Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 10/21/19 in all areas

  1. 22 likes
    Ωραιος καιρος, ωραια παρεα και η χαρα του να θετεις ενα στοχο και να τον καταφερνεις.
  2. 20 likes
    Μάλλον ερείπια εδώ, ο δρόμος στο βάθος γεμάτος ταβέρνες και μπυραρίες, καρφίτσα δεν πέφτει καθώς τα στομάχια όλων αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Τρώω μερικές απορρίψεις, αλλά βρίσκω μια αυλή στον ξύλινο πάγκο της οποίας απολαμβάνω ένα κότσι και μερικές παγωμένες μπύρες, ντόπιες, μαύρες. Όπως τρώω παίζει στο βάθος Rolling Stones, το πιάνει το αυτί μου: ‘How does it feel, how does it feel? To be on your own, with no direction home A complete unknown, like a rolling stone’ Ε, λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση είναι ‘καθόλου άσχημα’. Έγραψα ήδη για το σωματικό κομμάτι, ότι προτού φύγω με προβλημάτιζε αν θα μπορώ να κάνω back to back 600-700 χιλιόμετρα κάθε μέρα. Το άλλο κομμάτι για το οποίο δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος είναι ψυχολογικά πώς θα ανταπεξερχόμουν σε ένα τόσο μοναχικό ταξίδι. Τον τελευταίο μισό μήνα τριγυρνάω τον Βορρά μιλώντας μόνο περιστασιακά με τυχαίους ταξιδιώτες ή με όσους μου παραχωρούν ένα δωμάτιο σπίτι τους. Αλλά το 90+% του χρόνου μου είμαι ολομόναχος. Πριν κάποια χρόνια αυτό θα μου ήταν βαρετό, στενάχωρο, ίσως και αβάσταχτο. Αλλά τη δεδομένη στιγμή είναι κάτι που αφενός επιζήτησα και αφετέρου ως τώρα απολαμβάνω: Έχει κάτι το λυτρωτικό το να βουτάς τη μηχανή και να είναι μόνη σου έγνοια το τομάρι σου, το ποια χώρα / πόλη / τόπο θα διαλέξεις να δεις μες στη μέρα σου, όλα αποφασισμένα στην στιγμή. Να κοιμάσαι σε μέρη πολύ έξω του comfort zone σου, να γεμίζεις το 24ωρο σου εντελώς αλλιώτικα από την εκτός ταξιδιού ζωή, θα ‘θελα να το αποκαλέσω ‘ελευθερία’ το κυρίαρχο συναίσθημα, αλλά παρα-τείνει στο κλισέ. Και όσο και αν η οδήγηση, η πλοήγηση, τα μέρη γύρω σου να σε αποσπούν, στην τελική είσαι εσύ και οι σκέψεις σου, μόνοι. Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που αποζήτησα την συντροφιά, οποιασδήποτε μορφής: Φιλαράκια, κοπέλα, συνταξιδίωτη. Ήταν λιγότερες απ’ ότι υπέθετα αυτές οι στιγμές. Πιο πολύ απ’ όλα με τρομάζει το γεγονός ότι οι η μοναξιά δεν με ενόχλησε. Αντιθέτως μάλλον.
  3. 19 likes
    Απίστευτο το πόσο μπορεί να σε εντυπωσιάσει κάτι φαινομενικά τόσο μα τόσο σύνηθες! Πόσο μπορεί να μην είναι πια δεδομένο ότι ο ήλιος θα δύσει! Ευτυχώς παραμένει δεδομένο ότι θα ανατείλει αύριο το πρωί. Η Σκανδιναβία είναι πια παρελθόν, από αύριο Βαλτική. Νύχτα πια μπαίνουμε στο Ταλίν. Στο μουσκεμένο αμπάρι ευχαριστώ τους Εσθονούς για τις πληροφορίες και ένα- ένα τα μηχανάκια παίρνουν μπρος (το ninja κάνοντας τους μεταλλικούς τοίχους να αντηχούν!) και οι ρόδες κυλούν για πρώτη φορά επί Εσθονικού εδάφους, μιας χώρας την οποία δεν αναγνωρίζεις πάντα στον χάρτη. Σε κάθε διασταύρωση όλο και κάποιος από το κονβόι βγάζει φλας και χάνεται στην νύχτα, έρχεται και η δική μου σειρά. Μην ξέροντας τι να περιμένω από αυτή τη χώρα, διαλέγω για πρώτη φορά στο ταξίδι να εμπιστευτώ το booking έναντι του Airbnb ευελπιστώντας να μην πετύχω καμια τρώγλη. Α, και κάτι με parking. Πόσο έξω μπορεί να πέσει κανείς! Κανένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα παρκάρω το VFR σε ένα ξύλινο (!) χαμόσπιτο ενός χωματόδρομου σε κάτι σαν εργατικές κατοικίες από τα κομμουνιστικά χρόνια. Άριστα τα κατάφερα.
  4. 18 likes
    Κάποια επέτειος 450 ετών εορτάζεται, τώρα τι και πώς δεν μου είναι σαφές. Στον κεντρικό πεζόδρομο επικρατεί το αδιαχώρητο, αναγκάζομαι να κρατάω την κάμερα σχεδόν πάνω από το κεφάλι για να μην απαθανατίσω απλά περαστικούς. Για κάποιο λόγο βέβαια, δεν είναι η κακή κίνηση ή ο τουρισμός που αλλοιώνει, όλα δείχνουν πως πρόκειται απλά για μια πόλη που γιορτάζει και ότι οι κάτοικοι είναι αυτοί που έχουν βγει στον δρόμο. Ένα όμορφο σιντριβάνι, ένα πλακάτ για φωτογράφιση, τα πάντα μου βγάζουν μια ευχάριστη εικόνα. Ω και τι μάρμαρα! Στην πλατεία έχουν μαζέψει όλα τα παιδάκια με κάτι σαν θεατρικό, πετυχαίνω σε αρκετές γωνίες αντίστοιχα. Και μια συστοιχία σιντριβανιών. Σαν τα κρύα τα νερά! I love Lublin, και εγώ μαζί σας!
  5. 18 likes
    Μερικές φρέσκες φώτο από χθες/προχθές. Ο βραζιλιάνος φίλος μου έδειχνε τις παραλίες εκεί, εγώ του δείχνω τα βουνά μας.
  6. 17 likes
    Το παιδί με το Kawasaki μου προτείνει να πιούμε έναν καφέ στο σαλόνι, οπότε πιάνουμε κουβέντα. Είναι μισός Φινλανδός και πηγαίνει στην ανατολική Εσθονία να συναντήσει το εταίρο μισό της οικογένειας του. Είναι 20 και καβαλάει το 600αρι με ψεύτικα χαρτιά που το δηλώνουν περιορισμένο στα όρια του διπλώματος Α2. Το έχει ψιλοκαγκουρέψει με μια εξάτμιση σωλήνα, καθρέφτες bar end, ξήλωμα της… σιδεριάς που κρατάει τη μάσκα και το κυκλοφορεί με μπροστά λάστιχο του 2006! Είναι συγκολλητής στο επάγγελμα και δεν χορταίνει να μου παινεύεται για το ότι είναι ο καλύτερος στην ομάδα του στα γαζιά. Θαυμάζω το πόσο καλά αγγλικά μιλάει ενώ έχει τελειώσει μόνο κάτι σαν Γυμνάσιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πολύ αφοσιωμένος στην κουβέντα. Κάτι με αποσπά και με αναγκάζει να βγω στην κουπαστή. Απόψε, διασχίζοντας την Βαλτική θα δω κάτι μετά από περισσότερο από μια εβδομάδα: Ηλιοβασίλεμα γαμώ την τρέλα μου!
  7. 16 likes
    Δίπλα στον τοίχο έχει ανεγερθεί ένα τρομακτικό μνημείο 30 μέτρων για να θυμίζει το τι συνέβη εδώ. Τεράστιες τσιμεντένιες φιγούρες γεμάτες απελπισία ξεπηδούν άτακτα από το χώμα, μερικά πρόσωπα παραδομένα, γροθιές υψωμένες. Βγάζει ένταση νομίζω όλο το κατασκεύασμα. Αλαφιασμένος προσπαθώ να αντιληφθώ τα μεγέθη, πενήντα ολόκληρες χιλιάδες. Ναι, το Άουσβιτς είναι τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο, δεν υποβαθμίζει όμως αυτό τον αριθμό των βασανισμένων. Σε περίεργη διάθεση περπατώ προς την μηχανή, τελευταία ματιά πίσω, οι γροθιές ανάμεσα στα δέντρα. Μπροστά μου το Kaunas δείχνει μποτιλιαρισμένη βρώμικη τσιμεντούπολη, αυτές οι κατασκευές σαν δώματα στις ταράτσες των κλουβιών – μπλοκ το κάνουν ακόμη ασχημότερο. Ευτυχώς ο δρόμος μου τραβά δεξιά, τετρακόσια χιλιόμετρα για την Βαρσοβία.
  8. 15 likes
    Η σιδηροκατασκευή πίσω από το πολυεπίπεδο σιντριβάνι μάλλον θέλει να θυμίσει λίγο Λούβρο. Από την πλατεία αυτή με τραβάει το επιβλητικό, ηθελημένα χοντροφτιαγμένο άγαλμα. Δεν βγάζω τα καλλιγραφικά για να μάθω ποιος είναι ο κύριος, θυμίζει λίγο χαρακτήρα από το Μπάτμαν των 90ies. Από τον ίδιο χώρο αυτής τη δεκαετίας ξεπηδάει και ένας Πίκατσου, η λεττονική εκδοχή του έστω! Διαδοχικό πάρκο στην σειρά,Kronvalda λέγεται το συγκεκριμένο. Παραδίδονται και μαθήματα rollers εδώ άμα λάχει. Στο συγκεκριμένο πάρκο υπάρχει μια περίεργη μίξη συγκριτικά με τα προηγούμενα, κάτι σαν μοντέρνα κτίσματα και εκεί στ’ αριστερά στα νούφαρα βλέπω καλά; Ασιατικά στοιχεία, πώς στο καλό προέκυψαν αυτά; Χόρτασα πράσινο, ας δω και λίγη πόλη. Ο διάκοσμος εντυπωσιάζει, πόσο περιποιημένα, τι χρώματα. Η λύρα στην κορυφή, τα αγάλματα που ως άλλοι Άτλαντες στηρίζουν τις κολώνες.
  9. 15 likes
    Βρίσκω λοιπόν ένα δωμάτιο που πληροί αυτά τα κριτήρια, συν το ότι είναι σε απόσταση που περπατιέται από το κέντρο, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη για λεωφορεία. ‘Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι αλλιώτικα’, έλεγε το άΖμα και αυτό ισχύει και για τις φωτογραφίες του δωματίου. Βρίσκεται σε μια αρχαία πολυκατοικία, πιστεύω αρκετά πριν τον πόλεμο. Ως περίεργος άνθρωπος καραγουστάρω την φάση, σχεδόν σαν ταξίδι στο κομμουνιστικό παρελθόν. Ξεκινώντας από τα μεταλλικά γραμματοκιβώτια, ακόμη και ο τρόπος που είναι οι αριθμοί γραμμένοι θυμίζει επιγραφές σε άρμα KV-2. Και δεν πιάνω καν τις ξύλινες πόρτες σε απόσταση μεταξύ τους για να κόβουν το τσουχτερό κρύο του χειμώνα. Τα σκαλιά ως τον τέταρτο σχεδόν θυμίζουν σανατόριο. Ξεφτισμένες ταπετσαρίες, μια κουπαστή γεμάτη χαρακιές από τις δεκαετίες που έχει στην πλάτη της. Αυτό που δεν φαίνεται είναι το χυμαδιό καλωδίων στους κοινόχρηστους χώρους, μάλλον η ηλεκτρολογική εγκατάσταση είναι μεταγενέστερη του σκελετού, retrofit! Το δωμάτιο κινείται στο ίδιο μοτίβο, ποιος ξέρει πόσες γενιές έχουν ζήσει σ’ αυτούς τους τοίχους; Την μεγαλύτερη εντύπωση όλων μου την κάνει κάτι σαν σύστημα θέρμανσης στην γωνία. Λογικά τα σπασμένα λευκά πλακάκια είναι καμινάδα και κρεμάς ρούχα για να στεγνώσουν / ζεσταθούν, αλλά μόνο αυτή η πορτούλα για φωτιά; Και η κάτω για στάχτη; Ή κάνω λάθος; Η θέα δεν ξεφεύγει από το κλίμα, κάτι σαν εργοστάσιο του κάποτε, μαζί με ένα ξύλινο κτίσμα με γκράφιτι στις βιτρίνες. Ίσως κάποιος να φρίκαρε, να έλεγε ‘πού ήρθα;’, προσωπικά το έχω πάρει στον χαβαλέ και το απολαμβάνω. Βάζω τα ρούχα στο βρωμερό πλυντήριο στην κουζίνα την ώρα που μια στρουμπουλή μπάμπουσκα τριγυρνάει πίσω μου λέγοντας μου ποιος ξέρει τι στην γλώσσα της. Ώρα για βόλτα.
