Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 06/26/17 in all areas

  1. 34 likes
  2. 31 likes
  3. 29 likes
  4. 27 likes
  5. 22 likes
    Βραδάκι στο εξοχικό του πατέρα μου στα Βατερά, στη Λέσβο. Έχω χρόνια να κάτσω έτσι, στο βραδινό αέρακι, κοντά στη θάλασσα. Δίπλα μου το παρτέρι με τον φρέσκο δυόσμο να γεμίζει τη μύτη μου με αρώματα. Παραδίπλα η Ζένια να με κοιτάει περήφανη. Είναι ένας χρόνος και λίγο παραπάνω που την έχω, έχουμε πάει μαζί από τη Θεσσαλονίκη έως το Ρέθυμνο και από τη Πρέβεζα μέχρι τη Λέσβο. Μου ήρθε όρεξη να γράψω σήμερα, έχω καιρό να γράψω. Θέλω να πάω κόντρα στην οικονομική αβεβαιότητα που νοιώθω, μιας και δε ξέρω κατά ποσό θα είμαι σε θέση για μοτοβόλτες του χρόνου. Ποιος ξέρει. Σας χρωστάω λοιπόν εντυπώσεις από το ταξίδι που έκανα τον Απρίλιο που μας πέρασε. Ήταν ενσωματωμένο και το οδοιπορικό μέσα. Ξεκινησα από την Αθήνα, πήγα στο Λεωνίδιο, που τερμάτισε στη Πάτρα. Την επόμενη μέρα πήγα από τη Πάτρα, στη Πρέβεζα, και διανυκτέρευσα στα Γιάννενα. Την επόμενη μέρα πήγα μέσω του επαρχιακού από το Μέτσοβο προς τα Γρεβενά, όπου έφτασα στη Θεσσαλονίκη για να μείνω δυο μέρε. Μετά κατέβηκα στο Βόλο, για να μείνω στη Πορταριά . Το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού ήταν Πορταριά – Εύβοια – Αθήνα. Σύνολο χιλιομέτρων, περίπου 2070 χιλιόμετρα. Δε θα τα γράψω με τη σειρά που έγιναν, πιθανώς και όχι όλα. Σήμερα θα γράψω για το κομμάτι του ταξιδιού που έγινε από Πάτρα μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Χάρτες δε θα βάλω, δεν έχω καλή σύνδεση εδώ, θα προσπαθήσω να βάλω μερικές φωτό όμως. Πριν ξεκινήσω το ταξίδι είχα ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία θα πραγματοποιούσα ένα μικρό όνειρο , από την άλλη η πρόβλεψη του καιρού και μόνο ανοιξιάτικη δεν ήταν. Έλεγε για βροχές, πολλές βροχές. Ετοιμάστηκα όσο καλύτερα μπορούσα για το ενδεχόμενο της βροχής, πήρα αδιάβροχα, γκέτες και τεράστιες σακούλες σκουπιδιών να τυλίξω το σακ βουαγιαζ αν χρειαζόταν. Αδιάβροχες μπότες μοτοσυκλέτας δυστυχώς δεν είχα. Πήρα και γάντια κήπου να τα βάλω πάνω από τα απλά χειμωνιάτικα γάντια μου αν χρειαστεί. Που ήλπιζα σοβαρά να μη. Είναι ξημέρωμα Δευτέρας, Πάτρα. Η θέα απο το ξενοδοχείο, το πρωί της Δευτέρας Ο ουρανός ήταν γκριζος, ό,τι πρέπει για να κάτσεις σπίτι. Ευτυχώς θα ξεκινούσα με καλή παρέα έστω και για λίγο. Έφυγα μαζί με τον Γιώργο (joe 15) και περάσαμε μαζί τη γέφυρα του Ριου. Μαύρα σύννεφα παντού, αέρας, αλλά όχι βροχή. Η διάθεση μου ήταν πολύ ανεβασμένη, επειδή πήγαινα προς τη καταιγίδα. Ακόμα ήμουν στεγνός και ένοιωθα πολύ σκληρό αλάνι κάνοντας κάτι που δε θα έκανε πολύς κόσμος. Συνεχίζω προς το Μεσολόγγι, στο οποίο είχα ζήσει 4 χρόνια ως φοιτητής. Επισκέπτομαι το ερημωμένο ΤΕΙ, και συνεχίζω παραλιακά προς Αστακό, με σκοπό να πάω στη Πρέβεζα, και από εκεί στα Γιάννενα. Δε πήγα από την Ιονία Οδο, ήθελα να αποφύγω όσο μπορώ τις κεντρικές οδούς. Φορούσα τα αδιάβροχά και ήμουν περήφανος που πήρα το φωσφόριζε γιλέκο που είχα κάποτε στο αυτοκίνητο. Το είχα βάλει κι αυτό. Είχε ξεκινήσει μια διακριτική ψιχάλα, αλλά επειδή βρισκόμουν αρκετή ώρα στο δρόμο, σταμάτησα και έβαλα και τα γάντια του κήπου, πριν μουσκέψουν τα κανονικά γάντια. Μετά από λίγη ώρα όμως είχα πρόβλημα, γιατί μου έσφιγγαν αρκετά τα χέρια. Το αγνόησα και συνέχισα. Το ψιλόβροχο συνέχιζε, αλλά τα μποτάκια μου ήξερα ότι κρατάγανε πολύ καλά στο νερό και γιαυτό δεν έβαλα τις γκέτες που είναι πολύ άβολες. Ημουν τελείως στεγνός και άρχιζα να το διασκεδάζω τελείως. Μετά από λίγο φτάνω στον Αστακό, υπό έναν τελείως νευριασμένο ουρανό. Κάνω μια μικρή στάση, για να ξεπιαστώ, και συνεχίζω γιατί τα πράγματα φαίνοταν να αγριεύουν. Αστακός και μουντάδα. Μετά τον Αστακό, και ενώ κινούμουν σε ουσιαστικά άδειους επαρχιακούς ανάμεσα σε χωράφια, η Ζένια κάνει διακοπές όταν βρίσκεται κάτω από τις 3.000 στροφές, κομπιάζει. Μόλις τις περάσει, όλα καλά. Σταματησα στην άκρη, με κανονική βροχή πλέον. Το σακ βουαγιάζ μέσα στις σακούλες σκουπιδιων, ηταν μια χαρά, εγω ήμουν καλά από νερό, αλλά είχα τρομάξει με αυτές τις διακοπές. Την ακούω στο ρελαντί, δεν άκουγα τίποτα περίεργο. Κοιτάω την εξάτμιση κάνοντας σενάρια για καμμένα λάδια και γενικά κάτι άσχημο, αλλά ήταν όλα οκ. Μόνο αυτές οι διακοπές. Αποφασίζω να συνεχίσω, δεν είχα άλλη επιλογή έτσι κι αλλιως. Είχα φτάσει στα 2/3 της διαδρομής μέχρι τη πρέβεζα, συνεχίζε να βρέχει, δυνατά πλέον. Τα μποτάκια μου αρχίζουν και βάζουν νερό, αλλά είναι λίγο ακόμα. Δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω, να βγάλω τους ιμάντες, να βγάλω τα τη βαλίτσα από τις σακούλες, για να βγάλω τις γκέτες. Τα χέρια μου έχουν πονέσει από τα γάντια της κουζίνας, αλλά θελω να μείνω στεγνός, γιατι έχω δρόμο ακόμα. (εδώ θα ήθελα να διακόψω την αφήγηση και να σας πω ότι αν ξέρετε κάποια άλλη λέξη που να μπορεί να αντικαταστήσει τη λέξη «στεγνος» να το κάνετε, γιατί σε λίγο η διήγηση θα αρχίσει να μου θυμίζει διαφήμιση σερβιέτας) Εχω φτάσει στον Αμβρακικό. Η εικόνα θα ήταν μαγευτική αν ήμουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Άγρια ομορφιά, με τη θάλασσα ανταριασμένη, τον ουρανό μάυρο, να βροντάει ρίχνοντας κεραυνούς . Το αίσθημα του ότι είμαι σκληρό αλάνι που πάει ταξίδι με τη μοτοσυκλέτα υπό βροχή, έχει αρχίσει να δίνει τη θέση του στο αίσθημα ότι τα πράγματα είναι ζόρικα. Είμαι απλά ένας μουσκεμένος αναβάτης μοτοσυκλέτας που κάνει διακοπές οντας, στη μέση του πουθενά. Τουλάχιστον έχω συνηθίσει την ιδέα ότι οδηγάω στο βρεγμένο. Κινούμαι φυλαγμένα μεν, αλλά σχετικά σβέλτα, γιατί πρέπει να τελειώνει τούτο το μαρτύριο. Εκεί που πηγαίνω άνετα και –όχι και τόσο- ωραία, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου ένα σημείο του δρόμου που περνάει ένα μικρό ρυάκι με λασπόνερα και πέτρες, πριν από στροφή. Πήγαινα με καμιά 80ριά. Βουτάω αναγκαστικά στα φρένα για να μειώσω ταχύτητα, μιας και δεν είχα ιδέα πως ήταν το οδόστρωμα κατω από τα λασπόνερα. Προσέχοντας να μη μαγκώσει το μπροστινό μιας και δεν έχω abs (και τι δε θα δινα να το είχα εκείνη την ώρα, ένα νεφράκι άνετα) μπλοκάρει το πίσω, άλλα χωρίς πανικό το αφήνω και όλα καλά. Περνάω πανω από το επικίνδυνο σημείο, έχοντας αφήσει πολλά κιλά τρομάρας πίσω μου. Αν ήμουν γάτα, σίγουρα θα είχα χάσει τις μισές ζωές μου. Κοντεύω να φτάσω στη Πρέβεζα. Προσπαθώ συνέχεια να κρατάω τις στροφές πάνω από 3000 και τουλάχιστον έτσι δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Πλέον τα χέρια μου πονάνε πολύ από τα γάντια. Αποφασίζω να τα βγάλω. Τα πόδια μου πλέον κολυμπάνε μέσα στο νερό και μετά από λίγο είναι μουσκεμένα και τα γάντια. Ο υπόλοιπος τουλάχιστον παραμένω στεγνός. Φτάνω στα διόδια της υποθαλάσσιας και πλέον στο πρώτο μαγαζί που θα έχει υπόστεγο, θα σταματήσω, θα βγάλω ρούχα, θα στεγνώσω κάπως τα μποτάκια, και όταν κοπάσει η καταιγίδα –αν κοπάσει- θα συνεχίσω για Γιάννενα. Όπως αυτοί που θαυμάζω στα μεγάλα ταξιδιωτικά. Δεν έχει τόσο χαβαλέ πλέον όμως. Βασικά έχει λίγη απελπισία. Απελπισία για να βρώ ένα υπόστεγο και ένα στεγνό χώρο. Μετά όλα θα γίνουν. Μόλις βγήκα από την σήραγγα, ένοιωσα ότι μεταφέρθηκα σε άλλη μέρα, σε άλλη εποχή. Αραιά συννεφάκια και ήλιος. Ήλιος. ΗΛΙΟΣ. Πρώτη φορά στη ζωή μου χάρηκα τόσο πολύ βλέποντας αυτό το αστέρι. Αμέσως σταμάτησα στο πάρκινγκ από ένα σουπερ μάρκετ. Μπήκα όπως ήμουν μέσα: με τα αδιαβροχα και τα μουσκεμένα μποτάκια. Πήρα τα εξής βασικά: ένα πακέτα χαρτοπετσέτες, δυο κρουασάν και ένα νερό. Η ταμίας με ρωτάει αν έχω κάρτα Μασούτη. Μου φάνηκε πολύ γελοίο σύμφωνα με την εικόνα που παρουσίαζα, αλλά δεν είπα τίποτα. Στο παρκινγκ έβγαλα επιτέλους τα παπούτσια και απογοητεύτηκα λίγο όταν είδα ότι δεν είχαν ούτε δυο πόντους νερό μέσα. Φυσικά όμως ήταν μούσκεμα όπως και οι κάλτσες μου. Αλλάζω με στεγνές, αφού στέγνωσα τα πόδια μου με τις χαρτοπετσέτες και βάζω τα σταράκια μου. Ξαναδένω το σακβουαγιάζ με το πλέγμα στη μηχανή, έχοντας αφήσει όμως εύκολη πρόσβαση στις γκέτες. Βρήκα ένα μικρό λιμανάκι να αράξω και παίρνω τηλέφωνο τον Θωμα (JK) . Με πληροφορεί ότι βρέχει εκεί και μου χαλάει τη διάθεση. