Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 08/23/19 in all areas

  1. 25 likes
    #pappoudiera_racing_team Ειναι πολλα τα αλογα μαγκες. Σηκωνεται στην αλλαγη απο τεταρτη σε πεμπτη το ατιμο...
  2. 24 likes
    Με την ευκαιρία της παρουσίας του καινούργιου Daytona moto2 765 limited edition της Triumph για το δρόμο και για την πίστα βρήκα αφορμή για να κάτσω να μαζέψω όλες τις αλλαγές που χρειάστηκε να γίνουν ώστε να μετατραπεί ένα 675 του 14 από street bike σε καθαρόαιμο track bike (οι αλλαγές έγιναν βάση των κανονισμών της κατηγορίας supersport του ελληνικού πρωταθλήματος) και να γίνει μια σύγκριση στο τέλος ανάμεσα στα δυο μηχανάκια. 765 moto2 limited edition Περιορισμένη παραγωγή στα 765 κομμάτια για Αμερική κ Καναδά και άλλα τόσα για τον υπόλοιπο κόσμο. 765 cc, 128 άλογα (+2 σε σχέση με τα 126 του 675 '13+) τα οποία δεν διευκρινίζουν αν είναι τροχό ή στρόφαλο, αλλά επειδή η πλειοψηφία των κατασκευαστών αναφέρεται στο στρόφαλο παίρνουμε ως δεδομένο ότι και σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για στρόφαλο, κόφτης αυξημένος κατά 600 στροφές σε σχέση με το street triple 765 στις 13250, ride by wire και traction control και καινούργια Brembo Stylema φρένα/τακάκια σε σχέση με το 675R του '13. Ανθρακονημάτινα fairings, καινούργια ECU και dash, ride by wire με riding modes και κάπου εδώ είναι που τελειώνουν οι διαφορές με το 675 του 13+ έχοντας την ίδια γεωμετρία, πλαίσιο και αναρτήσεις και όπως και το προηγούμενο μοντέλο έτσι και το 765 δεν είναι Euro 5 compliant. Αναφορικά οι τιμές για το απλό 675 ήταν 8.899 Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 13.500 ευρώ ενώ για το 675R ήταν 10599 λίρες Αγγλίας που στην Ελλάδα μεταφραζόταν σε 15.500 ευρώ. Το 765 moto2 στην Αγγλία είναι στις 15.765 λίρες, μια διαφορά των 5.000 λιρών σε σχέση με το 675R '13+. Dayton 675 14' (non ABS) track bike conversion Bodywork Sebimoto body και Pro Fiber tail: €540 Motoholders Subframe: €410 Triumph Cover protector kit: €252 Triumph frame sliders: €260 Triumph Decals: €150 Triumph chainguard: €45 Seat pad: €34 Double Bubble Screen: €26 SES Rearset : €437 Race fuel cap: €71 Dzeus fasteners: €19 Levers guard: €16 Handlebar aluminum 3 buttons switch: €11 Engine Triumph kit Arrow Titanium exhaust: €1800 BDK Race kit Generator: €976 Triumph kit Exhaust cam: €580 Triumph kit valve springs: €430 Triumph kit Titanium exhaust valves: €300 Arrow Titanium tail pipe: €310 Ventury Systems velocity stucks: €280 Triumph kit Camchain tensioner: €150 DNA Air filter: €96 Triumph kit idle adjuster: €87 Triumph Kit head gasket: €67 Sai blanking kit: 25 Triumph Quick action throttle body: €20 Suspension K-Tech DDS Pro: €1650 K-Tech RDS: €1190 Transmission AFAM aluminum sprockets (-1 +1): €50 DID X'Ring ERV3 G&G 520 chain conversion: €195 Electronics Triumph Race ECU: €1500 Triumph Race Harness: €711 Gripone Leone Traction control: €960 Bazzaz (ZFI k Z-AFM): €650 Full Spectrum Pulse P2 Lithium Battery: €308 Triumph Race Quickshifter: €281 Μαμά το μηχανάκι με Arrow τελικό και το αντίστοιχο πρόγραμμα της Triumph είχε μετρηθεί σε Dynojet δυναμόμετρο στα 115 τροχό (126 άλογα στρόφαλο δίνει ο κατασκευαστής, που σημαίνει περίπου 10% απώλειες λόγω μετάδοσης), μετά τις αλλαγές δυναμομετρήθηκε σε Fuchs δυναμόμετρο (χωρίς το race generator και τα velocity stucks) στα 124 τροχό, με τις τελευταίες αλλαγές περιμένω να έχει πάρει 2-3 άλογα ακόμα άρα πάμε κοντά στα 127 άλογα τροχό (που αντιστοιχούν σε περίπου 140 άλογα στρόφαλο). Θα μπορούσε να πάρει και άλλα 2-3 άλογα αν αυξηθεί πιο πολύ η συμπίεση (πχ 14.0:1) με πλανάρισμα της κεφαλή και αλλαγής της φλάτζας στη βάση του κινητήρα, αλλά θεωρώ ότι δεν αξίζει το ρίσκο. Ο χρονισμός των εκκεντροφόρων έγινε με γνώμονα το όριο στροφών και συγκεκριμένα να πέφτει η ιπποδύναμη στο προηγούμενο όριο στις 14.400 αντί να στοφάρει μέχρι τις 15.500 που είναι ο κόφτης τώρα με τον αγωνιστικό εγκέφαλο ούτως ώστε να διατηρηθεί η αξιοπιστία και η συχνότητα ανακατασκευής του κινητήρα στα προηγούμενα επίπεδα. Τώρα όσον αφορά το 765 , η εντύπωση μου είναι ότι η Triumph εκμεταλλευόμενη τη δημοσιότητα λόγω moto2 προσπαθεί να ξεστοκάρει ότι δεν πούλησε όλα αυτά τα χρόνια με το 675 απλά κοτσάροντας στο παλιό μηχανάκι έναν καινούργιο κινητήρα και χρεώνοντας ένα premium 5000 λιρών. Δεν την ενδιαφέρει πραγματικά να επενδύσει στους αγώνες και φαίνεται από το line up των καινούργιων μοντέλων της. Το μηχανάκι, λογικό μεν, είναι φιμωμένο λόγω ρύπων και για χάρη της αξιοπιστίας δε, μιας και είναι κατά κύριο λόγω μηχανάκι δρόμου και χρειάζεται να διατηρήσει την ίδια συχνότητα service όπως και το προηγούμενο μοντέλο. Απευθύνεται σε πολύ περιορισμένο κοινό όχι τόσο λόγω τιμής, αλλά κυρίως λόγω κυβισμού. Επίσης η βελτίωση ενός 675 με το αγωνιστικό κιτ για να φτάσει σε απόδοση στα επίπεδα που μπορεί να φτάσει ένα 765 με πρόγραμμα, φίλτρο και ολόσωμη εξάτμιση είναι πιο ακριβή και δεν αξίζει, αυτό που ίσως αξίζει για κάποιον που θέλει ένα Daytona 765 αλλά δεν πρόλαβε να δώσει την προκαταβολή είναι να αγοράσει κινητήρα, εγκέφαλο, πλεξούδα και να τα βάλει σε ένα 675 που μπορεί πλέον να βρει αρκετά φθηνά. Επίσης υπάρχει και η επιλογή του F3 800 που για μένα είναι πιο όμορφο μηχανάκι (αλλά ολίγον τι ζημιάρικο...) :D
  3. 21 likes
    Το τρομπόνι ήρθε χθες και τοποθετήθηκε σήμερα με την βοήθεια του Θεού. Ωραίο είναι i love it
  4. 17 likes