  10. 15 likes
    Μιας και είναι σε πλαστικό, τελειώνω το ποτό μου στον μόλο. Το σύνολο του πύργου ναυαγοσωστών, του εστιατορίου με τις τζαμαρίες μου βγάζουν μια αίσθηση νεοπλουτισμού. Η Panamera που μαρσάρει στο πάρκινγκ μέχρι να γυρίσει και ο τελευταίος κεφάλι, μάλλον επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό. Ανηφορίζω προς το πάρκο, τα ηλιοβασιλέματα έχουν επιστρέψει στο πρόγραμμα. Χάσκουν οι καμινάδες εγκαταλελειμμένων εργοστασίων που προσπέρασα. Τελευταίο καρέ γι’ απόψε με τον ήλιο να χαμηλώνει στην άσφαλτο. Άξιζε που πέρασα μια μέρα εδώ, αν είχα μείνει με την χθεσινή εικόνα θα είχα σχηματίσει άδικα κακή εικόνα για την πόλη.
  11. 15 likes
    Αν κανείς έχει πάει στην Πολωνία ή την Τσεχία θα αναγνωρίσει αμέσως το στυλ της κεντρικότερης πλατείας: Ναός στο κέντρο και σε μεγάλη απόσταση στενά κτήρια σε έντονα χρώματα με πλακόστρωτο και παζάρι στη μέση. Δηλώνω φαν αυτών των τόπων, χαζεύω τους πάγκους με τα ψιλολόγια άνευ λόγου. Ποιο καμουτσίκι από το χέρι, τα πάντα όλα άφησε ο καροτσέρης. Άλλη μια ομοιότητα με Τσεχία, οι γυναίκες. Η κοπελιά εδώ με την μακέτα κάτι εξηγεί για τους μύθους του υπόγειου Ταλίν, ομολογώ ότι μικρή βάση δίνω. Περιπλανιέμαι από εδώ και από εκεί, γυρνώντας τα σοκάκια. Άλλο χαρακτηριστικό που μου αρέσει σε αυτές τις χώρες είναι τα μικρά ξύλινα ντεκ στα εστιατόρια, πιάνω ένα τέτοιο για ένα ελαφρύ γεύμα. Τρώγοντας στο κιόσκι εντοπίζω και τον επόμενο ναό προς τον οποίο θέλω να κατευθυνθώ. Άλλου είδους όπλα με αποπροσανατολίζουν, κάποιος ντόπιος έχει κάτι σαν μουσείο όπου εκθέτει την προσωπική του συλλογή από πολεμικό υλικό. Ο ίδιος δεν είναι εκεί, την ιστορία μου εξηγεί η κόρη του που εργάζεται εκεί ντυμένη με γαλόνια. Παραπονιέται ότι βαριέται να ακούει κάθε μέρα, όλη μέρα το ‘Καλίνκα’ και παρόμοια εμβατήρια που την υποχρεώνει ο πάτερ να παίζει. Κουράγιο κούκλα μου κουράγιο! Πέραν την πλάκας, για ιδιωτική, ατομική συλλογή, έχει αρκετά να δεις. Όσοι σαν τον klab παίζετε FPS ή σας ενδιαφέρουν τα ιστορικά, θα αναγνωρίσετε αρκετά από τα κομμάτια. "Stand in the ashes of a trillion dead souls and ask the ghosts if honor matters. Their silence is your answer", δεν είναι ότι το ασπάζομαι αλλά βλέποντας τα το συλλογιέμαι.
  12. 15 likes
    Και αν το Ταλίν έχει μια βιτρίνα θελκτική στο παραθαλάσσιο μέτωπο, η βιομηχανική περιοχή του δεν είναι και ο καλύτερος τόπος για να βρεθεί κανείς. Διαλυμένη άσφαλτος και ένας ασύλληπτος αριθμός από φορτηγά, πού πάνε, τι μεταφέρουν; Φτάνω στο συνεργείο – έκθεση – βουλκανιζατέρ- αντιπροσωπεία-γενικό εμπόριο, ευτυχώς μιλούν αγγλικά σε πολύ καλό επίπεδο. Με το που παρκάρω μιλούν (στα αγγλικά) με ένα παλικάρι που έχει αγοράσει από αυτούς ένα Harley. Ο τύπος γύρω στα 30, πιο θύμα δεν πάει, του έχουν πουλήσει κάτι σαν συνονθύλευμα ασύμβατων ανταλλακτικών, αναρωτιέται γιατί ο δείκτης βενζίνης στα όργανα δεν λειτουργεί και του εξηγούν ότι το ντεπόζιτο που του έχουν κοτσάρει δεν έχει καν φλοτέρ. Τουλάχιστον στον μέσα χώρο βλέπω Panigale και Monster που κάνουν σερβις, του πούστη, θα καταφέρουν να μου αλλάξουν ένα λάστιχο. Έρχεται η σειρά μου, εξηγώ τι θέλω και πάμε να μου δείξει τα λάστιχα που έχει διαθέσιμα. Τέσσερις επιλογές: Ένα σετ Michelin κάτι, δυο σετ γόμες slick και ως εκ θαύματος έχουν ένα πισινό ΒΤ16, το μοντέλο που φοράω. Είναι 190αρι αντί για 180 και τετραετίας, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Μου ‘εξηγεί’ ότι αποθηκευμένο δεν υπάρχει πρόβλημα και εξαετία να φτάσει, μπαίνω στον πειρασμό να του δείξω λίγο τις σφαγές στο mybike, αλλά δεν υπάρχει λόγος. Ένας από τους λόγους που διάλεξα να έρθω σε μέρος που πουλάει Ντουκάτι είναι ο εξής: Μονόμπρατσο. Τόσο το VFR, όσο και μεγάλο ποσοστό της γκάμας των Ιταλών φοράνε τέτοιο είδος ψαλιδιού. Ε και; Στην ως εκείνη την ώρα μοναδική αλλαγή πίσω ελαστικού, στο Αγρίνιο, ο τεχνικός παιδεύτηκε πάρα πολύ μέχρι να πιάσει την ζάντα στο μηχάνημα ζυγοστάθμισης. Περιμένω πως εδώ θα είναι πιο εξοικειωμένοι, οπότε χαζεύω τα μεταχειρισμένα, ανάμεσα τους υπάρχει ένα πλέον σπάνιο Aprilia Futura σε χαμηλή τιμή. Ο μαγαζάτορας με πλησιάζει. -Έχουμε πρόβλημα, δεν μπορώ να σου ζυγοσταθμίσω το λάστιχο. Αλλά αν θες μπορώ να σου κάνω μια έκπτωση. -Πώς είναι λύση αυτό; , ρωτάω αγχωμένα. -Θες μήπως να ξαναβάλουμε το παλιό πάνω; Δεν θα σου χρεώσω εργατικά. Νταξ’ με δουλεύει τώρα λέω, δηλαδή το παλιό δεν θα θέλει ζυγοστάθμιση; Με ζώνουν φίδια και καντήλια μαζί. Τον βλέπω μαζεύεται. -Κάτσε κάτσε θα πεταχτώ λίγο ως την Honda, κοντά είναι, μπορεί να μου δανείσουν αντάπτορα να στο ζυγοσταθμίσω. Πράγματι, η δεύτερη επιλογή στο χαρτάκι ήταν η Honda. Τελικά τους πηγαίνει τη ζάντα και το ζυγοσταθμίζουν εκεί. Το εκλαμβάνω ως θεία δίκη για το ότι παραστράτησα από την φτερούγα προς… Λαδιστάν.
  13. 14 likes
    Είμαστε πλέον πολύ κοντά στα σύνορα με Ουρουγουάη, συνεχίζουμε νότια με τελευταίο Βραζιλιάνικο προορισμό το Rio Grande. Τίποτα το ιδιαίτερο η διαδρομή και η πόλη, ειδικά το βράδυ θα μπορούσε να γυριστεί το Resident Evil. Τυπική καθημερινή εικόνα του δωματίου μας. Πλύσιμο τα απαραίτητα στο χέρι και άπλωμα. Το σκοινί που είχαμε μαζί ήταν ίσως από τα καλύτερα αξεσουάρ.
  14. 14 likes
    Το τρένο που περνά την διάβαση είναι μια αργοκίνητη ρωσική αμαξοστοιχία. Συνήθως στην δυτική Ευρώπη τα τρένα είναι ο ταχύτερος τρόπος μετακίνησης, εδώ παρά τις στάσεις και το ότι έχω περισσότερη απόσταση από αυτό να διανύσω το προσπερνάω συνεχώς, δείχνει να μην πηγαίνει με πάνω από 60. Τα επόμενα χωριά είναι από τα πιο φτωχικά που έχω δει ποτέ μου. Δεκάδες τσιγκανάκια τρέχουν στον κεντρικό δρόμο, ένα διαλυμένο περιπολικό σταματάει και τα πιτσιρίκια έντρομα εξαφανίζονται. Πολλής κόσμος περπατά από τα χωράφια μεταξύ των χωριών, οι περισσότεροι κρατούν λευκούς πλαστικούς κουβάδες σαν αυτούς με το πλαστικό χρώμα. Στους κουβάδες κουβαλούν κάτι σαν καρπό, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς και όπως περνούν τα αυτοκίνητα χυμάνε να τα σταματήσουν να τους πουλήσουν ότι στο καλό έχουν στον κουβά. Μιλάμε για τριάντα ή σαράντα άτομα, όχι έναν και δυο. Ομολογώ ότι δεν τόλμησα να σταματήσω για φωτογραφία. Λίγο έξω από το Telgart συναντώ ένα όμορφο τοξωτό πέτρινο γεφύρι, αξίζει μια στάση για φωτογραφία. Αλλά για στάσου, ο καρβουνιάρης είναι ακόμη πίσω μου, μάλλον αξίζει να τον περιμένω λίγα λεπτά και να τον πετύχω να διασχίζει την σιδηροδρομική γέφυρα. Πράγματι, μετά από λίγo ακούω τη φασαρία και το σαραβαλάκι εμφανίζεται μέσα από τα έλατα χαρίζοντας μου το καρέ. Την ίδια ιδέα φαίνεται πως έχουν και μερικοί ακόμη περιπατητές, εκ των δύο με το πατίνι σας αφήνω εσάς να μαντέψετε ποια είναι μάνα και ποια κόρη.