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν θα έκανα το λάθος να ξαναμουσκέψουν τα πόδια μου. Ανεβαίνω από την παλιά εθνική (Ε951) μέσω Φιλιππιάδας, έτοιμος για βροχή, αλλά δε συμβαίνει τίποτα. Μόνο υπέροχα χρώματα, κρύο, ΠΟΛΥ κρύο, μου με μπουφάν και αδιάβροχο μαζί κρυώνω, αλλά είναι όλα καταπληκτικά. Ο δρόμος, το τοπίο. Διασκέδασα το στρίψιμο και τις ευθείες που έχει μερί τα Γιάννενα, όσο δε πάει, και έφτασα χωρίς ούτε μια ψιχάλα. Το βράδυ πέρασε πολύ όμορφα, με ωραία κουβεντούλα, σε στεγνό, ζεστό, σπιτικό περιβάλλον. Πρώτη φορά με φιλοξενούσε άνθρωπος που δεν είχα ξαναδεί από κοντά στη ζωή μου, και δε το μετάνιωσα ούτε λεπτό. Θωμά σε ευχαριστώ κι από εδώ για όλα. Ξημερώνει Τρίτη λοιπόν, και μέσα στον ύπνο μου άκουγα βροχή και ήλπιζα να κάνω λάθος, αλλά δεν έκανα. Πλέον έχοντας την εμπειρία της χτεσινής ημέρας, ήμουν αποφασισμένος να πάω από το Μέτσοβο προς τα Γρεβενά, από το δρόμο που πάει μέσα από το Δρυμό και περνάει από Μηλιά, Κρανιά, Κηπουρειό. Μετά θα πήγαινα από την Εγνατία οδο προς Θεσσαλονίκη. Βρέχει , βρέχει κανονικά και με το νόμο που λένε. Βγαίνω από τα Γιάννενα, φορωντας ολον τον εξοπλισμο. Στα γάντια του κήπου είχα κάνει τρύπες στη περιοχή της παλάμης, που θεωρητικά δε θα πήγαινε βροχή εκει. Όντως ήταν σημαντικά πιο άνετα. Με το που βγήκα στην Εγνατία, η θέα των βουνών ήταν εντυπωσιακή. Είχε κρύο. Συννεφιά με ομίχλη. Νομίζω έβλεπα και χιόνι. Εγνατία οδός. Είναι χιόνι αυτο που βλέπω; Νομίζω ναι... Μπαίνω στο Μέτσοβο, δε μπορώ να περπατήσω με τα πόδια καθως φοράω τις ατιμες τις γκέτες, ψάχνω για καμιά πιτα να φάω και αφού δεν είχε τίποτα, ξεκινάω για να περάσω μέσα από το βουνό.Αμέσως μόλις μπήκα στον επαρχιακό, εκτός από το κρυο που είχα παρέα, ήρθε και η βροχή. Ξεκίνησα να μπαίνω στο βουνό και η εποχή πλέον ήταν χειμώνας. Στα πλαινά του δρόμου, είχε χιόνι. Η Ζένια άρχισε παλι να κάνει διακοπές καθώς ειχε βραχει. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου να σκεφτώ μήπως έπρεπε να πάω από την Εγνατία, γιατι εδώ αν μείνει η μηχανή, μέχρι να έρθει η οδική βοήθεια, δε θα περάσω καθόλου ωραία. Ζένια συνεχίζουμε η σταματάμε; Συνέχισα φυσικά, υπό βροχή. Το δάσος μύριζε βροχή και αυτό, η άσφαλτος ήταν πολύ καλη, αλλα φυσικά δεν έτρεχα. Στα μισά της διαδρομής το νερο σταμάτησε, τα χιόνια δεν υπήρχαν πλέον και σταμάτησα σε μια πηγή εκει δίπλα. Εφαγα κατι φρούτα που είχα απολαμβάνοντας τον ήλιο –όποτε δε τον κρυβανε τα σύννεφα-, την ησυχία, την απόδραση από τα καθημερινά. Ήταν η τέταρτη μέρα που έλειπα από την Αθήνα και κάθε μέρα έβλεπα τελείως διαφορετικά πράγματα. Μέχρι τα Γρεβενά, νόμιζα ότι ειμαι σε κάποια ξεχασμένη πίστα μέσα στα βουνά. Μηδέν κίνηση, υπέροχος δρόμος, υπέροχη Πίνδος. Τα Γρεβενά ήταν μια απογοήτευση, μια μεγάλη άχρωμη πόλη. Έφτασα στη Θεσσαλονίκη και η εποχή αυτή τη φορά ήταν ανοιξιάτικη, ήμουν πλέον μόνο με το μπουφάν, έσκαγα και το χαιρόμουν. Κάπου εκεί θα γνώριζα τον Αχ ένα χόντα, θα έκανα στους αθλίους γλιστερούς δρόμους της Θεσσαλονίκης όσα παντιλικια δεν είχα κάνει ως τότε, μετά θα γνώριζα στη Πορταριά τον εκπληκτικό Ταβερνιάρη Νίκο ο οποίος με φιλοξένησε κι αυτός άψογα στο καλύτερο δωμάτιο του κόσμου, θα έτρωγα κι άλλη βροχή όταν θα πήγαινα στην Ευβοια.. Αλλά αυτά θα σας τα πω με λεπτομέρειες άλλη φορά. ΥΓ. Μακάρι να ειχα πρόσβαση και στις λίγες ακομα φωτογραφίες που είχα τραβήξει. ΥΓ2. Τελικά οι δυσκολίες σε ενα ταξίδι αν δεν αποδειχθούν καταστροφικές, είναι όλα τα λεφτά.
  6. 20 likes
    Γεμισμα μπαταριας (της δικιας μου) , στον αγαπημενο ταξιαρχη!
  7. 20 likes
    Κατ' αρχήν, σεντόνι αλέρτ Όπως ακριβώς τα λέτε είναι. Ο κύριος λόγος όμως που ένα φαρδύτερο ελαστικό δίνει σε ορισμένους κάποια πλεονεκτήματα, είναι ο παρακάτω: Φυσικά αυτό από μόνο του είναι πολύ γενικευμένο και δεν ισχύει παντού. Το φαρδύτερο ελαστικό έχει και μεγαλύτερο contact patch (επιφάνεια επαφής) με το οδόστρωμα. 200cm λάστιχο... 190... 90... (Οι παραπάνω κορώνες είναι από bridgestone R10 για τα 200 & 190 και από dunlop KR149 για το 90. Τα μεγέθη των contact patch δεν είναι αντιπροσωπευτικά, αλλά αναπαριστούν πολύ καλά τις αναλογίες μεταξύ των ελαστικών και την συμπεριφοράς τους σε ολοένα και μεγαλύτερες γωνίες κλίσης). Θεωρούμε πως τα παραδείγματα αυτά αφορούν φυσιολογικές συνθήκες με κατάλληλα μηχανάκια και σωστές αναλογίες. Όχι 200 λάστιχο σε στενή ζάντα ή πιέσεις ό,τι να 'ναι ή στενό λάστιχο σε μηχανάκι 300kg. Δείτε λίγο τις επιφάνειες επαφής στις περιπτώσεις με 0 μοίρες κλίση, με 48 και με 55. Όσο φαρδύτερο είναι το λάστιχο, τόσο μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής έχει για τις αντίστοιχες μοίρες κλίσης. Ποιο είναι το ξεκάθαρο πλεονέκτημα εδώ; Μπορούμε να ανοίξουμε γκάζι νωρίτερα και δυνατότερα. Κανένα από τα 3 λάστιχα δεν μας επιτρέπει να πλαγιάσουμε περισσότερο από τα άλλα, αλλά να το κάνουμε με μεγαλύτερα και δυνατότερα μηχανάκια αντίστοιχα. Ομοίως επωφελούμαστε από φαρδύτερο ελαστικό αν, π.χ., είμαστε 2κάβαλοι (μεγαλύτερο βάρος) επειδή αυτό προσφέρει μεγαλύτερο contact patch, οπότε μεγαλύτερα περιθώρια πρόσφυσης ώστε να μην έχουμε κουνήματα και γλιστρήματα. Το φαρδύτερο ελαστικό δεν είναι κατασκευασμένο για μεγαλύτερες κλίσεις, απλά υπό συνθήκες προσφέρει περισσότερη πρόσφυση! Όμως θέλει προσοχή διότι μπορεί να βγούμε χαμένοι στο τέλος. Καλό είναι να μην μπαίνει φαρδύτερο λάστιχο σε συνθήκες που δεν χρειάζεται. Παράδειγμα αν μια μηχανή δεν έχει αρκετή δύναμη ή αρκετό βάρος (ή ο αναβάτης δεν πιέζει αρκετά), θα χάσει παρά θα κερδίσει από φαρδύτερο ελαστικό διότι δεν θα μπορεί να το ζεστάνει. Θα πρέπει επίσης να γίνεται και έλεγχος στην κατανομή βάρους όταν βάζουμε φαρδύτερο ελαστικό διότι αυτό συνήθως έχει και μεγαλύτερη διάμετρο και θα ρίξει βάρος εμπρός. Όσον αφορά το κλισέ «τερμάτισα το λάστιχο»: Και τα 3 λάστιχα φαίνεται πως «τερματίζουν» στις 48 μοίρες αλλά πρώτον, όχι δεν έχουν φτάσει στο όριό τους και δεύτερον δεν διαφοροποιούνται μεταξύ τους ως προς αυτό το γεγονός: Όλα τα παραπάνω φάρδη ελαστικών θα ακουμπήσουν στην άσφαλτο την ακμή της κορώνας τους λίγο πολύ την ίδια στιγμή, αν οι συνθήκες είναι αναλογικά ίδιες, δηλαδή να διατηρηθούν οι αναλογίες στα κιλά, στην ταχύτητα και στα φορτία της στροφής. Ζωντανό παράδειγμα πισινού ελαστικού: (Βάλτε σε αργή ταχύτητα καλύτερα) Δείτε στις πόσες λίγες μοίρες κλίσης «τερματίζει» η κορώνα αλλά παρ' όλα αυτά ο Sykes συνεχίζει και πλαγιάζει μια χαρά (και δεν φτάνει καν στο όριό του σε αυτή την στροφή). Αυτό που -χοντρικά- συμβαίνει στο πλάτος του contact patch όσο αυξάνεται η γωνία κλίσης, είναι το εξής: Ξεκινάμε όρθιοι και το contact patch έχει μικρό φάρδος και μεγάλο μήκος (θέση 1). Καθώς αυξάνουμε την γωνία κλίσης, το contact patch αρχίζει και αντιστρέφεται: Φαρδαίνει και κονταίνει. Η στιγμή που είναι μεγαλύτερο βρίσκεται περίπου στο μέσο του οφέλιμου εύρους μοιρών κλίσης (θέση 2 στο διάγραμμα) και το έχουμε διαθέσιμο στα μισά της εισόδου (όπως ο Sykes παραπάνω) και προς την έξοδο της στροφής όπου μπορούμε πλέον να χουφτώσουμε γκάζι αφού το λάστιχο μας δίνει μέγιστη πρόσφυση. Είναι επίσης και το σημείο που η ακμή της κορώνας πατάει άσφαλτο με τις ελάχιστες δυνατές μοίρες και, αν μπορούσαμε να κάνουμε pause και να βγούμε στιγμιαία στα pits, κοιτώντας το λάστιχο θα βλεπαμε πως έχει τερματίσει. Εδώ βλέπουμε την πορεία του contact patch από τις 0° (θέση 1 στο παραπάνω διάγραμμα), ως τις 40° (θέση 2 του διαγράμματος): Αν όμως βγαίναμε στα pits εκείνη την στιγμή, θα χάναμε το πανηγύρι στο μέσο της στροφής με την μέγιστη κλίση, όπου το contact patch είναι έτσι (θέση 3): Εδώ η πρόσφυση είναι στο ελάχιστό της κατά την διάρκεια της στροφής, ή μάλλον καλή είναι η πρόσφυση αλλά είναι full απασχολημένη με το να κρατά την μηχανή στην θέση της και δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί και άνοιγμα γκαζιού. Αν το κάνουμε, κατά πάσα πιθανότητα το highside καραδοκεί. Χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί και καλός συγχρονισμός ανοίγματος γκαζιού & ταυτόχρονη μείωση γωνίας κλίσης ώστε να επαναφέρουμε το contact patch στην θέση 2 για να επιταχύνουμε. Τώρα βάζοντας λίγο φαρδύτερο λάστιχο στην ίδια ζάντα αλλάζουμε ουσιαστικά το σχήμα της κορώνας του και αυτό που σίγουρα κερδίζουμε είναι γρηγορότερη γεωμετρία ελαστικού, όπως είπε και ο @pavlosR1, συνεπώς γρηγορότερη αλλαγή κατευθύνσεων. Χάνουμε όμως σε μέγεθος contact patch για μια δεδομένη γωνία κλίσης. Θεωρητικά αυξάνουμε την μέγιστη επιτρεπτή κλίση, αλλά πρακτικά κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό λόγω της μειωμένης πρόσφυσης λόγω μικρότερου contact patch. Αυτό το θέμα όμως είναι αρκετά περίπλοκο και δεν υπάρχει βέβαιος κανόνας. Όπως είπε και ο @elprimerozen εξαρτάται πάρα πολύ το αποτέλεσμα, τα + και τα - από το είδος του ελαστικού, από το αν προβλέπεται να χρησιμοποιηθεί έτσι και από την γεωμετρία και το βάρος της μηχανής. Edit: Να συμπληρώσω με μερικά δείγματα εξαιρετικά καλής φθοράς ελαστικού (η αμμοβολή που λέγαμε :P)
  8. 19 likes
    Φίλε για τα ίδια με σένα, με καλάσανε και πήγα σε 4 δικαστήρια. Όλα αθώος αλλά στο 4 με βάλανε μεσα για 2 χρόνια. Τώρα είμαι 18μισό και σου γράφω από το ιντερνετ της φυλακής. Καλύτερα μην πας στο δικαστήριο
  9. 17 likes
  10. 15 likes
  11. 15 likes
    Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.