    Μέλος του forum για μια 10ετία όχι ιδιαίτερα ενεργό αλλά πάντα με εξίταρε αυτή εδώ η κατηγορία και πάντα ταξίδευα νοητά με τις ταξιδιωτικές εμπειρίες των σύντροχων. Όσο πιο "περίεργος" ο προορισμός τόσο περισσότερο μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Από τότε λοιπόν μπήκε το μικρόβιο της μοτοεκδρομής μέσα μου. Με το μικρό cbfάκι που είχα τότε σαν φοιτητής είχα γυρίσει αρκετές από τις γνωστές μοτοδιαδρομές πλησίον Αττικής με αποκορύφωμα το τόλμημα να πάω Καρδίτσα από Αθήνα. Επόμενο όχημα ένα ninja 250 το οποίο συνέπεσε με τα χρόνια της κρίσης οπότε χρόνος και χρήμα για ταξίδι δεν υπήρχαν. Σε συνδυασμό με μια γερή τούμπα αποφάσισα να το πουλήσω και πήρα το sprinter της Daytona. Το μικρόβιο του μοτοταξιδιού συνέχιζε να υπάρχει οπότε φέτος το πήρα απόφαση να ταξιδέψω ακόμα και με κάτι τόσο μικρό όσο το sprinterακι. Η Τουρκία έμοιαζε ιδανική επιλογή μιας και είναι σχετικά εύκολο το πέρασμα μέσω των νησιών μας. Η αρχική μου σκέψη ήταν να περάσω από Κω ή Χίο Τουρκία και να επιστρέψω από Μυτιλήνη. Ο χρόνος που είχα στη διάθεση μου ήταν μια εβδομάδα και σε συνδυασμό με την οικονομική παράμετρο αποφάσισα το πέρασμα να γίνει από Χίο για Τσεσμέ και η επιστροφή από το ίδιο σημείο. Λόγω του μικρού χρόνου αλλά συνυπολογίζοντας και το κόστος αποφάσισα να μείνω όλες τις μέρες Τσεσμέ και να το χρησιμοποιήσω σαν βάση για εκδρομές. Το ταξίδι το πραγματοποίησα σόλο όποτε ήθελε προσεκτική προετοιμασία γιατί αν είσαι μόνος τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν διογκώνονται. Αρχικά έγινε λεπτομερής έλεγχος από το μηχανικό μου και αλλαγή ελαστικών. Αγόρασα πλαϊνά σαμάρια 40 L και σε συνδυασμό με τη μπαγκαζιέρα των 35 L που ήδη είχα από αποσκευές ήμουν κομπλέ. Προμηθεύτηκα αφρό για περίπτωση που πάθω φούιτ και ένα φορητό κομπρεσεράκι αέρος. Αγόρασα επίσης καλοκαιρινά γαντάκια γιατί με τα χειμερινά δεν θα την πάλευα. Στα διαδικαστικά έβγαλα πράσινη κάρτα και επέκτεινα την οδική βοήθεια για κάλυψη στην Τουρκία. Μπορείς να ταξιδέψεις κανονικά με το νέο δίπλωμα-κάρτα οπότε δεν χρειάστηκε έκδοση διεθνούς. Τα εισιτήρια για Χίο πήγαινε έλα κόστισαν 114, Τα εισιτήρια για το πέρασμα στην Τουρκία κόστισαν 65.
  5. 14 likes
  6. 14 likes
    Ξεκίνημα για την επιστροφή από τον κεντρικό δρόμο ο οποίος κινείται παράλληλα και ψηλότερα σε σχέση με τον παραλιακό. Η θέα ήταν εξίσου όμορφη. Στο χωριό Balikliova βγήκα από τον κεντρικό δρόμο ώστε να βρεθώ στο Ildir, ένα παραλιακό χωριό στην άλλη πλευρά της χερσονήσου. Η άσφαλτος έγινε χειρότερη και η διαδρομή πιο απότομη αλλά η θέα ήταν απίστευτη. Μετά από περιπού 15 km έφτασα στο Ildir. Το πλάνο ήταν να κινηθώ παραλιακά μέχρι την Ilica και μετά Cesme, αλλά σε κάποιο σημείο ο παραλιακός δρόμος γινόταν πεζόδρομος. Οπότε μπήκα μέσα στο χωριό και οι πινακίδες με οδήγησαν από άλλη διαδρομή η οποία δεν είχε καθόλου πράσινο και ήταν βραχώδης και ερημική. Συνάντησα ένα μόνο μηχανάκι σε διαδρομή 20 km. Φωτο δεν τράβηξα γιατί η κούραση είχε κάνει την εμφάνιση της και είχα αρχίσει να ανησυχώ αν πήγαινα προς τη σωστή κατεύθυνση. Τελικά, κατέληξα στο Τσεσμέ κατά τις 4. Η ημέρα έκλεισε με μπανάκι στην παραλία Boyalik και βόλτα με τα πόδια στο κέντρο του Τσεσμέ. Δοκίμασα και το ντόπιο street food το kumru, που είναι σάντουιτς με κασέρι ντομάτα και αλλαντικό της επιλογής σου. Δοκίμασα με σουτζούκι και σαλάμι. Και τα 2 ήταν άπαιχτα. Όποιος πάει στην περιοχή πρέπει να δοκιμάσει. https://goo.gl/maps/LeRv9BRCiG4y9aXH8
  7. 14 likes
    Τελικά το ζήτημα λύθηκε με επανεκκίνηση του τηλεφώνου, αλλά επειδή είχε μεσημεριάσει για τα καλά αποφάσισα να αράξω λίγο μέχρι να πέσει ο ήλιος. Απογευματάκι λοιπόν ξεκίνημα για Ilica με το gps να δουλεύει κανονικά. Πρώτος ανεφοδιασμός και ο υπάλληλος τα είδε όλα όταν έπρεπε να περάσει ηλεκτρονικά τις ελληνικές πινακίδες (είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν σε κάθε όχημα). Το αντιμετώπισε με χιούμορ πάντως και χωρίς καμία δόση εκνευρισμού. Η πόλη της Ilica είναι γνωστή για την παραλία και τα ακριβά τουριστικά θέρετρα της. Συμπαθητική πόλη και ωραία η παραλία. Συνέχισα προς τα κοσμοπολίτικα Αλάτσατα με τις τσιμπημένες τιμές για δεδομένα Τουρκίας. Αρχικά περιπλανήθηκα στις κεντρικές λεωφόρους βλέποντας μια πράσινη και τακτοποιημένη πόλη. Αφού ρώτησα ένα ζευγάρι για το που επιτρέπεται το παρκάρισμα άφησα το παπί και ξεκίνησα το περπάτημα στον κεντρικό πεζόδρομο των Αλατσάτων. Είναι ένας λιθόστρωτος πεζόδρομος γεμάτος κόσμο και ζωντάνια. Εκατέρωθεν υπάρχουν souvenir shops, ποτάδικα με μουσική αλα Κιάμος στα τούρκικα, φαγάδικα και ζαχαροπλαστεία. Το μέρος έσφυζε από ζωντάνια και ωραίες παρουσίες. Οι Τουρκάλες πραγματικά πανέμορφες. Τελικά κατέληξα σε ένα μπεργκεράδικο στο τέλος του πεζόδρομου που εφάγα ένα νοστιμότατο μπέργκερ με διπλό μπιφτέκι. Μαζί με ένα νερό το γεύμα κόστισε 15 ευρώ και θεωρείται από τα φτηνά εστιάτορια των Αλάτσατων. Είχε νυχτώσει πλέον και η κούραση έκανε την εμφάνιση της όποτε βουρ για ξενοδοχείο και ύπνο. Την βραδινή οδήγηση δεν σας την προτείνω γιατί υπάρχουν αρκετά κομμάτια μη φωτισμένα. https://goo.gl/maps/ExdTDtJjJDB9PwrT6
  8. 14 likes
    Η ώρα είχε περάσει και δεν είχα ακούσει τα καλύτερα για το δρόμο βορειότερα, όποτε κατευθύνθηκα νότια προς Καρφά που θεωρείται το πιο τουριστικό μέρος στη Χίο. Τέτοια μέρη δεν με εντυπωσιάζουν συνήθως. Η παραλία του ήταν συμπαθητική με λίγο κόσμο. Μια βαβούρα παραπάνω πάντως την είχε σε σχέση με τα χωριά στο βόρειο κομμάτι. Μετά συνέχισα παραλιακά προς Αγία Ερμιόνη. Όμορφη διαδρομή, θάλασσα και βράχια σύριζα με το δρόμο. Επόμενη στάση το μουσείο Κίτρου με πέρασμα από το χωριό των Θυμιάνων. Μεσημέριασε για τα καλά πλέον, η κοιλιά ξεκίνησε να γουργουρίζει και η ώρα για το πολυπόθητο πέρασμα στην Τουρκία πλησίαζε, οπότε επιστροφή στη Χίο. Έφαγα σε ένα από τα μαγαζιά δίπλα στο λιμάνι σουτζουκάκια, τα οποία ήταν αξιοπρεπέστατα αν αναλογιστεί κανείς ότι σε τέτοια σημεία το φαγητό συνήθως είναι ακρίβο και δυσαναλόγης σε σχέση με την τιμή ποιότητας. Περπατητή βόλτα στη χώρα για χώνεψη και στάση για λουκουμάδες. Ο κόσμος της Χίου μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, αρκετά εξυπηρετικοί και με καμιά διάθεση υπερεκμετάλλευσης όπως συμβαίνει σε άλλα νησιά. https://goo.gl/maps/auZbamZvXoZUPdpa7 Επειδή είναι χρονοβόρα διαδικασία θα προσπαθήσω να ανεβάζω μια ημέρα ταξιδιού κάθε βράδυ μετά τη δουλειά.
