Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content on 10/01/12 in all areas

  1. 32 likes
    Στο παρελθον ειχα κανει πολλες φορες χιλιομετρα σε πανεμορφους επαρχιακους δρομους. Ομως αυτη τη φορα πραγματικα δεν ηξερα που να πρωτοκοιταξω απο την ομορφια -η διαδρομη απο το Grimsel μεχρι το Lungern ηταν ανετα μια απο τις πιο ομορφες που ειχα δει ποτε! Και επειδη καποιες φορες ακομα και οι εικονες δεν μπορουν να δειξουν τη μαγεια... απολαυστε! http://www.youtube.com/watch?v=UuPvab4E5ZI Συντομα ειχα βγει στο τελευταιο κομματι της απιθανης αυτης διαδρομης πριν την εθνικη οδο. Ο δρομος περνουσε μεσα απο ενα πυκνο δασος, φτιαχνοντας ενα ατελειωτο καταπρασινο τουνελ που με προκαλουσε για ατελειωτο παιχνιδι... Και καπου εδω ηταν που κρυμμενη αναμεσα στις φυλλωσιες των δεντρων βρισκοταν ισως η πιο ομορφη εικονα της ημερας... . . . . . . . Τα λογια ειναι απλα περιττα νομιζω...
  2. 23 likes
    Για να μην το βασανίζουμε και πολύ (αφού υπήρξε ήδη διαρροή), από σήμερα το μεσημέρι βρίσκομαι κάτω από τη θαλπωρή των φτερούγων της Honda, και ειδικότερα μίας ολοκαίνουργιας λευκής VFR 1200F. Να ευχαριστήσω καταρχήν τη γυναίκα μου γιατί αν δεν συμφωνούσε, θα ήμουν ακόμα με το Bandit. Καλά να είμαστε και θα πάμε σε μέρη μακρινά και ονειρεμένα Επίσης το συμφορουμίτη Γιάννη Παναγιωτίδη που χωρίς να γνωριζόμαστε προσωπικά, με βοήθησε παρά πολύ με τη διαδικασία, είδε τη μηχανή, πήρε τηλέφωνα κλπ, κλπ. Γιάννη όταν κατέβεις οι μπύρες τουλάχιστον κερασμένες. Επίσης κάτι φίλους κάγκουρες που χαίρονται πιο πολύ από μένα, και κάτι κάτι τελώνες που βοήθησαν και θα βοηθήσουν με τα γραφειοκρατικά. Καλά να είμαστε όλοι μας και να χαιρόμαστε τις καλές μας, πάντα παρέα. ΩΡΕ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ (ΠΟΙΟΤΙΚΑ) ΠΟΥ ΘΑ ΓΡΑΨΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! υγ. @ Μιμίκος ο Γιατρός. Δημήτρη γυρνούσα πλευρό αλλά έβλεπα συνέχεια το ίδιο όνειρο, τι να έκανα?
  3. 21 likes
    ....εξαιρετική αναφορα , θελω επισης να κανω στο γνωστο χιλιομετροφαγο και συμφοριτη Sieche... που πραγματικα ειναι απιστευτος ...και αν και η αποφαση του παρθηκε εντελως αυθορμητα την τελευταια στιγμη και με μολις ενα τριημερο στη διαθεση του .....παρολο που δεν ειχε την τυχη με το μερος του ...καταφερε και εκανε ολο το ταξιδι με το υπερμαχιμο κουλαδοVFR του , μεχρι το Sambuco....και οπως υποσχεθηκε φαγαμε και ήπιαμε κρασακι παρεουλα ενα απογευμα ... μεχρι το πρωι να χωριστουμε παλι ! ... ατελείωτα respekt φιλε!..μας ειχεις βαλει γυαλια ολους!...δεν υπαρχεις !...εισαι αλλου!... .... .... ... αυτα τα λιγα ...για μια μικρη φωτογραφικη περιγραφη απο μενα .....ευχη και υποσχεση μου εδωσα ... πρωτα ο θεος ...υγεια να χουμε να επιστρεψω καποτε στα περιξ και να βολταρω και τα παρα πολλα ομορφα πασακια που οδηγουν σε αλλες τοσες κορυφες την επομενη φορα , λιγο πιο βορεια αυτη τη φορα ....γιατι υπαρχει πολυ δρομος !...και οι κορυφες αυτες οπως ειπα ....δεν τελειωνουν! ...καποια στιγμη της επομενες ημερες , με το που βρω λιγο χρονο ...θα γραψω και μια μικρη λιστα ...απ τα κατα τη γνωμη μου περασματα που σε καμια περιπτωση δεν πρεπει να χασει καποιος που θα επισκευτει συτα τα μερη ! ... ...υγεια να χουμε και να βολταρουμε!
  4. 20 likes
    Επιτέλους!!! Αυτό το ταξιδιωτικό το γράφω εγώ. Δεν είναι να διαβάζεις ταξιδιωτικά εδώ μέσα, κολλάς !θέλεις να κάνεις κάτι ανάλογο, πόσο μάλλον αν έχεις και το μικρόβιο της φυγής γενικά μέσα σου. Πόσο δύσκολο όμως να βρεις παράλληλα χρόνο, χρήμα και καλή παρέα? Ονειρεύεσαι να πάρεις την μηχανή σου και να την περπατήσεις σε δρόμους που έχεις δει μόνο σε φωτογραφίες ,να δεις εικόνες που δεν έχεις ξαναδεί , να νιώσεις πρωτόγνωρα. Δεν θυμάμαι και εγώ πόσες φόρες έχω μπει πρωταγωνιστής στα ταξιδιωτικά των παιδιών που έχω διαβάσει εδώ ή σε αλλά φόρουμ. Ξάπλωνα να κοιμηθώ και τα συννεφάκια τον προβλημάτων της ζωής δεν λέγανε να με αφήσουν, η χρονιά που πέρασε ήταν απίστευτα δύσκολη , αυτή τη φορά όμως υπήρχε κάτι που εξαφάνιζε τα σύννεφα ένα ένα και γαλήνευα … το ταξίδι που θα έκανα με την παρέα μου. Η απόφαση, ο προορισμός και ο Μηχανικός. Ένα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο Σαββατιάτικο πρωινό έπινα καφέ με την Στέλλα , την κοπέλα μου, πλέον συζούμε. Στε : τι ώρα ξάπλωσες ? Σταύρος : δεν θυμάμαι νομίζω 03:00.. Στε : 03:00 ???? Σταύρος : Ναι διάβαζα ένα ταξιδιωτικό και είχα κολλήσει. Στε: Αμάν πια ρε Σταύρο με αυτά τα ταξιδιωτικά, έχεις φαγωθεί. Σταύρος : Ναι και φέτος θα κάνουμε το δικό μας ,ήρθε η ώρα. Η τώρα η ποτέ. Στε : Ώστε το αποφάσισες? Πάμε και μένουμε και μόνιμα εκεί αν θέλεις ,δεν μπορώ άλλο την ζούγκλα εδώ! στο έχω πει χίλιες φόρες. Σταύρος : :DDDDDDD Αυτό ήταν ,από εκείνη την στιγμή και μετά άλλαξαν όλα στην ψυχολογία μου θα πήγαινα επιτέλους στο εξωτερικό με την μηχανή μου! Την επόμενη κιόλας οι χάρτες πήραν φωτιά και η όρεξη για δουλεία στο γραφείο πήγε περίπατο. 15 μέρες όλες δικες μας ! Θα πηγαίναμε από Πάτρα στην Βενετία και από εκεί θα ανεβαίναμε βόρεια. Οι χώρες που θα διασχίζαμε είναι : Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Τσεχία, Σλοβενία. Άρχισα και αγόραζα καινούρια γκατζετακια για την μηχανή! Έκανα σαν μικρό παιδί. Μπότες ,αδιάβροχα, tankbag,νέο κράνος, ψιλότερη τουριστική ζελατίνα και ένα σωρό άλλα καλούδια, η νοοτροπία του μέσου Έλληνα επικράτησε και εδώ .Διακοπές είναι ας φάμε ότι έχουμε και δεν έχουμε και βλέπουμε μετά, έχει ο θεός.. αλλά το θέμα είναι ότι ακόμα δεν είχα φύγει και το μισό budget είχε δαπανηθεί εν ριπή οφθαλμού για των εξοπλισμό. Ξεχωριστή παράγραφο στον εξοπλισμό έχουν οι βαλίτσες . Εκεί να δεις χαμός. Μην πάρεις τις triumph, είναι μικρές δεν θα χωρούν τίποτα, όχι πάρε αυτές, θα πει ένας άλλος φίλος , είναι πιο όμορφες και ότι πρέπει για το Tiger… Τελικά βρέθηκα με givi keyless 41L και έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος για την επιλογή μου. Να ναι καλά το παλικάρι στην λούτσα για την υπέροχη τιμή που μου έκανε και για τις ευχές που μου έδωσε για το ταξίδι! Ευχαριστώ φίλε Κώστα! Όλα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο , φυσικά παράλληλα με την χαρά υπήρχε και το ανάλογο άγχος : θα πάνε όλα καλά με την μηχανή? θα κάνει καλό καιρό? Έχω εξοπλιστεί αρκετά? και άλλες διάσπαρτες σκέψεις που φυσιολογικά περνούσαν από το μυαλό μου. Τίποτα όμως από αυτά δεν με προβλημάτιζε αρκετά όσο αυτό : Μήπως είναι ρίσκο να πάμε μόνο οι 2 μας ? Ερώτημα που απαντήθηκε αμέσως και από το πουθενά.. Στε : ααα δεν σου είπα, μου είπε η ειρήνη σήμερα να πάμε το βραδι κάπου να φάμε, θα είναι και ο Γιώργος εκεί , ο άντρας της. Σταύρος : ναι αμέ , είναι πολύ καλά παιδιά! Στε : Προσπαθεί να πείσει τον Γιώργο να έρθουν και αυτοί μαζί μας! Έχει τρελαθεί με την ιδέα για το ταξίδι αλλά ο Γιώργος δυσκολεύεται να αφήσει την θάλασσα για τα βουνά και θέλει σπρώξιμο. Σταύρος: Τέλεια, μακάρι να έρθουν, οκ πάμε. Αυτό ήταν , φάγαμε, ήπιαμε και κανονίσαμε ότι φεύγουμε 4αδα ,3/8 το βραδι!!!Καλύτερα δεν μπορούσε να πάει, το άγχος μου ότι θα πάμε μόνοι μας εξαφανίστηκε . Ο Γιώργος και η Ειρηνη είναι κορυφαία παιδιά και ότι πρέπει για παρεακι . Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι ο Γιώργος είναι μηχανικός στην Kawasaki και τρελαμένος με τα μότο Gp.Θα συνταξίδευα στην Ευρώπη μαζί με έναν έμπειρο μηχανικό και καταπληκτικό παιδί !! Τι άλλο να ζητήσω? Ο Γιώργος έχει ένα versys 650 πολύ προσεγμένο, πηρέ και αυτός το ανάλογο τριβαλιτσο και τον υπόλοιπο εξοπλισμό και σε πολύ λίγο ήταν έτοιμος. Η Ειρηνη δεν κρατιόταν… Εγώ φρόντισα να κάνω το service τις μηχανής ένα μηνά περίπου νωρίτερα ώστε αν τύχη κάτι να προλάβω να το διορθώσω. Αναχώρηση 03/08/2012 !!! Ιούλιος, αυτός ο αργός και βασανιστικός μήνας είχε πλέον περάσει, έφτασε η ώρα την αναχώρησης! Είναι παρασκευή πρωί 3/8 και δεν το πιστεύω, σε λίγες ώρες φεύγουμε για πάτρα και από εκεί Βενετία!!! Έχουμε δώσει ραντεβού στις 17:30 έξω από το γραφείο των κοριτσιών στον Πειραιά. Ο Γιώργος είναι ήδη εκεί και με περιμένει : Σταύρος : καλά ρε φιλέ, εσύ είσαι που δεν ήθελες να έρθεις ?? χαχαχαχαχαχα Γιώργος : Τελικά αυτό που πάμε να κάνουμε δεν είναι και λίγο, άλλη προσπαθούν χρόνια και δεν μπορούν. Θα περάσουμε τέλεια. Σταυρός: έτσι σε θέλω!!! Την θάλασσα την έχουμε δίπλα μας και όποτε θέλουμε πάμε .Αυτό όμως που ξέρεις? μπορεί και να μην έχουμε την ευκαιρία να το ξανακάνουμε. Γιώργος : άντε να κατέβουν τα κορίτσια να φύγουμεεεεε. Σταυρός : έλα έρχονται. Έξω από το γραφείο των κοριτσιών στον Πειραιά: Η διαδρομή για την πάτρα κύλισε χωρίς απρόοπτα, το χαμόγελο όμως μέσα από τα κράνη είναι το κάτι άλλο… η γαλήνη της φωτογραφίας πραγματικά αντιπροσωπεύει την γαλήνη της ψυχής. Στον δρόμο για την Πάτρα: και σύντομα φτάσαμε σ το λιμάνι όπου μας περίμενε το καράβι για Βενετία…. Αυτά που ακλούθησαν δεν τα είχαμε καν φανταστεί…. Το καράβι που ταξιδέψαμε: Συνεχίζεται…
  5. 17 likes
  6. 16 likes
    2 ημέρα Birnbaum – Grossglockner – Salzburg Άνοιξα τα μάτια μου από τις ακτίνες του ηλίου που μπήκαν στο δωμάτιο, πήγα αμέσως στο παράθυρο, έκανα στην άκρη τις χοντρές κουρτίνες του δωματίου …. οκ είναι αλήθεια είπα. Δεν μπορεί όλα αυτά που βλέπω να είναι ψεύτικα. Δεν ονειρεύομαι είμαι εδώ, στην μέση του πουθενά. Αμέσως έριξα το βλέμμα μου στην μηχανή να δω αν είναι στην θέση της, όταν είσαι μαθημένος να φοβάσαι μην στην κλέψουν δύσκολα αλλάζεις συνήθεια. Ο Γιώργος η Ειρήνη και η Στέλλα είχαν σηκωθεί αρκετά νωρίτερα και πέρναν το πρωινό τους. Έκανα ένα απολαυστικό ντουζ και κατέβηκα να τους συναντήσω. Σταυρος : Καλημέρα, Στέλλα τι έγινε με άφησες και σάπισα και κατέβηκες για πρωινό κυρία ε? είπα αστειευόμενος. Στέλλα : Είπα να σε αφήσω να ξεκουραστείς, τώρα αν δεν πρόλαβες τα κορυφαία κρουασάν που φάγαμε δεν πειράζει. Σταυρος : Έχεις γυρίσει ποτέ από τα 4000 μέτρα με τα πόδια(είχε Grossglockner το πρόγραμμα)? Στέλλα : έλα σου έχω φυλάξει και εσένα, αμέσως να με στείλεις .ευκαιρία ψάχνεις να ελαφρύνεις την μηχανή. Η αλήθεια είναι πως 6 ώρες ύπνου σε αυτά τα μέρη είναι υπέρ αρκετές, Ο συνδυασμός οξυγόνου, φύσης και η ησυχίας σε κάνουν και ξεκουράζεσαι απίστευτα. Το πρωινό είχε τα πάντα , από κρουασάν, μέλια, και σπιτικές μαρμελάδες για τους λάτρεις του γλυκού, έως μπέικον και ποικιλίες αλλαντικών και τυριών για αυτούς του αλμυρού. Οι βαλίτσες φορτώθηκαν ,το tankpag κούμπωσε στη θέση του και στο gps περάστηκε η νέα διαδρομή,Salzburg μέσο Grossglockner … Η διαδρομή φανταστική , κάπου στην μέση και αρκετά χιλιόμετρα πριν τα διόδια του Grossglockner συναντήσαμε ένα καταραχτη που έπεφτε από τον θεό. πραγματικά απίστευτο θέαμα. Εκεί είχαν στήσει η αυστριακοί μια ράμπα όπου ανέβαινες για να βγάλεις τις απαραίτητες φωτογραφίες . Ακριβώς δίπλα ένα ποταμάκι. άκουγες το νερό να τρέχει και ηρεμούσες ενώ απολάμβανες τον καφέ ή την μπύρα σου. Κόσμος αρκετός, στριτάδες ,χαρλεάδες, τουριστάδικες μηχανές... Ήταν 11 το πρωί ,είχαμε ξετρελαθεί με την διαδρομή .. Η go pro δεν άφησε κανένα πλάνο να ξεφύγει. Αλλά το καλύτερο ήταν μόλις 1 περίπου ώρα μακριά μας, Το Grossglockner! H GoPro ετοιμάστηκε και κούμπωσε στο ferrying της μηχανής μου. Υπήρχε ο φόβος μην φύγει και την ψάχνω σε τίποτα ευρωπαϊκά λιβάδια οπότε την έδεσα με ένα κορδονάκι. Στην διαδρομή δεκάδες μηχανές μας χαιρετούσαν και όλοι με το χαμόγελο να διαγράφετε μέσα από το κράνος. Λατρεύω να βλέπω εξήνταχρόνους μόνους ή με τις γυναίκες τους να ταξιδεύουν. εμείς εδώ γιατί στα 60 πρέπει να νιώθουμε τελειωμένη αναρωτήθηκα… Φτάσαμε στα διόδια προς το Grossglockner, ούτε 1 ούτε 2 αλλά 22 ευρώ για να περάσεις! Αουτσσσσσσσσσσσσσσς!!! Από Ελλάδα είμαστε ρε παιδιά, γιου νοου krisi? 5 δραχμές έχουμε και εσείς 22 ευρώ είσοδο για το βουνό… Ο δρόμος φανταστικός όσο ανεβαίναμε μέναμε με το στόμα ανοιχτό για άλλη μια φορά. Το Tiger και το Versys φορτωμένα σαν γαϊδούρια, δικάβαλα και με 3βάλιτσα αλλά ………….. εκεί πάνω δεν γίνετε να μην στρίψεις ,απλά δεν γίνετε!!!! Η θέα από πάνω μας έκοψε την ανάσα. Αφού πήραμε τα ανάλογα αναμνηστικά φύγαμε περνώντας επίσης από ένα σωρό πάσα με προορισμό διανυκτέρευσης το γραφικό Salzburg. Στην διαδρομή εμφανίστηκαν τα πρώτα σύννεφα και κάναμε στάση για να βάλουμε τα αδιάβροχα, σε αυτά τα μέρη είναι γνωστό ότι όταν βρέχει ,βρέχει για τα καλά, έτσι και εμείς προβλέψαμε και ντυθήκαμε σαν αστακοί για να προλάβουμε την βροχή. Τελικά δεν έβρεξε και ήμασταν σαν του εξωγήινους ντυμένοι με τα αδιάβροχα πάνω σε 3 τίγκα φορτωμένες μηχανές και ενώ ο ήλιος είχε κάνει πάλι την εμφάνιση του για τα καλά. Φτάσαμε στο Salzburg περίπου 7 το απόγευμα. Επιλέξαμε να μείνουμε μέσα στην πόλη και όχι επαρχιακά για να μπορέσουμε μέσο συγκοινωνίας να την χαζέψουμε. Το ξενοδοχείο απλά τραγικό. Το κλειστό γκαράζ σαν κρεοπωλείο, ‘‘μοσχοβολούσε’’ κάτι σάπιο .Η συμπεριφορά του προσωπικού απαράδεκτη, η πόρτα του γκαράζ που οδηγούσε το ξενοδοχείο χαλασμένη και έπρεπε να κάνουμε τα 3βάλιτσα και τα κράνη βόλτες. Μάζι με όλα αυτά έπιασε και βροχή και έδεσε το γλυκό .παρ όλα αυτά η μέρα ήταν τόσο υπέροχη για να χαλάσει στο τέλος. Βγάλαμε τον εξοπλισμό ,μπάνιο και βουρρρ στην παλιά πόλη για φαγητό και μπυρίτσα. Δυστυχώς καλές βραδινές φωτογραφίες δεν έχω λόγο της δυνατής βροχής…. Φαγητό σε ιταλικό εστιατόριο τελικά, ταξάκι και επιστροφή στο τραγικό μας ξενοδοχείο και τι άλλο?? Ύπνος , που ύπνος όμως ?? φασαρία τρελή από παντού!!! Συμπέρασμα ένα, εξοχή και πάλι εξοχή. Η μέρα που θα ξημερώσει είναι από της καλύτερες του ταξιδίου, ένα όνομα θα αναφέρω μόνο, hallstatt ….. ;) Συνεχίζεται….