  15. 14 likes
    Το κατηφορικό κομμάτι είναι σαφώς ομορφότερο και με τον δρόμο σε καλύτερη κατάσταση, πλέον πραγματικά είναι όμορφα και βλέπεις την πραγματική Σλοβακία χωρίς χαζοκαταναλωτικές επιρροές. Επιρροές από το παρελθόν είναι πολλές, απομεινάρια οχυρού στο πουθενά. Από το χωριουδάκι αυτό με εντυπωσιάζει το ότι η μισή πλαγιά είναι νεκροταφείο. Επίσης, είναι εμφανές το αλαλούμ των σπιτιών, παράγκες, πολυκατοικίες, βίλες, ένας αχταρμάς. Σε βενζινάδικο το πρωί είχα δει ότι υπήρχε συνάντηση ΜΧ-5 στην περιοχή και πράγματι λίγο έξω από το Brezno το παρεάκι από καμια τριανταριά miata να βολτάρει διπλωμένο στις στροφές. Στο Brezno βρίσκομαι από λάθος στην πλοήγηση, αλλά η όμορφη πλατεία του με τραβάει για μια φωτογραφία. Είναι νωρίς το απόγευμα και απ’ ότι φαίνεται είναι στα μαζέματα κάποιου παραδοσιακού φεστιβάλ για το Σαββατοκύριακο, ένας νεαρός ντυμένος με παραδοσιακή φορεσιά χτυπάει μανιωδώς ένα τεράστιο τύμπανο. Ίσως λόγω ελληνικών επιρροών δεν το αντιλαμβάνομαι αρχικά, αλλά μετά από λίγο μου φαίνεται ότι τα παιδάκια που παίζουν εδώ γύρω σαν να είναι λίγο πιο σκουρόχρωμα απ’ ότι θα περίμενε κανείς τόσο βόρεια. Δεν δίνω σημασία και συνεχίζω τον δρόμο μου, στο δίπλα χωριό όμως είναι πιο εμφανές: Η κύρια κοινωνική ομάδα που φαίνεται να μένει εδώ είναι αυτή των τσιγγάνων. Δεν είχα ιδέα ότι στη Σλοβακία υπάρχουν τέτοιες κοινότητες, νόμιζα ότι στην γειτονική Ρουμανία είναι μεγάλος ο αριθμός τους. Έχω περάσει από τις μη τουριστικές περιοχές της Βοσνίας, της Κροατίας, της Αλβανίας, έχω βρεθεί σε κάτι εξαθλιωμένα χωριά στο Ομάν, αλλά η φτώχεια που αντικρίζω εδώ δεν έχει προηγούμενο κανένα. Δεν είναι ότι βλέπεις έναν τόπο που δεν έχει χρήματα, είναι ότι βλέπεις ένας τόπο που μάλλον είχε στο παρελθόν, αλλά πλέον δεν υπάρχουν καν κάτοικοι. Χωριά ολόκληρα παρατημένα, σφραγισμένα σπίτια με σοβάδες πεταμένους , σκουριά και φθορά. Αλλά κατά τ’ άλλα ας οργανώσουμε rodeo! Αυτή η αντίθεση είναι που με παλαβώνει: Για λόγους που μένει να ανακαλύψω, ο πληθυσμός δείχνει να έχει φύγει, αλλά όσοι έχουν απομείνει δείχνουν παρατημένοι από την ζωή, μια κατάντια και μια έλλειψη επιθυμίας να είναι η καθημερινότητα ομορφότερη. Η εικόνα είναι πολύ χαρακτηριστική: Στο focus δεν πιάνω ότι δουλεύει όποια λάμπα θυμάται, αλλά ότι ο τρόπος που διάλεξε να πιάσει τον προφυλακτήρα είναι τσέρκι. Στα κάγκελα δεν πιάνω την σκουριά, αλλά το ότι η ταμπέλα του τρένου είναι..σφυροκοπημένη. Το κτήριο στο βάθος ΜΙΑ ευθεία γραμμή δεν έχει, πάνελ κρέμονται από παντού. Αλλά στη μεσοτοιχία σεμεδάκια και δορυφορική τηλεόραση. Πιάνεται η ψυχή σου από την παρακμή.
  16. 14 likes
    Απ’ ότι φαίνεται έχω πέσει σε κάποιο φεστιβάλ στην πόλη, είναι και Παρασκευή και γίνεται χαμός από κόσμο. Με δυσκολία βρίσκω το δωμάτιο, αυτή τη φορά όχι γιατί είναι κάποιο καταγώγιο, αλλά για τον αντίθετο λόγο: Είναι ακριβώς δίπλα στο κάστρο, είναι το ιστορικό νοσοκομείο και καμία ντόπια δεν ξέρει ότι το έχουν μετατρέψει σε ξενοδοχείο. Ασύλληπτα καλό, ειδικά αν σκεφτείς ότι κοστίζει τα μισά από αντίστοιχο δωμάτιο στο… Αγρίνιο. Δεν έχω λόγο να μείνω στους κήπους του, η πόλη σφύζει από ζωή και θέλω να πάρω μια γεύση. Ξεκινώ από κάτι σαν αλάνα στη ρίζα του κάστρου που για τις ανάγκες του φεστιβάλ είναι γεμάτη με καντίνες με διάφορα είδη φαγητού, μπύρες, μπιχλιμπίδια. Στο βάθος υπάρχει και κάτι σαν camping που μένει η νεολαία για το φεστιβάλ. Έχουν στήσει και διάφορα happenings, από μουσική μέχρι τόπλες (για άντρες) ισορροπία. Η θέα από τον πύργο δείχνει υπέροχη, αν τον προλάβω ανοικτό καλό θα είναι να ανέβω. Προς το παρόν υπάρχουν πολλοί κοντινότεροι δρόμοι να δω, όλοι γεμάτοι από το πλήθος. Εκείνες οι ταράτσες προς τα πάνω δείχνουν ενδιαφέρουσες. Το κτήριο στ΄ αριστερά εξακολουθεί να είναι μέρος του ξενοδοχείου! Μάλιστα. Ελβετική ημέρα Ντουκάτι. Στην Πολωνία. Πώς συσχετίζονται αυτά οεο;
  17. 14 likes
    Απ’ όλη την Λιθουανία, έχω διαλέξει ένα μέρος για να δω, λίγο έξω από το Κάουνας. Το μέρος αυτό είναι το Οχυρό Εννέα (Ninth Fort). Από λάθος του GPS καταλήγω να παρκάρω πρόχειρα στα χώματα στην άκρη της Εθνικής και μπαίνω στον χώρο από κάποια βοηθητική είσοδο. Τι είναι λοιπόν αυτό το μέρος με τους αλλόκοτους τοίχους και τα κιγκλιδώματα; Πρόκειται για μέρος της οχύρωσης της πόλης από τον 19ο αιώνα. Όσο το μέρος βρισκόταν υπό Ρωσικό έλεγχο, χρησιμοποιούταν ως κέντρο διανομής (!) πληθυσμού στα γκουλάγκ. Έπειτα, περνώντας σε γερμανικά χέρια έγινε χώρος εκτέλεσης Εβραίων τόσο από την Λιθουανία, όσο και από την υπόλοιπη Ευρώπη. Μπόλικη και μακάβρια ιστορία πίσω από αυτά τα τσιμέντα.
  18. 14 likes
    Ανέβασμα στο πέρασμα του Μπάρου, στην Ήπειρο. Το τοπίο λόγω υψομέτρου (1900m) είναι γυμνό από δέντρα και βλάστηση, και η αίσθηση οδήγησης φέρνει λίγο σε πτήση, όταν κοιτάς στην άκρη του δρόμου. Είναι μια εμπειρία, σαν να είσαι λίγο σε άλλο πλανήτη, μόνο ο δρόμος δείχνει ανθρώπινο στοιχείο.
  19. 14 likes
    Και αυτό είναι ένα όμορφο στιγμιότυπο με τις κυρίες στο συντριβάνι. Από την γεφυρούλα, σε reverse angle που λένε και στα ποδοσφαιρικά, το πλάνο παραμένει όμορφο, παρεάκια νεολαίας αράζουν δίπλα στα νούφαρα. Το κτήριο στο πλάι τους είναι η Όπερα, να και επιρροές από Ελλάδα εδώ. Στο κανάλι απ’ ότι φαίνεται μπορείς να κάνεις και ‘θαλάσσιο’ ποδήλατο, το ζευγαράκι το ζει τρομάζοντας τις πάπιες. Ποια Βενετία και ποιές γόνδολες! Δίπλα τους ένα ζεύγος του εικοστού αιώνα ποζάρει δίπλα στις κλαίουσες. Χαμογελάω, πολύ γλυκιά δείχνει η Λετονική πρωτεύουσα. Εξερχόμενος του πάρκου συναντώ το Μνημείο της Ελευθερίας αφιερωμένο στους νεκρούς του πρώτου Παγκοσμίου. Πρέπει να είναι κοντά στα πενήντα μέτρα ψηλό, οι παραστάσεις ξεκινούν από σχεδόν 1:1 κλίμακα και καθώς ανεβαίνουν τα επίπεδα όλο και μεγαλώνουν. Τελικά το πάρκο bastejkalna απλά συνεχίζει μετά το μνημείο. Και όπως κάθε πάρκο που σέβεται τον εαυτό του, περιλαμβάνει γέφυρα με λουκέτα για όσους χρειάζονται αντικλεπτικά συστήματα στην αγάπη τους. Το κανάλι κυριαρχεί στο πάρκο, βρίσκω και το σημείο απ’ όπου ξεκινάνε οι βαρκάδες μαζί με ένα όσο-απεριποίητο-πρέπει καφέ, έτσι για την αντίθεση με την υπερφροντισμένη εκκλησούλα δίπλα του. Οδηγώντας το πρωί ανάμεσα σε ρώσικα φορτηγά, μια αμφιβολία για το αν έστριψα κάπου λάθος μου την δημιούργησε άλλο καφέ δίπλα στο Κονγκρέσο.
  20. 14 likes
    Ίσως το έχετε παρατηρήσει, η εταιρεία παγωτών που στην Ελλάδα ξέρουμε ως Algida υπάρχει σε αρκετές χώρες με το ίδιο logo, αλλά με τελείως διαφορετικό όνομα για λόγους που δεν κατανοώ. Στην Αγγλία είναι Walls, στην Ελβετία είναι Lusso, εδώ απ’ ότι φαίνεται είναι Ingman. Αλλόκοτο marketing! Συναντώ το παρκάκι Esplanadi, έναν επιμήκη χώρο με γκαζόν και λουλούδια. Στην πλευρά του βρίσκεται το απρόσμενα περίτεχνο καφέ, πίνω τσακ μπαμ κάτι δροσερό πριν πάρω τον δρόμο για πίσω. Ω τι έκπληξη, δεν είμαστε μόνο εμείς οι χωρατατζήδες Μεσόγειοι που πετάμε σαμπουάν στα σιντριβάνια, συμβαίνει και εδώ στο Skatudden! Φτάνω στο μηχανάκι και ξεκινώ για το λιμάνι. Δυστυχώς έχει μόλις φτάσει άλλο πλοίο και έχει ξεφορτώσει μερικές εκατοντάδες αυτοκίνητα με αποτέλεσμα όλος ο δρόμος να έχει φρακάρει. Δεν με παίρνει χρονικά να περιμένω, χώνομαι φουλ στο αντίθετο και προσπερνάω σωρηδόν. Τα πλακόστρωτα του περιπάτου είναι και το οδόστρωμα εδώ, δεν υπάρχει άσφαλτος. Σε μερικά γενναιότερα ανοίγματα πρώτης το φθαρμένο πίσω λάστιχο γλιστράει εδώ και εκεί. Κακή σήμανση, χάνοντας χρόνο καταφέρνω εν τέλει να βρω το σημείο επιβίβασης σχεδόν οριακά. Σταματάω δίπλα σε ένα μπλε ZX6-R J1, μπροστά μου ένα παρεάκι τριών μοτό, δυο άντρες και μια γυναίκα. Έχουν πινακίδες Εσθονίας, τους χαιρετάω και ρωτάω αν μπορούν να μου προτείνουν κάποιο μέρος να αλλάξω λάστιχο. Μας διακόπτουν εκ του πληρώματος, είναι ώρα να μπούμε στο πλοίο. Μέχρι να βοηθήσω τον αναβάτη του Ninja με το δέσιμο της μηχανής του οι υπόλοιποι τρεις έχουν -άγνωστο πώς- βρει ένα καφέ χαρτονάκι και μου έχουν γράψει δυο πιθανά μέρη για να βρω λάστιχο στο Ταλίν. Αγαπώ την μοτοσυκλετιστική αλληλεγγύη!
  21. 14 likes
    Με μια πρόχειρη ματιά στο google, διαβάζω ότι για τον ελάχιστο χρόνο μου η συνοικία Katajanokka είναι μια καλή επιλογή και πολύ κοντά στο λιμάνι. Κατ’ αυτά που διαβάζω έχει και ένα άλφα αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, μιας και όσα βλέπω μπαίνοντας στην πόλη δεν με ενθουσιάζουν. Παρκάρω και πράγματι η περιγραφή είναι ακριβής, όμορφα κτήρια και στο βάθος των γραμμών του τραμ ο ορθόδοξος καθεδρικός Uspenskin. Κατευθύνομαι προς αυτόν χαζεύοντας τα κτήρια, κυρίως με μαγνητίζουν οι αιχμηρές κορυφές τους. Κυκλώνω το παρκάκι του καθεδρικού, από την μπροστά μεριά του νεολαία κάθεται στα βραχάκια, ανάμεσά τους και μια γοητευτικότερη Παναγιωταρέα /Κρουέλα Ντε Βιλ. Ένας τροχός, ένα σινεμά – τουρ του Ελσίνκι και όλη αυτή η ξυλοκατασκευή που είναι πισίνα: Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πράγματα να δει ή να κάνει κανείς, αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω για ποιόν λόγο δεν μου κάθεται καλά αυτή η πόλη. Τουλάχιστον έχουν το αγαπημένο μου Piaggio Ape των δικών μας ρακοσυλλεκτών. Στο λιμάνι κάποιο είδος… ποδηλατικής κρουαζιέρας έχει τελειώσει και ξεφορτώνουν τα ποδήλατα πετώντας τα από το πάνω κατάστρωμα. Ο κυρίως καθεδρικός της πόλης πίσω από τα πλακόστρωτα στενάκια, όπως φαίνεται οι γραμμές του τραμ είναι παντού.