  9. 13 likes
    Ένα χρόνο μετά την περσινή μου εκδρομή για τον αγώνα, αποφάσισα να επαναλάβω το ταξίδι, με διαφορετική παρέα αυτή τη φορά και εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Η ιδέα έπεσε στα μέσα του καλοκαιριού. Ένας φίλος και εγώ. Στην πορεία βέβαια γίναμε 4! Η δε οργάνωση έγινε τόσο οριακά ώστε να κλείσουμε το προτελευταίο διαθέσιμο αξιοπρεπές δωμάτιο, στην δεύτερη επιλογή μας για τόπο διαμονής, το Πέσαρο. Τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς θα κάνετε ένα παρόμοιο ταξίδι μπορείτε να βρείτε εδώ. Το καλό με το να επισκέπτεσαι ένα μέρος δεύτερη φορά, είναι ότι ξέρεις τα κατατόπια και δεν ψάχνεσαι. Είναι σαν ταινία που την βλέπεις δεύτερη φορά. Ξέρεις πού είναι η δράση ώστε να παρακολουθήσεις και πού έχει βαρετούς διαλόγους ώστε να πεταχτείς στο ψυγείο για μπύρα. Στο θέμα αυτό, θα κάνω μια συνοπτική περιγραφή του ταξιδιού και θα παραθέσω μερικές εικόνες από το ταξίδι. Εικόνες από μέρη, ανθρώπους και φυσικά μηχανές. Το ραντεβού δόθηκε στην Θεσσαλονίκη. Φουλάρισμα και ξεκινήσαμε για Ηγουμενίτσα. Αφού φτάσαμε, σταματήσαμε σε ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο, όπου έφαγα το δεύτερο καλύτερο παστίτσιο στη ζωή μου (μην ρωτάτε, το πρώτο είναι από τη μαμα). Διαχρονική ομορφιά! !! 15 χρόνια έχουν περάσει, αλλά είναι λες και σχεδιάστηκαν χτες! Το ταξίδι με το πλοίο βαρετό και κουραστικό χωρίς κάποιο γεγονός άξιο αναφοράς. Το καλό είναι ότι γνωρίζεις άλλους μοτοσυκλετιστές, συζητάς, μαθαίνεις από πρώτο χέρι για διάφορα μοντέλα και κάπως έτσι περνάνε οι 16 ώρες ταξιδιού. Αποβίβαση, 40 λεπτά οδήγηση στην εκπληκτικής ποιότητας Ιταλική autostrada, άφιξη στο ξενοδοχείο, μπάνιο και βόλτα στην πόλη. Όπως προανέφερα, σε μέρος που έχεις ξαναπάει, δεν χρειάζεται να ψάχνεις. Πού καλύτερα λοιπόν να δειπνήσεις πριν από αγώνα Moto GP από την αγαπημένη πιτσαρία του VR46! Άποψη του δρόμου μπροστά από το κατάστημα. Στην συνέχεια βόλτα για μερικές ακόμα φωτογραφίες: Πολύ όμορφοι πλακόστρωτοι δρόμοι. Τους οποίους μια όμορφη γυναίκα διασχίζει με το ποδήλατο. Το συντριβάνι στην Piazza de Popolo. Σε εξαιρετική κατάσταση το KLR! Καλή επιλογή αυτοκινήτου! Για το χρώμα δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ακόμα και με κλειστά τα μαγαζιά, η κίνηση δεν μειώνεται! Αν φοβάστε τα ύψη, ξανασκεφτείτε το. Την επόμενη μέρα, πήγαμε στο San Marino για μερικά δώρα. Αυτή τη φορά μπήκα από την πύλη του Αγίου Φραγκίσκου. Μεσαιωνική αρχιτεκτονική. Από εδώ ξεκινάνε τα καταστήματα. Ακολουθεί πολύ ανηφόρα..... ...που κάποια στιγμή σε βγάζει εδώ. Piazza della Liberta. Το κτήριο με το καμπαναριό είναι το Δημαρχείο. Palazzo Pubblico. Το Άγαλμα της Ελευθερίας. Το καμπαναριό λειτουργεί κανονικά! Όπου και να γυρίσεις, η θέα κόβει την ανάσα. Στα Δυτικά οι λόφοι σχηματίζουν ένα ωραίο τοπίο. Προσωπικά, προτιμώ την Ανατολική πλευρά που έχει θέα στη θάλασσα. Τα σπίτια φαίνονται σαν να τα βλέπεις από ελικόπτερο. Κατηφορίζοντας προς το Ριτσόνε για να επισκεφτώ ένα φίλο, έκανα μια παράκαμψη και βρέθηκα στην Ταβουλία. Ο κόσμος ετοιμάζεται για την μεγάλη γιορτή. Η μασκότ της πόλης! Κανένα αυτοκόλλητο παίζει; Το απόγευμα ακολούθησε ξανά βόλτα στο Πέσαρο και ξεκούραση για τη μέρα που περιμέναμε ένα χρόνο! Η πίστα γεμίζει από νωρίς. Ανυπόμονοι οπαδοί περιμένουν την έξοδο του γιατρού... ...που φυσικά δεν τους χαλάει χατήρι... ....και αυτοί από την χαρά τους ανάβουν τα καπνογόνα! Οι ηλεκτρικές μηχανές άνοιξαν την μέρα. Ακολούθησαν τα Moto 3... ...και τα Moto 2! Καλλίγραμμη κοπέλα, παρακολουθεί την εξέλιξη του αγώνα. Το περίπτερο της Ducati αξίζει μια επίσκεψη. Τελικά καμία γυναίκα δεν μπορεί να αντισταθεί στον φακό μια φωτογραφικής μηχανής! Ο GOAT κατά την διάρκεια του αγώνα. Την Δευτέρα ήρθε το μήνυμα που δεν ήθελα να δω....6 Ώρες καθυστέρηση το πλοίο.....Η αλλαγή έγινε απρόοπτα και δεν προλάβαμε να οργανωθούμε ώστε να εκμεταλλευτούμε τον έξτρα διαθέσιμο χρόνο. Παρόλα αυτά κάναμε μια επίσκεψη στους Adreani και μία διέλευση τον SP44, που ενώνει το Πεζαρο με την Κατόλικα. Εκεί, ο πιτσιρικάς Ρόσι και τα άλλα παιδιά κάνανε κόντρες με σκούτερ! Αρκετές ώρες τις περάσαμε σε αυτό το καφέ λίγο πριν το λιμάνι. Νυχτώσαμε....Ευκαιρία για βραδινή φώτο από το λιμάνι της Ανκόνα! Κάπως έτσι έφτασε το ταξίδι στο τέλος του. Τα χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι, διαδικαστικά. Οι εμπειρίες και οι φίλοι όμως μένουν για πάντα. Να περνάτε καλά και να έχετε καλές βόλτες!