  12. 15 likes
    1η φράση, φάτσα κάρτα χαρακτηρισμός....... Μόνο και μόνο επειδή κάποιος έχει άλλη γνώμη από σένα. Λάθος χειρισμός, πολλώ δε μάλλον, όταν δεν έχεις καταλάβει τι λέει ο συνομιλητής σου για τα επιδόματα και κυρίως σε ποιες χώρες αναφέρεται. Δυστυχώς, όχι μόνο ΔΕΝ περισσεύουν, αλλά κάτι η υπερβολική φορολογία, κάτι οι μειώσεις μισθών/συντάξεων+κανόνια εταιριών, κάτι τα κόκκινα δάνεια, έχει φθάσει η φάση στο τρέμει η ψυχή μας να βγει ο μήνας (με τα λ7 να τελειώνουν πολύ νωρίτερα). Και το «μας», αναφέρεται στο συντριπτικό ποσοστό των Ελληνικών οικογενειών. Η χώρα έχει ήδη κάνει πολλά παραπάνω, από όσα αντέχει η οικονομία και η έκτασή της. Δεν υπάρχει «δε μας νοιάζει» ως στάση ζωής, αλλά Νίκο, όταν σε μια τετραμελή οικογένεια δουλεύει πλέον ένας για να καλύψει τα πάντα, βάζει τα πράγματα/θέματα της καθημερινότητάς του σε απόλυτη και αυστηρή ιεραρχία: πρώτα θα ταΐσει κ προστατέψει τα παιδιά του (υγεία, ντύσιμο, σπουδές), μετά θα καλύψει τα σπιτικό του (λογαριασμοί, διατροφή κλπ) και μετά όλα τα υπόλοιπα (είναι αντιληπτό τι εννοώ). H σκέψη σου κάνει τεράστια άλματα και ενδιάμεσα τρύπες που μπορούν να μας ρουφήξουν όλους. Ο ολισθηρός κατήφορος που βρίσκεται η σκέψη σου, δεν καλύπτεται ούτε με την επίκληση στο συναίσθημα, ούτε με τις ειρωνείες. Μιλάμε για φορολογία και άδειες τσέπες, μας πετάς τη μπάλα στις multistrada και τα bmw. Λες και όλοι οι συνομιλητές σου ξύπνησαν το πρωί και ακούμπησαν 20Κ για μηχανάκι....... Άσε τις φωνές, μάζεψε τα δάκτυλά σου που δείχνουν εικονική πραγματικότητα. Δεν υπάρχει μόνο εξαθλίωση/πείνα/στεναχώρια και απέναντι τυπάκια με multi και porsche. Και προσπάθησε να μιλάς πιο ήρεμα. Καλή φάση....... Ο Χρυσαυγίτης έγινε τώρα Ελληνάρας, σκατοφάρα και πρέπει να φάει στη μάπα μνημόνια για να καταλάβει........ Εεε...χμ....να καταλάβει τι Νίκο? Θεωρείς λογικό δηλαδή να πεθάνουμε όλοι με μνημόνια για να καταλάβουμε αυτό που ΕΣΥ θεωρείς λογικό, να γίνουμε.....«άνθρωποι». Δηλαδή: Επειδή ξέρω από τις γιαγιάδες μου και τους παππούδες μου, παλικαράκι μου, για προσφυγιά, έχω ακούσει για πείνα, για ξυπόλυτους και με το φόβο στα μάτια τους, θα σου αναφέρω πως οι κακουχίες και η σκληρότητα της ζωής δε τους έκανε καλύτερους ανθρώπους. Όσοι ήταν καλοί παρέμειναν, όσοι ήταν αλήτες, ομοίως παρέμειναν. Αυτό που άλλαξε για πάντα μέσα τους ήταν τα όρια αντοχής τους, η σκληρότητά τους απέναντι στα δύσκολα και η πάλη τους να «χτίσουν» για τις επόμενες γενιές. Να οργανώσουν την κατάσταση, ώστε τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους να «έχουν ένα κεραμίδι να βάλουν το κεφάλι τους» Στην πραγματικότητα, ο ξεριζωμένος, ο πεινασμένος, ο κυνηγημένος, ο ξυπόλητος, απλά μετατρέπεται σε ζώο, ετοιμοπόλεμο, για να μην εξαφανιστεί από τη ζωή. Και το «ζώο» δε το λέω με κακή έννοια, εννοείται. Δύο πράγματα συμβαίνουν λοιπόν Ή είσαι πρόσφυγας και τα ζεις από πρώτο χέρι, οπότε μας μεταφέρεις την εικόνα που ζεις ή απλά λες θεωρίες..... Και επειδή σε κόβω στη δεύτερη φάση, με το να κράζεις/χαρακτηρίζεις τους έχοντες άλλη άποψη/στάση στο θέμα, σε κάνει λιγότερο φαρδύκωλο ή λιγότερο βολεμένο? Και δε φύγαμε. Εδώ είμαστε. Ξαναμιλάμε, όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι ΠΡΙΝ πατήσεις τα πλήκτρα του πληκτρολογίου σου! Πολύ ωραία επιχειρήματα, από έναν επαναστάτη που βρίσκεται στους δρόμους, υπερασπιζόμενος το γενικό καλό, αυτοδημιούργητος...... Προσπάθησε να είσαι πιο σαφής. Σε πρώτη φάση προσπερνώ χαρακτηρισμούς και φρασεολογία, μόνο και μόνο γιατί είναι βασικότατο να ξέρουμε με ποιον μιλάμε κάθε φορά!!!! Δε θα υπάρξει 2η προσπέραση...........
  13. 14 likes
    Για πάμε λίγο της γης οι ερωτευμένοι... Χίλιες λέξεις μια φωτογραφία: Ο τελευταίος καφές Είναι η στιγμή που έχεις χωρέσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε κούτες και πλαστικές σακούλες. Είναι η στιγμή που ψάχνεις σχολαστικά κάθε γωνιά του σπιτιού για τυχόν ξεχασμένα αντικείμενα, και σε περίπτωση που αντικρίσεις έστω και τα θραύσματα μιας κούπας που συνήθιζες να γεμίσεις καφέ για να ξυπνήσεις τρυφερά τον άνθρωπο της ζωής σου, το μυαλό σου ξεκινάει έναν οδυνηρό καταιγισμό εικόνων και στιγμών. Με αυτόν τον τρόπο λειτούργησε η φαινομενικά απλή και αθώα εικόνα ενός καφέ που καρτερεί μοναχικά το κατάλληλο χέρι για να ξεκινήσει και πάλι το έργο του. Ένα έργο που δεν είναι καθόλου εύκολο και περιμένει τον κατάλληλο άνθρωπο για να ενώσει και πάλι δύο ζωές. Το άρωμά του, το σκούρο χρώμα του, ο ήχος της φιάλης από το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, η πτώση του μέσα στην αγαπημένη της κούπα και ένα μικρό κουταλάκι που η πολύμηνη μοναξιά του αποτυπώθηκε μόνιμα επάνω του αφήνοντας μικρά σημάδια σκουριάς. Η λεπτή χάρτινη συσκευασία που καταβάλλει τεράστια προσπάθεια για να συγκρατήσει το άρωμά του και να τον προστατέψει από την υγρασία, ενεργοποιεί όλα αυτά τα μοναδικά πρωινά που άλλοτε ήταν γαλήνια και άλλοτε γεμάτα ένταση λόγω της προλεταριακής καθημερινότητας. Ενεργοποιεί όλα αυτά τα πανέμορφα δρομολόγια, όλες αυτές τις μικρές στιγμές που έδιναν σε δύο ερωτευμένους ανθρώπους το αναγκαίο οξυγόνο για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη καθημερινότητά τους. Η εικόνα του μισοτελειωμένου καφέ ξύπνησε και πάλι ένα σωρό ερωτήματα και σκέψεις που σε οδηγούν στα πρόθυρα της τρέλας, γιατί θέλεις μετά μανίας να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αλλάξεις όλες τις λάθος επιλογές σου και να κάνεις και πάλι ευτυχισμένους αυτούς που πλήγωσες με τις πράξεις σου. Η μοναχική του εικόνα μέσα στο ψυχρή περιβάλλον του ψυγείου θυμίζει τη δική σου μοναξιά και την ψυχρότητα με την οποία σκεπάζεται η καρδιά σου από αυτή την αβέβαιη νέα ζωή, από αυτή την αβέβαιη αλλαγή που δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Είναι η στιγμή που γνωρίζεις πολύ καλά ότι αν κάνεις τις γνωστές κινήσεις, αν ανοίξεις τη συσκευασία, βουτήξεις μέσα το σκουριασμένο κουταλάκι και ανάψεις το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, όλη αυτή η ζωή που αναγκάστηκες να αφήσεις πίσω θα αρχίσει και πάλι να εμφανίζεται μπροστά σου. Οι αντοχές μου είχαν τελειώσει και η μόνη δύναμη που είχα είχε εξαντληθεί στην προσπάθεια να κρατηθεί όρθιο και οριακά λειτουργικό το ταλαιπωρημένο μου σώμα. Το μόνο που έκανα ήταν απλά να πάρω τη φωτογραφική μηχανή και να αποτυπώσω την τελευταία μου ανάμνηση από μια ζωή που δεν θέλησα ποτέ να χάσω και θα έκανα τα πάντα για να αποκτήσω ξανά. Αυτή η εικόνα θα μου θυμίζει για πάντα ότι κάποτε υπήρξα και εγώ εκεί, υπήρξαμε και εμείς μαζί εκεί. Σε εκείνους τους τοίχους, σε εκείνους τους δρόμους, σε εκείνα τα μέρη που αγαπηθήκαμε όσο κανέναν άλλος άνθρωπος στη γη. Σε εκείνα τα εργατικά δρομολόγια που άλλοτε επέστρεφα γεμάτος νεύρα και απαγοητεύσεις, άλλοτε φορτωμένος απολύσεις και άλλοτε χαρούμενος επειδή είχα καταφέρει να πάρω τον μισθό μου. Θα μου θυμίζει για πάντα μια πόλη που όσο τρυφερά με δέχτηκε άλλο τόσο επιθετικά και απότομα με έδιωξε. Θα μου θυμίζει για πάντα τα πρόσωπα και τα χαμόγελα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα χάσω από τη ζωή μου και τώρα αναγκάζομαι να αφήσω πίσω. Ο τελευταίος καφές είναι και το τελευταίο δρομολόγιο από τα μέρη που ξαποστάσαμε, που φιληθήκαμε, που δειλά-δειλά είπαμε το πρώτο μας σαγαπώ... fb
  14. 14 likes
    μια συλλογη απο κεραυνους οπως εξελισονται εδω στης μπαχαμες ,η βασικη διαφορα σε σχεση με την ελλαδα ειναι η απλετη οροτοτητα που προσφερη το μερος ελλειψη βουνουν ,η πολυ ωηλον κτιριον , αλλο σημειο αναφορας ειναι οτι ειναι ποολυ συχνες οποιαδηποτε εποχη του χρονου . μαγκες αυτος εσκασε παρα πολυ κοντα και ηταν τεραστιος , επι 5 λεπτα τα εβλεπα ολα ροζ ,και παλι καλα που ειχα το ματι μου στο προσοφθαλμιο της μηχανης για κανα 10λεπτο δεν ακουγα ουτε τον εαυτο μου ,και ημουν γεματος στατικο ηλεκτρισμο τοσο που φοβοομουν να πιασω την φωτογραφικη μηχανη ,συν αυτα βαλτε και την τρομαρα που πηρα απο τον κροτο ,κοντεψα να γυρισω στην εμβρυακι μου ηλικια χαχαχαχαχαχαχα αφου γειωθηκα πιανοντας μια σωληνα νερου συνεχισα . και τελος ,σορυ αν ηταν παρα πολλες αλλα πιστευω να εδωσα μια ιδεα απο μπαχαμιωτικες καταιγιδες , μερικες ειναι λιγο θολες ο λογος για αυτο ειναι οτι εκεινη την ωρα εβρεχε παρα πολυ για αυτο και η θολουρα .
