να οδηγαω...
  38. 19 likes
    Ολίγη από φλαταδούρα ακολουθεί, αλλά σιγά-σιγά εμφανίζονται οι πινακίδες για Δολομίτες και οι κορυφές κάνουν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Πω ρε φίλε, είμαι εδώ! Ανάμεσα στα βουνά υπάρχει μια μικρή πεδιάδα, προφανώς ο δρόμος περνάει από εκεί, Πολύ μ’ αρέσει που στα μέρη αυτά το τοπίο ορίζει τόσο την χάραξη. Και φυσικά, όταν είσαι ΜΕΣΑ στην πεδιάδα οι όγκοι είναι επιβλητικοί. Τι σχήματα! Σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα, γκαζόν, ποδήλατα, ξύλινες περιφράξεις. Τα σύννεφα συγκρούονται με τις τεράστιες μάζες, πέντε λεπτά να έμενες και να παρατηρούσες την κίνηση τους καταλάβαινες πόσο επηρεάζουν (και) τον καιρό τα βουνά. Στην κορυφή του Passo Tre Croci γίνεται ο κακός χαμός από σταθμευμένα αυτοκίνητα, μάλλον από εδώ ξεκινούν τα πεζοπορικά μονοπάτια. Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες, η ταχύτητα κίνησης είναι πολύ χαμηλή. Η λίμνη της Misurina είναι το κάτι άλλο. Μάλλον κοστίζει πολύ, αλλά κάποια στιγμή μια βραδιά θα ‘θελα πολύ να την περάσω εδώ πάνω. Βέβαια η Cortina d’ Ampezzo είναι ισχυρότατη εναλλακτική! Ερωτευμένοι, εδώ να τις φέρετε!
  39. 19 likes
    Ευτυχώς που όλοι το είχαν ρίξει στη μάσα και η κατάβαση στο πίσω μέρους του πάσου έγινε άνευ κίνησης. Σ’ αυτό το κομμάτι το VFR ήταν στο στοιχείο του, γέμιζες μια δευτέρα, κατέβασμα σε πρώτη για την φουρκέτα, άφηνες τον V4 να απλώσει την ροπή του από χαμηλά, αλλαγή μια ταχύτητα και ξανά φουρκέτα, για χιλιόμετρα αυτή η δουλειά. Ανοιχτή ζελατίνα και ‘φχαριστιόμουν παγωμένο αεράκι μαζί με τον ήχο του γραναζωτού μοτέρ.Αν διάβαζα καλά τις χαρακιές στην άσφαλτο, οι ικανότεροι από ‘μενα υπέγραφαν με τα μαρσπιέ μια-μια τις στροφές. Πριν καμιά δεκαετία, όταν ακόμη μάζευα χρήματα να αγοράσω το CBF250 μου, είχα πετύχει μια από τις (δημοφιλείς τότε) motivational posters. Απεικόνιζε έναν τύπο σε παρεμφερές τοπίο να έχει σταματήσει με το μηχανάκι και να αγναντεύει τη θέα. Η λεζάντα ήταν ‘Work. This is why you do it’. Αυτή την πρώτη μέρα του Ιούνη δεν μπορούσα να μην χαμογελάω με την ανάμνηση αυτή. Το πλάνο βέβαια περιελάμβανε και φιλαράκια παρέα, αλλάάάά… Στην πρώτη βόλτα μου με το mybike είχαμε πάει με το πατρινό τιμ στο φράγμα του Μόρνου, πάνω στο φράγμα θυμάμαι καβάλησα χιλιοτρομαγμένος από τον ήχο του για πρώτη φορά το CB400 του klab. Σ’ένα παρόμοια επισκέψιμο φράγμα ήμουν και τώρα λίγο πριν το Lukmanier. Από την μια μεριά το γρασίδι έκανε την εμφάνιση του και από την άλλη ρεμματιές εξέβαλλαν στην τεχνητή λίμνη με μια περίεργη σιδηροκατασκευή στον ορίζοντα. Παιχνίδι και με την εστιάση, επιτέλους άφησα πίσω μου τις κάμερες των κινητών. Αλλά νομίζω εκεί έπεφτε περισσότερο γέλιο!
