Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 03/08/19 in all areas

  1. 54 likes
    Καλημέρα σας Οπως καταλαβαίνετε τα λόγια είναι περιττά..πήγα και την πήρα από την αντιπροσωπεία χωρίς να την έχω οδηγήσει καθόλου και έχοντας ένα πραγματικό άγχος για το αν θα είμαι οκ επάνω της, αν θα φτάνω ικανοποιητικά τα πόδια κάτω, αν θα μου αρέσει η θεση οδηγησης, αν αν αν... Ταιριάζεις επάνω της λες και την εφτιαξαν για εσένα.. Έκανα μία μικρή βόλτα μέχρι σαρωνίδα, νίωθεις ότι με την σκεψη σου στρίβει.. Ο θόρυβος που κάνει ο κινητήρας είναι απλά εκπλητικός!!! Όπου και να σταματήσω, κάθομαι σαν χαζός και την χαζεύω.. Ασυνάρτητες σκέψεις γραμμένες, δεν είμαι καλός στο γράψιμο και ο ενθουσιασμός της στιγμής το κάνει ακόμα χειρότερο.. Υ.Γ. ξεκίνησα το στρώσιμο, θέλω να της το κάνω σε μία μέρα να μπορέσω να ακουσω πως κάνει ο κινητήρας σε ψηλότερες στροφές
  2. 42 likes
    Paso los Libertadores, Cristo Redentor, Άνδεις, σύνορα Αργεντινης-Χιλης, 3850μ υψόμετρο.
  3. 37 likes
    Έπαιξες μεγάλο ρόλο στην τελική απόφαση, το ξέρεις ήδη Η συνέχεια του φωτορεπορτάζ... Πρώτη σωστή βόλτα στην Πάρνηθα. "Δυστυχώς" πήγα δικάβαλος οπότε δεν είχα όση ελευθερία ήθελα στις εξόδους των στροφών... Η φράση στρίβει με το μυαλό αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματικότητα. Και δεν έχω παίξει ακόμα με ρυθμίσεις ανάρτησης. Ο κινητήρας μου φαίνεται ότι ροπιάζει από τις 1000 στροφές, λειτουργησε το traction control με 6η σε ψιλογλυστερο δρόμο (θυμίζω έχω όριο τις 5500-6000 στροφές).. Θα επανέλθω δριμύτερος! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές
  4. 37 likes
    Πετάχτηκα μέχρι την Αθήνα σήμερα το πρωί. Στον γυρισμό για Πάτρα σταμάτησα 3 φορές στα ουρητήρια της Ολυμπίας οδού (πρώην κωλόδρομος με κολονάκια) για να καθαρίσω με νεράκι......... την ζελατίνα....... του CB......... του 1300 ντε Μια αναζήτηση 2 χρόνων έλαβε τέλος σήμερα. Ξεκινήσαμε για Αγία Παρασκευή κατά τις 7:00 με το αμάξι του Γιώργου και τον κοπέλα του και εγώ ήμουν τόσο χαλαρός (παραδόξως) λες και πήγαινα να αγοράσω σώβρακα και σουτιέν. Αφού τελειώσαμε τα διαδικαστικά και τους καφέδες, χαιρετηθήκαμε και ξεκίνησα για Πάτρα. Είχα στο μυαλό να πεταχτώ σε 2-3 φίλους και να αγοράσω ένα σετ για σαμάρια, αλλά που μυαλό. Μόλις πήρε μπρος η "ραπτομηχανή" βγήκα αμέσως στην αττική οδό, χέστα όλα πάμε να οδηγήσουμε. Σταματώ να φουλάρω βενζίνη και αμολιέμαι. Βάζω πέμπτη και απλά ανοιγοκλείνω το γκάζι σε όλη την διαδρομή, το τερατάκι ροπής απλά γουργουρίζει. Και ξαφνικά εκεί κοντά στα διυλιστήρια, με τη κλασσική μπόχα του θειαφιού αρχίζω να γελάω, να τραγουδάω, να κλαίω με λυγμούς, να συνέρχομαι και πάλι από την αρχή. Κάθε 4-5 λεπτά το ίδιο μέχρι περίπου το Ζευγολατιό Κορινθίας που στάνιαρα, σαν άντρακλας που είμαι. Δεν περίμενα ποτέ να συγκινηθώ έτσι. Ακόμα βουρκώνω τώρα που τα γράφω. Τέλος πάντων ας συγκροτηθώ. Μόλις έφτασα Πάτρα την πήγα για φώτο στην παραλία εδώ κοντά με την συννεφιά και το αεράκι, βενζινούλα και βουρ στο πάρκινγκ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω ΠΑΡΑ πολύ τον @FlyingInADream για το τρέξιμο, τον έλεγχο, τις φωτογραφίες, τις συνεννοήσεις, τον μάστορα κλπ Σιγά που θα γλίτωνες από τα ευχαριστήρια Τον "γιόκα" μου τον @Avatar για την μεταφορά, την παρέα, τα γέλια στο αυτοκίνητο, την εξυπηρέτηση με την τράπεζα, hot spot κλπ. Και τον @estebahn για την ώθηση-πίεση να πάρω το CB. Μάλλον αυτός το ήθελε το CB, βασικά πρέπει να είναι πιο καυλωμένος εεεε χαρούμενος από εμένα ΑΛΛΑ μην ξεχνιόμαστε. Τώρα την έχω μεγαλύτερη. Την μηχανή ΥΓ Πεινάω, δεν έχω φάει τίποτα από χθες με όλα αυτά.
  5. 34 likes
    Ουδεμία σχέση ο καιρός σήμερα με μόλις επτά μέρες πριν, βουρ για το πρώτο πάσο της ημέρας, Grosse Scheidegg. Θεόστενος δρόμος μέσα στο δάσος, μια διαρκής ανηφόρα. Από τα μέσα της διαδρομής πληρώνεις προκαταβολικά 8 φράγκα για το γεγονός ότι κάπου θα παρκάρεις και συνεχίζεις για τα σαλέ πριν την κορυφή. Ήλπιζα ότι εδώ πάνω θα συναντούσα μόνο ποδηλάτες και περιπατητές τέτοια ώρα, Ξέχασα το αναθεματισμένο το Postbus, τα αντίστοιχα ΚΤΕΛ που οι Ελβετοί έχουν βάλει σε κάθε ορεινή διαδρομή και έχουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι άλλων οχημάτων, όπως νευριασμένα μου υπενθύμισε ένας οδηγός τους. Μα πώς μπορείς να έχεις νεύρα εδώ πάνω με αυτή τη θέα; Και άνευ Βέφας στο πλάνο, νομίζω αυτή η κορυφή αξίζει έξτρα φωτό. Χαρά στα πνευμόνια σου αδερφέ! (Για τον ποδηλάτη λέω). Το σύρμα είναι ελαφρώς ηλεκτροφόρα περίφραξη αγελάδων. Να που χρησίμευσε και η προϋπηρεσία στη limbo! Στην κορυφή του Πάσου κάτι σαν πολύ πρωινός αρραβώνας / γάμος δεν κατάλαβα ακριβώς. Ωραία η Τριχωνίδα που παντρεύτηκε φίλη μου προσφάτως, αλλά τούτη εδώ η νύφη έκανε μάλλον καλύτερα κουμάντα. Από εδώ που η κορυφή είναι πιο κοντά συνειδητοποιείς τα μεγέθη του χιονιού, εκείνοι οι κατακόρυφοι όγκοι που περιμένουν να πέσουν μπορεί να είναι και 30 μέτρα σε ύψος.
  6. 30 likes
    Οι επόμενες μέρες προσωπικά ήταν οι καλύτερες οδηγικα στην Βραζιλία. Αρχικά χαθήκαμε σε λασποδρομους ψάχνοντας να βρούμε ένα φαράγγι. Τελικά η είσοδος του ήταν κλειστή και δεν φτάσαμε αλλά δεν πειραζει, it was fun. Ύστερα εντελώς τυχαία πέσαμε πάνω στο Trollstigen της Βραζιλίας. Νυχτωνε κιόλας αλλα δεν μας ένοιαζε, τα τοπία ήταν απολαυστικότατα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οδηγήσαμε νύχτα μέχρι να φτάσουμε σε πολιτισμό.
  7. 27 likes
    Εδώ και λίγες μέρες είμαι κάτοχος ενός Sym Cruisym 300. Αγοράστηκε καινούριο και έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε. Ειμαι πολύ ευχαριστημένος με την επιλογή μου τελικά, γιατί παρόλο που το έκλεισα για αγορά, κρατούσα μια επιφύλαξη. Ολα καλα λοιπον. Νομίζω ότι θα τα πάμε καλά. Πάρτε και μερικές φωτογραφίες. Special thanks @r3negade για το τρέξιμο και γενικότερα το support
  8. 26 likes
    Μια από τις επόμενες μέρες λοιπόν, και ενώ περιμέναμε σε κάτι έργα στον δρόμο, έσβησα την μηχανή. Όταν πήγα να ξαναβάλω μπροστά για να φύγουμε, γιοκ. Ούτε καν γυρνούσε η μίζα. Για να μην πάω σαν το σκυλί μέσα στην ζεστη, το έβαλα μπρος σκαστο και συνεχίσαμε. Κατασκήνωσαμε πάνω σε ένα χωράφι με μπιζελια, φτιάξαμε την μακαρονάδα μας, ήπιαμε την κασάσα μας και όλα καλά. Την επόμενη μέρα πααααλι τα ίδια. Και αντε βγαλ'το από εκεί μέσα μέχρι την κατηφόρα. Έπεσε σπρώξιμο, ξαναπήρε σβηστό και πήγαμε σε έναν ντόπιο μάστορα μια μικρής πόλης. Η ετυμηγορία του ήταν πηνία. Φορτίσε λίγο την μπαταρία (η οποία ήταν καινούρια) και τώρα επαιρνε, ψόφια η μίζα μεν αλλά έπαιρνε. Εγκεφαλικό. Σκέφτομαι, άστο θα το βάζω σκαστο να' σαι καλά, και πήγαμε στην Yamaha στην Florianopolis. Ο αφεντικάνος το πήρε μέσα, και μετά από καμιά ώρα μου λέει οκ, το έφτιαξα, ήθελε αλλαγή μίζας και μπαταριας. Εγκεφαλικό νο2: - Ωπα ωπα (το χρησιμοποιούν και οι βραζιλιάνοι, μη γελάς) τι εννοείς το έφτιαξες;; Πόσο κάνουν όλα αυτά; - 180 ευρώ. - Και σίγουρα τα πηνία δεν έχουν πρόβλημα; - Ναι, τα μέτρησα. - Com certeza? - Com certeza. - Άμα είναι ετσι χαλάλι. Ωραίος τύπος ο αφεντικάνος, του μάθαμε και λίγα πρόστυχα ελληνικά και με τα μηχανολογικά λυμένα (προς στιγμήν) ήταν ώρα να απολαύσουμε την Florianopolis, έναν διάσημο τουριστικό προορισμό για όλους τους Νοτιοαμερικανους. Ωραίο vibe, πολλοί χιππηδες, κόσμος στον δρόμο και ωραίες παραλίες. Εκεί βρήκαμε και τον Ισπανό φίλο μας που είχαμε γνωρίσει στους καταρράκτες και πήγαμε για μπανακι όλοι μαζί.
