Όλη η δραστηριότητα

This stream auto-updates   

  1. Past hour
  2. Πωλούνται μανιτάρια puig r12. Δεν σήκωσαν βάρος ποτέ, έχουν 2 μικρά σημάδια που έγιναν μετά την αφαίρεση τους. Τα γκρι κομμάτια ειναι λαστιχένια και η puig διαθέτει μεγάλη γκάμα διαφορετικών χρωμάτων σε περίπτωση που κάποιος θέλει να τα αλλαξει. Ήταν φορεμένα σε cb500x. Εννοειται πως με τις αναλογες βίδες ταιριάζουν και σε άλλα μοντέλα. 45€ τελική τιμή (αγορασμενα 85€). Αθήνα. ΠΜ οποιος ενδιαφερεται. Αποστολη παντου με εξοδα παραληπτη.
  3. Πολύ καλά κάνεις και σκέφτεσαι το οικονομικό με δεδομένο το οτι δεν ξέρεις αν θα το συνεχίσεις σαν χόμπυ, άλλωστε το είχα αναφέρει και εγώ νωρίτερα και θεωρώ οτι παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί ο μέτριος και ο καλός εξοπλισμός μουσικής έχει απαγορευτικό κόστος για ξεκίνημα. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρότεινα έναν ενισχυτή των 1000 ή 500ε σε έναν που ξεκινάει κάτι κ γιαυτό δεν σου πρότεινα κατευθείαν την focusrite scarlet, όχι ότι έχει κανένα τρελό κόστος, αλλά δεν υπάρχει λόγος να δώσεις τόσα χρήματα. Η αγορά μεταχειρισμένων είναι εξαιρετική ιδέα αρκεί να έχεις κάποιον μαζί σου να ρίξει μια ματιά. (αλλά και πάλι μην σου πουλήσουν κανέναν 10watt με τρανζιστορ, αλλιώς Ι will hunt you down...) https://smart.noiz.gr/details.php?id=440412 https://www.insomnia.gr/classifieds/item/1494749-ibanez-grg-170-dxblackstar-idcore-10-v2/ https://www.insomnia.gr/classifieds/item/1495833-epiphone-les-paul-special-ii-player-pack/
  4. Σήμερα
  5. Το I7 έχει ίδιο κέλυφος πλέον όπως το FG για αυτό δεν ξέρω ποιο από τα 2 να αγοράσω.
  6. ANF 125

    Τι μάρκα κυλινδροπίστονο του είχες βάλει?Το Fuego αντέχει όπως το γνήσιο?
  7. Αν έμεινες ικανοποιημένος από την HJC, αγόρασε το FG με κλειστά μάτια. Το έχω 4 χρόνια, σχεδόν καθημερινή χρήση. Εχει καλή αεροδυναμική και είναι σχετικά ελαφρύ. Σαφώς ανώτερο από αυτό που έχεις τώρα.
  8. Γεια σας και πάλι! Το κράνος μου χρειάζεται αλλαγή μετά από σχεδόν 4 χρόνια καθημερινής χρήσης. Έχουν πέσει τα μαξιλαράκια, έχει γδαρθεί η ζελατίνα, υπάρχουν και κάποια σπασίματα σε πλαστικά μέρη. Έχω το HJC-IS17, και έμεινα συνολικά ευχαριστημένος, οπότε σκέφτομαι να αγοράσω το I70, που το αντικατέστησε. Στην ίδια τιμή όμως υπάρχει και FG-17, οπότε είμαι ανάμεσα σε αυτά τα 2. Τη γνώμη σας παρακαλώ!
  9. Έχεις δίκιο για αυτόν έλεγα. Οκ απλά είδα το βίντεο και είπα να σε ενημερώσω, αλλά οκ έβγαλα λάθος συμπέρασμα. Και όπως κατάβαες για να το ψάχνω άρχισα και κλείνω προς τα εκεί. Ωραία και η δεύετη πρόταση που κάνεις, αλλά θεωρώ λάθος να το πάρω απο τώρα γαιτί μην ξεχνάμε, το ξεκινάω για την πλάκα μου και αντικειμενικά δεν ξέρω αν θα το συνεχίσω. Εδώ έχω 2 προτάσεις για μεταχείρο σετάκια και ενώ αρχικά έλεγα όχι τώρα το ψιλοσκέφτομαι Κούκλα Να ξεκαθαρίσω πως. Δεν μου έχουν κάνει κλικ για κάποιο λόγο. Απλά σε 2 μαγαζιά που πήγα μου τις προτείνανε σας μια χαρά για ξεκινημα. Για squier kai cort ξεκίνησα να ψάχνω αλλά δενμ βρήκα σε αυτά τα μαγαζιά
  10. Το κάτασπρο πλαστικό και κουμπιά την κάνουν να φαινεται φτηνιάρικη.