  7. 14 likes
    Day 3 Guebwiller - Colmar - Leverkuzen 504km Ο ηλιος που περναγε μεσα απο τις κουρτινες στο παραθυρο επεσε στα ματια μου και με ξυπνησε. Χαμογελασα. Οταν βρισκεσαι στο δρομο η παρουσια του ηλιου ειναι το καλυτερο δωρο που μπορεις να ζητησεις. Ανοιξα τα ματια και κοιταξα γυρω το σαλονι καλυτερα. Απεναντι μου ενα τεραστιο καλλιτεχνικο κολαζ απο Νεα Υορκη -κατι αναμεσα σε πινακα ζωγραφικης και φωτογραφιες- πλαισιωνοταν απο μικες κορνιζες και κουκλακια κρεμασμενα στο τοιχο. Στο τραπεζακι του σαλονιου και το περβαζι του παραθυρου υπηρχαν γλαστρακια και διαφορα παλια αντικειμενα στολισμενα. Φοβερη διακοσμηση! Παντου τριγυρω στο σπιτι υπηρχαν μικρες εξαισιες λεπτομερειες: παλια αντικειμενα, πινακες ζωγραφικης, κολαζ, χειροτεχνιες, κουκλακια, κατασκευες και χρωματα. Πολλα χρωματα. Ηταν νωρις ακομα και η Christie κοιμοταν. Σηκωθηκα και χαζεψα λιγο τριγυρω. Το σπιτι ηταν πολυ ομορφο. Πολυ παλιο (πανω απο 200 ετων οπως εμαθα αργοτερα) με μεγαλα ξυλινα δοκαρια να προεξεχουν εκτεθειμενα στην οροφη και τους τοιχους και πολλα δωματια με μικρα περασματα χωρις πορτες. Η αρχιτεκτονικη ηταν στο στυλ των Γερμανικων χωριατοσπιτων, λογικο αν σκεφτει κανεις οτι η Αλσατια ηταν επι πολλους αιωνες Γερμανικη επαρχια. Η Lolotte ειχε ηδη ξυπνησει και με κοιτουσε με περιεργεια απο απεναντι: "τι γυρευεις στο σπιτι του αφεντικου μου;" Συντομα ξυπνησε και η Christie και αρχισε να ετοιμαζει πρωινο ενω εγω εκατσα να δω το προγραμμα της ημερας. Σημερα θα πηγαιναμε μαζι με τη Christie να δουμε το περιφημο Colmar και μετα θα αναχωρουσα για το Leverkusen της Γερμανιας οπου με περιμενε ο πολυ αγαπημενος μου φιλος Κωστας -ο διεθνως διασημος συνταξιδευτης Sieche- με μια μικρη σταση πρωτα στη Χαιδελβεργη για να δω τον παντα χαμογελαστο και εξαιρετικα ευγενικο δεν-με-λενε-Στεφανο-αλλα-Σταυρο akaSteven ER. Διεθνης συναντηση mybike λεμε -η μερα ηταν αφιερωμενη στους φιλους! Εξω η λιακαδα ηταν απλα υπεροχη! Η Christie με περιμενε ηδη εξω και καθισαμε για πρωινο στο μακραν πιο ομορφο μπαλκονι που εχω δει ποτε! Πραγματικα ηταν απεριγραπτο. H φοβερη διακοσμηση του σπιτιου εδω εδινε ρεστα! Παντου κουκλακια, γλαστρες, λουλουδια και φανταστικες χειροτεχνιες και τοσο μα τοσο χρωμα... Καθως ο πρωινος ηλιος επεφτε ελουζε το μικρο μπαλκονι εκανε τα παντα να μοιαζουν ακομα πιο εντονα και ζωντανα: Μια απιστευτη εκρηξη χρωματων! Καθως τρωγαμε πρωινο και συζητουσαμε για τη καθημερινοτητα εκει μια επιμονη σκεψη μου ηρθε στο νου: κοιτα που ειμαι τωρα! Αν δεν ηταν το Couchsurfing τωρα θα βρισκομουν σε ενα τυπικο camping, hostel η χειροτερα σε ενα απροσωπο ξενοδοχειο, αγνωστος μεταξυ αγνωστων. Αλλα αντι για αυτο καθομουν εδω και απολαμβανα το καλυτερο πρωινο που θα μπορουσα να σκεφτω σε ενα πανεμορφο Γαλλικο σπιτι με εξαιρετικη παρεα. Τα λογια ειναι φτωχεια... Κοιταχτε απλα που και πως ζουν αυτοι οι ανθρωποι! (και να σκεφτει κανεις οτι για εμενα η ιδεα του πρωινου αρχιζε και τελειωνε σε ενα νες καφε στο ποδι) Ποσο φοβερο ειναι αυτο πραγματικα... Ανθρωποι χωρις να με γνωριζουν μου ανοιγουν τα σπιτια τους, μου προσφερουν απλοχερα την παρεα και με βαζουν στις ζωες τους ετσι απλα. Με καλη διαθεση και πιστη ακομα στη καλοσυνη των ανθρωπων. Φιλια, καλες προθεσεις, Εμπιστοσυνη... Ποσο πιο ομορφος θα ηταν ο κοσμος μας αν θυμομασταν ξανα τετοιες εννοιες που εχουμε χασει τωρα πια... Καποτε κοιμομασταν με το κλειδι στη πορτα του σπιτιου για να μπορει να μπαινει ο γειτονας μας, ο φιλος, ο συγγενης. Τωρα "καγκελα ασφαλειας μεταλουμιν", συναγερμοι και διπλοκλειδωμα στην εξωπορτα της πολυκατοικιας... Πας να μιλησεις σε εναν ανθρωπο στο δρομο και η καχυποψια κυριαρχει: τι θελει αυτος ο περιεργος απο εμενα; Γιατι μου μιλαει; Θελει να με κλεψει/βιασει/σκοτωσει; Η απολυτη ειρωνια! Ο Ελλην ο "φιλοξενος": Εξω η φιλοξενια τυπου couchsurfing ειναι πολυ διαδεδομενη και ο κοσμος σε δεχεται στο σπιτι τους σαν να εισαι μερος της οικογενειας τους. Εδω οι περισσοτεροι το να φιλοξενησουν καποιον αγνωστο το θεωρουν αδιανοητο! "Και που ξερω εγω οτι δεν θα με κλεψει; Που ξερω εγω αν θα με σκοτωσει το βραδυ;" Ζουμε ζωες μιζερες, βαρετες και ασχημες γαμωτο -ποτισμενες απο το δηλητηριο του φοβου και της ελλειψης πιστης στο διπλανο μας- και για παρηγορια κανουμε shopping therapy: νεο κινητο, νεα τσαντα, νεες μποτες, νεο κρανος, νεο GSXR... Γιατι; Αυτο εγω δεν το λεω ζωη: Καταντια ειναι. Λιγη θεληση χρειαζεται και μια δοση τρελας: να εμπιστευτουμε ξανα τον κοσμο γυρω μας. Να δωσουμε με χαμογελο σε οσους ζητανε ωστε οταν ζητησουμε και εμεις να εισπραξουμε το ιδιο... Τοσο πολλα ζηταω ρε παιδια; Εγω ειμαι ο τρελος η οι αλλοι χαζοι τελικα που δεν βλεπουν αυτα που βλεπω εγω; "Παμε να δουμε τη πολη;" η Christie με ξυπνησε απο τις σκεψεις μου. "Φυγαμε". Η Αυρα ειχε και αυτη ...σπεσιαλ θεση για παρκινγκ κατω απο τις σκαλες του κουκλοσπιτου και ηταν κριμα να την ενοχλησω. Πηραμε λοιπον το -εννοειται Γαλλικο- αμαξακι της Christie για να παμε παρεα στη πολη. Το Colmar μας περιμενε! (θεα με special guests τι αλλο; κουκλακια!) :lol: Colmar Συντομα φτασαμε στη πολη... Το Colmar εδειχνε να στεκεται στο υψος της φημης του! Παντου μεγαλα παρκα με πολυ πρασινο, αψογη αισθητικη, καθαριοτητα και ατελειωτα παρτερια με λουλουδια... Οι ανθρωποι εδω ειναι πολυ ζωντανοι: φωνακλαδες, χαμογελαστοι, εγκαρδιοι. Καπως ετσι τους ειχα φανταστει τους Γαλατες... (Μη ξεχνιομαστε! Ποδηλατο Πεζο ετσι; ) Το Κολμάρ είναι πόλη της Αλσατίας στη βορειοανατολική Γαλλία. Η πόλη βρίσκεται στο Route de Vin (δρομο του κρασιου) της Γαλλιας αποτελώντας την πρωτεύουσα των περιφημων αλσατικών κρασιών. Η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο μ.Χ. αιώνα: Αναφέρεται για πρώτη φορά το 823, ως Columbarium -από όπου φαίνεται ότι προέρχεται και το σημερινό της όνομα- σε διάταγμα του Λουδοβίκου του Α' γιου του Καρλομαγνου, αλλά της δόθηκε το δικαίωμα να υφίσταται ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1226 (civitatis). Το 1354 το Κολμάρ συμμετέχει στη δημιουργία της Δεκαπόλεως, μιας ομοσπονδίας δέκα αυτοκρατορικών πόλεων της Αλσατίας. Το 1679 με τη συνθήκη του Νιμάγκεν το Κολμάρ αποδόθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε "Βασιλική Γαλλική πόλη". Στο καθεστώς αυτό παρέμεινε μέχρι το 1871, οπότε ολόκληρη η Αλσατία, με τη λήξη του Γαλλογερμανικού πολέμου, αποδόθηκε στη Γερμανία. Υπό γερμανική διοίκηση παρέμεινε μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η Αλσατία επεστράφη στη Γαλλία. Το Κολμάρ αναπτύχθηκε και το 1934 οι κάτοικοι φθάνουν σχεδόν τους 50.000. Δυστυχώς όμως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί εισβάλλουν και καταλαμβάνουν εκ νέου την Αλσατία, την οποία προσαρτούν στο Γ' Ράιχ. Η πόλη υφίσταται καταστροφές μνημείων της και υφίσταται κατοχή με έντονα στοιχεία εκγερμανισμού και ναζιστικοποίησης. Η Γαλλία τελικά ανέκτησε εκ νέου τον έλεγχο της Αλσατίας ύστερα από τη μάχη του "θύλακα του Κολμάρ" το 1945. Η πόλη, βασιζόμενη στην αμπελοκαλλιέργεια αλλά και στη βιομηχανική της ανάπτυξη, ευημερεί από τον Πόλεμο ως σήμερα. Είναι μια πλούσια πόλη, με κύρια δύναμη της τον αναπτυσσόμενο τουρισμό, αλλά αποτελεί και έδρα γνωστών εταιριών όπως η Leitz και η Leibherr. Βρίσκεται στο διαμέρισμα του Άνω Ρήνου σε απόσταση 68 χλμ. νοτιοδυτικά του Στρασβούργου. Ο ποταμός Ρήνος περνά 15 χλμ ανατολικά της, αλλά η πόλη συνδέεται με αυτόν μέσω ενός καναλιού, που συνδέει το Ρήνο με τον ποταμό Lauch, ο οποίος διασχίζει την πόλη, ενώ δυτικά της βρίσκεται η οροσειρά των Βοσγίων. Το θερμό και ξηρό μικροκλίμα της περιοχής του Κολμάρ είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για την καλλιέργεια αμπέλου, εξηγώντας γιατί η πόλη είναι το επίκεντρο παραγωγής και διακίνησης των Αλσατικών κρασιών. Ομως το κυριο αξιοθεατο εδω και ο λογος που η πολη ειχε αποκτησει τη φημη της πιο ομορφης στην Ευρωπη ηταν η "la Petite Venise" -η Μικρη Βενετια: μια ακρως γραφικη περιοχη στη καρδια της πολης που διασχιζεται απο μικρα καναλια του ποταμου Lauch, που στο παρελθον αποτελουσε το κεντρο κρεοπωλων, αλιεων και βυρσοδεψων. Η αρχιτεκτονικη εδω αντανακλα 8 αιωνες Γερμανικης και Γαλλικης σχεδιαστικης κουλτουρας η οποια εχει συνδιαστει περιφημα με τα τοπικα στυλιστικα εθιμα και υλικα κατασκευης: κοκκινος και κιτρινος ψαμμιτης και ξυλινα πλαισια με μεγαλα τμηματα τους να ειναι εκτεθειμενα ετσι ωστε να καταληγουν μερος του αρχιτεκτονικου σχεδιασμου. Μπηκαμε μεσα στα μικρα σοκκακια και δεν ηξερα που να πρωτοκοιταξω! Η ημερα ηταν γεματη φως και χαρουμενες φωνες απο τους επισκεπτες -το μερος εσφυζε απο ζωη. Πλακοστρωτα, μικρα καφε, bistrot... ...συντριβανια, καταπρασινα δεντρα, γεφυρακια και απειρα πολυχρωμα λουλουδια που αντικατοπτριζονταν στα νερα του μεγαλου καναλιου που κοβει την παλια πολη στα δυο. Τα παλια παραδοσιακα σπιτια ηταν γεματα χρωματα βαμμενα ροζ, γαλαζια, κιτρινα, γαλαζια, καφε... Μια σκετη πανδαισια! Και η φοβερη λεπτομερεια: πολλα παραθυροφυλλα ειχαν στη μεση μια μικρη καρδια! Περπατησαμε για πολυ ωρα στα στενα, μη μπορωντας να χορτασω τις εικονες που εβλεπα. Σκεφτηκα το πως θα ηταν να ζουσα σε ενα τετοιο μερος... Θα κρατουσα αυτο τον ενθουσιασμο ανεπαφο; Ενας ντοπιος που μενει εδω αραγε αντιλαμβανεται οτι ζει σε ενα απο τα ομορφοτερα μερη του κοσμου η τα θεωρει ολα αυτα δεδομενα, αναξια λογου, βαρετα στην τελικη; Δεν ηξερα την απαντηση αλλα βλεποντας τη καθαριοτητα παντου και την πληρη ελλειψη γκραφιτι, αυτοκολλητων, αφισσων και λοιπων αισθητικων παρεμβασεων που συναντουσα συνηθως σε μεγαλες πολεις, μαλλον αν μη τι αλλο ηξεραν να σεβονται αυτο που εχουν... Ομως δεν ειχα δει ακομα αυτο για το οποιο ειχα ερθει... Στο μυαλο μου απο τοτε που πρωτοδιαβασα ενα αρθρο για το Colmar υπηρχε μια συγκεκριμενη εικονα. Πολυχρωμα σπιτακια στις οχθες του ποταμου και απειρα λουλουδια να καθρεφτιζονται στα νερα. Χαθηκαμε ξανα στα στενακια ψαχνοντας μια εικονα που μεχρι τοτε ειχα δει μονο στο αψυχο χαρτι. Και ξαφνικα την ειδα εκει μπροστα μου. Ζωντανη. Και εχασα καθε μετρο συγκρισης... Απιστευτο! . . . . . . . . . . . . . . . . Τι να ελεγα για ΑΥΤΗ την εικονα που εβλεπα τωρα μπροστα μου; Πως να περιγραψω μια τοσο ομορφη εικονα που εμοιαζε να ειναι απο παραμυθι βγαλμενη; Εμεινα απλα εκθαμβος να κοιταζω την ομορφια της φυσης και το μερακι των ανθρωπων... Ειχε πλεον μεσημεριασει για τα καλα και η Christie με οδηγησε σε ενα ωραιο μαγαζακι που ηξερε για να δοκιμασω μια διασημη γαστρονομικη λιχουδια της Γαλλιας, το Tarte flambée. Μια μεγαλη ανοιχτη πιτα με πολυ λεπτη ζυμη γεματη με φρεσκο λευκο τυρι, ζαμπον, ψιλοκομμενο κρεμυδι και κρεμα γαλακτος. Ο θρυλος λεει οτι οι δημιουργοι αυτης της λιχουδιας ηταν γερμανοφωνοι αγροτες της Αλσατιας που συνηθιζαν να ψηνουν φουρνιστο ψωμι μια φορα τη βδομαδα. Η tart flambee χρησιμοποιουνταν για να δοκιμασουν τη θερμοκρασια του φουρνου. Στη καταλληλη θερμοκρασια ο φουρνος μπορουσε να ψησει τη ταρτα σε 1 με 2 λεπτα. Η κρουστα γυρω απο τη ταρτα κατεληγε να καει σχεδον απο τις φλογες (εξ' ου και flambee). Καθισα πισω και απολαμβανα τις στιγμες με ολες μου τις αισθησεις. Με τη πεντανοστιμη ταρτα, τη συνοδεια ενος εξαιρετικου λευκου κρασιου και τον υπεροχο ηλιο τωρα πραγματικα ημουν στο παραδεισο! Τι αλλο να ηθελα για να ειμαι ευτυχισμενος; Τα πιο ομορφα ειναι τα πιο μικρα παντα... Η ωρα ομως πλεον ειχε περασει και οσο και να μην το ηθελα τωρα επρεπε να πηγαινω. Ειχα 500 χιλιομετρα για το Leverkusen και ο καλος μου φιλος Κωστας με περιμενε. Δεν ελεγε να φτασω μεσανυχτα. Φευγοντας αγορασα τα καθιερωμενα αυτοκολλητα μου και πηραμε το δρομο της επιστοφης για να ετοιμαστω. Στο βαθος οι καταπρασινοι αμπελωνες απλωνονταν αγερωχοι...