  22. 13 likes
    Βόλτας συνέχεια, μπαρ πολλά φαγάδικο γιοκ. Το συγκεκριμένο μπαράκι μάλιστα λέγεται Αθήνα, οι δεσμοί και η γειτνίαση είναι εμφανείς. Παίρνει το μάτι μου μια σκοτεινή στοά και στο βάθος της ένα γουστόζικο μαγαζί, δεν μπορεί, εδώ θα έχουν μεζεδάκια! Τζίφος, και εδώ μόνο ποτά. Αλλά είναι τόσο ευχάριστος ο χώρος που λέω να πάρω άλλο ένα. Παραγγέλνοντας τζιν η σερβιτόρα με ρωτά αν θέλω να δοκιμάσω κάποιο Σέρβικό. -Γιατί όχι; -Έχουμε δύο, το ένα είναι ακριβό, θες από αυτό; -Και δεν βάζεις; Περίπου τέσσερα ευρώ έκανε το ακριβό! Κάθεται λίγο στο τραπέζι και μιλάμε, στο δίπλα τραπέζι η παρέα επίσης συζητά στα αγγλικά, έχει έναν άλφα διεθνή αέρα το κατάστημα. Αυτό που δεν έχει είναι φαγητό, οπότε η αναζήτηση συνεχίζεται. Έχω κάνει ανάληψη κάτι σαν είκοσι ευρώ σε δηνάρια με στόχο τις Πεκάρα, τους αγαπημένους μου φούρνους των Σέρβων. Πετυχαίνω μια… εφημερεύουσα, επιτέλους σφολιατοειδή! Μασούλημα στο χέρι περπατώντας νύχτα σε μια άγνωστη πόλη, αγαπημένες συνήθειες. Α ρε Σερβία!
  23. 13 likes
    Το ξενοδοχείο είναι πολύ κεντρικά και έχει και υπόγειο parking, αλλά με δυσκολεύει πολύ στο να το βρω. Παρκάρω πρόχειρα τη μηχανή και αρχίζω με τα πόδια την αναζήτηση του. Βέβαια, δεν θα ήταν η καλύτερη ιδέα να αφήσω όλα μου τα πράγματα αλα-Νορβηγία πάνω στο μηχανάκι, οπότε ζώνομαι σάκο και tankbag. Αυτό σημαίνει ότι αφού κάνω το check in και πάω έπειτα να παρκάρω δεν έχω μαζί μου τίποτε από GPS ή κινητό, γεγονός που δεν αποτελεί συνήθως θέμα. Ωστόσο, δεν βρίσκω σημείο για αναστροφή στη λεωφόρο, πέφτω και σε μονόδρομους, οπότε καταλήγω μπλεγμένος στα στενά αντιδιαμετρικά του δρόμου που με έφερε μες στην πόλη, δηλαδή σε μέρη που δεν έχω ξαναβρεθεί. Ευτυχώς με τον προσανατολισμό τα πάω καλά, θα ήταν αστείο να χαθώ με τέτοιο τρόπο! Το δωμάτιο μου έχει θέα στο δρόμο, πόσο πιο οικείες εικόνες: Το γρασίδι δεν είναι καθόλου ομοιόμορφο, οι διαγραμμίσεις είναι σβησμένες, η άσφαλτος καθρέφτης, το λεωφορείο ύποπτα θυμίζει τα σαραβαλάκια τη γραμμής 6 στην Πάτρα. Μαγαζάκια παντού, άναρχη δόμηση και κόσμος να κυκλοφορεί. Κάθε φορά στη Σερβία νιώθω σχεδόν σαν να είμαι πίσω στην Ελλάδα. Βέβαια η θέα στον ορίζοντα απέχει από τα ελληνικά δεδομένα. Και κάτι σαν γέφυρα αλα-Σύδνεϋ εκεί πίσω πίσω. Για να δούμε.
  24. 13 likes
    Ανοίγουν οι μπάρες και επιστρέφω Σερβία, πρέπει οι περισσότερες σφραγίδες στο διαβατήριο μου να είναι από αυτή τη χώρα. Αμέσως μετά την αλλαγή χώρας σταματάω να φορέσω το στεγνό πια καλοκαιρινό μου μπουφάν. Βαθιά αναπνοή, ααααχ βαλκανική σκουπιδίλα. Το φαινόμενο το παρατήρησα και λίγα λεπτά πριν, φαίνεται πώς οι πολύωρες αναμονές είναι συχνές σε τούτα τα σύνορα και για ένα – δυο χιλιόμετρα πριν το σημείο ελέγχου στα άκρα του δρόμου υπάρχουν κυριολεκτικά βουναλάκια σκουπιδιών από όσους βαριεστημένα περιμένουν στα αυτοκίνητα τους. Σύμφωνα με την παραπάνω εικόνα και κάδο να περίμεναν, μικρή διαφορά θα έκανε. Α, δεν ανέφερα τις γόπες, τα λάστιχα μου πατούν 80% άσφαλτο, 20% γόπα. Ακούγεται γκρίνια η παράγραφος, αλλά μου βγάζει και μια οικειότητα η όλη κατάσταση. Έχω σχεδόν βάλει το μπουφάν όταν ένα παρεάκι τριων κατάμαυρων AMG με φασαριόζικες εξατμίσεις ξεκινά μαρσάροντας, εδώ είμαστε! Κρίνοντας από την τριάδα που ακολουθώ, αλλά και από το σύνολο της κυκλοφορίας, τα όρια ταχύτητας είναι χεμ… λιγότερο περιοριστικά στις Εθνικές της Σερβίας, οι 160αρες είναι ο κανόνας. Εξαίρεση του τα μπόλικα Skoda Felicia που σέρνονται με 80 στην αριστερή. Δεν ξέρω αν φταίνε οι κάπως πιο παρατεταμένα υψηλές ταχύτητες, αλλά σταματώντας για νερό παρατηρώ ότι το πλαστικό καπάκι της αριστερής μπαγκαζιέρας έχει κάνει φτερά! Μάλιστα μες στον Οκτώβρη εξαφανίστηκε και της άλλης βαλίτσας, απογοητευτικό λίγο για καινούριες βαλίτσες. Κατά τ’ άλλα το σκηνικό παρόμοιο, ρόκες καλαμποκιού παντού. Α ρε VFRακι, χιλιόμετρα και εμπειρίες που γράφουμε!
  25. 13 likes
    Στα πρώτα χιλιόμετρα σ’ ένα βαθμό τα τοπία θυμίζουν Βόρεια Ελλάδα, είναι και τελευταία Κυριακή του Ιούλη οπότε σε πολλά σπίτια πετυχαίνω στολισμούς για γάμους, ο δρόμος με βγάζει και έξω από ‘εξοχικά κέντρα’ όπου γίνεται το (μεσημεριανό) γλέντι, μουσικές ακούγονται από μέσα, καλογυαλισμένες Mercedes απ’ έξω, όλοι ίδιοι είμαστε! Στο χωριουδάκι Podbiel ξεστρατίζω από τον κύριο δρόμο και παίρνω μια απόμερη διαδρομή που ανηφορίζει. Ελάχιστα χιλιόμετρα πιο κάτω συναντώ ένα ΤΟΜΠ (τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού) αραγμένο στην άκρη του δρόμου με μια Σλοβάκικη σημαία κοτσαρισμένη πάνω του. Μέχρι να ξεκαβαλήσω, ακούω από το βάθος κάτι που θυμίζει ήχο τρακτέρ στο πιο μπάσο και φασαριόζικο. Εμφανίζεται τότε μέσα από τις λάσπες το τρίτο όχημα της παρέας, άνευ πύργου και με τουρίστες εντός του! Τι στο καλό; Παρατηρώ τότε την ταμπέλα, πρόκειται για επιχείρηση που αν μαζευτείς 9αδα, με λιγότερο από 10€ το κεφάλι σε πάει εντουράδα στο δάσος. Εξαιρετική φάση; Μερικές αμφιβολίες για το κατά πόσο κάνει καλό για πονοκεφάλους και πίεση τις έχω, τώρα για το ποια είναι τα locomotive organs, ε ας μην ρωτήσω!
  26. 13 likes
    Ένα απρόσμενο θέαμα με περιμένει γύρω από το Δημαρχείο: Έχουν τοποθετήσει αρκετά σχοινιά που το ενώνουν με τα παρακείμενα σπίτια και σχοινοβάτες ισορροπούν τριγύρω μου. Ούτε το περίμενα, ούτε το είχα ξαναδεί. Έχω μια υποψία ότι αυτό που αποκαλούμε ‘πολιτιστικές εκδηλώσεις’ στα μέρη μου υπολείπεται ελαφρώς. Όσο σκοτεινιάζει όμορφα φώτα κάνουν την εμφάνιση τους. Πόσο περίεργο να κρέμεται κόσμος στο κάδρο σου! Έξυπνη ιδέα οι παλιές φωτογραφίες στα παράθυρα. Πόσο επίσης έξυπνη και απλή ιδέα τα αιωρούμενα γράμματα! Μακέτα του καθεδρικού και με Μπράιγ παρακαλώ για τους τυφλούς. Και από μακέτες άλλο τίποτε, το κάστρο στο βάθος να δούμε αν θα το προλάβω!
  27. 13 likes
    Σ’ αυτό που δείχνει σαν κυρίως πλατεία μπροστά από το κάστρο ετοιμάζουν σκηνή, απ’ ότι φαίνεται η βραδιά θα έχει και live. Μα πόσο τυχερός να πέσω τυχαία πάνω σε φεστιβάλ; Ναι είσοδος του κάστρου μοιάζει με γουρλωμένο βλέμμα, πιο πολύ να χασκογελάσεις σε κάνει παρά να νιώσεις δέος! Με το μνημείο των πεσόντων βέβαια δεν χασκογελάς. Με εκπλήσσουν οι χρονολογίες ’43-’55, αφενός γιατί η Πολωνία ήταν η πρώτη χώρα που δέχτηκε γερμανική εισβολή (δηλαδή πολύ πριν το ’43), αφετέρου δεν εχω ιδέα για την ιστορία τους και γιατί μια δεκαετία μετά την λήξη του πολέμου είχαν ακόμη γεγονότα. Πάντως το σύνολο των Πολωνών που έχω συναναστραφεί είναι πολύ ευαίσθητοι σχετικά με τον Β’ΠΠ και ιδιαίτερα περήφανοι για την αντίσταση της χώρας τους. Άλλο χαρακτηριστικό που δείχνει να είναι σύνηθες στις πόλεις τους είναι η ύπαρξη Εβραϊκών συνοικιών, πιθανώς η επιγραφή να μιλάει για κάτι άλλο, μόνο το αστέρι αναγνωρίζω. Ο ήλιος αρχίζει να χάνεται γρήγορα πλέον, ειδικά ανάμεσα στα ψηλά κτήρια το φως λιγοστεύει. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλη η πόλη δεν είναι στο πόδι, όλοι αυτοί βγαίνουν από την τούβλινη πύλη. Ναι, είναι ωραία κορίτσια οι Πολωνές.
  28. 13 likes
    Περπατάω κι άλλο στην παραλία ώσπου συναντάω ένα μπιτσόμπαρο και ένα δήθεν κυριλέ εστιατόριο. Αμαρτία να μην καθίσω ε; Να και ένας φίλος που είχα δυο βδομάδες να δω: Τζιν τόνικ στο ηλιοβασίλεμα. Ξανά η αίσθηση της προοπτικής μπερδεύει, είναι λες και πάνε για μετωπική, με το καταμαράν κάπου στην μέση. Όμορφα χρώματα, πιο θερμά με τον ήλιο να πορτοκαλίζει.