  10. 13 likes
    Βόλτα στις Μηλιές για καφεδάκι
  11. 12 likes
  12. 12 likes
    Δεύτερη ημέρα στην Τουρκία και επόμενος προορισμός η χερσόνησος του Karaburun, η οποία βρίσκεται ανάμεσα από Τσεσμέ και Σμύρνη και είναι δημοφιλής προορισμός για τους Τούρκους μηχανόβιους. Η αρχική μου σκέψη ήταν να κάνω περιμετρική διαδρομή αλλά με προβλημάτιζε η έλλειψη βενζινάδικου μετά από κάποιο σημείο της διαδρομής. Τα χιλιόμετρα βγαίνανε αλλά τυχόν μπέρδεμα στη διαδρομή θα οδηγούσε σε οριακές καταστάσεις. Οπότε κατέληξα να ανέβω μέχρι το μεγαλύτερο χωριό το Karaburun ακολουθώντας τον παλιό παραλιακό δρόμο που περνάει μέσα από διάφορα χωριουδάκια και να επιστρέψω από τον κεντρικό δρόμο που παρακάμπτει τα χωριά μέχρι ενός σημείου όπου θα έστριβα για να βρεθώ στην άλλη πλευρά της χερσονήσου. Ξεκίνημα λοιπόν πρωί πρωί παίρνοντας τον παλιό δρόμο Τσεσμέ Σμύρνη. Ο δρόμος είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας με 2 λωρίδες ανά ρεύμα και νησίδα με εξαίρεση ένα κομμάτι 25 km ημιορεινής διαδρομής. Η άσφαλτος εκτός αυτοκινητόδρομων και πόλεων μαύρο χάλι. Δεν συνάντησα ιδιαίτερη κίνηση μιας και οι περισσότεροι προτιμούν τον νέο αυτοκινητόδρομο που πληρώνεις διόδια. To gps με το που ξεκίνησαν τα βουνά πάλι βγήκε off, οπότε αποφάσισα να βασιστώ στον εαυτό μου μιας και είχα μελετήσει τη διαδρομή και είναι σαφώς ευκολότερο να πλοηγηθείς εκτός αστικού ιστού. Μετά από 40 km πήρα την έξοδο για Karaburun και στα καπάκια στο κυκλικό κόμβο πήρα την έξοδο για τον δευτερεύοντα δρόμο. Στη διαδρομή μέχρι το Karaburun πέρασα από διάφορα χωριουδάκια που αν άλλαζες τις πινακίδες με ελληνικές θα θεωρούσα ότι είμαι Ελλάδα. Εκτός των χωριών η διαδρομή ήταν πραγματικά πανέμορφη. Στροφιλίκι, θάλασσα, πράσινο και βράχια. Σε όλη τη διαδρομή παρατήρησα αρκετές απόμερες παραλίες όπου υπήρχαν στημένες σκηνές και από όσο διάβασα το μέρος ενδείκνυται για ελεύθερη κατασκήνωση. Πέραν αυτού λόγω του φυσικού πλούτου ενδείκνυται επίσης για πεζοπορία, ορειβασία και ποδηλασία. Μετά από 50 km έφτασα στον προορισμό μου. Λίγος κόσμος κυκλοφορούσε μιας και γενικά όλα αυτά τα χωριά ζωντανεύουν το καλοκαίρι και ερημώνουν την υπόλοιπη περίοδο. Παρκάρωντας το πάπι ένας ηλικιώμενος κύριος ήρθε να με χαιρετήσει και με ρώτησε από που είμαι (σε τουρκίκα+νοηματική). Όταν του είπα Γιουνάνισταν του έκανε εντύπωσε που πήγα ως εκεί πάνω και με χαιρέτησε εγκάρδια. Ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές του ταξιδιού. Περπάτησα λίγο στο χωριό το οποίο ήταν στο ίδιο μοτίβο με τα υπόλοιπα, δηλαδή άνετα θα μπορούσε να είναι σε κάποιο από τα νησιά μας. Τελικά κατέληξα σε ένα καφέ που περισσότερο έμοιαζε με καφενείο. Οι ντόπιοι δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την παρουσία μου και έτσι απόλαυσα τον καφέ μου με θέα τη θάλασσα. https://goo.gl/maps/VxnDPHoi5xQp8BMK7
  13. 12 likes
  14. 12 likes
    Πάαααλι Σούγια. Πάρκαρα δίπλα σε ένα ΑΚΡΙΒΩΣ ίδιο με το δικό μου. Μοντέλο, χρώμα, έτος, παρόμοια πινακίδα. και λέω γιά ιδέ ένα ινσέψιο Βόλτα στο βουνό. Για να δείτε οτι έχω αληθινή φωτογραφική τώρα. και άραγμα στο καφέ
  15. 12 likes
    Ο σωστός επιδειξίας (μτφ. σκυλοπόζερος) αυτό θα έκανε... Έχουμε δρόμο ακόμα...
  16. 12 likes
    Γι' αυτό ο klab με το ροπάτο 1300 μπλέκει με όρκες
  17. 12 likes
    Τα στάδια της μετατροπής από street bike σε track bike Stock Track Track (Race kit) Track (After the accident)
  18. 12 likes
    Υπάρχει κάτι περίεργο σε αυτή την εικόνα; Με την πρώτη ανάγνωση όχι. Αυτές οι δυο γέφυρες τρένου αποτελούν μέρος της ίδιας γραμμής. Ε και; Τα τρένα λοιπόν μιας και βασίζονται στην τριβή μεταλλικού τροχού και μεταλλικής ράγας για την πρόσφυση τους δεν μπορούν να ανέβουν απότομες ανηφόρες. Επειδή η τριβή είναι σχετικά μικρή, οι κινητήριοι τροχοί θα σπίναραν ατελείωτα την ώρα που τα βαγόνια θα κυλούσαν προς τα πίσω. Αν κάτι σαν οδοντωτός όπως στα Καλάβρυτα δεν είναι εφικτό, η λύση είναι η κατασκευή κάτι σαν σπιραλ τροχιάς. Με αυτό τον τρόπο σε μικρή οριζόντια απόσταση επιτυγχάνεται η ‘απότομη’ αλλαγή υψομέτρου. Από αεροφωτογραφία φαίνεται το εντυπωσιακό της κατασκευής. Από χρόνια είχα σταμπάρει αυτά τα κατασκευάσματα, επιτέλους τα αντικρίζω από κοντά. Ξέρω πώς η φωτό δεν αποδίδει καλά την είκονα, αλλά αυτά τα τρια σπιράλ πρέπει να τα διασχίσω με τρένο μια μέρα! Και ο… παροξυσμός των πολιτικών μηχανικών τέλος δεν έχει: Αυτή η δεξαμενή συγκεντρώνει το νερό του ποταμού, είναι ντυμένη με πλαστικό χρώματος… πισίνας και κυρίως γεμίζει από τον πυθμένα σχηματίζοντας πίδακες. Η από πάνω είναι η τελευταία εικόνα της βόλτας. Το υπόλοιπο είναι κάκιστη, πηγμένη Εθνική οδός στην οποία πρέπει έτσι και αλλιώς να οδηγεί κανείς ‘Παναγία’. Λίγο με πειράζει, το Σαββατοκύριακο ήταν κάτι σαν 1300km γεμάτα εικόνες, στροφές, άγρια βουνά και ξεχωριστά μέρη που καιρό ήθελα να δω, τι άλλο να ζητούσα; Έ, μην τολμήσει να πει κανείς ‘καλό Χειμώνα’, έχουμε ακόμη! Καλές βόλτες παιδιά!
