Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content on 10/23/16 in all areas

  1. 30 likes
    Η ιδέα της αλλαγής σε κάτι μεγαλύτερο προυπήρχε εδώ και καιρό, αλλά είχε μετατεθεί για την άνοιξη του 17. Αστάθμητοι παράγοντες, ρίξανε μια μούντζα στο πλάνο αυτό οπότε η αγορά του επόμενου μοτοσακού εξελίχθηκε σε υψίστης σημασίας ανάγκη, διαφοροποιώντας και τα απαιτούμενα στοιχεία που θα διέθετε. Με αστραπιαίες κινήσεις εντοπίσθηκε, ελέγχθηκε, αγοράστηκε και βγήκε στη βιοπάλη του δρόμου για να με συντροφεύει. Ήθελα ένα μηχανάκι πασπαρτού μιας και προοριζόταν να είναι το μόνο όχημα που θα διαθέτω. Θα έπρεπε να κάνει τα πάντα, άνω του μετρίου και ας μην κάνει τίποτα τέλεια. Κοντολογίς(λολ), από προχθές βρίσκεται στα χέρια μου ένα Apilia Pegaso Factory. Πρώτες εντυπώσεις από τα λίγα χιλιόμετρα που έκανα, είναι συγκρατημένα θετικές. Η καρατιμόνα το κάνει ποδήλατο, το άρπαγμα του στις χαμηλές είναι έρωτας, τα φρένα αν και χρειάζονται τακάκια, απαιτούν σεβασμό στους σαπουνόδρομους της Θεσσαλονίκης, και ο ήχος από τις Ακράπες(μαζί με τα σκασιματάκια) μαγεία. Η όρθια θέση οδήγησης θα χρειαστεί λίγο καιρό μέχρι να αφομοιωθεί, όπως και τα κοντά πεντάλ φρένου και συμπλέκτη. Να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον φίλτατο Πέτρο/ Pit_Hal για τη βοήθεια του και για τις πάρα πολλές συμβουλές που μου έδωσε, χρωστάω καλό κέρασμα με μπύρες και τα ρέστα. Φωτογραφίες από αύριο, γιατί όταν είχα ελεύθερο χρόνο ψηνόμουν να το κοιτάω παρά να το φωτογραφίζω. Καλούς δρόμους σε όλους. Υγ. Το υπερ-αγαπημένο μου λυκάκι, είναι στη διαδικασία αλλαγής χεριών, αλλά τουλάχιστον θα μείνει στην οικογένεια και θα το έχω από κοντά. :-)
  2. 26 likes
    Χαχαχα, δεν το περιμένατε! Το νέο μου κορίτσι!
  3. 20 likes
  4. 18 likes
    ...και τώρα το νόημα γίνεται βαθύτερο
  5. 16 likes
    Κάπου στα ορεινά σύνορα νομών Θεσσαλονίκης - Χαλκιδικής.
  6. 16 likes
  7. 15 likes
    Κάνω τον γύρο των βράχων … ο δρόμος πραγματικά προσεγμένος – με διαγραμμίσεις – ωραία άσφαλτο … Ίσως θα έπρεπε να σπείρουμε παντού μοναστήρια … δεν βλέπω άλλον τρόπο για να αποκτήσουμε Ευρωπαϊκό οδικό δίκτυο ... Παντού πούλμαν με «προσκυνητές» ή με κόσμο που κάνει τουρισμό και περιοδείες ... Σταματώ σε μια άκρη για να διορθώσω λίγο το δέσιμο των αποσκευών. Σε πολύ άκρη … δεν ενοχλούσα ούτε το παρακείμενο μονοπάτι των δουλευταράδων μερμηγκιών που κουβαλούσαν πραμάτειες στις δικές τους αγορές … Τσεμπεροφόρα ντόπια με κατάστημα – παράπηγμα από απέναντι μου φουνάζ’ εις την Αγγλικήν «νο παρκ χιαρ!!» … αν μου το ‘λεγε στα Ελληνικά, αναρωτιέμαι εάν θα καταλάβαινα λέξη …. Την αγνοώ τελείως και συνεχίζω την επιστημονική δέση των αποσκευών μου … Πλησιάζει τσαμπουκαλεμένη από απέναντι επαναλαμβάνοντας τα ίδια Αγγλικά …. Όταν έρχεται σε απόσταση βολής, της λέω : - κρατάς το λάστιχο για να δέσω καλύτερα … ?? Από τις στιγμές που ήθελα κάμερα … Σταματά απότομα – ανοίγει στόμα …. Κάτι πάει να βγει σε ήχο από τον λάρυγγα … γυρίζει όπως ήρθε πίσω … και έμεινα με το λάστιχο στο χέρι ... Κάποια μέρη πραγματικά έχουν μετατραπεί σε Μεγάλη Μπίζνα … Πάντως την τελευταία φορά ή μάλλον την προτελευταία, οι αναμνήσεις από αυτό το μέρος είναι από τις ευχάριστα χαραγμένες στην ψυχή … και μόνο γι’ αυτό, προσπερνώ όλες τις τσεμπεροφόρες αφήνοντάς τες στην μιζέρια της καθημερινότητάς τους … Φεύγω με κατεύθυνση προς Σκεπάρι … Έχω φύγει πλέον από τα βουνά και το μεγαλείο τους … Η πάπια αυτό ίσως δεν το καταλαβαίνει, αλλά τι περιμένεις από πτηνά … το μόνο που τους νοιάζει είναι μαμ – κακά και νάνι … Τα υψόμετρα εδώ δεν έχουν καμία σχέση με τις περιοχές της Ευρυτανίας - Αιτωλοακαρνανίας … παρ’ όλα αυτά δεν υστερούν σε θέα … Δεν υπάρχει το κλειστό στροφιλίκι (δυστυχώς για αρκετούς - ευτυχώς για άλλους) … απ’ όλα όμως έχει ο μπαξές … Μέχρι να φύγουν από τον ορίζοντα οι βράχοι των Μετεώρων, παραμένουν ένα καταπληκτικό θέαμα. Προσπερνώ το Σκεπάρι και στην διασταύρωση με τον ποταμό Ίων (μην φαντάζεστε κανέναν Δούναβη) στρίβω δεξιά για Δεσκάτη … Έκανα λάθος που δεν συνέχισα για λίγο ευθεία μέχρι το χωριό Γάβρος … Ψάχνοντας λίγο περισσότερο την διαδρομή αργότερα, κατάλαβα ότι είναι ένα από τα χωριά που πρέπει να επισκεφτεί κανείς καθώς περικλείεται από ωραίες συστάδες με βραχώδεις τεράστιους ογκόλιθους. Στα υπ’ όψιν και αυτό … Ακολουθώ μια εύκολη διαδρομή ανάμεσα από χωράφια και λόφους δεξιά και αριστερά … οι ανηφόρες ελάχιστες και όταν υπάρχουν η κλίση είναι ελάχιστη … Κρατώ έναν χαλαρό ρυθμό στα ¾ του γκαζιού και παρ’ όλα αυτά τα χιλιόμετρα φεύγουν χωρίς να το καταλαβαίνω ή να κουράζουν … Το κόντεμα των σχέσεων έχει αποδειχθεί σωτήριο για την πάπια και το βάρος που κουβαλά … Καταλαβαίνεις αμέσως ότι δεν δυσανασχετεί και ότι το μοτέρ ακούει χωρίς κομπιάσματα στο άνοιγμα του γκαζιού … Τι κι αν έχω χάσει περίπου 10 – 15 χιλιόμετρα τελικής ... το όφελος στο βάθος της ημέρας είναι πολλαπλάσιο … Η Κερασούλα και η Παρασκευή φεύγουν πίσω σύντομα και μπαίνω Δεσκάτη. Δεν κάνω τον γύρο του χωριού και μπαίνω πλατεία … Από το ντύσιμο των ανθρώπων στα καφενεία καταλαβαίνεις ότι είναι Κυριακή … Ένα από τα πράγματα που μου αρέσει στην επαρχία … Η Κυριακή είναι γιορτή … καλό ντύσιμο – γραβάτα – κουστούμι – επίσημο κόφυ πάρτυ στο καφενείο … Ίσως και οι κουβέντες να έχουν πιο επίσημη χροιά … ποιος ξέρει … Πάντως ζήλεψα … Πινακίδα πολύ πριν οποιαδήποτε διασταύρωση για Δεσκάτη ή Γρεβενά ... Αναρωτιέμαι πόσα blanco χάλασε ο μπαγλαμάς για την καλλιγραφία και ποιός αποφάσισε να την βάλει εκεί ... Γι΄αυτό η Ελλαδάρα δεν θα χάσει ποτέ ... και ο νοών νοείτω ... Αφήνοντας την Δεσκάτη (μεγαλοχώρι σε σχέση με το υπόλοιπα κοντινά – μέχρι και γηπεδάρα με γκαζόν είδα) αρχίζω να ψιλο-ανηφορίζω