  11. Το google δεν ήταν πολύ κατατοπιστικό για το μπαϊλίσει και ακόμα χειρότερα με το τσαφώνει, αν και φαντάζομαι από την πρόταση ότι σημαίνει "παγώνει" Explain please, τουλάχιστον αυτό το μπαϊλίσει
  12. 100% κινέζικες είναι, αλλά αφού για κάποιο λόγο σου έχουν κάνει κλίκ... τι να πω >< Σε αυτά τα χρήματα δεν περιμένεις πολλά, είναι οκ για να ξεκινήσεις.
  13. Yesterday
  14. Κάποια στιγμή αρχίζουν να φαίνονται οι ιταλικές ακτές στον ορίζοντα, χρησιμοποιώντας το οπτικό ζουμ εν είδη κιαλιών παρατηρώ την πόλη ενόσω η πλειοψηφία συνωστίζεται στις σκάλες για τα γκαράζ. Κρουαζιερόπλοια υπό ανακατασκευή, βιομηχανικοί γερανοί και μια πιο παραδοσιακή αρχιτεκτονική, η μικρή αυτή πόλη φαίνεται να έχει λίγο απ’ όλα. Κοντεύει τρεις μέχρι να δέσουμε, τραβάω ένα τελευταίο στερεοτυπικό καρέ με τα αφρισμένα νερά, η αλήθεια είναι ότι θα περάσει καιρός μέχρι να ξαναδώ την θάλασσα. Ξεμπαρκάρω και είμαι ακόμη με βερμούδα, βρίσκω μια γωνά απόμερη για να αλλάξω στα μοτοσυκλετιστικά. Ενώ είμαι ξυπόλυτος και παλεύω να φορέσω το παντελόνι, συνειδητοποιώ ότι έχω παρκάρει έξω από το λυόμενο του λιμεναρχείου και δυο ένστολες με κοιτάνε γελώντας. Εχμμμμ άλλο ένα fail στη συλλογή!
  15. Την τελευταία φορά που πήρα αυτό το καράβι, την Άνοιξη, η άφιξη ήταν κάποια στιγμή πριν το μεσημέρι. Το εισιτήριο μου γράφει μόνο ώρα επιβίβασης, στα ανοικτά δεν έχω ιντερνετ για να το ελέγξω, αλλά βλέποντας από το GPS πόσο μεσοπέλαγα είμαστε, μάλλον η ώρα άφιξης είναι διαφορετική. Έχω και ένα γεμάτο δεκάωρο οδήγησης μέχρι την Ελβετία, χμμμ δεν τα υπολόγισα πάρα πολύ καλά. Ήλπιζα ανεβαίνοντας να κάνω ένα πέρασμα από το πάσο του Γκόταρντ για να σπάσει η μουντίλα του αυτοκινητόδρομου, αλλά όπως πάει το πράγμα, μάλλον δεν με παίρνει χρονικά. Δε βαριέσαι, θα ήταν αχαριστία να πω ότι δεν περιπλανήθηκα τελευταία. Βέβαια, ο κακός υπολογισμός μου αυτός σημαίνει ταυτόχρονα ότι έχω περισσότερες νεκρές ώρες να περάσω στο καράβι. Σέρνομαι από εδώ και από εκεί ακούγοντας τους τσακωμούς και τις ιστορίες των νταλικέρηδων, πλάκα – πλάκα δεν αναμένεται να ακούσω άλλα ελληνικά πέρα από τα δικά τους για το επόμενο διάστημα.