  19. 12 likes
    Sorry αλλά εγώ γελάσα
  20. 11 likes
    Καλημέρα από την πίστα του Misano! Καλό αγώνα να έχουμε!
  21. 11 likes
    Καφές με θέα στο Σαν Μαρίνο!
  22. 11 likes
    Πήρα το δρόμο για βόρεια Χίο. Πρώτη στάση στους 3 ανεμόμυλους της Χίου. Δεύτερη στάση σχετικά σύντομα στο Βροντάδο. Ανεβαίνοντας στο χωριό είχα πανοραμική θέα της χώρας. Συνέχεια ακόμα βορειότερα μέχρι την παραλία Μυρσινιδίου. Η διαδρομή ήπια ορεινή με σχετικά καλή άσφαλτο. Επόμενες στάσεις τα γραφικά χωριουδάκια Παντουκιός και Λαγκαδά. Στον Παντουκιό είχα και την πρώτη στενή επαφή με λίλιγκα (σφήκα), ευτυχώς χωρίς συνέπειες. Επειδή είχα διαβάσει ότι είναι μεγάλο το θέμα με τις σφήκες στο νησί περίμενα επιθέσεις στούκας. Καμία σχέση, η κατάσταση ήταν η κλασσική της υπαίθρου. Συνέχεια στο κεντρικό δρόμο μέχρι Καρδάμυλα. Η διαδρομή έγινε λίγο πιο απότομη με ωραία ισορροπία πέτρας και πράσινου. Στη συνέχεια βγήκα από το κεντρικό δρόμο και κατευθύνθηκα στο χωριό του Μάρμαρου, συνεχίζοντας παραλιακά μέχρι την παραλία Βλυχάδας. Ο δρόμος στενός και η άσφαλτος κακή αλλά το τοπίο άξιζε τον κόπο. https://goo.gl/maps/XrhRXnmPdtGmu15Q8
  23. 11 likes
    Επιτέλους βόλτα μετά από δύο μήνες...
  24. 11 likes
    @hayabusas ναι καθαρά και μόνο από χόμπι... το συγκεκριμένο μηχανάκι το είχα πάντα αποθημένο... κάποια στιγμή το '14 κατάφερα και το αγόρασα καινούργιο και με τα χρόνια σιγά σιγά ξεκίνησα να μαζεύω τα κομμάτια για να φτάσω εκεί που έφτασε σήμερα. Μακάρι να ήμουν αγωνιζόμενος γιατί θα είχα και πολύ καλύτερες τιμές στην αγορά όλων αυτών των έξτρα... Τώρα βέβαια αυτό είναι ένα μηχανάκι που το παντρεύτηκα αν και πριν μερικούς μήνες με είχαν προσεγγίσει για να το πουλήσω με πολύ καλά λεφτά.. αλλά για μένα έχει πλέον συναισθηματική αξία και δεν το έδωσα...
  25. 10 likes
    Όποιος το διάβασε με μια ανάσα να πατήσει like
  26. 10 likes
    Επόμενη στάση η πόλη της Βουρλά, μια πόλη 50000 κατοίκων. Όπως όλες οι πόλεις της Τουρκίας το πράσινο στοιχείο ήταν έντονο. Ένα ακόμη σημείο που χρήζει μνείας είναι οι πολύ μεγάλοι δρόμοι σε σχέση με το μέγεθος των πόλεων. Σαν πόλη είχε μπόλικη φασαρία και κίνηση. Πάρκαρα σε κεντρικό σημείο και περπάτησα λίγο στην αγορά. Οι ρυθμοί των Τούρκων μοιάζουν αρκετά με τους δικούς μας. Τσαμπουκάδες και βιασύνη στο τιμόνι αλλά τα καφέ και τα φαγάδικα γεμάτα. Όταν πήγα να ξεπαρκάρω ένας Τούρκος ντελιβεράς ενδιαφέρθηκε για το πόσο ικανοποιημένος είμαι με το sprinter. Φάνηκε μάλλον απογοητευμένος όταν του έδειξα ότι η βελόνα στο κοντέρ φτάνει μέχρι τα 100 Το πρόγραμμα είχε επιστροφή, ξεκούραση και απογευματινή βόλτα στη μαρίνα του Τσεσμέ. Έκατσα για φαγητό σε ένα από τα κοντινά εστιατόρια που σέρβιρε τούρκικη κουζίνα. Παρήγγειλα ένα πιάτο με κεφτέδες, κασέρι, σάλτσα ντομάτας και πιπεριές. Όσο και αν τα υλικά ήταν υποσχόμενα, το γευστικό αποτέλεσμα ήταν μέτριο. Ίσως και να ευθυνόταν το τουριστικό σημείο. Το κιουνεφέ που πήρα ως επιδόρπιο ήταν απίστευτο και έσωσε την παρτίδα. https://goo.gl/maps/PxVY9K8hijMo97rS8
  27. 10 likes
    Οι διαδικασίες στο ελληνικό τελωνείο κύλησαν ομαλά και η αναχώρηση με το πλοίο για Τσεσμέ έγινε στην ώρα της. Μισή ώρα εν πλω και πάτησα Τουρκία. Στο τούρκικο τελωνείο είχε κίνηση εκείνη την ώρα και έφαγα άλλο ένα μισάωρο με τα διαδικαστικά. Βγαίνοντας βρέθηκα σε μποτιλιάρισμα που μου θύμισε Κηφισίας. Με τα μπαγκάζια δεν ήταν εύκολες οι διηθήσεις οπότε κινήθηκα υπομονετικά όπως τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς αφήνοντας τον κεντρικό δρόμο που η συνέχεια του είναι ο αυτοκινητόδρομος για Σμύρνη η κίνηση αραίωσε. Οδηγικά οι Τούρκοι είναι λίγο πιο κάφροι από εμάς χωρίς να σε φοβίζει κάτι. Οι περισσότερες διασταυρώσεις έχουν μια κυκλική νησίδα στη μέση τους με φανάρια περιμετρικά. Δεν είχα ξανασυναντήσει κάτι αντίστοιχο και δεν πρέπει να μπερδευτείς και να τα αντιμετωπίσεις σαν κυκλικούς κόμβους. Άφιξη στο ξενοδοχείο κατά τις 8 και ξεκούραση. Ξύπνημα, πρωινό στο ξενοδοχείο (συμπεριλαμβανόταν στην τιμή) και βουρ για βόλτα. Την πρώτη ημέρα την αφιέρωσα για γνωριμία με τις περιοχές πλησίον του Τσεσμέ. Πρώτη στάση στη περιοχή Boyalik. Στη παρακάτω φώτο απεικονίζεται και η ομώνυμη παραλία, την οποία προτίμησα για τα μπάνια μου μιας και ήταν ένα μισάωρο περπάτημα από το ξενοδοχείο. Συνέχισα προς την περιοχή Ayayorgi γνώστη για τα μπιτσόμπαρα και τα νυχτερινά της κέντρα. Δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον, οπότε συνέχισα για τη Dalyan Marina. Κινήθηκα βόρεια στην ανατολική μύτη από τις δύο που εκτείνονται σε εκείνη