  15. 14 likes
    Αλλος ενας κατοχος xt660z εδω! Απο προχθες! Του 2009 σε πααααρα πολυ καλη κατασταση, ενα διπλο σταντ εχει απο εξτρα, μια βαση μπαγκαζιερας που θα την ξηλωσω για να του βαλω σχαρα να δενω οτι θελω πανω της σαν ανθρωπος! Η αποφαση, το xt660z Tenere μου εκανε κλικ απο το καλοκαιρι του 2007 που το πρωτοειδα σε φωτογραφιες, γενικα με το ονομα Τενερε ειχα παιδικο ερωτα απο μικρο παιδι στις αρχες των 90's. Για "δοκιμη" ειχα ενα xtz660 '91 συγγενη μου που μου το εδινε συχνα πυκνα μεχρι και το Πασχα φετος και σχεδον το ειχα 3-4 μηνες, ειδα οτι με βολευε και με καλυπτε στα εκτος Αττικης. Με καλυπτε επισης και μεσα στο βαρβαρο κεντρο της Αθηνας, οκ καμια επαφη με τα μηχανακια που ειχα μαθει αλλα μια χαρα με εβγαζε. Σε βολτα 2καβαλος με πραγματα προς Κορινθια τελη Οκτωβριου ενω πηγαιναμε απο εθνικη ξαφνικα καταλαβα οτι μαλλον βρεχει.. Αν ειχε η "γρια"(xtz660 1991) μεγαλυτερη ζελατινα +10εκ δεν θα ειχα ουτε εκεινα τα ελαχιστα σταγονιδια βροσχης στο κρανος μου, χερια -ποδια στεγνα, οποτε εκει βγηκε απο τη μεση ο αλλος υποψηφιος που ηταν το Ktm 690sm και το παιχνιδι κερδισε η ομαδα των "μαχητων" η οποια ηταν το xt660z Tenere! Το ειχε ενας φιλος-συνεργατης το xt660z, του 2008 στο υπεροχο χακι/ερημι χρωμα, του το εκανα "τρακα" καποιες φορες για να δω πως ειναι, μεσα στο κεντρο μονο μιας και δεν ηταν τοσο κολλητος μου ωστε να εχουμε την ανεση να του πω δωσ'το μου για ΠΣΚ να βγω παραεξω. Μια χαρα με βολευε-μου φανηκε οποτε..! Επωληθη το drz465sm και ηρθε το Τενερε!!! Δεν προκειται να του κανω τιποτα, η εξατμιση του μου αρεσει και αισθητικα και ειναι ησυχη κατι που χρειαζεται σε μεγαλες διαδρομες. Μαλλον τον καταλυτη θα τον βγαλω απο μεσα της γιατι ειναι φουρνος για τον συνεπιβατη, δεν αυξανεται ο θουρβος ομως ευτυχως, συγγνωμη GreenPeace. Μια λιιγο ψηλοτερη ζελατινα λεω να του βαλω γιατι αυτη που εχει και χαλια ειναι λογο πολυκαιριας και νομιζω οτι δεν μου επαρκει στις εξορμησεις εκτος πολης, περιμενω βεβαια να βγω και καμια βολτα ωστε να δω πως ειναι γιατι μονο στη θεωρια ειμαι ακομα. Τεραστιο ρεζερβουαρ, πραγματικα τεραστιο, το πηρα και εδειχνε μια μπαρα, θα το γεμισω ειπα, μπηκαν 15 λιτρα, αρα ειχε περιπου 8 λιτρα μεσα του μιας και ειναι 23 λιτρα η συνολικη χωρητικοτητα του!!! Διαβαζω για αυτονομιες τυπου 460-500χλμ!!! Αν δεν βγαινω απο Αθηνα θα κανω ενα γεμισμα μια φορα τον μηνα κι αμα Φωτορεπορταζ δε νομιζω να κανω, πλεον θελω να ειμαι πιο "διακρητικος"/απαρατηρητος κτλ, να με συμπαθατε, απο κοντα σε καφε βολτα ή οτι μια χαρα φαινεται και τα συζηταμε Πρωτη μου μηχανη που εχει κεντρικη κλειδαρια, αλαρμ, πολιτισμος βρε παιδι μου! Ακομα ειμαι συνηθισμενος απο τις "17'αρες και τα 140κιλα και την σπιρτάδα σε γκαζι και συμπεριφορα του drz, μου, καμια επαφη με οτι ηεξρα, μου φαινεται περιεργο οτι "αργει" να ακουσει σε αλλαγη κατευθυνσης και ακομα παλευω να το βαζω στο διπλο σταντ.. Αυτα!
  16. 14 likes
  17. 13 likes
    Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας Version2
  18. 13 likes
    9 μέρες στης Άλπεις, ορίστε το αποτέλεσμα: και μία απο την Κέρκυρα.
  19. 12 likes
    προ-προχθές στην Καρδίτσα έμεινα σέκος από μια γριά χωρίς να κλέψετε, μαντεύετε τι γριά είναι?
  20. 12 likes
    Της εκανα το πρωτο της γεμισμα! Πολλα λιτρα το Tenere.. Ειχα καλομάθει με το 10λιτρο ρεζερβουαρ του drz..
  21. 12 likes
  22. 11 likes
  23. 11 likes
    Το τελευταίο δρομολόγιο... Είχανε μείνει μόνο δύο εικοσιτετράωρα μπροστά μου πριν το οριστικό ταξίδι που θα μου άφηνε πίσω όλα όσα μπορούν να χτίσουν μαζί δύο νέοι, ερωτευμένοι και εργατικοί άνθρωποι. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να δεχτεί ότι δεν θα μπορούσα πλέον να κάνω τα ίδια δρομολόγια μαζί της, δεν θα μπορούσα να περάσω από τους ίδιους δρόμους, τα ίδια στενά που τις στιγμές που ένιωθα να βαλτώνω ενεργοποιούσαν τη φαντασία μου. Από εκείνα τα μέρη, εκείνες τις ανηφόρες, εκείνους τους τόπους, τις διαδρομές που λειτουργούσαν σαν βάλσαμο ακόμα και στην πιο μεγάλη δυσκολία. Όταν χτίζεις όλη σου τη ζωή πάνω στη μοτοσυκλέτα, όταν η δουλειά σου οι έρωτές σου η καθημερινότητά σου βασίζεται πάνω σε αυτή τότε οι δρόμοι και τα δρομολόγια, ακόμα και το επικίνδυνο άρωμα της άκαυτης βενζίνης, αποκτούν πολύ ιδιαίτερη σημασία. Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα και ενώ η ημέρα είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της το σώμα και το πνεύμα μου αντί να εξασθενούν, ζωντάνευαν όλο και πιο πολύ ανυπομονώντας να ζήσουν όλες αυτές τις μαγικές διαδρομές και πάλι από την αρχή. Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα δρομολόγια που έκαναν αυτή την μικρή επαρχιακή πόλη να δείχνει τόσο ιδιαίτερη, όμορφη και ουτοπική. Φαντασιωνόμουν να ανοίγω το γκάζι και μέσα σε λίγα λεπτά σαν αιθέρας να κάνω όλες αυτές τις πορείες, να περνάω από όλα αυτά τα μέρη, αλλά χωρίς εκείνη, χωρίς τα χρυσά μαλλιά της, χωρίς το χαμόγελό της, χωρίς το παράπονο της αυτή η τόσο όμορφη ανάμνηση ήταν μισή. Όσες φωτογραφίες, όσες λέξεις και αν χρησιμοποιηθούν μερικές φορές δεν αρκούν για να εξηγήσουν το πόσο επώδυνο είναι να επαναφέρεις τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις και να είναι μισές επειδή η ζωή σε ανάγκασε να αφήσεις πίσω τον άνθρωπο της ζωής σου ακολουθώντας διαφορετική πορεία. Αυτή η πόλη διαθέτει κάποια σημεία τα οποία απλά διασχίζοντάς τα με την αγαπημένη σου μοτοσυκλέτα σε κάνουν να νιώθεις άτρωτος επειδή είναι πλημμυρισμένα από το στοιχείο της φύσης, το νερό, τα σύννεφα, το γαλάζιο του ουρανό και το πράσινο της γης. Όταν συνδυάζεις αυτές τις πορείες με την συνοδεία μιας γυναίκας, αυτής της σεληνιακής ύπαρξης που μπορεί να δημιουργήσει ζωή σε αυτόν τον κόσμο, χαμένος μέσα στη θηλυκότητα και το μεγαλείο της φύσης νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να αναγεννηθείς. Οι δείκτες του ρολογιού γυρνούσαν πολύ γρήγορα και κάθε χτύπος τους ήταν μια βαθιά μαχαιριά στη καρδιά μου. Προσπαθούσα να μαζέψω το μυαλό και τις σκέψεις μου που τρέχανε σαν δαιμονισμένες, γιατί πήρα την απόφαση να βιώσω και πάλι ένα από τα αγαπημένα μας δρομολόγια, αλλά αυτή τη φορά μόνος. Ήταν το τελευταίο βράδυ, η τελευταία νύχτα που θα περνούσα από αυτό το σημείο για αυτό φρόντισα να προετοιμάσω κατάλληλα τη μνήμη μου ώστε να κρατήσει για αυτή την τελευταία εικόνα μια μοναδική περίοπτη θέση. Ο καιρός ήταν πολύ ζεστός έτσι δεν χρειάστηκε να ασχοληθώ με τον εξοπλισμό. Το μόνο που πήρα πρόχειρα καθώς πλησίαζα την πόρτα ήταν το κράνος και τα κλειδιά. Ούτε πορτοφόλι, ούτε χαρτιά ούτε τίποτα. Την ξύπνησα ευλαβικά, χάθηκα για λίγο στο γουργούρισμα του μονοκύλινδρου κινητήρας της και χαϊδεύοντας απαλά το γκάζι ξεκινήσαμε για το δρομολόγιο που θα αναζωπύρωνε τόσες πολλές εικόνες. Όσο η σκούρη άσφαλτος άρχισε να τρέχει κάτω από τις δύο ρόδες, άλλο τόσο γρήγορα ξεκίνησαν να τρέχουν όλες οι αναμνήσεις, όλες οι στιγμές που περάσαμε μαζί σε αυτό το μικρό δρομολόγιο που τα περιείχε όλα. Από δουλειά, ρομαντικά βράδια, ενήλικα παιχνιδίσματα, τρυφερά εγκάρδια σαγαπώ κάτω από το φεγγάρι μέχρι και τον πρώτο σκληρό χωρισμό. Από το πολύ μεγάλο συναισθηματικό βάρος άρχισα να χάνω την αίσθηση του σώματός μου και να νιώθω ότι απλά με οδηγεί ο άνεμος. Σε κάθε σημείο που εστίαζαν τα μάτια μου ήθελα ακαριαία να σταματήσω και να απολαύσω τον αέρα, τους ήχους, και τα αρώματα αυτής της πόλης που εκείνη την στιγμή ήταν τόσο ήρεμη και καλοκαιρινή. Όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα χέρια και τα πόδια μου ενεργοποιήθηκαν για να φρενάρουν, στο σημείο που εντελώς ασυναίσθητα σταμάτησα παρατήρησα ένα στοιχείο που ήταν σαν να μου μίλησε ακαριαία εξιστορώντας την αρχή και το τέλος αυτής της τόσο δυνατής σχέσης. Οι δύο πορείες που προαναγγέλει η πινακίδα υποδηλώνουν τις δύο αντίθετες πορείες που αναγκαστήκαμε να ακολουθήσουμε. Για μια στιγμή ένιωσα σαν να έχω περάσει σε μια χρονική καμπύλη, και σαν τρίτο πρόσωπο, να βιώνω ξανά αυτή τη συγκλονιστική στιγμή που εκείνο το μαρτυρικό πρωινό με δάκρυα στα μάτια είπαμε ο ένας στον άλλο ότι διαλέγουμε διαφορετικούς δρόμους μα δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει… Όταν η σκέψη μου επανήλθε στην πραγματικότητα κατευθύνθηκα προς την μπαγκαζιέρα, κουβαλώντας το κορμί μου, για να πάρω την φωτογραφική μηχανή και να καταγράψω τη στιγμή, το συγκεκριμένο σημείο. Δεξιά από αυτή την αμήχανα και πρόχειρα τοποθετημένη πινακίδα υπάρχει ένας χωμάτινος παράδρομος, που μετά βίας μπορεί να ακολουθήσει μια μοτοσυκλέτα, ο οποίος οδηγεί σε έναν βραχώδη κολπίσκο τον οποίο μου είχε αποκαλύψει