προς Λιβαδερό. Το τοπίο πλέον λιγότερο πράσινο, περισσότερα χωράφια και ελαφριά ανηφόρα … Φτάνω Λουτρό και στην μέση του χωριού λόγω αμφιβολίας για την κατεύθυνση ρωτώ έναν τύπο σε μπαλκόνι για Λιβαδερό … Παθαίνω πλάκα και αρχίζω πάλι να ψάχνω για κρυμμένη κάμερα … ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙΠΟΤΑ !!! Του κάνω νόημα «θενγκς και ευχαριστώ πολύ» και με χαιρετά όλο χαρά επίσης … Αυτός έγραψε + μια καλή πράξη στο τεφτέρι του Άγιου Πέτρου και εγώ το πλήρωσα με ένα απίστευτο μπέρδεμα στο μυαλό μου … Το σκηνικό πάντως έχει απίστευτη πλάκα. Πιο κάτω έξω από κρεοπωλείο ένα Ντατσούν με (πώς το λένε κορέκτ πλέον) Ρομά, κάτι εμποροδιαπραγματεύονται με την και τον κρεοπώλη … Ρωτάω τα ίδια και … κουφάλα κάμερα αυτήν την φορά θα σε βρω … Κάποιος με έχει δει χαζό και με κοροϊδεύει … Και εκεί που ετοιμάζομαι να φύγω με αυτό το ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη, ακούω τον γύφτο να μου λέει : -Φιλαράκι, θα πας ευθεία μέσα από χωριό χωρίς να βγεις από τον φαρδύ δρόμο … Στην πρώτη μεγάλη διασταύρωση έξω από το χωριό συνεχίζεις αριστερά και όχι πολύ μακρυά είναι η Άκρη … μετά την Άκρη και συνεχίζοντας ευθεία πάνω στο βουνό φτάνεις Λιβαδερό. Δεν είναι μακρυά. Α ρε αθάνατη Ελλάδα ... μια ζωή θα με εκπλήσσεις … Όντως το να ακολουθήσω την διαδρομή ήταν πανεύκολο και απορώ πώς διάλα είχα μπλοκάρει με τις κατευθύνσεις … Δεν χάθηκα μέσα στα βουνοκορφίδια και μπλόκαρα στην ισιάδα … Βρασίδα θες επειγόντως service εγκεφάλου ... (όχι τον προτεινόμενο της αντιπροσωπείας ...) ... Έξω από το Λουτρό αρχίζει ένα ανέβασμα βουνού, τόσο όσο χρειάζεται για να έχεις ωραία θέα και αρκετές στροφές για να μην βαριέσαι. Φτάνοντας Άκρη από το ύψωμα, βλέπεις πανοραμικά το χωριό, αρκετά γελάδια … Το ευχάριστο είναι ότι υπήρχε ποδηλατικός αγώνας με πολύ κόσμο και πολλά νέα παιδιά !! Από τα ευχάριστα που συμβαίνουν σε αυτόν το τόπο. (βλέπεις και θάμνους επίσης ... μπροστά από την εικόνα του χωριού ... Αυτά τα κινέζικα τηλέφωνα πρέπει να καταργηθούν ... δεν βγάζουν καλές φωτο ...) Από Λιβαδερό μέχρι Σέρβια η διαδρομή απλά σχεδόν αδιάφορη. Χαμηλή βλάστηση – χαμηλά υψόμετρα – λίγες στροφές … Εννοείται ότι σε ΟΛΑ αυτά τα χιλιόμετρα, η κίνηση ή η οποιαδήποτε ανθρώπινη παρουσία είναι σχεδόν ανύπαρκτη … Καταλαβαίνω αμέσως γιατί ζω σε δύο κράτη ταυτόχρονα … στο «παρακράτος» των Αθηνών και στο κράτος της Ελλάδας …. Μπροστά μου η τεχνητή λίμνη Πολυφύτου και η μεγάλη της γέφυρα να την διασχίζει κάθετα. Μπαίνω Κοζάνη και λέω καιρός να βάλουμε κάνα λίτρο καύσιμο . Ούτε που θυμάμαι πού είχα βάλει την τελευταία φορά. Ο βενζινάς έξω καρδιά … Μόνο τσίπουρα και λοιπούς συνοδευτικούς μεζέδες που δεν με κέρασε. Έχω μια θεώρηση για τους κάτοικους αυτής της χώρας, από την μέση και επάνω … η οποία σε κάθε ευκαιρία επιβεβαιώνεται … Οι βόρειες περιοχές κατοικούνται από διαφορετικούς στην ψυχή ανθρώπους … Όλες οι θάλασσες έχουν νερά ... δεν είναι όμως παντού το ίδιο καθαρά … Η Κοζάνη σαν πόλη αν και ήταν γεμάτη ζωή και έδειχνε δραστήρια οικονομικά , μου φάνηκε αδιάφορη … ίσως γιατί ποτέ μου δεν συμπάθησα αυτό το μονότονα ίσιο. Αρχίζω και ανεβαίνω προς Πτολεμαΐδα. Το τοπίο απελπιστικά άσχημο … Από τις λιγοστές στιγμές που μου έλειψαν τα κυβικά … ίσως η πραγματικά μοναδική. Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές και η ασχήμια είναι απαραίτητη … Δεν μπορώ να μην έχω σεβασμό σε όσους σπαταλούν την ζωή τους σε τέτοια και αντίστοιχα μέρη, ώστε να μπορούν οι υπόλοιποι συμπολίτες τους να καλύπτουν τουλάχιστον στοιχειώδης ανάγκες επιβίωσης ή να εξασφαλίζουν εργαλεία για ανάπτυξη (π.χ. ρεύμα) … Η υπομονή όμως ανταμείβει … Η έξοδος στην περιοχή Φιλώτα μου φάνηκε όαση ! Δεξιά για Έδεσσα, νότια της Λ. Βεγορίτιδας ... την οποία όμως σε όλη την διαδρομή δεν την βλέπεις καθόλου καθώς είναι κρυμμένη πίσω από μικρούς ορεινούς όγκους … Αναρωτιέμαι πώς να είναι τα παραλίμνια χωριά της … Από την ώρα που έστριψα δεξιά για Έδεσσα, επιτέλους άνοιξε ξανά το μάτι μου! Πράσινο – καλλιέργειες – ψιλοστροφές … Για τις καλλιέργειες τι να πει κανείς ! Οι άνθρωποι εκεί πάνω είναι νοικοκυραίοι …. Περιποιημένα όλα – γεμάτα καρπούς και χρώματα … Οδηγείς μέσα σε έναν πίνακα της φύσης που προκαλεί τόσες αισθήσεις … Αργά το βράδυ, διαπίστωσα ότι είχα τόσο πολύ παρασυρθεί από όσα ξετυλίγονταν γύρω μου, που δεν τράβηξα ούτε μια φωτογραφία ... Συχνό φαινόμενο σε αυτό το ταξίδι ... Κάθε λίγο και λιγάκι παθαίνω αναλαμπές για μέρη που πέρασα και δεν τα απαθανάτισα ή από κομμάτια σαν πίστα που δεν είχα την δύναμη να σταματήσω μην τυχόν και χάσω την στιγμή της απόλαυσης … Για τις γεύσεις ένα θα πω … Όταν δοκίμασα τα ροδάκινα το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα ήταν, τι διάλα μας ταΐζουν στο μαντρί της πόλης … Δεν είχα ποτέ μου γευθεί κάτι τέτοιο – δεν είχα ποτέ μου μυρίσει κάτι αντίστοιχο … Πρέπει εκτός από πολύ «δούλεμα» να πέφτει και πολύ «ψυγείο» … Φτάνω στην αγαπημένη πόλη της Έδεσσας … μια από τις πόλεις όπου επίσης θα ήθελα να ζω … Ψηλά στο οροπέδιό της να αγναντεύει τον κάμπο και τους υποτακτικούς της … Και όλα αυτά με πολύ πράσινο και τρεχούμενο νερό … Οι καταρράκτες της όαση δροσιάς και θετικής ενέργειας. Αυτόν τον ήχο του νερού δεν μπορείς να τον βαρεθείς ποτέ … το θρόισμα των φύλλων επίσης … Υπάρχουν επίσης πολλά αλαλάζοντα δίποδα που κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να χαλάσουν την μαγεία της στιγμής ή των ατέλειωτων μαγικών στιγμών … αλλά η φύση επιδεικτικά τους αγνοεί … και ακολουθώ το παράδειγμά της … Πόσο τυχεροί οι κάτοικοι του βορρά … Μέσα σε λίγα χιλιόμετρα δεξιά τους και αριστερά, έχουν τόσες επιλογές για ταξίδι και ψυχοθεραπεία … Τόσες πόλεις τόσο κοντά η μια στην άλλη … η