  29. 13 likes
    Σκαρφαλώνω στα φαγωμένα τσιμέντα για να δω το σύνολο του χώρου. Εγκατάλειψη, σπασμένα μπουκάλια παντού, διαλυμένα τσιμέντα. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι έχει πολλά χρόνια να δει κοινό αυτή η εξέδρα. Υπάρχει και δεύτερο τμήμα του μνημείου προς την θάλασσα, εκεί που περνάει το λεωφορείο στην παραλιακή. Περιπλανιέμαι λίγο ακόμη, από απέναντι φαίνονται καλύτερα αυτές οι περίεργης αισθητικής ακμές. Διαβάζω πώς στην παλάμη που διακρίνεται έκαιγε διαρκώς μια φλόγα, δεν υπάρχει τίποτε τέτοιο πλέον. Χειμώνα αυτό το post apocalyptic μέρος θα είναι τρομακτικό. Επιστροφή στον ξενώνα, τα πάντα είναι σαφώς πιο ευχάριστα εδώ! Μετά από ένα μπανάκι για πρώτη φορά στο ταξίδι χαίρομαι μεσημεριανό ύπνο. Η αλήθεια είναι ότι σχεδιάζοντας το ταξίδι με προβλημάτιζε λίγο το πώς θα ανταπεξέλθω σωματικά στα αλλεπάλληλα χιλιόμετρα, κάθε μέρα όλη μέρα στη σέλα για μερικές εβδομάδες σερί. Εξαιρώντας έναν κάλο στο δεξί μου χέρι από τις πολλές ώρες στη μηχανή, μέχρι τώρα καλά τα έχω καταφέρει, να ‘ναι καλά αυτή η περιέργεια που με κρατάει και δε με αφήνει να καταλάβω κόπωση. Βέβαια θα ήταν ψέμα να ισχυριστώ κάτι τέτοιο και για το απογευματινό ξύπνημα που με βρίσκει φουλ μαστουρωμένο. Μιας και βαριέμαι να ξαναμπλέξω με το κέντρο του Ταλίν, αποφασίζω να πάω για έναν περίπατο στο πάρκο στο οποίο βρίσκεται η πανσιόν. Και δεν είναι καθόλου άσχημα!
  30. 13 likes
    Απρόσμενα σε μια γωνιά διαπιστώνω και ελληνικό στοιχείο, με την βούλα μάλιστα. Μεσημεριάτικα βέβαια δεν πετυχαίνω τον πρέσβη να με κακομάθει. Προσπαθώ να ολοκληρώσω τον κύκλο του ιστορικού κέντρου, ο Άγιος Μιχαήλ είναι από τα τελευταία σημεία προτού κινηθώ προς το πιο μοντέρνο κομμάτι. Μεγάλος ανοικτός χώρος, πλατεία δεν το λες με αχρείαστα μεγάλες λάμπες. Τον ναό του Αγίου Νικολάου το google των χαρακτηρίζει νέο-γοτθικό. Και για να μην παραπονιούνται οι δεκάδες κυρίες του φόρουμ, για αλλαγή αντί για ντόπια, ένας τόπλες Εσθονός κάνει photobombing. Ακριβώς πίσω μου, το γυάλινο μνημείο έχει ανεγερθεί για να θυμίζει τον πόλεμο των Εσθονών για ανεξαρτησία πριν έναν αιώνα. Φωτισμένο την νύχτα θα δείχνει καλύτερο. Πολλά πράγματα θα δείχνουν μάλλον καλύτερα την νύχτα, μήπως να αποσυρθώ για λίγο και να επιστρέψω βράδυ; Ως φοιτητής είχα σπιτονοικοκυρά Φιλανδή η οποία μου έλεγε ότι ήταν πολύ συνηθισμένο για τους Φιλανδούς να παίρνουν το καράβι για να παρτάρουν στο Ελσίνκι. Μάλιστα θυμάμαι να μου μιλάει για τον κύκλο του αλκοόλ που ξεκινούσε από Λιθουανία, έπαιρνε μια ανατίμηση στην Εσθονία για να καταλήξει ακόμη ακριβότερο στην Φινλανδία. Μάλλον έχει νόημα να τα ερευνήσω όλα αυτά αργότερα, ας λιώσω λίγο τις σόλες μου περπατώντας ως το VFR τώρα.
  31. 13 likes
    Συνεχίζω την ανάβαση για να αντικρύσω για πρώτη φορά στη ζωή μου Ρωσικής τεχνοτροπίας (σαφώς υπάρχει πιο δόκιμο όνομα που αγνοώ!) ναό. Το όνομα αυτού Alexander Nevski, συνονόματος του ναού με τον χρυσό τρούλο στη Σόφια που είχα επισκεφτεί το ’16. Εντυπωσιάζομαι τόσο από το σχήμα, το χρώμα και το υλικό των τρούλων, αλλά και από την περίτεχνη διακόσμηση στα παράθυρα και τις γωνίες. Σαν αν υπάρχει και μια ελαφριά δόση ανατολίτικης επιρροής; Δεν είμαι καλός σ’ αυτά, μπορώ μόνο να θαυμάζω το λευκό να φωτίζεται κάτω από την λιακάδα. Η Παναγία πάνω από την είσοδο θυμίζει έντονα ελληνορθόδοξο ναό, στο πλάι πανέμορφα πολύχρωμα σπίτια πεντακάθαρα και περιποιημένα. Η πίσω όψη παρομοίως όμορφη, για άλλους λόγους βέβαια! Μα ποιος κερατάς το ταλαιπωρεί το κορίτσι κατά το T-shirt του! Γενικά αυτή η περιοχή, αν και έχει τουρισμό, είναι πολύ ευχάριστη για βόλτα. Πλακόστρωτα, ήπια κυκλοφορία, όμορφα αρτ ντεκό ή μπαρόκ κτίσματα (δεν το παίζω ψαγμένος, εξαιτίας της πόλης που μένω έμαθα αυτούς τους όρους πάρα πολύ πρόσφατα ). Εντοπίζω και ένα μπαλκόνι με θέα όλη την πόλη. Την παράσταση κλέβει ξεψάρωτο γλαροπούλι που ποζάρει άφοβα εκμαιεύοντας ψίχουλα. Δεξιά μοντέρνο Ταλιν, αριστερά παλιό, βάθος βαλτική. Από ένα μέρος τέτοιας αισθητικής δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι τσούπες του instagram, η καθήμενη μαρμαρωμένη αφήνει την φιλενάδα -φωτογράφο να της φτιάχνει ρούχο, μαλλί και πόζα. Είναι αρρώστια ρε γαμώτο από ένα επίπεδο και πάνω. Παίρνω την κατηφόρα για την παλιά πόλη, τα μάτια μου περιεργάζονται τριγύρω και υπάρχουν αρκετά καινούρια πράγματα να δω, όπως πχ ο τρόπος που είναι φτιαγμένο αυτό το κτήριο με μικρές πετρούλες διαφόρων αποχρώσεων, από κοντά δείχνει σαν συνδυασμός πέτρας και ξύλου. Στα σοκάκια είναι πιο σκιερά, αλλά από κίνηση άλλο τίποτε. Υπογλυκαιμικό σοκολατάδικο. Οι γεύσεις παρά την ζέστη λαχταριστές, έχουν και Μούμιν! Οι τιμές ισοδύναμες Πλάκας, είναι αστείο ότι μια διανυκτέρευση κοστίζει όσο δέκα σοκολατάκια, έστω και αν είναι γεύσης τσίλι με ρούμι!
  32. 13 likes
    Ημέρα σιδηροκωλίασης λοιπόν. Πρωί πρωί κατεβαίνω τα σκαλιά της πολυκατοικίας, παθαίνω πλάκα όταν βλέπω δυο λαγούς να παίζουν στο γρασίδι! Επίσης παρατηρώ ότι το επίθετο στο δίπλα κουδούνι είναι Makkinnen. Τόμι εσύ; Φόρτωμα και αμπελαλέ. Δεν έχω πρόβλημα με το να κάνω πολλά χιλιόμετρα την ημέρα, δεν με κουράζει ο δρόμος εύκολα, Το πρόβλημα μου είναι η πλήξη. Η χθεσινή τριάδα φλαταδούρα, χαμηλά όρια, τάρανδοι με συντροφεύει και σήμερα συν την έγνοια για την φθορά του πίσω ελαστικού μου. Στο ξεκίνημα της ημέρας έχει αυτή την όψη. Οι πιέσεις είναι σωστές, οι ταχύτητες σταθερές και ανά περίπου τριακόσια χιλιόμετρα που σταματάω για βενζίνη το πέλμα στο κέντρο όλο και εξαφανίζεται. Είχα φωτογραφίες από κάθε στάση, αλλά όπως προανέφερα, όλες οι εικόνες του κινητού μου χάθηκαν. Τα χιλιόμετρα βασανιστικά αργά κυλούν, έχουν πια εξαφανιστεί και οι μοτοσυκλέτες εντελώς από τον δρόμο. Εκεί που στη Νορβηγία δεν προλάβαινες να χαιρετάς, εδώ δεν υπάρχει κανείς. ‘Μόνος οδηγάω μόνος, ατέλειωτος ο δρόμος’ έλεγε ο Πορτοκάλογλου, βέβαια εδώ δεν υπάρχουν ‘ατέλειωτες στροφές’. Μόνο ευθείες. Και κωνοφόρα στον Ε75. Ναι το ίδιο όνομα δρόμου με την Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Μια σκέψη μου έρχεται ξάφνου στο μυαλό που δεν μπορεί παρά να με κάνει να χαμογελάσω: Σήμερα είναι η 23η Ιουλίου. Εννέα ολόκληρα καλοκαίρια πριν, σαν σήμερα απέκτησα την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, το CBF 250. Πέρασα όλο εκείνο το απόγευμα κάνοντας βόλτες στο parking του Lidl Περισσού μην μπορώντας να χωνέψω την χαρά μου. Και τώρα, εννέα χρόνια μετά κατηφορίζω από Ακρωτήρι. Ένα μεγάλο ταξίδι όλα αυτά τα χρόνια!
  33. 12 likes
    Έχοντας πια βραδιάσει, τα μέρη που είδα το σούρουπο είναι αλλιώτικα, όπως πχ το δημαρχείο. Στο όμορφο ντεκόρ συντελούν και οι Σέρβες, η συγκεκριμένη με τα ρολερς φέρνει έναν αέρα Δυτικής Ακτής. Αλλά και πιο απλές σαν την πατριώτισσα της δεν εγείρουν σίγουρα παράπονα. Επιστροφή σε πιο αθώα θεματολογία με τα φωτισμένα κτήρια να έχουν άλλη χάρη. Μιας και δεν είμαι προς τα… Μανάβικα ζορίζομαι να βρω εστιατόριο, τελικά διαλέγω ένα, αλλά το μενού είναι τόσο ιταλικό που παίρνω ποτό αντί φαγητού. Καθώς απολαμβάνω τις γουλιές καθισμένος έξω παρατηρώ από το μπαλκόνι το τυπικό βαλκανικό σύστημα ασφαλείας, γιαγιά που έχει κρεμάσει το λαιμό από το παράθυρο και δεν της ξεφεύγει χιλιοστό.
  34. 12 likes
    Σουρουπώνει και εγώ χαμένος σε κάτι στενάκια. Τα βήματα μου με βγάζουν στο πάρκο Dunavski, του Δούναβη δηλαδή. Είναι ατμοσφαιρικά στο μισοσκόταδο με την λιμνούλα στο κέντρο. Ίσως και ελαφρώς τρομακτικά με αυτό τον μοναχό και το παιδάκι να αιωρείται στη μέση του. Κάτω από τις λάμπες το άγαλμα χρυσαφίζει, στα παγκάκια τριγύρω νεαρά ζευγαράκια ανταλλάσσουν φιλιά την ώρα που άστεγος κοιμάται δίπλα τους. Το δρομάκι με βγάζει σε μια από τις ωραιότερες εικόνες. Ένα ξύλινο κιόσκι τέσσερα σκαλάκια ψηλό. Στο κέντρο του τρεις μουσικοί με βιολιά και κοντραμπάσο (;) να παίζουν φανταστικές μελωδίες. Τριγύρω τους καμια εικοσαριά κόσμου, όλοι καλοντυμένοι, η αστική τάξη να τους χειροκροτεί. Δυο κοριτσάκια μικρά χαρούμενα να χορεύουν. Κάθομαι σ’ έναν κορμό και απολαμβάνω τα έγχορδα. Τι ομορφιά! Πιάνω ένα παγκάκι δίπλα στο ανθοστολισμένο σιντριβάνι, η γλυκιά μουσική αντηχεί ακόμη πίσω μου. Τελευταία βραδιά απόψε. Από αύριο μέρη οικεία. Είτε στη διαδρομή για Ελλάδα, είτε στην ίδια την Ελλάδα, είτε μεθαύριο σπίτι. Με πιάνει μια μικρή μελαγχολία, το ομολογώ. Δεκαοκτώ ολόκληρες ημέρες μόνος, πάει μια βδομάδα από το Ακρωτήρι και μια αιωνιότητα από την δουλειά και τις έγνοιες της. Αλλά μου ταίριαξε όμορφα αυτή η μοναξιά, αυτός ο τεράστιος αριθμός νέων βιωμάτων, αυτές οι ατελείωτες ώρες καβάλα, τα βραδάκια με μια φωτογραφική στον ώμο και το ίδιο εξάτσεπο παντελόνι τρεις βδομάδες σερί. Ο κύκλος σχεδόν κλείνει. Δικοί μου άνθρωποι με περιμένουν, δικά μου μέρη. Αλλά μια μικρή στενοχώρια για τον ταξιδιωτικό εαυτό παραμένει.