ο φίλος μου Παύλος ένα μακρινό καλοκαίρι όταν είχαμε εγκλωβιστεί στον αστεακό καύσωνα. Παρόλα αυτά, η σκέψη μου συνέχισε να παραμένει εστιασμένη, και ως ένα βαθμό σοκαρισμένη, στο μήνυμα αυτής της κατά τα άλλα αδιάφορης πινακίδας που είσαι σίγουρος ότι κάποιος εργάτης τοποθέτησε πρόχειρα σε εκείνο το σημείο. Που να το πίστευε ότι μια τέτοια απλή κίνηση ρουτίνας για αυτόν, για κάποιον άλλο θα ήταν ένα βαθύ μήνυμα εξιστόρησης της αρχής και του τέλους μιας ολόκληρης ζωής. Επειδή το σημείο ήταν πολύ σκοτεινό και δεν είχα μαζί μου τρίποδο για να αυξήσω τον χρόνο έκθεσης, είχα μόνο μια επιλογή: να χρησιμοποιήσω πολύ ανοιχτό διάφραγμα και να δουλέψω το iso στα όριά του πριν αρχίσει να βγάζει έντονο κόκκο. Το f κλείδωσε στο 1.4 και αυτό σήμαινε ότι είχα πολύ περιορισμένο εύρος εστίασης. Εντελώς ασυναίσθητα εστίασα στην αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα αφήνοντας να θολώσει η πινακίδα και το δυσβάσταχτο μήνυμά της. Φαίνεται πως το υποσεινήδητό μου εκείνη τη στιγμή εργάστηκε πολύ σκληρά για να μου μεταφέρει το μήνυμα ότι πρέπει να εστιάζω στα ευχάριστα και να αφήνω πίσω μου όσα με πληγώνουν, να αφήσω πίσω μου το παρελθόν. Ήταν το τελευταίο μου βράδυ σε εκείνο το σημείο, η τελευταία μου νύχτα σε αυτό το δρομολόγιο. Αν η ζωή τα φέρει διαφορετικά και ο δρόμος με οδηγήσει ξανά στην ίδια πόλη, στο ίδιο σημείο, τότε μέσα από την καρδιά μου εύχομαι να το ζήσουμε και πάλι μαζί με την ίδια ένταση, τον ίδιο ενθουσιασμό, τα ίδια χαμόγελα, τα ίδια παράπονα κι ας μην είμαστε νέοι όπως τότε... fb
  24. 11 likes
    Τα σχέδια για την 2η ετήσια 1200άρα καταδρομική είχαν πέσει στο τραπέζι από μήνες πριν.Χάρτες είχαν μελετηθεί,gps είχαν ενημερωθεί και η απόφαση ήταν πλέον ειλημμένη (το λη με τι γράφεται?)* Μια μικρή αναβολή προέκυψε λόγω των προηγουμένων βροχερών ΣΚ και το πρωινό του Σαββάτου 10 Ιουνίου μάς βρήκε 3 φίλους να πίνουμε τον πρώτο καφέ στις 6:30 στο σημείο αναχώρησης στην Καλαμάτα.Ένα V strom 650,ένα Bmw R1150R και ο γράφων με το GS. Η μέρα τέλεια χωρίς πολλή ζέστη και η διαδρομή μέχρι την Πάτρα κύλησε νεράκι.Συμπλήρωμα βενζίνη στο Ρίο γιατί η διαδρομή που θα ακολουθούσε είχε ελάχιστα πρατήρια. Η Ναύπακτος είναι μεγάλη πλανεύτρα και δεν σ' αφήνει να φύγεις αν δεν πιεις τη φραπεδιά σου στο λιμάνι! Αφήνουμε λοιπόν τα παραθαλάσσια και πιάνουμε ορεινή ανάβαση για Θέρμο-Προυσσό. Απαραίτητη φωτογραφία στη γέφυρα Μπανιά Ο Εύηνος εντυπωσιακός αν και στεγνός. Τριχωνίδα λίμνη Κανά 6ρι χλμ μετά το Θέρμο,στο χωριό Ταξιάρχης, ήταν μιά ταμπελίτσα που έγραφε Καρπενήσι αριστερά,ενώ ο δρόμος συνέχιζε αγέρωχος ευθεία.Δεν της δώσαμε σημασία και στο επόμενο χωριό Δρυμώνας είχε μια ταμπελάρα με ένα βέλος ναα 'Προυσσός'.Συνεχίσαμε κανονικά και όπως προχωράγαμε ακάθεκτοι ξαφνικά ο δρόμος έγινε χωματόδρομος και μάλιστα με φυτευτές πέτρες. 'Δεν μπορεί ρε πστμ να είναι αυτός ο κανονικός' φοβόμουν για το R αλλά και τα δικά μας μη σκίσουν κανένα λάστιχο. Στο βάθος φαίνονταν κάτι σπιτάκια διάσπαρτα,λέω θα πάω να ρωτήσω κανά Χριστιανό.Σταματάω στο πρώτο,ερημιά.Πάω παρακάτω,τα ίδια.Σκηνές εγκατάλειψης,όλα τα σπίτια ερημωμένα σα να είσαι σε καμμιά έρημο στο φαρ Ουέστ ! Με τα πολλά γυρίζουμε πίσω στο χωριό και ρωτάμε στο καφενείο: 'Δεν είναι τίποτα άλλα 14 χιλιόμετρα χωματόδρομο και θα βγείτε'! Χαχαχα ούτε για αστείο,γι αυτό άλλωστε το επόμενο χωριό το λέγανε Χαλίκι!! Επιστροφή στον Ταξιάρχη και στον κανονικό δρόμο πλέον. Δεν είχα ξαναπεράσει από το φαράγγι κοντά στη Μονή,το οποίο είναι ΟΛΟΙΔΙΟ με τουΤαϋγέτου. Η Μονή Παναγίας της Προυσσιώτισας.Όλα τα μοναστήρια στην Ελλάδα είναι χτισμένα σε breath taking μέρη! Γκρεμίλα απέραντη Το μεσημεράκι μάς βρίσκει στο ωραίο Καρπενήσι, η ζέστη αρκετή.Μην ακούτε που λένε τάχα στα βουνά έχει δροσιά το καλοκαίρι,χειρότερα καίει,μόνο στη σκιά δροσίζει κάπως και φυσικά τα βράδυα.Σύντομο φαγητό πιτόγυρα και βουρ πάλι στο δρόμο. Μερικά χιλιόμετρα παραέξω αφήνουμε την εθνική πριν το τούνελ Μπακογιάννη και παίρνουμε τον ανηφορικό για Φουρνά-Ρεντίνα.Στροφή αριστερά και κατεύθυνση για Λουτρά Σμόκοβου. Ο σμηναγός πάνω στο R! Επειδή όμως είχαμε φάει πολλή ωρα με στάσεις-φωτογραφίες κλπ,η ρεζέρβα στο GS είχε ανάψει ώρα πριν και ήδη σουρούπωνε αποφασίσαμε να μην επισκεφτούμε τα λουτρά αλλά να τραβήξουμε κατευθείαν για Καρδίτσα προς ανεύρεση ξενοδοχείου.Πετύχαμε και δύο Ιταλούς με V strom '15 και GS '09 σαν το δικό μου που θέλαν να πάνε στα Μετέωρα αλλά είχαν χαθεί.Συννενοηθήκαμε να έρθουν μαζί μας στην Καρδίτσα να διανυκτερεύσουν κι αυτοί και αύριο θα συνέχιζαν. Η είσοδος στην πόλη μάς βρήκε με χοντρές σταγόνες να πέφτουν πάνω μας και οι δρόμοι σαπούνι από τη γλίτσα! Αφήσαμε τις μηχανές και σκορπίσαμε στο κέντρο για κατάλυμα με τους νέους συντρόφους από κοντά αφού ακόμα και τα αγγλικά τους ήταν φτωχά.Αποτέλεσμα τζίφος,όλα ήταν πιασμένα,ένας ρεσεψιονίστ μου εξήγησε ότι αυτό το ΣΚ είχε πολλές εκδηλώσεις-γάμους και τα δωμάτια ήταν όλα πιασμένα,οπότε η λίμνη Πλαστήρα με τα δεκάδες ξενοδοχεία της φαινόταν μονόδρομος .Με το ζόρι βρήκαμε ένα δίκλινο και το δώσαμε στους Ιταλούς,ήταν κρίμα να τους παρατήσουμε στη βροχή βραδυάτικα.Οι καψεροί μόλις πήραν χαμπάρι τι έγινε συγκινήθηκαν,άρχισαν τις ευχαριστίες,μας έδωσαν διευθύνσεις στην Ιταλία να πάμε,προφίλ στο FB,χίλια δυό! Τους χαιρετήσαμε και ξανανεβήκαμε στα μοτόρια για άλλα 25-30 χλμ μέχρι τις όχθες της λίμνης. Ευτυχώς η βροχή είχε σταματήσει από ώρα και σε λίγα λεπτά είχαμε βγει στην πίσω μεριά του λόφου που κρύβει την Καρδίτσα και απλώνεται η λίμνη.Βρήκαμε ένα συμπαθέστατο ξενοδοχείο στις όχθες της και βυθισμένο κυριολεκτικά στο πράσινο. Ένα ντουζάκι να φύγουν από πάνω μας τα χιλιόμετρα και βουρ στο χωριό Κρυονέρι για ποτό.Διαλέξαμε το μπαράκι που ακούγονταν οι καλύτερες ροκιές και δώστου πιώμα και σφηνάκια με τους πελάτες.Παρεμπιπτόντως τα χωριά γύρω από τη λίμνη είχαν ελάχιστους επισκέπτες και τα δε εστιατόρια τα μισά ήταν κλειστά! Μού απάντησαν-προς έκπληξή μου- ότι η φουλ σεζόν για τη λίμνη Πλαστήρα δεν είναι το καλοκαίρι αλλά ο χειμώνας! Ένυ γουέυ κάποια στιγμή η νύστα ήρθε αβάσταχτη οπότε επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ύπνο. Η επόμενη μέρα ξημέρωσε με βαριά σύννεφα και ο καφές αναλώθηκε σε προγνωση του καιρού και σχέδια για την υπόλοιπη διαδρομή.Τελικά αποφασίστηκε να συνεχίσουμε την πορεία μας απαρέγκλιτα όπως είχε χαραχτεί. Περικύκλωση της λίμνης λοιπόν... Εκατοντάδες σκαλοπάτια ώσπου να κατέβεις κάτω.Μόρντορ κι έτσ. ...μέχρι να βγούμε στο φράγμα και από κει Καρδίτσα,λίγο εθνική μέχρι Λαμία κλπ κλπ. Ο ουρανός εξακολουθούσε να είναι βαρύς και λίγο έξω από την Καρδίτσα άρχισαν οι πρώτες ψιχάλες.Σταματήσαμε σε μια άκρη,φορέσαμε τα αδιάβροχα από πάνω και συνεχίσαμε στη βροχή που όλο και δυνάμωνε.Κάποια στιγμή εδέησε και σταμάτησε όταν πλησιάζαμε τα υπέροχα στροφιλίκια πριν τη Δομοκό και μάλιστα ο δρόμος ήταν απολύτως στεγνός!Ε μετά από τόσα χλμ ευθείας αυτό το στριφτερό κομμάτι ήταν όαση. Εν συνεχεία περάσαμε έξω από τη Λαμία και σε λίγα χιλιόμετρα στρίψαμε δεξιά για Μπράλο.Είχα χρόνια να περάσω και θυμόμουν ότι δεν είχε διόδια,αλλα τώρα να! Η βροχή εν τω μεταξύ είχε ξαναρχίσει δριμύτερη και μας συντρόφευε μέχρι περίπου τη Γραβιά. Εκεί πλέον σταμάτησε εντελώς,ο ήλιος βγήκε ξανά λαμπερός και μας άφησε να απολαύσουμε άλλο ένα φανταστικό κομμμάτι Γραβιά-Άμφισσα,ειδικά η ανάβαση μέχρι το Βαγονέτο ήταν όλα τα λεφτά,τη θυμόμουν άλλωστε από την περσινή καταδρομική στην Εύβοια! Τώρα.Το αρχικό πλάνο έλεγε μετά την Ιτέα να τραβάγαμε προς Δεσφίνα-Αντίκυρα και γενικώς Βοιωτία.Επειδή όμως ο καιρός φόρτωνε κάργα από Ανατολικά λάβαμε την απόφαση να κάνουμε Δυτικά και να ξαναβγούμε Αντίριο και από κει Πάτρα -Καλαμάτα όπερ και εγένετο. Φυσικά έγινε η απαραίτητη στάση στην όμορφη Ιτέα για σουβλάκια και ανασύνταξη δυνάμεων. Το κομμάτι από κει μέχρι Ναύπακτο είναι σχετικά άχαρο και ο δρόμος με άσφαλτο χειρίστης ποιότητας,αφρόντιστος και με πολλές λακούβες.Μόνο σε μερικά σημεία είχε κάτι μπαλώματα της παρηγοριάς αλλά αυτά δεν σώνανε την κατάσταση. Καφεδάκι για τη χώνεψη στο Ρίο κάτω από τη Γέφυρα και κατόπιν στο δρόμο της επιστροφής. Μόνο μια στάση έκανα στα Καβάσιλα Ηλείας να δω 10 λεπτά έναν αδελφικό φίλο από εποχής 117 ΠΜ και βουρ ασταμάτητα για Καλαμάτα,όπου φτάσαμε κατά τις 8 το βράδυ και τρώγοντας μια τελευταία ψιχάλα 5 χλμ πριν μπούμε! Απολογισμός: 1170 απολαυστικά,βουνήσια χιλιόμετρα. Κατανάλωση:5,5 λίτ/100 Χαβαλές και γέλιο με τους φίλους:Ανεκτίμητο. *Για όσους θυμούνται τους '10 μικρούς Μήτσους' Και του χρόνου να 'μαστε καλά.