μία ωραιότερη από την άλλη. Και τόσες επιλογές διαδρομών. Σκέφτομαι ότι στην Αθήνα πρέπει να οδηγήσεις πάνω από 100 χλμ για να αρχίσει το πανηγύρι οδήγησης … Αν και δεν είμαι γιός σταθμάρχη ... οι σιδηροδρομικοί σταθμοί πάντα με έλκυαν ... Ίσως τα ταξίδια με interrail εισιτήρια έχουν αφήσει κατάλοιπα ... Αφήνω την Έδεσσα και χαζεύοντάς την πλέον από χαμηλά, τραβώ προς Γιαννιτσά. Το ίδιο σκηνικό σε όλη την διαδρομή … προσεγμένες και ζηλευτές (με την καλή έννοια) καλλιέργειες καρποφόρων δέντρων … Αναφέρομαι περισσότερο στα δέντρα και όχι στις υπόλοιπες καλλιέργειες, ίσως γιατί πιτσιρικάς, έζησα αρκετά μέσα σε χωράφια από καρπούζια – ντομάτες – πατάτες – ελαιώνων - κτλ … και δεν μου κάνουν τόση εντύπωση … Μπορώ να κρίνω όμως ότι η καλλιέργεια των καρποφόρων δέντρων είναι κάτι το ξεχωριστό … απαιτεί μια άλλη τέχνη … Είμαι στα πεδινά και κάνει ζέστη … Ο δρόμος δυστυχώς χωρίς στροφές … δυστυχώς και με αυτοκίνητα … Δεξιά και αριστερά πάνω στην διαδρομή, αραιά και που, υπάρχουν αρχαιολογικοί χώροι με Μακεδονικούς Τάφους. Πόσο αίμα έχει ποτίσει αυτήν την γη άγνωστο. Ώρα για ανάσα δροσιάς και ΑΚΟΜΑ ένα ροδάκινο … Έβρισκα συνέχεια δικαιολογίες για να σταματώ … και καλά για «ίσιωμα του προστάτη» … για λίγο νερό … για λίγα καύσιμα … ε, ας χτυπήσουμε και ένα ροδακινάκι … Το πλήρωσα αργότερα μέσα σε χωράφια (καθώς ήμουν νηστικός από το πρωί) … αλλά άξιζε τον κόπο … Σταματώ σε ένα βενζινάδικο και πάρλα με τον βενζινά … μετά ροδακινίου στο στόμα … Αυτή η κρεμασμένη σακούλα στο τιμόνι ... όσο πήγαινε και δυστυχώς λιγόστευε ... και τρύπια δεν ήταν. Στο χωριό Γέφυρα στρίβω αριστερά προς Ευζώνους και ακολουθώ παράλληλα τον Ε75 από αριστερά. Στην άκρη της Γέφυρας υπάρχει το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων. (φωτο) https://el.wikipedia.org/wiki/Μουσείο_Βαλκανικών_Πολέμων Κρίμα που είναι κλειστό … στα υπ’ όψιν και αυτό. Τουλάχιστον έχω προς το παρόν φωτογραφία του απ’ έξω. Το ανέβα προς Ευζώνους μια ατέλειωτη ευθεία μέσα από χωράφια .. Αριστερά μου ο Αξιός ποταμός και δεξιά η ΠΑΘΕ γεμάτη αυτοκίνητα κάθε είδους … μεταφέροντας εμπορεύματα και ανθρώπινες ψυχές … κάθε είδους επίσης … Βρασίδα είσαι πολύ τυχερός που τους βλέπεις από απόσταση ασφαλείας … Το Πολύκαστρο δεν αργεί να φανεί … Μπορεί η πάπια να έχει μόλις 8 αλογάκια … αλλά έχει περισσότερη ψυχή … Την ευθεία την έφαγε για πλάκα ... πάμε για άλλα τώρα … Από Πολύκαστρο δεξιά για Κιλκίς … Σκέφτομαι εάν θα πρέπει να πάρω τηλέφωνο έναν φίλο από τον στρατό … Αθήνας κάτοικος μεν, αλλά στα πάτρια εδάφη του Κιλκίς τον περισσότερο καιρό. Αποφασίζω να μην κάνω την κίνηση γιατί μετά το βλέπω το σκηνικό να ξετυλίγεται μέσα από τσίπουρα και άλλες παραστάσεις … Ας φτάσω καλύτερα πιο ψηλά στον χάρτη νηφάλιος … Συνεχίζω για Λ. Δοϊράνης μέσα από απέραντο κάμπο και χωράφια … Το τοπίο όμως σιγά σιγά αρχίζει να αλλάζει … Πιο πράσινο, να και κάτι δέντρα … ωπ !! Και λόφοι με βουνά στο βάθος … Βρασίδα, πάλι σου ‘φεξε ! Φτάνω Λίμνη Δοϊράνης … μια ταβέρνα … μερικές νταλίκες με οδηγούς που κοιμούνται … οχήματα που έρχονται από τον συνοριακό σταθμό με τα Σκόπια …. δυό τοπικοί κάγκουρες με χαίτη και σκούτερ παρτάλι … Απ’ όλα έχει ο μπαξές … Αριστερά μου τα βουνά Μπέλλες – Σιδηρόπετρας – Πετριτσίου και ο δρόμος επιτέλους όπως τον προτιμώ περισσότερο … Πολύ πράσινο, τόσο που ούτε καν με απασχολούν οι ευθείες … Μετά από λίγο βλέπω ταμπέλα που με προκαλεί … κάτι σε βρύση … Όαση δροσιάς ξανά και ανεφοδιασμός νερού από βρύση. Συνεχίζω αναζωογονημένος προς Ν. Πετρίτσι . Στην Λ. Κερκίνη κάνω δεξιά και φτάνω μέχρι τις όχθες της. Από λάθος εκτίμηση δεν κάνω τον γύρω της μέχρι το φράγμα της και μετά να συνεχίσω προς Στρυμονικό και μετά Σέρρες, αλλά γυρίζω πίσω με σκοπό να πάω στα Οχυρά Ρούπελ. Στην διαδρομή αντιλαμβάνομαι ότι είναι ήδη σχεδόν 20:00 η ώρα και η κίνηση αυτή είναι λάθος … Πώς να μην «χαθεί» το μυαλό σε τέτοιες διαδρομές … Κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να μην θυμάται τί ημέρα είναι … Βρασίδα, μάλλον είσαι σε καλό «δρόμο» … Μετά το Ν. Πετρίτσι φτάνω στην διασταύρωση για Ευζώνους … Φεύγω δεξιά για Σιδηρόκαστρο και Σέρρες … Σέρρες, μια πόλη για να ζεις ... για πολλούς και εκλεκτούς λόγους … Ένας από αυτούς είναι : … έχουν πίστα … Απόψε έχει καλοπέραση … που σημαίνει ξενοδοχειάκι – μπανάκι – μπυρίτσα μετά ριπών οφθαλμόλουτρου … Είπαμε, Σέρρες … και ο νοών νοείτω ... Η πόλη γεμάτη ενέργεια ... ο Βρασίδας επίσης … Τα περισσότερα μαγαζιά με κόσμο … νεολαία με διάθεση για ζωή … Διαλέγω μια ήσυχη γωνιά με θέα και απολαμβάνω την μπυρίτσα μου … παγωμένη όπως πρέπει … Ετοιμάζω νοητά την επόμενη ημέρα … ήδη φαντάζει ενδιαφέρουσα έως συναρπαστική … Γυρίζω ξενοδοχείο στο οποίο αν και στον 4ο όροφο η μουσική και τα χαχανητά από τους ξενύχτηδες φτάνουν έως επάνω και αυτό λειτουργεί ως νανούρισμα … Α, ρε Βρασίδα, αρχίζεις και μεγαλώνεις …
  8. 13 likes
    Οι βασικές διάφορες τους είναι ότι το topline φοριέται κυρίως το καλοκαίρι, ενώ το streamline πηγαίνει καλύτερα με ρόζε ημίγλυκο, εμένα αν με ρωτάς προτιμώ το redline σε 0w30 ή ακόμα καλύτερα το skyline σε μπλε
  9. 13 likes
    Hjc FG-17 Το βρηκα σε πολυ καλη προσφορα στο γερμανικο ebay και το τσιμπησα για καθημερινο Μολις 108€ με μεταφορικα για Γερμανια θα το παραλαβω τον αλλο μηνα που θα παω να δω την αδερφη μου
  10. 13 likes
    Συνέχεια βελτιώσεων για το πιστό μας KLR. Αλλάχτηκε η φαγωμένη δισκόπλακα και μπήκε νέα, μαργαρίτα παρακαλώ! Ταυτόχρονα ήρθαν και τα λαστιχάκια και οι ζάντες πήραν δρόμο για το βουλκανιζατέρ. Έτοιμο το εργαλείο, δίσκος Kawasaki 60€ - λάστιχα Mitas MC30 144€ +10 περαστικά.
  11. 12 likes
    ΜαλάνγΚες μου , σε λίγο καιρό θα ζυγίζουμε παραπάνω από τα μοτοσακά μας.