  9. 24 likes
    Ο κύβος ερρίφθη Οσονούπω φωτογραφικό υλικό..
  10. 24 likes
    Σήμερα δοκιμάσαμε το βούνο ως πηγή δροσιάς.
  11. 24 likes
    Καινουριο αλογο στο σταβλο λοιπον... Μια μηχανη που αγοραστηκε για να μου καλυπτει καθαρα τις χομπιστικες αναγκες (για τα καθημερινα υπαρχει το GN250), και με βασικο κριτηριο το χαμηλο κοστος. Ο λογος δεν ηταν οικονομικος, ηθελα βασικα να εχω ενα μηχανακι που δε θα το λυπαμαι αν παθει κατι. Επειδη λοιπον καλη σουζα χωρις καπακι δεν εμαθε κανεις, το καινουριο αποκτημα επρεπε να ειναι ετοιμο για τα χειροτερα και αρα να μην ξεφευγει σε μπατζετ. Σκεφτηκα πολυ σοβαρα και την αγορα ενος RC390, αλλα μετα απο εκτενη μελετη κατεληξα πως το ρισκο μοτερικα ηταν πολυ μεγαλο. Δευτερο 636 λοιπον που αγοραζω (ειχα και ενα '05 πριν τρια χρονια, αλλα τοτε ειχα μονο μια μηχανη και δε με ειχε βολεψει στα καθημερινα χρεη). Η μηχανη αγοραστηκε εντελως στοκ, σε χαμηλη τιμη και με τη συνεισφορα του συνηθη υποπτου @giorgos.boun, καθως εγω εκεινη την περιοδο βρισκομουν αρκετα χιλιομετρα μακρια. Το αστειο ειναι οτι δεν εχω ουτε μια φωτογραφια της μηχανης οπως ηταν οταν αγοραστηκε, αλλα ηταν εντελως στοκ, οποτε καπως ετσι (με πισω καθισμα αντι για κοκοβιο). Οι παραγγελιες απο το ιντερνετ ειχαν γινει πριν ακομα δω τη μηχανη απο κοντα. Κανα μηνα μετα αρχισαν να ερχονται τα μπιχλιμπιδια απο Ευρωπη, Κινα, κτλ και αρχισε η μηχανη να παιρνει τη μορφη που ειχα στο μυαλο μου. Στη μηχανη μπηκαν τα παρακατω πραγματα: Ρυθμιζομενα κλιπ-ον (χρειαστηκε να κοπει το φερινγκ μπροστα) Race rails (crash cage που δεν περιοριζει την κλιση που μπορει να γειρει η μηχανη) Πισω subcage (παρεχει προστασια αλλα βοηθαει και στην ορθια σουζα) Σωληνακια υψηλης μπροστα (μεγαλυτερου μηκους λογω ψηλοτερων κλιπ-ον) 14αρι μπροστινο γραναζι (απο 15 μαμα) Πισω λαστιχο (Pilot Power 3 λογω ιδιου μπροστινου που ηταν σε καλη κατασταση) LED κωλοφαναρο με ενσωματωμενα φλας Κοκοβιος Σπαστες/ρυθμιζομενες μανετες Καθρεφτες με βασεις τιμονιου (οι μαμα καθρεφτες εδραζαν στο κομματι του φερινγκ που επρεπε να κοπει) Tank grips Σπαστη βαση πινακιδας Παρα τον εντονο σκεπτικισμο του μηχανικου μου για το ολο εγχειρημα, το τελικο αποτελεσμα μας δικαιωσε. Ειναι ακριβως αυτο που ειχα στο μυαλο μου και με βολεψε ακομα περισσοτερο κι απ'οσο φανταζομουν στη χρηση που ειχα κατα νου. Ειναι μια μηχανη που σε ηρεμη οδηγηση ειναι ξεκουραστη (ηρεμος χαρακτηρας του τετρακυλινδρου χαμηλα, ψηλοτερα κλιπ-ον), σε γρηγορη οδηγηση στεκεται αξιοπρεπεστατα (ss συνολο, οι αναρτησεις ρυθμιστηκαν στα μετρα μου, η θεση οδηγησης παραμενει σχετικα επιθετικη, η γωνια κλισης δεν εχει περιοριστει) και τελος δε λεει οχι και στην οποια "κακοποιηση" προκυψει, χωρις να ρισκαρω και την οικονομικη ευημερια του οικογενειακου προϋπολογισμου στην περιπτωση μιας πτωσης. Ηδη συνυπαρχουμε κοντα ενα μηνα και μπορω να πω πως τα παμε καλα... Απο πλευρας μετατροπων το μονο που εχει μεινει σε εκκρεμοτητα ειναι το θεμα της εξατμισης - σκεφτομουν μηπως την κανω κοντη (οπως αυτη πχ) . Ειναι μετατροπη που γινεται σε πολλα stunt bikes (γιατι η μαμα προεξεχει πολυ και μπορει να χτυπησει ευκολα σε μια πτωση), ωστοσο ειμαι λιγο διστακτικος. Δε θελω να μπλεξω με power commander κλπ (κραταμε το μπατζετ χαμηλα γαρ) και φοβαμαι μηπως με τη μαμα χαρτογραφηση δε δουλευει σωστα η μηχανη με μια τετοια αλλαγη. Αν εχει κανεις αποψη επι του θεματος δεκτη η οποια γνωμη.
  12. 22 likes
  13. 21 likes
    Περιμενοντας την αυγη.... ......ο παλιος ειναι αλλιως! GSX 1100EF σε κατασταση καινουργιου,να ναι καλα ο κατοχος για το μερακι του.
  14. 21 likes
  15. 21 likes
    Αφήνοντας το Interlaken με τον κακό τουρισμό του πίσω μου μπαίνω σε πιο μικρές διαδρομές επιτέλους, η παραλίμνια διαδρομή της Brienersee είναι το κάτι άλλο. Ακολουθεί το επίπεδο του νερού, περνάει από χωριουδάκια με ξύλινες καλύβες και από θέα; Αρκετά καλά νομίζω! Αυτή η περιοχή είναι γεμάτη καταρράκτες που πέφτουν συχνά από πολλές δεκάδες μέτρα ψηλά, ο ορίζοντας είναι γεμάτος Το περασμένο (βροχερό) Σαββατοκύριακο επισκέφθηκα το γειτονικό Lauterbrunnen με το φαράγγι και τους καταρράκτες του να είναι από τα εντυπωσιακότερα θεάματα που έχουν δει τα μάτια μου.
  16. 21 likes
    Υψόμετρο, check Βουνό, kind of Παντελόνι, μπουφάν, γάντια, nope Χιόνι, εχμμμμμ Στην έρημο Atacama στην Χιλή! Μου έφυγε και η απορία αν μπορείς να δέσεις το σανίδι στην σέλα!
  17. 21 likes
    Καλημέρα, Μετά από αρκετά χρόνια, ένα απωθημένο, γίνεται αποτραβημένο, γίνεται αποκτημένο, και είναι ότι πιο ωραίο έχω οδηγήσει μέχρι τώρα.
  18. 21 likes
  19. 20 likes
    Το μαγαζάκι κλειστό, δυο περίεργοι πύργοι έρημοι, εγώ, ένας τσοπερας και τρεις γαλλιδούλες που φωτογραφίζονταν ανασηκώνοντας τις φουστίτσες τους, σουρεάλ σκηνικό. Στο πεντάλεπτο είχαν εξαφανιστεί άπαντες, είπα να τεστάρω τις μπότες μου στο χιόνι και περπάτησα λίγο τριγύρω. Δεν σταματάει να με εκπλήσσει αυτή η χώρα με τα διαφορετικά είδη ομορφιάς της. Πόσο γαλανό μπορεί να είναι αυτό το ρυακι; Ησυχία απόλυτη, μαγεία. Χάζεψα λίγο ακόμη, ο ήλιος ζέσταινε λιγότερο στο βάθος και πλέον χρειαζόμουν και επένδυση, έκανε ψόφο εδώ πάνω. Κατηφορίζοντας προς υψόμετρα πολιτισμού ένιωσα εντελώς ακαριαία τις δυνάμεις μου να με αφήνουν. Ήμουν πάνω από δώδεκα ώρες στο δρόμο έχοντας καταναλώσει μόνο έναν καφέ βενζινάδικου και μισό λίτρο νερό. Επίσης είχα προσπεράσει φανταστικό ιταλικό φαγητό και τέτοια ώρα στην Ελβετία δεν έπαιζε να βρω ανοικτό στην εξοχή ούτε βενζινάδικο. Καλά τα κανόνισα! Τελευταία φωτογραφία της βόλτας, μετά απλά έβαλα τον αυτόματο πιλότο ώσπου να βρω μια σοκολάτα σε βενζινάδικο με κανένα τρίωρο οδήγησης να με περιμένει. Σε τέτοιες περιστάσεις εκτιμώ άπειρα το VFR, ναι δεν είναι ότι πιο σπορ υπάρχει, αλλά καλύπτει ξεκούραστα μεγάλες αποστάσεις με μικρή ‘συμμετοχή’ από τον αναβάτη του και σε νυκτερινή οδήγηση είναι απολαυστικότατο. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι, περίπου 850 χιλιόμετρα σε κατά κανόνα ορεινά τεραίν, χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά. Μας περιμένει καλό καλοκαίρι! Ελπίζω και εσάς το ίδιο.