  8. 14 likes
    Ανεβαινοντας, απο ενα σημειο και μετα η μπαλα χαθηκε τελειως... Το μυαλο μηδενισε, κλειδωσε, πεταξε τα κλειδια στον αγυριστο και παρεδωσε στα ματια και την ψυχη. Αυτο που εβλεπα μπροστα μου απλα δεν μπορουσα να το περιγραψω με λογια... Εικονες βγαλμενες απο τα καλυτερα μου ονειρα...! Το GPS εδειχνε ηδη 2.000 μετρα υψομετρο και τα συννεφα κυλουσαν συμπαγη πανω στην ασφαλτο σαν να ηταν κατι ζωντανο... ... ενω εκαναν ολο το δρομο να μοιαζει σαν να εχει παρει φωτια...!
  9. 14 likes
    μερικές φωτό που τράβηξα στον όμορφο κλασικό αγώνα στο Τατόι την περασμένη κυριακή..
  10. 13 likes
    Η πινακιδα που εγραφε Leverkusen ηρθε σαν σανιδα σωτηριας. Ειχα φτασει. Στο σπιτι ο Κωστας και η γλυκυτατη Σαρα με υποδεχτηκαν με μεγαλη χαρα. Δεν θα μπορουσα να ζητησω κατι καλυτερο για το παγωμενο και βρεγμενο τομαρι μου: δυο ζεστα χαμογελα και μια στεγη πανω απο το κεφαλι μου αυτη τη κρυα νυχτα. Κατσαμε να φαμε και το βραδυ περασε με κουβεντες για τα παντα: για τα πραγματα στην Ελλαδα, στη Γερμανια, για ταξιδια περασμενα και επομενα, για ονειρα και στοχους... Εγω ομως ενοιωθα πραγματικα πολυ χαρουμενος και γιατι επιτελους συναντουσα το Κωστα απο κοντα! Ηταν κατι που ηθελα να γινει εδω και χρονια γιατι πραγματικα με ειχε σκλαβωσει με την καλοσυνη του, την ευγενεια και το χαρακτηρα του. Βλεπετε στα τελη του 2008 εψαχνα να αγορασω VFR. Τα ελαχιστα που ειχα βρει στην Ελλαδα ηταν για πεταμα οποτε πλεον κοιτουσα απο Γερμανια. Ειχα βρει μια σε αριστη κατασταση σε μια αντιπροσωπεια Honda στη κεντρικη Γερμανια περιπου μια ωρα ανατολικα του Leverkusen, ομως δεν μπορουσα να παω να τη δω απο κοντα. Ετσι ενας φιλος προσφερθηκε να παει αυτος 200 χιλιομετρα πηγαινελα να τη δει και να τη δοκιμασει για παρτη μου, οπως και εγινε τελικα. Αυτος ο φιλος ηταν ο Κωστας και αυτη η VFR ηταν η Αυρα μου... Και να που τωρα ημασταν εδω σε ενα ομορφο σπιτι συνοδεια μπυριτσας και τσιμπολογηματος να τα λεμε ενω εξω η βροχα επιπτε ραιτ θρου... Ομορφα...
  11. 13 likes
    Εκανα σταση να ξεμουδιασω και περπατησα τριγυρω. Το μερος ειχε πολυ πλακα. Οι παραξενες σιδερενιες κατασκευες ηταν διασπαρτες τριγυρω. Ποιος τις ειχε φτιαξει αραγε; Παντως οποιος και να ηταν ειχε πολυ ταλεντο και μερακι... Οπως περπατουσα χαζευοντας το επιβλητικο ορεινο τοπιο, μεσα στην πυκνη ομιχλη ξαφνικα ειδα.... νερο;! Απιστευτο! Μια μεγαλη λιμνη στα 2.100 μετρα! Και αυτο δεν ηταν τιποτα... Η πορεια συνεχιστηκε προς το βορρα μεσα στη καταχνια, ωσπου μεσα απο την ομιχλη εμφανιστηκε μια εικονα που δεν θα ξεχασω ποτε: το φως λες και επαιζε με τα συννεφα και επεφτε πανω μια μεγαλη λιμνη που απλωνοταν τωρα μπροστα μου γεμιζοντας την με χρωματα! Η "μοναδικη στιγμη" -εκεινο το σημειο στο χρονο που ολα συμπιπτουν για να δημιουργησουν κατι πανεμορφο- και εγω ημουν τοσο τυχερος να ειμαι εδω τωρα! Ο δρομος μπροστα ανοιγοταν ατελειωτος ξανα και εγω παρακαλουσα αυτο το ταξιδι να μην τελειωσει ποτε...
  12. 12 likes
    1 ημέρα Βενετία – Belluno –Cortina d’amprezzo –Lienz-BirnBaum Οι 36 ώρες αναμονής στο καράβι έγιναν καπνός μόλις αντικρίσαμε την Βενετία , ξεχάσαμε τα πάντα. Προσωπικά το μόνο που ήθελα ήταν να κατεβώ στο γκαράζ του πλοίου και να καβαλήσω την μηχανή μου. Να οδηγήσω εκτός συνόρων για πρώτη φορά στη ζωή μου. Η θέα της Βενετίας μαγική και ο ήλιος σαν να μας ακολούθησε από την Ελλάδα. Ζεστός και χαρούμενος θα μας συντρόφευε με ασφάλεια σε όλο το ταξίδι. 200 μέτρα από το λιμάνι κάναμε μια στάση για να ελέγξουμε ότι έχουμε τα πάντα και ότι ήμαστε έτοιμη για τα πρώτα ευρωπαϊκά μας χιλιόμετρα, πίσω μας ακριβώς η ομάδα του my bike_dolomites_2012. Χαιρετηθήκαμε και ανταλλάξαμε ευχές για καλά και ασφαλή χιλιόμετρα και συνεχίσαμε την πορεία μας. Η άσφαλτος πραγματικά εντυπωσιακή ,η φύση το ίδιο, τα παρκινγκ για ξεκούραση στην εθνική νομίζεις ότι είναι πάρκα! Παγκάκια και τραπεζάκια για να καθίσεις ,πεντακάθαρες τουαλέτες και πολύ μα πολύ πράσινο.. το εντυπωσιακό είναι πως σε μερικά από αυτά είχε και free WIFI internet. Πρώτη στάση για ξεκούραση στο υπέροχο Belluno Αμέσως μετά στην Cortina d’amprezza δεν υπάρχει μοτοσικλετιστής που να μην σε χαιρετίσει, όχι με τα φωτά αλλά με το χέρι. Τις περισσότερες φόρες χαιρετούσε και ο συνεπιβάτης, εννοείτε πως ανταποδίδαμε με ευχαρίστηση και φυσικά υιοθετήσαμε τον χαιρετισμό. Τις περισσότερες στιγμές δεν πίστευα που βρίσκομαι.. πραγματοποιώ έναν από τους στόχους μου , είμαι με την μηχανή μου και την παρέα μου και ανεβαίνουμε την Ευρώπη. Πέρασαν κιόλας αρκετές ώρες στον δρόμο άλλα ούτε κούραση νιώθαμε ούτε τίποτα. Το χαμόγελο εκεί κολλημένο από τις άπειρες εικόνες που βλέπαμε κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε. Σύντομα συναντήσαμε την ταμπέλα που έγγραφε AUSTRIA. NAI είμαστε στα σύνορα και τα περνάμε με τις μηχανές μας! Μερικά χιλιόμετρα μετά… άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια : Γιώργος : ρε φίλε πάμε καλά ? θα μας φάνε η λύκοι εδώ πέρα και αρχίζει να σκοτεινιάζει κιόλας…. Σταύρος: βιαζόμαστε ? άμα χαθούμε ρε φίλε χαθήκαμε ε και? Αυτό δεν είναι το ωραίο της υπόθεσης? Μια περιπέτεια δεν θέλαμε? Ορίστε ανοίγετε ολόκληρη μπροστά μας… Γιώργος: πολύ χαλαρό σε βρίσκω Σταύρος: ‘άστο πάνω μου,τσάμπα ξενυχτούσα να φτιάξω το gps. Γιώργος : καλααααα 2 ώρες μετά και αφού κυριολεκτικά διασχίσαμε το παραλήρημα της φύσης φτάσαμε στο birnbauhn, όπου και θα μέναμε το πρώτο μας βράδι, ένα καταπράσινο χωριουδάκι κοντά στο lienz στολισμένο με τα κλασικά παραδοσιακά αυστριακά σπίτια, οι τεράστιοι κήποι και τα ανθοστολισμένα μπαλκόνια με μοβ λουλούδια μας έκαναν πραγματικά εντύπωση . Κάπου εκεί ανάμεσα διακρίναμε τον ξενώνα που θα μέναμε. Ενας φανταστικός γραφικός παραδοσιακός ξενώνας βγαλμένος από παραμύθι. Μας υποδέχτηκε ο juger , ένα τυπάκος με μακριά μαλλιά και στυλ τέτοιο που θα ορκιζόσουν πως κάπου εκεί γύρο υπάρχει μια Harley που τον περιμένει. Στέλλα : όλα ωραία όλα καλα, αλλα αν δεν φάω τώρα θα πεθάνω και εδώ δεν νομίζω πως θα έχει να φάμε κάτι της προκοπής Γιώργος : δεν πήραμε και καμιά κονσέρβα, το λέγαμε πλάκα πλάκα Σταύρος: Μάλλον έχουμε πρόβλημα. Η Στέλλα με την Ειρήνη άρχισαν να μιλάν γερμανικά στον juger (ναι είχαμε και αυτό το πλεονέκτημα) , δεν κατάλαβα τίποτα αλλά είδα τον juger να δείχνει χαμογελαστός την πίσω μεριά του ξενώνα και τα κορίτσια ανακουφισμένα. Μερικά μέτρα από εκεί μια άκρος καμουφλαρισμένη μπυραρία εμφανίστηκε, είναι από τις στιγμές που δεν ήξερα γιατί να Πρωτοχαρώ , για το ταξίδι? για την περιπέτεια που μας έβγαλε από την μιζέρια της Αθήνας ή για το τσιμπούσι που θα γίνει ? Αφού στρογγυλοκαθίσαμε στην αυλή η στέλλα έκανε νόημα στον juger : Στέλλα : μπορούμε να έχουμε το menu? Juger : εδώ δεν υπάρχει menu, υπάρχει στάνταρ πιάτο με σαλάτα, επιδόρπιο και μπύρα . Στελλα : οκ δεν έχουμε και πολλές επιλογές 4 μεγάλα ποτήρια μπύρα σε πολύ λίγο ήταν μπροστά μας… Οκ καλά θα πιούμε αλλά από φαγητό τι κάνουμε αναρωτηθήκαμε όλοι. Πριν τελειώσουμε την συζήτηση ήρθαν τα πιάτα. Αξιοπρεπέστατες μερίδες σνίτσελ χοιρινού, σούπες τις περιοχής, σαλάτες και γλυκό που ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τι ήταν. Για να καταλάβετε, φανταστείτε πως είναι να σε περιμένει ένα κάλο γεύμα μετά από ένα μεγάλο και κουραστικό ταξίδι. Το κερασάκι στην τούρτα? Το φαγητό ήταν μέσα στην τιμή του δωματίου και το συνολικό κόστος 64 ευρώ το ζευγάρι. Μετα από όλα αυτά το μενού είχε ύπνο. Τεράστια μαξιλάρια και παπλώματα που σε προδιέθεταν να βρεθείς στην αγκαλιά του μορφέα πριν καλά καλά ακουμπήσεις το κρεβάτι.. Κοιμηθήκαμε ανυπόμονα σε δευτερόλεπτα…. Μια νέα μέρα γεμάτη συγκινήσεις θα ξεκινούσε….. Συνεχίζεται….