την περιοχή και βρέθηκα στην πανέμορφη παραλία Kocakari. Πραγματικά μετάνιωσα που δεν κουβάλησα μαγιό. Επόμενη στάση μια άλλη πανέμορφη παραλία η Ali Bostan. Τα νερά ήταν πραγματικά πανέμορφα και κινήθηκα παραλιακά μέχρι την κορυφή της δυτικής μύτης. Όλη η διαδρομή ήταν χάρμα ιδέσθαι. Στη συνέχεια πέρασα από το λιμάνι του Τσεσμέ όπου βρήκα αρκετή κίνηση και κινήθηκα προς το ενυδρείο που υπάρχει στην άλλη μεριά της πόλης. Το ενυδρείο δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο αλλά η διαδρομή για το ενυδρείο και η συνέχεια της παραλιακά είχε όμορφες εικόνες. Στη συνέχεια σκόπευα να κινηθώ προς την πόλη της Ilica που βρίσκεται βόρεια του Izmir-Cesme Yolu (ο παλιός δρόμος που ενώνει Τσεσμέ-Σμύρνη χωρίς διόδια). Ξαφνικά ακούω από το hands free το σήμα gps χάθηκε. Λέω του πούστη θα το βρει σε πόλη είμαι και το ξεχνάω συνεχίζοντας να οδηγώ στον αυτοκινητόδρομο. Αφού έχω κινηθεί για αρκετή ώρα στον αυτοκινητόδρομο υποψιάζομαι ότι έχω χάσει την έξοδο για Ilica. Η υποψία έγινε βεβαιότητα όταν είδα πινακίδα Αλάτσατα που βρίσκονται ανατολικότερα. Κάνω στην άκρη και βλέπω ότι το gps έχει μείνει στο σημείο που χάθηκε πριν ώρα. Επανεκκίνηση του google maps καμία απόκριση. Σταματάω ένα Τούρκο να ρωτήσω στα αγγλικά πως πάω Ilica. Ανλαμιγιορούμ κατευθείαν και άρχισε τα τούρκικα. Με νοηματική προσπάθησα να του δείξω ότι θέλω οδηγίες για Ilica. Καμία προσπάθεια για απάντηση στη νοηματική και συνέχισε τα τούρκικα, οπότε κατάλαβα ότι ήταν ανώφελο και κινήθηκα προς το ξενοδοχείο για να λύσω το τεχνικό θέμα που προέκυψε. https://goo.gl/maps/sCjzQ11wBExUUGQ88
  28. 9 likes
    Το klr εδώ και λίγο καιρό ανεβαζει θερμοκρασία ανεξηγητα,προχθές βγήκα μια διαδρομή και στα 10 χλμ η βελονα βάρεσε κόκκινο χωρις να πέφτει ρουπι! Γυρνάω πίσω άρον άρον για έλεγχο,αντλία νερού λέω μέσα μου γιατί το είχε ξανακάνει παλιά.Αδειάζω τα νερά που ζεματάγανε,λυνω το καπακι της τρομπας όμως η φτερωτή ήταν ακίνητη στη θέση της στερεωμένη γερά στον άξονα.Όμως τα νερά που άδειασα νωριτερα ήταν ανακατωμένα με λάδι γιατί έχει διαρροή η φλάτζα και περνάνε λάδια στι ψυγειο και τούμπαλιν νερα στο κάρτερ Μπήκε τοτε η παράξενη ιδεα μηπως οι κυψελες του ψυγειου ηταν 'μπουκωμενες' με λάδι και δεν απεδιδαν οπως θα πρεπε..Βούλωσα λοιπον τις τρυπες του με φελό και το γεμισα πετρελαιο! Περιμενα κανά μισάωρο,το αδειασα και το γεμισα.παλι με βενζίνη.Στα 5 λεπτα την εχυσα κι αυτη και ακολουθως στην επανω τρυπα του ψυγειου αδειασα μισο μπουκαλι ava και κατοπιν νερο!Περιτό να σας πω ότι πηξαμε στη σαπουνάδα!Κατοπιν εχωσα το λαστιχο της βρυσης στη μια τρυπα και αμολησα τη βρυση,στα δυο λεπτα ειχε γινει λαμπικο!Εν συνεχεια τα μονταρισα παλι ολα και βγηκα μια βολτα με αρκετη εθνικη αλλα και πολλα φαναρια.Το αποτελεσμα ηταν ο δεικτης να ειναι κολημενος στη δεύτερη γραμμη λιγο πιο πάνω απο το κρυο δηλ και καμμια σχεση με τις τρελες θερμοκρασίες!
  29. 9 likes
    Πήγα εκεί: Έβαλα αυτά: Και πλέον είμαι παγκόζμιος!!!!!
  30. 9 likes
  31. 9 likes
    Επιτέλους! Είχαμε βαρεθεί να βλέπουμε τα μούτρα σου Καλή δουλειά φίλε!
  32. 9 likes
    Το κακόμοιρο το παιδί κοίτα βλέμμα σαν στραβοχυμένος λουκουμάς είναι.
  33. 8 likes
    Μια χαρά θα σε πάει παντού, οι περιορισμοί είναι μόνο το πόσο αντέχεις εσύ. Το έχω 1 χρόνο με 9000 χλμ μέχρι τώρα, κάθε μέρα πέρα δώθε για δουλειά και τα της καθημερινότητας, του έχω σκίσει τα ράμματα και δεν κάνει κιχ, με συντήρηση ευλαβική βέβαια. Λάδι θα βάζεις 20W-50 οτιδήποτε άλλο το καίει σαν νερό, είναι οικονομικό για σκούτερ με όγκο και βάρος, έχω δει καταναλώσεις από 2.46 μέχρι 3.45 με φορτίο και σκίσιμο. Με 9 ευρώ κάνω περίπου 220 χλμ, αλλά δεν έχω και βαρύ χέρι έτσι κι αλλιώς. Φέτος το καλοκαίρι με πήγε ένα μικρό τουρ στην Ιταλία, μερικές μέρες στη Νάξο και κάμποσες μέρες σε ένα μικρό γύρο της Πελοποννήσου χαλαρά και αξιόπιστα για τα 168cc του, ενώ κάθε ΣΚ με πάει στο Λουτράκι για να κάνω τα ιαματικά μου μπάνια όλο το χρόνο. Δεν θα το μετανιώσεις για τα λεφτά που θα δώσεις...Αν θέλεις τίποτα ρώτα με.
  34. 8 likes
    Και φτάνει η πολυπόθητη ημέρα της αναχώρησης βράδυ 30 Αυγούστου μετά από μέρες ανυπομονησίας. Πρώτη αναποδιά με το καλημέρα. Το καλοκαιρινό παντελόνι μηχανής που είχα κανένα χρόνο να φορέσω απλά δεν κούμπωνε. Όποτε αναγκαστικά ξεκίνημα με τζινάκι, μπουφάν μηχανής, μποτάκια και γάντια (κράνος αυτονόητο). Βουρ για Πειραιά λοιπόν. Άφιξη στη χώρα της Χίου ξημερώματα και είχα μπόλικο χρόνο μέχρι την αναχώρηση για Τουρκία στις 17:30. Ευκαιρία για μια γρήγορη βόλτα στο νησί της Χίου.