  12. 12 likes
    Αυτός που έγραψε το test με βρίσκει σύμφωνο. Καταπίνει τις ανωμαλίες εντυπωσιακά παραμένοντας σφιχτό. Ακόμα να συνηθίσω να μην σφίγγομαι αφού δεν χτυπάει... Κάτι που γράφει για σούζες και ροπή παντού δεν είναι έτσι. Επίσης τα φρένα αν και brembo μονομπλοκ με μεταλλικά σωληνάκια και 320 δίσκους δεν μοιάζουν να είναι δυνατά. Παράξενο που τα βάζουν σε monster- μουλτιστραδα 1200, bmw s1000xr κτλ, για το 9T επιεικώς ικανοποιητικά. Κάνει υπέροχο ήχο αυτός ο μποξέρ και δεν του το είχα, βέβαια η μαμά εξάτμιση γράφει Akrapovic και έχει κραδασμό σε όλο το φάσμα, δεν θα έλεγα ενοχλητικό πάντα σε σχέση με τον χαρακτήρα της μηχανής. Αδυνατώ να πιστέψω ότι το GS έκανε τόσες πωλήσεις με αυτό το μοτέρ και ότι το αγόραζαν για τουρισμό, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου ή έπιανε διαφορετικά στο πλαίσιο (με ελαστικούς συνδέσμους ? , δεν ξέρω) Στο στρίψιμο όπως τα λεει, ακλόνητο και με καταπληκτική αίσθηση και πληροφόρηση από το μπροστινό, το πίσω ακολουθεί με εξαιρετική πρόσφυση. Σου δίνει την εντυπωση ότι πάνω στο βουνό θα κατατροπώσει οποιοδήποτε 990 βρεθεί στον δρόμο του αλλά είναι ψευδαίσθηση. Αυτό όμως, είναι μια μηχανή για την αίσθηση που σου αφήνει, δεν μπορώ να ξεκολλήσω από πάνω της. Κάνω βόλτες το βράδυ μέσα στην άδεια πόλη με 4άρτη και κολλημένες 3000 στροφές και είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Teaser.. .
  13. 12 likes
  14. 11 likes
  15. 10 likes
  16. 10 likes
    Το σημείο που άλλαξαν όλα? “Είδα το πρωί τον ήλιο και ένιωσα πιο χαρούμενος. Σήμερα άλλωστε είναι και μια πολύ ειδική ημέρα. Πάνε 5 χρόνια από τον χαμό του Sic. Αυτό είναι ένα βάθρο για αυτόν και την οικογένεια του. Νομίζω ότι είναι ένας καλός τρόπος να τον θυμόμαστε'' Έκανες αρκετούς τέτοιους αγώνες στην καριέρα σου. Πως αξιολογείς αυτόν? “Είναι δύσκολο να πω. Όταν κερδίζεις είναι πάντα καλύτερα. Θυμάμαι αρκετούς, στο Sachsenring το 2006, στο Assen το 2007, ή και στο Donington που κέρδισα ξεκινώντας απ την 11η θέση.” Το περίμενες σήμερα? “ Το πρωί ο καιρός και η καλή θέση στο warmup μου έδωσαν κίνητρο. Είχα καλό ρυθμό και αισθανόμουν καλά με τη μηχανή. Το γεγονός είναι ότι δεν έκανα καμία αλλαγή στην μηχανή πριν τον αγώνα. Ξεκίνησα με τις ρυθμίσεις που είχαμε και στις δοκιμές και κατάφερα να πάω γρήγορα στα σωστά σημεία. Σήμερα ήταν όλα υπό έλεγχο.” Ξεκίνησες με το βλέμμα στο βάθρο? “Ήξερα ότι μπορώ να το κάνω, όπως ήξερα ότι οι πιο δύσκολοι αντίπαλοι θα είναι ο Marquez και o Crutchlow. Απ τον πρώτο γύρο ήμουν συγκεντρωμένος και προσπάθησα να τα κάνω όλα βήμα-βήμα.” Δε φάνηκε αυτό όμως απ τις προσπεράσεις… “Πραγματικά πέρασα πολύ ωραία. Θέλω να δω τον αγώνα στην TV. Ερχόμουν από πτώση στην Ιαπωνία και την Παρασκευή μου αφαίρεσαν τους χρόνους και ήμουν τελευταίος. Και χθες ήταν ίσως η πιο αρνητική μέρα της χρονιάς. Ήταν σημαντικό να κάνουμε έναν καλό αγώνα και το αποτέλεσμα σήμερα ήταν ότι ακριβώς χρειαζόμασταν” Σκέφτηκες την νίκη? “Όταν είδα τον Marquez να έχει πέσει, ναι. Ήμουν πίσω απ τον Crutchlow και στο warmup ήμουν πιο γρήγορος απ αυτόν. Περίμενα ότι θα είναι πολύ γρήγορος εδώ. Είχε πάρει βάθρο και με την Ducati, αλλά σήμερα πρέπει να του δώσω συγχαρητήρια. Ήταν πολύ γρήγορος” Αν είχες ξεκινήσει από πιο μπροστά θα είχαμε άλλο αποτέλεσμα? “Όταν έφτασα τον Cal δεν ήταν πολύ μακρυά, αλλά όμως δε μπορούσα να τον φτάσω. Ακόμα κι αν ξεκινούσα απ τη 2η σειρά, σήμερα δε θα μπορούσα να τον κερδίσω” Γιατί όχι? “Σ αυτό το 2ο μισό της σεζόν συμβαίνει συχνά να ζορίζομαι προς το τέλος του αγώνα. Είχα πρόβλημα με το πίσω λάστιχο. Έγινε εδώ όπως και στο Misano, στην Aragón και στο Silverstone. Ακόμα και σήμερα αν δεν ήμουν πολύ καλός στην αρχή του αγώνα, ο Viñales θα με έφτανε. Είναι κάτι που πρέπει να δουλέψουμε στη νέα μηχανή” Είναι το μόνο αδύνατο σημείο αυτό? “Όχι, και ο κινητήρας πρέπει να βελτιωθεί για μεγαλύτερη τελική στις ευθείες. Δεν ανησυχώ, έχω πίστη στην Yamaha”. Χθες δε δούλεψε τίποτα καλά, ακόμα και στις κατατακτήριες… “Οι περίεργες μικτές συνθήκες είναι το αδύνατο σημείο μου, όπως και της ομάδας όπως και της μηχανής.” Ο Viñales σε ανησυχεί σαν teammate? “Δεν ανακαλύψαμε σήμερα πόσο γρήγορος και πόσο ταλέντο έχει. Είμαι συνηθισμένος άλλωστε με τον Lorenzo που είναι γρήγορος σε κάθε συνθήκη, είναι απ τους καλύτερους. Ελπίζω πως ο Maverick θα είναι κάπως λιγότερο καλός (he laughs).”
  17. 9 likes
    Εμένα από μικρο μου άρεζνε το φορτηγό απο το Knight Rider βάζεις αμάξι γυναίκα κ παιδί, και ΜΠΑ, το καβαλάς κ πας τις διακοπές σου, το πικ-νικ σου, τη βόλτα σου ρε αδερφέ --- Εδω με τον συμπέθερο
  18. 9 likes
    Καλησπέρα αγόρια! Λοιπόν, σήμερα παρέλαβα το μοτόρι. Πρώτη διάγνωση Μπλοκαρισμένο μπροστινό φρένοΜπουκάλες χωρίς επαναφοράφυσικά μπαταρία στο 0σωληνάκια σχεδόν όλα σε άριστη κατάστασηΨιλο-οξειδώσεις από εδώ και από εκείσαπίλα καμίαΚατά τα άλλα, για να κατεβάσω το μηχανάκι στο υπόγειο ιατρείο μου, πρέπει να λυθεί σχεδόν όλο οπότε ξεκίνησα αργά το απόγευμα (λόγω επισκέψεων) να λύνω σιγά σιγά κάποια κομμάτια. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ Εδώ είναι στο φόρτωμα στην αυλή πριν το πλύσιμο Μετά από ένα νεράκι για να φύγει η σκόνη Και αυτή είναι η κατάστασή της τώρα. Αύριο ελπίζω να την κομματιάσω εντελώς
  19. 9 likes
    Me poio Scania na pao sto club?
  20. 9 likes
    Καλά κάνει και ξεκόβει από νωρίς τους τυχάρπαστους που θα τον σκοτίσουν: 'Φιλαράκι να σου μετρήσω έξι χιλιάρικα στο χέρι?' ή κάποιους με ξινισμένη φάτσα: ΄χμμμ,ξέρωγω,εδώ έχει μια γρατζουνιά,θα μου κόψεις 500 ευρώ',γιατί σίγουρα θα τύχουν και τέτοιοι.
  21. 9 likes
  22. 8 likes
  23. 7 likes
    ΓΙΑΜΑΧΑ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ
  24. 7 likes
    Ελα Νικόλα, σα να σε βλέπω!