  20. 20 likes
    Λίγο μετά τις έξι ο ήλιος με είχε ξυπνήσει, καμιά ώρα μετά τα πάντα φορτωμένα, σπρώξιμο το VFR στο στενάκι να μην ξυπνήσω την σπιτονοικοκυρά και φύγαμε! Ο καιρός θεσπέσιος, αυτή η χώρα ομορφαίνει απίστευτα αυτή την εποχή, γρασίδι στα λιβάδια, τα δέντρα δεν είναι πια γυμνά από φύλλα, οι αρχές καλοκαιριού είναι η αγαπημένη μου περίοδος. Κάπου προς την Βέρνη χάζεμα για την πρώτη φωτογραφία της ημέρας. Ο ουρανός πίσω μου γεμάτος αερόστατα, ο κόντρα ήλιος δεν επέτρεψε απεικόνιση τους. Δεν υπήρξε το ίδιο πρόβλημα με τα βουνά στο βάθος! Για αρχή κινούμαι στην Εθνική για να βγει η απόσταση από την περιοχή μου ως τα πρώτα ‘καλά’ κομμάτια. Οι ελβετικές autobahn είναι βασανιστικές, το μέγιστο όριο είναι 120 απαράβατα (αν σε πιάσουν προβλέπεται μέχρι και κατάσχεση, συνάδελφος έχασε το ER6F του, εκτός των 2 ετών χωρίς δίπλωμα), ενώ σε πολλά κομμάτια το όριο πέφτει στα 100 ή και τα 80 για μεγάλες αποστάσεις. Πλήξη. Για καλή μου τύχη πέτυχα μια κατακίτρινη Alfa 4C, οπότε κάτι όμορφο για τα αυτιά και τα μάτια ενώ σέρνομαι χωρίς καν να σηκώνουν οι ταχύτητες μια 6η. Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για κάποιο meeting των απανταχού alfisti στο Interlaken. Από τις αναρίθμητες GTA ή 4C πιο πολύ ξεχώρισα ένα κομβόι με προπομπό μια Giulia Quadrifoglio με αυτοκόλλητα, αεροτομές και τα συναφή, στο κέντρο καμιά δεκαριά από τις παλιές Giulia (καμμένο λάδι αλα NSR!) και για σκούπα ένα καθημερινό αυτοκινητάκι, μια 8C Competizione. Πρώτη υπενθύμιση της ημέρας για το ποια είναι τα μεγέθη σ’ αυτή τη χώρα! Ο κύριος @ksino1100 να μαζέψει τα σαλάκια παρακαλώ! Στέλιο δεν ήξερα ότι είσαι (σχεδόν) κοντά. Πέθανα με το Bombardier που έχεις βάλει
  21. 20 likes
    Μια και εδώ είναι ακόμα forum μοτοσυκλέτας, άρα συναφές προς τους αγώνες, ακόμα και την παλιά F1 κι ας μην είναι μοτοσυκλέτα, δεν μπορούσα να μην ποστάρω κάτι για το θάνατο του Niki Lauda προχθές. Εξαιρετικό κείμενο, από τον Dimitris Vasilipoulos που εγώ απλά αντέγραψα εδώ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΠΑΓΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕ ΜΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ. Ο Νίκι την 1η μέρα που μεταγράφηκε στην "πολύ" Ferrari και οδήγησε την 312Τ άγνωστος, άσημος, το πολύ φέρελπις όταν ρωτήθηκε από τον ίδιο τον Ενζο Φεραρι πώς του φάνηκε το αμάξι, απάντησε με αυτοπεποίθηση και θράσος μεγατόνων: "βαρύ, δυσκίνητο, βασικά σκουπίδι". Όταν 25 χρονών στην 1η σου επαφή με τον πατριάρχη του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αντί να κάνεις "κοκοκο" λες αυτό που πιστεύεις ή είσαι τρελός ή επρόκειτο να γίνεις θρύλος του σπόρ. Προφανώς στην περίπτωση του Νικι Λάουντα πραγματώθηκε το 2ο. Βέβαια επειδή η ζωή ζητάει πάντα λύτρα για την επιτυχία, ο Νικι Λάουντα ανήκε σε αυτούς που πλήρωσαν από τα ακριβότερα. Τον Αύγουστο του 1976 μέσα στο Νιρμπουργκριν ή Πράσινη Κόλαση για τους μυημένους, χάνει τον έλεγχο, καρφώνεται στις μπάρες και η Φεραρι του αναφλέγεται άμεσα. Ο ίδιος παλεύει για σχεδόν 10 λεπτά με τις φλόγες πριν τον βγάλουν απο το κοκπιτ οι άλλοι πιλότοι. Όσοι έχετε δει το ακριβέστατο "Rush" ξέρετε τι επακολούθησε. Πέραν των εγκαυμάτων που τον παραμόρφωσαν, δυστυχώς ανέπνευσε πριν απεγκλωβιστεί αναθυμιάσεις εκατοντάδων βαθμών Κελσίου από την φλεγόμενη βενζίνη με αποτέλεσμα να πάθουν εγκαύματα εσωτερικά οι πνεύμονες του. Οι γιατροί είπαν οτι θα ήταν δυνατόν να σταθεί στα πόδια του σε κάνα χρόνο. Ο Νίκι όμως 4 μήνες μετά ξαναμπήκε και οδήγησε την Φεραρι. Χάνοντας στο νήμα το Πρωτάθλημα από τον Θρυλικό Τζειμς Χάντ. Κανείς δεν ξέρει πως το έκανε. Κάθε φορά που έβαζε και έβγαζε το κράνος του η μπαλακλάβα ήταν κοκκινη από το αίμα μιας και τα εγκαύματα στο κεφάλι του και ειδικά στα αυτιά του δεν είχαν επουλωθεί. Μετά βέβαια πήρε 2 πρωταθλήματα στην F1 και έγινε μύθος πραγματικός. Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα, "από τί ήταν φτιαγμένος ο Νικι Λάουντα ;; ". Προφανώς όχι από το υλικό που φτιαχτήκαμε εμείς που μας στεναχωρεί αν το ποστάρισμα μας δεν πήρε τα likes που έπρεπε.. Ο Νίκι Λάουντα ήταν ένας από τους τελευταίους σκληρούς καριόλιδες - σοφούς δασκάλους - ατρόμητους μαχητές - παρανοϊκά γρήγορους και συγχρόνως απόλυτα ψυχρούς και εγκρατείς ήρωες μιας εποχής που περνάει ανεπιστρεπτί και στις οποίας το πτώμα ασελγεί πια η νέα τάξη πραγμάτων τoυ Politically correctness υποκριτικού καθωσπρεπισμού με νιφάδες σοσιαλμιντικής αποδοχής. Η αδυναμία που του είχα οφείλεται στην εξής ατάκα του - βιοθεωρία του : "Θα προσπαθήσω να βγω 1ος οδηγώντας όσο πιο αργά γίνεται". Αν δεν έχεις νιώσει το Need for Speed μπορείς εύκολα να παρερμηνεύσεις την φράση αυτή ως ένδειξη μαλθακότητας και δειλίας. Βέβαια η πραγματική μετάφραση της είναι πολύ πιο βαθειά. Ο Λάουντα ανήκε στο πολύ κλειστό κλάμπ των οδηγών όπου πήγαινε "μπάλα - έκοβε τα μάρμαρα" χωρίς να ασελγεί πάνω στο αμάξι του. Ήταν ευγενής με το μέσο. Ήταν κύριος ακόμα και με το τελευταίο μικρό γρανάζι. Δεν ήταν σιδεροφάγος. Δεν αντλούσε χαρά και ηδονή μεταχειριζόμενος το αυτοκινητό του σαν σάκο του μποξ. Συνεργαζόταν με αυτό για να πάει όσο πιο γρήγορα και με ασφάλεια γίνεται. Ο Σένα ήταν έτσι και μαζί και ο Σουμάχερ και ο Τζιμι Κλαρκ. Πάρα πολλοί που δεν ήταν έτσι χάθηκαν στην αφάνεια. Ο Μικελ Αλμπορέτο πχ ήταν πανγρηγορος (πιο γρήγορος από τον Σουμαχερ οι φήμες λένε στις δόκιμες) αλλά τον ξέρω μόνο εγώ και η μάνα του γιατί διέλυε το αυτοκίνητο μέσα σε 2 ώρες.Ο Αντρέα Ντε Τσέζαρις επίσης. Άνεμος πλην όμως καταστροφέας. Ακόμα και ο Ναιτζελ Μάνσελ στερησε από τον εαυτό του αλλά 2-3 πρωταθλήματα διότι συμπεριφερόταν στα μονοθέσια του όπως τα πιτσιρίκια στην Βουτα που αν δεν ακούσουν τον κοφτη 25 φορές δεν την αλλάζουν την ταχύτητα. Αυτό βεβαια ειναι χουλιγκανισμός και συμπλέγματική διαταραχή και όχι αγάπη προς τον μηχανοκίνητο αθλητισμό ακριβώς. Από σήμερα το πρωί ο Νικι Λάουντα, ο άνθρωπος που φτιάχτηκε από πάγο και του έλαχε να καταπιεί μια πυρκαγιά και να επιβιώσει, δεν είναι πια μαζί μας. Τελικά η πυρκαγιά νίκησε μετά από 2 μεταμοσχεύσεις νεφρών και μια πνεύμονα. Της πήρε της καριολας όμως 43 ολόκληρα χρόνια να γονατίσει έναν από τους τελευταίους παιδικούς μου ήρωες εν ζωή. Νίκι, ο Τζειμς Χαντ σε περιμένει πως και πως να σε πειράξει μετά από χρόνια βαρεμάρας. Πες του Αϊρτον οτι μας λείπει, πες του Κολιν Μακρει οτι μας λείπει επίσης, πες του Ζιλ Μπιανκί του Ριτσαρντ Μπέρνς και του Μάρκο Σιμονσέλι οτι βιάστηκαν να φύγουν γαμώτο. Όλοι εμείς, οι ζώντες υπό την παράνοια και την ηδονή της μόνης που μπορεί να κερδίσει τον χρόνο, της ταχύτητας, σε χαιρετούμε. Ήταν τιμή μας να είσαι το είδωλό μας.