  13. 11 likes
  14. 11 likes
    Πηγαίνει στην Κρήτη ένας τύπος με πολλά λεφτά και μαγεύεται από τις ομορφιές της. Κάποια στιγμή συναντάει έναν ντόπιο ο οποίος κρατά ένα κρητικό μαχαίρι. - Φίλε, του λέει, πολύ ωραίο το μαχαίρι σου. Πόσα θέλεις για να μου το δώσεις; - Δεν είναι για πούλημα, απαντά ο Κρητικός. - Θα σου δώσω όσα θες, λέει ο πλούσιος. - Όχι, ξαναλέει ο Κρητικός. - Να, θα σου δώσω το... χρυσό μου ρόλεξ, λέει με λαχτ άρα ο πλούσιος. - Σου πα, δεν σου τη δίνω τη μαχαίρα. - Μα γιατί; ρωτά ο πλούσιος. - Γροίκα, λέει ο Κρητικός. Αν μου δώκεις το ρόλεξ τσε σου δώκω την μαχαίρα, τσε πάωε στο χωριό, τσε κάτσω στον καφενέ, τσε πιω δύο ρακιές, τσε με πιάκει ο πεντοζάλης, τσε έρθει κάποος τσε μου πει: "Τσι μάνας σου το..." Εγώ ήντα θα του πω; "Εννιά παρά τέταρτο;" ----------------------- Κάποιος πάει σε ένα μπαρ και βλέπει τον κολλητό του στεναχωρημένο, να τα πίνει. - Ρε Θανάση, του λέει, τι έγινε, γιατί πίνεις τόσο πολύ; - Άσε, ρε Γιάννη. Βρήκα την γυναίκα μου με άλλον στο κρεβάτι, έτσι μου έρχεται να πηδήξω από το παράθυρο. - Ξεκόλλα ρε μ...κα, κέρατα έβγαλες. . . όχι φτερά..!! ---------------- Πήγε ο Κωστίκας με τον Γιωρίκα για κυνήγι και ξαφνικά βλέπει ο Κωστίκας μια αρκούδα. Στοχεύει και αστοχεί. Η αρκούδα τον παίρνει στο κυνήγι και ο Κωστίκας ανεβαίνει σε ένα δέντρο και φωνάζει: - Γιωρίκα, βοήθεια! Πυροβόλα την στο κεφάλι. Οπλίζει ο Γιωρίκας, στοχεύει και μπάμ, βαράει την αρκούδα στο δεξί αρχίδι. - Στο κεφάλι, Γιωρίκα! Στο κεφάλι! φωνάζει ο Κωστίκας. Ξαναοπλίζει ο Γιωρίκας, στοχεύει και μπαμ, βαράει την αρκούδα στο αριστερό αρχίδι. - Στο κεφάλι, ρε μαλάκα! Να με φάει θέλει, όχι να με γ@μήσει! --------------- Νυχτερινή βάρδια ο ταξιτζής, μόνος στην πιάτσα και περιμένει πελάτη. Ξαφνικά έρχεται μια δίμετρη, ξανθιά κοπέλα, ολόγυμνη και μπαίνει μέσα στο ταξί και του λέει: - Πάμε Σύνταγμα. Ξεκινούν, αλλά ο ταξιτζής όσο οδηγεί την κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω. Αφού γίνεται αυτό για κάνα 5λεπτο, του λέει η κοπέλα: - Τι συμβαίνει δεν έχεις ξαναδεί γυμνή γυναίκα; - Πως, έχω δει πολλές φορές γυμνή γυναίκα... πορτοφόλι δεν βλέπω και ανησυχώ. -------------- Ένας αφοσιωμένος Μουσουλμάνος Άραβας μπήκε σε ένα μαύρο ταξί στο Λονδίνο. Ζήτησε κοφτά από την ταξιτζή να απενεργοποιήσει το ραδιόφωνο, επειδή, όπως συνάγεται από τη θρησκευτική διδασκαλία του, δεν πρέπει να ακούει μουσική, επειδή την εποχή του προφήτη δεν υπήρχε μουσική και κυρίως Δυτική μουσική που είναι η μουσική των άπιστων. Ο ταξιτζής σβήνει ευγενικά το ραδιόφωνο, σταματάει το ταξί και ανοίγει την πόρτα. Οπότε ο Μουσουλμάνος Άραβας τον ρώτησε, "Τι κάνεις;" Και ο οδηγός απάντησε, "Στην εποχή του προφήτη δεν υπήρχαν ταξί, έτσι άντε γ@μήσου και περίμενε για μια καμήλα!" ----------------------- Πάει μία σαραντάρα με αρκετούς εραστές στην ζωή της στον γυναικολόγο. Κάθεται στο κάθισμα και ανοίγει τα πόδια. Κοιτάει ο γυναικολόγος και λέει: ... - Πώπω τι μεγάλοo!, πώπω τι μεγάλοoo!!!!, πώπω τι μεγάλοoo!!!!!!!!! ... - Εντάξει, λέει αυτή, το άκουσα γιατρέ δεν χρειάζεται να το επαναλαμβάνεις. Και λέει αυτός - Μία φορά το είπα! Οι υπόλοιπες ήταν αντίλαλος ------------------------- Πήγανε και βάλανε σε κάθε αμάξι αυτή τη μ@λ@κία τον αισθητήρα και πας να παρκάρεις κι αρχίζει ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ.... Λες και είμαστε μαλάκες και με το MΠAM δε σταματάγαμε..!! ----------------- Μία γυναίκα ήταν στη resepsion του ξενοδοχείου της και περίμενε να πάρει το κλειδί της. Καθώς περίμενε έρχεται δίπλα της ένας τύπος και καταλάθος την χτυπά με τον αγκώνα του στο στήθος... Μες την ντροπή του προσπαθούσε να βρει μια καλή δικαιολογία. Της λέει λοιπόν:"Αν η καρδιά σου είναι τόσο μαλακή όσο το στήθος σου...ελπίζω να με συγχωρέσεις"! Και απαντάει αυτή:"Αν ο που**** σου είναι τόσο σκληρός όσο ο αγκώνας σου...θα είμαι στο δωμάτιο 202"!!!! ---------------------- Έξω βρέχει ασταμάτητα και η γυναίκα μου κοιτά λυπημένα από το τζάμι... Φοβάμαι πως πρέπει να την αφήσω να μπει μέσα..!!! ---------------------- Τρακάρει ενας παπάς με ένα απλό πολίτη και αφού κατεβαίνει ο δεύτερος σώος απ'το διαλυμένο αυτοκίνητό του αρχίζει να βρίζει ακατάπαυστα τον παπά. Εκείνος, όντας άνθρωπος της εκκλησίας στην προσπάθειά του να τον ηρεμήσει του λέει: - Τέκνο μου, μη βρίζεις. Αναγνώρισε το μεγαλείο του Θεού. Γλιτώσαμε και οι δύο από θαύμα. Να, ακόμα και το κρασί για την Θεία Κοινωνία έμεινε άθικτο. Πάρε να πιεις. Και βγάζει από το αμάξι του ένα μπουκάλι κρασί και του το δίνει. Εκείνος αφού το ξανασκέφτεται, βλέπει ότι ο παπάς έχει δίκιο καθώς τα αράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα και πιάνει το μπουκάλι και αρχίζει να πίνει. Μετά από λίγο, και ενώ έχει αδειάσει σχεδόν το μπουκάλι, ελαφρώς μεθυσμένος, λέει στον παπά: - Παπά μου, συγνώμη για τη συμπεριφορά μου πριν. Έχεις δίκιο, η χάρη του Θεού μας έσωσε. Πάρε να πιεις κι εσύ λίγο. Και ο παπάς απαντάει: - Όχι τέκνο μου, σε ευχαριστώ. Εγώ θα περιμένω την Τροχαία..! --------------------
  15. 11 likes
    O δρομος συντομα αρχισε να ανηφοριζει μεσα απο μικρους και γραφικους οικισμους, ολοενα και πιο στενος, αλλα τιποτα δεν μαρτυρουσε αυτο που βρισκοταν μπροστα... ...ωσπου οι πρωτες στροφες του πιο διασημου Ελβετικου πασου ανοιχτηκαν μπροστα μου. "Stairway to heaven", σκεφτηκα χαμογελοντας και το παρτυ ξεκινουσε! Αρχισα να ανεβαινω και η μια φουρκετα διαδεχοταν την αλλη σε ενα γιγαντιο rollercoaster, απανωτες ανηφορικες στροφες ξανα και ξανα και ξανα, με μια ασφαλτο που σε προκαλουσε να ξυσεις μεχρι και τα γκριπ! Και ολα αυτα ενω η θεα κατω πραγματικα εκοβε την ανασσα... Τρεχουμενα νερα παντου, ποταμια που κατεβαιναν απο τις πλαγιες του βουνου και μεγεθη που δεν θα χωρουσαν στον καλυτερο ευρυγωνιο φακο του κοσμου... Τι να σου κανει μια ταλαιπωρη φωτογραφικη οταν εχεις μπροστα σου τετοιες εικονες;
  16. 10 likes
  17. 10 likes
  18. 10 likes
    Μια φορά είχα ανοίξει κι εγώ την πόρτα σε γυναίκα για να μπει στο αμάξι. Μετά πήγα στον ταρίφα και του είπα: "Όσο πιο μακριά γίνεται μεγάλε"... .................................................................. Εκει που περπατάνε δύο φιλοι ρωτάει ο ένας τον άλλον.. -ρε συ,η κλανιά εχει βάρος?? -οχι....... -ε τότε χέστηκα.......
  19. 9 likes
    Κροσπλεην μαδαφακαζ!!!!!!!
  20. 8 likes
    πάρτε ανάσα... μιας και η γενική περιγραφή έχει ήδη δοθεί, ορίστε και μια εναλλακτική εκδοχή - για να δικαιολογήσω τις λίγες φωτογραφίες μου ;) Ημερολόγιο μιας Πριγκίπισσας Ήμέρα: Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012 Τίτλος: Enduro Festival, Αλεποχώρι Μουσικό κομμάτι της ημέρας: Footloose Ξυπνάω όλο χαρά το πρωί, με το ξυπνητήρι να παίζει footloose στην άλλη άκρη του δωματίου… Βρίσκομαι με τον Γιάννη, και με μισή ώρα καθυστέρηση, βρίσκουμε Σταύρο και Βασίλη και όλοι μαζί, φτάνουμε στο Αλεποχώρι. Στην διαδρομή ως εκεί, ο Σταύρος έκανε κρας-τεστ στο κεφάλι του Βασίλη, για δικούς του λόγους… Φτάνουμε λοιπόν, κατεβάζουμε μηχανάκια, και παθαίνω ένα εγκεφαλικό με το μπροστινό μου λάστιχο… Σκασμένο. Πίτα λέμε. Παραλίγο να βούρκωνα ΑΛΛΑ ο ιππότης Sir Postmankav, με το λευκό του άτι, προσέφερε αμέσως την σαμπρέλα του για να λυθεί το πρόβλημα (ευχαριστώωωωωωωωωω). Αμέσως λοιπόν, οι ιππότες Sir John of KTMountains, Sir Stavros of Katanalands και ο Sir Elias of the Flying Betas ξεκίνησαν να αλλάζουν σαμπρέλα και γενικά να μου διορθώνουν το θέμα, με το λαβωνένο κατεμΆΤΙ μου. Ένοιωσα πολύ πριγκίπισσα λέμε! Ευτυχώς είχαμε προλάβει να κάνουμε τις εγγραφές μας, δυστυχώς όμως χάσαμε την ενημέρωση του αγώνα. Μετρήστε ιππότες που ασχολούνται με το ακρίδι! όσες ακτίνες, τόσα χέρια ??? Ευτυχισμένο σαππόρτ... δεν χρειάστηκε να κοιτάξουν την φρίκη στα μάτια ! Έτσι, όταν ξεκινήσαμε, ήμασταν έτοιμοι να οδηγήσουμε με… αγνή και αθώα καρδιά και σε λευκό χάρτη. Με το που πιάνουμε λίγο χώμα, βλέπουμε έναν οδηγό, στην άκρη, να παλεύει με το ΚΤΜ του. Οι ιππότες Sir John of KTMountains, Sir Bill the Courageous και Sir Stavros the Gamotinpoutanamou σταμάτησαν να τον βοηθήσουν. Η δικιά σας, ίσα που ξεκαβάλλησε, μιας και θα ήμουν ολίγον τι άχρηστη στην όλη διαδικασία. Ιππότης επί τω έργω Με το που φτιάχνεται και αυτό το πρόβλημα και ξανακαβαλούν τα άτια τους οι γενναίοι μου, πάμε να ξεκινήσουμε, αλλά «Whooooo-ha…κράτει τα’άλογα παιδιά»! Σε μια ανηφόρα μπροστά μας, είδαμε 5-6 άτομα να κολλάνε και να παλεύουν. Η αυτής μεγαλειότης μου, κότεψε. Α μάιστα, από τώρα αρχίσαμε? Πλην όμως, όταν ήρθε η σειρά μας, ήταν απλώς θέμα άποψης και σχετικής ψυχραιμίας, περάσαμε χωρίς να ιδρώσει κανείς. Και συνεχίσαμε την πορεία μας στην γη του FoxVille. Κάποια στιγμή, ξαναγουόοοοοοοοου τα’αλόγατα και φρένο. Μπαίνοντας στην ουρά μιας σειράς, είχαμε φτάσει ΣΤΗΝ ανηφόρα, αυτή του βίντεο – ξέρετε, την ψαρωτική. Ακουγόντουσαν από μακριά ιαχές πολεμικές, γκάζια και ξερόγκαζα, μηχανές να πέφτουν λαβωμένες, μηχανές να αγωνίζονται και να ανεβαίνουν, εμψύχωση από φίλιους οδηγούς και κραυγές επιβράβευσης! Μπεζ η δικιά σας, μέσα από το κράνος. Κότααααααααααααααααααα !!! Αλλά έπρεπε ως πριγκίπισσα να το παίξω χαριτωμένη, οπότε χαμογέλαγα καθησυχαστικά στον Sir Stavros the Gamotinpoutanamou που ήταν πίσω μου. Κάποια στιγμή φτάνει και η σειρά μας, να περάσουμε πάνω από το στόμα του δράκου. Μια δοκιμασία που μόνο οι πραγματικά αγνές ψυχές μπορούν να περάσουν! Ξεκινάνε οι ιππότες μου, και ΦΥΣΙΚΑ την περνάνε αέρα, μάγκες και ωραίοι! Εχμ…. Παιδιάααααααα!!! Είμαι και εγώ εδώ !!!! ακούω να μου φωνάζουνε «μην κλείσεις το γκάζι!!!» αλλά υπάρχει μια παρεξήγησης… Δεν φοβόμουν την ανηφόρα. Την κατηφόρα πριν απ’αυτήν φοβόμουν! Κατέβηκα λοιπόν σαν το κοτάκι, τσούκου τσούκου (πάααααααααει η φόρα, να’ταν κι άλλη), παίρνω ανάσα, κοιτάω πάνω, και ανεβαίνω. Εγώ, το γκάζι και ο συμπλέκτης μου. Στα μισά, ο πίσω τροχός κάπου πήγε να μου φύγει, με μαγκώνει ένας μάχιμος της βοήθειας εκεί, με βάζει στον σωστό τον δρόμο και συνεχίζω. Καλά πηγαίναμε και το τερραίν άλλαζε διαρκώς, από πούδρα σε σαθρό, σε πέτρα, κροκάλα, κοτρώνι, πούδρα ξανά και ρίζες. Αχ αυτές οι ρίζες! Ούτε που θυμάμαι πόσες ανηφόρες και κατηφόρες περάσαμε, αλλά ξέρω αυτό. Το αρκούδι ο Τζων, πέρναγε αέρα τα πάντα. Από ένα σημείο και μετά όμως, τον στείλαμε να κάνει scouting στα εχθρικά εδάφη, και συνεχίσαμε οι 3 μας… Καθώς οδηγούσαμε, βλέπαμε ζόμπι γύρω μας, πεταμένα μηχανάκια, κράνη, θώρακες και κορμιά οδηγών, που τους νίκησε η το κτήνος της ζέστης. Η αλήθεια είναι πως η ώρα πλησίαζε 3 και είχαμε αρχίσει να νοιώθουμε και εμείς τις δυνάμεις και τις αντοχές μας να πέφτουν… Σε ένα εντυπωσιακό κατέβασμα στην Κόλαση, το ΚΤΜάτι του Σταύρου τα στήλωσε τα μπροστινά, με αποτέλεσμα ένα εντυπωσιακότατο έντο! Μόλις κατεβήκαμε αυτό το πράγμα που ήταν στενό, πετροπουδρογλιστερό και στριφογυριστό σαν έντερο, σταματήσαμε. Για ανάσες, νερό, φωτογραφίες και χέρια. Τα δικά μου απλώς δεν υπήρχαν... Ο Βασίλης είχε χτυπήσει το ήδη χτυπημένο πόδι και το διάλειμμα επιβαλλόταν. το κατέβασμα ιππότης ΑSir Stavros the Gamotinpoutanamou Sir Bill the Courageous ανάσες παιδιά, ανάσες! και ΝΕΡΟ !!! Μόλις συνήλθαμε, βάλαμε κράνη και συνεχίσαμε… Συνεχίζοντας λοιπόν την διαδρομή μας και αφού περάσαμε από διάφορα μέρη που με λιγότερη ζέστη θα μας φαινόντουσαν πολύ πιο όμορφα, φτάνουμε σε ένα παραδεισένιο μέρος. Το μέρος αυτό, ήταν ένα υπέροχο ίσιωμα με διαδρομή πατημένη έτσι που να προκύπτουν αλματάκια κατά βούληση, δέντρα και σκιά γύρω μας και γενικά, μια ευτυχία. Βρισκόταν κάτω από ένα ΜΧ πιστάκι της περιοχής… Αφού παίξαμε μέχρι να τελειώσει αυτή η ευτυχία, φτάσαμε στο σημείο που έπρεπε να στρίψουμε, να ανηφορίσουμε και να βγούμε. Κάπου εκεί, ο Σταύρος προσπαθώντας να μην έρθει δικάβαλο στο ΚΤΜ μου αυτός με το δικό του ΚΤΜ, έφαγε μια τούμπα από αυτές που πονάνε. Και τον αναβάτη και το μηχανάκι. Πιάνοντας ίσιωμα και δη σκιά, μια ακόμα στάση επιβαλλόταν. Νερά. Έλεγχος ότι είμαστε οκ. Ανάσες. Δίψα… πολύ δίψα… έβλεπα ένα σπιτάκι εκεί κοντά, και ονειρευόμουν να έβγαινε η κυρα-Τάδε, με κομμένο αχλαδάκι από το μποστάνι της, να τρώγαμε λίγο… ή κανα σταφυλάκι… μοιράστηκα τις σκέψεις μου, αλλά τα βλέμματα των ιπποτών μου ήταν επιεικώς απαξιωτικά. Τύπου «καλά ώρες ώρες δεν την παλύει το μυαλό σου». Μάλλον είχαν δίκιο, αλλά δεν φταίω εγώ. Φταίει η ζέστη… Ζέστη – ξεζέστη όμως, είχαμε ένα quest να ολοκληρώσουμε και έτσι, αρματωθήκαμε και πάλι και εμπρός στην μάχη με τον χρόνο… Γιατί όσο πέρναγε η ώρα, ανέβαινε ο ήλιος και η θερμοκρασία και όλα αυτά ήταν εναντίον μας… Όταν κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα σταυροδρόμι, είδα 2 ταμπέλες που έγραφαν, η μια με γαλάζια γράμματα και ασημένια καμπανάκια και πεταλούδες NORMAL και η άλλη, με καμένα γράμματα και πύρινες γλώσσες, να γράφει Hard. Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να συγκρατήσω τους γενναίους μου, και ο Sir Stavros the Gamotinpoutanamou έστριψε ντουγρού στο Hard. Σιγά μην σκιαζόταν! Από πίσω του ακολούθησε και ο Sir Bill the Courageous. Εμ αν ήθελα, ας έκανα κι αλλιώς εγώ. Ανασήκωσα τους –γεμάτους σοφία, ώμους μου, σε μια κίνηση «τι θα τραβήξουμε Θε μου» και μπήκα και εγώ. Μέχρι να τους φτάσω, οι ιππότες μου είχαν ήδη κονταροχτυπηθεί με άλλους οχτρούς και τους κρατάγανε καλά κάτω, στο χώμα! Το πριγκιπικό μου ΚΤΜάτι τους πέρασε με χάρη, αλλά η ανηφόρα ήταν μεγάλη, ήταν με κλίση, ήταν με στροφή και ήταν με πουδρόχωμα. Και πευκοβελόνες. Το δόλιο το άτι μου, μόλις 3 μέτρα πριν την κορυφή, έχασε την γη κάτω από τις ακτίνες του και βρέθηκε πεσμένο στην παγίδα – αγκαλιά του διαβολικού πεύκου. Αφού για αρκετή ώρα προσπαθούσαμε να ξεμπλεχτούμε από αυτό το σατανικό δάσος, καταφέραμε να κατηφορίσουμε προς τις ταμπέλες, όπου και συνεχίσαμε στον δρόμο, τον στρωμένο με ροδοπέταλα και χρυσόσκονη. Σκατά. Μετά από λίγη ώρα, βρισκόμαστε μπροστά με ένα άλλο τέρας, μια ανηφόρα αρκετά κάθετη και με παχιά παχιά πούδρα. Για άλλη μια φορά, Sir Bill the Courageous και Sir Stavros the Gamotinpoutanamou πολέμησαν στα ίσια το τέρας, και το νίκησαν, περνώντας επάνω του… Ωιμέ… για μένα δεν ήταν γραφτό. Στην πρώτη μου προσπάθεια και κάπου στα μισά, το άτι μου αρνήθηκε να συνεχίσει και φάγαμε ένα ωραιότατο καπάκι. Κατεβήκαμε την ανηφόρα μαζί. Εγώ ωσάν βαρελάκι, το ΚΤΜ μούρη-κώλο-μούρη-κώλο, αρχικά δίπλα μου, μετά από πάνω μου. Μου έσκασε και η ρόδα μια στο κράνος, και έγινε το κεφάλι μου κουδούνι. Ανασυντάσσω δυνάμεις αμέσως, πάω πιο πίσω, παίρνω φόρα, και ξανά στην μάχη. Τα ίδια. Η δεύτερη προσπάθεια, μας βρήκε στην βάση της ανηφόρας, χτυπημένους και τους 2 μας. Ο Σταύρος είχε έρθει, ανησυχώντας για μένα και τους ήχους του ΚΤΜ που ούρλιαζε φοβισμένο, αλλά δεν μπορούσε να βοηθήσει – οι ανάσες μας ήταν πλέον μετρημένες! Και εκεί που είχα βρει – σπάσει κλαδιά – φτιάξει μονοπάτι εναλλακτικό, γιατί είχα βαρεθεί να τσακώνομαι με το τέρας, εμφανίζεται το Ιππικό. Μας περάσανε τα μηχανάκια στο άψε σβήσε. Ολονών! Και το δικό μου και άλλων 10 που είχαν κολλήσει! Στο πάνω μέρος λοιπόν της ανηφόρας, συναντήσαμε τον Μίλτο, ο οποίος φαινόταν να είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από εμάς. Τον ζήλεψα λίγο είναι η αλήθεια… Όπως έγραψα και πιο πάνω, είχαμε φτάσει σε σημείο εξάντλησης από την ζέστη και τα λίγα αλλά στοχευμένα χτυπήματα, και έτσι το μόνο που θέλαμε ήταν να ξεφύγουμε από αυτόν τον λαβύρινθο. Η μόνη διέξοδος θα ήταν αν πηγαίναμε μπροστά, οπότε και αυτό κάναμε! Ο Βασίλης είχε προχωρήσει, γιατί ναι μεν δεν αφήνουμε κανέναν πίσω, αλλά μερικές φορές πρέπει να προνοούμε και για την δική μας υγεία και έτσι, μείναμε εγώ με τον ιππότη Σταύρο, τα 2 μας ΚΤΜάτια και τις αντοχές μας να μας εγκαταλείπουν ταχύτατα. Στα περίπου 50 μέτρα, ξανακολλήσαμε… Ή τουλάχιστον, εγώ κόλλησα. Δεν με ένοιαζε και δεν άντεχα να με νοιάξει, εκεί που κόλλησε το άτι μου, εκεί το άφησα. Και το κουφάρι μου, πάνω του. Ευτυχώς, ο από-φιλικό-στρατόπεδο ιππότης Sir Miltos the Easyrider μου το πέρασε και έτσι προχωρήσαμε ξανά (ευχαριστώωωωω !!!). Όταν όμως φτάσαμε σε άλλη μια μεγάλη, φαρδιά και απειλητική ανηφόρα, απ’αυτές με την παχιά την πούδρα, αγανακτήσαμε. Δοκιμάσαμε να την ανέβουμε, αλλά φευ! Ξανά στην βάση. Προσωπικά, εγκατέλειψα. Ήξερα πως δεν θα την ανέβαινα. Όχι εκείνη την ημέρα. Και δεν έβλεπα πιθανό εναλλακτικό πάτημα. Αυτό ήταν, μια έπιασε κάτι σαν ασφυξία, κάτι σαν να εγκλωβίζομαι, να μην μπορώ να αναπνεύσω… Το τελευταίο λύθηκε εύκολα, μόλις χαλάρωσα λίγο την ζώνη και τον θώρακα. Τα υπόλοιπα, τα έλυσε ως δια μαγείας, το γνωστό Ιππικό, όπου σκάσανε πάλι 5-6 μπαϊλντισμένα παιδιά και μας τα ανεβάσαν όλων –πλην του Σταύρου που το ανέβασε μόνος του και βρίζοντας. Ένας από αυτούς, με πορτοκαλί κράνος (Πέτρος νομίζω) έλεγε σχεδόν με παράπονο, ότι αυτή η διαδρομή, με 10 βαθμούς κάτω, δεν έχει καμία δυσκολία. Εκείνη την ώρα, ήθελα να του πω ότι έχει δίκιο, κι ότι συμφωνώ και ότι η περιοχή γενικά είναι υπέροχη με άλλες συνθήκες, αλλά δεν είχα ούτε ανάσα, ούτε αντοχή, ούτε τίποτα. Γυρίζοντας στον τερματισμό, έχοντας αναθεματίσει με την ταλαιπωρία της ημέρας, ήμουν εντελώς πριγκιπικά εκνευρισμένη... Σίγουρα είχα θερμοπληξία, από τα μισά περίπου. Αυτό το αίσθημα που πονάει το κεφάλι, έχει ρίγη κρύου ιδρώτα και ανατριχιάζεις… Το χτύπημα στο κεφάλι, πρόσθετε μια γενική θολούρα, η σκόνη μου είχε στεγνώσει λαιμό και μάτια και οι άπειρες κατηφόρες, μου είχαν νεκρώσει τα χέρια. ΔΕΝ περίμενα τέτοια διαδρομή στην αρχή της ημέρας. ΔΕΝ περίμενα τέτοια ταλαιπωρία, ΔΕΝ περίμενα τέτοιες καταστάσεις και ΔΕΝ ήθελα να το ξαναζήσω ποτέ. Μα ποτέ. Σήμερα όμως, όταν ξύπνησα για την δουλειά, πονεμένη όσο λίγες φορές και κουρασμένη λες κι έσκαβα το βράδυ, σαν να νοσταλγούσα λίγο τα χθεσινά. Σαν να παραδεχόμουν στον εαυτό μου, ότι ναι, σκατοπαίδεμα ήταν, αλλά θα ξαναπήγαινα… Σαν να χαμογέλαγα λίγο με τις αναμνήσεις από διάφορα εσταντανέ, κυρίως από αυτά που κρεμόμασταν από κάπου. Ή με τον Σταύρο να τραγουδάει πρώτη φωνή και εγώ δεύτερη το «Δεν μπορώ να μανούλα μ’ δεν μπορώ / άει σύρε να φέρεις τον γιατρό» σε κατηφόρες. Ή τον Βασίλη, να καλωσορίζει κόσμο και να τάζει τσιπουράκια στις ρίζες των δέντρων και των hard πουρναριών… Τελικά, δεν περάσαμε άσχημα. Και μάθαμε πολλά. Και γίναμε και καλύτεροι οδηγοί, και φάγαμε και σουβλάκια-πατάτες-σαλάτα-πίτες-μπύρες-το ψωμί δεν ήρθε ποτέ. Όλα καλά λοιπόν! Α και κάτι τελευταίο. Η σηματοδότηση της διαδρομής, ήταν πολύ πυκνή και πολύ καλή. Δεν είχαμε χασίματα ευτυχώς και έτσι γλιτώσαμε από έναν ακόμα λόγο ταλαιπωρίας… Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα φλαταδούρια που βλέπατε στα βίντεο, αποτελούν προϊόν φαντασίας της κάμερας. Δεν υπήρξαν ποτέ και πουθενά… Άντε και στο επόμενο λοιπόν !!! Τίτλοι τέλους: ευχαριστώ τους Postmankav: για την σαμπρέλα και τον χαβαλέ ^_^ Katanas: για το φάκτορι σαππόρτ στην αλλαγή σαμπρέλας, με τον Ηλία :) ΒΕΤΑ boys on the resque of the KTM princess John620 Billanti Katemakias για την παρέα, την υπομονή, τον χαβαλέ. Και για τον μη τερματισμό του Σταύρου εξ αιτίας μου Miltos για την βοήθεια στην βλακεία με τις ρίζες... Kordix και λοιπή διοργάνωση, για την ημέρα !!!
  21. 8 likes
  22. 8 likes
    Συνομιλία στο Fb..... - Ελα ρε, τι κάνεις; - bafo.!!! - Mπάφο???????!!!!! - Βάφω ρε μαλάκα, βάφω...!!!
  23. 8 likes
    Επειδή εσείς το ζητήσατε :vv: :vv: Από μια βολτίτσα πριν κανα μήνα στον Αι Γιάννη. Μία με εμένα πάνω...εδώ φαίνεται οτι έχω κλείσει τα μάτια βέβαια :plaf: Και μία με το versys του αδερφού μου.
  24. 7 likes
    Ποσοι γυμνασατε λαιμο???
  25. 7 likes
    Οδηγώ τόσο χάλια που το GPS αντί να μου δίνει οδηγίες, λέει το Πάτερ ημών... ----------- Πάει ο Τσίπρας και ο Στρατούλης στην Αγγλία για μία συνάντηση με τον Κάμερον. Πηγαίνουν στο ξενοδοχείο και ανοίγουν την ντουλάπα να βάλουν μέσα τα ρούχα τους και βλέπουν ένα ποντικό. - "Ρε συ", λέει ο Τσίπρας, "ξέρεις πως είναι ο ποντικός στα αγγλικά για να πάρουμε τηλέφωνο στη ρεσεψιόν να τους πούμε ότι βρήκαμε ένα;" - "Όχι" λέει ο Στρατούλης, "εσύ"; - "Ούτε εγώ" λέει ο Τσίπρας, "αλλά άσε, θα πάρω εγώ... εγώ να εξηγηθώ!!" . . . . - Yes, Reception? - Yes, how can I help you? - Do you know Tom and Jerry? - Yes, of course. - Jerry is here.!! -------------- Ο μικρός δεν μπορούσε να κοιμηθεί μέχρι αργά την νύχτα. Η μαμά του προσπαθεί να το ηρεμήσει. - Σώπα παιδάκι μου, όπου να'ναι θα 'ρθει ο μπαμπάς και θα μας πει ένα παραμύθι. - Τι παραμύθι μαμά; - Πού ήταν μέχρι αυτή την ώρα! ------------- ΣΤΑΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ, ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΜΕ ΤΑ ΔΕΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ! ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΤΑΦΘΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΥΦΛΟΣ. ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΕ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΟΥΣ ΜΠΑΙΝΕΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΕΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΝ ΕΞΩ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΥΦΛΟΣ. ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΟΨΟΥΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΙ. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΚΙ-ΤΙΚΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΑΚΙ ΤΟ ΤΥΦΛΟΥ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙ Ο ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΕΙ: ΡΕ ΣΥ, ΜΕΓΑΛΕ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΕΝΑ ΛΑΣΤΙΧΑΚΙ ΣΤΟ ΜΑΡΚΟΥΤΣΙ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΣΠΑΣ Τ'@ΡΧΙΔΙ@ ΜΕ ΤΟ ΤΙΚΙ-ΤΙΚΙ? ΚΑΙ Ο ΤΥΦΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑΕΙ: ΝΑΙ, ΡΕ Μ@Λ@Κ@, ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΒΑΛΕΙ ΕΣΥ ΕΝΑ ΛΑΣΤΙΧΑΚΙ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΜΑΡΚΟΥΤΣΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ! ------------------ Είναι ένα παιδάκι με τον μπαμπά του στο αυτοκίνητο. Ο μπαμπάς περνάει με > κόκκινο και γυρνάει κάποιος από ένα αμάξι και του λέει: > - Τι κάνεις ρε μουνί;; > Παιδί: Μπαμπά, σε είπε μουνί! > Μπαμπάς: Τι είναι αυτά που λες παιδάκι μου, Χωνί με είπε! > Παιδί: Μπαμπά, Τι είναι Χωνί; > Μπαμπάς: Είναι ένα πράγμα που το χρησιμοποιούμε για να βάλουμε σε ένα > μπουκάλι λάδι. > Παιδί: Μπαμπά, Τι είνα ι λάδι; > Μπαμπάς: Λάδι είναι ο χυμός ενός φυτού που λέγεται ελιά. > Παιδί: Μπαμπά, τι είναι ελιά; > Μπαμπάς: Ελιά είναι ένα δέντρο που φυτρώνει στη γη. > Παιδί: Μπαμπά, τι είναι γη; > Μπαμπάς: Καλά, μουνί με είπε. -------- Περπατάει ένας στον δρόμο και ακούει φωνές από ένα μπαλκόνι.... Κοιτάει προς τα πάνω και βλέπει ένα τύπο να προσπαθεί να ρίξει μια γυναίκα από το μπαλκόνι κάτω.. -Ε!! Τι κάνεις εκεί; Θα την ρίξεις κάτω!!!! φωναζει.. Και ο τυπος απαντα... -Σκάσε ρε η πεθερά μου είναι!!! Και ο τύπος από τον δρόμο απαντά... -Κοίτα την πουτάνα πως γαντζώθηκε!!! ------------ Ο σύζυγος είναι πολύ θεοσεβούμενος, θεοφοβούμενος και έχει προστάτη του τον Άγιο Νικόλαο. Μιά μέρα ξεκινά για επαγγελματικό ταξίδι στην Κρήτη και η σύζυγός του, βρίσκει ευκαιρία να φέρει στο σπίτι όχι ένα, όχι δύο… αλλά τρεις γκόμενους! Ο πρώτος έρχεται με μία σαμπάνια, ο δεύτερος με ένα κουτί γλυκά και ο τρίτος ο καρμίρης δε φέρνει τίποτα. Αρχίζουν τα προκαταρκτικά και ξαφνικά ακούγονται τα κλει διά στην πόρτα. Ήταν ο σύζυγός της! Μέχρι να προλάβει να φτάσει στην κρεβατοκάμαρα ο κερατάς, η κυρία χώνει τους εραστές, μαζί με τη σαμπάνια και τα γλυκά, στη ντουλάπα. Ο σύζυγος τη βλέπει ημίγυμνη, απορεί αλλά της εξηγεί ότι ο Άγιος Νικόλας δεν τον άφησε να κάνει το ταξίδι και εξέδωσε απαγορευτικό λόγω κακοκαιρίας. Η κυρία εκμεταλλεύεται την κατάσταση και του λέει ότι ο Άγιος της έστειλε κι εκείνης μήνυμα… Της είπε μάλιστα να τον περιμένει για να κάνουν έρωτα. Ο σύζυγος τσιμπάει, αρχίζει να χαμουρεύεται με την καλή του και μετά από λίγο η κυρία λέει: - Αχ άγιε μου Νικόλα, να είχα μία σαμπάνια να την πιω με τον αντρούλη μου! Αμέσως ανοίγει η ντουλάπα, βγαίνει ο πρώτος γκόμενος με μία σαμπάνια στο χέρι και λέει: - Εκ του αγίου Νικολάου… Ορίστε η σαμπάνια σας. Τους σερβίρει τη σαμπάνια και φεύγει άνετος. Ο σύζυγος σταυροκοπιέται,ευχαριστεί τον άγιο και συνεχίζει να χαμουρεύεται με την καλή του. Μετά από λίγο η κυρία ζητάει και γλυκά από τον άγιο, οπότε ανοίγει η πόρτα της ντουλάπας, εμφανίζεται ο δεύτερος γκόμενος με τα γλυκά και λέει: - Εκ του αγίου Νικολάου… Ορίστε τα γλυκάκια σας! Ο σύζυγος ξανασταυροκοπιέται, ευχαριστεί τον προστάτη άγιό του και συνεχίζει το χαμούρεμα. Περνά λίγη ώρα, το έχουν κάνει, η κυρία έχει ανάψει τσιγάρο, ο σύζυγος κοντεύει να αποκοιμηθεί, τον τρίτο στην ντουλάπα τον έχουν ξεχάσει, οπότε… ανοίγει η ντουλάπα, βγαίνει ένας μαντράχαλος και λέει: Eκ του αγίου Νικολάου. Επειδή σε πέντε λεπτά κλείνουμε, θέλετε τίποτε άλλο; ------------- "Γιώργο βγάλε τα γυαλιά μου γρατζουνάς τα μπούτια...." "Γιώργο ξαναβάλτα, γλύφεις το παγκάκι" --------------- Άσε, στη δουλειά έχουμε γίνει Big Brother! - Τι; Σας έβαλαν κάμερες; - Όχι, αλλά κάθε βδομάδα έχουμε και μια αποχώρηση! ------------ Μια γριά, άνω των 90 αλλά καλοστεκούμενη, μπαίνει σ' ένα φαρμακείο. - Καλημέρα σας κύριε, έχετε ασπιρίνες; - Ναι, χωρίς αμφιβολία. - Έχετε παυσίπονα; - Βεβαίως. Κανένα πρόβλημα. - Έχετε αντιρρευματικά; - Βεβαιότατα. - Έχετε χάπια για τις ρυτίδες; - Έχουμε και τέτοια. - Έχετε αλοιφή για τις αιμορροΐδες; - Προφανώς. - Έχετε σόδα για το στομάχι; - Βεβαίως έχουμε. - Έχετε φάρμακα για το συκώτι; - Μάλιστα. - Έχετε αγχολυτικά; - Μάλιστα χωρίς αμφιβολία. - Έχετε υπναγωγά; - Ναι, Ναι, έχουμε. - Έχετε φάρμακα για την μνήμη; - Ναι...Μερικά! - Έχετε μπαστούνια; - Προφανώς. - Έχετε στρώματα για τους ηλικιωμένους; - Μα, φυσικά. - Έχετε .... - Επιτέλους Κυρία μου.... είμαστε ένα επαγγελματικό φαρμακείο! Έχουμε όλα τα απαραίτητα προϊόντα! Ποιο είναι το πρόβλημά σας; - Στο τέλος του μήνα, παντρεύομαι τον Δαμιανό που είναι 95 ετών. Θα θέλαμε να ξέρουμε αν μπορούμε να δηλώσουμε λίστα γάμου σε σας.... ----------------