  35. 12 likes
    Τα βασικά, εντός Αττικής τα έχουμε πάει; 1- Σούνιο, all time classic διαδρομή, ειδικά από Παλαιά Φώκαια και μετά. Έχει πολλές παραλλαγές επιστροφής (απλά αντίστροφα, από Λαύριο Μεσογειακώς, από Λαύριο-Άγιο Κωνσταντίνο-Ανάβυσσο, από εθνικό δρυμό Σουνίου-Βάραθρο Χάος-Αγιο Κωνσταντίνο-Ανάβυσσο, ειδικά από Ανάβυσσο είτε παραλιακώς αντίστροφα είτε επιστροφή μέσω τους φανταστικής ροής κομάτι Ανάβυσσος-Κερατέα και μετά Μεσογειακά). Μην κάτσεις για καφέ στην καφετέρια στον Ναό, είναι και ακριβή και αργή εξυπηρέτηση, πήγαινε Λαύριο καλύτερα. 2- Πόρτο Γερμενό, πήγαινε από την διαδρομή του Άγ.Γεώργιου, και γύρνα από Βίλλια. Ανέβασμα και στον Κιθαιρώνα τέρμα πάνω στην εγκαταλειμένη βάση ραντάρ, το καλοκαίρι να δεις 3 Θάλασσες μαζί (Κορινθιακός, Σαρωνικός, Νότιος Ευβοικός). Παραλλαγή είναι και η διαδρομή Φυλή-Δερβενοχώρια-Ερυθρές, είτε στο πήγαινε, είτε στο έλα. 2b- Πόρτο Γερμενό πάλι, αλλά επιστροφή από Ψάθα-Αλεποχώρι-Μέγαρα-παλιά Εθνική. 3- Μαραθώνας και φράγμα Μαραθώνα. ΠΡΟΣΟΧΗ στις φουρκέτες στο κατέβασμα αμέσως πριν το φράγμα, τις στρίβεις ΟΡΘΙΟΣ και δεν υπολογίζεις φρένα. Γλυστράνε σαν μάρμαρο. Από φράγμα όμως για Μαραθώνα, δώσεεεεε. 4- All time classic ΧΑΛΚΙΔΑ. Είτε από Εθνική οδό, είτε από επαρχιακούς από Νέα Μάκρη-Μαραθώνα-Γραμματικό-Βαρνάβα κ.ο.κ. , είτε από Παραλία Ωρωπού και φέρυ για Ερέτρια, είτε συνδυασμός λίγο το ένα λίγο το άλλο. 5- Βγαίνοντας από την Αττική, Ιτέα, από Θήβα-Λειβαδιά (αξίζει επίσκεψη στην Κρύα, μέσα στην πόλη της Λειβαδιάς), είτε μέσω Αράχωβας-Δελφών, είτε μέσω Δεσφίνας, οπτικά ισάξιες, οδηγικά καλύτερη η Δεσφίνα. Στην επιστροφή έχει φανταστικές διαδρομές από Άμφισσα που βγαίνει τελικά κοντά Μπράλλο και Αμφίκλεια, κι από κεί γυρνάς παράλληλα με το τραίνο, πάλι δλδ από Λειβαδιά - Θήβα. Κιάλλες πολλές, όρεξη νάχεις
  36. 12 likes
    Φάνηκε στο φόντο και της προηγούμενης φωτογραφίας, ο καιρός έχει από ώρα αρχίσει να βαραίνει. Αλλά όχι παντού. Πίσω μου βρέχει. Στην κατεύθυνση μου ρίχνει καλό νερό. Αριστερά μου όμως έχει ανοίξει, σχεδόν γαλανός ουρανός. Ναι, από το ίδιο σημείο είναι τραβηγμένες οι τρεις φωτογραφίες. Εθελοτυφλώ για το νερό και αποφασίζω ότι μια ψιχάλα που θα περάσει από το καλοκαιρινό μπουφάν θα είναι δροσιά μετά το ιδροκόπημα του πρωινού, οπότε αφήνω τα αδιάβροχα στη βαλίτσα. Boy was I wrong! Αρχικά όντως είναι ήπια βροχή, για κακή μου τύχη πέφτω σε τρεις αγρότες που έχουν αποφασίσει να βγάλουν σε κομβόι βόλτα τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές τους. Πλάτος κοντά δυο λωρίδες. Μέσα στα χωριά και μέχρι και με κότες στην άσφαλτο τα περιθώρια προσπέρασης είναι λίγα, οπότε αναγκαστικά μουλιάζω στην ουρά των αυτοκινήτων που δημιουργείται αφού κινούνται με οριακά 0 χιλιόμετρα. Πταίσμα. Η βροχή δυναμώνει όταν τους έχω περάσει, αλλά λυπάμαι τον κόπο του να βρω πέρασμα, οπότε δεν σταματώ για αδιάβροχα. Ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, σωστά; Λάθος, λάθος μέγιστο. Μπαίνοντας στην πόλη του Arad η καταιγίδα μαίνεται μανιασμένα, μιλάμε για τουλούμια (μονάδα του SI) νερό. Η πόλη θα έδειχνε όντως όμορφη, με εντυπωσιακά κτίσματα και αγάλματα, αλλά δεν έχω περιθώριο να πάρω τα μάτια μου από τον δρόμο. Πλακόστρωτα που γλιστρούν, βιαστικοί οδηγοί αυτοκινήτων και απαίσια ορατότητα από το κράνος μου, δυνατό κοκτέιλ. Γλιστράω έντονα χάρη στις διαμήκεις γραμμές του τραμ που δεν γίνεται να αποφύγω, το πράγμα έχει γίνει πια επικίνδυνο. Βρίσκω ένα βενζινάδικο και σταματώ κάτω από το υπόστεγο του μέχρι να κόψει. Μα τι αφελής ιδέα να μείνω μόνο με το καλοκαιρινό μπουφάν! Το δένω απλωμένο πάνω στον σάκο με χταπόδια και φοράω το χειμερινό να ζεσταθεί ελαφρώς το κοκαλάκι μου. Βλέπω ότι έχω λάβει ειδοποίηση push στο κινητό για ακραία καιρικά φαινόμενα. Έγκαιρα την είδα! Την τελευταία εβδομάδα αλλάζω καθημερινά χώρα με αποτέλεσμα οι διαφημίσεις που βλέπω στο ίντερνετ να αφορούν την… χθεσινή ημέρα, ευτυχώς το σύστημα προειδοποίησης έχει ταχύτερη απόκριση! Όταν κάποια στιγμή κόβει η βροχή ξεμυτίζω από το υπόστεγο, ίσα για μια δειλή φωτογραφία της όμορφης γέφυρας.
  37. 12 likes
    Τα σύνορα είναι πάρα πολύ κοντά. Μπαίνοντας Ουγγαρία χρειάζεσαι βινιέτα, οπότε σταματάω αμέσως μετά σ’ ένα στέκι νταλικέρηδων να την πάρω. Ο ξύπνιος υπάλληλος μάλιστα όταν μου δίνει το έντυπο μου λέει ‘kalo dromo’, απ’ ότι φαίνεται είναι μπόλικοι οι οδηγοί που πίνουν έναν καφέ εδώ. Κατά τα’ άλλα η Ουγγαρία είναι ακριβώς όπως θυμόμουν, ακριβώς ότι θα ήθελα να αποφύγω. Όσο βλέπει το μάτι σου (όχι πολύ λόγω έλλειψης υψομετρικών και έλλειψης διαύγειας λόγω ζέστης) ίσωμα και καλαμπόκι. Με την ζέστη που κάνει είναι να απορείς που δεν σκάει να γίνει ποπ κορν. Να ‘ναι καλά όποιος πρωτοσχεδίασε καλοκαιρινά μπουφάν! Την ρουτίνα σπάνε πού και πού έργα στο δρόμο, τα χιλιόμετρα κυλούν μονότονα. Ταμπέλες δείχνουν προς Βουδαπέστη. Με πόσο διαφορετική ψυχολογία πρόπερσι πήγαινα με το CBR να συναντήσω την κοπέλα μου στην πόλη αυτή. Αυτή τη φορά θα πάρω άλλη πορεία, στροφή στη οδό Μ3 προς τα Ρουμάνικα σύνορα τικαροντας την επιλογή ‘αποφυγή αυτοκινητοδρόμων’ στο GPS. Ο συνοριοφύλακας διαλέγει να το παίξει bad cop, και γιατί έρχεσαι στη Ρουμανία και πού πας και από πού ξεκίνησες και πού θα διανυκτερεύσεις, κακιά πεθερά! Προς έκπληξη μου, ούτε αυτός ζητάει να δει πράσινη κάρτα, φαίνεται πώς δεν πολυελέγχεται πια το έγγραφο αυτό. Να ‘μαι λοιπόν σε άλλη μια χώρα στην οποία δεν είχα ξαναβρεθεί ως τώρα. Ευρωπαϊκές σημαίες μεν, αλλά ο αέρας εδώ στα σύνορα έχει κάτι από Ανατολή. Η εικόνα που αποκομίζω είναι αυτή μιας βρωμιάς, μιας προχειρότητας, μιας ασχήμιας. Στην πόλη της Orodea εξακολουθώ να έχω αυτή την εικόνα τσαπατσουλιάς. Στα επόμενα χωριά η γνώμη μου παραμένει ίδια. Παράδειγμα: Χρειάζεσαι κάτι ψηλό να τοποθετήσεις τις κεραίες σου. Υπάρχουν πολλές λύσεις να υλοποιήσεις την κατασκευή αυτή. Ναι μεν δεν είναι ανάγκη να την φτιάξεις από πεντελικό μάρμαρο, αλλά όταν κοτσάρεις αυτόν τον τσιμεντοεμετό σε σχήμα φρεζάτης βίδας πάνω από το χωριό σου, ε τακτοποίησε έστω λίγο τον συρφετό καλωδίων να μην χάσκουν σαν καταϊφι! Έτερο παράδειγμα η πολυκατοικία παρακάτω με τους… ημιυπαίθριους. Ο καθένας διαφορετικά κουφώματα και όλοι μαζί διαγωνισμό ποιος έχει το ασχημότερο μπαλκόνι. Δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, είναι το άρπα-κόλα που μέχρι στιγμής χαρακτηρίζει το κομμάτι της χώρας που βλέπω.