  40. 19 likes
    Πλυσιματάκι και πρώτη βολτούλα μετά τις πασχαλινές διακοπές
  41. 19 likes
    πρωτα επρεπε να αλλαξω εξατμιση στο μεγαλο.... και μετα επρεπε να διασκεδασω με το μικρο.....
  42. 19 likes
  43. 18 likes
    Έχοντας φτάσει αισίως τα 3000 κάτι χλμ είπα να φτιάξω ένα θέμα που να φιλοξενεί λίγες πληροφορίες για το SYM CRUISYM 300. Το scooter αυτό αγοράστηκε καινούριο για ''μεικτή'' χρήση και άνετες μετακινήσεις. Δεν θα κάτσω να πω τώρα όλο το σκεπτικό της αγοράς του σκούτερ έναντι της μοτοσυκλέτας , ας το κουβεντιάσουμε κάποια άλλη στιγμή σε άλλο θέμα. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω τις εμπειρίες και εντυπώσεις που έχω αποκομίσει μέχρι τώρα, όσο πιο αντικειμενικά μπορώ ώστε να ενημερωθεί όποιος ενδιαφέρεται. Εμφάνιση: Η εμφάνιση όπως όλοι γνωρίζουμε είναι υποκειμενικό κομμάτι και δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι με όλα. Το μηχανάκι αυτό έχει μια σχετικά ακραία εμφάνιση, κατα την γνώμη μου υπερβολική σε αρκετά σημεία. Πολλές γραμμές και γωνίες, καμιά καμπύλη πουθενά. Παρόλα αυτά σαν γραμμή μ αρέσει, και τα κομμάτια που θεωρώ υπερβολικά κατά κάποιο ποσοστό δεν τα βλέπω πολύ οπότε οκ! Μοιράζεται γραμμές απο το XMAX 300-400, ειδικά στα όργανα. Κινητήρας-Μετάδοση: Ο κινητήρας που φοράει το CRUISYM είναι ο κλασσικός 300άρης που χρησιμοποιεί η SYM τα τελευταία χρόνια, από όσο γνωρίζω έχει αποδείξει την αξιοπιστία του και δεν υπάρχουν σε γενικές γραμμές παράπονα από τους κατόχους. Κυκλοφορεί άνετα μέχρι τα 110-120 χλμ, μετα δεν ... Πάει παραπάνω αν το ζορίσεις αλλά χάνει σε αίσθηση και στιβαρότητα και γενικά έχεις κραδασμούς 60-100χλμ τα κρατάει άνετα και επιταχύνει επίσης άνετα και ξεκούραστα . Χωρίς επιπλέον κραδασμούς κλπ Το μόνο που άλλαξε είναι ότι έγινε EURO 4 Θεωρητικά έχει τον δυνατότερο 300άρη κινητήρα της κατηγορίας με 27,5 άλογα αν θυμάμαι καλά , αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω τόσο μιας και είναι αρκετά βαρύ σαν μηχανάκι, πχ σε σχέση με το citycom300 ή το beverly 300, που τα θεωρώ πιο σβέλτα μιας και τα έχω οδηγήσει όλα . Βέβαια ανήκουν σε διαφορετικές κατηγορίες αυτά τα δύο. Δεν ξέρω πως αποδίδει ένα maxi scooter 300αρι άλλης εταιρίας Παρόλα αυτά άλλαξα στις 2000 χλμ τα ράουλα του φυγοκεντρικού με 1γραμμ. λιγότερα γιατί ήθελα να κερδίσω λίγο επιτάχυνση χωρίς να χάσω πολλά απο τελικές. Σαν να άλλαξα γρανάζι μπροστινό σε μο/τα και να έβαλα 1 δόντι λιγότερο φανταστείτε. Ευτυχώς με το πρώτο ''πείραμα'' πέτυχα αυτό που ακριβώς ήθελα. Μπήκαν ράουλα Tech Pulley 17gr. Φρένα - αναρτήσεις: Στα φρένα λοιπόν συναντάμε εμπρός μονή δισκόπλακα με 4 πίστονη δαγκάνα και πίσω με 2 πίστονη με σωληνάκια υψηλής πίεσης και στα 2 μέρη. Τα φρένα με έχουν κερδίσει σαν αποτέλεσμα αλλά όχι σαν αίσθηση στην μανέτα. Και θα αναλύσω τι εννοώ. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει πολύ δύναμη για να σταματήσει το μηχανάκι, όποτε και όσο θές, αλλά στην μανέτα η αίσθηση που έχεις είναι κάπως ξερή. Λογικά είναι θέμα της τρόμπας, αλλά παράλληλα θα ήθελα όταν χρειαστεί τακάκια να βάλω πάνω τα EBC HH, που τα ξέρω καλά και τα γουστάρω. Το ABS μπάινει όποτε πρέπει και όχι σε χαζές στιγμές, εκτός αν τύχει την ώρα που φρενάρεις να μπεις ταυτόχρονα και σε λακούβα όπου εκεί μπερδεύονται τα πράγματα . Το πίσω σύστημα είναι κάπως αδύναμο, όπως στις περισσότερες μηχανές και μπαίνει σχετικά ευκολά το ABS. Καλή αίσθηση στην μανέτα αλλά μέτριο φρένο λοιπόν. Γενικά όμως δεν με έχουν προβληματίσει πουθενά. Όταν τα χρειάστηκα ήταν εκεί και με το παραπάνω Στο θέμα των αναρτήσεων ..... τι να πώ.. Κλασσικό σκούτερ με διπλες αναρτήσεις πίσω. Αλλά εδώ έρχονται τα παράλογα του πράγματος. Ο αναβάτης την ακούει πιο εύκολα απο την πίσω ανάρτηση, παρά ο πίσω. Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα εγώ όταν με πήρε ο Gee και πήγαμε βόλτα. ¨Εκατσα συναναβάτης και τελικά ήμουν πιο άνετα απο ότι οδηγώ ( θα το αναλύσουμε και αυτό) Η μπρόστινή ανάρτηση θεωρώ οτι έχει κάποιο θέμα με την ποσότητα του λαδιού στις μπότες. Έχω ζητήσει να το τσεκάρουν ( για να μην βάλω εγώ χέρι και χάσω εγγυήσεις κλπ) και πως ακούω τα ελατήρια εντός, και η απάντηση που παίρνω είναι οτι δεν είναι τα ελατήρια αλλά τα καλώδια στην μάσκα που τρίβονται μεταξύ τους κλπ . ( Υπενθυμίζω πως γνωρίζω απο τεχνικά θέματα έτσι;) Αν το ξεπεράσουμε το παραπάνω θα έλεγα οτι είναι σχετικά καλή η μπροστινή ανάρτηση , αλλά πιστεύω πως πρέπει να κάνω κάτι με την απόσβεση επαναφοράς. Νομίζω είναι αργή . Το μηχανάκι λοιπόν στρίβει και έχει κρατήματα. Δυστυχώς οι κλίσεις τελειώνουν λίγο απότομα και τρομακτικά μιας και βρίσκει εύκολα το στάντ κάτω. . Ταλαντώσει και τρέμουλο θα δείς απο τα 120 και άνω( μέχρι 145-150 ) Τα λάστιχα που φοράει είναι μέτριας ποιότητας, εταιρίας MAXXIS. Νταξ δεν είναι και τραγικά . Τα περίμενα κατά πολύ χειρότερα. Δεν ξέρω πως συμπεριφέρονται στο βρεγμένο μιας και δεν έχω πατήσει πολλά νερά, αλλά στο στεγνό η απόδοση τους είναι αρκετά καλή. Όποιος έχει αλλάξει έχει πει οτι το μηχανάκι αλλάζει παρα πολύ στην συμπεριφορά, προς το καλό φυσικά Σέλα και χώρος κάτω απο αυτή: Σέλα.. σελάρα. . Μεγάλη και φαρδιά. ( μαζέψου για σέλες μιλάμε μην κρυφογελάς) Μεγάλη και φαρδιά λοιπόν