  25. 11 likes
    ωραιοι...οντως τρομερη διαδρομη την απολαυσαμε και εμεις φετος
  26. 10 likes
    Επειδη ζηλεψα πηγα και εγω
  27. 10 likes
    All that is gold does not glitter, Not all those who wander are lost; The old that is strong does not wither, Deep roots are not reached by the frost.
  28. 10 likes
    και στα βράχια πάμε άμα χρειάζεται
  29. 9 likes
  30. 9 likes
    Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας... σε τι...
  31. 9 likes
  32. 9 likes
    Καλημέρα, έχω καιρό να γράψω στο forum και θα σχολιάσω με την ιδιότητα του διευθυντή -πλέον- του MOTO, γιατί και οι απορίες είναι ωραίες αλλά και γιατί το σχόλιο του Μιχάλη εμπεριέχει μία κριτική που πρέπει να απαντηθεί. Εμείς πραγματοποιούμε μετρήσεις με σύστημα μέτρησης της Βρετανικής Racelogic, το VBOX, και δεν υπάρχει άλλο περιοδικό μοτοσυκλέτας, ούτε υπήρξε που να έχει επενδύσει στο σύστημα μετρήσεων με αυτό τον τρόπο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να κάνεις κάτι αντίστοιχο με ένα κινητό ή ένα απλό gps και η βασική διαφορά είναι στον ρυθμό δειγματοληψίας. Μία ματιά στο site της Racelogic θα αποκαλύψει τα specifications και φυσικά τις υπέρογκες τιμές που πωλείται το VBOX. Έχουμε στην κατοχή μας το Video VBOX και την παλαιότερη έκδοση του Lite, που η τιμή του κάποτε ήταν όπως του Video VBOX σήμερα... Με βάση αυτό το σύστημα το G310 μετρήθηκε με τα νούμερα που δημοσιεύουμε. Μετρήθηκε επίσης η απόσταση φρεναρίσματος και ζυγίστηκε στην δική μας ζυγαριά. Μπορεί ο Μιχάλης να είναι ο πιο σκληρός επικριτής του περιοδικού ΜΟΤΟ, δικαιολογώντας έτσι το γεγονός πως πλέον δεν μας διαβάζει, πράγμα απολύτως σεβαστό, αλλά οι μετρήσεις που πραγματοποιεί το περιοδικό είναι οι πιο ακριβείς και όχι μόνο στην Ελλάδα. Έχουμε παλέψει πολύ για αυτό και είναι κάτι που κάνουμε με αρκετούς κινδύνους κάθε εβδομάδα, οπότε τουλάχιστον ας μας αναγνωριστεί αυτή η προσπάθεια. Υπάρχουν φυσικά και τα αρχεία του VBOX, όπως και για όλες τις μοτοσυκλέτες, αν εξακολουθεί να υπάρχει αμφιβολία...
  33. 9 likes
    Οπως σου ειπα κι εκει ετσι θα γινει! Αλλα οπως ειπα εχω αλλες αποψεις οσον αφορα τις οποιες μοντες για αυτο.. Το κρατησα σχεδον 10 χρονια, το ειχα παρει με ελαχιστα χλμ, ειχε ακομη 6-8 μηνες εγγυηση, ηξερα αυτον που το ειχε, ειχαμε το ιδιο συνεργειο, ηταν μια παρα πολυ καλη περιπτωση γενικα. Τοτε ηθελα πιο πολυ τοτε ενα ccm404 αλλα αφου βρηκα εκεινο απο δικο μου ανθρωπο δεν το πολυσκεφτηκα..! Ηταν σχεδον μαμα, ενα τελικο Akra ειχε, μετα του εβαλα ενα κιτ Dynojet στο καρμπυρατερ του, καπως καλυτερα αλλα δεν ειχα δωσει πουλ βαση σε ρυθμισεις κτλ, δεν ηξερα και πολλα τοτε, αλλα συντομα θα του εβαζα Keihin Fcr. Ετσι κι εγινε, στην αρχη του εβαλα ενα "απλο", πιο μετα μπηκε FcrMX39, δεν εχει διαφορα στην αποδοση, ψεμα αν το ισχυριστει καποιος, το ατου του ειναι οτι εχεις προσβαση πιο ευκολα σε καποιες ρυθμισεις που χρειαστει καποιος να κανει οπως πχ να ρυθμισει το βιδακι της αντλιας επιταχυνσης κατι που στο "απλο" δεν γινεται. Μετα μπηκε ολοσωμη εξατμιση MRD/Ssw, πολυ καλη οσον αφορα την αποδοση αλλα απο θορυβο αλλο πραγμα.. Ειδικα τα τελευταια χρονια με κουραζε πολυ, σε εκδρομες/βολτες/ταξιδακια δεν τη παλευα. Σε καποια φαση εγινε 440cc, μια χαρα δυναμη, ενα κλικ πιο γεματο παντου, ειχα και τους εκκ/ρους HotCams, τωρα βεβαια εχουν καταργηθει αυτοι που ειχα και εχουν νομιζω 2 επιλογες προφιλ, δεν τις ξερω κι ουτε θα τις μαθω. Πιο μετα το εκανα bb-stroker(big bore stroker) 465cc, εκει αλλαξε για τα καλα! Για να γινει κατι τετοι σωστα θελει: Κυλινδρο & πιστονι(κιτ) 94χιλ ή αλλιως το κλασικο 440. Στροφαλομπιελα HotRods αυτην με τα +4mm διαδρομης Εκκ/ρους RHC/WEB για σωστη διαρκεια(HotCams ή απο drz400E δεν κανουν, ή ας πουμε χοντρικα δεν θα αποδιδει οπως πρεπει και αν δε γινει προσθηκη φλατζας-φλατζων στην βαση κυλινδρου θα ανεβαζει θερμοκρασια-πεταει νερα κοκ, δεν το εκανα ετσι οποτε δεν θα αναφερθω σε αυτη την λυση μιας και την απεριψα οποτε δεν τη μελετησα καθολου) Βαλβιδες, ελατηρια βαλβιδων κτλ(RHC) γιατι με τις μαμα βαλβιδες κι ελατηρια απλα δεν.. Καρμπυρατερ FcrMX41mm(γινεται μια χαρα και με fcr/fcrMX39mm, απλα με το 41 εισαι ακομα καλυτερα στα ψηλα) Εννοειται το "κλασικο" 3Χ3 με φιλτρο αερα, εγω εβαλα ενα Κ&Ν, το φιλτρο παντως δεν εχει τοση σημασια. Εξατμιση σοβαρη, δηλαδη MRD/Ssw ή Yoshimura TRC. Με οτι αλλο ψηλα δεν.. Αλλαξα φυσικα και ρουλεμαν στροφαλου οπως και οτι αλλο μπορουσε να αλλαχθει μιας και ηταν ανοιχτο, γραναζια κτλ ηταν ολα αριστα. Τα τελευται ομως χρονια το βαρεθηκα, μεγαλωσα, αλλαξαν οι πρωτεραιτοτητες μου, οι αναγκες μου, αυτο αρχισε απο το 2014 οπου και σκεφτηκα σοβαρα να το πουλησω, παραλιγο να το πουλαγα αλαλ δεν εγινε για λογους κυριως οτι θα εμενα χωρις μοτο τελη Ιουλιου πριν τις διακοπες.. Περσι που πηγα προς Πηλιο με την γυναικα και ελαχιστα πραγματα οταν φτασαμε μετα απο ωρες, απειρες στασεις για ξεπιασμα κτλ εκει πηρα την αποφαση οτι τελειωσα με αυτο το μηχανακι, ή θα επαιρνα κι ενα αλλο πιο ανετο κτλ για τα εκτος ή θα το πουλαγα, λεφτα για 2'ο δεν υπηρχαν οποτε πριν περιπου 3-4 εβδομαδες δωθηκε στο νεο του αφεντικο! Να το χαρει οπως κι εγω και να τον παει οτ ιδιο καλα οπως με πηγε χωρις να εχω καπια πτωση ή ατχυημα. Πλεον.. Δεν θα προετρεπα καποιον στο να κανει κατι για αυξηση δυναμης, πχ για το κανει καποιος 440 ειναι οκ αν εχει θεμα ο κυλινδρος του και χρειαζεται αλλαγη, που φυσικα θα πρεπει να ελεγξει και την μπιελα ωστε αν ειχει καποιο τζογο παρπανω να μην επιβαρυνθει με το "400" και τα παρει καποιος στο χερι μετα. Γενικα δεν θα προετρεπα σε καμια μοντα που εχει σκοπο την αυξηση δυναμης, υπαρχει το ktm690 αν καποιος εχει βαρεθει το drz του και θελει κατι σε τετοιο στυλ αλλα πιο δυνατο, απλα πραγματα. Τα χρονια εχουν αλλαξει, τοτε τις εποχες που τα καναμε αυτα ειχαμε καλη ισοτιμια ευρω-$, δεν ειχαμε ή μαλλον δεν ειχαμε μπει για τα καλα στη κριση κοκ. Ηθελες κατι; Το εφερνες απο Αμερικη οπου ειχε & συνεχιζει να πουλαει σαν τρελο και το εκανες οπως ηθελες, οχι με ψιχουλα, αλλα σιγουρα με καλυτερες τιμες και λογο ισοτιμιας αλλα και αλλων παραγοντων δεν ηταν τοσο τραγικο να παρεις ενα Fcr/FcrMX ακομα και καινουργιο, τωρα ειναι απαγορευτικο για εναν μεσο εργαζομενο, καινουργιο κοστιζει παραπανω απο εναν μεσο μισθο.. Μεταχειρισμενο ουτε καν αν δε γνωριζεις καλα. Τελευταια φορα που μπηκε σε μηχανακι παραγωγης fcr που να μπαινει παντου(με αφαιρουμενο ανταπτωρα δηλάδη) ηταν το 2007 για το FcrMX41 και το 2005 για FcrMX39.. Τα FcrMX που δεν ειχαν αφαιρουμενο ανταπτωρα και μπαινουν σωστα, επαναλαμβανω, σωστα, φορεθηκαν νομιζω απο τα τελευταια ΚΤΜ μοτοκρος & εντουρο πριν γινουν κι αυτα ψεκαστα. Μπορει να βαλει καποιος ενα τετοιο αλλα θελει ανταπτωρα κατασκευη σε μηχανουργειο, το γιατι δεν θα το αναλυσω, οποιος θελει να μαθει με λεπτομεριες ας ριξει μια ψαχτικη στο ThumperTalk και θα καταλαβει τι και γιατι. Απλα ΜΗΝ ακουσετε οποιον σας πει ενταξει μωρε αφου πιανει στο φιλτροκουτι εισαι οκ.. θα μπλεξει με ρυθμισεις που ποτε δεν θα καταφερει να "θεραπευσει". Ναι καποιοι βαζουν φιλτροχωανη, καλη δυναμη με τις ρυθμισεις γιατι δεν θα βρει εστω ενα basic data base για φιλτροχωανη/φιλτρο κατευθειαν πανω στο Fcr σε drz400 απο αξιοπιστη παντα πηγη, για λεπτομεριες στο ThumperTalk, εχει πουλ υλικο για το ποσο χαζο ειναι αυτο, με δυναμομετρησεις, καλη μελετη οσοι πιστευουν το αντιθετο, θα εκπλαγητε! Αναρτησεις, αυτη την επεμβαση και παλι θα την εκανα, επενδυση ειναι πιο σωστη λεξη. Απο φρενα το drz400sm δεν θελει κατι, σωληνακι υψηλης μονο και για τακακια ή τα μαμα(λιγο ακριβα..) που κρατανε απιστευτα πολυ ή τα carbon lorain που ειναι πιο φθηνα αλλα μου αρεσαν κι αυτα πολυ μετα τα μαμα. Τιμες δε θυμαμαι, αλλαζουν ετσι κι αλλιως ανα διαστηματα οποτε δεν εχει νοημα. Κινητηρας 465cc, μια χαρα αξιοπιστος, με πηγε παντου και δεν με προδοσε παρα μονο μια φορα που ειχα αμελησει να ασχοληθω με το ψυγειο και μου εκαψε την φλατζα κεφαλης, εγω εφταιγα ομως, αν ειχα φτιαξει το ψυγειο δεν θα ανεβαζε θερμοκρασια. Γενικα του ειχα βαλει οτι πιο ποιοτικο στο μοτερ, τα μαζευα καιρο, ενα ενα καθε φορα που ειχα λεφτα στα χερια μου κι ετσι οταν μαζεψα ολα τα εβαλα και ειχα ενα σωστο mild bb-stroker, λεω mild γιατι δεν ειχα την δυνατοτητα να βαλω +1χιλ βαλβιδες εισαγωγης και να γινει σοβαρη δουλεια στους αυλους της κεφαλης, εμπιστευομουν μονο εναν αμερικανο μαστορα που τοτε εφτιαχνε κατι χιλιαδες drz αλλα αυτο σημαινε οτι θα επρεπε να εμενα χωρις μοτο για τουλαχιστον 4 εβδομαδες. Τι αλλο;
  34. 9 likes
    Σουνιάδα εν μεσω ταξιδιου μου, με πλοηγο ενα cb (@johni41) σε χαλια χρωμα...δεν ξερω εγω ποτε δεν θα το επαιρνα σε μαυρο gloss.... Αντε κ στις επομενες κι αλλοι!