  16. Βρίσκω ευτυχώς μια καρέκλα στην πρύμνη. Ναι έχει ντάλα ήλιο, φασαρία και καυσαέρια, αλλά αραχτός με τα πόδια στην σιδερένια κουπαστή δεν έχω καλύτερο. Πάνε πια τρεις βδομάδες απ’ όταν προσπερνούσα σουβλάκι τις ορδές αυτοκινούμενων κοντά στο Praikestolen. Οι προπέλες δίνουν νωχελικά τον ρυθμό, το ίδιο νωχελικά βυθίζομαι στην καρέκλα αφήνοντας τον ήλιο να με μπαϊλίσει (sic) πάνω από τα όχι και τόσο σκούρα γυαλιά. Στην ανοικτή θάλασσα, μη έχοντας κανένα σημείο αναφοράς, μόνο με νερό στον ορίζοντα ούτε η ταχύτητα ούτε ο χρόνος έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν ξέρω πόση ώρα χάνομαι σε κάτι μεταξύ σκέψεων και ύπνου. Τελευταία ημέρα σήμερα, Για τους περισσότερους αυτά τα καράβια σημαίνουν την αρχή του ταξιδιού, για ‘μενα τον ανάποδο είναι το φινάλε. Φέρνω στο μυαλό μου εικόνες, μέρη, στιγμές, χιλιόμετρα, πρόσωπα αυτών των ημερών. Είναι τόσες πολλές, τόσες πυκνές οι πληροφορίες και τέτοιο το τέμπο εναλλαγής τους που δεν έχω προλάβει τις τελευταίες εβδομάδες να τα καλοσκεφτώ, να τα τακτοποιήσω λίγο στο κεφάλι μου. Και σίγουρα έχω βγάλει από το μυαλό μου την δουλειά, σε μεγάλο βαθμό ακόμη και τις παρέες της Ελβετίας, την πόλη ολόκληρη. Ζητούμενο διακοπών αυτό ε;
  17. Ημέρα 26η, 06/08/’19 Αδριατική, Ancona (I) – Solothurn (CH), 766km Όπως πάντα στα πλοία, ο καπετάνιος νιώθει ατιμασμένος αν η ψύξη του κλιματιστικού δεν τσαφώνει μισόλιτρη μπύρα κατακαλόκαιρο, οπότε εκ των πραγμάτων κοιμάμαι κουκουλωμένος ολόκληρος. Αυτό αφενός βοηθάει στο να ανακτήσω κάποιες δυνάμεις, αφετέρου στο να περάσουν κάποιες από τις ατελείωτες νεκρές ώρες αν είσαι μόνος εν πλω. Έτσι κλείνω εύκολα εννέα ώρες συνεχόμενου ύπνου, όταν ξεμυτίζω από τα παπλώματα η Αδριατική λούζεται στον πρωινό ήλιο. Βαριέμαι στην καμπίνα και ο Γερμανός δίπλα ακόμη κοιμάται (πού τον βάζει τόσον ύπνο; ), οπότε για να μην τον ενοχλήσω τριγυρνώντας παίρνω βόλτα τα καταστρώματα. Πιτσιρίκια τσαλαβουτούν στην πισίνα – γούρνα, άλλοι κοιμούνται ακόμη στο κατάχαμα κατάστρωμα, ελάχιστοι πίνουν καφέ. Συνειδητοποιώ ότι είναι η τελευταία ευκαιρία μου για τους επόμενους μήνες να χαρώ έναν φρέντο. Όσο και να μην έχω εμπιστοσύνη στο στομάχι μου η λαχτάρα για ένα καφεδάκι υπερισχύει.
  18. Γύρω στις έντεκα εμφανίζεται το Superfast στον ορίζοντα. Ακόμη και μετά από έξι χρόνια που έμεινα Πάτρα και τα έβλεπα καθημερινά σχεδόν, ακόμη με εντυπωσιάζουν με τον όγκο τους αυτά τα σκαριά, ειδικά όταν μανουβράρουν στο λιμάνι. Τακάρω τη μηχανή και έμπειρος πλέον παίρνω μαζί μόνο tankbag και μπουφανάκι. Έχω κλείσει καμπίνα, μέχρι να την βρω στα δαιδαλώδη καταστρώματα έχουμε σαλπάρει. Σκουντουφλάω στα σκοτεινά, ένας μεσήλικας Γερμανός κοιμάται ήδη στην διπλανή κουκέτα και δεν πολυσυγκινείται από το ‘Grüße, Entschuldigung’ μου. Αδύναμος από το περασμένο διήμερο και ψιλονηστικός ναρκώνομαι σε βαθύ ύπνο, τέτοιον που έχω εβδομάδες να κάνω.