με ''σκαλοπατάκι'' για να στηρίζει την μέση του ο αναβάτης. Μέχρι 175 είναι καλά. Εγώ που είμαι 185+0,5 θα ήθελα να είναι το μαξιλαράκι 4-5cm πιο πίσω απο ότι είναι τώρα. Δεν ενοχλεί τόσο, απλά εκεί θα ήταν το τέλειο. Σκληρό υλικό εμπρός που εμένα με κουράζει μετά απο κάποια ώρα. Στο τμήμα του συναναβάτη τα πράγμα όλως περιέργως είναι αρκετά πιο καλά. Γενικά ο πίσω κάθεται ΑΝΕΤΑ. Αντιολισθητικό καλυματάκι στην σέλα και καλές ραφές. Ο χώρος κάτω απο την σέλα χωράει δυο κράνη, αλλά καλού κακού πρέπει να το επιβεβαιώσεις πριν την αγορά αυτό, μιας και όλα τα σκουτερ τάζουν οτι χωράνε διάφορα και τελικά είναι όλα υπο προυποθέσεις που ο άσχετος στα σκούτερ ( σαν εμένα) δεν θα σκεφτεί να τα τσεκάρει. Ευτυχώς εγώ το τσέκαρα καλά. Αν βάλεις λοιπον το κράνος μέσα μπορέις να βάλεις άλλο ένα, ή πχ το μπουφάν σου ( το καλοκαιρινό) και περισσεύει χώρος για γάντια κλπ. Η σέλα ανοίγει με 3εις τρόπους. Με κουμπί και 2 μηχανικούς απο την κλειδαριά. Φώτα: Καλά φώτα θα έλεγα αλλά θέλω να σηκώσω την δέσμη πιο ψηλά. Φλάς και πίσω φώτα όλα LED και ειδικά τα πίσω. ΑΝ σε χτυπήσει απο πίσω λέγοντας πως δεν είδε φλάς ή φρένα, απλά κατεβαίνεις και του δίνεις λευκό μπαστουνι. Ανάβουν με το που γυρνάς το κλειδί, πράγμα που εμένα με ενοχλεί και για αυτό έκανα δικιά μου εγκατάσταση με ρελέ-καλωδίωση κλπ για να τα ανάβω εγώ και όχι αυτόματα. Μελλοντικό πρότζεκτ είναι να τα κάνω ( τα μεσαία) να ανάβουν αυτόματα. Πάρτε μια γεύση Πρίν Και μετά Θέση οδήγησης: Ταξιδιάρικη σχετικά θέση οδήγησης με τα πόδια και τα χέρια να είναι σε καλές γωνίες θεωρώ. Τα πόδια μπορείς να τα βάλεις σε διάφορες θέσεις μιας και το πάτωμα βοηθάει σε αυτό. Η ζελατίνα ρυθμίζεται σε 2 θέσεις λύνοντάς απλά 4 βίδες εύκολα. Πολύ καλή προσασία στο στήθος και εμένα με χτυπάει ο αέρας στο πάνω μέρος του κράνους. Στιβαρή, χωρίς ταλαντώσεις και χωρίς διαθλάσεις Τα χειριστήρια είναι πολύ ποιοτικά με μόνο παράπονο το κουμπί της κόρνας που εύκολα το μπερδέυεις με αυτό που ανοίγει την σέλα. Οι καθρέπτες δεν είναι πάνω στο τιμόνι οπότε είναι σχετικά χαμηλά και στην κίνηση πρέπει να δώσεις προσοχή και στο τιμόνι σου αλλά και στους καθρέπτες. Επίσης και κατά το παρκάρισμα σε στενά σημεία... Γενικά θεωρώ οτι είναι μια πολυ αξιόλογη κατασκευή, με πολύ καλή ποιότητα εφαρμογής των πλαστικών στο σύνολο και καλή ποιότητα ηλεκτρολογικών συνδέσεων και μονώσεων. Αυτά. σόρυ για το σεντόνι αλλά ήθελα να τα μεταφέρω όσο γίνεται πιο ρεαλιστικά Μας πήγε και διακοπές με τον Alarm εφέτο... Και όπως είπε ο R3negade.. 2άτομα 33+ρηδες σε κόκκινο σκούτερ??? - Δεν γ@μάτε ούτε με αίτηση Τα σέβη μου !!!