  26. 7 likes
    Νομίζω είσαι λίγο μπερδεμένος. Ο στρατός της επίσημης κυβέρνησης δεν ξεπήδησε ξαφνικά από το πουθενά. Προϋπήρχε και στρατός και ναυτικό και 3 μοίρες αεροπλάνων με σημαντική συμβολή σε μάχες που ήταν σημεία καμπής στο μέτωπο της Β.Αφρικής (πχ Ελ Αλαμέιν). Ξέρεις, εκεί που προσπαθούσαν να εμποδίσουν τις χώρες του άξονα να βάλουν χέρι στα πετρέλαια της Μ.Ανατολής και να κυκλώσουν τη Σοβιετική Ένωση από νότια. Μετά την ήττα του Ρόμμελ στη Β.Αφρική, ο στρατός πολέμησε στις μάχες της Ιταλίας μαζί με μονάδες από άλλους στρατούς κατεχόμενων χωρών (πχ Πολωνία) και η αεροπορία πετούσε αποστολές υποστήριξης στο γιουγκοσλαβικό μέτωπο υπέρ των παρτιζάνων (ρίψεις εφοδίων για την αντίσταση, προσβολή Γερμανικών τμημάτων και συνεργατών, μεταφορά πρακτόρων/συνδέσμων για ανταλλαγή πληροφορίων και κατασκοπία, κλπ), μαζί με αεροπόρους από τις γιουσκοσλαβικές χώρες που δεν ήταν στον άξονα. H Κροατία είχε ταχθεί ανοιχτά με τους ναζί από νωρίς (είχαν και μερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης), ενω από Βόσνιους και Αλβανούς του Κοσσόβου στελεχώθηκαν και 2 μεραρχίες εθελοντών SS για να πολεμήσουν κατά των αντιστασιακών (αντίστοιχες υπήρχαν και από ευρωπαϊκές χώρες, πχ Βέλγιο). Τα τελευταία χρόνια, οι περισσότερες ιστορικές μελέτες και σε δυτικές χώρες και στη Ρωσία κλίνουν στο ότι ο πόλεμος κρίθηκε στο ανατολικό μέτωπο, το οποίο με τη σειρά του κρίθηκε στις καθυστερήσεις των Γερμανών το χειμώνα του 41. Και οι Γερμανοί καθυστέρησαν γιατί απλά έπρεπε να ασχοληθουν με Βαλκάνια και κυρίως με Β.Αφρική για λόγους φυσικών πόρων. Σε αυτό πάνω κρίθηκε όλος ο πόλεμος, να μη βάλουν οι Γερμανοί στο χέρι τα πετρέλαια του Μπακού (γι'αυτό πηγαίνανε προς Σταλινγκραντ) και της Μ.Ανατολής, γιατί αλλιώς μέχρι να έρθουν Αμερικανικές ενισχύσεις στο Ευρωπαϊκό μέτωπο η Σοβιετική Ένωση ίσως είχε αναγκαστεί να διαπραγματευτεί έξοδο από τον πόλεμο (μια επανάληψη δηλαδή αυτού που έγινε στον πρώτο παγκόσμιο μετά την νίκη των επαναστατών, όπου με τη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ αντάλλαξαν εδάφη για κατάπαυση πυρός με τη Γερμανία και τους συμμάχους της -Αυστροουγγαρία, Τουρκία-). Σε τέτοια περίπτωση θα έμενε η Αγγλία μόνη της, μερικές χώρες ουδέτερες (άραγε για πόσο ακόμα να άντεχε η Ελβετία και ποσο να έμενε στην απ'έξω η Ισπανία του Φράνκο) και μια κατεχόμενη Ευρώπη από τη Γαλλία μέχρι τη Μόσχα. Πολύ πράμα μιλάμε και φανταστείτε μόνο πώς θα ήταν σήμερα η Ευρώπη μετά από μερικές δεκαετίες ναζισμού αν οι Σοβιετικοί είχαν χάσει. Οι Σοβιετικοί ευτυχώς όμως άντεξαν μέχρι να ανοίξει το δεύτερο μέτωπο στη Γαλλία και κάποιοι από τους βασικούς λόγους ήταν ότι 1) Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα καθυστέρησε ένα εξάμηνο γιατί ασχολούνταν με την πάρτη μας, και πάλι ήταν οριακά τα πράγματα. Τους έπιασε ο χειμώνας και κολλήσανε μόλις 20 χλμ έξω από τη Μόσχα. Η πόλη ήταν πολιορκημένη και σε περίπτωση που έπεφτε υπήρχε σοβαρή περίπτωση να πέσει και η ηγεσία του κράτους. 2) Ο άξονας δεν καταφερε ποτέ να ελέγξει ικανοποιητικά τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια ώστε να μεταφέρει εφόδια και στρατό για να τους κυκλώσει τελείως από το νότο. Έτσι αναγκάστηκαν να δώσουν μάχες για κάθε μέτρο αντί απλά να περάσουν τις ενισχύσεις τους, και τελικά επέλεξαν να περάσουν από Κριμαία, χερσόνησο του Κερτς και να καταλήξουν στο Σταλινγκραντ με τα γνωστά αποτελέσματα. Η συνολική αυτή καθυστέρηση είχε ως αποτέλεσμα οι στέπες να γίνουν βάλτοι τον χειμώνα, τα μηχανοκίνητά τους στα οποία βασιζόταν όλο το πολεμικό τους δόγμα να κολλάνε στη λάσπη και οι φαντάροι τους να πολεμάνε στους -40 με τα ίδια καλοκαιρινά ρούχα που φορούσαν στο Βελιγράδι και την Αθήνα πριν μερικούς μήνες, ενώ το μοναδικό τους μέσο να περάσουν τις εχθρικές άμυνες, το σώμα αλεξιπτωτιστών, είχε τόσες απώλειες στην Κρήτη ώστε μέχρι το τέλος του πολέμου ποτέ ξανά δεν μπήκε σε μάχη πηδώντας από αεροπλάνα αλλά χρησιμοποιούνταν σαν απλό πεζικό. Εκεί πάνω ακριβώς και όταν ήταν στα όρια της εξάντλησής τους, πρόλαβαν και έφτασαν οι Σοβιετικές ενισχύσεις από τη Σιβηρία, με φαντάρους που και συνηθισμένοι ήταν στις συνθήκες και είχαν τον κατάλληλο εξοπλισμό/ρούχα. Φίλος απο Ρωσία που ο παππούς του ήταν στον πόλεμο μου έλεγε ότι "σχεδόν δεν υπήρχαν λευκοί/ευρωπαίοι στο στρατό που έσωσε τη Μόσχα", θέλοντας να τονίσει το πόσο πολύ είχαν αποδεκατιστεί οι αρχικές μονάδες του σοβιετικού στρατού από λάθη που έγιναν τους πρώτους μήνες της εισβολής και πόσο οριακή ήταν η νίκη. Προφανώς αυτά δεν είναι ψιλά γράμματα στη μάχη κατά του φασισμού. Είναι μια σειρά αλυσιδωτών γεγονότων και όσο και να αρέσει ή να μην αρέσει, και οι αντιστασιακές οργανώσεις στα Βαλκάνια και οι συμμαχικές δυνάμεις στη Μ.Ανατολή ήταν αυτές που εμπόδισαν την ολοκληρωτική περικύκλωση της Σοβιετικής Ένωσης. Αν δεν υπήρχε ένα από τα δύο, αυτομάτως άνοιγε δρόμος που θα επέτρεπε στον άξονα να κάνει ντου στα νώτα του Σοβιετικού Στρατού. Το Ιράκ είχε πάει με τον άξονα για να διώξει τους Άγγλους και το Ιράν (που συνόρευε με ΕΣΣΔ) ήταν επισφαλές , γι'αυτό άλλωστε και υπέστη περιορισμένη αλλά συνδιασμένη εισβολή από Άγγλους και Σοβιετικούς ώστε να ασφαλιστεί ο "διάδρομος" τον Αύγουστο του 41. Από εκεί περνούσαν και πολλά εφόδια που έστελναν οι δυτικοί στην ΕΣΣΔ (τα υπόλοιπα πήγαιναν με νηοπομπές από βόρεια θάλασσα, που ήταν πιο επικίνδυνο λόγω γερμανικών υποβρυχίων κλπ). Με απλα λόγια ο επίσημος κυβερνητικός στρατός της Ελλάδας, ο ίδιος που πολέμησε στον εμφύλιο, συνέβαλε κι αυτός στο να διατηρηθεί ο εφοδιασμός της ΕΣΣΔ Όσο για το τι γινόταν μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, και εδώ και στη γιουγκοσλαβία γινόταν της πόππης από νωρίς, γιατί σαν σωστοί Βαλκάνιοι πολλοί είχαν το νου τους στο πολίτευμα της επόμενης μέρας ενώ η χώρα ήταν ακόμη υπό κατοχή. Τα ψάρια στο γιαλό και το τηγάνι στη φωτιά δηλαδή :lol: Μετά από λίγο οι πάντες χτυπούσαν τους πάντες, γιατί αν γίνει η αρχή και μετά τίθεται θέμα επιβίωσης όλοι πρώτα πυροβολάνε και μετά ρωτάνε. Για παράδειγμα, υπάρχει καταγραφή σε γερμανικά αρχεία (τα οποία συνήθως είναι πολύ εκτενή και λεπτομερή, αφού να φανταστείτε "χαντακώθηκαν" από μόνοι τους στις δίκες της Νυρεμβέργης από αυτά τα στοιχεία :D) για περίπτωση που γερμανική μονάδα είχε πέσει σε ενέδρα και γλίτωσε γιατί το ΕΑΜ ήρθε και χτύπησε την άλλη αντιστασιακή οργάνωση την ώρα που ήταν σε μάχη εναντίον των Γερμανών. Άλλο λοιπόν οι γνώμες του καθενός μας που είναι σεβαστές και είναι και ωφέλιμο να είναι διαφορετικές για να έχουμε μια εξέλιξη σαν κοινωνία, και άλλο τα ιστορικά γεγονότα που έγιναν και δεν αλλάζουν. Δε λέω, κανείς μας δεν τα ξέρει όλα, αλλά επειδή υπάρχουν και σκοπιμότητες καλό είναι να ενημερωνόμαστε από περισσότερες από μια πηγές και να τις συγκρίνουμε για να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα, και όχι μόνο από αυτές με τις οποίες συμφωνούμε. Η διαφωνία είναι καλό πράγμα, και οι επιστήμες και οι κοινωνίες μέσω της αμφισβήτησης προοδεύουν, το κακό είναι το απόλυτο και η επιβολή. Φιλικά πάντα.
  27. 6 likes
    Ακόμα προκαλεί ανατριχίλα αυτό το τραγούδι.
  28. 6 likes
    Το δικό μου είναι πάγιο παντού, μόνιμα το ίδιο και υπάρχει πάντα σε εμφανές σημείο του εργαλείου που οδηγώ σε 2 τροχούς. Αφορά δε Ιστορία - Νοοτροπία - Πεποιθήσεις ζωής. Πάνω από όλα όμως την Ιερή Πατρίδα ! Προέρχεται από το κράνος του Μιλτιάδους, επικεφαλής των Ελλήνων στην μάχη του Μαραθώνος, το οποίο ο Αθηναίος στρατηγός ανέθεσε στο ιερό του Διός στην Ολυμπία μετά την μεγάλη νίκη.
  29. 6 likes
    Λοιπον μολις γυρισα απο το σερβις και εχουμε λοιπον: 1) Αλλαξε το φιλτρο ακριβως αυτο που μου δειχνετε στην φωτογραφια, Το οποιο στην φωτογραφια ειναι σχετικα πιο καθαρο αυτο που εβγαλε απο την μηχανη μου!!! Ειχε τα μαυρα του τα χαλια το φιλτρο!! Ως προς αυτο μπορω να πω οτι η μηχανη δινει τωρα πιο ομορφα το γκαζι και ακουγεται ξανα ο ηχος ο brutal οπως τοτε που την ειχα πρωτο παρει!!! 2) Εσφιξε συμπλεκτη (ηθελε σφιξιμο να πω την αλήθεια, ηταν προγραματισμενο για το σερβις) 3) Εσφιξε και το ρουλεμαν τιμονιου γιατι ακουγοτα ενα ''τακ'' στην εκινηση αλλα εγω νομιζα οτι ηταν σινεμπλοκ οπως μου ειπαν και οι αλλοι μηχανικοι που τελικα ηταν λαθος αυτο! Οσο για τον ηχο, ο μηχανικος μου εκανε μπροστα μου το εξης, το οποιο ειπε και ο paitos: Οταν παταω συμπλεκτη δεν ακουγεται ο ηχος, παραμονο οταν αφινω τον συμπλεκτη (προσοπικα δεν το ειχα προσεξει αυτη την διαφορα) Οποτε ο μηχανικος μου ειπε ο ηχος ειναι φυσιολογικος και οφειλεται σε τζογαρισμα των ελατηριων της καμπανας. Δεν ειναι ανυσιχητικο αλλα ισως στα 60.000 χλμ ισως χρειαστει αλλαγη καμπανας γιατι δεν υπαρχουν ανταλλακτικα ελλατηρια! Τα χαρτια πηρα, αλλα δεν ησυχαζω! θα παω και σε εναν αλλο μηχανικο - φιλο να δω τι θα μου πει γιατι εχει πειρα στις Vstorm. Θα το γεμισω με καλη βενζινη 100αρα και θα παω να την ανοιξω. Το ζουμι παντως ειναι οσες φορε και να του ειπα για μπιελα που την απεκλειε καθετος! Και φιλε μου paito δεν ξερω απο μηχανολογικα πολλα, οτι ξερω απο εμπειριες απο τα αλλα μηχανακια που ειχα. Ας πουμε σε χιλιοταλεποριμενο Honda C50 που ειχα, βαρεσε μπιελα αλλα το καταλαβενες απο χιλιομετρα τον ηχο. Ηταν πολυ χαρακτηριστικος αλλα τοτε ηταν επομενο. Λαδια εκεγε, ειχε μεινει απο λαδια.
  30. 6 likes
    Φλαταδούρα ανηφορική και ξεμπουκώνουμε τα ρημάδια μας. Στροφή και 2 επιλογές.Αριστερά easy, δεξιά hard. Πριν το σκεφτούμε ο Σταύρος μπουκάρει δεξιά.Πίσω εγώ,πιο πίσω η Δανάη. Το έδαφος σε κακό χάλι και το ανηφόρι δύσκολο.Πολύ δύσκολο γιατί έχει και στροφή δεξιά με τεράστια κλίση(δεξιά)που βοηθά να γλιστρήσεις. Κάνω το λάθος να κοιτώ μπροστά,πολύ κοντά στον τροχό για να αποφεύγω τις λακούβες. Ο Σταύρος ανεβαίνει μαλιοκούβαρα! Πίσω στα 10 μέτρα εγώ. Φτάνω στη στροφή. Ωχ!Τι έγινε ρε παιδιά; Κάποιος είχε κολλήσει στην ανηφόρα και ερχόμενος ο Σταύρος με χίλια,γίνονται ένα! Σκόνη,ένα μάτσο σίδερα και 2 κορμιά ιδρωμένα! Μπαααααμ!3 κορμιά!! Έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας.Ξαπλωμένοι και οι 3 έχουμε κουκουλωθεί με τα μηχανάκια και η κλίση της στροφής μας τραβάει προς το εσωτερικό της μέσα στους θάμνους. Καλά ρε φίλε,του λέει ο Σταύρος,που βρήκες να σταματήσεις; Δε σταμάτησα ρε φίλε.Έπεσα,απαντά με απόγνωση ο δύστυχος σύντροχος.Προσπαθούμε να ξεκολλήσουμε. Προσπαθώ να βγάλω το πόδι μου από το μηχανάκι,αλλά το τραβάω και δεν το αισθάνομαι. Ωχ!Λες να έμεινα ανάπηρος; Ρε μπαγλαμά,ασε το πόδι μου,φωνάζει ο Σταύρος.Ουφ,δεν είμαι ανάπηρος! Ξαφνικά βλέπουμε τη Δανάη από την εξωτερική τσουπ,τσουπ η κιουρία να σκαρφαλώνει σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Α,ρε Δανάη.ΘΕΑ!!!! Τα μηχανάκια είναι ανάποδα και χάνουν βενζίνη.Προσπαθούμε να ξεμπλεχτούμε.Να κλείσουμε τα ρουμπινέτα; Γλιστρούν τα μηχανάκια.Δεν σηκώνονται.Παλεύουμε.Ξαναπέφτουμε μέσα στους θάμνους! Προσπαθούμε ξανά.Η ανάσα τελειώνει.Η καρδιά μου χτυπάει.Χτυπάει γρήγορα. Σκάω.Προσπαθώ να βγάλω το κράνος.Τα χέρια μου δεν υπακούν.Δεν βρίσκω το λουράκι. Σκάω.Ξαπλώνω.Τουλάχιστον να βγάλω τα γάντια. Κοιτάω δίπλα μου. Ο Σταύρος κοιτάει το χάος.Προσπαθεί να ανασάνει.Το μηχανάκι του ανάποδα.Μπουσουλώντας το φτάνει και κλείνει το ρουμπινέτο. Το δικό μου είναι ακόμα ανοιχτό;Όχι,το έκλεισα.Σίγουρα;Ωχ,το μηχανάκι κατρακυλάει.Με ξανακουκουλώνει! Α,δε βγαίνω από δω κάτω.Εδώ θα κάτσω.Μέχρι να επανέλθουν οι σφυγμοί. Η άκρη του ματιού μου βλέπει τη Δανάη.2-3 μέτρα πριν την κορυφή κόλλησε. Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό; Σηκώνω το μηχανάκι,πάω να το βάλω μπροστά και μπααααμ!Κάποιος έπεσε πάνω μου. Βρίσκομαι πάλι ξαπλωμένος με έναν καινούριο σύντροφο δίπλα μου. Τι χαμπάρια φιλαράκι;Καλώς ήρθες. Κερνάω τσιπουράκι,του λέω. Βάζουμε και οι 2 τα γέλια και χαιρετιόμαστε εγκάρδια δια χειραψίας. Συνεχίζεται.......