  35. 9 likes
    Γεια σου ρε μααγκα και σε σενα! Κατ'αρχην, μην αγχωνεσαι για τιποτα! Μιας και σου εδωσε τη μηχανη του ο φιλος του μπαμπα σου, αυτο σημαινει οτι γνωριζει απολυτα την πιθανοτητα να φας κληση, μιας και δεν εχεις διπλωμα. Αφου στην εδωσε "εμπιστευτηκα", οπως λες, πρεπει να ειναι εξυπνος ανθρωπος και σιγουρα θα καταλαβει τι παιζει. Για τους γονεις σου, επισης δεν θα ανησυχουσα. Σου δειχνουν αρκετη εμπιστοσυνη και σιγουρα θα καταλαβουν εαν μαθουν για τη στραβη με τη μπατσαρια και τα σχετικα. Ειναι κατι, εξαλλου, που ο καθενας θα μπορουσε να παθει, χωρις διπλωμα. Δεν προκειται να επηρεασει τη σχεση σας καθως θα τους φανει απολυτα φυσιολογικο. Δεν χρειαζεται να ευχαριστεις. Χαρα μου που σε βοηθησα! Εαν παλι νομιζεις πως θα στεναχωρηθουν, κοιταξε να τους υπενθυμισεις ποσο φλωροι ειναι οι συνομηλικοι σου που παιρνουν το λεωφορειο ή πανε με τα ποδια στην καφετερεια, και σιγουρα να νιωσουν ξανα υπερηφανια για σενα, αλλα και για την επιλογη των φιλων τους. Μη σκας...
  36. 9 likes
    Σκαρφαλώνοντας όλο και πιο ψηλά… Πριν ακριβώς 7 χρόνια ένα φωτογραφικό κλικ κάπου στα 800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο ουτοπικό νησί της Θάσου οδεύοντας προς το όρος Υψάρι στην προσπάθεια να κατακτήσουμε με την βοήθεια των δύο τροχών τα 1206 μέτρα… fb
  37. 9 likes
    Επειδή η γνώση είναι για να μοιράζεται, ήρθε το διαγνωστικό για το OBD2 που είχα παραγγείλει. Μπορεί πολλές φορές να κράζω(ουμε) την Ευρωπαϊκή Ένωση για τις προδιαγραφές που βγάζει με συνέπεια να χάνουμε μηχανάκια ουσίας, όμως αυτή τη φορά έκαναν κάτι πολύ σωστό με τις προδιαγραφές Euro4. Επέβαλλαν στους κατασκευαστές την οδηγία να ενσωματώνουν το λογισμικό του ελέγχου των ψηφιακών συστημάτων των οχημάτων στις ECU και να μπορεί να το διαβάζει ο οποιοσδήποτε χωρίς να είναι υποχρεωμένος να πάει σε εξουσιοδοτημένους επισκευαστές. Ετσι μπορούμε να διαγνώσουμε βλάβες μόνοι μας ή να επέμβουμε στις λειτουργίες του οχήματός μας. Η σημερινή τεχνολογία μας επιτρέπει με πολύ φτηνά γκατζετάκια, να ελέγξουμε εύκολα το όχημά μας χωρίς να εξαρτόμαστε από τον κάθε εξουσιοδοτημένο, και χάρη στην οδηγία αυτή οι κωδικοί σφαλμάτων είναι ίδιοι είτε έχει κάποιος πανάκριβο όχημα, είτε ένα ταπεινό παπί. Στην αρχή ήμουν λίγο διστακτικός καθώς οι κουστουμάτοι των Βρυξελιώτικων γραφείων ίσως να μην είχαν υπολογίσει τις "παραξενιές" των εν Ελλάδι αντιπροσώπων, και την νοοτροπία του "σιγά μη ασχοληθούμε με τις προδιαγραφές, άμα θένΕ να πάνε σε εξουσιοδοτημένο μας συνεργείο" αλλά διαψεύστηκα πανηγυρικά. Έριξα λοιπόν λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ ως επί το πλείστον σε ξένα φόρα να διαβάσω αντίστοιχα θέματα σχετικά με τα OBD των μοτοσυκλετών (εδώ να ευχαριστήσω το συγχωρεμένο τον πατέρα μου που με μαύριζε στο ξύλο για να πάω σε φροντιστήριο να μάθω Αγγλικά ). Είδα ότι οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν ένα γκατζετάκι που λέγεται ELM 327 MINI που δουλεύει με bluetooth και υποστηρίζει όλα τα πρωτόκολα OBD. Η τιμή του από 8 μέχρι 20 ευρώ για παραγγελία από το Ebay, δεν άντεχα όμως να περιμένω κανα μήνα να έρθει από τα βάθη της Κίνας. Με λίγο ακόμα ψάξιμο το βρήκα και στην Ελλάδα περίπου στις ίδιες τιμές, σε μαγαζί με ηλεκτρονικά στο Αιγάλεω. Πήρα λοιπόν ένα τηλέφωνο και αφού μου επιβεβαίωσαν ότι το έχουν, πήγα και το πήρα από εκεί για το ευτελές ποσό των 13ων ευρώ. Επίσης το ευγενέστατο παιδί εκεί με διαβεβαίωσε πως αν δεν δούλευε μπορούσα να το επιστρέψω και, ή να πάρω τα χρήματά μου πίσω ή να αγοράσω κάτι άλλο από το κατάστημα. Αρκετά όμως με τα ιστορικά και προχωράω στο παρασύνθημα. Πριν ξεκινήσω να αναφέρω πως εγώ το χρειάζομαι ΜΟΝΟ για να διαβάζω τα όποια λάθη αποθηκεύονται στην ECU, και να προλαμβάνω ή να θεραπεύω βλάβες, δεν με ενδιαφέρει να σκαλίζω το μηχανάκι ή να πειράζω τις επιδόσεις και την λειτουργία του. Οποιος θέλει μπορεί να κάνει οτιδήποτε στο όχημά του αλλά δεν φταίω εγώ αν ανατιναχτεί τίποτα ! Το γκατζετάκι λοιπόν έρχεται σε σακουλάκι με ένα δισκάκι με το software TORQUE LITE, για τον υπολογιστή, μαζί έχει και κάποια άλλα προγραμματάκια, αρκεί βέβαια ο υπολογιστής να έχει Bluetooth. Εμένα ο δικός μου δεν έχει, οπότε χρησιμοποίησα το smartphone και κατέβασα το TORQUE LITE από Google market εύκολα και γρήγορα. Η διαφορά των δυο εκδόσεων του προγράμματος (LITE/PRO) είναι ότι η μία επιτρέπει μόνο την διάγνωση, και η άλλη επιτρέπει την επέμβαση και το σκάλισμα στο όχημα. Η φίσα του OBD2 στο Daytona είναι κάτω από τη θήκη των εργαλείων πίσω από το δεξί αμορτισέρ. Κουμπώνουμε το διαγνωστικό στη φίσα, χωρίς να έχουμε ανοίξει το διακόπτη στο μηχανάκι... Ενεργοποιούμε το Bluetooth στο κινητό μας, και στη συνέχεια ανοίγουμε το διακόπτη, βλέπουμε πως ανάβει το φωτάκι λειτουργίας στο γκατζετάκι (καλό σημάδι) και σε μερικά δευτερόλεπτα το βλέπει και το τηλέφωνο στην αναζήτηση συσκευών ως OBD2. Στη συνέχεια κάνουμε το γνωστό από άλλες συσκευές pairing και του δίνουμε τον γενικό κωδικό 1234, ή 0000. Μόλις κάνει pairing εκκινούμε την εφαρμογή και βλέπουμε ότι σχεδόν ακαριαία μας γράφει Connected to the ECU (εξαιρετικά καλό σημάδι) ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε ότι δεν έχει εκκινηθεί ο κινητήρας και όλα είναι στην αναμονή. Πατάμε την μίζα και αμέσως ενεργοποιούνται κάποιες βασικές ενδείξεις. Τώρα αρχίζει η παραμετροποίηση που κάνουμε εμείς. Μου έδειχνε την ονομασία DAYANG ECU 120, πράγμα που σημαίνει ότι "διάβαζε" το μηχανάκι κανονικά. Πέρασα κάποια βασικά όπως, στροφές κινητήρα, φορτίο κινητήρα, πίεση αντλίας καυσίμου, λειτουργία μπεκ, λειτουργία βαλβίδας ρελαντί, θερμοκρασία εισαγωγής αέρα, αισθητήρα οξυγόνου και λειτουργία TPS, αυτά μόνο χρειάζομαι τίποτα παραπάνω. Πραγματικά έχει πάρα πολλές επιλογές με ενδείξεις παραμετροποίησης και λειτουργίας, μέχρι και συνεχή παρακολούθηση του κινητήρα και των λειτουργιών του σε πραγματικό χρόνο, αλλά αυτό θα μου τρώει την μπαταρία του κινητού για πλάκα, άλλωστε είπα ότι εγώ το θέλω μόνο για την παρακολούθηση τυχών λαθών ή βλαβών. Ανοιγόκλεινα το γκάζι και οι στροφές ανέβαιναν και κατέβαιναν κανονικά, ενώ όπως είδα το ρελαντί μένει στις 1450 rpm περίπου. Έκανα και ένα τσεκάρισμα αν υπάρχουν κάποια λάθη αποθηκευμένα στην ECU και μου έβγαζε συνέχεια πως δεν υπάρχουν λάθη. Για να το δοκιμάσω ακόμα πιο βάρβαρα, αποσύνδεσα τον αισθητήρα λ στην εξάτμιση και αμέσως έβγαζε λάθος και βλάβη στον αισθητήρα με την ένδειξη λ sensor fault P0154 check connection (!!!!!). Η μόνη ένδειξη που δεν ενεργοποιήθηκε ήταν η θερμοκρασία του ψυκτικού, πράγμα λογικότατο αφού μιλάμε για αερόψυκτο μοτεράκι, αλλά το εντυπωσιακό ήταν πως έγραφε DAYANG 120 Engine not LC (!!!!) Ικανοποιημένος λοιπόν από το αποτέλεσμα, αφού κάνει όλα αυτά που θέλω στο μηχανάκι, και παράλληλα δεν χρειάζεται να εξαρτώμαι από την αντιπροσωπεία για να ελέγχω το μηχανάκι μου ρε γαμώτο. Προφανώς και τα υπόλοιπα Euro 4 μηχανάκια άλλων κατασκευαστών, κάνουν διάγνωση με το γκατζετάκι, όπως και τα Euro3 αρκεί να έχουν την ίδια φίσα, αλλιώς χρειάζεται αντάπτορας και δεν το έψαξα παραπάνω. Χωρίς να θέλω να κάνω διαφήμιση το πήρα από εδώ στο Αιγάλεω http://gamergeek.gr/index.php?route=product/product&path=256_257&product_id=2234 Ελπίζω να βοήθησα όποιον θέλει να ασχοληθεί με το ψεκαστό Euro4 Daytona του !