  44. 18 likes
    Χθες αποφάσισα να πάω κάπου που είχα βάλει σκοπό εδω και καιρό, η μηχανή μέσα στην εβδομάδα φόρεσε καινούργιο ψυγείο και Αλυσιδογράναζα οπότε ήμουν κομπλέ. Προορισμός το ακρωτήρι Σιθωνίας που το ονομάζουν 2 θάλασσες, διάβασα ότι είναι χωματόδρομος που πάνε μόνο τζιπάκια οπότε θεωρητικά δεν θα είχα ιδιαίτερο θέμα. Ο προορισμός: https://goo.gl/maps/UKWySeX6AP8uQnwW6 Τελικά αποδέιχθηκε πολύ δύσκολο κομμάτι γύρω στα 5 χλμ. με πολύ πέτρα και τεράστια νεροφαγώματα, αφου την γλύτωσα με ενα μικρο στατικο πέσιμο θεωρώ οτι είμαι πολύ τυχερός, δεν παίζει να το ξανακάνω για κανένα λόγο η επιστροφή ήταν πιο δύσκολη γιατι άρχισε να με πιάνει ο φόβος αν θα καταφέρω να ανέβω όλες τις κατηφόρες που πέρασα. Το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν απο βίντεο απο μαθήματα στο χώμα ενος Έλληνα και ιδιαίτερα η λεξη momentum. https://ibb.co/BPY75sS Πως το κατέβηκα και πως το ανέβηκα ούτε που το θυμάμε απο τον φόβο μου. https://ibb.co/TgJ9JJF https://ibb.co/hRJk9Cc http://ibb.co/m4VkQDY Ενα γρήγορο μπάνιο εκει και μετά αποφάσισα να πάω σε ποιο φιλόξενες παραλίες. https://ibb.co/bdmfPGx Το μέρος απο φηλά. https://ibb.co/ts0xbyj
  45. 18 likes
    ...και όμως είναι έτσι... ...και μετά από 5000 χιλιάδες χιλιόμετρα... με αρκετά powerparts (δεν είναι μαμά...)
  46. 18 likes
  47. 18 likes
    Όταν είσαι κ@λοφαρδος και πετυχαίνεις τζαστ ραιτ την αστραπή
  48. 18 likes
    Για το επόμενο σετ πάσων δυστυχώς μεσολαβεί αρκετή Εθνική. Μεσημέρι και το θερμόμετρο της μηχανής κολλημένο στους 29 βαθμούς, με το χειμερινό μπουφάν έχω βγάλει την μπέμπελη που γλαφυρά λέμε στο Αγρίνιο. Όσο και να ανοίγω την ζελατίνα με 80 χιλιόμετρα την ώρα δροσιά ούτε γι’ αστείο. Πρέπει να ανέβω υψόμετρο επειγόντως! Στις ανηφόρες τα αυτοκινούμενα ζορίζονται να κρατήσουν πάνω από 50, ουρές καθώς τα υπόλοιπα αυτοκίνητα δεν προσπερνούν, με τέτοιο ρυθμό το VFR βράζει, το βεντιλατέρ απλά ξερνάει καυτό αέρα στα πόδια μου. Κωλο-autobahn της πλάκας! Στάση σε βενζινάδικο για νερό στην βάση του San Bernadino. Αραγμένοι δίπλα μου με ΜΤ07 οι ιταλόφωνοι ελβετοκάγκουρες στα εικοσι-λίγο τους με φουτεράκια και βαριά – βαριά κράνος. Ο αρχηγός της παρέας έχει Super Duke το οποίο κρατά για ώρα στον κόφτη με νεκρά ενώ χαζεύει στο κινητό. Κάτι μου λέει ότι ο πατέρας του είχε TDM, αν και υποθέτω ότι το δίχαλο το φορούσε με κάλτσα! :) Τους αφήνω να φύγουν για να χαρώ την ανάβαση με την ησυχία μου. Δυστυχώς ο δρόμος είχε τόσο μικρό πλάτος που η στάση για φωτογραφίες είναι δύσκολη χωρίς να εμποδίζεις ή να θέτεις τους πάντες σε κίνδυνο, αρκέστηκα στο να φτάσω σε κάτι σαν απόκοσμο μετεωρολογικό σταθμό / ραντάρ για