  22. 20 likes
    Ξεκινάω κι εγώ να γράψω δύο λόγια δίνοντας πρώτα συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που τρέχουν το Οδοιπορικό όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως μια μικρή ομάδα ανθρώπων καταφέρνει κάθε χρόνο και κατεβάζει εκατοντάδες κόσμου τόσο για την πίτα όσο και για το οδοιπορικό. Είστε ωραίοι και μάγκες. Πολύ σημαντικό κι αυτό που είπε ο Ζώης πιο πάνω, ότι δηλαδή υπάρχουν αγνές προθέσεις και τίποτα πίσω από την κουρτίνα. Στα του αγώνα τώρα, η 5άδα που συμμετείχαμε ήταν όλοι Mybikeίτες και απαρτιζόταν από τους @johni41, @kouler, @Alex_cbr , Χάρη κι εμένα. Οι τρεις μας έχουμε κάνει μαζί χιλιάδες χιλιόμετρα στην κυριολεξία. Με τα άλλα δύο παιδιά είναι η πρώτη βόλτα αλλά η φήμη τους προηγείται. Το πρωί του Σαββάτου βρεθήκαμε με τους @Ravendark και @Wolf1138 και όλοι μαζί αναχωρήσαμε πρώτα για Άργος και μετά για Λεωνίδιο υπό την συνοδεία τόνων νερού. Άφιξη στο καφέ Δίπορτο και δήλωση ονόματος ομάδας στη γραμματεία προκειμένου να πάρουμε ώρα εκκίνησης για την Κυριακή. Η αλήθεια είναι πως το είχαμε ξεχάσει το κομμάτι της ονομασίας της ομάδας και μας έπιασαν απροετοίμαστους. Τα υπόλοιπα παιδιά, για κάποιον λόγο που ποτέ δεν θα καταλάβω, αποφάσισαν να πουν την ομάδα << Οι 5 Γκούκυ >> το οποίο ακόμα και τώρα το βρίσκω άκυρο αλλά οι Δημοκρατικές διαδικασίες δεν επέτρεψαν αντίλογο. Αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, πήγαμε δωμάτια, τακτοποιηθήκαμε και βουρ για φαγητό. Η ώρα είχε πάει 6+ και σε δύο ώρες θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να παραλάβουμε τα roadbook προκειμένου να φτιάξουμε χάρτες και gps. Βγαίνοντας έξω να πάρουμε τις μηχανές, άρχισα την κλάψα στον Ζώη για το πόσο μπουρδέλο είναι το Μουλτιστράντα και πόσο γαμάτο το Tuono και τελικά με λυπήθηκε και κάναμε την τράμπα μέχρι τα ξενοδοχεία μας. Ο καιρός είχε μαλακώσει αρκετά αλλά είχε κρατήσει φουλ υγρασίες οι οποίες σε συνδυασμό με τα supercorsa του καυλακίου και τα 170+ άλογα δεν έφτιαχναν ωραία κατάσταση για τρέλες με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να χαθούμε μέχρι να φτάσουμε στα δωμάτια. Ευτυχώς ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χάθηκα σε αυτό το οδοιπορικό. Οκτώ και κάτι ψιλά παρκάρω έξω από την Φάμπρικα και μέσα σε ένα εικοσάλεπτο έχουμε παραλάβει το roadkit και έχουμε φύγει καρφί για το ξενοδοχείο προκειμένου να ξεκινήσει ο σχεδιασμός. Η σωστή πορεία της διαδρομής κρίνει εν πολλοίς και το τελικό αποτέλεσμα κι επειδή ως τίμιοι που είμαστε είχαμε δηλώσει εξ αρχής πως πάμε να προσπαθήσουμε να χτυπήσουμε βάθρο, αποφασίζουμε να κάψουμε λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις και να αφοσιωθούμε στο στόχο. Αράζουμε λοιπόν στη reception, ανοίγουμε laptop, χάρτες , gps και ό,τι άλλο είχαμε και πάμε να συνδεθούμε στο δίκτυο. Σοκ πρώτο, το Ίντερνετ είναι κάτω. Το Λεωνίδιο αντιμετώπισε λόγω κακοκαιρίας (;) σοβαρά προβλήματα τόσο με την ύδρευση όσο και με την ηλεκτροδότηση και ξαφνικά το πλάνο πάει στα σκουπίδια πριν καν ξεκινήσουμε. Ο Χάρης τελικά προσφέρεται να κάνει hotspot με το κινητό του και συνδέουμε το laptop εκεί και τα κινητά μας με 4g. Το πλάνο είναι να φτιάξουμε αναλυτική διαδρομή τόσο στο Garmin όσο και στο Maps. Η διαδικασία ξεκινάει 9 παρά και κατά τη 1 το βράδυ έρχεται το δεύτερο σοκ. "Παιδιά πρέπει να κλείσω τη reception "μας ενημερώνει ο κυριούλης και μένουμε μαλάκες. Τα φορτώνουμε όλα όπως ήταν και φεύγουμε καρφί για το πιο ευρύχωρο δωμάτιο που έπαιζε στην παρέα όπου ξαναστήνουμε το αρχηγείο και τελειώνουμε τελικά τα πάντα γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Δεν κρύβω πως εκείνη την ώρα ένιωσα ένα μάγκωμα. Αφενός είχαμε χάσει όλη την καυλάντα σε ταβέρνα και μπαράκι με τα παιδιά της Μοτοπαρέας αλλά και με τους υπόλοιπους. Αφετέρου, αν κάτι πήγαινε στραβά με το γαμώGPS , όλος ο κόπος θα πήγαινε χαμένος και τελικά θα είχαμε κάνει και μια τρύπα στο νερό. Ήταν η πρώτη από τις δύο στιγμές στο οδοιπορικό που ξύπνησαν μνήμες από την "καταστροφική" περσινή συμμετοχή μας. Ευτυχώς ο ψόφος ήρθε άμεσα Κυριακή ξυπνητήρι 8:30 για πρωινό, μάζεμα πραγμάτων και αναχώρηση προς το σημείο εκκίνησης. Φεύγουμε πρώτοι εγώ και ο Άλεξ και πάμε στο βενζινάδικο να γεμίσουμε και θα ακολουθούσαν και οι άλλοι 3 όταν τελείωναν με τις πληρωμές των ξενοδοχείων κτλπ. Καβαλάω, βάζω μπρος κι έχω φορέσει γάντια χωρίς να φορέσω κράνος ενώ έχω ξεχάσει να δώσω στον σκουτερά της παρέας και τα γυαλιά ηλίου που φοράω. Γάμα το λέω, θα πάω χωρίς κράνος μέχρι το βενζινάδικο. Τι να πάθω για λίγα μέτρα; Το πολύ πολύ να φασώσω και καμία με το Ντουκάτι Ε, 200μ πριν το βενζινάδικο με τσιμπάει σφήκα στο λαιμό και μου αφήνει μέσα το κεντρί. Το βγάζει ο Άλεξ αμέσως κι εγώ έχω μπει σε mood αναμονής για κάποια αλλεργία διότι δεν μου είχε συμβεί ξανά. Αράζουμε για καφέ και περιμένουμε είτε την εκκίνηση είτε την διακομιδή. Η ώρα περνάει πάρα πολύ γρήγορα , ο Μανώλης μας ανακοινώνει να ετοιμαστούμε , εγώ σταυρώνω το GPS και δίνω όρκο πως αν αρχίσει και φέτος τα δικά του θα φάει πέταμα στον πρώτο κάδο σκουπιδιών μαζί με τη βάση - άρα μαζί και με το Μούλτι. Η εκκίνηση δίνεται και τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία. Ο τερματισμός μας βρήκε στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης έχοντας συγκεντρώσει το απόλυτο των βαθμών, έχοντας φτάσει 10 λεπτά από τον τερματισμό μιάμιση ώρα πριν το προβλεπόμενο 8ωρο κι έχοντας παράλληλα αναγκαστεί να επισκευάσουμε ένα σκασμένο λάστιχο. Οδήγηση και ρυθμός για σεμινάριο απ όλα τα παιδιά. Μου είπαν όλοι πως κατευχαριστήθηκαν την βόλτα κι αυτό είναι που μετράει. Εγώ προσωπικά χάρηκα πολύ για τον @kouler γιατί πέρσι τα σκάτωσα και χάσαμε εξαιτίας μου την διάκριση. Φέτος νομίζω πως τα έκανα σχεδόν όλα σωστά ως πλοηγός αλλά και πάλι, χωρίς τον @johni41 ,δεν θα υπήρχε ούτε φέτος πρώτη θέση. Αυτά κι από εμένα.
  23. 20 likes
    Επιτελους βολτα μετα απο κανα 4μηνο, ξεχασα να οδηγαω...
  24. 19 likes
    Μιχάλη, επέτρεψέ μου να επαναλάβω τα λόγια μου, αυτά των πμ. Σαφώς διανθισμένα όμως Μόνο και μόνο για να βοηθήσουμε και κάποιους άλλους, που πιθανότατα θα σκέφτονται όπως εσύ, αλλά δε βρίσκουν πληροφορίες. Οπότε: MV Agusta Turismo Veloce Νομίζω δε χρειάζεται να μιλήσουμε για εμφάνιση. Τα λόγια είναι περιττά. Και αν κάποιος εντυπωσιάζεται από την εμφάνιση της από τις φωτογραφίες, ειλικρινά, από κοντά το πράγμα ξεφεύγει. Είναι μια λουσάτη ντίβα, μια ερωτική κυρία, γεμάτη καμπύλες και λεπτομέρειες να σου κλειδώνουν το βλέμμα. Αν το target fixation το αποφεύγουμε όσο μπορούμε, εδώ απλά δε γίνεται. Κάθε στρίψιμο της ματιάς μας, είναι και ένα νέο κλείδωμα στις απίστευτες λεπτομέρειές της. Παντού στο κορμί της βασανίζεσαι. Ακόμα και οι άχαρες βίδες που βλέπουμε σε κάθε μηχανάκι, εδώ υπάρχουν σα πινελιές του Μικελάντζελο, που δε μπήκαν από λάθος ή κατά τύχη. Αλλά βρίσκονται σε αυτόν τον μεταλλικό καμβά να ανεβάζουν τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη για κάθε κατασκευαστή. Πολλά μηχανάκια θα γίνουν κλασικά στο μέλλον. Κάποια άλλα θα αναπαλαιωθούν για να ξαναζωντανέψουν. Κάποια άλλα για να παρκάρουν σε μουσεία. Και κάποια άλλα πρέπει να παραμείνουν όπως είναι για να τα θαυμάζουν σε 20 και 40 και 100 χρόνια γιατί απλά μας τίμησαν με την ύπαρξή τους. Και η Turismo Veloce είναι άνετα στις επικρατέστερες υποψίες για το θρόνο. Τελεία. Θα ακολουθήσουν μερικές φωτογραφίες της, αφενός γιατί τα λόγια μου είναι φτωχά για να περιγράψουν την τέχνη αυτής της ιταλίδας. Με μια επισήμανση: στην πραγματικότητα η μοτοσυκλέτα είναι πολύ καλύτερη!!! Και αφού εν τέλει ηρεμήσει λίγο η αναστάτωση στη βουβωνική χώρα, αφού γέμισαν τα μάτια, το μυαλό και τα ακροδάκτυλα από εικόνες και αφές, για να δούμε τι άλλο κάνει... Ανεβαίνεις στο...