  31. 6 likes
    -τι χορεύεις; -Χάλιγκάλι. -το χάλι το βλέπω.Τον Γκάλη δε βλέπω. ........................................................... Με κοιτάει, την κοιτάω...μου χαμογελάει, της χαμογελάω...μου κάνει νόημα, της κάνω κι εγώ... και όμως κανείς δεν κάνει την πρώτη κίνηση... Αντε πέρνα μωρή επιτέλους και ξημερώσαμε, εγώ έχω...STOP!!
  32. 6 likes
    ζήσε επικίνδυνα ..............πάτα εκεί που σφουγγάρισε η μάνα σου.
  33. 6 likes
    Βέβαια θα μου πείς, ποιός θέλει να συζητάει για πτώσεις, πτου κακά κι όξω από δω κλπ κλπ Πλην όμως, όλοι κοπτώμαστε να φοράμε κράνος σε περίπτωση πτώσης ε? Φτάνει όμως αυτό? Άντε λοιπόν να βάλουμε κι ένα μπουφανάκι μπας και γλυτώσουμε κανά χέρι καμιά πλάτη κανά πλευράκι κλπ. Τώρα που τα βάλαμε λοιπόν όλα αυτά, είμαστε εντάξει, ασφαλείς? Α μπα, δεν παίζει...γι αυτό άντε να βάλουμε και κανά πανταλωνάκι, άντε και καμιά μποτίτσα, άντε κανά γαντάκι, άντε κανά έξτρα προστατευτικό μπας και την σκαπουλάρουμε άμα μας κάτσει η στραβή. οκ τα βάλαμε κι αυτα....άρα τώρα είμαστε θωρακισμένοι και που να σαβουριαζόμαστες τρείς ημερισίως μετά φαγητού δεν καταλαβαίνουμε χριστό ε? Αμ δε...ξέρεις πόσοι και πόσοι τα φορούσαν όλα και κονομήσαν δωμάτιο ευάερο κι ευήλιο στο ΚΑΤ? Διότι ο εξοπλισμός ναι μεν θα μας σώσει σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά θα είναι απλά "κάποιες" και όχι όλες. Από τι καθορίζεται όμως το πως και πότε δεν θα μας σώσει? Από την τύχη? Από την γκαντεμιά μας? Από το κακό το μάτι του γείτονα? Από το καλό το μάτι της γυναίκας του που μας βλέπει και ξερογλύφεται? Να με συμπαθάται, αλλά εγώ το έχω κόψει να πιστεύω στην τύχη και στην γκαντεμιά. Για κάθε τι που συμβαίνει, υπάρχουν λόγοι πίσω του. Πολλοί λόγοι...αμέτρητοι. Τόσο πολλοί όσο ολόκληρο το σύμπαν. Άπειροι δηλαδή. Κι εφόσων είναι άπειροι, σαφώς και δεν μπορούμε να τους υπολογίσουμε όλους, αυτό όμως δεν σημαίνει κι ότι πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένουμε να περάσει η νταλίκα από πάνω μας ε? Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει σε περίπτωση ατυχήματος, τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε τα δυσάρεστα, αλλά και πως να είμαστε προετοιμασμένοι εκ των προταίρων. Ας δούμε καταρχάς την περίπτωση του τρακαρίσματος. Την "στούκα" στην κοθομιλουμένη. Η στούκα, είναι από τα πιό επικίνδυνα ατυχήματα που μπορούν να μας συμβούν και πάρα πολύ παρεξηγημένα. Αυτό που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος, είναι ότι στην στούκα, η ζημιά δεν γίνεται από την απογείωση από την μηχανή αλλά ΠΑΝΩ στην μηχανή στην διαδικασία του ξεκουμπώματος μας από αυτήν. Για σκέψου...τα χέρια σου είναι τεντωμένα πάνω στο τιμόνι σε σχεδόν οριζόντια θέση, κινείσαι με 50 χλμ/ωρα και ξαφνικά ακινητοποιείσαι πάνω σε ένα εμπόδιο, το σώμα σου τείνει να συνεχίσει να κινείται με 50 χλμ/ωρα, αλλά τα χέρια σου που είναι πιασμένα στο τιμόνι, το εμποδίζουν. Τι θα τους συμβεί? Μα θα τους συμβεί ακριβώς ότι θα συμβεί άμα βγείς πεζός σε μιά λεωφόρο κι απλώσεις τεντωμένο το χέρι σου προς το ρεύμα που κινείται με 50 χλμ/ωρα. το πρώτο στην σειρά αμάξι θα πέσει πάνω στο χέρι σου, θα στο ξεκολήσει απ τον ώμο και θα το πάρει μαζί του. Ανατριχιαστικό ε? Ναι, όσο και να σκέφτεσαι μυαλά χυμένα στην άσφαλτο. Γι αυτό φοράμε το κράνος. γι αυτό λέμε και το τι συμβαίνει και τι να κάνουμε σε κάθε περίπτωση. Άρα, συνοψίζοντας....Στην στούκα η κύρια και μεγάλη ζημιά γίνεται κατά το ξεκόλημα μας απ την μηχανή. Τα χέρια σπάνε τελείως πάνω στο τιμόνι, μετά έρχονται η μηροί που κοπανάνε πάνω του καθώς τιναζόμαστε, σπάνε και μαζί αποκολούν και την λεκάνη και τέλος ακολουθεί το κάτω μέρος των ποδιών. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, στο τέλος έχουμε και το τελικό στραπάτσο πάνω στο αυτοκίνητο που καρφωθήκαμε. Ενώ, αν απλά εκτελέσουμε μιά πτήση με 50χλμ/ώρα και προσγειωθούμε στο έδαφος με πλάγια διεύθηνση τι το τραγικό μπορούμε να πάθουμε? πολλά γδαρσίματα αν δεν φοράμε δέρματα και ίσως κάποια ψιλοσπασιματάκια αν δεν γνωρίζουμε το πως να πέφτουμε. Σίγουρα όμως όχι όλα τα προαναφερόμενα(εκτός αν για κακή μας τύχη πέσουμε πάνω σε κάποιο άλλο εμπόδιο) Το μέγα ερώτημα όμως, είναι το τι κάνουμε για να τα αποφύγουμε όλα αυτά. Η λύση είναι μία και μόνη. Το εκτινασόμενο κάθισμα! Επειδή όμως η μηχανές δεν διαθέτουν ακόμη εκτινασόμενο κάθισμα, θα χρησιμοποιήσουμε τα πόδια μας αντ αυτού. Λίγο πριν σκάσουμε πάνω στο όποιο εμπόδιο βρέθηκε μπροστά μας κι αφού είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουμε χώρο για να σταματήσουμε ή να το αποφύγουμε, τινάζουμε το σώμα μας προς τα πάνω ώστε να απογειωθούμε, οπότε να βγούμε έξω απ την μηχανή ώστε να αποφύγουμε τις συγκρούσεις των μελών μας με το τιμόνι κι άλλα προεξέχοντας μέρη, αλλά και με σκοπό να περάσασουμε πάνω απ το εμπόδιο, το οποίο εάν είναι ΙΧ θα είναι και σχετικά εύκολο.Εάν δεν είναι ΙΧ και είναι κάποιο μεγάλο όχημα, τότε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι πρώτον να φύγουμε από την μηχανή προς τα πάνω και με πλάγια διεύθηνση, ώστε να σκάσουμε στο εμπόδιο υπό γωνία κι επίσης να περιστρέψουμε το σώμα μας κατά 90 μοίρες αν είναι δυνατόν, ώστε να σκάσουμε πάνω του με τα πλευρά(κι όσο μπορούμε διπλωμένοι) Αμέσως επόμενη κίνηση, είναι να διπλώσουμε το σώμα μας σε εμβρυακή στάση, έτσι ώστε να είναι κατά το δυνατόν προστατευμένο κατά την προσγείωση. Για φαντάσου να πέσεις στο έδαφος από ένα ύψος δύο μέτρων και να βρεί κάτω το χέρι σου τεντωμένο. θα πάθει ακριβώς ότι λέγαμε ότι θα πάθανε πριν πάνωσ το τιμόνι. Το τρίτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε, είναι να ρολάρουμε αρχικά στο εδαφος και μόλις αποκτήσουμε αίσθηση του προσανατολισμού να απλώσουμε το σώμα μας χαλαρά προς την κατεύθηνση κατά την οποία ρολάρουμε, έτσι ώστε να μην σκαλώσουν κάτω τα προεξέχοντα άκρα μας, κάτι που θα οδηγήσει σε νέα πτήση μετά πιρουετών. εκεί μένουμε και σερνόμαστε με τα άκρα μας να είναι χαλαρά και κατά το δυνατόν χωρίς πίεση προς το έδαφος και δεν κάνουμε ΚΑΜΙΑ προσπάθεια να ανασηκωθούμε παρά μόνο όταν έχουμε σταματήσει τελείως. ΕΞΑΙΡΕΣΗ η περίπτωση που κινούμαστε προς κάποιο εμπόδιο, γκρεμό κλπ όπου κι εκεί όμως, η οποιαδήποτε προσπάθεια μεταβολής της πορείας μας θα πρέπει να γίνει προσεκτικά διότι αν σκαλώσει κάποιο άκρο μας κάτω και αρχίσουμε να τιναζόμαστε στον αέρα, τότε θα φτάσουμε στον γκρεμό μιά ώρα αρχίτερα. Τα περί πτώσης ισχύουν το ίδιο και στην κοινή πτώση που συνέβει είτε από φρένα είτε επειδή την είδαμε Ρόσιδες στην στροφή(όχι Ρωσίδες ρεεε) Με μία σημαντική επισήμανση όμως. Σε περίπτωση πτώσης, σούπας, χύμας, σαβούρδας κλπ, πρώτο μας μέλημα είναι να απαλαγούμε από την μηχανή. Να θυμάσται ότι η μηχανή έχει μεγαλύτερο βάρος από εμάς και τα μέταλα της έχουν μικρότερο συντελεστή τριβής. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη αδράνεια και μικρότερη τριβή για να σταματήσει. Άρα όταν εμείς θα έχουμε σταματήσει, η μηχανή θα έρχεται από πίσω μας με όσα έτοιμη να περάσει από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας. Γι αυτό, αν φύγουμε από δεξιά, δίνουμε με πόδια και χέρια μία στην μηχανή να φύγει αυτή αριστερά κι εμείς ακόμη πιό δεξιά ώστε να μην συναντηθούμε πουθενά. Για φαντάσου τι θα γίνει, άμα εσύ σταματήσεις ελαφρά πάνω σε ένα μαντράκι κι έρθει από πίσω σου η μηχανή με μιά ταχύτητα 20 χλμ/ώρα και σε βρεί με την κόψη του τιμονιού στην σπονδυλική στήλη? Παράλυτος στην καλύτερη περίπτωση και νεκρός στην χειρότερη.(ή ανάποδα?) Επίσης, στην περίπτωση του hisiding, πολύ σημαντική είναι η αντίδραση μας ακριβώς την στιγμή που η μηχανή προσπαθεί να μας πετάξει από πάνω της. Εκεί, πολύ σημαντικό είναι να κρατήσουμε το γκάζι ανοικτό και να πιέζουμε δυνατά το μαρσπιέ (πατάκι) που βρίσκεται στο εσωτερικό της στροφής, ώστε να διώξουμε την μηχανή με το πλάι και να μη μας εκτινάξει εκτινασόμενη, διότι εκεί οι συνέπειες είναι πραγματικά απρόβλεπτες και τραγικές. Τι σας λέω τώρα ε? Και που να τα σκεφτεί κανείς όλα αυτά εκείνη την ώρα θα μου πείς κι εσύ... Κι όντως, έτσι είναι! Εκείνη την ώρα δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά. Ότι κάνεις θα γίνει αυτόματα με ελάχιστη συμετοχή της συνειδητής σκέψης σου. Πριν φτάσει όμως η στιγμή, μπορείς να κάνεις πάρα πολλά. Και το βασικότερο όλων είναι το να σκέφτεσαι την πτώση. Μη φοβάσαι να την σκέφτεσαι. Δεν ξέρω αν εσύ πιστεύεις ότι είναι γρουσουζιά, αλλά εγώ πάντως που την σκέφτομαι πάντα, παντού κι όλων των ειδών τις πτώσεις αλλά και στραβές, δεν έχω παρά μόνο 3 ατυχήματα σε προπονήσεις και 1 σε αγώνες(άρα πήγαινα κοντά στα όρια και εις γνώση μου ότι ρισκάρω) και σε ΚΑΝΕΝΑ από τα τέσσερα δεν έπαθα τίποτα γιατί ήξερα από πριν ΑΚΡΙΒΩΣ τι επρεπε να κάνω. Αν υπολογίσει κιόλας κανείς ότι οι δύο πτώσεις ήταν Hisiding θα καταλάβει ότι τελικά το σύστημα δουλεύει. Γι αυτό το ξαναλέω...ζήστε και ξαναζήστε στην φαντασία σας την πτώση, την στούκα, την στραβή και δοκιμάστε τις αντιδράσεις σας εκεί. Για να καταλάβεται πόσο συχνά και πόσο έντονα το κάνω εγώ αυτό, φτάνει να σας πώ ότι καμιά φορά που κάθεται και κάνω καμιά χοντρή ταρζανιά (βλέπε καγκουριά) στον δρόμο, λέω μέσα μου...."Όλο κάτι τέτοιες μαλακίες κάνεις ρε και τρώς κάθε τρείς και λίγο τα μούτρα σου!" Ενώ στην πραγματικότητα, δεν έχω φάει ποτέ τα μούτρα μου. Απλά απ το λέγε λέγε(σκέψου σκέψου) μου έχει μείνει το συναίσθημα ότι έχω πέσει καμιά χιλιάδα φορες
  34. 5 likes
    εμένα είναι λογότυπο των tool ( ) του συγκροτήματος που εκτιμώ περισσότερο απ'ολα και συμβολίζει με χιουμοριστικό τρόπο το ανδρικό "εργαλείο"
  35. 5 likes
  36. 5 likes
    ....Με το ζόρι γυρίσαμε τα μηχανάκια πίσω και κατεβήκαμε να πάμε από την εύκολη διαδρομή. Εγώ πάντως την κατηφόρα την κατέβηκα με της Δανάης το μηχανάκι.Λεπτομέρειες. Στην είσοδο της ανηφοροκατηφόρας κάτω από ένα δέντρο ο Νίκος ο CB,αποκαμωμένος με βλέμα που κοίταγε στο βόρειο πόλο την στιγμή που αποκόπτεται ένας τεράστιος πάγος, εκλιπαρούσε για λίγο νερό. Πήγα να του δώσω το λίγο δικό μου αλλά δεν το δέχτηκε. Θα περιμένω το φορτηγό μου είπε. Κράτα το νερό σου θα σου χρειαστεί.Έχει κάτι δύσκολα κομμάτια παρακάτω. Ψυχάρα ο Νικόλας.Τον χαιρετήσαμε όπως χαιρετά η μάνα το γιο,όταν φεύγει φαντάρος.Στην πρώτη κατηφόρα ο Σταύρος κάνει έντο και συγκρατεί το μηχανάκι με την πλάτη!Άτσα! Κάνω και γω.Κουτρουβαλάω τον κατήφορο σαν άδειο σακί μαζί με το μηχανάκι. Ωωωωω!Πονάει όλο μου το κορμί.Το τιμόνι μου καρφώθηκε στο μπούτι και με ξέρανε. Τα παιδιά με κοιτούν αλλά δεν γελάνε.Ήταν σοβαρά τα πράγματα. Και που να το βρεις το κουράγιο για γέλια. Επόμενο ανηφόρι. Είναι 2 παλικάρια που παλεύουν να το ανέβουν εναλλάξ.Είναι σε άθλια σωματική κατάσταση. Φεύγει ο ένας και στα μισά φέρνει κουτρουβάλες προς τα κάτω. Φεύγει ο άλλος,φανερά κουρασμένος,φτάνει στη μέση και καταρρέει! Ωχ!Λέει η Δανάη.Σειρά μας! Φύγω πρώτος.Ανεβαίνω,έχει και στροφούλα,ίσα που το μαζεύω μη κάνει τετακέ,τσιμπάω συμπλέκτη ανεβαίνω. Ξεκινά ο Σταύρος ανεβαίνει αέρα-πατέρα.Μια χαρά. Η Δανάη στα μισά δεν έχει άλλο γκάζι,τελειώνει,μαλιοκούβαρα κάτω! Ξανά το σκυλί.Μένει στη μέση μαρσάροντας. 10 λεπτά ήμουν κάτω από τον ήλιο και με την κούραση που είχα ήρθε το αναπάντεχο. Ζαλιζόμουν.Ζαλιζόμουν κανονικά.Τι κάνουμε τώρα; Σταύρο ζαλίζομαι. Φύγε και όπου βρεις έξοδο κάντην! Έφυγα. Πρώτη φορά από τότε που έγινα πουροντούρος,άφηνα συντρόφους πίσω. Σκέφτηκα διαφορετικά όμως. Αν μείνω,ίσως λιποθυμήσω.Ίσως πάθω κανένα καρδιακό επεισόδιο. Καλύτερα να φύγω.Και έφυγα. Δεν αποχαιρέτησα τη Δανάη.Σταδιάλα. Ψάχνω για έξοδο συνεχίζοντας τη διαδρομή. Μικρή ουρά σε μια ανηφόρα που δεν τη βλέπω όλη. Τι γίνεται ρε παιδιά; Ρωτάω. Ανηφόρα με στροφή και σκαλοπάτι με ρίζες πάνω στη στροφή!Και τα παιδιά της βοήθειας έχουν γονατίσει. Γκλουπ!Εγώ δε βρίσκω το τιμόνι από τη ζαλάδα! Σειρά μου.Φόρα,φτάνω στη στροφή,βλέπω το σκαλοπάτι με τις ρίζες,σουζάρω το μηχανάκι και το παρατάω. Πιάνουν τα παιδιά της βοήθειας το μηχανάκι αλλά εγώ φέρνω τούμπες προς τα κάτω! Δεν έχω δύναμη να ανέβω την ανηφόρα με τα πόδια. Κάθομαι στα γόνατα και ακουμπώ το κεφάλι στο χώμα.Έχω τελειώσει. Έλα φίλε τέλος τα δύσκολα.Κοντεύεις στο τέρμα σήκω,φώναξαν τα παιδιά από πάνω. Αυτό ήταν. Βρήκα δυνάμεις.Ήμουν καλά.Μπορούσα να το κάνω. Ανέβηκα την ανηφόρα με τα πόδια,έπιασα το μηχανάκι με τσαμπουκά και ξεκίνησα να φύγω. Φίλε καλύτερα να πάρεις την κοίτη του ποταμού.Θα σε βγάλει στη άσφαλτο. Είσαι σε άσχημη κατάσταση μου τόνισαν τα παιδιά της διοργάνωσης. Καλά είπα,αλλά από μέσα μου, βροντοφώναξα:Πριτς!Θα τερματίσω! Στον τερματισμό φτάνοντας στο αμάξι μας βλέπω ξαπλωμένους τον is@ne και τον postmankav. Ψέλλισα,λίγο νερό ρε παιδιά. Και μου έφεραν νερό.Πολύ νερό. Το ξέρετε ότι νερό έχει γεύση;Όχι; Ούτε εγώ το ήξερα. Το έμαθα χτες.Τι γεύση; 2strokes babe!!!!!!!