  25. 7 likes
  26. 7 likes
  27. 7 likes
    "Σήμερα το πρωί κάναμε ένα μεγάλο βήμα εμπρός και με τον ήλιο ήξερα ότι θα μπορούσα να παλέψω για μια θέση στο βάθρο. Έκανα έναν καλό αγώνα, μου άρεσε πάρα πολύ ιδιαίτερα ο πρώτος γύρος και μετά κατάφερα να κατεβάσω και τον χρόνο μου. Στο τέλος ήλπιζα να πιάσω και τον Cal, ήλπιζα να κερδίσω, αλλά ήταν πιο δυνατός και του αξίζει η νίκη. Η μηχανή μας δούλεψε καλά με αυτές τις γόμες, παρότι στο 2ο μισό του αγώνα είχα προβλήματα με γλιστρήματα. Εδώ είναι και το σημείο που πρέπει να δουλέψουμε, όπως και ο κινητήρας. Η Ηonda εξελίχθηκε και στο 2ο μισό της σεζόν είναι πολύ καλύτερη. Αυτό το βάθρο είναι για τον Sic και την οικογένεια του, είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον θυμόμαστε. "
  28. 7 likes
    τι φωτογραφιαρες βγαζουν αυτοι οι γερμανοι ρε πστ μου meddes querly grenzgaenger
  29. 6 likes
    ΣΚΑΤΑ ΣΤΗ ΓΙΑΜΑΧΑ
  30. 6 likes
  31. 6 likes
    @FlyingInADream Μην δινετε σημασια απλα θελω να βεβαιωθω πως θα δει το θεμα
  32. 6 likes
    Παλαιστίνη: Υπάρχει; Στο προηγούμενο άρθρο μου ανέλυσα πως ιδρύθηκε το Ισραήλ το 1948 επί παλαιστινιακής γης. Ωστόσο, ακούω μια βασική ερώτηση: «Η Παλαιστίνη είναι χώρα;». Η απάντηση εξαρτάται από το ποιον ρωτά κανείς, αλλά πρακτικά δεν είναι ακριβώς μια ανεξάρτητη χώρα… Δεν είναι απόλυτα αναγνωρισμένη, ενώ οι παλαιστινιακές αρχές έχουν ελάχιστη εξουσία. Είναι μια χώρα υπό ισραηλινή, στρατιωτική κατοχή. Φυσικά, για τους περισσότερους Ισραηλίτες η Παλαιστίνη δεν υπάρχει καν. Όλη εκείνη η περιοχή ανήκει στο Ισραήλ κατά τη γνώμη τους. Γίνονται έξαλλοι κι επιτίθενται λεκτικά όταν ακούν λέξεις όπως: «Παλαιστίνη», «Γάζα» και «Δυτική Όχθη». Αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί «Δυτική Όχθη» είναι η Ιουδαία και η Σαμάρεια γι’ αυτούς. Έχουν απομείνει μόνο δυο μικρά κομμάτια γης που κάποιος θα μπορούσε ν’ αποκαλέσει Παλαιστίνη. Το μικρότερο από αυτά είναι η Λωρίδα της Γάζας, μια περιοχή μήκους 45 χιλιομέτρων και πλάτους 10 χιλιομέτρων. Περίπου 1,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σ’ αυτό το πυκνοκατοικημένο μέρος, που αποτελεί τη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή του κόσμου. Κανείς δε μπορεί να μπει ή να βγει είτε από τη στεριά είτε από τη θάλασσα, εκτός από ελάχιστους που διαθέτουν ειδικές άδειες από τις ισραηλινές αρχές. Τη Γάζα μπορούσα να τη δω μόνο από μακριά… Ισραηλινά αερόστατα κινηματογραφούν κάθε στιγμή στη Λωρίδα της Γάζας. Βρισκόμασταν ακριβώς δίπλα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά φυσικά δεν επιτρεπόταν να την επισκεφτούμε. Ωστόσο, ήμασταν αποφασισμένοι να επισκεφτούμε τη Δυτική Όχθη. Μπαίνοντας από τα Ιεροσόλυμα στη Δυτική Όχθη, δε χρειάστηκε καν να σταματήσουμε. Δε χρειαζόμασταν βίζα, αφού δεν υπάρχουν καν σύνορα. Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς όλη αυτή η περιοχή είναι μια χώρα, η δική τους χώρα… Υπάρχει, όμως, ένα καινούριο τείχος μήκους 712 χιλιομέτρων που διαχωρίζει τους Παλαιστίνιους από τους Ισραηλινούς. Όταν κανείς προσπαθεί να βγει από τη Δυτική Όχθη, τότε πρέπει να περάσει από τους ελέγχους του ισραηλινού στρατού. Φυσικά, οι περισσότεροι που βγαίνουν από τη Δυτική Όχθη είναι Ισραηλινοί, οπότε ο έλεγχος γι’ αυτούς συνήθως δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να κάνουν ξεκάθαρο πως είναι Ισραηλινοί. Το διαβόητο τείχος μήκους 712 χιλιομέτρων που διαχωρίζει τους Παλαιστίνιους από τους Ισραηλινούς... Μετά τη Συνθήκη του Όσλο του 1993, η Δυτική Όχθη χωρίστηκε σε τρία μέρη. Μόνο στην Περιοχή Α (18% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν πολιτική εξουσία κι ελέγχουν την ασφάλεια. Στην Περιοχή Β (21% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν την πολιτική εξουσία, αλλά η ασφάλεια ελέγχεται από το Ισραήλ. Στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Όχθης (61%), την Περιοχή C, οι ισραηλινές αρχές έχουν πλήρη έλεγχο σχετικά με την ασφάλεια, την οικοδόμηση και τα πολιτικά θέματα. Στην πράξη, ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει ακόμη και στην Περιοχή Α. Οι Περιοχές Α και Β αποτελούνται από 166 νησιά παλαιστινιακών οικισμών σε μια θάλασσα που χαρακτηρίζεται από την Περιοχή C κι ελέγχεται από το Ισραήλ. Η Περιοχή C είναι η μόνη που διατρέχει τη Δυτική Όχθη από άκρη σ’ άκρη χωρίς να διακόπτεται από άλλες περιοχές. Αυτό σημαίνει πως οι Παλαιστίνιοι περιορίζονται στις μετακινήσεις τους ακόμη κι εντός της Δυτικής Όχθης. Συχνά τους καταστρέφουν τα σπίτια και τα χωράφια για υποτιθέμενους «λόγους ασφαλείας». Το να χτίσει ένας Παλαιστίνιος σπίτι είναι σχεδόν αδύνατον, αφού στις περισσότερες περιοχές απαιτείται άδεια από τις ισραηλινές αρχές. Το Ισραήλ επισήμως ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης και των φυσικών της πόρων, συμπεριλαμβανομένου του νερού, που αποτελεί πολύτιμο αγαθό και σημαντική παράμετρο στις φιλονικίες της Μέσης Ανατολής. Οι μόνες περιοχές που έχουν απομείνει στους Παλαιστίνιους είναι εκείνα τα ανοιχτόχρωμα καφέ κομμάτια. Όλα τα υπόλοιπα θεωρούνται ισραηλινές περιοχές παρόλο που βρίσκονται στη Δυτική Όχθη. Με τη Στέλλα ήμασταν προσκεκλημένοι σ’ έναν ελληνορθόδοξο, παλαιστινιακό γάμο στη Βηθλεέμ. Έτσι συναντηθήκαμε ξανά με τον Σπύρο και την οικογένειά του, που είχαμε πρωτογνωρίσει στην Ιορδανία. Ο γαμπρός ήταν ένας ξάδερφος του Σπύρου. Ο γάμος έγινε σ’ έναν ελληνορθόδοξο ναό, ενώ το γλέντι με δυναμικούς, παραδοσιακούς, παλαιστινιακούς χορούς έλαβε χώρα σ’ ένα μοντέρνο κέντρο διασκέδασης. Ωστόσο, αυτό που θυμόμαστε με τις πιο γλυκές αναμνήσεις είναι το ανεπίσημο γλέντι που στήθηκε ξαφνικά την προηγούμενη μέρα στο σπίτι της γιαγιάς… Όπως και στην Ελλάδα, το σπίτι των παππούδων παραμένει ο τόπος συνάντησης της οικογένειας. Δε χρειάζονται ραντεβού και συνεννοήσεις. Ο καθένας έρχεται όποτε θέλει, κάποιος βάζει μουσική και το πάρτι ξεκινά στο λεπτό. Η γαλανομάτα κυρία Σοφία, ογδόντα τριών ετών, σηκώθηκε και χόρευε ανάμεσα στα παιδιά και τα εγγόνια της. Όπως μας είχαν πει εξαρχής, θα έπρεπε να ξεχάσουμε για λίγο όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη… Τέτοιες μέρες όλοι είναι χαρούμενοι και γιορτάζουν! Με τη Στέλλα ήμασταν προσκεκλημένοι σ’ έναν ελληνορθόδοξο, παλαιστινιακό γάμο στη Βηθλεέμ. Ήταν μια καλή ευκαιρία να δούμε πώς οι Παλαιστίνιοι βάζουν για λίγο στην άκρη τα προβλήματά