μπιμπελό. Πως είναι? Πληρώνεις 15Κ μεταχειρισμένο / 20(φεύγα)Κ για καινούριο, μόνο για την κ@ύλα? Το θεαθήναι? Ή έχει ουσία? Τόση ώστε να πεις...χαλάλι ρε σατανά.... Εύκολο, λεπτό στα πόδια, καλοζυγισμένο, καλό σε ύψος. Με σούπερ σέλα, στενή εμπρός για να πατάνε γερά τα πόδια ακόμα και μεσαία αναστήματα. Καλοζυγισμένο, ελαφρύ. Λίγη προσοχή παρακαλώ στο ανέβασμα στο αλογάκι. Είναι κρίμα να πληγώσουμε εκείνη την υπέροχη ουρά με τις μπότες μας. Εργονομία σωστή και προσεγμένη. Με ποιοτικούς διακόπτες, εύκολους στην πρόσβαση, στη σωστή θέση. Δε δείχνει ούτε είναι ογκώδης. Η ζωή θα είναι εύκολη, είτε στην πόλη, είτε περιαστικά είτε στην εθνική. Και οι καθρέπτες στη σωστή θέση, έχουν ικανοποιητικό εύρος κάλυψης. Το κλειδί στον διακόπτη (ανάμεσα στην τάπα και το κεντρικό παξιμάδι της τιμονόπλακας), κλικ, να η οθόνη να δίνει άπειρες πληροφορίες. Πλούσια, πολλή πληροφορία, θέλει συνήθεια και χρόνο για να δέσει στα μάτια του αναβάτη. Πολλά μπλιμπλίκια και ρυθμίσεις, θέλει χρόνο και υπομονή. Δεν είναι κακό βέβαια, θέλει τα...προκαταρκτικά της η γυναίκα. Να της αφιερώσεις ώρες και κουβεντούλες (και κανένα μπινελίκι που και που) Να ακούσουμε την καρδιά της. Πατάς τη μίζα και, ωωωω, εντυπωσιακό. Η γυναίκα είναι γκόμενα βαρβάτη. Δεν είναι ψιψίνα. Έχει άγριο δούλεμα, τραχύ αλλά συνάμα γλυκό. Πως είναι εκείνες οι ωραίες γυναίκες, που σου μιλούν με λίγη βραχνάδα, τόσο όσο, που γαργαλάει αυτιά και...βουβωνική? Ε κάπως έτσι. Την έπλασε ο θεός να σε μαγεύει με την εμφάνισή της αλλά και τις κουβέντες της. Είναι δεδομένο πως σε κάθε φανάρι μερικές χαλαρές ξερογκαζιές θα είναι μαζί σου στην καθημερινή ρουτίνα της αναμονής του πράσινου! Αρκετά λίτρα και κιλά CO2 θα απελευθερώνονται μόνο και μόνο για να την ακούς να σου γλυκομιλάει. Χμμμμμ Αφήνω τα μέλια. Βάζω πρώτη. Το παράκανα με τα προκαταρκτικά. Πως είναι στο σεεεε......στο δρόμο? Μήπως είναι μια ακόμα ντίβα κρύα και άχαρη? Πρώτη στο σασμάν, με μεγάλη ευκολία τόσο από τον (υδραυλικό) συμπλέκτη, όσο και από τον λεβιέ. Όλα μαλακά και χαλαρά. Και τσουπ...έφυγες! Ελαφριά, τόσο σε μανούβρες όσο και στο δρόμο. Έχει μια ανάλαφρη αίσθηση που την κάνει πολύ ευχάριστη στην οδήγηση. Δε κόβει πολύ το τιμόνι για επιτόπου αναστροφές αλλά δε θα προβληματίσει κιόλας. Τουλάχιστον όχι όσο τα Triumph (πχ 675SF, Tiger 1050) πχ Δε κοπανάει, δε χαζολογάει, ακούγεται όμορφα, σε κοιτούν πάααρα πολλοί!!! Όποιος θέλει να βολτάρει σε χαμηλούς τόνους, είναι ακατάλληλη συνοδός. Λογικό. Δε πας για καφέ με τη Μπελούτσι και περιμένεις να μη σε κοιτούν!! Πολύ καλή σε αναρτήσεις και φρένα. Στη συγκεκριμένη υπάρχει ηλεκτρονική ρύθμιση αναρτήσεων που γενικά δουλεύουν πολύ καλά και βοηθούν πολύ στην άνεση χωρίς να χάνουν σε απόδοση στην αθλητική οδήγηση. Δεν υπάρχουν αναπηδήσεις, ούτε χαζογλιστρήματα, ίσως να τις ήθελα λίγο πιο σφικτές αλλά μάλλον υπερβάλλω. Τα φρένα είναι απλά σούπερ....Σωστό δάγκωμα, εξ αρχής, θα το ήθελα λίιιγο πιο δυνατό για φουλ απόδοση στην αθλητική οδήγηση. Αλλά επίσης υπερβάλλω. Η συνεργασία τους με τις αναρτήσεις είναι άριστη, το πίσω απλά κάνει την τυπική διαδικασία του. Από τα πρώτα 500μ οδήγησης τα ξέχασα συνολικά. Κάτι που σημαίνει πως κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Τελεία. Βέβαια, έχει πολλά ηλεκτρονικά. Πέρα από αναρτήσεις έχει και Traction control που το ρυθμίζεις εσύ σε σκαλοπάτια (πολλά), πόσο θες να επεμβαίνει. Το ίδιο και το abs. Το ίδιο και η χαρτογράφηση του κινητήρα (αν θυμάμαι εδώ έχουμε 3 επιλογές). Γενικά μέσω ηλεκτρονικών το φέρνεις στα μέτρα σου. Αφενός για να καλύψεις τις οδηγικές σου προτιμήσεις (ή αδυναμίες), αφετέρου τις συνθήκες περιβάλλοντος (ποιότητα ασφάλτου, κίνηση δρόμου, βροχή κοκ). Το καλό είναι πως είναι δίπλα σου αλλά χωρίς να αποτελούν εμπόδιο στην οδήγηση. Ένας φύλακας άγγελος, αλλά διακριτικός. Γίνονται αντιληπτά αλλά είναι διακριτικά, δεν ενοχλούν. Και θα βοηθήσουν πάρα πολύ τον άπειρο αναβάτη. Οδηγείς και απολαμβάνεις και σκέφτεσαι πόσο ωραία και γλυκά γίνονται όλα. Μέχρι που θυμάσαι πως μπορείς να τα απενεργοποιήσεις. Και.....ωωωωω....πήρε φωτιά το κρεβάαα......ο δρόμος!!! Και τέλος οι γλύκες, τα σουξουμουξου, ο έρωτας. Καιρός για...αεροπλανικά. Και ναι, τα κάνει όλα, όμορφα και αβίαστα. Το μοτέρ ακούγεται διαβολικά όμορφα, στροφάρει και γαζώνει, σουζάρει, φρενάρει, ροπιάζει... Ακούς το φιλτρόκουτο να μπασάρει, να συντονίζει και να συντονίζεται με την εξάτμιση και τα κεφάλια να γυρίζουν να δουν τι είναι αυτό που έρχεται έτσι!! Γλιστράει γλυκά, προοδευτικά, μπορείς να προσληφθείς από το δήμο να καθαρίζεις τους δρόμους και ταυτόχρονα να παίζεις την μουσική του i3 για να χαμογελούν οι δημότες! Πλασάρεται εύκολα, μπορείς όλη μέρα να κάνεις σφήνες, να φρενάρεις οριακά, να χαστουκίζεις την καρατιμόνα, να χώνεσαι, να σουζάρεις και να αλλάζεις λωρίδα, να παίζεις συνεχώς με το σασμάν χωρίς να ασχολείσαι με συμπλέκτη και τα αυτιά να ακουν τα σκασίματα, να φουσκώνεις από αδρεναλίνη, να ανεβάζεις παλμούς, να στεγνώνει το στόμα, να ιδρώνεις. Όλη μέρα. Να σβήνεις στο βενζινάδικο, να ακούς τα μέταλλα να τραγουδούν λόγω συστολών όσο η αντλία γεμίζει χημική ενέργεια το ρεζερβουάρ και εσύ εκεί, να ανυπομονείς να φύγεις και πάλι. Για τα ίδια... Ουφ. Σταμάτα. Πάμε χαλαρά. Να ηρεμήσει το μηχανάκι. Κι εμείς... Mode commuting... Να μιλήσουμε για τα απλά, τα καθημερινά. Με τσιγαράκι, χαμένο βλέμμα, after... Γενικά είναι ένα οικονομικό εργαλείο στη καθημερινή οδήγηση, προσωπικά θα έλεγα πως απαιτεί κλειστό χώρο στάθμευσης τόσο στο σπίτι όσο και στη δουλειά. Τραβάει βλέμματα γιατί είναι μια καρακουκλάρα. Και όχι πάντα τα βλέμματα θαυμασμού...... Θα του έβαζα asap ένα supersport ελαστικό (πχ S21/S22) κ θα έστριβα του θανατά. Έχει το στήσιμο και τα περιφερειακά για να το κάνει. Και θα το κάνει. Το μοτέρ του είναι πολύ εύστροφο και με τρομερό...soundtrack. Δεν ειναι βελούδινο σα του tracer πχ αλλά έχει μια αγριάδα/τραχύτητα που προκαλεί τον αναβάτη να παίζει. Βοηθά και το σασμάν βελούδο, με στάνταρ το quickshifter που κάνει τις αλλαγές χωρίς συμπλέκτη παιχνιδάκι. Θα ήθελα λίγο μεγαλύτερο πίνακα οργάνων. Έχει πάρα πολλή πληροφορία και χανόμουν. Αν και είναι θέμα συνήθειας, ώστε το βλέμμα να ξέρει που κοιτάει και που θα βρει ό,τι αναζητά. Απλά σκέψου πως έχει δεκάδες ενδείξεις και μέχρι να γίνει συνήθεια χάνεται το βλέμμα (bluetooth, θερμαινόμενα γκριπ, καταναλώσεις, αυτονομία, χάρτης μοτέρ, αναρτήσεις, tc, abs κλπ κλπ) Ταξιδεύει καλά εν τέλει? Ωωω ναι. Δυστυχώς δοκίμασα και ως συνοδηγός και ακόμα πονάω. Όχι. Δε φταίει το μηχανάκι. Φταίω εγώ (1.90μ γορίλας) που καθόμουν πίσω από τον ιδιοκτήτη κατηγορίας φτερού και 10++ πόντους μικρότερο ανάστημα. Βάλτε και υψομετρική διαφορά. Βάλτε και την μη ύπαρξη βαλίτσας για στήριξη και....