  38. 8 likes
  39. 8 likes
  40. 8 likes
  41. 8 likes
    εχθές είχε την πρώτη σοβαρή βόλτα-λάσπωμα σημερα το πρωτο μπανακι...
  42. 8 likes
    Πραγματικά ρε Γιάννη, είδες τι έγραψε, παίζει να σκέφτηκε έως και 2 δευτερόλεπτα αυτά που έγραψε και σπατάλησες φαιά ουσία για να του απαντήσεις; Χαρά στο κουράγιο σου.
  43. 8 likes
    Το τέλος της ιστορίας του (για εμένα τουλάχιστον) ________________________________________________ Ξανακαθάρισα τα carbs και ανακάλυψα κάποια πολύ μικρά αυλουδάκια που μου είχαν ξεφύγει βουλωμένα. Μόλις τα καθάρισα και τα ξεβούλωσα, η απόδοση του μοτέρ στις πολύ χαμηλές στροφές βελτιώθηκε, η εκκίνηση έπαψε να είναι κάπως δύσκολη, το ρελαντί έγινε σταθερότατο, και κυρίως, σταμάτησε να μυρίζει βενζίνη όταν το βάζω μπροστά. Υποψιάζομαι, αυτό έφταιγε και για την υψηλή κατανάλωση. Σουλούπωσα επιτέλους το ''γραφείο''. Ήρθε το κόκκαλο της γκαζιέρας, μπήκαν καινούρια γκριπ, μπήκαν όμορφα ένα σετ αντίβαρα, μπήκαν οι καθρέπτες οι σωστοί, ξαναπέρασα ένα τρίψιμο την πάνω πλάκα που είχε ξαναγραντζουνιστεί, φτιάχτηκε ο διακόπτης φώτων στο αριστερό χειριστήριο, μπήκε σωστή μανέτα φρένου, και το αποτέλεσμα, επιτέλους για πρώτη φορά ήταν αυτό. Θυμίζω το είχα παραλάβει, έτσι. Και μετά από αυτό....πουλήθηκε. Ο νέος ιδιοκτήτης, το παρέλαβε εδώ και λίγες μέρες. Θα ήθελα να είχα φτιάξει και την εμφάνισή του, αλλά άλλες προτεραιότητες προέκυψαν, και κάπου λίγο...βαρέθηκα. Το πήρα νεκρό, το παρέδωσα υγιέστατο και πλήρως λειτουργικό, κάτι είναι κι αυτό. Καλοτάξιδο εύχομαι στον νέο του ιδιοκτήτη. Εδώ, στιγμές πριν ανέβει πάνω του, να φύγει. Τέλος, the end, fine, koniec
  44. 8 likes
  45. 8 likes
    Κρίμα για πολλές εκατοντάδες ανθρώπων που όντως έφυγαν για να γλυτώσουν, από τον πόλεμο, από την ανέχεια, για ένα καλύτερο μέλλον. Κακώς για πολλές εκατοντάδες ανθρώπων που βρήκαν πάτημα ώστε να περάσει στην Ευρώπη η βρώμα και η δυσωδία αφήνοντας την χώρα μας ένα ξέφραγο αμπέλι..... Τα ΜΗ ξεκάθαρα στατιστικά δείχνουν πως πίσω από όλα κρύβονται πολιτικά παιχνίδια και μεγάλη λαμογιά (και γέμισμα λογαριασμών). Και σε μια Ελλάδα που οι γηγενείς έχουν εξαθλιωθεί μέσω φορολογίας και εξαφάνισης μισθών και κάθε «καβάτζας», προσωπικά θεωρώ πως μιλάμε για έγκλημα κατά των Ελλήνων...... Όταν ο λαός ΜΑΣ έχει άδειες τσέπες/ ψυγείο/τραπέζι, δε μπορείς να το παίζεις ανθρωπιστής και κράτος πρόνοιας για κάθε άνθρωπο που παρανόμως (?) μπαίνει στη χώρα. Και που δύσκολα θα φύγει αφού τα υπόλοιπα κράτη «πρόνοιας» δίπλα μας, έχουν σηκώσει τοίχους και φράχτες! Δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν υπάρχει συναίσθημα και σουξουμουξου μανταλάκια. ΑΝ είχαμε, θα βοηθούσαμε. Τώρα ΔΕΝ έχουμε, άρα η πόρτα μας ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ οφείλει να παραμένει κλειστή, γιατί κάθε νοήμων άνθρωπος οφείλει πρώτα να ταΐσει την οικογένειά του.-
  46. 8 likes
    Επειδη είναι μεγάλη παρερμηνεία το παραπάνω και με αφορμή το ποστ σου, θα το φτιάξω σκίτσο για να γίνει κατανοητό το πώς ένα φαρδύτερο ελαστικό δεν τερματίζει πιο αργά, ούτε προσφέρει δυνατότητες για μεγαλύτερη κλίση (διαφορετικά στα moto3 θα πλαγιάζανε ως τις 45°).
  47. 7 likes
    Ειναι το νεο συστημα της ΥΑΜΑΗΑ για να περναει τις προδιαγραφες euro 24. Χαρη σ αυτο οι εκπομπες καυσαεριων μειωνονται κατα 99,7% . Φημες θελουν να βγαζει τοσο καθαρα καυσαερια, που αν εχεις αναπνευστικα προβληματα και εχεις μια μασκα οξυγονου, μπορεις να την προσαρμωσεις στο τελικο και να εχεις μια συσκευη οξυγονου οπουδηποτε. Βασικη προυποθεση το μπουζι να αλλαζεται καθε 5000χλμ. Μονο για γνώστες
  48. 7 likes
    Πόσο σου βγάζει τελική με το πρόγραμμα είναι η σωστή ερώτηση.
  49. 7 likes
    "Έχουν περάσει 21 χρόνια από την πρώτη νίκη του Rossi, πάνω-κάτω τότε που ο Vinales άρχισε να περπατάει. Αυτό για να αναδείξουμε την διαφορά ηλικίας. Και υπάρχουν ακόμα κάποιοι μπερδεμένοι που δεν παραδέχονται ότι είναι ένα φαινόμενο, παρά τις 115 νίκες, τα 225 βάθρα και τους 16 πόντους μέσο όρο ανά GP, υψηλότερο από όλους σήμερα και πίσω μόνο από τον Agostini που δεν έφτασε την ηλικία των 38 αγωνιζόμενος. Κέρδισε με 125, με 250, με 500, με 990 Honda, με 990 Yamaha, με 800 και σήμερα σχεδόν στα 40 παίζει για το πρωτάθλημα με τα 1000. Έχει κερδίσει όλους τους αντιπάλους του, στα χρυσά χρόνια τους κέρδισε και σε αγώνες και στο πρωτάθλημα και σε κάποια περίοδο δεν υπήρχε αμφιβολία για νίκη, απλά κέρδιζε. Ήταν σε τόσο υψηλότερο επίπεδο, που ο Biaggi που έπαιζε για το πρωτάθλημα στα 500 στο ντεμπούτο του με τον Doohan και κέρδισε το πρωτάθλημα στα SBK στα 40 του, φαινόταν σαν ερασιτέχνης. Είναι τόσο μεγάλο το ταλέντο του, που ακόμα και τώρα βρίσκεται εκεί να παλέυει για το πρωτάθλημα στην πιο ακραία κατηγορία αγώνων μηχανής με οδηγούς που είναι σχεδόν 20 χρόνια νεότεροι. Και συνεχίζει να τραβάει την προσοχή. "
  50. 7 likes
    Καλημέρα, καλή εβδομάδα και κουράγιο σε όλους μας εν Αθήναις με τέτοια ζέστη. Ήθελα να βάλω μια βαλίτσα για να έχω μέσα στην πόλη, είναι ευκολία όπως και να το κάνουμε. Δεν ήθελα να βάλω κάποια φθηνή κινέζικη, και επειδή είμαι τυχερός είχα στην αποθήκη μου δύο ταλαιπωρημένες αλλά αξιόπιστες Givi τύπου Monolock, η μία 32 και η άλλη 28 λίτρα. Όπως συμβαίνει συνήθως οι βάσεις στήριξης δεν υπάρχαν αφού προφανώς είχαν δωθεί με της προηγούμενες μοτοσυκλέτες που είχα. Λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο και βρήκα 3 διαφορετικές βάσεις σε ανάλογες τιμές. Η κινέζικη γενική ΟΕΜ είχε 8 ευρώ, η Givi Z113NB στα 14 ευρώ και η Kappa Z113C2 στα 23 ευρώ. Μερικά τηλέφωνα σε καταστήματα από την ασφάλεια του σπιτιού και του κλιματιστικού και βρήκα την Kappa των 23ων ευρώ σχετικά εύκολα, όπως και τη φθηνή κινέζικη, ενώ η μεσαίας τιμής Givi όπου και να πήρα τηλέφωνο ήταν μόνο για παραγγελία. Νο προμπλέμο το λοιπόν, πήγα και πήρα την Kappa και βουρ στο γκαράζ για να την τοποθετήσω. Η τοποθέτηση είναι εύκολη υπόθεση ακόμα και για κάποιον που δεν πιάνουν τα χέρια του. Θα χρειαστούμε μια καστάνια 3/4, μία μύτη άλλεν νο5 ή το αντίστοιχο αλλενάκι, ένα γερμανοπολύγωνο 10, και μία μύτη PH1 ή το αντίστοιχο κατσαβίδι. Ξεκινάμε και κεντράρουμε πολύ εύκολα την βάση επάνω στη σχάρα. Η διαδικασία προφανώς είναι ίδια για όλα τα παπιά με σχάρα. Όλα τα "αυτάκια", οι αντάπτορες, οι βίδες και τα παξιμάδια υπάρχουν στη συσκευασία. Εναλλακτικά αν χρησιμοποιήσουμε κάποια παλιά ίδιου τύπου βάση χρειαζόμαστε τα παλιά "αυτάκια" της με τους αντάπτορες και καινούριες βίδες Μ5Χ15 με αντίστοιχα παξιμάδια ασφαλείας. Περνάμε τους αντάπτορες και τις βίδες, ταυτόχρονα με τα "αυτάκια" και τα σφίγκουμε με το χέρι, μέχρι να πατήσουν. Ελέγχουμε το κεντράρισμα της βάσης και στη συνέχεια σφίγκουμε με τα εργαλεία μας. Προσοχή στο σφίξιμο, με ευλάβεια και στοργή και μόλις αισθανθούμε την αντίσταση στα παξιμάδια ασφαλείας τότε είμαστε μια χαρά. Δεν σφίγκουμε με δύναμη και βιαστικά γιατί θα πάρουμε το πλαστικό στο χέρι... Η βάση μας είναι έτοιμη, κεντραρισμένη, οι βίδες της σφιγμένες όμορφα, είμαστε σχεόν έτοιμοι. Τελευταία πινελιά, αν θέλουμε βάζουμε και το πλαστικό κάλλυμα της βάσης, που κρατιέται στην θέση του με δύο μικρά βιδάκια PH1, και εδώ χρειάζεται προσοχή το βίδωμα για να μην πάρουμε το πλαστικό σπείρωμα του καλύμματος στο χέρι. Τελειώσαμε. Σειρά της παλιάς βαλίτσας να την περιποιηθώ λιγάκι με σπρέϊ σιλικόνης να ζωντανέψει λίγο το πλαστικό της, και μια περιποίηση με λαδάκι στην κλειδαριά και τα κινούμενα μέρη της και είναι έτοιμη. Στο κάτω μέρος της βαλίτσας έβαλα μερικά αυτοκόλλητα ελαστικά στοπ από αυτά που βάζουμε στα έπιπλα για να ελαχιστοποιηθεί το όποιο "κροτάλισμα" επάνω στη βάση. Για πάνω από 10 ετών βαλίτσα μια χαρά είναι πάντως. Αυτά και πλέον έχω βαλιτσούλα για την καθημερινότητα πολύ φθηνά, και άλλη μια πιο μικρή καβάτζα αν μου χρειαστεί...Και για να σας κρατήσω σε μικρή αγωνία, ήρθε και το διαγνωστικό OBD2 που είχα παραγγείλει, αλλά θα το δοκιμάσω αργότερα που θα έχει πέσει λίγο η ζέστη γιατί δεν τη παλεύω καθόλου...