τους και το γλεντούν! Η κυρία Σοφία μας εξέπληξε όταν μας μίλησε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά! Είναι μια μορφωμένη γιαγιά και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ‘μας ν’ ακούμε τις παιδικές της ιστορίες από τα Ιεροσόλυμα, πριν την ισραηλινή κατάληψη. Μας έδειξε παλιές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όπου παρατήρησα ένα κοριτσάκι το οποίο φορούσε στο λαιμό ένα φυλαχτό με το αστέρι του Δαυίδ, που αποτελεί ιουδαϊκό σύμβολο. Ρώτησα ποια ήταν αυτή. Η κυρία Σοφία μου εξήγησε πως αυτή ήταν η Ιουδίθ, η καλύτερή της φίλη, μια μικρή Εβραία. Πριν από την κατοχή, μουσουλμάνοι, ιουδαίοι και χριστιανοί ζούσαν μαζί επί αιώνες, συνήθως ειρηνικά. Οι Εβραίοι ήταν λίγοι και οι υπόλοιποι Παλαιστίνιοι τους λυπούνταν και τους βοηθούσαν, αφού ήταν φτωχοί. Παλιές ταυτότητες και φωτογραφίες της κυρίας Σοφίας. Στην επάνω αριστερή γωνία είναι η Ιουδίθ, μια μικρή Εβραία που ήταν η καλύτερη φίλη της κυρίας Σοφίας. Το 1948 ξεκίνησε ο Πρώτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος… Οι συμβουλές που διαδόθηκαν προς τους Παλαιστίνιους ήταν να παν να βρουν καταφύγιο στη Δυτική Όχθη και μετά από μερικές ‘βδομάδες, όταν η κατάσταση θα είχε ηρεμήσει, να επιστρέψουν. Ήταν ένα καλό σχέδιο για να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους… Αρχικά η οικογένεια της κυρίας Σοφίας νοίκιασε ένα φτωχικό δωμάτιο στη Βηθλεέμ. Ο καιρός περνούσε, αλλά τα νέα δε γίνονταν καλύτερα… Όταν προσπάθησαν να επιστρέψουν στα Ιεροσόλυμα, διαπίστωσαν πως τα σπίτια τους είχαν κατασχεθεί από Ισραηλινούς. Οι Παλαιστίνιοι είχαν γίνει ξένοι στην ίδια τους τη χώρα… Έτσι χιλιάδες Παλαιστίνιοι μετοίκησαν στη Δυτική Όχθη, αλλά και αλλού. Η κυρία Σοφία έχασε τα ίχνη της Ιουδίθ, της Εβραίας που ήταν η καλύτερη της φίλη. Τώρα δε μπορεί ούτε να πατήσει το πόδι της στα Ιεροσόλυμα. Η κυρία Σοφία μας εξέπληξε όταν μας μίλησε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά! Ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ‘μας ν’ ακούμε τις παιδικές της ιστορίες από τα Ιεροσόλυμα, πριν την ισραηλινή κατάληψη… Ένα από τα χειρότερα εμπόδια στο δρόμο προς την ειρήνη και την ανασύσταση του παλαιστινιακού κράτους είναι οι ισραηλινές αποικίες. Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει χτίσει εκατοντάδες αποικίες εντός της Δυτικής Όχθης, που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο είναι παράνομες, αφού απαγορεύεται η εγκατάσταση πολιτών μιας χώρας σε εδάφη που βρίσκονται υπό την κατοχή της χώρας αυτής. Φυσικά το Ισραήλ έχει άλλη γνώμη, αφού δε θεωρεί καν τη Δυτική Όχθη κατεχόμενη. Έτσι συνεχίζουν να χτίζουν νέες αποικίες και να επεκτείνουν τις υπάρχουσες. Αυτές οι αποικίες προστατεύονται αυστηρά είτε από τον ισραηλινό στρατό είτε από τους οπλισμένους εποίκους. Πεντακόσιοι είκοσι χιλιάδες έποικοι ζουν στη Δυτική Όχθη! Κάποιοι απ’ αυτούς είναι σιωνιστές που δεν είναι ιδιαίτερα θρήσκοι, αλλά απλά επωφελούνται από τις επιδοτήσεις του Ισραήλ και τις φθηνότερες τιμές στην Παλαιστίνη. Οι περισσότεροι, ωστόσο, είναι θρησκόληπτοι ιουδαίοι που πιστεύουν πως αυτήν τη γη την είχε υποσχεθεί ο Θεός σ’ αυτούς κι ο Θεός θέλει να την πάρουν έστω και χύνοντας αίμα. Ένα μεγάλο πρόβλημα στη Δυτική Όχθη είναι οι παράνομες, ισραηλινές αποικίες, που συνεχώς επεκτείνονται κλέβοντας όλο και περισσότερη γη από τους Παλαιστίνιους. Τώρα υπάρχουν μέχρι και αυτοκινητόδρομοι στην Παλαιστίνη που εξυπηρετούν αποκλειστικά Ισραηλινούς και ξένους, ενώ στους περισσότερους Παλαιστίνιους απαγορεύεται η πρόσβαση. Όταν βρισκόμουν ακόμη στο Ισραήλ, ένας φίλος μου με πήγε μια βόλτα με το αυτοκίνητό του. Προτού καν το καταλάβω, μου είχε πει πως βρισκόμαστε στη Δυτική Όχθη. Εφόσον ήταν Ισραηλινός, ήταν πολύ εύκολο για ‘κείνον να μπει ακόμη και μέσα σε αποικία. Σταματήσαμε στην κορυφή ενός λόφου για να δούμε την περιοχή. Ένας οπλισμένος έποικος ήρθε αμέσως με το περιπολικό αυτοκίνητο για να ελέγξει ποιοι είμαστε. Αυτές οι αποικίες έχουν καταλάβει και τεράστιες αγροτικές εκτάσεις. Έχοντας πρόσβαση σε υψηλότερη τεχνολογία, εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού, ενώ από τους Παλαιστινίους απαιτείται ειδική άδεια ακόμη και για ένα απλό πηγάδι. Χωρίς νερό δε μπορούν να καλλιεργήσουν και χωρίς να καλλιεργήσουν, δε μπορούν να ζήσουν. Στους Παλαιστίνιους έχουν απομείνει μόνο μικρά κομμάτια γης και οι δρόμοι τους είναι έτοιμοι να κλείσουν από τον ισραηλινό στρατό οποιαδήποτε στιγμή. Οι άσπρες πινακίδες κατευθύνουν τους Ισραηλινούς στις παράνομες αποικίες τους. Αυτή η κατάσταση είναι που τρελαίνει τους Παλαιστίνιους. Φανταστείτε πως οι Ισραηλινοί επωφελούνται από το γεγονός πως γι’ αυτούς ισχύει ο πολιτικός νόμος, ενώ για τους Παλαιστίνιους ισχύει στρατιωτικός νόμος και για τα ίδια εγκλήματα (όπως η συμμετοχή σε ειρηνική διαμαρτυρία) φυλακίζονται για μήνες ακόμη και χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες! Κάποιοι λίγοι απελπισμένοι Παλαιστίνιοι καταλήγουν ν’ αντιστέκονται βίαια στην κατοχή. Πολύ περισσότεροι αγανακτούν κι αφήνουν πίσω τους αυτό το χάος για ν’ αναζητήσουν μια αξιοπρεπή ζωή στη Δύση. Άλλωστε, αυτός είναι ένας από τους στόχους των σιωνιστών: να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους με οποιοδήποτε τρόπο… Γιορτάζοντας τη νέα χιλιετία στην Παλαιστίνη… Περπατήσαμε στην Παλιά Πόλη της Βηθλεέμ, που είναι γραφική με τα πλακόστρωτα στενά της και τα πέτρινα σπίτια της. Κάπου εκεί επισκεφτήκαμε τον Ιερό Ναό της Γεννήσεως, όπου πιστεύεται πως γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Αναρωτιόμασταν αν τελικά όλες αυτές οι θρησκείες που γεννήθηκαν σ’ αυτούς τους τόπους έφεραν την ειρήνη ή τον πόλεμο… Αρκετά μοναστήρια λειτουργούν στην περιοχή και κάποια απ’ αυτά βρίσκονται σ’ εντυπωσιακές, απομονωμένες τοποθεσίες, όπως η Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Η Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου είναι ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι χτισμένο το 483 μ.