άντε γεια. Όσοι θέλετε να ταξιδέψετε με συνεπιβάτη, βάλτε βαλίτσα. Τέλος. Αν θέλετε να σας αγαπάει ο συνεπιβάτης, αν θέλετε να οδηγήσετε και αν δε θέλετε να νιώσετε στους ώμους σας την υγρασία από τα δάκρυα πόνου ενός ανθρώπου που κάθεται πίσω σας. Παρένθεση τέλος. Στο ταξίδι οι αναρτήσεις δείχνουν μαγικό χαλί. Σχεδόν άριστες αποσβέσεις και σκληρότητα. Θα ήθελα λίγο παραπάνω απόσβεση συμπίεσης, λογικά με λίγο ψάξιμο παραπάνω θα βρεθεί. Ακούραστη, εύκολη, πολύ ωραία προστασία από τον αέρα (λεπτομέρεια: ΔΕΝ είμαι υπέρμαχος των μεγάλων παρμπρίζ τύπου φλορέττα του παππού κολλημένη στο μούτρο του GS για προσομοίωση αυτοκινήτου σε ρυθμούς 130km/h. Μου αρκεί ο αέρας να έρχεται στρωτά στο κεφάλι και τους ώμους, να με βοηθά ο αέρας στο να με βοηθά να μη ρίχνω βάρος στα χέρια, να μη στροβιλίζει και κουνάει και εμένα και τον συνεπιβάτη στην ξεροκεφάλα μας). Ωραία φώτα, θα ήθελα κάπως πιο παχιά/γεμάτη δέσμη σε γρήγορη νυχτερινή οδήγηση. Στο ταξίδι που έκανα, δικάβαλος, όταν οδήγησα εγώ (200+χλμ), ήταν απολαυστικό, ξεκούραστο, πούπουλο στο στρίψιμο, τα φρένα στο ύψος τους, το σασμάν σωστό σε αίσθηση και κλιμάκωση. Θέλει προσοχή με μπότες, να ρυθμιστεί σωστά ο λεβιές. Γιατί είχα 3-4 χαμένες αλλαγές γιατί η μπότα ήταν κοντά στο λεβιέ και κάτι το σίφτερ, κάτι οι μπότες....τσουπ....γραααπππ.... Με το κοντέρ σταθερά στα 160-->180km/h όλα ήταν πολύ εύκολα. Ο συνοδηγός δε παραπονέθηκε (δείγμα πως εγώ είμαι περίεργος με όσα έγραψα παραπάνω), ούτε φοβήθηκε σε όλη τη φάση, ακόμα και σε κάτι περίεργα στριψίματα με 200+ που δε πήρε είδηση ευτυχώς (μου είχε βάλει απαγορευτικό να μείνω σε σταθερά 160...) Πάντως, σε άλλη βόλτα, μόνος, το μηχανάκι μπαίνει εύκολα με πάααρα πολλά σε καμπές και με μπόλικη κλίση. Σταθερό, δοκιμασμένο ακόμα και με κοφτές εγκάρσιες ανωμαλίες / σαμαράκια, όσο το γκάζι παραμένει ανοικτό (δε ξέρω αν κλείσει τι θα κάνει, αν και λογικά θα τα πάει μια χαρά). Εν τέλει, είναι μουλτιμίξερ. Τα κάνει όλα πάρα πολύ καλά, χωρίς να ζορίζεται ή να ζορίζει τον αναβάτη!!! Shut up and take my money? Ακριβό? Σαφώς. Αλλά πληρώνεις μοναδικότητα, υπεργαμάτο design, πολύ σοβαρή κατασκευή σε κάααααθε σημείο της, απίστευτη ποιότητα κατασκευής (λεπτομέρειες σε κάθε σημείο, πιθανό και απίθανο) και εντυπωσιακή ποιότητα υλικών. Τα αξίζει? Δε ξέρω/δεν απαντώ. Αυτό εξαρτάται από την τσέπη και τα θέλω του υποψήφιου...εραστή. Ναι, σαν καινούριο, είναι κάπου 7Κ πάνω από το tracer gt. Στην πραγματικότητα είναι 50% ακριβότερο, έτσι είναι καλύτερα αντιληπτό. Αλλά στη ζωή το χαμόγελο δεν έχει κοστολόγιο. Και ευτυχώς το συγκεκριμένο είναι φτιαγμένο για να σε κάνει να χαμογελάς. Πάντα? Δε το ξέρω. Ούτε μπορώ να ξέρω αν η ποιότητα των υλικών θα δώσει αξιοπιστία και σε βάθος χρόνου. Αλλά σε ποια ερωτική σχέση ξέρεις αν θα βρεις αξιοπιστία? Και εδώ μιλάμε για ερωτική σχέση. Καθαρά..... Θέμα με τη συντήρηση θα έχεις αν σκεφτείς να κάνεις σε άλλο εκτός εξουσιοδοτημένου. Γιατί χρειάζεται κάποια περίεργα εργαλεία κ λόγω ηλεκτρονικών θα θέλει οπωσδήποτε σύνδεση στο lap top για ελεγχο κοκ Άρα θα είναι κάπως ακριβότερο το πακέτο συντήρησης.... Σίγουρα θα παίξουν κ καθυστερήσεις σε κανένα περίεργο ανταλλακτικό. Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε πως θα ρολλάρει το θέμα. Ακριβότερα αλλά θα ρολλάρει. Το ρίσκο? Σαφέστατα η πιθανότητα βλάβης. Ιδιαίτερα με τόσα ηλεκτρονικά πάνω της. Ιδιαίτερα πχ με ηλεκτρονικές αναρτήσεις (που αν πχ χαλάσει κάποια ηλεκτροβαλβίδα δε ξέρω κόστος επαναφοράς. Τρέμω δε, στην ιδέα κόστους κομπλέ αμορτισέρ......) αλλά και έγχρωμη οθόνη κλπ Τρέμω επίσης στο αν σπάσει κάποιο πλαστικό, αν χτυπήσει η εξάτμιση-έργο τέχνης που παίζει να κοστίζει κανένα 2χιλιαρο, τρέμω αν παραβιάσει κάποιος μλκς στοπ και έπεφτα πάνω του και χωρίς δικό μου τραυματισμό έπρεπε να αντικαταστήσω μούτρο/led φαναρι/πιρούνι/ψυγείο/όργανα/ζάντα/δισκόπλακα κλπ. Που θα φτάνουν ΑΝΕΤΑ το 6χιλιαρο κ η ασφαλιστική του μλκ θα μου λέει πάρε 3.5 και καλά να λες.... Την αναφορά μου στο ατύχημα δεν την έκανα για να αγχώσω και να μην οδηγήσεις. Αλλά σκέψου πως ένα λουλούδι τύπου Turismo Veloce Lusso θέλει κάθε μέρα να είναι πένα. Πάντα πλυμένο κ καλογυαλισμένο, ακόμα κ οι ζάντες πεντακάθαρες, το μοτέρ κλπ κλπ Είναι τόσο μπιμπελό που οφείλεις να το έχεις έτσι κάθε μέρα. Επομένως και σε κάθε μικρή πιθανότητα χαζοατυχήματος θα πρέπει να αλλάξεις ανταλλακτικά που θα πληρώσεις πολλά και ίσως δε βρεις. Και ίσως περιμένεις 5 κ 6 μήνες και θα αναρωτιέσαι "μα η πουτάνα η Ιταλία δίπλα είναι....Wtf? Να πάω ρε παιδιά να τα πάρω μόνος μου". Χώρια που 5 κ 6 μήνες θα ντρέπεσαι να την κυκλοφορείς γρατσουνισμένη ή με σπασμένο πλαστικό κοκ Επιπλέον, αμφιβάλω πόσο μεγάλη database εμπειρίας έχουν σε θέματα βλαβών στο συνεργείο της. Πρόσεξε: ΣΤΟ συνεργείο της. Και καλά να μένεις κάπου σε λογική απόσταση. Αλλά φαντάσου να σου βγάλει κάποια στιγμή ένα check engine και να πρέπει να επισκεφθείς 4 κ 5 φορές την αντιπροσωπεία επειδή το lap top δε βρίσκει βλάβη όταν συνδεθεί με την ecu του μηχανήματος. Και επιπλέον, είναι τόσο λίγες οι πωλήσεις της που δεν υπάρχει βάση δεδομένων για προβλήματα/εργονομικά λάθη κλπ κλπ Έ ολα αυτά, σε μηχανάκι των 20+Κ€ μου βγάζουν ρίσκο. Και στοχεύουν περισσότερο έναν αναβάτη που έχει γερό και υπέρβαρο πορτοφόλι ώστε να έχει στο γκαράζ του άλλα 3 και 4 μηχανάκια και αγοράζει την MV για μπιμπελό. Στην MV του φίλου μου δεν είχε κάνει κιχ. Αλλά είχε λίγα χιλιόμετρα. Είναι πολύ ήπιος αναβάτης και βεβαίως είναι πολύ νωρίς για να είμαστε βέβαιοι αν θα βγάλει κάτι ή όχι. Έχει κ πολλά ηλεκτρονικά...... Να την κυκλοφορείς λιγότερο? Ή παράλληλα με κάποιο (πχ) scooter? Αν είναι να πάρεις τον έρωτά σου για να φοβάσαι να τον κυκλοφορείς, μη τον πάρεις. Είναι σα να παντρευτείς τη γυναίκα των ονείρων σου, που είναι και κουκλάρα κ καλό παιδί και νοικοκυρά, αλλά εσύ τα βράδια να κοιμάσαι στο σαλόνι..... Κακό. Πολύ κακό.... Να βάλουμε στη κουβέντα αξιοπιστία? Πως? Πολύ μικρό στατιστικό δείγμα η 3ετία. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει πουλήσει, πόσα? 5 κομμάτια στην Ελλάδα? 200 στην Ευρώπη? Στατιστική δημοτικού θα κάνουμε με τέτοια νούμερα. Τα υπόλοιπα μηχανάκια έχουν πολλές παραπάνω πωλήσεις. Οι bmw έχουν πολύ σοβαρή αντιπροσώπευση (ιδιαίτερα after sales εντός εγγύησης) και η Ducati έχει πολλά μαστόρια να ασχολούνται και μια συνέχεια σε βάθος ετών, ώστε να ξέρεις από πριν τι προβλήματα βγάζουν και τι πρέπει να προσέξεις. Και στις bmw ομοίως. Στις MV μιλάμε για λευκή επιταγή. Ελάχιστα μηχανάκια, ελαχιστότερα στο παρελθόν, ένα συνεργείο+αντιπρόσωπος στην Αττική, άγνωστη υποστήριξη, παρακαταθήκη ανταλλακτικών κλπ κλπ. Ναι, η turismo veloce είναι μια κούκλα, είναι πολύ ευχάριστη στο δρόμο, τρέχουν τα σάλια όσων τη βλέπουν. Ναι, θα σε καυλώνει κάθε μέρα μέχρι να έρθει η πρώτη ξενέρα, δεν ξέρουμε από που θα σου έρθει (προβληματάκι? Πρόβλημα? έλλειψη υποστήριξης? έλλειψη ανταλλακτικών? επανάληψη ηλεκτρονικού προβλήματος που αδυνατεί η αντιπροσωπία να βρει?). Aπό την άλλη, η αγάπη, ο έρωτας, λευκή επιταγή απαιτούν. Αντιλαμβάνομαι πως το βλέπεις. Βλέπεις την κουκλάρα και ΔΕ σκέφτεσαι τα λεφτά, αλλά πως θα την κάνεις δική σου!!! Και οφείλω να πω πως είτε στατικά, είτε απλά με το μοτέρ να γουργουρίζει στο ρελαντί, είτε με σένα να βολτάρεις πάνω της, το συγκεκριμένο μηχανάκι είναι απολύτως ερωτεύσιμο, απολύτως καυλωτικό και το κυριότερο είναι ΚΑΙ αποτελεσματικό χωρίς ανάγκη να κάνεις υποχωρήσεις σε κάτι. Win Win δηλαδή...... ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ θα σου έλεγα οπωσδήποτε να οδηγήσεις ένα Tracer GT 2018 (Τονίζω το GT λόγω καλύτερου εξοπλισμού και κυρίως αναρτήσεων) που θα αγοράσεις καινούριο, με τις εγγυήσεις του και την καύλα του καινούριου. Το μηχανάκι είναι υπεργαμάτο, υπερευχάριστο, δε σπάει, δε χαλάει, κάνει τα πάντα παντού και πάντα. Αν μάλιστα θέλεις κι άλλα, πήγαινε οπωσδήποτε να δεις το MT10 touring edition (και SP) που είναι εξαιρετικό στο δρόμο!!!! Θα σου έλεγα και για άλλο ένα εξαιρετικό μηχανάκι, το Tuono V4R 1100, αλλά νομίζω ξεφύγαμε στα λ7. ΚΑΝΕΝΑ από αυτά δεν είναι Turismo Veloce. Κυρίως σε εμφάνιση. Και κανένα δεν είναι η λαχτάρα σου, ναι έχεις απόλυτο δίκιο. Απλά προτιμώ να σου δώσω και εναλλακτικές ώστε αν τελειώσει η μέρα της κρίσης σου, να καταλήξεις συνειδητά στην Turismo!!! Και πριν σας ξενερώσω. ΔΕΝ ξέρουμε ΑΝ χαλάσει ή ΌΧΙ. Μπορεί απλά να υπάρχει η ανησυχία και τελικά να είναι όντως μαλακία που το σκεφτόμαστε έτσι. Ποιοτικά το μηχανάκι είναι σούπερ ουάου. Το έχω δει άπειρες φορές από κοντά και τα πάντα πάνω του είναι εξαιρετικά. Από πλαστικά και φινίρισμα μέχρι και την τελευταία βίδα. Και μάλιστα την τελευταία βίδα σε κρυφά σημεία, όχι απλά στα εμφανή. Όσο την είχε ο κολλητός μου, το μηχανάκι δεν είχε κάνει κιχ. Τυπικά σερβις είχε κάνει, μόνο μια εξαέρωση πίσω φρένου χρειάστηκε έξτρα στο τελευταίο σέρβις. Όλα ακούγονταν και φαίνονταν άψογα. Στατιστικά δε μπορώ να πω κάτι. Δε θέλω να χαϊδέψω αυτιά αλλά και ούτε να αποτρέψω. Και για τα καλύτερα ιαπωνικά (MADE in Japan) έχουμε ακούσει βλάβες και περίεργες πανάκριβες ζημιές. Το μηχανάκι αξίζει τα λεφτά του, σαφώς. Απλά μη περιμένουμε να πω πως δε θα χαλάσει ή πως θα χαλάσει. Είναι άγνωστο. Τα μέχρι τώρα δείγματα είναι εξαιρετικά. Λογικά και η συνέχεια. Αυτά τα λίγα... Ακολουθεί φωτορομάντζο!!! ALBUM
  25. 19 likes
    Ευτυχώς που όλοι το είχαν ρίξει στη μάσα και η κατάβαση στο πίσω μέρους του πάσου έγινε άνευ κίνησης. Σ’ αυτό το κομμάτι το VFR ήταν στο στοιχείο του, γέμιζες μια δευτέρα, κατέβασμα σε πρώτη για την φουρκέτα, άφηνες τον V4 να απλώσει την ροπή του από χαμηλά, αλλαγή μια ταχύτητα και ξανά φουρκέτα, για χιλιόμετρα αυτή η δουλειά. Ανοιχτή ζελατίνα και ‘φχαριστιόμουν παγωμένο αεράκι μαζί με τον ήχο του γραναζωτού μοτέρ.Αν διάβαζα καλά τις χαρακιές στην άσφαλτο, οι ικανότεροι από ‘μενα υπέγραφαν με τα μαρσπιέ μια-μια τις στροφές. Πριν καμιά δεκαετία, όταν ακόμη μάζευα χρήματα να αγοράσω το CBF250 μου, είχα πετύχει μια από τις (δημοφιλείς τότε) motivational posters. Απεικόνιζε έναν τύπο σε παρεμφερές τοπίο να έχει σταματήσει με το μηχανάκι και να αγναντεύει τη θέα. Η λεζάντα ήταν ‘Work. This is why you do it’. Αυτή την πρώτη μέρα του Ιούνη δεν μπορούσα να μην χαμογελάω με την ανάμνηση αυτή. Το πλάνο βέβαια περιελάμβανε και φιλαράκια παρέα, αλλάάάά… Στην πρώτη βόλτα μου με το mybike είχαμε πάει με το πατρινό τιμ στο φράγμα του Μόρνου, πάνω στο φράγμα θυμάμαι καβάλησα χιλιοτρομαγμένος από τον ήχο του για πρώτη φορά το CB400 του klab. Σ’ένα παρόμοια επισκέψιμο φράγμα ήμουν και τώρα λίγο πριν το Lukmanier. Από την μια μεριά το γρασίδι έκανε την εμφάνιση του και από την άλλη ρεμματιές εξέβαλλαν στην τεχνητή λίμνη με μια περίεργη σιδηροκατασκευή στον ορίζοντα. Παιχνίδι και με την εστιάση, επιτέλους άφησα πίσω μου τις κάμερες των κινητών. Αλλά νομίζω εκεί έπεφτε περισσότερο γέλιο!
  26. 19 likes
    Πλυσιματάκι και πρώτη βολτούλα μετά τις πασχαλινές διακοπές
  27. 19 likes
    πρωτα επρεπε να αλλαξω εξατμιση στο μεγαλο.... και μετα επρεπε να διασκεδασω με το μικρο.....
  28. 19 likes
  29. 18 likes
    ...και όμως είναι έτσι... ...και μετά από 5000 χιλιάδες χιλιόμετρα... με αρκετά powerparts (δεν είναι μαμά...)
  30. 18 likes
    Για το επόμενο σετ πάσων δυστυχώς μεσολαβεί αρκετή Εθνική. Μεσημέρι και το θερμόμετρο της μηχανής κολλημένο στους 29 βαθμούς, με το χειμερινό μπουφάν έχω βγάλει την μπέμπελη που γλαφυρά λέμε στο Αγρίνιο. Όσο και να ανοίγω την ζελατίνα με 80 χιλιόμετρα την ώρα δροσιά ούτε γι’ αστείο. Πρέπει να ανέβω υψόμετρο επειγόντως! Στις ανηφόρες τα αυτοκινούμενα ζορίζονται να κρατήσουν πάνω από 50, ουρές καθώς τα υπόλοιπα αυτοκίνητα δεν προσπερνούν, με τέτοιο ρυθμό το VFR βράζει, το βεντιλατέρ απλά ξερνάει καυτό αέρα στα πόδια μου. Κωλο-autobahn της πλάκας! Στάση σε βενζινάδικο για νερό στην βάση του San Bernadino. Αραγμένοι δίπλα μου με ΜΤ07 οι ιταλόφωνοι ελβετοκάγκουρες στα εικοσι-λίγο τους με φουτεράκια και βαριά – βαριά κράνος. Ο αρχηγός της παρέας έχει Super Duke το οποίο κρατά για ώρα στον κόφτη με νεκρά ενώ χαζεύει στο κινητό. Κάτι μου λέει ότι ο πατέρας του είχε TDM, αν και υποθέτω ότι το δίχαλο το φορούσε με κάλτσα! :) Τους αφήνω να φύγουν για να χαρώ την ανάβαση με την ησυχία μου. Δυστυχώς ο δρόμος είχε τόσο μικρό πλάτος που η στάση για φωτογραφίες είναι δύσκολη χωρίς να εμποδίζεις ή να θέτεις τους πάντες σε κίνδυνο, αρκέστηκα στο να φτάσω σε κάτι σαν απόκοσμο μετεωρολογικό σταθμό / ραντάρ για να αγνατεύσω. Δεν το αποκλείω βέβαια να είναι και κάποια στρατιωτική εγκατάσταση η συγκεκριμένη, τα βουνά είναι σκαμμένα και γεμάτα πυροβολικό, οι γέφυρες όλες είναι παγιδευμένες με εκρηκτικά (κλοπιράιτ Γοργοπόταμου) και η αεροπορία τους διαθέτει F18 Hornet, σε μια χώρα που έχει να ανοίξει ρουθούνι από τότε που ο ελβετικός σουγιάς ήταν high tech! Έπρεπε να το έχω τραβήξει με περισσότερο ζουμ, το σημείο όπου ο μεσημεριανός ήλιος σκάει πάνω στο χιόνι και το λιώνει επιφανειακά του έδινε μια εμφάνιση… υποβρυχίου (όχι Κουρσκ, ούτε τα στραβά τα δικά μας, βανίλια, πώς το λένε; ) Πιο ψηλά, μια παγωμένη λίμνη με φανταστικά γαλάζια χρώματα, κρίνοντας από τις βάρκες σε κανένα μήνα θα είναι πολύ διαφορετικά εδώ. Άχτι το ‘χα να βγάλω μια αναμνηστική με αυτές τις πινακίδες με το όνομα και το υψόμετρο, αλλά…. GS παντού! Και το San Bernardino είναι από τα τουριστικά πάσα, οπότε ούτε εδώ φαγητό / στάση. Δε βαριέσαι! Στην κατάβαση ένας περισσότερο-από-εμένα-ψαρωμένος με F800 κρατάει όόόλα τα αυτοκίνητα πίσω του με αποτέλεσμα να βρω όλο τον δρόμο για πάρτη μου. Ευκαιρία για προπόνηση! Δεν μπορώ να εξοικειωθώ με το γεγονός ότι ο δρόμος απλά κρατάει και φοβάμαι να ανοίξω γενναία το γκάζι στη στροφή. Αν θες να γίνει καλύτερος ωστόσο σε ορεινές διαδρομές, η πίσω μεριά του… Αγίου Βερνάρδου είναι εξαιρετική ευκαιρία. Αλλά τι είναι αυτό στο τέλος της ειδικής; Μπλόκο της τροχαίας και μου κάνουν νόημα να σταματήσω, υπέροχα. Με ΚΤΕΛ θα γυρίσω σπίτι.