να αγνατεύσω. Δεν το αποκλείω βέβαια να είναι και κάποια στρατιωτική εγκατάσταση η συγκεκριμένη, τα βουνά είναι σκαμμένα και γεμάτα πυροβολικό, οι γέφυρες όλες είναι παγιδευμένες με εκρηκτικά (κλοπιράιτ Γοργοπόταμου) και η αεροπορία τους διαθέτει F18 Hornet, σε μια χώρα που έχει να ανοίξει ρουθούνι από τότε που ο ελβετικός σουγιάς ήταν high tech! Έπρεπε να το έχω τραβήξει με περισσότερο ζουμ, το σημείο όπου ο μεσημεριανός ήλιος σκάει πάνω στο χιόνι και το λιώνει επιφανειακά του έδινε μια εμφάνιση… υποβρυχίου (όχι Κουρσκ, ούτε τα στραβά τα δικά μας, βανίλια, πώς το λένε; ) Πιο ψηλά, μια παγωμένη λίμνη με φανταστικά γαλάζια χρώματα, κρίνοντας από τις βάρκες σε κανένα μήνα θα είναι πολύ διαφορετικά εδώ. Άχτι το ‘χα να βγάλω μια αναμνηστική με αυτές τις πινακίδες με το όνομα και το υψόμετρο, αλλά…. GS παντού! Και το San Bernardino είναι από τα τουριστικά πάσα, οπότε ούτε εδώ φαγητό / στάση. Δε βαριέσαι! Στην κατάβαση ένας περισσότερο-από-εμένα-ψαρωμένος με F800 κρατάει όόόλα τα αυτοκίνητα πίσω του με αποτέλεσμα να βρω όλο τον δρόμο για πάρτη μου. Ευκαιρία για προπόνηση! Δεν μπορώ να εξοικειωθώ με το γεγονός ότι ο δρόμος απλά κρατάει και φοβάμαι να ανοίξω γενναία το γκάζι στη στροφή. Αν θες να γίνει καλύτερος ωστόσο σε ορεινές διαδρομές, η πίσω μεριά του… Αγίου Βερνάρδου είναι εξαιρετική ευκαιρία. Αλλά τι είναι αυτό στο τέλος της ειδικής; Μπλόκο της τροχαίας και μου κάνουν νόημα να σταματήσω, υπέροχα. Με ΚΤΕΛ θα γυρίσω σπίτι.
  49. 18 likes
  50. 18 likes
    Χάλια το Sao Paulo λοιπόν. Μια τεράστια μεγαλούπολη με πρόβλημα λειψυδρίας. Που να το πεις και να μην γελάσουν ότι πόλη στην Βραζιλία όπου φτύνεις και φυτρώνει ποτάμι έχει πρόβλημα με το νερό. A! @FlyingInADream και @ktm power αν ξεμείνετε ποτέ από δουλειά, για να μην πάνε στράφι τα γράμματα, μπορείτε να λύνετε και εσείς μαθηματικές απορίες επί πληρωμή στον δρόμο. Τις επόμενες μέρες είχαμε: - Ένα φουιτ (μη με πεις δε ξες τι είναι) Ένα σκισμένο λαστιχο (το άλλαξα με το pirelli mt60) καιιιιι καταρράκτες Iguacu! Νταξει τι να λέμε, φοβερό θέαμα και από έξω, και από μέσα με την βάρκα. Απίστευτες ποσότητες νερού χυνονται και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Μπορείς να δεις τους καταρράκτες από την μεριά της Βραζιλίας και της Αργεντινής, εμείς επιλέξαμε το 1ο. Το ζωάκι που βλέπετε λέγεται coati και είναι εξοικειωμένο με τον άνθρωπο εκεί. Το έχουν οργανώσει πολύ καλά το πράγμα, ακριβούτσικο αλλά τα αξίζει τα λεφτά του. Στην περιοχή κυκλοφορούν και τζαγκουαρς, μερικές εβδομάδες τουρίστες είχαν την τύχη να δουν μαμά τζαγκουαρα με τα 3 μικρά της. Εμείς δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..