  19. Καθόμαστε σ’ ένα καφέ της Ηγουμενίτσας πιο πολύ για να πούμε μερικές τελευταίες κουβέντες. Βλέπω ότι ανησυχούν για το πόσο γερός είμαι, αλλά δεν υπάρχει λόγος. Τους ξεπροβοδίζω και πάω για το check-in, χαρτονάκι Ancona στη χιλιοβρώμικη ζελατίνα, Ελλάδα γιοκ. Είτε πρόκειται για λιμάνι, αεροδρόμιο, οτιδήποτε, κάθε μα κάθε φορά με στενοχωρεί αυτή η μεταβατική στιγμή που αφήνω την Ελλάδα, που παύει να είναι δεδομένο ότι οι τριγύρω σου μιλούν ελληνικά και πρέπει να πατήσεις Shift+Alt στο μυαλό. Μη θέλοντας να καθυστερήσω τους φίλους μου, έχω έρθει πολύ νωρίτερα απ’ ότι χρειάζεται στο λιμάνι. Είναι ολόκληρη διαδικασία με διαβατήρια κλπ να ξαναβγεις από την προβλήτα, οπότε μόνη λύση η υπομονή. Μοναδική μοτοσυκλέτα στην ουρά είναι ένα GS, ο αναβάτης Ελβετός, σαν τις κατσαρίδες αυτοί οι άνθρωποι τελικά. Έχει μόλις γυρίσει από Κρήτη, διαφορετικά άκρα της Ευρώπης διαλέξαμε. Μην πω ψέματα, δεν μου κάνει καρδιά για πολλά μπλα-μπλα, πιάνω την άκρη του τσιμέντου και απολαμβάνω την βραδινή δροσούλα και την φεγγαράδα.
  20. ANF 125

    Το πρώτο ναι, στα τελευταία του έβγαζε καπνούς, το δεύτερο ανέβασε γρέζι και χάραξε τον κύλινδρο. Οταν άλλαξε μπιέλα ο μάστορα άλλαξε και τα ρουλεμάν νομίζω και αντλία αλλά δεν θυμάμαι σίγουρα. Λύθηκε όλο και άλλαξε διάφορα.
  21. Το VFR είναι μπροστά μπροστά στο αμπάρι, μέχρι να ξεπαρκάρουν το αυτοκίνητο τα παιδιά προλαβαίνω οριακά τα τελευταία δευτερόλεπτα ήλιου στην προβλήτα. Τελευταίο σούρουπο ελληνικού καλοκαιριού για το ’19 και είναι μόλις 5η Αυγούστου.
  22. Δυστυχώς δεν την χάρηκα την Κέρκυρα όσο θα ήθελα, αλλά απ’ όλα τα σημεία του ταξιδιού, μάλλον έτυχε να αρρωστήσω σε αυτό με τις μικρότερες συνέπειες και την περισσότερη στήριξη. Χαζεύουμε από το κατάστρωμα τα πλεούμενα, η σιλουέτα του Κάστρου χάνεται σιγά σιγά. Ο ήλιος πιάνει να γέρνει, μ’ αυτό το φως η θάλασσα ανακατεμένη από τις προπέλες γεμίζει 50 shades of blue. Φεγγάρι κάπου εκεί στην γωνία, το φως λιγοστεύει. Μέχρι να φτάσουμε προς Θεσπρωτία οι αποχρώσεις αλλάζουν τελείως.
  23. Ημέρα 25η, 05/08/’19 Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα, λίγα km, μερικά ναυτικά μίλια Μετά από λαπάδες και αντιπυρετικά το ξημέρωμα με βρίσκει σ’ ένα μικρό βαθμό καλύτερα. Πηγαίνω για μια αποχαιρετιστήρια βουτιά στη θάλασσα, ένα ‘εις το επανιδείν/Auf wiedersehen’ στους νεόνυμφους και ώρα για πακετάρισμα. Ναι μεν νιώθω αδύναμος, αλλά μου έχει λείψει η διαδικασία, ουσιαστικά είναι και η τελευταία φορά που την επαναλαμβάνω. Θα μου πεις ‘Μεγάλε, 25 ημέρες στο δρόμο, δεν χόρτασες;’ Οι συγκάτοικοι αποφασίζουν να περάσουμε μαζί απέναντι, το καράβι μου φεύγει βράδυ, οπότε θα συνεχίσουν και αυτοί με δροσιά για τους προορισμούς τους. Νωρίς το απόγευμα τελευταίος καφές στην Κέρκυρα. Καφές για τους άλλους δηλαδή, με το διαλυμένο μου στομάχι περιορίζομαι σε σόδα. Ώρα για απέναντι.
  24. ANF 125

    Εγώ μετά απο χτύπημα μπιελάς θα τσέκαρα και την τρόμπα λαδιού.Γιατί αν έχει χαλάσει, σύντομα μπορεί να ξαναβαρέσει μπιέλα και έαν είχα κάνει πάρα πολλά χιλιόμετρα όπως εσύ, θα την άλλαζα προληπτικά μιας και θα ανοιγόταν ολόκληρο το μοτέρ.Κυλινδροπίστονο γιατί του άλλαξες? Έκαιγε πολύ λάδι?
  1. Load more activity