  35. 8 likes
    Να ‘μαι λοιπόν και εγώ εδώ! Δυστυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν, δεν είναι μόνο οι παλαβοί μοτοσυκλετιστές που το ‘χουν τάμα το προσκύνημα εδώ, είναι και εκατοντάδες ποδηλάτες που σέρνονται στην ανηφόρα, είναι και αυτοί με τα supercars και είναι και τα καραβάνια των Κινέζων με τα λεωφορεία. Παίζει στη Σαντορίνη ή την Times Square να είναι πιο ερημικά αυτή την Κυριακή. Τουλάχιστον με τη μηχανή προσπερνάς εύκολα τα ποδήλατα, φαντάζεσαι αν έχεις έρθει με το αμάξι ως εδώ και να πρέπει να υπομένεις με πρώτη πατιναριστή στην ανηφόρα; Δεν έχω βέβαια καλύτερη τύχη, καθώς η κοπελίτσα με το F800GS έχει φρικάρει με το κλειστό δασωμένο κομμάτι χαμηλά στο Πάσο. Σε κάθε φουρκέτα μπαίνει με τα πόδια κάτω ως το apex, έπειτα αφήνεται να τσουλήσει πίσω για να μην βγει στο αντίθετο ρεύμα και με την δεύτερη ολοκληρώνει την στροφή. Και η ταμπλέλες δείχνουν ότι έχουμε καμια 40αρια πέταλα για πάνω. Το VFR υποφέρει βεντιλατεριασμένο με τετοιους ρυθμούς καρέτα – καρέτα. Με το χειμερινό μπουφάν ίσως εγώ να υπερθερμαίνομαι περισσότερο από τον V4. Μόνα αξιοσημείωτα γεγονότα το ότι διασταυρώνομαι με το νέο Tenere 700 και ότι μια παρεα 5-6 κεντρομήχανων Α3 (λέγε με R8) δεν ξερει τι σημαίνει ‘μένω στο ρεύμα μου’ και παραλίγο να μας μαζέψει 5-6 μηχανάκια. Καμία διασκέδαση, στάση για θέα και καφέ. Πέρα από σκιουράκια το κατάστημα δεν είχε POS και εγώ δεν είχα μετρητά ευρώ πάνω μου, οπότε άκυρος ο κόφι. Τουλάχιστον το πάνω μέρος του πάσου (το γνωστό από τις φωτό) έχει μεγαλούτσικες ευθείες ανάμεσα στις φουρκέτες, οπότε προσπερνά κανείς και δεν είναι ανάγκη να υπομένει τον ρυθμό άλλων. Επιτέλους φτάνω στο parking λίγο πριν τον αυχένα, η θέα από εδώ πολυφωτογραφημένη! Καλή φάση να βρίσκεσαι σε μέρος ομώνυμο με το όχημα σου. Για αυτή την φορά και μόνο, θα υπερτερούσε ένα Varadero. Αντιπροσωπευτική εικόνα της ανάβασης! Τελευταία πινακίδα από Sud Tirol, στη στροφή αυτή λίγο μετά το κλικ μια κοπέλα σχεδόν στατικά ξάπλωσε Tiger 800 της και μάλιστα άρχισε να χάνει και παραφλού. Μιλάω με δυο φίλους που είναι στο Como μήπως και συναντηθούμε στο Ticino, αλλά ήδη υπάρχουν τέσσερα χιλιόμετρα ουράς στο τούνελ του Gottard, οπότε το σχέδιο πάει άπατο. Σόλο συνέχεια της ημέρας που σημαίνει μετά την κορυφή στροφή δεξιά για Ελβετία. Στην κορυφή πολυκοσμία φουλ, σχεδόν ελληνικό πανηγύρι μου θύμησε με τόσους πάγκους και τόση τσίκνα. Μην έχοντας σεντ τσακιστό στην τσέπη, αποφασίζω να μην αφήσω την μυρωδιά να μου σπάσει την μύτη, αλλά να τα πληρώσω όλα τριπλά με ελβετικά φράγκα λίγο πιο κάτω. Αντίο Stelvio, ciao Italia.
  36. 7 likes
    5η ημέρα το μηχανάκι έμεινε στο parking του ξενοδοχείου. Το πρόγραμμα περιελάμβανε επίσκεψη στη Σμύρνη. Προτίμησα να πάρω λεωφορείο για να δω την πόλη περπατώντας χωρίς να φορώ τον άβολο μοτοεξοπλισμό. Η διαδρομή Τσεσμέ-Σμύρνη είναι περίπου μιάμιση ώρα με το λεωφορείο. Κατέβηκα στην περιοχή Balcova, όπου και πήρα το μετρό για να βρεθώ στο κέντρο της πόλης. Κατεβαίνοντας είδα πως τα εκδοτήρια ήταν κλειστά και τα αυτόματα μηχανήματα ήταν μόνο στα τούρκικα. Ζήτησα βοήθεια από ένα παλικάρι στην ηλικία μου. Με ενημέρωσε ότι στα αυτόματα μηχανήματα γίνεται μόνο φόρτιση και θα έπρεπε να περιμένω να ανοίξουν τα ταμεία ή να ψάξω σε κάποιο μαγαζί έξω να αγοράσω την izmirimkart (εισιτήριο). Προθυμοποιήθηκε όμως να περάσω με το δικό του εισιτήριο. Όταν έκανα κίνηση να του δώσω το αντίτιμο δεν το δεχόταν με τίποτα γιατί ήμουν επισκέπτης από Ελλάδα. Πραγματικά ευγενέστατος και με πολύ καλά αγγλικά. Πιάσαμε την κουβέντα στο μετρό, όπου με ρώτησε για προορισμούς στην Ελλάδα, συζητήσαμε για σπουδές και δουλειά και μου έδωσε κάποιες συμβουλές για αξιοθέατα στην πόλη. Γενικά όταν του είπα ότι είμαι Έλληνας έδειξε συμπάθεια και φιλική διάθεση, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι νεότερες γενιές οφείλουμε να πάψουμε να συντηρούμε έχθρες και προκαταλήψεις του παρελθόντος. Μετά από αυτή την ευχάριστη συνάντηση κατέβηκα στη σταση Ucyol. Περπάτημα για κανένα δεκάλεπτο και βρέθηκα στο ασανσέρ που κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την κάθοδο στην παραλία. Προτίμησα να κατέβω με τα πόδια για να δω την θέα από ψηλά. Τα σκαλοπάτια ήταν ατελείωτα και η κλίση του εδάφους πολύ απότομη. Μετά την κοπιαστική κάθοδο βρέθηκα στην τεράστια παραλία. Περιμετρικά της παραλίας υπάρχει πεζόδρομος, ποδηλατόδρομος και μπόλικο πράσινο. Μετά από 15λεπτο περπάτημα παράλληλα στην παραλία βρέθηκα στην πλατεία Konak που θεωρείται από τα πιο τουριστικά σημεία της Σμύρνης. Εκεί βρίσκονται ο πύργος της Σμύρνης και το Konak τζαμί. Έφυγα από την παραλία και κατευθύνθηκα προς το παζάρι Kemeralti. Πρόκειται για μια τεράστια υπαίθρια αγορά που μπορείς να βρεις ότι τραβάει η όρεξη σου. Επειδή επικρατεί συνωστισμός θέλει να είσαι σε εγρήγορση για πορτοφολάδες. Σχετικά κοντά είναι και η αρχαία αγορά που δυστυχώς ήταν κλειστή για συντήρηση. Έβγαλα κάποιες φωτογραφίες από έξω. Περιπλανήθηκα λίγο στη γύρω περιοχή όπου και σταμάτησα για φαγητό σε ένα πωλητή του δρόμου. Με 10 λίρες (ούτε 2 ευρώ δηλαδή) έφαγα tavuk doner σε αραβική πίτα συνοδευόμενο από αριάνι (ξινόγαλο). Νοστιμότατο το street food. Κατέβηκα πάλι στην παραλία κατευθυνόμενος προς το Kordon, ένα σημείο δίπλα στην παραλία με πολύ πράσινο και μαγαζιά εκατέρωθεν. Περιττό να σας πω πόσο μου θύμισε Σαλόνικα εξαρχής το όλο σκηνικό. Στη συνέχεια πήρα το καραβάκι για να βρεθώ στην απέναντι πλευρά στην περιοχή Bostanli. Περπάτησα πάλι παραλιακά για 30 λεπτά και βρέθηκα στη Καρσιγιάκα. Εκεί είχε ένα πεζόδρομο με μαγαζιά που θύμιζε πάρα πολύ την Ερμού. Δοκίμασα και τον ξακουστό μπακλαβά με φιστίκι σε ένα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της Σμύρνης το Agam Baklava. Τον συνόδεψα με μερακλήδικο τούρκικο καφέ. Από τις πιο ωραίες γαστρονομικές εμπειρίες που είχα στο ταξίδι μου και εννοείται πήρα προμήθειες και για Ελλάδα. Μετά από τόσο ποδαρόδρομο πήρα αποκαμωμένος τον δρόμο της επιστροφής. Η Σμύρνη είναι πολύ ενδιαφέρουσα πόλη τόσο λόγω αξιοθέατων, όσο και λόγω του ανοιχτόμυαλου κόσμου και σίγουρα θα επιστρέψω κάποια στιγμή για να αποκτήσω πιο σφαιρική εικόνα για την πόλη.