  38. 12 likes
    Σκουπίζοντας τον αφρό της τελευταίας γουλιάς από τα μουστάκια (προβλήματα ε; ) πάω να δω αυτό που μοιάζει να είναι το τελευταίο κομμάτι του κυρίως πεζόδρομου. Βαθιές αυλακιές του τραμ ορίζουν το βάθος, ο καθεδρικός στο φόντο και λίγοι περαστικοί, πόσο όμορφα, απρόσμενα όμορφα στο Κόσιτς. Ψάχνοντας παγωτατζίδικο διασταυρώνομαι με ένα νεαρό ζευγάρι και ώπ, με γελούν τα αυτιά μου; Αυθόρμητα, χωρίς να το σκεφτώ χαιρετάω, πέρα από τους οικοδεσπότες του AirBnB δεν έχω πετύχει Έλληνες πουθενά. Τα παιδιά κάνουν μεταπτυχιακό στο εδώ πανεπιστήμιο, αναμενόμενα με ρωτούν τι με βγάζει προς τα εδώ. Ε τι το ‘θελα και απάντησα; Με το που τους λέω ότι κάνω ένα ταξίδι με τη μηχανή και διαπιστώνουν ότι το κάνω μόνος ε στροφή 180 μοιρών κυριολεκτικά. Ο τύπος την τραβάει σχεδόν αγκαζέ τύπου ‘Κούλα πάμε να φύγουμε’ και βαδίζουν σβέλτα σχεδόν χωρίς να καληνυχτίσουν. ΟΚ, το κατανοώ ότι δεν είναι ούτε συνηθισμένο ούτε ίσως στα όρια του ‘νορμάλ’ ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά με παραξενεύει και με ψιλοστενοχωρεί αυτή τους η αντίδραση. Φινάλε κεντρικού, πάμε προς τους παράδρομους. Eδώ η σλοβάκικη εκδοχή του Bellagio. Ένα από τα μπαράκια δείχνει ενδιαφέρον, πίνω ένα τελευταίο ποτάκι και παίρνω τον δρόμο για το δωμάτιο αφού κάνω ένα τελευταίο πέρασμα από τον κεντρικό. Συλλογιέμαι τις εικόνες τις ημέρας, από τα κιτς εμπορικά κέντρα, στα παρθένα βουνά, έπειτα στην ανείπωτη φτώχεια και τέλος στο ξεπεσμένο αλλά με χαρακτήρα Κόσιτς. Τα είχε όλα αυτή η ημέρα, χαίρομαι που είδα λιγότερο γνωστές όψεις μιας ελάχιστα γνωστής χώρας. Χαλάλι η στενοχώρια που μου έβγαλε η ζωή των ανθρώπων. Αύριο;
  39. 12 likes
    Βλάχοβο, Πέτροβο, τα επόμενα χωριά εύκολα θα μπορούσαν εξ ονόματος να ανήκουν στα Ζαγοροχώρια, τόσο κοινές ονομασίες! Έχουν ενδιαφέρον οι λόγοι αυτών των ομοιοτήτων (και καταλήξεων). Οι ομοιότητες σταματούν στο όνομα δυστυχώς για τους Σλοβάκους: Ολόκληρες τσιμεντένιες πολυκατοικίες με όλα τα παράθυρα σφραγισμένα με σανίδες πλην ενός ή δύο διαμερισμάτων όπου βλέπω φώτα αναμμένα. Πόσο ψυχοπλακωτικό μπορεί να είναι να ζεις σε κάτι τέτοιο; Και κυρίως ποιος ο λόγος που υπήρξε ανάγκη να κατασκευαστούν πολυκατοικίες στην εξοχή και πλέον δεν ζει κανείς εδώ; Εν μέρει την απάντηση την παίρνω παρακάτω, χάσκουν τα σκουριασμένα απομεινάρια μιας βιομηχανίας. Siderit λέει η επιγραφή, απ’ ότι προδίδουν και τα ερείπια μάλλον σιδηρουργία ήταν το πάλαι ποτέ. Και αυτό το γαμωrodeo είναι παντού! Τόση εγκατάλειψη, οροφές γκρεμισμένες, σάπια ξύλα, βρωμιά, το φουγάρο ξεχαρβαλωμένο και αυτό το εθνικό έθιμο με τα αποκεφαλισμένα κολωνάκια! Στην άλλη μεριά του εργοστασίου εγκαταλελειμμένη μια τεράστια στάση λεωφορείου, τις καλές ημέρες χιλιάδες εργαζομένων πρέπει να κατέφθαναν με τα λεωφορεία για την βάρδια εδώ. Πρέπει να ήταν τόσος ο κόσμος που, όπως μαρτυρά και η επιγραφή ΚΙΝΟ, υπήρχε ανάγκη για σινεμά. Τώρα; Ερείπια, διαλυμένοι τοίχοι και βεβαίως δορυφορικό πιάτο! Έχω στενοχωρηθεί πολύ τις τελευταίες ώρες με αυτό το μεθαποκαλυπτικό σκηνικό γύρω μου. Βλέποντας τα πράγματα με άλλη σκοπιά, μπορεί κανείς να πει ότι είναι όλα αυτά και μια ομορφιά αυτού του ταξιδιού: Το πρώτο σκέλος με την άψογη, φυσικά όμορφη Νορβηγία και το απόκοσμο άνω άκρο του πλανήτη. Το δεύτερο σκέλος, ως εδώ έστω, με χώρες περισσότερο ή λιγότερο φτωχές, δοκιμασμένες από την ιστορία και τα καθεστώτα τους. Είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές που είναι σαν να πρόκειται για δύο ολότελα διαφορετικά ταξίδια, όχι ένα. Και νιώθω τυχερός που μπορώ να το / τα πραγματοποιήσω και να δω τόσο ετερόκλητα πράγματα.
  40. 12 likes
    Συνεχίζω να κινούμαι σε ερημιές και δάση, πάνω από τη λίμνη Palkmanska είναι ιδανικό σημείο για μια γουλιά νερό. Χωριουδάκια ριγμένα εδώ και εκεί συν κάποια μέρη που το χειμώνα μάλλον είναι πίστες σκι. Αλλά για τώρα το θαλάσσιο ποδήλατο είναι πιο ταιριαστό. Σημείωση: Η λωρίδα γης που χωρίζει την λίμνη στα δυο είναι η σιδηροτροχιά του ΟΣΕ (ΟΣΣ για να ακριβολογώ!) Το επόμενο κομμάτι είναι από τα οδηγικά καλύτερα της ημέρας, διαδοχικές φουρκέτες με ωραία όμως ροή και καλή άσφαλτο. Το πιστάκι τελικά είναι όντως πιστάκι, όπως ανακαλύπτω στην βάση του η οποία αποτελεί την αφετηρία της τοπικής… Πιτίτσας!
  41. 12 likes
    Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε από το Salvador γνωρίσαμε μέσω κοινού φίλου τον Jordao, ο οποίος μένει στο Porto Alegre. Πολύ συμπαθητικό παιδί, είχαμε δεν είχαμε 1 ώρα που γνωριζόμασταν και αμέσως μας κάλεσε στο σπίτι του αν και όταν θα περνούσαμε από εκεί. Μιας και ήμασταν κοντά λοιπόν, τα κανονίσαμε και τραβήξαμε για εκεί. Μπαίνοντας στο Porto Alegre και όσο μείναμε εκεί, δεν έχω βιώσει περισσότερη ζέστη. Δεν ξέρω τι θερμοκρασία είχε αλλά η αίσθηση ήταν ανυπόφορη. Ήταν η πρώτη φορά που ήταν προτιμότερο να έχω την ζελατίνα του κράνους κλειστή γιατί διαφορετικά ο καυτός αέρας μου έκαιγε το πρόσωπο. Δεν είναι τυχαίο που οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν την πόλη Forno Alegre. Για τον Jordao ότι και να πω θα είναι λίγο, τέτοια φιλοξενία σε αγνώστους ουσιαστικά δεν ξέρω αν θα την ξαναβρώ. Ο άνθρωπος σηκώθηκε νωρίτερα πριν πάει στην δουλειά να μας φτιάξει πρωινό να το βρούμε έτοιμο όταν ξυπνήσουμε. Παρέα μας έκανε ο Nano (το όνομα βγαλμένο από το "nanotechnology"!). Μας είχαν ανατεθεί και οι ημερήσιες βόλτες του. Το απόγευμα ο Jordao δανείστηκε από φίλους τους άλλα 2 ποδήλατα για εμάς και πήγαμε βόλτα στην πόλη. Φοβερό όνομα ο κύριος! Μουσικές και εδώ φυσικά. Το στυλ αυτό ονομάζεται chorinho και χοντρικά είναι μια μίξη samba και jazz. Ήταν ό,τι καλύτερο σε μουσική άκουσα στο ταξίδι, απόλαυση για τα αυτιά να τους βλέπεις και να τους ακούς ξαπλωμένος στο γρασίδι. Η παραλία της πόλης σε συνδυασμό με την ποδηλατάδα μου θύμισε την Σαλόνικα, άλλωστε ο συνδυασμός αυτός ήταν το μοναδικό πράγμα που μου είχε λείψει όσο έλειπα από την τσιμεντούπολη. Έχουν τρέλα με το ποδοβόλεϊ! All in all, συμπαθητικό το Porto Alegre, δεν είναι ατυχής η ονομασία του καθώς είναι πολύ πιο χαλαρό και εύκολο από τα φρενήρη Sao Paolo και Rio. Θα μπορούσα να ζήσω για κάμποσο εδώ.
  42. 12 likes
    Κάτι σαν παλάτι; Σαν μέγαρο; Κάτι αδιαμφισβήτητα εντυπωσιακό εδώ στις ερημιές, προσπαθώ να καταλάβω από τη μια τη χρήση του και από την άλλη το τι είδους άνθρωποι έμεναν σ’ αυτά τα μέρη παλιότερα. Μέχρις ώρας, τα Tatra δείχνουν ηπιότερα βουνά απ’ ότι περίμενα και η διαδρομή δεν είναι κάτι το συγκλονιστικό, ίσως και λόγω μουντού φωτισμού με τη συννεφιά. Μικρές λεπτομέρειες που μαρτυρούν ότι βρίσκεσαι σε πιο φτωχική χώρα: Τα κολωνάκια στις άκρες του δρόμου είναι όλα κουρεμένα. Συνεχίζω να ανεβαίνω στον έρημο δρόμο, μόνο μερικοί ποδηλάτες εδώ και εκεί. Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ότι όσο φτωχικά, απλοϊκά και να είναι τα σπίτια και τα μαγαζάκια των χωριών, οι εκκλησίες είναι υπερπαραγωγές, μια και μια και σε άριστη κατάσταση όλες. Τι υπονοεί αυτό; Η κατηφόρα μετά τον αυχένα είναι απολαυστικό στροφιλίκι, ευκαιρία να πατήσουν λίγο και τα πλαϊνά του νέου μου ελαστικού! Στο τέρμα της κατηφόρας βρίσκεται η λίμνη Liptovská, επί των ακτών της αρχίζει να υπάρχει ο πολύ κακός τουρισμός, ειδικά από το σημείο που επανέρχομαι στο κυρίως οδικό δίκτυο. Μεγάλες ταμπέλες στα άκρα του δρόμου διαφημίζουν ψεύτικες οικογένειες να χαμογελούν στο νέο τους σπίτι επί της λίμνης, διαφημίσεις για χειμερινά σπόρ και σαλέ. Αποκορύφωμα του κιτσαριού η τεράστια Tatralandia, ένα εμπορικό κέντρο – theme park στη μέση του πουθενά. Δήθεν μοντέρνα μαγαζιά, αχανή parking, εκνευρισμένος κόσμος να κορνάρει, τι χάλι! Μεταξύ άλλων νεροτσουλήθρες! Όσος νεοπλουτισμός υπάρχει στη Σλοβακία έχει μαζευτεί εδώ, ‘θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ’ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος’. Τα Tatra που ήρθα εγώ να δω δε έχουν ουδεμία σχέση με την Tatralandia, όπου φύγει φύγει.
  43. 12 likes
    Τράπεζα, ΕΛΤΑ (ΠΟΤΑ; ), ξενοδοχείο, όλα σε όμορφες εγκαταστάσεις. Κάτι σαν μπαράκι με τοιχογραφίες παλιά λεωφορεία (μοιάζουν ύποπτα με τα ‘αστικά’ της Πάτρας!), άλλη μέρα θα με τραβούσε, αλλά απόψε έχει τόσο τζέρτζελο τριγύρω που προσπερνώ. Και άλλη παράσταση στην οποία τα παιδάκια έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Τα πολωνικά μου δεν μου επιτρέπουν να απολαύσω το θέαμα, αλλά παράπονο δεν έχω. Ναι ναι για το μαρμάρινο κιόσκι μιλάω, πού είναι ο διδάκωρ ο Αγριομπίλιζας; Τρίτη συνεχόμενη μέρα που πετυχαίνω αταίριαστο αμερικάνικο αυτοκίνητο μετά τον σερίφη και την Mustang! Ώρα να περάσω την πολύβουη πύλη των τειχών και να δω την παλιά πόλη.
  44. 12 likes
    Ο τούβλινος τοίχος στέκει σε κακό χάλι, κάτι κατεστραμμένες σκοπιές και αυτό είναι όλο στον προαύλιο χώρο. Στραβωμένα συρματοπλέγματα. Αυτή είναι μια πόρτα που πριν ογδόντα χρόνια δεν θα ήθελες να διαβείς με τίποτε. Κάτω, μακρύτερα του πάρκου το Kaunas στέκει ασχημότατο. Η κυρίως φρίκη είναι αυτός ο τοίχος στον προαύλιο χώρο. Η επιγραφή λιτά αναφέρει απλά ότι ‘δίπλα σε αυτόν τον τοίχο οι ναζί εκτελούσαν και έκαιγαν κόσμο το 1943-1944’. Αυτό που δεν λέει είναι το ΠΟΣΟ κόσμο εκτέλεσαν. Η απάντηση καθηλωτική, περίπου πενήντα χιλιάδες ψυχές. Αυτό είναι σαν να λες πως μια πόλη σαν τη Λαμία έχει σκοτωθεί υποφέροντας εδώ ακριβώς μπροστά στα πόδια σου. Φρίκη.