Χ.. Φιλοξενεί μέχρι σήμερα περίπου είκοσι μοναχούς. Έπρεπε να δείξουμε θάρρος για να επισκεφτούμε την πόλη όπου η διαμάχη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών είναι πιο έντονη. Αυτή είναι η Χεβρώνα, στο νότιο κομμάτι της Δυτικής Όχθης. Χιλιάδες Εβραίοι έποικοι ζουν σε παράνομες αποικίες γύρω από την πόλη. Στη Χεβρώνα η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη επειδή οπλισμένοι έποικοι, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, ζουν ακόμη και μέσα στην αραβική πόλη, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους! Οι Παλαιστίνιοι, όπως είναι γνωστό, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και φυλακίζονται για την κατοχή ενός απλού μαχαιριού. Αυτό αφήνει ελεύθερους τους Εβραίους εποίκους να προσβάλλουν και να κακομεταχειρίζονται τους Παλαιστίνιους, αφού βρίσκονται υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, που συνήθως κάνει τα στραβά μάτια… Ωστόσο, μερικές φορές οι Εβραίοι έποικοι φτάνουν σε τόσο ακραίες καταστάσεις, που συγκρούονται με τον ισραηλινό στρατό, ο οποίος προσπαθεί να τους σταματήσει. Οι Παλαιστίνιοι στη Χεβρώνα έχουν εγκαταστήσει συρματοπλέγματα πάνω από τους πεζόδρομους, για να συγκρατούν τις πέτρες και τα σκουπίδια που τους πετούν οι Εβραίοι έποικοι από τους επάνω ορόφους. Ύστερα οι έποικοι σκέφτηκαν να τους πετάν κάτι άλλο… ούρα! Περπατούσαμε προσεκτικά ανάμεσα στους ισραηλινούς στρατιώτες με τις φωτογραφικές μας μηχανές χαμηλωμένες, φυσικά… Στη Χεβρώνα βρίσκεται το Σπήλαιο των Πατριαρχών, που πιστεύεται πως είναι ο συλλογικός τάφος του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των συζύγων τους. Οι πατριάρχες των τριών πιο γνωστών μονοθεϊστικών θρησκειών κάνουν αυτόν τον τόπο ιερό για μουσουλμάνους, ιουδαίους και χριστιανούς. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό προκαλεί σοβαρές αναταραχές… Η χειρότερη από αυτές ήταν η σφαγή στο Σπήλαιο των Πατριαρχών το 1994. Ο Baruch Goldstein, ένας διακεκριμένος Εβραίος τρομοκράτης, άνοιξε πυρ εναντίον εκατοντάδων μουσουλμάνων που προσεύχονταν κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού. Αν ήδη σας σόκαρε αυτό, ακούστε το εξής: Εβραίοι έποικοι είχαν χτίσει μνημείο προς τιμήν του ήρωά τους, του Goldstein και μέχρι σήμερα γιορτάζουν εκείνη τη μέρα! Το Σπήλαιο των Πατριαρχών είναι ιερό για μουσουλμάνους, ιουδαίους και χριστιανούς. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό προκαλεί σοβαρές αναταραχές στη Χεβρώνα… Συνεχίσαμε το δρόμο μας για να επισκεφτούμε την Ιεριχώ, την αρχαιότερη οχυρωμένη πόλη στον κόσμο. Τυχαίνει να είναι και η χαμηλότερη, στα 258 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης ήταν δροσερό, αφού βρίσκεται σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Η Ιεριχώ ήταν ιδιαίτερα ζεστή, αλλά θέλαμε να επισκεφτούμε μια φάρμα, για να δούμε με τα μάτια μας πώς η ισραηλινή κυβέρνηση και οι έποικοι κάνουν μαρτύριο τη ζωή των Παλαιστινίων. Από τη μια πλευρά, παράνομες ισραηλινές αποικίες βρίσκονται σε όλη τη Δυτική Όχθη κι εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού. Οι ισραηλινές αρχές σχεδόν ποτέ δε χορηγούν άδειες στους Παλαιστίνιους για ν’ αντλήσουν νερό από το ίδιο τους το χωράφι. Οι Παλαιστίνιοι, όμως, είναι επίμονοι και φτάνουν σε σημείο να κουβαλούν νερό σε δεξαμενές από μακριά με τ’ αμάξια τους. Ύστερα συναντούν ένα ισραηλινό μπλόκο και οι στρατιώτες τους αναγκάζουν ν’ αδειάσουν όλο το νερό, για να βεβαιωθούν, λεν, πως δεν κρύβουν τίποτα παράνομο μέσα στις δεξαμενές… Αν ποτέ καταφέρουν να βγάλουν σοδειά, θα πρέπει ν’ αγωνιστούν για να την πουλήσουν. Ο ισραηλινός στρατός συχνά κλείνει τους δρόμους για τους Παλαιστίνιους, για «λόγους ασφαλείας», υποτίθεται. Όταν αυτό συμβαίνει για μερικές μέρες συνεχόμενα, τα προϊόντα δεν είναι πια φρέσκα, οπότε οι αγρότες δε μπορούν πια να τα πουλήσουν ή πρέπει να τα πουλήσουν πολύ φθηνότερα και να ξεχάσουν το κέρδος τους. Την ίδια στιγμή, για τους Ισραηλίτες αγρότες των παράνομων αποικιών οι αυτοκινητόδρομοι είναι πάντα ανοιχτοί κι έτσι εκείνοι εξάγουν τα προϊόντα τους σ’ όλο τον κόσμο. Επισκεφτήκαμε μια παλαιστινιακή φάρμα στην Ιεριχώ, για να δούμε με τα μάτια μας πώς η ισραηλινή κυβέρνηση και οι έποικοι κάνουν μαρτύριο τη ζωή των Παλαιστινίων… Κατευθυνόμενοι βόρεια, κάναμε έναν περίπατο στην πολύβουη Παλιά Πόλη της αρχαίας Νεαπόλεως (Nablus). Ήταν εύκολο να μπούμε στη Δυτική Όχθη, αλλά ξέραμε πως δε θα ‘ναι τόσο εύκολο να βγούμε προς το Ισραήλ… Ήμασταν έτοιμοι για λεπτομερείς ελέγχους των αποσκευών μας και εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με το ποιόν μας, τη διαδρομή μας και τις γνωριμίες μας στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, αυτό που θα συνέβαινε, δεν το είχαμε καν φανταστεί… Ψώνια στην Παλιά Πόλη της αρχαίας Νεαπόλεως (Nablus) Φτάσαμε στο σημείο ελέγχου βόρεια του Jenin. Εφόσον αυτά δεν είναι ακριβώς σύνορα, ο συνοριακός σταθμός θύμιζε περισσότερο σταθμό διοδίων. Περιμέναμε στην ουρά πίσω από τ’ αυτοκίνητα. Αμέσως ακούσαμε έναν Ισραηλίτη στρατιώτη από τον πύργο ελέγχου να φωνάζει μέσω των μεγαφώνων. Ήταν στα εβραϊκά, οπότε δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε. Ένας στρατιώτης οπλισμένος σαν αστακός μας έκανε ξεκάθαρο από μακριά πως έπρεπε να εξαφανιστούμε αμέσως! Προφανώς, οι Ισραηλινοί φοβήθηκαν τη μοτοσυκλέτα και νόμισαν πως ίσως να είμαστε Παλαιστίνιοι τρομοκράτες. Το ‘χω ξαναζήσει αυτό… Χωρίς να χάσω ούτε δευτερόλεπτο, γύρισα τη μοτοσυκλέτα και φύγαμε μακριά. Οι Παλαιστίνιοι είδαν τι συνέβη και μας έδωσαν μερικές συμβουλές. Το χειρότερο ήταν πως δεν είχαμε καν την ευκαιρία να μιλήσουμε σε κάποιον, για να του εξηγήσουμε πως δεν είμαστε Παλαιστίνιοι. Η Στέλλα έβγαλε το κράνος της κι άρχισε να περπατά με τα χέρια ψηλά προς τους στρατιώτες. Κρατούσε το βυσσινί διαβατήριό της για να καταλάβουν πως είμαστε Ευρωπαίοι. Όπως είναι λογικό, η Στέλλα ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη, αλλά όπως μας είπαν οι Παλαιστίνιοι, εκείνη έπρεπε να το κάνει, αφού εγώ, ως άντρας, θα ήμουν πολύ περισσότερο ύποπτος. Έδειξε ιδιαίτερο θάρρος και συνέχισε… Ο Ισραηλινός στρατιώτης φώναζε πάλι από τα μεγάφωνα στα εβραϊκά. Η Στέλλα από απόσταση φώναξε όσο δυνατά μπορούσε: «αγγλικά, σας παρακαλώ!». Ο στρατιώτης τη σημάδευε με το αυτόματό του όπλο και της φώναζε να φύγει πίσω! Ένας Εβραίος στ’ αριστερά κι ένας Παλαιστίνιος στα δεξιά… Καταλάβατε; Έπρεπε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί… Μια λάθος κίνηση των χεριών μας εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατό μας! Αν, για παράδειγμα, προσπαθούσα να βάλω το χέρι μου στην τσέπη για να βγάλω το διαβατήριό μου, θα με πυροβολούσαν