  31. 18 likes
  32. 17 likes
  33. 17 likes
    Μετά από αρκετή δουλειά, οικονομία, υπομονή, υποχωρήσεις το πήρα! Dainese hawker ddry
  34. 17 likes
    Όταν είσαι κ@λοφαρδος και πετυχαίνεις τζαστ ραιτ την αστραπή
  35. 17 likes
    Κατάβαση από τον ίδιο δρόμο, ξάκρισμα στις μπαριέρες για το γαμω-postbus και ώρα για το επόμενο πάσο. Παρότι τα είχαμε συμφωνήσει την προηγούμενη μερα, το tomtom επέμενε να περάσω από κλειστό πάσο. Κοιτώντας τον χάρτη κατανοητό γιατί ο αλγόριθμος τρελάθηκε, ο κύκλος είναι χιλιομετρικά τεράστιος. Τσεκάροντας σταματημένος στην άκρη τη διαδρομή, να σου περιπολικό. Σίγουρα κάποια μαλακία έκανα. Σε άπταιστα αγγλικά ‘Γεια σας κύριε, κλειστός από εδώ ο δρόμος, πηγαίνετε μέχρι την μέση αν θέλετε να δείτε την θέα και γυρίστε πίσω, καλή σας ημέρα’. Τσέκαραν ταυτόχρονα κάτι άλλο; Δεν ξέρω, ευγενέστατοι πάντως. Όπως και να έχει ο κύκλος μου έδωσε την ευκαιρία να διασχίσω το πέρασμα του Güpfi, σαφώς καλύτερα με το VFR σε σχέση με το νοικιάρικο Fabia! Τούνελ, τούνελ και ξαναμανατούνελ μέχρι λίγο πριν το Gotthard. Στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα τούνελ του κόσμου με μήκος σχεδόν 17 χιλιόμετρα και σχεδόν ίδιο μήκος ουράς στην είσοδο του αργίες σαν την σημερινή. Όταν το διέσχισα τον Απρίλη περίπου 5 το πρωί έξω λυσσομανούσε βροχή και στο κέντρο του η θερμοκρασία του ήταν στους 30οC με αποπνικτική συγκέντρωση καυσαερίων. Ευτυχώς για σήμερα θα το απέφευγα, ώρα για μια από τις ξεχωριστές διαδρομές, το Oberalp Pass. Στο πρώτο κομμάτι γίνεται ο κακός χαμός από κίνηση, φαίνεται πως όποιος είχε μηχανάκι από τις τριγύρω χώρες βρίσκεται εδώ σήμερα, πήρε το μάτι μου μέχρι και το ολοκαίνουριο V85TT της Guzzi. Και νομίζω δικαίως βρίσκεται τόσος κόσμος εδώ πάνω, ότι άκουγα τόσα χρόνια για αυτά τα βουνά δεν είναι επ’ ουδενί υπερβολή. Ανοιχτές καμπές, άσφαλτος άψογη, θέα όσο φτάνει το μάτι και μια γραφική γραμμή τρένου να πλαισιώνει το δρόμο. Δυστυχώς δεν πρόλαβα το κατακόκκινο βαγόνι εν κινήσει. Μωρέ ποιος το ‘γραψε, ‘ο παράδεισος του Ευρωπαίου μοτοσυκλετιστή’, πολύ καλά το ‘πε. Το χιόνι βέβαια στα άκρα του δρόμου καλά κρατεί και με το παραπάνω. Κοντεύει πια δώδεκα όταν φτάνω στην κορυφή με τον χαρακτηριστικό κόκκινο φάρο. Οι Ελβετοί, αηδιαστικά συνεπείς με τα ωράρια έχουν κατακλύσει το σαλέ για το μεσημεριανό τους γεμίζοντας το parking με ότι μοτοσυκλέτα τραβάει η όρεξη σου, από choppers, ZZR μετατροπή σε σχεδόν apehanger μέχρι και το H2SX. Η (πολύ) γλυκιά Ιταλίδα με τα κόκκινα έσκασε με Monster πάντως Παραείχε πολυκοσμία για να μείνω περισσότερο, οπότε βουρ για το επόμενο, Lukmanier Pass.
  36. 17 likes
    Επέκταση φτερού για το cb και βόλτα με την μάνα μου στην Ναύπακτο. Πρώτη φορά την πάω εκδρομούλα με δίκυκλο. Γούσταρε η mother, κοίτα που έγινε μηχανόβια στα γεράματα της
  37. 17 likes
    @pitapola τελικά την έκανα την μαλακία μου δεν άντεξα, το αγόρασα το δείγμα μοτοσυκλέτας. Στις καρτόπιστες που έχουμε, μηχανές σαν το rs του Γιώργου δεν χωράνε ούτε για πλάκα οπότε αναγκαστικά θα έπαιζα είτε σε kayo είτε σε imr. Τελικά κατέληξα στο πρώτο. Εδώ και δύο φώτο από την πρώτη προπόνηση.
  38. 17 likes
  39. 16 likes
    Τι έχει η κεντρική; Α) Πάγο κι άλλες μπύρες Β) Λάδι κι εργαλεία
  40. 16 likes
    Τα πλαϊνά γκρι καπάκια, ήταν φθαρμένα και το ένα έχει κάποιο ποδαράκι σπασμένο που θα φτιαχτεί σύντομα. 1. λείπει το χρώμα. 2. από γκρι ματ έγινε γυαλιστερό στα σημεία αυτά από το τρίψιμο του παντελονιού. 3. κάτι λεκέδες σαν σταγόνες που δεν φεύγουν με τίποτα όσο και να πλένω. Τα πήγα και τα 2 σήμερα το πρωί για wrapping σε μαύρο γυαλιστερό για να ταιριάζουν με το υπόλοιπο και το μεσημέρι μου ήρθαν και τα αυτοκόλλητα που είχα παραγγείλει από την Αγγλία. Και το αποτέλεσμα ήταν ωραιότατο. Πριν Και μετά
  41. 16 likes
  42. 16 likes
  43. 16 likes
    Σήμερα πήγα βόλτα στο Πήλιο. Ανέβηκα απο Κουκουράβα μέχρι Μακρυνίτσα έπειτα βόλταρα λιγάκι μέσα στην Πόρταρια και έφτασα ως Αλυκόπετρα. Παραπάνω δεν πήγα γιατί με πίεζε και χρόνος λιγάκι σήμερα. Ωστόσο είχε υπέροχη μέρα έξω και άξιζε 1000% αυτή η βόλτα. Ευχαριστήθηκα στροφές! Με εξαίρεση την Κουκουράβα βέβαια στην οποία ο δρόμος είναι γεμάτος κακοτεχνίες και δεν παίρνει για πολύ γενναία πράματα... Βοήθησα και τον μικρό απο εδω να περάσει απέναντι
  44. 16 likes
  45. 16 likes
    Και επισήμως έχουμε τις φωτογραφίες από όλη την ομάδα από τον φωτογράφο της διοργάνωσης, όπως αυτός τις αποτύπωσε και τις ανέβασε. @Alex_cbr + @johni41 Μουά @kouler + Χάρης @kouler
  46. 16 likes
    Κοντινή βόλτα ως το Γύθειο για καφέ και ραντεβού με δυό ψυχές από Αθήνα και Πάτρα.
  47. 16 likes
  48. 15 likes
    Μιας και οι βόλτες που κάνω είναι άπειρες και επειδή δεν θέλω να σπαμάρω το thread "Τι έκανες με την μηχανή σου σήμερα" είπα να φτιάξω ένα ξεχωριστό thread για βόλτες και μέρη. Ο οποισδήποτε με παπί μπορεί να ποστάρει εδω πέρα ελεύθερα. Το λοιπόν "βάζω μπρος" το thread αυτό με μια βόλτα προς τα Χάνια. Ο καιρός ωραίος και απο την Πορταριά και πάνω επικρατούσε μια ευχάριστη δροσιά. Μια ελαφριά ζακετούλα την ήθελε βασικά άρα καλά το σκέφτηκα και πήρα μαζί μου. Στην πλαγιά είναι η Δράκεια, ο Άγιος Λαυρέντιος και ο Άγιος Βλάσιος στο τέρμα βάθος. Εκεί πέρα είναι και το μοναστήρι των Αγίων Ταξιαρχών. Το πράσινο κυριολεκτικά σε πνίγει σε αυτή τη περιοχή... Στον δρόμο για Κισσό, Μούρεσι και Άγιο Ιωάννη Και στον δρόμο για Χορευτό, Ζαγορά και Πουρί
  49. 15 likes
    ‘Woher kommen Sie? Griechenland? Raki kalispera’, ευτυχώς ο νεαρός τροχονόμος ήταν προσφάτως στην Κρήτη και έχει όρεξη για κουβέντα. Έλεγχος στα χαρτιά, μέσω του iPhone διασταύρωση της ελβετικής μου διεύθυνσης, έλεγχος στο φως πινακίδας, έλεγχος στο πέλμα των ελαστικών εμπρός – πίσω (‘good enough’ απεφάνθη, να ‘ναι καλά τα chicken stripes), στην Ελλάδα ούτε αν ο Γαλιλαίος προσπαθούσε να περάσει ΚΤΕΔ δεν θα είχε τέτοια Ιερά Εξέταση. Και τότε μου σκάει ΤΗΝ ερώτηση: ‘Are all parts original Honda?’ Του δείχνω την πίσω ανάρτηση, ενώ ότι υπάρχει μες στον κουβά που έχω για κεφάλι ωρύεται ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Ας τα παραλέω, ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος, τυπικότατος και αυτά που ήλεγξε ήταν (κατά κανόνα) ουσιώδη. Αφήνοντας το μπλόκο πίσω μου ευτυχώς είχα σχετικά μικρή απόσταση για το Splügen Pass. Εδώ η κίνηση ήταν πια μηδενική, αλλά οδηγικά ζορίστηκα πολύ. Το πλάτος του δρόμου ήταν ελάχιστο και στις ανηφορικές δεξιές φουρκέτες απλά δεν μπορούσα να βρω τρόπο να τις στρίψω. Θυμήθηκα τον @Gouky7 να κοροϊδεύει τα ST σε αντίστοιχη ευρωπαϊκή περίσταση, αλλά πραγματικά ένιωσα ανίκανος να βρω τρόπο να αντιμετωπίσω αυτές τις στροφές. Νομίζω με το ελαφρύτερο CBR μου θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Ίσως έπρεπε να κάνω κανένα τάμα στην θαμμένη στα χιόνια Παναγία ή τον Αι-Γιαννη τον Ρόσι. Με τα πολλά έπιασα κορυφή. Ίσως παρατηρείτε ότι η πινακίδα στο βάθος έχει την Ελβετική σημαία. Ο λόγος; Ο αυχένας του βουνού είναι τα σύνορα με την Ιταλία, μόνο που δεν υπάρχει φυλάκιο, μόνο χιόνι. Και αυτή η φυλή των ποδηλατών σαφώς.
  50. 15 likes
    Σήμερα όχι, εχθές όμως πήγα αυτό: Μερικές εικόνες τυχαίες. Όλα, εδώ >>> http://forcev4.blogspot.com/2019/05/blog-post.html