  37. 5 likes
    Μεχρι τη Χαιδελβεργη τα χιλιομετρα εφυγαν πολυ γρηγορα. Συναντησα το Σταυρο εξω απο τη δουλεια του και τα ειπαμε για λιγη ωρα. Ειχε ερθει στη Γερμανια πριν λιγο καιρο και θα καθοταν για ενα μικρο διαστημα δουλευοντας εκει. Πιασαμε κουβεντα περι ταξιδιων, νοοτροπιας των λαων και βεβαια -τι αλλο;- για μηχανες... Ηταν ενα γλυκυτατο παλικαρι, χαμογελαστος και πολυ ευγενικος. Πολυ ωραιος τυπος! Η πενταμορφη και το τερας η "πως να χαλασετε μια ωραιοτατη φωτογραφιας μοτοσυκλετας"! :lol: Κοιταζε με λαχταρα τη μηχανη και με ρωτουσε για το ταξιδι που ειχα μπροστα μου, ομως εγω ηθελα να του πω οτι το "ταξιδι" που εκεινος ειχε ξεκινησει ηταν πολυ καλυτερο απο το δικο μου. Xαμογελασα και δεν ειπα τιποτα. Καποια πραγματα απλα δεν λεγονται με λογια. Θα ηθελα να καθομουν περισσοτερο να τα λεγαμε αλλα ο χρονος οσο και να μην ηθελα πιεζε. "Κριμα ρε φιλε!" -το ειδα οτι στεναχωρηθηκε αλλα ηξερα οτι καταλαβαινε. Βαρυ πραγμα η ξενιτια, ακομα και για λιγο καιρο. Το ειχα νοιωσει στο πετσι μου καλα τα χρονια που ζουσα στο βροχονησο... Απο πανω μας ο ουρανος ειχε μαζεψει συννεφα αλλα κρατουσε ακομα. Λες να ημασταν τοσο τυχεροι μεχρι το Leverkusen; Ο Κωστης στο τηλεφωνο μου εκοψε τα ποδια: "Βαλε αδιαβροχα. Εδω βρεχει ασταματητα."
  38. 5 likes
    Παιδια, θερμη παρακληση αν θελετε να σπαμαρετε καντε το αλλου ρε σεις... Αν ειναι ευκολο ας το τακτοποιησει λιγο ενας συντονιστης το thread.
  39. 5 likes
  40. 4 likes
    ο θανατος που τον φλερταρω καθε φορα που καβαλαω το καθε μηχανακι μου. η μεγαλη απο κατω αντιπροσωπευει την φτωχια,την απελπισια και την απαξιωση της ανθρωπινης ζωης,μαζι με την υποκρισια που κρυβεται επιμελλως πισω απο τις μασκες,ή τις θλιμενες ψυχες.
  41. 4 likes
    Ένα τμήμα της εικόνας του DRZ400E το οποίο αναπαριστά την κυλινδροκεφαλή και τμήμα του κορμού της μηχανής σε μία σύνθεση γεωμετρικών σχημάτων η οποία καδραρισμένη με αυτό τον τρόπο συμβολίζει την ισορροπία ανάμεσα στην υψηλή απόδοση και την άρτια σχεδίαση που πρεσβεύει κατ΄εμέ αυτό το προϊόν σε τέτοιο βαθμό ωστέ να έχει γίνει το άβαταρ μου σε όλα τα φόρουμ που συμμετάσχω. ΥΓ. Τι έγραψα ο καραγκιόζης!
  42. 4 likes
    ναι ρε.... άμα βγάλεις την ηλ. κουβέρτα, θα δεις ότι έχει το ελαστικό κανονικά από μέσα της !!!! εκτός κι εννοείς για τον πιλότο του ελικοπτέρου !!!
  43. 4 likes
    Ας συνεχίσω εγώ από το σημείο που ο Billanti έφυγε. Με το που μου λέει πως φεύγει,απορώ,λέω από μέσα μου "τι λέει". Αλλά πριν μιλήσω έρχεται η επόμενη ατάκα που με αφήνει κάγκελο,"φίλε δεν την βγάζω,ζαλίζομαι" εκείνη την στιγμή σάστισα,τα ξέχασα όλα. Φύγε του απαντάω,θα κάτσω εγώ με την Δανάη. Ο BILL την κάνει και εγώ πάω προς το σημείο που η Δανάη νωρίτερα είχε προσπαθήσει 2 φορές να ανέβει. Φθάνω και την βλέπω στην αρχή της ανηφόρας απλά να κάθετε σαστισμένη. Ένα παλικάρι που έχει εγκαταλείψει στα μισά της ανηφόρας και απλά έχει συρθεί στην άκρη και αυτό κάθετε και κοιτάει με ένα βλέμμα εγκατάλειψις. Ρωτάω την Δανάη αν είναι καλά..... Ευτυχώς η απάντηση είναι θετική. Και τώρα το ΚΤΜΑΚΙ τι θα γίνει????Πρέπει να ανέβει....... Ήθελα να της το ανεβάσω αλλά δεν μπορούσα,η κούραση και η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Καθόμαστε για λίγο και να ξεπροβάλει σε κάποια στιγμή η σκούπα. Τα παιδιά ανεβάζουν το ΚΤΜ και συνεχίζουμε Αφήνω την Δανάη να μπει μπροστά μιας που πλέον ένιωθα υπεύθυνος γι αυτήν.. Προχωράμε,ξαφνικά βλέπουμε μια ανηφορική δεξιά με μια ρίζα στην μέση. Πάω με το ΚΤΜ. Γκάζι,γκάζι,γκάζι........το εργαλείο σηκώνει σούζα και ο μπροστά τροχός περνάει. Ο πίσω όμως......................... Με λίγη βοήθεια τα καταφέρνω και περνάω, Γυρνάω να βρω την Δανάη. Έχει κολλήσει και αυτή ποιο δίπλα. Άντε βοήθεια ξανά και τσούπ ανεβαίνει και το αγρίμι. Συνεχίζουμαι και μετά από κάμποση ώρα εμφανίζετε μπροστά μας ένα μεγάλο,παρατεταμένο σαθρό ανυφόρι που έχει μετατραπεί σε μαι ατελείωτει διαδρομή με πούδρα. Η Δανάη φεύγει πρώτη. Ξεκινάει καλά..... Εγώ από πισω την κοιτάω και ουρλιάζω. "Γκάζι Δανάη"της φωνάζω. Όλα πάνε καλά και ξαφνικά το μηχανάκι κολλάει. Εκεί τελείωσαν όλα. Η Δανάη κατεβάζει το ΚΤΜ σιγά,σιγά. Την πλησιάζω. "Είσαι καλά"την ρωτάω. Και προσπαθώ να την εμψυχώσω όσο μπορώ γιατί ο τερματισμός είναι κοντά. Γυρνάει με κοιτάει με ένα ύφος απελπισίας και μου λέει. Δεν αντέχω άλλο,δεν περνάω καλά,νιώθω εγκλωβισμένη μέσα σ αυτά τα βουνά. Η απάντηση της με ταρακουνάει,θέλω να τερματίσω αλλά πάνω απ όλα μετράει η παρέα. "Μην μασάς"της απαντάω. "Ανεβαίνουμε αυτό το ανηφόρι και γυρνάμε πίσω από άσφαλτο" Όπως και έγινε. Εκείνη την στιγμή σκεφτόμουνα διάφορα. Από την μία ήθελα να την αφήσω να γυρίσει με την σκούπα από την άσφαλτο και εγώ να συνεχίσω μόνος. Και από την άλλη να πάω μαζί της,γιατί αυτό είναι το σωστό. Έκανα το δεύτερο και δεν το μετάνιωσα. Να σαι καλά ρε Δανάη και να σαι πάντα δυνατή. Τελικά το enduro μπορεί να δημιουργήσει φιλίες μέσα από τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες του. Αυτό κατάλαβα εχθές. Μπράβο σε όλα τα παιδιά από το ΜΒ που πήραν μέρος. Άντε και στα επόμενα,με μεγαλύτερη πείρα πλέον.
  44. 4 likes
    Φέτος το καλοκαίρι έπρεπε να απαρνηθώ την καλοκαιρινή μου ερωμένη. Την γεύτηκα μόνο κατά την επίσκεψη-εξπρές του τέλους του Σεπτέμβρη η οποία, κουτσουρεμένη όπως ήταν, μου έδινε 30 ώρες να κάνω τις δουλειές που έπρεπε και ίσως να πάρω και μία τζούρα εξωτικής ομορφιάς. Εκτός αυτού το καλοκαίρι μου πέρασε δίχως το αγαπημένο μου κίτρινο χρέπι, άλλη μία απώλεια την οποία υποσχέθηκα στον εαυτό μου να γλυκάνω νοικιάζοντας ένα μηχανάκι και φτιάχνοντας την συνέχεια αυτού του θέματος. Άλλωστε το περασμένο καλοκαίρι όλα έγιναν σε ρυθμό τροχάδην και έμειναν πολλές εκκρεμότητες. Τι συμβαίνει όταν κάνεις δώρο μερικές ώρες στην Σέριφο με ένα μηχανάκι σε ένα tzoutz στερημένο και από Σέριφο και από DRZ ; Το απόλυτο ξεσάλωμα, 120 χιλιόμετρα και πολλές φωτογραφίες για να χαζεύουν οι Mybikers τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Ας αρχίσουμε από το εργαλείο..... Ναι, ναι, ναι, καλά βλέπετε, μιλάμε για ένα ταπεινό Yamaha Trailway 125. Τα καλά του: Πρόκειται στην ουσία για ένα μηχανάκι trial των αρχών της δεκαετίας του '80 με χοντρούς, μικρούς τροχούς. Η γεωμετρία, οι διαστάσεις, οι διαδρομές των αναρτήσεων, όλα είναι πανομοιότυπα με αυτά των trial κατασκευών, ακόμα και του σήμερα. Πολύ ελαφρύ, μαλακό και φιλικό είναι ένα τέρας ευελιξίας. Και φυσικά είναι αλεξίσφαιρο και πάλι καλά γιατί...... ας δούμε τα κακά του. Τα κακά του: Το μηχανάκι ως νοικιάρικο ήταν σε κακή κατάσταση. Ήταν έτοιμο για χειμερία νάρκη και επισκευές αλλά αποφάσισα να το πάρω καθώς δεν υπήρχε αναλλακτική λύση. Είχα σχέδια άλλωστε! Είχε 30Κ Km στο κοντέρ του και πατίναρε αγρίως. Αυτό έκανε την αξιοποίηση του ούτως ή άλλως αναιμικού μοτέρ πολύ δύσκολη. Τα ρουλεμάν του λαιμού είχαν λίγο τζόγο αλλά όχι τραγικό. Η αλυσίδα ήταν κατάξερη και χαλαρή και ένας θεός ξέρει αν οι αναρτήσεις είχαν ποτέ συντηρηθεί [σιγά μην]. Οι χοντροί τροχοί ενώ είναι βολικοί και χρήσιμοι για αρχάριους στο χώμα, βάζουν περιορισμούς σε πιο έμπειρη χρήση. Και φυσικά πληθώρα ήχων διαφορετικών αποχρώσεων ξεχυνόταν από το μικρό μοτεράκι που ποιος ξέρει τι έχει τραβήξει μέχρι τώρα. Παρόλα αυτά με συγκρατημένα παιχνιδιάρικη διάθεση όλα πήγαν μια χαρά και το μηχανάκι έκανε όλα όσα του ζήτησα. Και δεν του ζήτησα και λίγα. Απλώς το άφησα να μου δείξει μόνο του σιγά σιγά τι μπορεί να κάνει και τι όχι. Και μπορώ να πω ότι μοτοσυκλετιστικά πέρασα υπέροχα. Thank you Trailway, κατέκτησες μία θέση στην καρδιά μου! Stay tuned, θα ακολουθήσει το χρονικό, δε δόσεις όπως πάντα, έχουμε και δουλειές που μας κυνηγάνε....
  45. 4 likes
    Tα λογια περισσευουν :wub:
  46. 4 likes
  47. 4 likes
    Νέος γείτονας εδώ στην γειτονιά... διαμόρφωσε το γκαράζ του σε συνεργείο τέλειο, με τα πάντα οργανωμένα και όμορφα. Έχει και στριτ μηχανή και εντούρο που την πάει με τρέιλορ στο βουνό. Με το που το είδα πριν κάποιους μήνες χάρηκα! Ωπ! σκέφτηκα, και άλλος μηχανόβιος στην γειτονιά. Πήγα να του μιλήσω σε μια φάση με το που είχα παρκάρει την μηχανή μπροστά στο σπίτι μου και με είδε... εκείνη την ώρα είχε γυρίσει από εντρουροβόλτα μες τις λάσπες και χαμογελαστός και κατέβαζε το μηχανάκι από το τρέιλορ με την βοήθεια ενός φίλου του. Λέω ευκαιρία είναι να συστηθώ. Πάω του λέω "καλησπέρα, είμαι γείτονας, καλώς ήρθες στην γειτονιά. Χαίρομαι που βλέπω να γινόμαστε πολλοί οι μηχανόβιοι. Είμαι ο Μιχάλης. Θέλεις βοήθεια να κατεβάσεις το μηχανάκι;" -ΟΧΙ... Αυτό ήταν.. δεν είπε τίποτε άλλο και μπήκε στο γκαράζ του... Ήθελα να του ρίξω μολότωφ! Το συμπέρασμα μου είναι πως και ο συγκεκριμένος τυπάς, αλλά και ο δικός σου, είναι ακοινώνητα όντα και μ@λ@κες στην συμπεριφορά που δεν αξίζει να ασχολείσαι άλλο μαζί τους!
  48. 4 likes
    Ήταν δυο φίλοι μουσικοί, αδελφικοί φίλοι. Ξαφνικά πεθαίνει ο ένας από καρδιά. Πέφτει σε μελαγχολία ο άλλος. Περνάει ο καιρός κι αυτός δε μπορεί ακόμα να αποδεχτεί την απουσία του φίλου του. Κάθε μέρα παρακαλά τον Θεό να του παρουσιάσει για τελευταία φορά το φίλο του, να τον δει έστω για λίγο. Ξαφνικά γίνεται ένα θαύμα κι εμφανίζεται μπροστά του… - Γρηγόρη! Πόσο μου έλειψες! Δεν το πιστεύω ότι σε βλέπω!… Κάθε μέρα ζω με την ελπίδα ότι όπου κι αν είσαι, περνάς καλά… - Όντως. Η αλήθεια είναι ότι περνάμε πολύ καλά… Βασικά Σωτήρη, εγώ αν ήρθα εδώ σήμερα, είναι για να σου πω κάποια πράγματα. - Καλά ή κακά; - Και τα δύο. - Πες τα καλά πρώτα… - Τα καλά είναι ότι περνάμε καταπληκτικά… Συναυλίες συνεχώς… Προχτές έπαιζε ο Ζαμπέτας κι από κάτω όλοι πίναμε μαύρο και τραγουδούσαμε «Ο σκύλος, ο αράπης, ο ταμ ταμ ταμ»… Πριν μια βδομάδα έπαιξε ο Βαμβακάρης με τον Παπαϊωάννου, έχουν κάνει νέο γκρουπ πλέον… Άσε σου λέω, πολύ καλά σκηνικά… - Απίστευτο! Αυτό είναι καταπληκτικό!… Και τα άσχημα; Ποια είναι τα άσχημα; - Εεεε…χμ…βασικά…βγήκαν αφίσες… Παίζεις το Σάββατο…!
  49. 4 likes
  50. 4 likes
    Ήρθε και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Λογικά ο ανεμιστήρας που είχα ανοιχτό το καλοκαίρι, ήταν από Boeing 737...Δεν εξηγείται αλλιώς!!!!! ........................................................ Βλέπω μερικές γυναίκες στο δρόμο και αναρωτιέμαι αν έχουν βαφτεί ή αν έχουν χάσει στο paintball... ....................................... ΒΑΣΙΛΙΑΣ : βασιλεύει ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ : κυβερνάει ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ : πολεμάει ΠΟΛΙΤΗΣ : δουλεύει για και τους τρεις ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ : μπερδεύει και τους τέσσερις ΓΙΑΤΡΟΣ : ξεμπερδεύει και τους πέντε ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ : δηλητηριάζει και τους έξι ΠΑΠΑΣ : κηδευει και τους εφτά ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ : θάβει και τους οχτώ ΔΙΑΒΟΛΟΣ : παίρνει και τους εννιά ΓΥΝΑΙΚΑ : εξαπατά και τους δέκα...!!!