αμέσως νομίζοντας πως είμαι Παλαιστίνιος τρομοκράτης που προσπαθεί να ενεργοποιήσει τη βόμβα αυτοκτονίας. Έχουν την εξουσιοδότηση και την εντολή να πυροβολούν και το χτύπημά τους δεν πρέπει να είναι για εκφοβισμό, αλλά για να σωριάσει τον εχθρό μονομιάς, προτού προλάβει να επιτεθεί εκείνος. Απ’ ό,τι φαίνεται, όταν σκοτώνουν κάποιον που δεν έπρεπε, βρίσκουν μια δικαιολογία πάντα για να τον ενοχοποιήσουν. Η Στέλλα σταμάτησε να περπατά και φώναξε πως είμαστε τουρίστες. Ο στρατιώτης από τον πύργο ελέγχου ενημέρωσε τους υπεύθυνους κι επιτέλους δυο άλλοι οπλισμένοι στρατιωτικοί άρχισαν να πλησιάζουν από το έδαφος προς τη Στέλλα. Έλεγξαν το διαβατήριό της και η Στέλλα τους εξήγησε πως είμαστε απλά τουρίστες που ταξιδεύουμε στο «Ισραήλ». Της έκαναν μερικές ερωτήσεις κι ύστερα μου ‘γνεψαν να πλησιάσω κι εγώ με τη μοτοσυκλέτα. Μου έκαναν κι εμένα τις ίδιες ερωτήσεις, για να διασταυρώσουν αυτά που τους είπε η Στέλλα κι όταν πείστηκαν, μας άφησαν επιτέλους να περάσουμε τον έλεγχο… Αναρωτιέμαι αν θα ζω όταν ο κόσμος θα επισκέπτεται τα ερείπια αυτού του τείχους, όπως κάνει τώρα στο Τείχος του Βερολίνου, σοκαρισμένος για το παρελθόν… Με την αδρεναλίνη να κυλά ακόμη στο αίμα μας, μπήκαμε ξανά στο Ισραήλ. Οδηγήσαμε λίγο πιο πέρα και σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για ν’ αναλογιστούμε τι συνέβη και να επαναφέρουμε τους χτύπους της καρδιάς μας σε φυσιολογικό επίπεδο. Άλλωστε, πήραμε μόνο μια μικρή γεύση των όσων αντιμετωπίζουν τακτικά οι Παλαιστίνιοι. Τελικά ήταν επικίνδυνο, αλλά σίγουρα ήταν ένα σπουδαίο μάθημα να δούμε με τα μάτια μας πώς είναι η ζωή για τους Παλαιστίνιους… Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller Υπάρχουν πολλές αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης στο διαδίκτυο, για να μάθει κανείς τι συμβαίνει στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι: 5 Broken Cameras – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ ενός Παλαιστίνιου με συμπαραγωγό έναν Ισραηλινό. Γάζα ερχόμαστε – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου και Καρυπίδη σχετικά με τα πρώτα ξένα καΐκια μετά το 1967 που έσπασαν το θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας. The General’s Son – Ο γιος ενός Ισραηλινού στρατηγού μιλά ειλικρινά για όσα συμβαίνουν. B’Tselem – Ισραηλινός οργανισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα
  33. 6 likes
    Κινητηρας απο ARIEL του 1929 με εξωτερικες βαλβιδες
  34. 6 likes
  35. 6 likes
  36. 5 likes
    Εγω το ξερω γιατι δουλευα στο πατσατζιδικο στην Κωνσταντινουπολη στα Βρασνα και ειχα πολλλλλλους φιλους φορτηγατσηδες, οι περισσοτεροι σκαγανε με FH και τρωγανε τον ντουζλαμα τους, μετα συνεχιζαν τα δρομολογια τους παρεα με μια δροσερη κοκακολα.
  37. 5 likes
    Η 100αρα εχει μεγαλυτερο αριθμο οκτανιων, το οποιο αποτρεπει την αυτοαναφλεξη λογω μεγαλης συμπιεσης. Η "καθαροτητα" της 100αρας δεν μπορω να καταλαβω απο που βγαινει... Φιλε ισως χρειαστει να πας σε καποιο μαστορα να σου καθαρισει τα παντα.
  38. 5 likes
    Μετά τις κατατακτήριες Τι συνέβη? “Θα την χαρακτήριζα σαν μια πολύ δύσκολη ημέρα, που συνεχώς είχαμε πρόβλημα και δεν ήμουν ποτέ δυνατός. Συνέβη και στο βρεγμένο κάτι που δεν περίμενα.” Χτες πήγες καλά στο βρεγμένο... “Ναι αλλά σήμερα οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και δούλευε τίποτα. Κάναμε και λάθος επιλογή ελαστικού, αλλά δεν ήταν το πιο σημαντικό αυτό.” Άρα τι ήταν? '' Ήταν ότι ήμουν αργός. Πήρα κάποια ρίσκα αλλά συνέχιζα να είμαι αργός. Ήμουν εκνευρισμένος γιατί δε μπορούσα να πάω στο όριο.” Και το αποτέλεσμα η 15η θέση… “Ναι θα είναι πρόβλημα, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δε ξέρω τι ρυθμό θα μπορέσω να κρατήσω, δε ξέρω τις δυνατότητες μας και αν θα μπορέσω να είμαι πιο γρήγορος στον αγώνα ή όχι. Τώρα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω.” Για τη Yamahas ήταν καταστροφική ημέρα. Πως το εξηγείς? “Ήξερα ότι θα είχαμε πρόβλημα, άλλα όχι τόσο μεγάλο. Είχα πρόβλημα με το μπροστινό ελαστικό. Δε μπορούσα να το φέρω σε σωστή θερμοκρασία. Και ο Lorenzo είχε πρόβλημα, αλλά ο Pol Espargarò είναι στην πρώτη γραμμή. Πρέπει να καταλάβουμε προς τα που να βαδίσουμε.” Και η στρατηγική σου στις κατατακτήριες δεν ήταν και η καλύτερη… “Μετά το FP4 πίστεψα ότι είμαι καλά στο βρεγμένο, αλλά στις κατατακτήριες η θερμοκρασία ήταν 8°C. Το σχέδιο ήταν να μη σταματήσουμε καθόλου αλλά η άσφαλτος στέγνωσε πολύ γρήγορα. Γύρισα στα πίτς ελπίζοντας ότι η 2η μηχανή θα ήταν έτοιμη με τα ενδιάμεσα λάστιχα, αλλά δεν ήταν. Ήταν ένα ακόμα λάθος'' Και σ αυτό το σημείο τι περιμένεις αύριο? “Θα ήθελα να καταφέρω να διαχειριστώ τον αγώνα καλά, να είμαι πιο γρήγορος και τελικώς να κάνω έναν καλό αγώνα. Αυτό είναι όλο.” Όπως είπες χτες, το να έρχεστε τέτοια εποχή εδώ δεν είναι και η καλύτερη ιδέα… “Και η εκκίνηση πήγε δύο ώρες πίσω λόγω Ευρώπης. Αυτό είναι επικίνδυνο. Απλά δείτε πόσες πτώσεις είχαμε στα Moto2. Το μόνο που ελπίζουμε είναι να έχει πιο ζέστη.” Μπορείτε όλοι οι οδηγοί μαζί να αιτηθείτε τέτοια αλλαγή? “Δε ξέρω, Τα περασμένα χρόνια έχω πει πολλές φορές ότι το να ξεκινάμε 4 η ώρα τους αγώνες είναι πρόβλημα, αλλά τίποτα δεν άλλαξε.”
  39. 5 likes
    γουτεφακ? καλοριζικα χωρις φωτο??
  40. 5 likes
  41. 5 likes
    Μία ακόμα μικρή συλλογή (Vol2!) από φωτογραφίες με νοικοκυρές κλπ, κάποιες μπορεί να έχουν ανέβει ξανά απλά είναι ωραίο να τις απολαύσουμε όλες σε ένα ποστ!
  42. 5 likes
  43. 5 likes
  44. 4 likes
    Μπραβο για αλλη μια φορα στον Χορχε,παλεψε σαν πρωταθλητης Γι αυτο σε σιχαινομαστε.. Γι αυτο αγαπαμε Ροσσι
  45. 4 likes
    Το δευτερο. Οι αφαιρουμενες επενδυσεις για μενα ειναι μεγαλο πλεονεκτημα. Ακομα και να σε πιασει ζεστη/κρυο/βροχη στο δρομο, μπορεις επι τοπου σε λιγη ωρα να αλλαξεις τα χαρακτηριστικα του μπουφαν. Αμα δεν κανει τρελο κρυο, βαζεις τις επενδυσεις στο top case, στη τσαντα σου ή οτι εχεις για καβατζα και εισαι ετοιμος για ολα.
  46. 4 likes
    πέρα από το παρακάτω που πάνω-κάτω θα έπρεπε να το έχει στο νου του όποιος κατέχει άδεια οδήγησης http://www.trafficsigns.info/el/erotisi/αυτοκινητο-σημανση-244 η φάση δεν είναι θέμα ούτε πίστης ούτε ηθικής, είναι θέμα κοινής λογικής
  47. 3 likes
    Μπορει να μεταφερει και σκατα...
  48. 3 likes
  49. 3 likes
    Χτυπα XIAOMI YI... τα σπαει!
  50. 3 likes