  37. 7 likes
    οι καθρευτες ειναι κατι αντιθετο με τα γουστα μου. επισης καλως η κακως εχω συνηθισει πλεων χωρις αυτους και με "ενοχλουνε" λιγο πριν τη Μονη Προυσου, Ευρυτανια
  38. 7 likes
    Όχημα Magirus, έτοιμο για TEOTWAWKI..... Ο τυρανοσαυρος Ρεξ των SUV! Έξω από τα Μικέλ στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας!
  39. 7 likes
  40. 7 likes
    Πήρα το μικρό γιατί ήθελα να "αγριέψουν" λίγο τα λάστιχα στην καλή άσφαλτο της πίστας. Το οδηγούσα όλο το καλοκαίρι μόνο πόλη και είχαν γυαλίσει απ'την χάλια άσφαλτο. Ε, μετά με έπιασε η γνωστή μαλακία...
  41. 7 likes
    Τελικά χρειάστηκαν... μπορώ να πω ότι ο αερόσακος όχι μόνο δούλεψε αλλά με ενθουσίασε και η αίσθηση που είχε τη στιγμή της πτώσης αλλά και κατά τη διάρκεια που έφερνα τις τούμπες μου... Το κράνος επίσης το συνιστώ ανεπιφύλακτα... 124.4 χιλιόμετρα έδειξε η τηλεμετρία την ώρα που χτυπούσε το κεφάλι μου στην άσφαλτο...
  42. 7 likes
    Τί να λέμε τώρα ρε παιδιά......
  43. 7 likes
    [offtopic] Μιας και μιλάμε για προβολείς και μάτια... [/offtopic] Έχω περιέργεια να δω τον ανασχεδιασμό...
  44. 7 likes
    Μετά από 4 χρόνια κλοτσιδιων... Έφτιαξα τη μίζα! Βρέθηκε επιτέλους μάστορας με @@ια να το πάρει πάνω του να αλλάξει μόνο μέρος του κομπλερ και να λειτουργήσει επιτέλους(από τότε που το πήρα γ@μιοταν..) Δε ξέρω λέω να κάνω ένα μεγαλύτερο ποστ με το αν αξίζει ή όχι η μανιβέλα σε μεγάλο μονοκυλινδρο ή είναι καλύτερο να επιλέγονται μηχανάκια μόνο με μίζα και να επισκευάζεται η μίζα άσχετα από το κόστος οταν χαλάει. Για καθημερινό μηχανάκι θα έλεγα δεν αξίζει πάντως απλά και μόνο με βάση τα παπούτσια που κλαίω(ένα ζευγάρι ιδιαίτερα που ακόμα ψάχνω κάποιον να το επισκευάσει με λογικό κόστος) και ότι κατεληξα να ψάχνω παπούτσια με σκληρό πάτο για να μην τα χαλάει. Φυσικά το να σου σβήσει σε φανάρι είναι επίσης κακή εμπειρία. Τεσπά την έκανα τη θητεία μου ως άντρας λέω να απολαύσω τη φλωροτητα μου τώρα και την ανακούφιση ότι δε θα κάψω αλλα παπούτσια για μλκιες. Αυτά
  45. 7 likes
    https://www.car.gr/23615511-honda-vfr Προλαβετε μονο καποιος τον Flying μην μας παθει τιποτα, ενα νερο κατι, ειναι ευαισθιητος σε κατι τετοια
  46. 7 likes
    Step Four: body position. This is where it starts getting technical. Way back in 1983, Keith Code put a chapter about body position in "A Twist of the Wrist." It, along with motorcycle technology, has evolved in the ensuing three decades. The current style — which is designed to work with modern tires, modern suspension and modern motorcycles — is to move once butt cheek off the seat, move your head low and to the inside, stretch your outside arm across the tank and point your inside elbow towards the ground. The main goal is to move your center of gravity as far to the inside of the corner and as low as possible. This means the bike will lean less at a given speed, which in turns means more grip and more safety. Hanging off also allows you to stand the bike up quicker on a corner exit, allowing you to get on the gas earlier. Hanging off means more outright corner speed is possible. https://www.rideapart.com/articles/257432/how-to-get-your-knee-down/
  47. 6 likes
    Tην ανέβασα σ ένα καφάσι FIX, την κρέμασα από την οροφή Έβγαλα τα καλάμια , έβγαλα τις κάλτσες της Acerbis, άδειασα τα παλιά λάδια (ΓΙΑΤΙ ΒΡΩΜΑΝΕ ΤΟΣΟΟΟΟΟΟ???) κι έβαλα καινούργια λάδια 12W ορυκτέλαιο και καινούργιες φυσούνες. Και αυτό ήταν το Κυριακάτικο πρωινό μου.
  48. 6 likes
    Την επόμενη ημέρα πολύ πρωινό ξύπνημα και αναχώρηση από το ξενοδοχείο για να περάσω έγκαιρα τις διαδικασίες στο τελωνείο. Στο τελωνείο θέλει να το ψάξεις μόνος σου γιατί οι οδηγίες των υπαλλήλων είναι ελλειπείς. Χαρακτηριστικό είναι ότι είχα περάσει έλεγχο διαβατηρίου, οχήματος και αποσκευών και είχα κάνει check in με την εταιρεία του πλοίου αρκετή ώρα πριν την αναχώρηση και δευτερόλεπτα πριν επιβιβαστώ τελωνειακός μου ζήτησε τα χαρτιά μου και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση με τον υπάλληλο του πλοίου να μου κάνει σήμα να μπω. Τελικά τέλος καλό και μετά από κανένα 5λεπτο μου επέστρεψε τα χαρτιά και μπήκα στο πλοίο τελευταίος και καταιδρωμένος. Έφτασα Χίο κατά τις 11 και έφαγα καμιά ώρα στο ελληνικό τελωνείο που η ουρά για τον έλεγχο ήταν τεράστια. Το πλοίο για Πειραιά έφευγε στις 2 τα ξημερώματα από το λιμάνι των Μεστών που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Πήρα το δρόμο για το λιμάνι των Μεστών που περνάει από τα γνωστά μαστιχοχώρια. Ο δρόμος για τα μαστιχοχώρια είναι πολύ καλής ποιότητας. Καμία σχέση με αυτόν της βόρειας Χίου. Τα highlights της διαδρομής το Πυργί και τα Μεστά με την μοναδική αρχιτεκτονική τους. Κανένα 5λεπτο απόσταση από τα Μεστά βρίσκεται ο Λιμένας Μεστών το οποίο είναι ξεχωριστό χωριό με 3 μαγαζιά και λίγους κατοίκους. Επειδή έφτασα πολύ νωρίς και δεν πέρναγε με τίποτα η ώρα πήρα πάλι πίσω το δρόμο για Μεστά. Εκεί βρήκα μια ταμπέλα για Μερικούντα και έστριψα να δω τι υπάρχει προς τα εκεί. Μετά από 15λεπτη διαδρομή (είχε και λίγο χωματόδρομο) βρέθηκα σε μια πανέμορφη έρημη παραλία μόνο για την πάρτη μου. Η συνέχεια δεν είχε κάτι το ενδιαφέρον απλά αναμονή για την αναχώρηση για Πειραιά. Και του χρόνου να είμαστε καλά... THE END
  49. 6 likes
    Έβαλα επιτέλους μπαταρία και κόρνα στο KLR μετά από 20 χρόνια! Μιας και απέμεινε η επίσημη μηχανή μου πλέον ήταν καιρός να τη σενιάρω. Καλό το ρεύμα των πηνίων αλλά σαν της μπαταρίας δεν έχει,τα φλας σκοτώνουν,το πίσω φανάρι δουλεύει όπως θα πρεπε και τα όργανα επιτέλους φωτίζουν σαν μοτοσυκλέτα όχι σαν κλεφτοφάναρο!
  50. 6 likes
    https://www.car.gr/23811140-triumph-speed-triple-1050-s https://www.car.gr/23549581-honda-cb-1000-r