  45. 12 likes
    Μισό μήνα πλέον στο δρόμο, το πρωινό φόρτωμα των (φρεσκοπλυμμένων) έχει γίνει αυτοματοποιημένη διαδικασία. Σωστά; Familiarity breeds contempt λένε οι Άγγλοι και θα τους δώσω δίκιο. Ξεκινάω λοιπόν, βάζω βενζίνη, ελέγχω πιέσεις, δηλαδή ανεβοκατεβαίνω μερικές φορές από την σέλα. Περνάω την γέφυρα του ποταμού, είναι πλακόστρωτη με γλιστερές γραμμές τραμ. Στο τέλος του κατηφορικού της γέφυρας υπάρχει κάτι σαν καθίζηση, καθώς μπαίνω στην ‘λακούβα’ παίρνω ξαφνικά τον κόκκινο σάκο στην πλάτη! Τι στο καλό; Σταματάω τρομαγμένος συγκρατώντας τον όσο μπορώ με το αριστερό χέρι, αν δεν υπήρχε το επιπλέον πλάτος των βαλιτσών σίγουρα θα είχε πέσει στον γεμάτο κίνηση δρόμο. Ο ηλίθιος απλά τον είχα ακουμπήσει στη σέλα ξεχνώντας να τον δέσω. Τόσα φανάρια, στάση για βενζίνη και τα λοιπά, ούτε το είδα, ούτε το αντιλήφθηκα. Πάλι καλά που δεν προκάλεσα ατύχημα! Ο δρόμος ως τα σύνορα παρόλο που θεωρητικά ενώνει δύο πρωτεύουσες δεν είναι κανένας τεράστιος αυτοκινητόδρομος, διασχίζει μικρά φθαρμένα χωριουδάκια εδώ και εκεί, από τα κύρια αξιοθέατα ένας ανεμόμυλος σαν αυτούς που κυνηγούσε ο Δον Κιχώτης. Βλέπω ταμπέλα και για μουσείο έτερου παιδικού ήρωα, του Βαρώνου Μινχάουζεν. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι είναι δυστυχώς έχω προσπεράσει. Δεν ξέρω αν άξιζε, αλλά πιτσιρικάς είχα τρέλα με τις ιστορίες του, δεν πειράζει! Λιθουανία μπροστά μου. Όπως και κάθε προηγούμενη φορά, τα σύνορα είναι μια τυπικότητα, ούτε καν σημαία, ένα κολωνάκι μόνο. Η Λετονική σημαία πίσω, πάμε για την τελευταία των χωρών της Βαλτικής.
  46. 12 likes
    Φάτσα φόρα στην γειτονιά που κάνει την Κυψέλη να θυμίζει Notting Hill παρκαρισμένη μια Cayenne, κάποιος τα ‘κατάφερε’ και πρέπει να το μάθουν και οι υπόλοιποι. Στο να κάνω το κλικ με ώθησε περισσότερο η εξωτερική ρεζέρβα δείχνει πιο adve έτσι ίσως; Περπατώντας προς το κέντρο τα κτήρια ομορφαίνουν τετράγωνο με το τετράγωνο. Στο συγκεκριμένο με εντυπωσίασαν τα τεράστια παράθυρα της σοφίτας, θα ‘ναι όμορφα να ξυπνάς με λιακάδα χειμώνα εκεί πάνω. Το εννοούσα αυτό με το τετράγωνο, μέσα σε πέντε λεπτά περπατήματος είναι εντυπωσιακή η αλλαγή. Χρησιμοποιούν τρόλεϊ παντού, οπότε τα καλώδια δεν τα γλιτώνεις. Διψασμένος μπαίνω σε ένα mini market, δεν είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα να βλέπεις ρέγγες (;) ή αποξηραμένο καλαμάρι ως μπυρομεζέ. Αν το παρατηρήσατε έχουν ευρώ εδώ, γι΄ αυτό συμμετείχαν και στην Μονόπολη ντε. Ένα κουκλίστικο παγωτατζίδικο στην είσοδο ενός δροσερού πάρκου, γίνεται να μην πάω προς τα εκεί; Μου αρέσει που το πάρκο έχει ζωή, τα πιτσιρίκια παίζουν με τα νερφ (δεν θα πω ότι τα καλάσνικοφ παίζει και να είναι φθηνότερα), θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια το πάρκο ήταν χώρος για πρεζόνια και όχι για πιτσιρίκια δυστυχώς. Αλλά εδώ είναι σαφώς πιο περιποιημένο, τα λουλουδάκια σε τάξη γύρω από το λιοντάρι, ένα όμορφο καφέ στο βάθος.
  47. 12 likes
    Ίσως το θυμάστε από περασμένα ταξιδιωτικά στα Βαλκάνια, έχω αδυναμία στα κουμουνιστικής αισθητικής μνημεία. Και έχω εντοπίσει ένα είναι μάλιστα και στον δρόμο μου για το ξενοδοχείο. Για το συγκεκριμένο δεν βρίσκεις και πολλές πληροφορίες στο ίντερνετ, κάπου διάβασα πώς ο λόγος είναι πως το μνημείο ανεγέρθη για να θυμίζει όσους πολέμησαν υπέρ του κουμμουνισμού, ένα παρελθόν το οποίο φαίνεται πως η χώρα προσπαθεί να αφήσει πίσω. Μάλιστα διάβασα πως σε άλλο πιο κεντρικό μνημείο υπήρξε μέχρι και νεκρός σε διαδήλωση για το αν πρέπει ή όχι να μετακινηθεί. Το συγκεκριμένο που επισκέπτομαι σήμερα αποτελείται από έναν σεβαστού ύψους οβελίσκο και ένα μεταλλικό γλυπτό ανάμεσα στα τσιμεντένια τείχη. Τα ξεθωριασμένα χρώματα προϊδεάζουν για την έλλειψη συντήρησης, αλλά ας πλησιάσω. Το χορταριασμένο πλακόστρωτο βρίσκεται ανάμεσα σε δυο πρανή παρά την λιακάδα καταφέρνει να σου δημιουργήσει ένα συναίσθημα όχι κλειστοφοβικό, αλλά αποκοπής από το περιβάλλον τριγύρω. Η κοπελίτσα που ποζάρει για το αγόρι της σου θυμίζει ότι είμαστε στο 2019. Το γλυπτό (μάλλον χυτό για να ακριβολογώ) δεν είναι πολύ σαφές, έχει κάποια ανθρωπόμορφα στοιχεία, δείχνει σαν μια φιγούρα παγιδευμένη στο άνοιγμα, συντεθλιμμένη, δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Οι υψομετρικές σταματούν στο πίσω μέρος, εκεί υπάρχουν μερικοί τάφοι, διαβάζω ότι επρόκειτο για γερμανικό νεκροταφείο το οποίο ξήλωσαν οι Σοβιετικοί για να ανεγείρουν τα τσιμέντα που βλέπω. Μόλις σήμερα διάβασα πώς ο τοίχος που αχνοφαίνεται στο φόντο είναι το μνημείο που ανεγέρθηκε μόλις πριν ένα χρόνο για να τιμήσει τους νεκρούς της χώρας από την δεκαετία του ’40 ως το 1991, ένας στους πέντε Εσθονούς χάθηκε. Καταλαβαίνει κανείς για ποιους λόγους αυτός ο χώρος αλλάζει για τρίτη φορά χρήση.
  48. 12 likes
    Μα τι δουλειά έχει το αμάξι του σερίφη εδώ; Χάθηκε ένα Lada Niva περιπολικό; Από τα γνωστότερα αξιοθέατα της πόλης είναι ο ναός του Αγίου Όλαφ με το καμπαναριό του. Το εντυπωσιακό με το συγκεκριμένο καμπαναριό δεν είναι μόνον το ύψος του ή η μυτερή του στέγη: Η διαφορά είναι αφενός η τετραγωνική διατομή του και αφετέρου το μεγάλο εμβαδόν του. Έχω την ατυχία να βρίσκεται υπό συντήρηση, οπότε οι σκαλωσιές στερούν μεγάλο μέρος την εντύπωσης που θα δημιουργούσε. Από την άλλη, το μέγεθος είναι απαράλλακτο. Με λίγο ζουμ στον εργάτη που δουλεύει πάνω από τα παράθυρα, γίνεται πιο κατανοητό το τεράστιο μέγεθος: Μόνο το μικρό κομμάτι που φαίνεται στην εικόνα περιλαμβάνει δώδεκα ολόκληρα επίπεδα σκαλωσιάς. Συμπαθητικά καφέ εδώ και εκεί, είναι τόσο ευχάριστο μέρος για βόλτα. Και ας έχει όσο τουρισμό. Απρόσμενα σ’ ένα στενάκι εντοπίζω ανάμεσα στα κτήρια ένα μεταλλικό υπαίθριο θέατρο. Την σκηνή πλαισιώνουν δυο πέτρινοι λέοντες, μόνο και μόνο αυτοί με το γερτό δεντράκι και το καμπαναριό πίσω ορίζουν μια όμορφη φωτογραφία. Οριακά ανεμίζει στην φωτογραφία η σημαία της Εσθονίας με τα ασυνήθιστα χρώματα, μέχρις ώρας η πρωτεύουσα της δείχνει γλυκύτατη.
  49. 12 likes
    Ο Russel με ειδοποιεί ότι έχασε το κυλινδράκι του λεβιέ ταχυτήτων στο GS του! Κατάφερε να φτάσει σε χωρίο και να το αντικαταστήσει με βίδα, αλλά έχει χάσει τόσο χρόνο που θα μείνει εκεί απόψε. Φτου, τσάμπα έκλεισα διανυκτέρευση εδώ, θα μπορούσα να προχωρήσω τουλάχιστον ως την Oulu, την κοντινότερη πόλη. Επιστρέφω στη μηχανή, τα πράγματα μου με περιμένουν χωρίς εκπλήξεις στη θέση τους. Θα μου λείψει αυτή η υπερβολική ασφάλεια. Πάω προς την πόλη του Ροβανιέμι. Για κάποιο λόγο δεν νιώθω αρκούντως άνετα να αφήσω τα πράγματα μου στη μηχανή, οπότε φορτωμένος με μπουφάν, κράνος και το tankbag ως σακίδιο η κινητικότητα μου μειώνεται πολύ. Άσε που κάπου χάνω και το αδιάβροχο κάλυμμα του tankbag. Προσθέτοντας και την ζέστη που με ταλαιπωρεί, ψάχνω απλά έναν δροσερό χώρο να φάω. Το κομμάτι των πεζόδρομων που εξερευνώ δεν με ενθουσιάζει, κάτι ιρλανδέζικες pub μάλλον άσχετες με τον τόπο τις βρίσκω. Χορτάτος βολτάρω λίγο προς το ποτάμι / λίμνη. Άσχημα δεν το λες. Υπάρχει και παραλία που μπανιαρίζεται κόσμος. Από την εικόνα για άλλη μια φορά σ’ αυτή τη χώρα αυτό που αξίζει να κρατήσει κανείς είναι τα συννεφάκια τύπου 'χαρούμενοι φίλοι Bob Ross'. Αλλά εμμονή με τον Άγιο Βασίλη, έχουμε βγάλει την μπέμπελη και ο μικρός κυκλοφορεί με σκούφο! Είναι νωρίς, αλλά αφενός το μέρος δεν με κερδίζει, αφετέρου η ζέστη και η αϋπνία με κουράζουν. Αποσύρομαι προς το δωμάτιο, ο σπιτονοικοκύρης μου γι’ απόψε είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός άνκορμαν, ό,τι να ‘ναι! Το δεύτερο μισό της ημέρας απογοήτευση. Αλλά το πρώτο μισό ήταν τόσο δυνατή εμπειρία που μου αρκεί ως σκέψη ενώ χαλαρώνω στο κρεβάτι. Με τον ήλιο σταθερά να στέκει έξω από τις κουρτίνες μου.
  50. 12 likes
    Ευτυχώς εντοπίζω μια επισκέψιμη σκηνή Σάμι (τοπικές φυλές), αυτό είναι πιο ενδιαφέρον θέαμα. Μάλιστα δίπλα υπάρχει ένας περιφραγμένος χώρος με τάρανδους, κατ' εξαίρεση επισκέψιμος. Αν θέλεις πληρώνεις μερικά ευρώ με αντάλλαγμα χλωρά κλαδιά για να τους ταΐσεις. Η υπάλληλος δέχεται να κρατήσει τα μεζεδάκια προκειμένου να φωτογραφίσω τον...κερατά. Ο μικρός με τα κέρατα είναι τεσσάρων μηνών και απ’ ότι μου λέει η δεσποινίδα Santa Baby όλοι γεννιούνται προς Μάρτη, το ίδιο και οι άγριοι που είδα τα ξημερώματα στο Ακρωτήρι. Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν και λευκοί. Φαίνονται εντονότερα τα χνουδωτά κέρατα σε αυτόν. Κοκκινομύτη δεν πετυχαίνω πάντως, και άλλος μύθος του καταναλωτισμού. Αυτοί έπιασαν την σκιά για να προστατευτούν από την μεσημεριανή ζέστη. Την επόμενη βδομάδα απ' ότι διάβασα ότι αρκετοί ψόφησαν αυτό το καλοκαίρι λόγω θερμοκρασιών. Τα κέρατα τους είναι το κάτι άλλο!